Mijn dag begint net als de jouwe.
(Gelach)
Als ik 's ochtends wakker word
kijk ik op mijn telefoon, en drink een kopje koffie.
Dan begint mijn dag pas echt.
Hij is misschien niet helemaal hetzelfde, want ik leef mijn leven als kunstwerk.
Stel jezelf voor in een gigantische juwelendoos,
omringd door alle mooie spullen die je ooit hebt gezien.
En beeld je dan in dat je lichaam een schilderdoek is.
Jouw missie is om van dat doek een meesterwerk te maken,
met de inhoud van die gigantische juwelendoos.
Als je klaar bent denk je misschien: fantastisch, dit heb ik gecreëerd.
Dit ben ik vandaag.
Dan pak je je huissleutels en stap je de deur uit, de echte wereld in.
Misschien neem je de bus naar het stadscentrum.
Misschien maak je een wandeling, of ga je winkelen.
Dat is mijn dagelijkse leven.
Zodra ik de deur uitstap, zijn deze kunstwerken mij.
Ik ben kunst.
Ik leef mijn hele volwassen leven al als kunst. Dit is hoe ik mezelf werd.
Ik groeide op in Fillongley, een klein dorpje in Engeland.
Er is weinig te beleven. Het staat niet eens op elke kaart.
(Gelach)
Ik ben opgevoed door mijn grootouders. Zij waren antiekhandelaren.
Ik groeide dus op met geschiedenis en prachtige spullen.
Ik had een geweldige verkleedkist. Dat is waar alles begonnen is.
Op m'n 17e verhuisde ik naar Londen om model te worden.
En toen ging ik fotografie studeren.
Ik was destijds niet echt blij met mezelf. Ik was altijd ergens naar op zoek.
Ik bestudeerde het werk van David LaChapelle en Steven Arnold,
twee fotografen die werelden creëerden die een enorme indruk op me maakten.
Op een dag besloot ik om de oppervlakkige modewereld te verlaten
voor de oppervlakkige kunstwereld.
(Gelach)
Ik besloot door het leven te gaan als kunstwerk.
Ik ben uren, soms maanden, bezig met mijn creaties.
Mijn veiligheidsspelden zijn onmisbaar.
(Lacht)
Ze zijn nooit groot genoeg.
(Gelach)
Ik gebruik materialen steeds opnieuw, dus ik recycle alles.
Bij het aankleden laat ik me leiden door kleur, textuur en vorm.
Ik heb zelden een thema.
Met mooie objecten van over de hele wereld
maak ik 3D-weefsels die mijn hele lichaam bedekken.
Ik ben niet erg blij met mijn lichaam.
(Lacht)
Ik bedenk me of ik iets uit of juist aan moet trekken.
Honderd stukken of zo, wat ik soms ook doe.
Het zit best lekker. Hoewel, soms niet zo.
(Gelach)
Af en toe voel ik een veiligheidsspeld prikken
tijdens ons gesprek, maar ach.
(Gelach)
Ik doe er meestal 20 minuten over om me klaar te maken.
Niemand gelooft dat ooit.
Toch is het waar. Soms.
Dit is mijn versie van een T-shirt en spijkerbroek.
(Gelach)
Ik bouw mijn outfit op als een architect. Ik verplaats stukken tot alles klopt.
Ik krijg veel van mijn ideeën uit lucide dromen.
Ik ga slapen als ik ideeën nodig heb.
Ik heb me aangeleerd om wakker te worden en ze op te schrijven.
Ik draag alles tot het uit elkaar valt, en geef het dan een nieuw leven.
Neem nou de gouden outfit.
Dit droeg ik naar het parlementsgebouw in Londen.
Het is gemaakt van harnas, pailletten en kapotte sieraden.
Ik was de eerste met een harnas in 't parlementsgebouw
sinds Oliver Cromwell dit in de 17e eeuw verbood.
Mooie dingen hoeven niet duur te zijn.
Maak eens een outfit van vuilniszakken of zwerfafval.
Voor je het weet staat hij op de voorpagina van Vogue.
Mijn collectie telt nu ruim 6000 stukken,
van 2000 jaar oude Romeinse ringen tot aan oude boeddhistische artefacten.
Ik wil graag delen wat ik doe en wat ik heb.
Daarom heb ik een tentoonstelling opgezet, die nu in musea wereldwijd te bekijken is.
Het is een heel leger van mij's.
Je ziet de stukken hier achter me. Ze zijn eigenlijk mijn leven.
Deze 3D-weefsels geven mijn bestaan als kunstwerk weer.
Dit zijn plastic kristallen, diamanten, bierblikjes en koninklijke zijde in één.
Ik vind het leuk dat de kijker nooit weet wat echt is en wat nep.
Ik vind het belangrijk om culturen te verkennen en delen door mijn creaties.
Door middel van kleding verken en waardeer ik mensen van overal ter wereld.
Soms denken mensen dat ik een artiest of dragqueen ben.
Dat ben ik niet.
Mijn leven lijkt een opvoering, maar is dat niet. Het is ontzettend echt.
Mensen reageren op mij zoals ze op andere kunstwerken doen.
Velen zijn gefascineerd en betrokken.
Sommigen lopen met een boogje om me heen, starend en verlegen,
om me dan te vertellen dat ze het afschuwelijk vinden, of juist fantastisch.
Soms praat ik terug, soms laat ik de kunst voor zich spreken.
Het allervervelendst is als mensen het kunstwerk willen aanraken.
Maar ik begrijp het.
Zoals met veel hedendaagse kunst, wijzen velen het af.
Sommigen zijn kritisch, anderen beledigend.
Ik denk dat dat voortkomt uit angst voor wat anders is, het onbekende.
Er zijn zo veel reacties op wat ik doe
en ik heb geleerd om die niet persoonlijk op te vatten.
Ik heb nooit geleefd als de persoon Daniel Lismore,
maar als het kunstwerk Daniel Lismore.
En elk obstakel trad ik als kunstwerk tegemoet.
Soms is het moeilijk.
Vooral als je kledingkast een container van 30 vierkante meter,
3 opslagboxen en 30 kratten van IKEA in beslag neemt.
(Gelach)
Soms is het moeilijk om in de auto te komen.
En vanochtend paste ik niet door mijn badkamerdeur. Dat was lastig.
(Gelach)
Wat betekent het om jezelf te zijn?
Je hoort 't overal, maar wat betekent het? En waarom is het belangrijk?
Hoe verandert je leven als je ervoor kiest om onbeschaamd jezelf te zijn?
Ik heb geworsteld en overwonnen in mijn leven als kunstwerk.
Ik ben de wereld rondgevlogen in privéjets,
mijn werk is tentoongesteld in prestigieuze musea, en ik kon...
Dit zijn trouwens mijn grootouders. Zij hebben me opgevoed. En dat ben ik.
(Lacht)
(Applaus)
Ik ben in privéjets gezet en de wereld rondgevlogen.
Toch was het niet makkelijk.
Soms was ik dakloos, er is op me gespuugd, ik ben lastiggevallen. Soms dagelijks.
Ik ben altijd gepest, talloze keren afgewezen. Ik ben zelfs gestoken.
Maar wat het meest pijn deed, was m'n plek op de 'slechtst gekleed'-lijst.
(Gelach)
Jezelf zijn is moeilijk, maar wel het best.
Dit was slechtst gekleed.
(Lacht)
Zoals het citaat luidt: "Alle anderen zijn al bezet."
Ik besef inmiddels dat zelfvertrouwen een keuze is.
Ik realiseer me nu dat authenticiteit noodzakelijk en krachtig is.
Ik heb geprobeerd te zijn zoals anderen, maar dat werkte niet.
Niet jezelf zijn is hard werken.
Ik heb een paar vragen voor jullie.
Wie ben je?
Hoeveel versies zijn er van jou?
En één laatste vraag: gebruik je ze allemaal in je voordeel?
In feite is iedereen in staat om zijn eigen meesterwerk te creëren.
Probeer het eens. Het is best leuk.
Bedankt.
(Applaus en gejuich)