So, I'd like to talk about the development of human potential,
and I'd like to start with maybe the most impactful modern story of development.
Many of you here have probably heard of the 10,000 hours rule.
Maybe you even model your own life after it.
Basically, it's the idea that to become great in anything,
it takes 10,000 hours of focused practice,
so you'd better get started as early as possible.
The poster child for this story is Tiger Woods.
His father famously gave him a putter when he was seven months old.
At 10 months, he started imitating his father's swing.
At two, you can go on YouTube and see him on national television.
Fast-forward to the age of 21,
he's the greatest golfer in the world.
Quintessential 10,000 hours story.
Another that features in a number of bestselling books
is that of the three Polgar sisters,
whose father decided to teach them chess in a very technical manner
from a very early age.
And, really, he wanted to show
that with a head start in focused practice,
any child could become a genius in anything.
And in fact,
two of his daughters went on to become Grandmaster chess players.
So when I became the science writer at "Sports Illustrated" magazine,
I got curious.
If this 10,000 hours rule is correct,
then we should see that elite athletes get a head start
in so-called "deliberate practice."
This is coached, error-correction-focused practice,
not just playing around.
And in fact, when scientists study elite athletes,
they see that they spend more time in deliberate practice --
not a big surprise.
When they actually track athletes over the course of their development,
the pattern looks like this:
the future elites actually spend less time early on
in deliberate practice in their eventual sport.
They tend to have what scientists call a "sampling period,"
where they try a variety of physical activities,
they gain broad, general skills,
they learn about their interests and abilities
and delay specializing until later than peers who plateau at lower levels.
And so when I saw that, I said,
"Gosh, that doesn't really comport with the 10,000 hours rule, does it?"
So I started to wonder about other domains
that we associate with obligatory, early specialization,
like music.
Turns out the pattern's often similar.
This is research from a world-class music academy,
and what I want to draw your attention to is this:
the exceptional musicians didn't start spending more time in deliberate practice
than the average musicians
until their third instrument.
They, too, tended to have a sampling period,
even musicians we think of as famously precocious,
like Yo-Yo Ma.
He had a sampling period,
he just went through it more rapidly than most musicians do.
Nonetheless, this research is almost entirely ignored,
and much more impactful
is the first page of the book "Battle Hymn of the Tiger Mother,"
where the author recounts assigning her daughter violin.
Nobody seems to remember the part later in the book
where her daughter turns to her and says, "You picked it, not me,"
and largely quits.
So having seen this sort of surprising pattern in sports and music,
I started to wonder about domains that affect even more people,
like education.
An economist found a natural experiment
in the higher-ed systems of England and Scotland.
In the period he studied, the systems were very similar,
except in England, students had to specialize in their mid-teen years
to pick a specific course of study to apply to,
whereas in Scotland, they could keep trying things in the university
if they wanted to.
And his question was:
Who wins the trade-off, the early or the late specializers?
And what he saw was that the early specializers jump out to an income lead
because they have more domain-specific skills.
The late specializers get to try more different things,
and when they do pick, they have better fit,
or what economists call "match quality."
And so their growth rates are faster.
By six years out,
they erase that income gap.
Meanwhile, the early specializers start quitting their career tracks
in much higher numbers,
essentially because they were made to choose so early
that they more often made poor choices.
So the late specializers lose in the short term
and win in the long run.
I think if we thought about career choice like dating,
we might not pressure people to settle down quite so quickly.
So this got me interested, seeing this pattern again,
in exploring the developmental backgrounds of people whose work I had long admired,
like Duke Ellington, who shunned music lessons as a kid
to focus on baseball and painting and drawing.
Or Maryam Mirzakhani, who wasn't interested in math as a girl --
dreamed of becoming a novelist --
and went on to become the first and so far only woman
to win the Fields Medal,
the most prestigious prize in the world in math.
Or Vincent Van Gogh had five different careers,
each of which he deemed his true calling before flaming out spectacularly,
and in his late 20s, picked up a book called "The Guide to the ABCs of Drawing."
That worked out OK.
Claude Shannon was an electrical engineer at the University of Michigan
who took a philosophy course just to fulfill a requirement,
and in it, he learned about a near-century-old system of logic
by which true and false statements could be coded as ones and zeros
and solved like math problems.
This led to the development of binary code,
which underlies all of our digital computers today.
Finally, my own sort of role model, Frances Hesselbein --
this is me with her --
she took her first professional job at the age of 54
and went on to become the CEO of the Girl Scouts,
which she saved.
She tripled minority membership,
added 130,000 volunteers,
and this is one of the proficiency badges that came out of her tenure --
it's binary code for girls learning about computers.
Today, Frances runs a leadership institute
where she works every weekday, in Manhattan.
And she's only 104,
so who knows what's next.
(Laughter)
We never really hear developmental stories like this, do we?
We don't hear about the research
that found that Nobel laureate scientists are 22 times more likely
to have a hobby outside of work
as are typical scientists.
We never hear that.
Even when the performers or the work is very famous,
we don't hear these developmental stories.
For example, here's an athlete I've followed.
Here he is at age six, wearing a Scottish rugby kit.
He tried some tennis, some skiing, wrestling.
His mother was actually a tennis coach but she declined to coach him
because he wouldn't return balls normally.
He did some basketball, table tennis, swimming.
When his coaches wanted to move him up a level
to play with older boys,
he declined, because he just wanted to talk about pro wrestling
after practice with his friends.
And he kept trying more sports:
handball, volleyball, soccer, badminton, skateboarding ...
So, who is this dabbler?
This is Roger Federer.
Every bit as famous as an adult as Tiger Woods,
and yet even tennis enthusiasts don't usually know anything
about his developmental story.
Why is that, even though it's the norm?
I think it's partly because the Tiger story is very dramatic,
but also because it seems like this tidy narrative
that we can extrapolate to anything that we want to be good at
in our own lives.
But that, I think, is a problem,
because it turns out that in many ways, golf is a uniquely horrible model
of almost everything that humans want to learn.
(Laughter)
Golf is the epitome of
what the psychologist Robin Hogarth called a "kind learning environment."
Kind learning environments have next steps and goals that are clear,
rules that are clear and never change,
when you do something, you get feedback that is quick and accurate,
work next year will look like work last year.
Chess: also a kind learning environment.
The grand master's advantage
is largely based on knowledge of recurring patterns,
which is also why it's so easy to automate.
On the other end of the spectrum are "wicked learning environments,"
where next steps and goals may not be clear.
Rules may change.
You may or may not get feedback when you do something.
It may be delayed, it may be inaccurate,
and work next year may not look like work last year.
So which one of these sounds like the world we're increasingly living in?
In fact, our need to think in an adaptable manner
and to keep track of interconnecting parts
has fundamentally changed our perception,
so that when you look at this diagram,
the central circle on the right probably looks larger to you
because your brain is drawn to
the relationship of the parts in the whole,
whereas someone who hasn't been exposed to modern work
with its requirement for adaptable, conceptual thought,
will see correctly that the central circles are the same size.
So here we are in the wicked work world,
and there, sometimes hyperspecialization can backfire badly.
For example, in research in a dozen countries
that matched people for their parents' years of education,
their test scores,
their own years of education,
the difference was some got career-focused education
and some got broader, general education.
The pattern was those who got the career-focused education
are more likely to be hired right out of training,
more likely to make more money right away,
but so much less adaptable in a changing work world
that they spend so much less time in the workforce overall
that they win in the short term and lose in the long run.
Or consider a famous, 20-year study of experts
making geopolitical and economic predictions.
The worst forecasters were the most specialized experts,
those who'd spent their entire careers studying one or two problems
and came to see the whole world through one lens or mental model.
Some of them actually got worse
as they accumulated experience and credentials.
The best forecasters were simply bright people with wide-ranging interests.
Now in some domains, like medicine,
increasing specialization has been both inevitable and beneficial,
no question about it.
And yet, it's been a double-edged sword.
A few years ago, one of the most popular surgeries in the world for knee pain
was tested in a placebo-controlled trial.
Some of the patients got "sham surgery."
That means the surgeons make an incision,
they bang around like they're doing something,
then they sew the patient back up.
That performed just as a well.
And yet surgeons who specialize in the procedure continue to do it
by the millions.
So if hyperspecialization isn't always the trick in a wicked world, what is?
That can be difficult to talk about,
because it doesn't always look like this path.
Sometimes it looks like meandering or zigzagging
or keeping a broader view.
It can look like getting behind.
But I want to talk about what some of those tricks might be.
If we look at research on technological innovation, it shows that increasingly,
the most impactful patents are not authored by individuals
who drill deeper, deeper, deeper into one area of technology
as classified by the US Patent Office,
but rather by teams that include individuals
who have worked across a large number of different technology classes
and often merge things from different domains.
Someone whose work I've admired who was sort of on the forefront of this
is a Japanese man named Gunpei Yokoi.
Yokoi didn't score well on his electronics exams at school,
so he had to settle for a low-tier job as a machine maintenance worker
at a playing card company in Kyoto.
He realized he wasn't equipped to work on the cutting edge,
but that there was so much information easily available
that maybe he could combine things that were already well-known
in ways that specialists were too narrow to see.
So he combined some well-known technology from the calculator industry
with some well-known technology from the credit card industry
and made handheld games.
And they were a hit.
And it turned this playing card company,
which was founded in a wooden storefront in the 19th century,
into a toy and game operation.
You may have heard of it; it's called Nintendo.
Yokoi's creative philosophy
translated to "lateral thinking with withered technology,"
taking well-known technology and using it in new ways.
And his magnum opus was this:
the Game Boy.
Technological joke in every way.
And it came out at the same time as color competitors from Saga and Atari,
and it blew them away,
because Yokoi knew what his customers cared about
wasn't color.
It was durability, portability, affordability, battery life,
game selection.
This is mine that I found in my parents' basement.
(Laughter)
It's seen better days.
But you can see the red light is on.
I flipped it on and played some Tetris,
which I thought was especially impressive
because the batteries had expired in 2007 and 2013.
(Laughter)
So this breadth advantage holds in more subjective realms as well.
In a fascinating study of what leads some comic book creators
to be more likely to make blockbuster comics,
a pair of researchers found
that it was neither the number of years of experience in the field
nor the resources of the publisher
nor the number of previous comics made.
It was the number of different genres that a creator had worked across.
And interestingly,
a broad individual could not be entirely replaced
by a team of specialists.
We probably don't make as many of those people as we could
because early on, they just look like they're behind
and we don't tend to incentivize anything that doesn't look like a head start
or specialization.
In fact, I think in the well-meaning drive for a head start,
we often even counterproductively short-circuit even the way
we learn new material,
at a fundamental level.
In a study last year, seventh-grade math classrooms in the US
were randomly assigned to different types of learning.
Some got what's called "blocked practice."
That's like, you get problem type A,
AAAAA, BBBBB, and so on.
Progress is fast,
kids are happy,
everything's great.
Other classrooms got assigned to what's called "interleaved practice."
That's like if you took all the problem types and threw them in a hat
and drew them out at random.
Progress is slower, kids are more frustrated.
But instead of learning how to execute procedures,
they're learning how to match a strategy to a type of problem.
And when the test comes around,
the interleaved group blew the block practice group away.
It wasn't even close.
Now, I found a lot of this research deeply counterintuitive,
the idea that a head start,
whether in picking a career or a course of study
or just in learning new material,
can sometimes undermine long-term development.
And naturally, I think there are as many ways to succeed
as there are people.
But I think we tend only to incentivize and encourage the Tiger path,
when increasingly, in a wicked world,
we need people who travel the Roger path as well.
Or as the eminent physicist and mathematician
and wonderful writer, Freeman Dyson, put it --
and Dyson passed away yesterday,
so I hope I'm doing his words honor here --
as he said: for a healthy ecosystem, we need both birds and frogs.
Frogs are down in the mud,
seeing all the granular details.
The birds are soaring up above not seeing those details
but integrating the knowledge of the frogs.
And we need both.
The problem, Dyson said,
is that we're telling everyone to become frogs.
And I think,
in a wicked world,
that's increasingly shortsighted.
Thank you very much.
(Applause)
لذا أود أن أتحدث عن تنمية القدرات البشرية،
وأود أن أبدأ بقصة التطور الحديثة الأكثر تأثيراً.
ربما سمع الكثير منكم هنا عن قاعدة 10,000 ساعة.
وربما حتى تنمذج حياتك بعد ذلك.
إنها في الأساس فكرة لكي تصبح رائعاً في أي شيء،
يستغرق الأمر 10,000 ساعة من التدريب المركّز،
لذلك من الأفضل أن تبدأ في أقرب وقت ممكن.
طفل الملصق لهذه القصة هو تايجر وودز.
أعطاه والده مضرب جولف عندما كان عمره سبعة أشهر.
في عمر 10 أشهر، بدأ في تقليد لعب والده.
في الثانية من عمره، يمكنك رؤيته على يوتيوب والتلفزيون الوطني.
بالتقدم سريعاً إلى سن 21 عاماً،
أصبح أعظم لاعب جولف في العالم.
قصة مثالية لـ 10,000 ساعة.
مثال آخر يظهر في عدد من الكتب الأكثر مبيعاً
هي أخوات بولجار الثلاث،
الذي قرر والدهن أن يعلمهن الشطرنج بطريقة فنية للغاية
في سن مبكر جداً.
وحقيقةً، أراد أن يُظهر
أنه مع السبق في الممارسة المركزة،
يمكن لأي طفل أن يصبح عبقرياً في أي شيء.
وحقيقةً،
أصبحت اثنتان من بناته لاعبات شطرنج عظيمات.
لذا عندما أصبحت كاتب علمي في مجلة "Sports Illustrated"،
أصبحت شغوفاً.
إذا كانت قاعدة الـ 10,000 ساعة صحيحة،
لذا يجب أن نرى أن الرياضيين النخبة يحصلون على السبق
في ما يسمى "التمرين الهادف".
يتم تدريب هذا، ممارسة تركز على تصحيح الخطأ،
ليس مجرد لعب.
وحقيقةً، عندما درس العلماء الرياضيين النخبة،
وجدوا أنهم يقضون وقتاً أكثر في التمرين الهادف -
ليست مفاجأة كبيرة.
عندما يتتبعون الرياضيين بالفعل على مدار تطورهم،
النمط يشبه هذا:
في الواقع، تقضي نخب المستقبل وقتاً أقل في وقت مبكر
في الممارسة المتعمدة في رياضتهم النهائية.
يميلون إلى الحصول على ما يسميه العلماء "فترة التجريب"،
حيث يجربون مجموعة متنوعة من الأنشطة البدنية،
يكتسبون مهارات عامة واسعة،
يتعلمون عن اهتماماتهم وقدراتهم
وتأخير التخصص حتى وقت متأخر عن أقرانهم الذين يستقرون في المستويات الأدنى.
وعندما رأيت ذلك، قلت:
"يا إلهي، هذا لا يتوافق مع قاعدة 10,000 ساعة، أليس كذلك؟"
لذلك بدأت أتساءل عن المجالات الأخرى
التي نربطها بالتخصص الإلزامي المبكر،
مثل الموسيقى.
تبين أن النمط مشابه غالباً.
هذا بحث من أكاديمية موسيقى عالمية،
وما أريد أن ألفت انتباهكم إليه هو:
لم يبدأ الموسيقيون الاستثنائيون في قضاء المزيد من الوقت في التدريب المتعمد
من الموسيقيين العاديين
حتى آلتهم الثالثة.
هم أيضاً يميلون إلى فترة التجريب،
حتى الموسيقيين الذين نعتقد أنهم مشهورون مبكراً،
مثل يو-يوما.
كان لديه فترة تجريب،
لقد مر بها بسرعة أكبر مما يفعله معظم الموسيقيين.
ومع ذلك، يتم تجاهل هذا البحث بالكامل تقريباً،
والأكثر تأثيراً
هي الصفحة الأولى من كتاب "ترنيمة معركة أم النمر"
حيث تروي الكاتبة تعليم ابنتها الكمان.
يبدو أن لا أحد يتذكر الجزء لاحقاً في الكتاب
حيث تلتفت إليها ابنتها وتقول: "أنت اخترتها، وليس أنا"،
وتركتها.
بعد أن رأيت هذا النوع من النمط المدهش في الرياضة والموسيقى،
بدأت أتساءل عن المجالات التي تؤثر على عدد أكبر من الأشخاص،
مثل التعليم.
وجد خبير اقتصادي تجربة طبيعية
في أنظمة التعليم العالي في إنجلترا واسكتلندا.
في الفترة التي درسها، كانت الأنظمة متشابهة جداً،
باستثناء إنجلترا، كان على الطلاب التخصص في منتصف سنوات المراهقة
لاختيار دورة دراسية معينة للتقدم إليها،
بينما في اسكتلندا، يمكنهم الاستمرار في تجربة الأشياء في الجامعة
إذا أرادوا ذلك.
وكان سؤاله:
من الذي يفوز بالمفاضلة، المتخصصون الأوائل أم المتأخرون؟
وما رآه هو أن المتخصصين الأوائل يقفزون إلى صدارة الدخل
لأن لديهم المزيد من المهارات الخاصة بالمجال.
يحاول المتخصصون المتأخرون تجربة أشياء مختلفة،
وعندما يختارون، يكونون مناسبين بشكل أفضل،
أو ما يسميه الاقتصاديون "جودة المطابقة".
وبالتالي فإن معدلات نموهم أسرع.
بعد ست سنوات،
تُزال فجوة الدخل هذه.
في غضون ذلك، يبدأ المتخصصون الأوائل في ترك مساراتهم المهنية
بأعداد أعلى بكثير،
أساساً لأنهم أجبروا على الاختيار مبكراً
هم في كثير من الأحيان يتخذون خيارات سيئة.
لذلك يخسر المتخصصون المتأخرون على المدى القصير
ويفوزون على المدى الطويل.
أعتقد أننا إذا فكرنا في اختيار الوظيفة مثل المواعدة،
قد لا نضغط على الناس ليستقروا بهذه السرعة.
لقد أثار هذا اهتمامي برؤية هذا النمط مرة أخرى،
في استكشاف الخلفيات التنموية للأشخاص الذين لطالما أعجبت بعملهم،
مثل دوك إلنجتون، الذي تجنب دروس الموسيقى عندما كان طفلاً
للتركيز على لعبة البيسبول والرسم.
أو مريم ميرزاخاني التي لم تكن مهتمة بالرياضيات كفتاة -
حلمت بأن تصبح روائية -
وتابعت لتصبح المرأة الأولى والوحيدة حتى الآن
لتفوز بميدالية فيلدز،
أرقى جائزة في العالم في الرياضيات.
أو فينسينت فان جوخ، كان لديه خمس وظائف مختلفة،
كل منها اعتبر دعوته الحقيقية قبل أن تشتعل بشكل مذهل،
وفي أواخر العشرينات من عمره، التقط كتاباً بعنوان "دليل أبجديات الرسم".
نجح بشكل كبير.
كان كلود شانون مهندساً كهربائياً في جامعة ميشيجان
الذي أخذ دورة في الفلسفة فقط لتلبية أحد المتطلبات،
وفيه، تعلم عن نظام منطق عمره ما يقرب من قرن
والتي يمكن من خلاله ترميز العبارات الصحيحة والخاطئة على أنها آحاد وأصفار
وحلها مثل مسائل الرياضيات.
أدى ذلك إلى تطوير رمز ثنائي،
الذي تشكل أساس جميع أجهزة الكمبيوتر الرقمية لدينا اليوم.
أخيرًا، قدوتي الذي يحتذى به، فرانسيس هيسيلباين -
هذا أنا معها -
حصلت على أول وظيفة مهنية لها في سن 54
ومضت لتصبح المدير التنفيذي لفتيات الكشافة،
التي أنقذتها.
ضاعفت عضوية الأقلية ثلاث مرات،
أضافت 130 ألف متطوع،
وهذه إحدى شارات الكفاءة التي خرجت من فترة عملها -
إنه رمز ثنائي لتعلم الفتيات عن أجهزة الكمبيوتر.
اليوم، تدير فرانسيس معهدًا للقيادة
حيث تعمل كل يوم من أيام الأسبوع في مانهاتن.
وهي تبلغ من العمر 104 سنة فقط،
إذن من يدري ما هو التالي.
(ضحك)
نحن لا نسمع حقاً قصصاً تنموية كهذه، أليس كذلك؟
لا نسمع عن البحث
الذي وجد أن العلماء الحائزين على جائزة نوبل هم 22 مرة أكثر احتمالا
لممارسة هواية خارج العمل
عن العلماء النمطيين.
لم نسمع ذلك أبداً.
حتى عندما يكون فناني الأداء أو العمل مشهوراً جداً،
لا نسمع هذه القصص التنموية.
على سبيل المثال، ها هو رياضي تابعته.
هنا هو في السادسة من عمره، يرتدي طقم الرجبي الاسكتلندي.
جرب بعض التنس والتزحلق على الجليد والمصارعة.
كانت والدته في الواقع مدربة تنس لكنها رفضت تدريبه
لأنه لا يعيد الكرات بشكل طبيعي.
لعب كرة السلة وتنس الطاولة والسباحة.
عندما أراد المدربون رفعه إلى مستوى أعلى
للعب مع الأولاد الأكبر سناً،
رفض لأنه أراد فقط أن يتدرب مصارعة المحترفين
بعد التمرين مع أصدقائه.
واستمر في تجربة المزيد من الرياضات:
كرة اليد والكرة الطائرة وكرة القدم والريشة والتزلج...
إذن، من هو هذا الهاوي؟
هذا روجر فيدرر.
كل فرد مشهور كشخص بالغ مثل تايجر وودز،
ومع ذلك، حتى عشاق التنس لا يعرفون شيئاً في العادة
عن قصة تطوره.
لماذا هذا، على الرغم من أن هذا هو القاعدة؟
أعتقد أن السبب جزئياً هو أن قصة تايغر درامية للغاية،
ولكن أيضاً لأنها تبدو مثل هذه السرد المنظم
يمكننا استقراء أي شيء نريد أن نكون بارعين فيه
في حياتنا.
لكن أعتقد أن هذه مشكلة،
لأنه تبين أنه من نواح كثيرة، يعتبر الجولف نموذجاً فظيعاً بشكل فريد
تقريباً لكل ما يريد البشر تعلمه.
(ضحك)
الجولف هو مثال
ما أسماه عالم النفس روبن هوغارث "بيئة التعلم اللطيفة".
بيئات التعلم اللطيفة لها خطوات وأهداف تالية واضحة،
قواعد واضحة ولا تتغير أبداً،
عندما تفعل شيئاً ما، تحصل على تعليقات سريعة ودقيقة،
سيبدو العمل العام المقبل مثل العمل العام الماضي.
الشطرنج: بيئة تعليمية لطيفة.
ميزة القائد الأعلى
يعتمد إلى حد كبير على معرفة الأنماط المتكررة،
وهذا أيضاً سبب سهولة إجراء عملية تلقائية.
على الطرف الآخر من الطيف توجد "بيئات التعلم الكريهة"،
حيث الخطوات والأهداف التالية قد لا تكون واضحة.
قد تتغير القواعد.
قد تحصل أو لا تحصل على تعليقات عندما تفعل شيئاً.
قد يتأخر أو يكون غير دقيق،
والعمل العام المقبل قد لا يبدو العمل العام الماضي.
إذن أي واحد من هذه الأصوات يشبه العالم الذي نعيش فيه بشكل متزايد؟
في الواقع، حاجتنا إلى التفكير بطريقة قابلة للتكيف
وتتبع الأجزاء المتصلة
غيّر نظرتنا جذرياً،
لذلك عندما تنظر إلى هذا الرسم البياني،
ربما تبدو الدائرة المركزية على اليمين أكبر بالنسبة إليك
لأن عقلك ينجذب إلى
العلاقة بين الأجزاء في الكل،
في حين شخص لم يتعرض للعمل الحديث
مع مطلبه للفكر المفاهيمي القابل للتكيف،
سوف يرى ذلك بشكل صحيح أن الدوائر المركزية بنفس الحجم.
لذلك نحن هنا في عالم العمل الكريه،
وهناك، في بعض الأحيان يمكن أن يأتي التخصص المفرط بنتائج عكسية.
على سبيل المثال، في البحث في عشرات البلدان
يضاهي الأشخاص في سنوات تعليم والديهم،
درجاتهم في الاختبار،
سنوات تعليمهم الخاصة،
كان الاختلاف هو أن البعض حصل على تعليم يركز على الحياة المهنية
وحصل البعض على تعليم عام أوسع.
كان النمط هو أولئك الذين حصلوا على تعليم يركز على حياتهم المهنية
من المرجح أن يتم تعيينهم فور انتهاء التدريب،
على الأرجح لكسب المزيد من المال على الفور،
لكنهم أقل قدرة على التكيف في عالم العمل المتغير
أنهم يقضون وقتاً أقل بكثير في سوق العمل بشكل عام
هم يربحون على المدى القصير ويخسرون على المدى الطويل.
أو فكر في دراسة مشهورة للخبراء استمرت 20 عاماً
في عمل تنبؤات جيوسياسية واقتصادية.
كان أسوأ المتنبئين هم أكثر الخبراء تخصصاً،
أولئك الذين قضوا حياتهم المهنية بأكملها في دراسة مشكلة أو مشكلتين
وجاؤوا لرؤية العالم كله من خلال عدسة واحدة أو نموذج عقلي.
البعض منهم في الواقع ساء
حيث تراكمت لديهم الخبرة والشهادات.
كان أفضل المتنبئين ببساطة أشخاصاً أذكياء لديهم اهتمامات واسعة النطاق.
الآن في بعض المجالات مثل الطب،
كان التخصص المتزايد أمراً حتمياً ومفيداً،
لا شك في ذلك.
ومع ذلك، فهو سيف ذو حدين.
قبل بضع سنوات، كانت إحدى أشهر العمليات الجراحية في العالم لعلاج آلام الركبة
تم اختبارها في تجربة يُتحكم بها باستخدام دواء وهمي.
خضع بعض المرضى لعملية جراحية صورية.
هذا يعني أن الجراحين يقومون بعمل شق،
يتجولون وكأنهم يفعلون شيئاً،
ثم يقومون بخياطة المريض احتياطياً.
كان أداء ذلك جيداً.
ومع ذلك يواصل الجراحون المتخصصون في الجراحة
بالملايين.
إذن، إذا لم يكن فرط التخصص هو الحيلة دائماً في عالم كريه، فما هو؟
قد يكون من الصعب التحدث عنه،
لأنه لا يبدو دائماً على هذا النحو.
في بعض الأحيان يبدو وكأنه تعرج أو متعرج
أو محتفظ بنظرة أوسع.
وقد يبدو الأمر وكأنه متأخر.
لكني أريد أن أتحدث عما قد تكون عليه بعض هذه الحيل.
إذا نظرنا إلى الأبحاث المتعلقة بالابتكار التكنولوجي، فسنجد أنه على نحو متزايد،
لا يتم تأليف البراءات الأكثر تأثيراً من قبل الأفراد
الذين يحفرون أعمق وأعمق وأعمق في مجال واحد من التكنولوجيا
كما صنفته وزارة البراءات الأمريكية،
بل بواسطة فرق تضم أفراداً
الذين عملوا عبر عدد كبير من فئات التكنولوجيا المختلفة
وغالباً ما تدمج الأشياء من مجالات مختلفة.
شخص أعجبت بعمله وكان نوعاً ما في طليعة هذا العمل
هو رجل ياباني اسمه جونبي يوكوي.
يوكوي لم تكن درجاته جيدة في امتحان الإلكترونيات في المدرسة،
لذلك كان عليه أن يقبل بوظيفة منخفضة المستوى كعامل صيانة للآلات
في شركة ورق لعب في كيوتو.
أدرك أنه غير مجهز للعمل على أحدث طراز،
ولكن كان هناك الكثير من المعلومات المتاحة بسهولة
أنه ربما يمكنه الجمع بين الأشياء التي كانت معروفة بالفعل
بطرق كان المتخصصون فيها ضيقي الأفق جداً بحيث لا يمكنهم رؤيتها.
لذلك قام بدمج بعض التقنيات المعروفة من صناعة الآلات الحاسبة
مع بعض التقنيات المعروفة من صناعة بطاقات الائتمان
وصنع ألعاباً محمولة.
وكانوا ناجحين.
وقد حولت شركة ورق اللعب هذه،
التي تأسست في واجهة متجر خشبي في القرن التاسع عشر،
إلى تشغيل الألعاب.
من الممكن أنك سمعت عنها، تسمى نينتندو.
فلسفة يوكوي الإبداعية
ترجمت إلى "التفكير الجانبي بتكنولوجيا ذابلة"،
مع أخذ التكنولوجيا المعروفة واستخدامها بطرق جديدة.
وكان أعظم ما لديه هو هذا:
The Game Boy.
نكتة تكنولوجية بكل الطرق.
وخرج في نفس الوقت مع منافسي الألوان من ساجا وآتاري،
وقد أذهلتهم،
لأن يوكوي يعرف ما يهتم به عملاؤه
لم يكن اللون.
كانت المتانة وإمكانية النقل والقدرة على تحمل التكاليف وعمر البطارية،
اختيار اللعبة.
هذا ملكي وجدته في قبو والديّ.
(ضحك)
تُرى أياماً أفضل.
ولكن يمكنك رؤية الضوء الأحمر مضاء.
قلبتها ولعبت Tetris،
الذي اعتقدت أنه مثير للإعجاب خاصةً
لأن البطاريات انتهت صلاحيتها في عامي 2007 و2013.
(ضحك)
لذا فإن ميزة الاتساع هذه تنطبق في عوالم أكثر ذاتية أيضاً.
في دراسة رائعة لما يقود بعض مؤلفي الكتاب الهزلي
لزيادة احتمالية إنتاج أفلام كوميدية رائجة،
وجد باحثان
أنه لم يكن عدد سنوات الخبرة في هذا المجال
ولا موارد الناشر
ولا عدد الأفلام الهزلية السابقة.
كان عدد الأنواع المختلفة التي عمل من خلالها منشئ المحتوى.
ومن المثير للاهتمام،
لا يمكن استبدال فرد واسع الأفق بالكامل
بفريق من المتخصصين.
ربما لا نجعل أكبر عدد ممكن من هؤلاء الأشخاص
لأنهم في وقت مبكر يبدون وكأنهم متأخرون
ولا نميل إلى تحفيز أي شيء لا يبدو أنه السبق
أو التخصص.
في الواقع، أعتقد أن الدافع هو حسن النية لتحقيق السبق،
كثيراً ما تقابلنا نتائج عكسية حتى على طريقة
تعلم مواد جديدة،
في المستوى الأساسي.
في دراسة العام الماضي، صف السنة السابعة في الولايات المتحدة
كُلفوا عشوائياً لأنواع مختلفة من التعلم.
حصل البعض على ما يسمى "الممارسة المحظورة".
هذا مثل، إذا حدثت مشكلة من النوع أ،
أ أ أ أ أ، ب ب ب ب ب، وهكذا.
التقدم سريع،
الأطفال سعداء،
كل شيء عظيم.
كُلف الآخرون لما يُسمى "الممارسة التشابكية".
يبدو الأمر كما لو أنك أخذت كل أنواع المشاكل وألقيتها في قبعة
وسحبهم بشكل عشوائي.
التقدم أبطأ، الأطفال أكثر إحباطاً.
ولكن بدلاً من تعلم كيفية تنفيذ الإجراءات،
يتعلمون كيفية مطابقة إستراتيجية مع نوع مشكلة.
وعندما يأتي الاختبار،
تقدمت المجموعة المتشابكة على المجموعة المحظورة.
لم تكن النتائج قريبة حتى.
الآن، وجدت أن الكثير من هذا البحث يتعارض تماماً مع التوقعات،
فكرة السبق،
سواء في اختيار مهنة أو دورة دراسية
أو فقط في تعلم مادة جديدة،
يمكن أن يقوض في بعض الأحيان التنمية طويلة الأجل.
وبطبيعة الحال، أعتقد أن هناك العديد من الطرق للنجاح
في ظل وجود أشخاص.
لكنني أعتقد أننا نميل فقط إلى تحفيز وتشجيع مسار تايغر،
عندما يزداد، في عالم كريه،
نحن بحاجة إلى أشخاص يسلكون طريق روجر أيضاً.
أو بصفته الفيزيائي والرياضي البارز
والكاتب الرائع فريمان دايسون -
وتوفي دايسون البارحة،
لذلك آمل أن أقوم بتكريم كلماته هنا -
كما قال: "من أجل نظام بيئي صحي، نحتاج إلى كل من الطيور والضفادع.
الضفادع أسفل في الوحل،
ترى التفاصيل الدقيقة.
الطيور تحلق فوق ولا ترى تلك التفاصيل
ولكنها تدمج معرفة الضفادع.
ونحن نحتاج للاثنين."
يقول دايسون أن المشكلة
أننا نخبر كل شخص ليصبح ضفدعاً.
وأعتقد،
في عالم كريه،
هذا قصر نظر متزايد.
شكراً جزيلاً لكم.
(تصفيق)
ئەمەوێ باسی پەرەسەندنی تواناکانی مرۆڤ بکەم، و
حەز ئەکەم بە چیرۆکێک دەستپێکەم کە لەوانەیە کاریگەرترین چیرۆکی پەرەسەندنی سەردەم بێت.
لەوانەیە زۆرێک لە ئێوە لێرە یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرەکەتان بیستبێت.
لەوانەیە تەنانەت ژیانی خۆشتان لەسەر ئەوە بەڕێوە بەرن.
بەشێوەیەکی بنچینەیی، بیرۆکەکە ئەوەیە بۆ ئەوەی لە شتێکا مەزن بیت
پێویستت بە ١٠ هەزار کاتژمێر لە ڕاهێنانی چڕە،
بۆیە پێویستە بە زووترین کات دەستپێکەیت.
مناڵی پۆستەرەکە بۆ ئەم چیرۆکە تایگەر وودسە.
ئەوکاتەی حەوت مانگ بوو باوکی دارێکی گۆڵفی یا پێی.
لە دە مانگیدا، دەستیکرد بە لاساییکردنەوەی پیاکێشانەکەی باوکی.
لە دوو ساڵیدا، ئەتوانیت بچیتە سەر یو تویب و ڤیدیۆکانی لەسەر تەلەفزیۆنی نەتەوەیی ببینیت.
بۆ پێشەوە بڕۆین بۆ ٢١ ساڵی،
مەزنترین یاریزانی گۆڵفی جیهانە.
دە هەزار کاتژمێرە نموونەییەکە ئەکات.
نموونەیەکی تری زۆر باڵای ئەم بیردۆزە
هی سێ خووشکە پۆڵگارەکەیە،
کە باوکیان بڕیاری یا بە شێوەیەکی زۆر تەکنیکی فێری شەترەنجیان بکات
لە تەمەنێکی منداڵییەوە.
ئەیویست نیشانی بات
بە دەستپێکردنێکی زوو و ڕاهێنانی چڕەوە،
هەر منداڵێک بێت ئەتوانێت لە شتێکا ببێت بە بلیمەت.
ڕاستییەکەشی،
دووان لە کچەکانی بوون بە یاریزانی جیهانی شەترەنج.
بۆیە کە بووم بە نووسەری زانست لە گۆڤاری "وەرزش بە ڕوونکراوەیی"،
حەسرەت گرتمی.
ئەگەر ئەم یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرە ڕاست بێت،
کەواتە پێویستە ببینین کە وەرزشەوانە پێشەنگەکان پێشدەکەون
لەو شتەی پێی ئەوترێت "ڕاهێنانی بەمەبەست."
ئەمە ڕاهێنانی چڕی ڕاستکردنەوەی هەڵەی ژێر ڕاهێنەرایەتییە،
نەک هەر یاریکردنی ئاسایی.
کاتێک زانایانیش سەیری وەرزشەوانە پێشەنگەکانیان کردووە،
بینیویانە کە کاتی زیاتریان بەسەربردووە لە ڕاهێنانی بەمەبەست --
زۆر جێی سەرسوڕمان نییە.
کاتێک شوێن وەرزشەوانەکان کەوتوون بەدرێژایی ماوەی پەرەسەندنیان،
شێوەی بەرەوپێشچوون ئاوا بووە:
پێشەنگەکانی داهاتوو لە سەرەتای خۆیانا کاتی کەمتریان بەسەربردووە
لە ڕاهێنانی بەمەبەست لەو وەرزشەی لەسەری جێگیر بوون.
ئەو کارەیان کردووە کە زانایان پێی ئەڵێن "ماوەی نموونە وەرگرتن،"
کە تیایا چالاکی جەستەیی هەمەجۆر تاقی ئەکەنەوە،
شارەزایی فراوان و گشتی وەرئەگرن،
بە حەزەکانیان و تواناکانیان ئەزانن و
درەنگتر لە هاوەڵەکانیان بوار جیا ئەکەنەوە کە لە ئاستێکی نزمترا جێگیر ئەبن.
بۆیە کە ئەوەم بینی، وتم،
"باشە ئەوە یەکناگرێتەوە لەگەڵ یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرەکە، وانییە؟"
بۆیە دەستمکرد بە بیرکردنەوە لە بوارەکانی تر
کە پەیوەندی هەیە بە شارەزایی پەیاکردنی ناچاری زوو،
وەک موزیک.
دەرکەوت ڕێڕەوی گەشەکردنەکە زۆر جار هاوشێوەیە.
ئەمە توێژینەوەی ئەکادیمیایەکی فێربوونی موزیکی جیهانییە، و
ئەوەی ئەمەوێ سەرنجی ئێوەی بخەمە سەر ئەمەیە:
موزیسیانە نایابەکان دەستیان نەکردووە بە کات بەسەربردن زیاتر لەسەر ڕاهێنانی بەمەبەست
وەک لە موزیسیانە ئاساییەکان
هەتا تاقیکردنەوەی ئامێری سێیەمیان.
ئەوانیش بەهەمان شێوە ماوەی نموونە وەرگرتنیان هەبووە،
تەنانەت موزیسیانەکانیش کە وا ئەزانین زوو بەناوبانگ بوون،
وەک یۆ-یۆ ما.
ماوەی هەڵبژاردنی هەبووە،
تەنیا لە موزیسیانەکانی تر خێراتر بەوەیا تێپەڕیوە.
بەهەرحاڵ، ئەم توێژینەوەیە بە تەواوەتی فەرامۆش کراوە، و
ئەوەی زۆر کاریگەرترە
پەڕەی یەکەمی کتێبەکەی "سروودی شەڕی پڵنگە دایکەکە،"یە
کە تیایا نوسەرەکە باسی ئەوە ئەکات کەمانچەی یابێت بە کچەکەی.
لەوە ئەچێت کەس ئەو بەشەی دواتری بیرنەکەوێتەوە
کە کچەکە ڕووی تێئەکات و ئەڵێت، "تۆ هەڵتبژارد، نەک من،" و
ئینجا وازئەهێنێت.
بۆیە دوای بینینی ئەم جۆرە ئاقارە سەرسوڕهێنەرەی وەرزش و موزیک،
دەستمکرد بە بیرکردنەوە لە بوارەکانی کە کار لە خەڵکی زیاتر ئەکات،
وەک فێربوون.
ئابوریناسێک تاقیکردنەوەیەکی سرووشتی دۆزییەوە
لە سیستمە فێرکردنە پێشکەوتووترەکانی ئینگلتەرا و سۆکتلەندا.
ئەو ماوەیەی توێژینەوەکەی، سیستمەکان زۆر هاوشێوە بوون،
جگە لە ئینگلتەرا، کە خوێندکارەکان ئەبوو لە ناوەڕاستی هەرزەکاری بوار جیاکەنەوە
بۆ ئەوەی ڕێڕەوێکی دیاریکراوی خوێندن هەڵبژێرن.
بەڵام لە سکۆتلەندا، ئەیانتوانی بەردەوام شت تاقیکەنەوە لە زانکۆ
ئەگەر بیانویستایە.
پرسیارەکەشی ئەمە بوو:
کێ گرەوەکە ئەباتەوە، زوو بوار جیاکردنەوە یان درەنگ؟
ئەوەیان بەدی کرد ئەو کەسانەی زوو بواریان جیاکردەوە خێرا داهاتیان زۆر بووە
چونکە شارەزایی زیاتریان هەبووە لە بوارەکەی خۆیانا.
ئەوانەشی درەنگ بواریان جیاکردۆتەوە توانیویانە شتی جیاوازی تر تاقیکەنەوە، و
کاتێکیش هەڵئەبژێرن، باشتر ئەگونجێن لەگەڵی،
یان ئەوەی ئابوریناسان پێی ئەڵێن "تایبەتمەندی گونجاو"
بۆیە ڕێژەی گەشەکردنیان خێراتر ئەبێت.
لە ماوەی شەش ساڵا،
جیاوازی داهات ناهێڵن.
بەڵام، ئەوانەی زوو بوار جیائەکەنەوە دەست ئەکەن بە وازهێنان لەو ڕەوتی کارە
بە ڕێژەیەکی زۆر زیاتر،
بە زۆری لەبەر ئەوەی زۆر زوو ناچارکراون کە هەڵبژێرن و
زۆرجار هەڵبژاردنی خراپیان کردووە.
کەواتە ئەوانەی درەنگ بوار دیاری ئەکەن لە سەرەتایا دۆڕاون و
لەسەر ئاستی درێژخایەن براوەن.
پێموابێت ئەگەر وەک ژوانکردن سەیری هەڵبژاردنی کار بکەین،
لەوانەیە فشار لە خەڵک نەکەین ئەوەنە بەخێرایی هەڵبژێرن.
بۆیە ئەمە سەرنجی ڕاکێشام، دووبارە ئەم ڕێڕەوی ژیانە ببینمەوە،
لە گەڕان بۆ پێشینەی پەرەسەندنی ئەو کەسانەی ماوەیەکی زۆر ڕێزم هەبوو بۆ کارەکانیان،
وەک دیوک ئێڵینگتۆن، کە وازی لە وانەکانی موزیک هێنا بە مناڵی
بۆ ئەوەی تیشک بخاتە سەر بەیسبۆڵ و وێنەکێشان.
یان مەریەم میرزاخانی، کە بە مناڵی حەزی بە بیرکاری نەبوو --
خەونی ئەبینی ببێت بە ڕۆمان نووسێک و
لە کۆتاییا بوو بە یەکەمین ژن کە هەتا ئێستا،
مەدالیای مەیدانەکانی بردبێتەوە،
کە بەرزترین خەڵاتە لە جیهانی بیرکارییا.
یان ڤینسینت ڤان کوخ پێنج ڕەوتی کارکردنی جیای هەبوو،
هەر یەکێکیانی بە کاری خۆی ئەزانی پێش ئەوەی لە یەکێکیانا بدرەوشێتەوە، و
لە کۆتاییەکانی ٢٠ەکانیا، کتێبێکی خوێندەوە پێی ئەوترا "ئەی بی سی وێنەکێشان."
ئەوە سەرکەوتوو بوو بۆی.
کلاودی شانۆن ئەندازیاری کارەبا بوو لە زانکۆی میچیگان
کە کۆرسێکی فەلسەفەی وەرگرت بەس بۆ ئەوەی پێویستییەک بەجێبێنێت، و
لەوەیا، سیستمێکی لۆجیکی فێربوو کە نزیکەی سەدەیەک تەمەنێتی
کە بەوە دەستەواژە ڕاست و هەڵەکان ئەکرێت وەک ژمارە یەک و سفر کۆدی بۆ دانرێت و
وەک هاوکێشەی بیرکاری حەل بکرێت.
ئەمە بووە هۆی پەرەدان بە کۆدی ئاوێتەیی،
کە ئەمڕۆ هەموو کۆمپیتەرەکانمان لەسەر بنەمای ئەوە کار ئەکەن.
لە کۆتاییشدا، جۆرە نموونە باڵاکەی خۆم، فرانسیس هیسیڵبین --
ئەمە من و ئەوین --
یەکەمین کاری پیشەگەری خۆی لە تەمەنی ٥٤یدا وەرگرت و
توانی ببێت بە سەرۆکی ڕێکخراوی دیدەوانە کچەکان،
کە خۆی ڕزگاریکرد.
ئەندامێتی کەمینەکانی کرد بە سێ هێندە،
١٣٠ هەزار خۆبەخشی بۆ زیادکرد و
ئەمە یەکێکە لە باجەکانی کارامەیی کە لە دامەزرێنەری ئەوەوە هاتووە --
کۆدی دوانییە بۆ کچەکانی فێری کۆمپیتەر ئەبن.
ئەمڕۆ، فرانسیس پەیمانگایەکی سەرکردایەتیکردن بەڕێوە ئەبا
کە هەموو ڕۆژێکی هەفتە کار ئەکات لە مانهاتن. و
تەنیا تەمەنی ١٠٤ ساڵە،
بۆیە کەس نازانێت کێ دواترە.
(پێکەنین)
هەرگیز چیرۆکی پەرەسەندنی تری ئاواهی نابیستین، وانییە؟
هیچ نابیستین لە بارەی توێژینەوەیەکەوە
کە زانایانی براوەی نۆبڵ ئەگەریان ٢٢ هێندە زیاترە
خولیایەکیان هەبێت لە دەرەوەی کارەکەیان
وەک زانا ئاساییەکان.
هەرگیز ئەوە نابیستین.
تەنانەت کاتێکیش ئەنجامدەرەکان یان کارەکە زۆر بەناوبانگە،
ئەم چیرۆکی پەرەسەندنانە نابیستین.
بۆ نموونە، ئەمە وەرزشەوانێکە کە بەشوێنییەوە بووم.
لێرەیا شەش ساڵە، جلێکی رەگبی سکۆتلەندی لەبەرایە.
تێنسی تاقیکردۆتەوە، کەمێک خلیسکێنە، و زۆرانبازی.
دایکی ڕاهێنەری تێنس بووە بەڵام ڕەتیکردۆتەوە ڕاهێنان بەم بکات
چونکە بەشێوەیەکی ئاسایی تۆپی نەگەڕاندۆتەوە.
هەندێکیش یاری باسکە، تێنسی سەر مێز، مەلەی کردووە.
کاتێک ڕاهێنەرەکانی ویستوویانە پلەیەک بەرزیکەنەوە
لەگەڵ گەورەکان،
ڕەتیکردۆتەوە، چونکە تەنیا ویستوێتی باسی زۆرانبازی پیشەگەر بکات
دوای ڕاهێنانێک لەگەڵ هاوڕێکانی. و
بەردەوام بووە لە تاقیکردنەوەی وەرزشی زیاتر:
تۆپی دەست، باسکە، تۆپی پێ، ڕیشە، سکەیت بۆرد...
کەواتە، ئەمە کێیە؟
ئەمە رۆجەر فێدرێرە.
هێندەی تایگەر وودز بە گەورەیی بەناوبانگە، و
کەچی هێشتا هەوادارانی تێنس هیچ شتێکی ئەوتۆ نازانن
لەسەر چیرۆکی پەرەسەندنی.
ئەوە لەبەر چی، هەرچەنە شتێکی جێگیرە؟
پێموابێت بەشێکی لەبەر ئەوەیە کە چیرۆکەکەی تایگەر زۆر دراماییە،
بەڵام لەبەر ئەوەشە لەوە ئەچێت ئەم گێڕانەوە ڕێک و پێکە
بتوانین بگونجێنین لەگەڵ هەر شتێک کە ئەمانەوێ باشبین تیایا
لە ژیانی خۆماندا.
بەڵام پێموابێت ئەوە، کێشەیەکە،
چونکە دەرکەوت بە چەندین شێوە، گۆڵف مۆدێلێکی ناخۆشی بێهاوتایە
بۆ هەموو شتێک کە مرۆڤەکان ئەیانەوێ فێری ببن.
(پێکەنین)
گۆڵف پوختەیەکە لەو شتەی
دەروون ناس رۆبین هۆگارس پێی ئەڵێت "ژینگەی فێربوونی باش."
ژینگەی فێربوونی باش هەنگاو و ئامانجی دواتری هەیە کە ڕوونن،
یاساکانی ڕوونن و هەرگیز ناگۆڕێن.
کاتێک شتێک ئەکەیت، هەڵسەنگاندن ئەدرێتێ کە خێرا و وردە،
کارکردنی ساڵی دواترت وەک ئەوە ئەبێت دوایین ساڵت بێت کار بکەی.
شەترەنج: ئەویش ژینگەیەکی فێربوونی باشە.
باڵادەستی مامۆستا گەورەکان
بە زۆری پشتی بەستووە بە زانیارییان لەسەر ڕێکخستنە دووبارەبووەکان،
لەبەر ئەوەشە هێندە ئاسانە بکرێت بە ئۆتۆماتیک.
لەلاکەی تری شەبەنگەکەش "ژینگە خراپەکانی فێربوونن،"
کە لەوانەیە هەنگاو و ئامانجەکانی دواتر هێندە ڕوون نەبن.
لەوانەیە یاساکان بگۆڕێن.
کە شتێک ئەکەیت لەوانەیە و لەوانەش نییە یەکسەر هەڵسەنگاندن وەرگری.
لەوانەیە دواکەوێت، ورد نەبێت، و
کارکردنی ساڵی دواتر وەک کارکردنی دواین ساڵ نەبێت.
کەواتە کام لەمانە لەو جیهانە ئەچێت کە زیاتر و زیاتر تیایا ئەژین؟
ڕاستییەکەی، پێویستیمان بۆ بیرکردنەوە بە شێوەیەکی خۆگونجێن و
چاودێریمان بۆ بەشە پێکەوەبەستووەکان
بەشێوەیەکی بنەڕەتییانە تێڕوانینی گۆڕیوین،
بۆیە کاتێک سەیری ئەم دایاگرامە ئەکەیت،
بازنەی ناوەڕاست لە ڕاستەوە لەوانەیە گەورەتر دەرکەوێت
چونکە مێشکت ڕائەکێشرێت
بۆ پەیوەندی هەموو بەشەکان پێکەوە،
لەکاتێکا کەسێک کە بەرکەوتنی نەبووە بۆ کارکردنی ئەم سەردەمە
لەگەڵ پێویستییەکانی بۆ بیرکردنەوەی خۆگونجێنەری، چەمکداری،
بە شێوەیەکی ڕاست ئەوە ئەبینێت کە بازنەکانی ناوەڕاست هەمان قەبارەن.
کەواتە لێرەیاین لە جیهانی کارکردنی خراپا و
هەندێک جار تیایا، خێرا بوار جیاکردنەوە خراپ ئەشکێتەوە.
بۆ نموونە، لە توێژینەوەی چەند وڵاتێکا
چەند کەسێکی هاوشێوە لە ئاستی خوێندەواری دایک و باوکا،
نمرەی تاقیکردنەوەکانیان،
ساڵەکانی خوێندنی خۆیان،
جیاوازییان بەس ئەوە بوو هەندێکیان فێرکردنییان لەسەر بابەتێک بووە و
ئەوانی تر فێرکردنی گشتیتر و فراوانتریان هەبووە.
ئەم شێوەی فێرکردنە نیشانی یاوە ئەوانەی زوو فێری بوارێک کراون
ئەگەری زۆربووە یەکسەر کاتی ڕاهێنان بخرێنە سەر کارێک،
ئەگەریان زیاتر بووە یەکسەر پارە پەیاکەن،
بەڵام کەمتر گونجاوبوون لە جیهانێکی کارکردنی خۆگۆڕدا
کە بە هەمووییەوە کاتێکی کەمتریان بەسەربردووە لە هێزی کاردا
کە لە مەودای کورتدا براوە ئەبن و لە مەودای درێژخایەندا دۆڕاو ئەبن.
یان توێژینەوەیەکی بیست ساڵی بەناوبانگی پسپۆڕەکان
کە پێشبینی ئابووری و جیۆپۆڵیتیکی کردووە.
خراپترین پێشبینیکەرەکان پسپۆڕەکان بوون کە زۆرترین تایبەتمەندیان وەرگرتووە،
ئەوانەی هەموو ماوەی کارکردنیان بەسەربردووە لە فێربوون لەسەر یەک یان دوو کێشە
هاتوون هەموو جیهان ببینن لە ڕێگەی یەک مۆدێلی دەروونی یان هاوێنەوە.
ڕاستییەکەی هەندێکیان خراپتریش بوون
کاتێک ئەزموون و بڕوانامەیان کۆکردۆتەوە.
باشترین پێشبینیکەرەکان خەڵکە زیرەکەکان بوون کە خولیای فراوانیان هەبووە.
ئێستا لە هەندێک بواردا، وەک پزیشکی،
زیادکردنی پسپۆڕی ڕێگەلێنەگیراویشە و بەسوودیشە،
هیچ پرسیار لەسەر ئەوە نییە. و
هێشتا، شمشێرێکی دوو خەنجەر بووە.
چەند ساڵێک لەمەوبەر، یەکێک لە بڵاوترین نەشتەرگەرییەکانی جیهان بۆ ئازاری ئەژنۆ
تاقیکرایەوە لە تاقیکردنەوەی ساختەی کۆنترۆڵکراودا.
هەندێک لە نەخۆشەکان "نەشتەرگەری ساختە."یان بۆ کرا
واتە نەشتەرگەرەکان بڕینێکیان ئەکرد،
خۆیان خەریک ئەکرد وەک ئەوەی شتێک بکەن،
ئینجا برینی نەخۆشەکەیان ئەدوورییەوە.
ئەوە هێشتا سوودی هەبوو بۆ نەخۆشەکە.
کەچی هێشتا نەشتەرگەرەکانی پسپۆڕییان هەیە لەم نەشتەرگەرییەیا بەردەوامن
لە کردنی بە ملیۆنەها.
کەواتە ئەگەر پسپۆڕی ورد هەموو کاتێک فێڵەکە نەبێت، ئەی کەواتە چی؟
باسکردنی ئەوە قورس ئەبێت،
چونکە هەموو جارێک لەم ڕەوتە ناچێت.
هەندێک جار لە شەپۆلکردن یان زیگزاگکردن ئەچێت
یان هێشتنەوەی بینینێکی فراوانتر.
ئەکرێت لەوە بچێت بچیتە دواوە.
بەڵام ئەمەوێ باسی ئەوە بکەم ئەبێت هەندێک لەو فێڵانە چی بن.
ئەگەر سەیری توێژینەوە بکەین لەسەر داهێنانی تەکنەلۆجیا، دەریئەخات هەتا دێت زیاتر،
کاریگەرترین داهێنانەکان لەلایەن ئەو کەسانەوە نین
قوڵتر و قوڵتر ئەچنە ناو یەک بواری تەکنەلۆجیاوە
وەک نوسینگەی داهێنانی ئەمریکا پۆڵێنی کردووە
بەڵکو لەلایەن تیمەکانەوە کە ئەو کەسانەشی تیایە
کە کاریان لەسەر ژمارەیەکی گەورەتری پۆڵێنە جیاوازەکانی تەکنەلۆجیا کردووە و
زۆرجار شتەکانی ناو بوارە جیاوازەکان یەک ئەخەن.
کەسێک ڕێزم هەبوو بۆ کارەکەی و بە جۆرێک لە پێشەنگی ئەم کارانەیا بوو
پیاوێکی ژاپۆنییە بەناوی گونپی یۆکۆی.
یۆکۆی لە تاقیکردنەوەی ئەلیکترۆنییەکانیا لە قوتابخانە باش نەبوو،
بۆیە ناچار بوو کارێک وەرگرێت وەک کرێکاری ڕاگرتنی ئامێرێک
لە کۆمپانیایەکی کارتی یاریکردن لە کیۆتۆ.
درکی بەوە کرد کە ئامرازی پێویستی نییە بۆ کارکردن لەسەر نوێترین ئامێر،
بەڵام ئەوەنە زانیاری زۆری بە ئاسانی لەبەردەستدا بوو
ئەیتوانی ئەو شتانە تێکەڵ بکات کە خۆیان پێشتر باش زانرابوون
بە شێوەیەک پسپۆڕەکانی زۆر بیر تەسک بوون و نەیانبینیوە.
بۆیە چەند تەکنەلۆجیایەکی زانراوی پیشەسازی ژمێرەکان
لەگەڵ هەندێک تەکنەلۆجیای زانراوی پیشەسازی کارتی بانقی
یارییە دەسکەکانی درووستکرد.
داهێنانێکی بێوێنەش بوون. و
ئەم کۆمپانیای کارتی یاریکردنە،
کە لە سەدەی نۆزدەیەمدا لە ماڵێکی تەختەدا درووستکرابوو،
کرد بە کۆمپانیای یاری.
لەوانەیە بیستبێتتان؛ پێی ئەوترێت نینتێندۆ.
فەلسەفە داهێنەرانەکەی یۆکۆی
وەرئەگێڕدرێت بۆ "بیرکردنەوەی تەنیشتی بە تەکنەلۆجیای سستبوو،"
تەکنەلۆجیای ناسراو بێنیت و بە شێوازی نوێ بەکاریبێنیت. و
گەورەترین داهێنانیشی ئەمە بوو:
گەیم بۆی.
بە هەموو شێوەیەک لەڕووی تەکنەلۆجیاوە خراپ بووە. و
لە هەمان کاتی ڕکابەرە ڕەنگاوڕەنگەکانی بوو لە ساگا و ئەتاری، و
لێی بردنەوە،
چونکە یۆکۆی ئەیزانی ئەوەی کڕیارەکانی بایەخی پێئەیەن
ڕەنگ نەبووە.
بەرگەگرتن، توانای هەڵگرتن، هەرزانی، ماوەی پاترییەکە، و
هەڵبژاردنی یارییەکان بووە.
ئەمە ئەوەی خۆمە کە لە ژێرزەمینی ماڵی باوکم دۆزیمەوە.
(پێکەنین)
ڕۆژی باشتری بینیوە.
بەڵام ئەبینیت گڵۆپە سوورەکەی هەڵکراوە.
هەڵمکرد و تۆزێک تێتریسم کرد،
کە زۆر سەرسوڕهێنەر بوو بەلامەوە
چونکە پاترییەکانی ٢٠٠٧ و ٢٠١٣ش کۆتاییان پێهاتووە.
(پێکەنین)
کەواتە ئەم لایەنە باشترانە وایکردووە زیاتر بە برەو بێت.
لە توێژینەوەیەکی سەرنجڕاکێشی ئەوەی چی هەندێک نوسەری کۆمیکی والێکردووە
ئەگەریان زیاتر بێت کۆمپیکی ناوازەتر درووستکەن،
دوو توێژەر بۆیان دەرکەوت
نە ژمارەی ساڵەکانی ئەزموون بووە لەو بوارەیا
نە سەرچاوەکانی لەبەردەستی بڵاوکەرەوەکەیا بووە
نە ژمارەی کۆمیکەکانی پێشتر دەریکردووە.
ژمارەی جۆرە جیاوازەکان بووە کە درووستکەرەکە کاری لەسەر کردووە. و
سەرنجڕاکێشانەش،
کەسێکی ئەزمون براوان ناتوانرێ بە تەواوەتی شوێن بگیرێتەوە
بە تیمێکی پسپۆڕ.
لەوانەیە ئەوەنە لەو کەسانە درووست نەکەین وەک پێویست
چونکە لە سەرەتایا، لەوە ئەچن کە لە دواوە بن و
نامانەوێت بایەخ بە شتێک بەین کە لە سەرەتایەکی باش نەچێت
یان لە بوار جیاکردنەوە.
ڕاستییەکەی، لە پاڵنەر بۆ دۆزینەوەی واتای سەرەتایەکی باش،
زۆر جار تەنانەت دژی بەرهەم کەمکردنەوە تەنانەت ڕێگاکە کورت ئەکەینەوە
بۆ فێربوونی بابەتی نوێ،
لە ئاستێکی بنەڕەتییا.
لە توێژینەوەیەکی ساڵی پاردا، پۆلەکانی پۆلی حەوتی ئەمریکا
جۆری فێرکردنی جیاوازیان پێ سپێردرا.
هەندێک ئەوەیان بۆ دەرچوو کە پێی ئەوترێت "ڕاهێنانی قەتیسخواردوو"
ئەوەش واتە، بۆ نموونە پرسیاری ئەیت هەیە،
هەمووی بە شێوەی ئەی ئەی ئەی یان بی بی بی ئەبێت.
بەرەوپێشچوون خێرایە،
منداڵەکان دڵخۆشن،
هەموو شتێک باشە.
پۆلەکانی تریش شتێکیان پێ درا پێی ئەوترێ "ڕاهێنانی هەمەجۆر."
ئەوەش وەک ئەوە وایە هەموو جۆرەکانی کێشەکان بێنیت و بیخەیتە کڵاوێکە و
ئینجا هەڕەمەکییانە لێی هەڵگریت.
بەرەوپێشچوون خاوترە، منداڵان زیاتر مەراقیان ئەبێ.
بەڵام لەجیاتی ئەوەی فێری ئەوە ببن یەک جۆر پەیڕەو بکەن،
فێری ئەوە ئەبن چۆن ستراتیجییەک بگونجێنن لەگەڵ جۆرێکی دیاریکراو پرسیارا.
کاتێکیش تاقیکردنەوەکە یەتە پێشەوە،
کۆمەڵەکەی ڕاهێنانی هەمەجۆریان کردووە کۆمەڵە قەتیسخواردووەکەیان بەزاندووە.
تەنانەت نزیکیش نەبوون لە یەکترەوە.
ئێستا بۆم دەرکەوت زۆرێک لەم توێژینەوانە لەڕووی ژیرییەوە دژ بە یەکن،
بیرۆکەی ئەوەی سەرەتایەکی خێرا،
ئەگەر لە هەڵبژاردنی ڕەوتی کار یان ڕێڕەوی خوێندن بێت
یان تەنیا فێربوونی ئامرازی نوێ،
هەندێک جار ئەکرێت پەرەسەندنی درێژخایەن پەک بخات.
بەشێوەیەکی سرووشتیش، هێندەی خەڵکەکانی ئەتوانن سەرکەوتوو بن
ڕێگای سەرکەوتن هەیە.
بەڵام پێموابێت ئێمە تەنیا هانی ڕێگاکەی تایگەر ودز ئەیەین
لەکاتێکا لەم جیهانە خراپەیا،
ئەو کەسانەمان ئەوێت کە پێویستە لەسەر ڕێگای رۆجەر بڕۆن.
یان وەک فیزیاناس و بیرکاری ناسی دیار و
نوسەری سەرسوڕهێنەر، فریمان دایسۆن ئەیڵێت --
دایسۆن دوێنێ کۆچی دوایی کرد،
بۆیە هیوادارم لێرەیا ڕێز لە قسەکانی بنێم --
وەک ئەلێت: بۆ سیستمێکی ژینگەیی تەندروست، پێویستمان بە باڵندەکان و بۆقەکانیشە.
بۆقەکان لەناو قوڕەکەیان،
هەموو وردەکارییە بچوکەکان ئەبینن.
باڵندەکان لە سەرەوەن و ئەو وردەکارییانە نابینن
بەڵام زانیاری لە بۆقەکان وەرئەگرن. و
هەردووکیشیمان ئەوێت.
دایسۆن ئەڵێت کێشەکە ئەوەیە،
بە هەمووان ئەڵێین ببن بە بۆقەکە. و
پێموابێت،
لە جیهانێکی خراپا،
ئەوە هەتا یەت بیر کورتتر ئەبێت.
زۆر سوپاس بۆ ئێوە.
(چەپڵەلێدان)
Me gustaría hablar sobre el desarrollo del potencial humano
empezando con quizás una de las historias más impactantes en la evolución moderna.
Quizás estén familiarizados con "la regla de las 10 000 horas".
Quizás ha jugado algún papel en sus vidas.
La idea general es que, para ser experto en algo,
se deben invertir 10 000 horas de práctica intensa,
y cuanto antes se empiece mejor.
El ejemplo de esta historia es Tiger Woods.
Es sabido que su padre le dio un palo de golf cuando Tiger tenía siete meses.
A los diez meses, comenzó a imitarle los movimientos con el palo de golf,
y en YouTube verán su primera aparición televisiva a los dos años de edad.
Saltemos a sus 21 años: el mejor golfista del mundo.
Sin duda, una historia de 10 000 horas.
Otro ejemplo que aparece en los libros más vendidos
es el de las tres hermanas Polgar.
Su padre les enseñó a jugar al ajedrez de una manera muy técnica,
cuando eran muy pequeñas.
Él quería demostrar que la constancia desde una temprana edad
convierte a cualquier niño en un genio en lo que sea.
De hecho, dos de sus hijas obtuvieron el título de "Gran Maestra" de ajedrez.
Siendo escritor científico para la revista Sports Illustrated,
me entró la curiosidad:
si esta regla de las 10 000 horas era cierta,
veríamos que los atletas de élite comienzan con práctica intensa,
la "práctica deliberada", que es guiada y está enfocada en corregir errores,
no solo la práctica del juego.
Los científicos no se sorprenden al ver que los atletas de élite
invierten más tiempo en la práctica deliberada,
y observan que su curva de desarrollo refleja el siguiente patrón:
las futuras élites invierten en un principio
poca práctica deliberada en el que será su deporte de elección.
Tienden a lo que científicos llaman "período de muestreo":
prueban diferentes actividades físicas, adquieren habilidades generales,
se centran en sus intereses y talentos,
y retrasan su especialización hasta que puedan superar a sus compañeros.
Cuando vi esto pensé:
"¡Vaya!, no se parece en nada a la regla de las 10 000 horas".
Y establecí la relación con estudios que requieren especialización temprana,
como puede ser la música.
El patrón resultante es muy similar.
Este estudio se hizo en una academia musical conocida,
y me gustaría que se fijaran en esto:
los músicos excepcionales invierten el mismo tiempo en práctica deliberada
que cualquier otro músico hasta llegar al tercer instrumento.
Realizan un período de muestreo, incluso los que se destacaron por ser precoces,
como Yo-Yo Ma, que tuvo su período de muestreo
aunque duró menos que el de cualquier otro músico.
Aun así, este tipo de estudio es ignorado.
Pero más impactante es la primera página del libro "Madre tigre, hijos leones",
donde la autora cuenta cómo inicia a su hija en el violín,
y parece que nadie recuerda lo que pasa después
cuando su hija le dice: "¡Tú lo elegiste, no yo!",
y abandona el violín.
Tras ver este curioso patrón tanto en deportes como en música,
me pregunté sobre áreas que afectan a más gente,
como es la educación.
Un economista hizo un experimento
en el sistema de educación superior en Inglaterra y Escocia.
Descubrió que los sistemas eran muy parecidos,
solo que los estudiantes ingleses escogían especialización en la adolescencia
para hacer el curso académico acorde.
Los escoceses, en cambio, podían probar diferentes ramas.
Su pregunta fue: "¿Quién sale ganando?
¿Los que se especializan antes o después?".
Descubrió que los primeros llevan ventaja en un principio
porque dominan algo en concreto,
mientras que los tardíos van probando diferentes cosas
y, cuando se deciden, les va muy bien.
Es lo que economistas llaman "calidad de identificación".
De esta manera, su crecimiento es más rápido.
Tras seis años eliminan esa desigualdad,
mientras muchos de quienes se especializaron antes
dejan sus carreras porque, al elegir tan pronto, tomaron decisiones incorrectas.
Los especialistas tardíos, desventajados en un principio, ganan a la larga.
Si la elección de carrera fuera como escoger una cita,
habría menos presión en elegir a la ligera.
Viendo ese patrón repetitivo,
me animé a explorar la historia de personas que siempre admiré,
como Duke Ellington, quien rechazó la música de niño
para enfocarse en el béisbol, la pintura y el dibujo.
O Maryam Mirzakhani, que de niña no se interesó por las matemáticas,
pues quería ser novelista,
y se convirtió en la primera y única mujer
que ganó el premio de más prestigio en matemáticas: la medalla Fields.
Vincent Van Gogh tuvo cinco intereses diferentes
y a todos ellos consideró su verdadera vocación antes de ser famoso.
Poco antes de los 40 años, se topó con un libro que enseñaba a dibujar.
El resultado lo sabemos.
Claude Shannon era un ingeniero electrónico en la Universidad de Michigan,
y tuvo que cursar Filosofía como parte del programa,
donde aprendió un sistema de lógica de casi 100 años de antigüedad,
en el cual la información verdadera o falsa
era codificable con 1 o con 0 como en matemáticas.
Esto permitió el desarrollo del código binario,
el fundamento de todo ordenador digital de hoy en día.
Por último, mi propio modelo a seguir es Frances Hesselbein.
Aquí está nuestra foto.
Obtuvo su primer trabajo profesional a los 54 años,
llegó a ser directora ejecutiva de las Girl Scouts después de salvarlas:
triplicó las membresías y captó 130 000 nuevos voluntarios.
Esta es una de las insignias de aptitud durante su mandato,
con el código binario para niñas estudiantes de informática.
Hoy en día dirige un instituto de liderazgo en Manhattan de lunes a viernes,
y solo tiene 104 años, así que quién sabe que hará después.
(Risas)
En verdad, no se oyen historias como esta, ¿verdad?,
ni sobre el estudio según el cual los científicos que han ganado el Nobel
son 22 veces más propensos a tener un pasatiempo
que los distraiga de su trabajo.
No oímos cosas así.
Incluso si el artista es famoso, o su obra, no se conoce su historia.
Este atleta, por ejemplo.
Aquí lo vemos con seis años vistiendo ropa de rugby.
Se inició en el tenis, el esquí y la lucha libre.
Su madre era profesora de tenis pero prefirió no enseñarle
porque era muy malo peloteando.
(Risas)
Empezó baloncesto, tenis de mesa y natación.
Cuando le propusieron competir con los más grandes, se negó,
pues prefería hablar de lucha libre profesional con amigos tras la práctica.
Y siguió probando otros deportes:
balonmano, vóleibol, fútbol, bádminton, monopatinaje, etc.
Ahora bien, ¿quién es este aficionado?
Es Roger Federer.
Tan famoso como Tiger Woods.
Y, de nuevo, incluso los entusiastas del tenis
no saben mucho sobre su historia de desarrollo.
¿Por qué no se sabe si es común?
Quizás porque la historia de Tiger Woods es muy impactante
y quizás porque esta narrativa tan ordenada
la podemos aplicar a cualquier cosa
en la que queramos perfeccionarnos en nuestras propias vidas.
Pero creo que esto es un problema,
porque aprender a jugar al golf es el ejemplo horrible a seguir,
lo miren como lo miren.
(Risas)
El golf es el epítome de lo que el psicólogo Robin Hogarth llamó
"entorno de aprendizaje amable".
En ellos se tiene claro cuál es el paso siguiente,
cuál es el objetivo, con reglas claras que no cambian nunca.
Un movimiento, y la devolución es inmediata y precisa.
El trabajo del año siguiente será igual al anterior.
El ajedrez: otro entorno de aprendizaje amable.
La ventaja del campeón es conocer los patrones recurrentes,
que es un proceso automático.
Por el contrario, están los "entornos de aprendizaje perversos"
donde los siguientes pasos y objetivos no están claros.
Las reglas pueden cambiar.
Quizás no se reciba una devolución al hacer algo,
quizás sí, pero tarde e impreciso,
y al año siguiente el trabajo podrá ser diferente.
¿Cuál de esos les parece el mundo en el que vivimos cada vez más?
De hecho, la necesidad de pensar de un modo flexible
y controlar las partes interconectadas
ha cambiado radicalmente nuestra percepción.
De esta manera, al ver este diagrama,
probablemente el círculo de la derecha les parezca más grande
porque el cerebro se centra en la relación de las partes en su conjunto.
Pero alguien que no ha estado expuesto al arte moderno,
que requiere un pensamiento conceptual flexible,
comprobará que los círculos centrales son iguales.
Eso nos lleva al mundo del trabajo perverso,
donde, a veces, la hiperespecialización puede resultar contraproducente.
Un ejemplo: un estudio en 12 países
comparó personas según los años de estudio de sus padres, sus notas
y sus propios años de estudio.
La diferencia es que unos eligieron una educación enfocada en la carrera
y otros una más genérica.
El patrón en los que eligieron una educación especializada
es que suelen ser contratados de manera inmediata
y ganar más dinero enseguida,
pero al no adaptarse al cambiante mundo del trabajo,
trabajan menos tiempo en total
y ganan a corto plazo pero pierden a la larga.
También hay un famoso estudio de 20 años
que incluye predicciones geopolíticas y económicas de expertos.
Los que más se equivocaron fueron los más especializados,
los que durante toda su carrera se dedicaron a uno o dos problemas
y ven el mundo a través una sola lente.
Algunos incluso empeoraron aun si acumularon experiencia y más méritos.
Los que más acertaron fueron simplemente gente inteligente con intereses diversos.
En algunas disciplinas, como la medicina,
sin ninguna duda, sumar especialización has sido inevitable y beneficioso.
Aun así, es una arma de doble filo.
Hace unos años, una conocida cirugía para el dolor de rodillas
fue evaluada en un ensayo controlado con placebo.
A algunos pacientes se les hizo una "cirugía falsa":
el cirujano hace una incisión, un poco de ruido para simular,
y les hacen unos puntos.
El resultado fue igual de bueno.
Sin embargo, los cirujanos especializados en ese procedimiento siguen operando
a millones de pacientes.
Si la hiperespecialización no es siempre la solución en un mundo perverso,
¿qué lo es, entonces?
La respuesta no es fácil porque no siempre se siguen estos pasos.
A veces parece que el ir en zigzag o mantener una visión más amplia
es como ir rezagado.
Diré cuáles pueden ser algunas de esas soluciones.
La investigación sobre la innovación tecnológica muestra que, cada vez más,
las patentes de mayor impacto
no son creadas por individuos que profundizan en un área de la tecnología,
clasificada por la Oficina de Patentes de EE. UU.,
sino más bien por equipos donde hay individuos
que han colaborado en muchas clases de tecnología diferentes
y que a menudo unen cosas de diferentes áreas.
Hay alguien a quien siempre he admirado por ser pionero en esto:
el japonés Gunpei Yokoi.
Con un bajo desempeño en sus exámenes de Electrónica,
se resignó a un trabajo de mantenimiento en la cadena de montaje
de una empresa de naipes en Kioto.
Vio que no estaba capacitado para estar a la vanguardia,
pero habiendo tanta información disponible
quizás podría combinar cosas obvias para él, pero no para los especialistas.
Combinó una tecnología muy conocida en la industria de las calculadoras
con una tecnología conocida en la de las tarjetas de crédito
y creó juegos de mano, que fueron un éxito.
Y convirtió esta empresa de naipes,
creada en una tienda de madera en el siglo XIX,
en una actividad de juegos y juguetes.
Quizás la hayan escuchado. Se llama Nintendo.
La filosofía creativa de Yokoi
se traduce como "pensamiento lateral con tecnología marchita",
que toma una tecnología conocida y la usa de nuevas maneras.
Su obra maestra fue Game Boy:
un chiste tecnológico se mire por donde se mire.
Saga y Atari surgieron al mismo tiempo como competidores
y arrasó con ellos.
Yokoi sabía que sus usuarios no se interesaban por los colores
sino por la durabilidad, portabilidad, asequibilidad,
duración de la batería y variedad de juegos.
El mío lo encontré en el sótano de mis padres.
(Risas)
No está en muy buen estado,
pero aún funciona, y hasta jugué al Tetris.
¡Impresionante! Y eso que las pilas caducaron en 2007 y 2013.
(Risas)
Esta ventaja de la amplitud también aplica en otras áreas más subjetivas.
En un estudio fascinante
sobre lo que lleva a algunos creadores de cómics
a hacer un producto taquillero,
un par de investigadores descubrieron que no eran los años de experiencia
ni los recursos del editor
ni el número de cómics publicados,
sino la diversidad de géneros con los que el autor había trabajado.
Y lo más interesante
es que comprobaron que un individuo con un amplio conocimiento
no podría ser reemplazado por un equipo de especialistas.
Seguramente hay muy poca gente de ese tipo,
porque parece que fueran rezagados desde un principio
y se prefiere incentivar al que parezca ya saber o tenga una especialización.
De hecho, creo que en esa buena intención de empezar con ventaja,
incluso de manera contraproducente boicoteamos desde su origen
el camino para aprender cosas nuevas.
El año pasado, en un estudio en EE. UU. en aulas de matemáticas de séptimo grado,
se asignó al azar diferentes tipos de enseñanza.
Algunas recibieron la llamada "enseñanza por bloques":
es solucionar un problema del tipo A, AAAA, BBBB, etc.
El aprendizaje es rápido, los niños están felices, todo fenomenal.
A las otras aulas les asignaron lo que se llama "práctica intercalada".
Es como si se tomaran todos los tipos de problemas,
se echaran en un sombrero y se sacaran al azar.
El progreso es más lento, los niños están más frustrados,
pero en lugar de aprender a ejecutar procedimientos,
aprenden a asociar una estrategia con un tipo de problema.
Y cuando llegaron los exámenes,
el grupo intercalado desbancó al grupo de bloques.
Por completo.
Me di cuenta de que muchos de estos estudios son ilógicos.
La idea de tener ventaja,
ya sea para escoger una carrera, un curso o simplemente para aprender algo nuevo,
puede, a veces, perjudicar a la larga el desarrollo.
Naturalmente, creo que hay tantas maneras de tener éxito
como personas existentes.
Pero creo que solo se tiende a incentivar y fomentar
caminos como el de Tiger.
En el mundo perverso, necesitamos cada vez más
gente que siga el camino de Roger también.
Como dijo Freeman Dyson, magnífico escritor, matemático e ilustre físico
–Dyson falleció ayer, así que sus palabras son como un homenaje–:
"En un ecosistema sano, se necesitan pájaros y ranas.
Las ranas viven en el barro y ven todos los detalles.
Los pájaros vuelan alto y se les escapan esos detalles,
pero integran el conocimiento de las ranas.
Y se necesita de ambos".
El problema, según Dyson,
es que les decimos a todos que sean ranas.
Y creo que, en el mundo perverso,
eso es ser cada vez más corto de vista.
Muchas gracias.
(Aplausos)
خب، دوست دارم درباره‌ی توسعه‌ی پتانسیل انسان صحبت کنم.
و دوست دارم شاید با تاثیرگذارترین داستان نوین توسعه شروع کنم.
بیشتر شما احتمالا قانون ده‌هزار ساعت را شنیده‌اید.
شاید حتی طرح زندگی‌تان را مطابق آن می‌سازید.
اساسا، تصور این است که برای عالی شدن در هر کاری،
ده‌هزار ساعت تمرین متمرکز زمان می‌برد،
پس بهتر است هر چه زودتر شروع کنید.
یک مثال خوب برای این داستان تایگر وودز است.
وقتی هفت ماهه بود پدرش به او یک چوب گلف داد.
در ده ماهگی، او شروع به تقلید حرکات پدرش کرد.
در دوسالگی، می‌توانید به یوتیوب بروید و او را در تلویزیون ملی ببینید.
سریع به سن ۲۱ سالگی برویم،
او بهترین گلف‌باز دنیاست.
داستان ۱۰.۰۰۰ ساعت ضروری.
مورد دیگری که یکی از کتاب‌های پرفروش است،
کتاب سه خواهر پلگار است.
پدرشان تصمیم گرفت که با یک روش فنی به آنها شطرنج را
از سنین پایین یاد بدهد.
و او واقعا می‌خواست نشان دهد
که با شروع سریع تمرین متمرکز،
هر کودکی می‌تواند در هر زمینه‌ای نابغه شود
و در واقع،
دو دختر او ادامه دادند تا قهرمان جهانی شطرنج بشوند.
پس وقتی من نویسنده‌ی علوم در مجله‌ی «اسپورتس ایلاستریتد» شدم،
کنجکاو شدم.
اگر این قانون ده‌هزار ساعت درست است،
پس باید ببینیم که قهرمانان ورزشی شروعی سریعتر
در به اصطلاح «تمرین آگاهانه» دارند.
این یعنی تمرین متمرکز بر تصحیح خطا،
نه فقط بازی کردن.
و وقتی دانشمندان ورزشکاران نخبه را مطالعه می‌کنند،
آنها می‌بینند که زمان بیشتری را صرف تمرین آگاهانه می‌کنند -
تعجب بزرگی نیست.
وقتی آنها در واقع روند توسعه ورزشکاران را ردیابی می‌کنند،
الگو به این شکل است:
نخبگان آینده در واقع زمان کمتری در اوایل صرف
تمرین آگاهانه در ورزش نهایی‌شان می‌کنند.
آنها چیزی دارند که دانشمندان «یک دوره آزمایشی» می‌نامند،
جاییکه انواع فعالیتهای بدنی را امتحان می‌کنند
مهارتهای عمومی و گسترده‌ای کسب می‌کنند،
در مورد علایق و توانایی‌هایشان یاد می‌گیرند
و تخصص را به بعد موکول می‌کنند نسبت به همسالانی که در سطح پایین‌تر هستند.
و بنابراین وقتی آن را دیدم، گفتم،
«خدایا، این اصلاً با قانون ۱۰ هزار ساعت همخوانی ندارد، اینطور نیست؟»
بنابراین در مورد زمینه‌های دیگر تحقیق کردم
که آن را به تخصص زودهنگام مرتبط می‌دانیم،
مثل موسیقی.
مشخص شد این الگو اغلب مشابه است.
این تحقیق از یک آکادمی موسیقی با کلاس جهانی است،
و آنچه می‌خواهم توجه شما را معطوف کنم این است:
نوازندگان استثنایی برای تمرین آگاهانه صرفا وقت بیشتری
در مقابل نوازندگان متوسط
تا ساز سومشان صرف نکردند.
آنها نیز یک دوره آزمایشی داشتند،
حتی نوازندگانی که به عنوان نابغه می‌شناسیم
مثل یو-یو ما.
او یک دوره آزمایشی داشت،
او فقط با سرعت بیشتری از اکثر موسیقی‌دانان آن را سپری کرد.
با این وجود، این تحقیق تقریباً بطور کامل نادیده گرفته شده است،
و بسیار تأثیرگذارتر
صفحه اول کتاب «سرود نبردِ مادر تایگر» است،
جایی که نویسنده اختصاص دادن ویولن به دخترش را بازگو می‌کند.
به نظر می‌رسد هیچکس قسمت بعدی کتاب را به یاد نمی‌آورد
جایی که دخترش به او رو می‌کند و می‌گوید «تو انتخابش کردی، نه من»
و کاملا کناره می‌گیرد.
بنابراین با دیدن این مدل الگوی تعجب‌آور در ورزش و موسیقی،
در بخش‌هایی کنجکاو شدم که افراد بیشتری را تحت تأثیر قرار می‌دهد،
مثل آموزش.
یک اقتصاددان یک آزمایش طبیعی در
سیستم‌های آموزش عالی انگلیس و اسکاتلند پیدا کرد.
در دوره‌ای که تحصیل کرد، سیستم‌ها بسیار شبیه بودند،
به جز انگلستان، دانش آموزان باید در سالهای نوجوانی خود متخصص می‌شدند
تا رشته تحصیلی خاصی را انتخاب کنند،
اما در اسکاتلند می‌توانستند در دانشگاه به تجربه‌های مختلف ادامه دهند
اگر می‌خواستند.
و سوال او این بود:
چه کسی برنده معامله است، متخصصان زودهنگام یا متأخر؟
و آنچه او دید این بود که متخصصان زودهنگام به درآمدزایی می‌رسند
زیرا آنها مهارت‌های خاص زمینه‌ای بیشتری دارند.
متخصصان متأخر چیزهای متفاوت‌تری امتحان می‌کنند،
و وقتی انتخاب می‌کنند، تناسب بهتری دارند،
یا آنچه اقتصاددانان «کیفیت تطابق» می‌نامند
و بنابراین مقدار رشد آنها سریعتر است.
با شش سال بیرون بودن
آنها شکاف درآمد را حذف می‌کنند.
در همین حال، متخصصان اولیه شروع به ترک مسیر شغلی خود در تعداد
بسیار بالاتری می‌کنند،
اغلب به دلیل آنکه آنقدر زود مجبور به انتخاب شده بودند
که اغلب انتخاب‌های نادرستی انجام دادند.
بنابراین متخصصان متأخر در کوتاه مدت می‌بازند
و در دراز مدت می‌برند.
فکر می‌کنم اگر به انتخاب شغل مانند زوج‌یابی فکر کنیم،
شاید به مردم فشار نیاوریم خیلی زود جایگاه ثابت پیدا کنند.
این باعث شد علاقه‌مند شوم، این الگو رو بازبینی کنم،
در کاوش در زمینه‌های توسعه افرادی که مدتها کار آنها را تحسین کرده‌ام،
مثل دوک الینگتون که در کودکی از دروس موسیقی دوری می کرد
تا روی بیس بال و نقاشی و طراحی تمرکز کند.
یا مریم میرزاخانی که به عنوان یک دختر به ریاضیات علاقه‌مند نبود -
رویای داستان نویس شدن را داشت --
و به اولین و تاکنون تنها زنی تبدیل شد که
مدال فیلدز را کسب کرده،
معتبرترین جایزه در جهان در ریاضیات.
یا وینسنت ون گوگ پنج شغل مختلف داشت،
قبل از شکوفا شدن در هر یک از آنها خواستگاه واقعی خود را ارزیابی کرد.
و در اواخر ۲۰ سالگی، کتابی را برداشت به نام «راهنمای مقدماتی طراحی».
درست جواب داد.
کلود شانون در دانشگاه میشیگان مهندس برقی بود
که فقط برای تحقق یک نیاز یک دوره فلسفه گذراند،
و در آن، او در مورد یک سیستم حدودا یک قرنی منطق یاد گرفت
که توسط آن عبارات درست و غلط می توانند به صورت کد صفر و یک
و مانند مسائل ریاضی حل شوند.
این منجر به توسعه کد باینری شد،
که زیربنای همه رایانه‌های دیجیتال امروز ماست.
سرانجام، الگوی مدل خودم، فرانسس هاسلباین
اینجا من با او هستم -
او اولین شغل حرفه‌ای خود را در سن ۵۴ سالگی گرفت
و تا مدیرعاملی گرل اسکاوتز پیش رفت،
که خود نجاتش داد.
او عضویت اقلیت را سه برابر کرد،
۱۳۰.۰۰۰ داوطلب اضافه کرد،
و این یکی از نشان‌های مهارت است که از دوران تصدی او بیرون آمد -
این کد باینری برای دخترانی است که کامپیوتر یاد می‌گیرند.
امروز فرانسیس یک موسسه رهبری را اداره می‌کند
جاییکه هر روز کاری هفته را در منهتن کار می‌کند.
و او فقط ۱۰۴ سال دارد،
پس چه کسی می‌داند بعد چه می‌شود.
(خنده)
ما واقعاً هرگز داستانهای توسعه از این دست را نمی‌شنویم نه؟
ما در مورد تحقیقی نمی‌شنویم
که دریافت دانشمندان برنده نوبل ۲۲ برابر بیشتر احتمال
داشتن یک سرگرمی خارج از کار را
تا دانشمندان معمولی دارند.
ما هرگز آن را نمی‌شنویم.
حتی وقتی مجری‌ها یا خود کار بسیار معروف است،
ما این داستان‌های توسعه را نمی‌شنویم.
برای مثال، این ورزشکاری که او را دنبال کرده‌ام
اینجا او در شش سالگی لباس راگبی اسکاتلندی پوشیده است.
او تنیس، اسکی و کشتی را تا حدودی امتحان کرد.
مادرش در واقع مربی تنیس بود اما او از مربیگری او امتناع ورزید
زیرا او به طور معمول توپ را بر نمی‌گرداند.
او کمی بسکتبال، تنیس روی میز و شنا انجام داد.
وقتی مربیانش خواستند او را به یک سطح بالا ببرند
تا با بزرگترها بازی کند،
او نپذیرفت، زیرا ‌او فقط می‌خواست بعد از تمرین با دوستانش
در مورد کشتی حرفه‌ای صحبت کند.
او ورزش‌های بیشتری را امتحان کرد:
هندبال، والیبال، فوتبال، بدمینتون، اسکیت بورد ...
خوب، این شخص آب‌بند کیست؟
این راجر فدرر است.
به عنوان یک بزرگسال هر ذره او اندازه تایگر وودز معروف است،
و با این وجود علاقمندان به تنیس معمولاً درمورد
داستان رشدش چیزی نمی‌دانند.
چرا چنین است، حتی اگر این یک قاعده باشد؟
فکر می‌کنم تا حدی به این دلیل است داستان تایگر بسیار چشمگیر است،
همچنین به این دلیل که به نظر می‌رسد این روایت مرتب
که ما می‌توانیم به هر چیزی قیاس کنیم که می‌خواهیم در آن در زندگی
خودمان مهارت داشته باشیم.
اما من فکر می‌کنم، این یک مشکل است،
زیرا معلوم می‌شود که از بسیاری جهات، گلف یک مدل کاملا وحشتناک از
تقریباً هرچیزی است که انسانها می‌خواهند یاد بگیرند.
(خنده)
گلف نمونه بارزی است از
آنچه رابین هوگارت روانشناس «یک محیط یادگیری مهربان» نامید.
محیط‌های یادگیری مهربان مراحل بعدی و اهدافی دارند که مشخص است،
قوانینی که واضح‌اند و هرگز تغییر نمی‌کنند
وقتی کاری انجام می‌دهید، بازخوردی می‌گیرید که سریع و دقیق است،
کار سال آینده مثل کار سال گذشته به نظر می‌رسد.
شطرنج: همچنین یک محیط یادگیری مهربان است.
مزیت استاد بزرگی
تا حد زیادی بر اساس دانش الگوهای تکرار شونده است،
به همین دلیل خودکار کردن آن بسیار آسان است.
در انتهای دیگر طیف «محیط‌های یادگیری شرور» هستند،
جایی که مراحل بعدی و اهداف ممکن است مشخص نباشد.
قوانین ممکن است تغییر کند.
ممکن است وقتی کاری می‌کنید بازخورد بگیرید یا نگیرید.
ممکن است به تأخیر بیفتد، یا نادرست باشد،
و کار سال آینده ممکن است مثل کار سال گذشته به نظر نرسد.
خب کدام یک از اینها بیشتر شبیه جهانی که ما در آن زندگی می کنیم به نظر می رسد؟
در واقع، نیاز ما به فکر کردن به روشی سازگار
و پیگیری قطعات بهم پیوسته
اساساً درک ما را تغییر داده است،
طوریکه وقتی به این نمودار نگاه می‌کنید،
دایره مرکزی در سمت راست احتمالاً از نظر شما بزرگتر به نظر می‌رسد
زیرا مغز شما به سمت
روابط اجزا در کل کشیده می‌شود،
در حالی که کسی که در معرض کار مدرن نبوده است
با نیاز خود به تفکر سازگار، مفهومی،
به درستی خواهد دید که دایره‌های مرکزی هم اندازه هستند.
بنابراین ما در دنیای کار شرور هستیم،
در آنجا تخصص بالا می‌تواند نتیجه معکوس ایجاد کند.
به عنوان مثال، در تحقیقی در ده‌ها کشور
که مردم را بر اساس سالهای تحصیل والدینشان،
نمرات آزمون آنها،
سالهای تحصیل خود تقسیم می‌کرد،
تفاوت این بود که برخی از آنها تحصیلات شغلی متمرکز داشتند
و بعضی‌ها تحصیلات عمومی و پراکنده‌تری داشتند.
الگو این بود کسانی که آموزش متمرکز بر شغل داشتند
بیشتر احتمال داشت درست پس از آموزش، استخدام شوند،
احتمال داشت بلافاصله پول بیشتری بدست آورند،
اما در دنیای کاری در حال تغییر آنقدر کمتر سازگار که
زمان بسیار کمتری را به طور کلی در نیروی کار سپری می‌کنند
که آنها در کوتاه مدت برنده و در دراز مدت بازنده می‌شوند.
یا یک تحقیق ۲۰ ساله معروف متخصصانی را در نظر بگیرید،
که پیش‌بینی‌های ژئوپلیتیک و اقتصادی می‌کنند.
بدترین پیش‌بینی‌کننده‌ها متخصص‌ترین کارشناسان بودند،
کسانی که تمام شغل خود را برای مطالعه یک یا دو مشکل گذرانده‌اند
و از طریق یک لنز یا مدل ذهنی تمام جهان را می‌بینند.
بعضی از آنها در واقع
همانطور که تجربه و مدارک جمع شدند بدتر شدند.
بهترین پیش بینی کنندگان به سادگی افراد درخشان با علایق گسترده بودند.
اکنون در برخی از حوزه‌ها، مانند دارو،
افزایش تخصص هم اجتناب‌ناپذیر و هم سودمند بوده است،
هیچ شکی در این نیست.
و با این حال، این شمشیری دو لبه بوده است.
چند سال پیش، یکی از محبوب ترین جراحی‌ها در دنیا برای زانو درد
جهت دارونما بودن آزمایش شد.
برخی بیماران«جراحی ساختگی» می‌شدند.
یعنی جراحان یک برش ایجاد می‌کنند،
آنها حرکاتی می‌کنند انگار کاری انجام می‌دهند،
سپس پشت بیمار را می‌دوزند.
که نتیجه درست بود.
و اما هنوز جراحانی که در این روش متخصص هستند
روی میلیون‌ها نفر انجام می‌دهند.
بنابراین اگر تخصص بالا همیشه نیرنگی در دنیای شریر نیست، چه هست؟
صحبت کردن در مورد آن دشوار است،
چون همیشه شبیه این مسیر نیست.
گاهی اوقات با پیچ و خم یا زیگزاگ به نظر می‌رسد
یا چشم‌انداز وسیع‌تری دارد.
می‌تواند مانند عقب ماندن باشد.
اما من می‌خواهم در مورد برخی از این ترفندها صحبت کنم.
اگر به تحقیق در زمینه نوآوری فناوری بنگریم نشان می‌دهد که به طور فزاینده‌ای،
تأثیرگذارترین ثبت اختراع توسط افرادی تألیف نشده است
که بیشتر، عمیق‌تر، عمیق‌تر در یک حوزه فناوری تمرین می‌کنند
طبق طبقه‌بندی اداره ثبت اختراعات امریکا،
بلکه توسط تیم‌هایی انجام می‌شود که شامل افرادی می‌شود
که در تعداد زیادی از دسته‌های مختلف فناوری کار کرده‌اند
و اغلب موارد مختلف را با هم ادغام می‌کنند.
شخصی که کارهایش را تحسین کرده‌ام که به نوعی در صف مقدم این امر بود
مردی ژاپنی به نام گونپی یوکوئی است.
یوکویی در امتحانات الکترونیک خود در مدرسه، نمره خوبی نگرفت
بنابراین مجبور شد به یک کار سطح پایین به عنوان کارگر نگهداری ماشین در
یک شرکت بازی کارتی در کیوتو رضایت دهد.
فهمید که برای کار در بخش پیشرفته مجهز نیست،
اما اطلاعات زیادی به راحتی در دسترس است
که شاید بتواند چیزهایی که قبلاً شناخته شده بودند با هم ترکیب کند
به روشهایی که متخصصان برای دیدنشان زیادی ریزبین بودند.
بنابراین او برخی از فن‌آوری‌های شناخته شده از صنعت ماشین حساب را با
برخی از فن‌آوری‌های شناخته شده از صنعت کارت اعتباری ترکیب کرد
و بازی‌های دستی ساخت.
و آنها موفقیت بزرگی بودند.
و این شرکت بازی کارتی را،
که با ویترینی چوبی در قرن نوزدهم تاسیس شده بود
به فعالیت بازی‌های تمرکزی تبدیل کرد.
شاید در موردش شنیده باشید؛ اسمش نینتندو است.
فلسفه خلاقیت یوكوی
ترجمه شده به «تفکر جانبی با فناوری پژمرده،»
استفاده از فن‌آوری شناخته شده و استفاده از آن به روشهای جدید.
و کار بزرگ او این بود:
گیم بوی.
یک جوک تکنولوژیکی از هر لحاظ.
و هم‌زمان با رقبای رنگی آتاری و سگا بیرون آمد،
و آنها را شگفت‌زده کرد،
چون یوكوی می‌دانست آنچه مشتریانش به آن اهمیت می‌دادند
رنگ نبود.
دوام، قابلیت حمل، مقرون به صرفگی، عمر باتری،
و انتخاب بازی بود.
این مال من است که در زیرزمین پدر و مادرم پیدا کردم.
(خنده)
حال و روز بهتری داشت.
اما می‌بینید که چراغ قرمزش روشن است.
من آن را تکان دادم و کمی تتریس بازی کردم،
که به نظرم بسیار چشمگیر بود
زیرا باتری‌هایش در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۱۳ منقضی شده بودند.
(خنده)
بنابراین این مزیت گسترده در قلمروهای ذهنی‌تر نیز پایدار است.
در یک مطالعه جذاب از آنچه منجر می‌شود برخی از سازندگان کتاب‌های طنز
احتمالا کتاب‌های پرفروش‌تری خلق کنند،
تحقیقی نشان داد
که نه تعداد سالهای تجربه در این زمینه موثر بود
و نه منابع ناشر
و نه تعداد کتاب‌های قبلی خلق شده.
دلیلش تعداد ژانرهای مختلفی بود که یک خالق در سراسر آنها کار کرده است.
و جالب است،
برای یک فرد پراکنده نمی‌توانست به طور کامل
توسط یک تیم متخصص جایگزین پیدا شود.
ما احتمالاً آنقدری که می‌توانیم از آن افراد نمی‌سازیم
چون اوایل، فقط به نظر می‌رسد که آنها عقب هستند
و ما تمایل نداریم چیزی را تشویق کنیم که شروعی سریع‌تر
یا تخصص نباشد.
در واقع، من در حسن نیت برای شروع سریع‌تر فکر می‌کنم،
ما اغلب حتی به طور غیرمثبتی مسیر
یادگیری مطالب جدید،
در یک سطح پایه را میانبر می‌زنیم.
در تحقیقی در سال گذشته، کلاس‌های ریاضی کلاس هفتم در ایالات متحده
به طور تصادفی به انواع مختلف یادگیری اختصاص داده شدند.
برخی به چیزی رسیدند که «تمرین مسدود شده» گفته می‌شود.
مثلا شما مشکلی از نوع آ دارید،
آ آ آ آ آ، ب ب ب ب ب و غیره.
پیشرفت سریع است،
بچه‌ها خوشحال هستند،
همه چیز عالی است.
به کلاسهای دیگر چیزی که«تمرین درهم آمیخته» گفته می‌شود اختصاص داده شد.
مثل این است که همه مسائل را بردارید و آنها را در یک کلاه بیاندازید
و آنها را تصادفی بیرون کشید.
پیشرفت کندتر است، بچه‌ها بیشتر ناامید می‌شوند
اما به جای یادگیری نحوه اجرای مراحل،
آنها یاد می‌گیرند که چگونه یک استراتژی را با یک نوع مشکل مطابقت دهند.
و هنگامی که آزمون می‌رسد،
گروه درهم آمیخته گروه تمرین بلوک را با قدرت شکست می‌دهد.
حتی نزدیک هم نبودند.
من مقدار زیادی از این تحقیقات متناقض یافته‌ام،
ایده‌ی شروع سریع‌تر،
چه در انتخاب شغل یا یک دوره تحصیلی
یا فقط در یادگیری مطالب جدید،
می‌تواند گاهی توسعه بلند مدت را تضعیف کند.
و به طور طبیعی، من فکر می‌کنم به تعدادی که مردم وجود دارند
راه‌های موفقیت وجود دارد.
اما فکر می‌کنم ما فقط به انگیزه دادن و تشویق مسیر تایگر تمایل داریم،
وقتی به طور فزاینده‌ای، در جهانی شرور،
ما به افرادی که مسیر راجر را طی می‌کنند نیز نیاز داریم.
یا همانطور که فیزیکدان برجسته و ریاضی‌دان
و نویسنده فوق‌العاده، فریمن دایسون، می‌گوید -
و دایسون دیروز درگذشت،
بنابراین امیدوارم سخنان او را در اینجا بزرگ بدارم
که گفت: برای یک اکوسیستم سالم، هم به پرنده و هم به قورباغه احتیاج داریم.
قورباغه‌ها در گل و لای هستند
تمام جزئیات ریز را می‌بینند.
پرندگان سریع بالا می‌روند این جزئیات را نمی‌بینند
اما دانش قورباغه‌ها را یکپارچه می‌کنند.
و ما به هر دو نیاز داریم.
دیسون گفت، مسئله،
این است که ما به همه می‌گوییم قورباغه شوند.
و من،
در جهان شروری فکر می‌کنم،
که به طور فزاینده‌ای کوته‌بین است.
بسیار از شما متشکرم.
(تشویق و تمجید)
J'aimerais vous parler du développement du potentiel humain,
et commencer par l'histoire de développement la plus percutante.
Vous avez peut-être déjà entendu parler de la « règle des 10 000 heures ».
Peut-être que vous la suivez dans votre vie.
C'est l'idée que pour être bon dans un domaine,
il faut un minimum de 10 000 heures de pratique ciblée,
et il faut donc commencer dès que possible.
Tiger Woods est l'exemple parfait pour cette histoire.
Son père lui a donné un club de golf quand il avait sept mois.
À dix mois, il a commencé à imiter le swing de son père.
Vous pouvez le chercher sur YouTube et le voir à la télévision à 2 ans.
Et à 21 ans,
il est le meilleur golfeur du monde.
Exemple parfait des 10 000 heures.
Un autre exemple qui figure dans nombre de bestsellers
est celui des trois sœurs Polgar.
Leur père leur a appris à jouer aux échecs de façon très technique
dès leur plus jeune âge.
Il voulait montrer
qu'avec de l'avance en pratique ciblée,
un enfant peut être un génie dans n'importe quel domaine.
Et de fait,
deux de ses filles sont devenues Grands Maîtres des échecs.
Quand je suis devenu journaliste pour « Sports Illustrated »,
cela m'a intrigué.
Si la règle des 10 000 heures est vraie,
les athlètes de haut niveau devraient avoir de l'avance
en « pratique délibérée ».
Un entraînement focalisé sur la correction d'erreurs,
ce n'est pas que du jeu.
En étudiant les athlètes d'élite,
les scientifiques observent qu'ils passent plus de temps en pratique délibérée --
ce n'est pas surprenant.
Quand on suit les athlètes tout au long de leur développement,
ça ressemble à ça :
Les futurs athlètes d'élite passent moins de temps au début
en pratique délibérée dans leur futur sport.
Ils ont tendance à avoir une « période d'échantillonnage » :
ils essaient plusieurs activités physiques,
acquièrent des compétences générales,
découvrent leurs intérêts et leurs aptitudes
et se spécialisent plus tard
que leurs pairs qui restent à un niveau plus faible.
Donc, quand j'ai vu ça, je me suis dit :
« Ça ne correspond pas vraiment à la règle des 10 000 heures ! »
Je me suis donc porté vers d'autres domaines
que l'on associe avec une spécialisation à un jeune âge,
comme la musique.
Les choses sont souvent similaires.
Voici l'étude d'un conservatoire de renommée mondiale,
je veux attirer votre attention sur ceci :
les musiciens d'exception ont commencé à passer plus de temps
que les musiciens moyens en pratique délibérée
à partir de leur 3e instrument.
Ils ont aussi une période d'échantillonnage,
même les musiciens précoces,
comme Yo-Yo Ma.
Il a eu une période d'échantillonnage
plus rapide que celle de la plupart des musiciens.
Néanmoins, cette recherche est presque entièrement ignorée,
éclipsée par la première page du livre « L'Hymne de bataille de la mère Tigre »,
dans laquelle l'autrice raconte avoir assigné le violon à sa fille.
On se rappelle peu du moment plus tard
où sa fille se tourne vers elle et dit : « tu l'as choisi, pas moi »,
et abandonne.
Après avoir observé ce phénomène dans le sport et la musique,
j'ai regardé les domaines qui touchent plus de personnes,
comme l'éducation.
Un économiste a trouvé une expérience naturelle
dans les enseignements supérieurs anglais et écossais.
Dans la période étudiée, ils étaient très proches,
sauf qu'en Angleterre, les étudiants devaient se spécialiser à leur adolescence
et choisir un parcours spécifique.
En Écosse, ils pouvaient continuer à expérimenter à l'université
s'ils le voulaient.
Et il s'est demandé :
Qui l'emporte : ceux qui se spécialisent tôt, ou ceux qui le font tard ?
Ceux qui se spécialisent tôt ont de suite un plus gros salaire.
car ils ont plus de compétences spécifiques.
Ceux qui se spécialisent tard peuvent essayer plus de choses,
et quand ils choisissent, ils sont meilleurs,
et ont une meilleure « qualité de correspondance ».
Leur taux de croissance est donc plus rapide.
Après six ans,
l'écart de salaire est effacé.
Tandis que ceux qui se spécialisent tôt s'éloignent de leur carrière
en plus grands nombres,
surtout parce qu'ils ont dû choisir si tôt
et ont souvent fait de mauvais choix.
Ceux qui se spécialisent tard perdent à court terme
mais gagnent à long terme.
Si l'on traitait les choix professionnels comme ceux personnels,
on ne forcerait pas des décisions si rapides.
En voyant cela, j'ai voulu m'intéresser
à la vie de personnages dont j'admire beaucoup le travail,
comme Duke Ellington qui a boudé les leçons de musique
pour le baseball, la peinture et le dessin.
Ou Maryam Mirzakhani qui, plus jeune, n'aimait pas les maths --
elle rêvait de devenir écrivaine--
et est devenue la première, et jusqu'ici, seule femme
à gagner la médaille Fields,
le prix Nobel pour les maths.
Ou Van Gogh qui a eu cinq carrières différentes,
qu'il considérait à chaque fois comme sa vocation, avant d'échouer,
et, à presque 30 ans, il lit un guide de dessin.
Ça a plutôt bien marché.
Claude Shannon était ingénieur électricien à l'université du Michigan.
Il a suivi un cours de philosophie simplement par formalité,
il y a entendu parlé d'un système de logique de près d'un siècle
avec lequel des affirmations vraies ou fausses pouvaient être codées en 1 et 0
et résolues comme des problèmes de maths.
Ça a conduit au développement du code binaire,
qui est aujourd'hui à la base de tous nos ordinateurs.
Enfin, mon modèle, en quelques sortes, Frances Hesselbein --
ça c'est moi avec elle --
elle a commencé son premier métier à 54 ans
et est devenue présidente des Girl Scouts,
qu'elle a sauvé.
Les membres issues de minorités ont triplé,
elle a recruté 130 000 bénévoles de plus,
et voici un des badges créés pendant sa présidence --
du code binaire pour les filles qui apprennent l'informatique.
Frances dirige aujourd'hui un institut de leadership
où elle travaille chaque jour, à Manhattan.
Et elle n'a que 104 ans,
donc qui sait ce qu'elle fera ensuite.
(Rires)
On n'entend jamais parler d'histoires comme ça.
On n'entend pas parler des études qui disent
que les lauréats de prix Nobel en science ont 22 fois plus de chance
d'avoir un hobby à côté du travail
que leurs pairs.
On ne l'apprend jamais.
Même lorsque la personne est célèbre,
on ne sait pas toujours comment elle y est parvenue.
Prenons l'exemple de cet athlète.
Le voici à 6 ans avec un maillot de rugby écossais.
Il a joué au tennis, fait du ski, de la lutte.
Sa mère, prof de tennis, a refusé de l'entraîner
parce qu'il ne renvoyait pas les balles normalement.
Il a fait du basket, du ping pong, de la natation.
Ses coachs voulaient le faire jouer
avec des garçons plus âgés,
il a refusé, parce qu'il voulait juste parler de catch
avec ses amis après l'entraînement.
Et il a continué avec d'autres sports :
handball, volleyball, football, badminton, skate...
Vous savez de qui je parle ?
C'est Roger Federer.
Un adulte aussi célèbre que Tiger Woods,
et pourtant même les passionnés de tennis ne connaissent pas
cette partie de son histoire.
Pourquoi ?
Selon moi, c'est en partie parce que l'histoire de Tiger est dramatique,
mais aussi parce que son histoire
permet de nous renforcer dans l'idée qu'il suffit de s'entrainer longtemps
pour exceller.
Mais, pour moi, c'est un problème,
de bien des façons, le golf représente
presque tout ce que les hommes veulent apprendre.
(Rires)
Le golf est un exemple
de ce que le psychologue Hogarth appelle un « bon cadre d'apprentissage ».
Ces cadres d'apprentissage ont des étapes et des objectifs clairs,
des règles claires et fixes,
et un feedback rapide et précis,
l'entraînement de demain ressemblera à celui d'hier.
Les échecs aussi sont un bon cadre d'apprentissage.
L'avantage du grand maître
vient de sa connaissance des motifs récurrents,
les échecs sont donc un automatisme à acquérir.
De l'autre côté, on a les « cadres d'apprentissage traitres »,
les étapes et objectifs ne sont pas toujours clairs.
Les règles peuvent changer.
Il n'y a pas toujours de feedback.
Celui-ci peut être retardé ou imprécis,
et l'entraînement de demain n'est pas forcément celui d'hier.
Lequel de ces scénarios ressemblent le plus au monde dans lequel nous vivons ?
En fait, notre besoin de penser de façon adaptable
et de suivre les parties connectées
a fondamentalement changé notre perception,
de telle sorte qu'en regardant ce schéma,
le cercle central à droite vous paraît certainement plus gros
parce que votre cerveau est attiré
par la relation des parties à la totalité.
Quelqu'un qui n'a pas été exposé au travail moderne,
et aux exigences d'adaptabilité,
verra que les cercles centraux font bien la même taille.
Nous voici donc, dans ce monde professionnel traitre,
et ici, l'hyper-spécialisation peut avoir des effets contre-productifs.
Des études menées dans une douzaine de pays
ont associé des personnes aux années d'études de leurs parents,
à leurs résultats,
à leurs propres années d'études,
Certains ont eu une éducation axée sur leur carrière
et d'autres une éducation plus générale.
On a observé que ceux avec l'éducation axée sur leur carrière
sont plus souvent engagés à la fin de leurs études,
gagnent souvent plus d'argent dès le début,
mais s'adaptent moins dans un monde du travail évolutif
et passent moins de temps dans le monde professionnel.
Ils gagnent donc à court terme, mais perdent à long terme.
Ou prenez une célèbre étude menée il y a 20 ans, sur des experts
qui ont fait des prédictions géopolitiques et économiques.
Les pires prévisionnistes étaient les experts les plus spécialisés,
ceux qui avaient passé leur carrière à étudier un ou deux problèmes
et qui ne voyaient le monde que d'une seule façon.
Certains d'entre eux se sont même empirés
en accumulant de l'expérience et des qualifications.
Les meilleurs prévisionnistes étaient brillants avec des intérêts variés.
Dans d'autres domaines, comme en médecine,
la spécialisation croissante a été inévitable et bénéfique,
il n'y a pas de doutes.
Pourtant, c'est une épée à double tranchant.
Il y a quelques années, une des chirurgies les plus pratiquées au monde
a été testée dans un essai contrôlé sous placebo.
Des patients ont reçu une fausse opération.
C'est-à-dire que les chirurgiens font une incision,
font semblant de faire quelque chose,
puis, ils recousent le patient.
Ça a aussi bien fonctionné.
Et pourtant, les chirurgiens spécialisés continuent d'effectuer la procédure
par millions.
Donc l'hyper-spécialisation ne fait pas toujours l'affaire dans ce monde.
C'est un sujet difficile,
parce que ce n'est pas toujours une ligne droite.
parfois c'est un chemin sinueux, en zigzag
ou qui reste large.
Ou qui a l'air de prendre du retard.
Mais je veux parler de ce qui peut faire l'affaire.
Si on s'intéresse à la recherche dans l'innovation technologique,
on observe que les brevets les plus influents ne viennent pas d'individus
qui approfondissent au maximum un domaine technologique
selon la classification de l'office américain des brevets,
mais viennent plutôt d'équipes comprenant des individus
qui ont travaillé dans de nombreux domaines technologiques différents
et fusionnent souvent plusieurs domaines.
Quelqu'un dont j'admire le travail et qui a été précurseur
est un japonais, Gunpei Yokoi.
Yokoi n'a pas eu de bonnes notes à ses examens d'électronique,
il a dû se contenter d'un emploi de maintenance de machines
dans une entreprise de cartes à jouer à Kyoto.
Il a réalisé qu'il n'était pas équipé pour l'industrie de pointe
mais qu'il y avait tant de ressources facilement accessibles
que peut-être il pourrait combiner les choses déjà connues
sous des formes que les spécialistes n'avaient pas vues.
Il a donc combiné des technologies connues de l'industrie des calculettes
avec des technologies de l'industrie des cartes de crédit
et a fabriqué des consoles portables.
Elles ont cartonné.
Cette entreprise de cartes à jouer,
fondée derrière une vitrine en bois au 19e siècle,
est devenue une entreprise de jouets et jeux.
Vous avez peut-être entendu parler de Nintendo.
La créativité de Yokoi
s'est exprimée en « pensée latérale avec de vieilles technologies »,
en utilisant des technologies connues de nouvelles façons.
Son chef d'œuvre a été ceci :
La Game Boy.
Une véritable blague technologique.
Elle est sortie en même temps que ses concurrents en couleur de Saga et Atari,
et elle les a écrasé,
parce que Yokoi savait que ses clients
n'étaient pas intéressés par la couleur.
Mais plutôt par la longévité, portabilité, le prix et la durée de la batterie,
et le choix de jeux.
J'ai retrouvé la mienne dans la cave de mes parents.
(Rires)
Elle a été en meilleur état.
Mais la lumière rouge est allumée.
Je l'ai allumée et j'ai joué à Tetris,
ce qui est vraiment impressionnant
puisque les batteries ont expiré en 2007 et 2013.
(Rires)
Cet avantage est donc aussi valable dans des domaines plus subjectifs.
Dans une étude fascinante consacrée à ce qui fait que certains créateurs de B.D.
sont plus susceptibles de sortir des B.D. best-sellers,
des chercheurs ont trouvé
que ce n'était ni les années d'expérience dans le domaine,
ni les ressources de l'éditeur,
ni le nombre de B.D. déjà publiées.
Mais le nombre de genres différents avec lequel le créateur a travaillé.
Il est intéressant de noter
qu'un individu aux larges connaissances ne peut pas vraiment être remplacé
par une équipe de spécialistes.
Il y a probablement peu de personnes comme ça maintenant
parce qu'au début, elles ont l'air d'être en retard
et on encourage rarement les personnes en retard
ou loin d'être spécialisées.
En fait, je pense qu'en encensant l'avance de certains,
on a tendance, de façon contre-productive, à négliger la manière
dont on apprend de nouvelles choses
à un niveau fondamental.
Dans une étude menée aux États-Unis l'année dernière,
on a attribué à des classes de maths de 5e différentes façons d'apprendre.
Certains ont eu la « pratique en bloc ».
C'est quand vous avez un problème de type A,
AAAAA, BBBBB, etc.
Le progrès est rapide,
les enfants sont contents,
tout va bien.
D'autres classes ont eu « la pratique intercalée ».
C'est comme si on mettait tous les types de problèmes dans un chapeau
et qu'on tirait au sort.
Le progrès est lent, les enfants sont plus frustrés.
Mais au lieu d'apprendre à suivre une façon de faire,
ils apprennent à reconnaître quelle stratégie va avec quel problème.
Et au moment de l'examen,
le groupe intercalé a écrasé le groupe de pratique en bloc.
L'écart était important.
Pour moi, une grande partie de cette étude est contre-intuitive,
l'idée qu'avoir une longueur d'avance,
pour le choix d'un emploi ou d'études
ou pour l'apprentissage de nouvelles choses,
peut parfois sapper le développement à long terme.
Je pense qu'il y a autant de façons de réussir
qu'il y a de personnes.
Mais nous avons tendance à simplement pousser vers le chemin de Tiger,
quand, de plus en plus,
nous avons besoin de personnes qui suivent un parcours comme Roger.
Comme a dit l'éminent physicien, mathématicien
et splendide auteur, Freeman Dyson --
qui est décédé hier [ndt : 28 février 2020],
donc j'espère faire honneur à ses mots --
il dit que pour avoir un écosystème sain, on a besoin d'oiseaux et de grenouilles.
Les grenouilles sont dans la boue
et voient tous les détails granulaires.
Les oiseaux volent et ne voient pas ces détails
mais ils utilisent les connaissances des grenouilles.
On a besoin des deux espèces.
Le problème, selon Dyson,
c'est qu'on demande à tout le monde d'être des grenouilles.
Et je pense,
que dans ce monde impitoyable,
c'est de plus en plus irréfléchi.
Merci beaucoup.
(Applaudissements)
Pa, volio bih pričati o razvoju ljudskog potencijala
i započeo bih s možda najutjecajnijom modernom pričom razvoja.
Mnogi su od vas vjerojatno čuli o pravilu 10 000 sati.
Možda čak svoj život oblikujete prema njemu.
U osnovi, ideja je da kako biste postali odlični u nečemu,
potrebno je 10 000 sati usredotočene vježbe,
stoga bolje krenite što je prije moguće.
Primjer djeteta za ovu priču je Tiger Woods.
Poznato je kako mu je otac dao palicu kad je imao sedam mjeseci.
S deset je mjeseci počeo imitirati očev zamah.
S dvije godine, možete ga pronaći na YouTubeu i na nacionalnoj televiziji.
Brzo premotajmo do 21. godine,
postao je najbolji golfer na svijetu.
Savršeni primjer priče o 10 000 sati.
Još jedna koja se pojavljuje u nizu najprodavanijih knjiga
jest ona o tri sestre Polgar,
čiji ih je otac odlučio naučiti igrati šah na vrlo tehnički način
od vrlo rane dobi.
I, zaista, htio je pokazati
kako s početnom prednosti u usredotočenoj vježbi
svako dijete može postati genij u bilo čemu.
I zapravo,
dvije od njegovih kćeri postale su velemajstorske šahistice.
Pa, kada sam počeo pisati o znanosti u časopisu "Sports Illustrated",
postao sam znatiželjan.
Ako je ovo pravilo 10 000 sati točno,
onda bismo trebali vidjeti kako elitni sportaši dobivaju prednost
kroz takozvanu namjernu vježbu.
Ovo je trenirana praksa usmjerena na ispravljanje pogrešaka,
ne samo igranje.
I zapravo, kada znanstvenici proučavaju elitne sportaše,
vide kako oni provedu više vremena namjerno vježbajući -
nije veliko iznenađenje.
Kada zapravo prate sportaše tijekom njihova razvoja,
obrazac izgleda ovako:
buduća elita zapravo provede manje vremena u početku
namjerno vježbajući svoj budući sport.
Oni su skloniji provesti ono što znanstvenici zovu probnim periodom,
gdje isprobavaju različite fizičke aktivnosti,
razviju široke, opće vještine,
nauče nešto o svojim interesima i sposobnostima,
i odgode specijalizaciju
za kasnije u odnosu na vršnjake koji dosegnu vrhunac na nižim razinama.
Stoga, kad sam to vidio, rekao sam:
"Bože, to baš i nije u skladu s pravilom 10 000 sati, zar ne?"
Pa sam se počeo pitati o drugim domenama
koje su povezane s obveznom ranom specijalizacijom,
poput glazbe.
Ispostavilo se da je obrazac često sličan.
Ovo je istraživanje s glazbene akademije svjetske klase,
i ono na što želim da obratite pažnju je ovo:
iznimni glazbenici nisu počeli provoditi više vremena namjeno vježbajući
od prosječnih glazbenika
do svog trećeg instrumenta.
Oni su također bili skloniji probnom periodu,
čak i oni za koje mislimo da počeli iznimno rano,
kao Yo-Yo Ma.
On je imao probni period,
samo je kroz njega prošao brže od većine glazbenika.
Ipak, ovo istraživanje je gotovo potpuno izignorirano,
a puno je utjecajnija
prva strana knjige "Majke uspjeha",
gdje autorica prepričava kako je svojoj kćeri dala violinu.
Izgleda da se nitko ne sjeća kasnijeg dijela knjige
gdje se kćer okrene prema njoj i kaže: "Ti si je odabrala, ne ja",
i uglavnom odustaje.
Vidjevši ovaj pomalo iznenađujući obrazac u sportu i glazbi,
počeo sam se pitati o domenama koje uključuju još više ljudi,
poput obrazovanja.
Ekonomist je proveo eksperiment
u sustavu visokog obrazovanja u Engleskoj i Škotskoj.
Tijekom njegova proučavanja, sustavi su bili jako slični,
osim što su se u Engleskoj studenti morali specijalizirati tijekom adolescencije
kako bi odabrali studij na koji će se prijaviti,
dok su oni u Škotskoj mogli isprobavati stvari i tijekom studija ako su htjeli.
I njegovo je pitanje bilo:
Tko profitira, oni koji se rano ili kasno specijaliziraju?
I uočio je kako oni koji su se ranije specijalizirali prednjače u prihodu
jer imaju vještine specifične za domenu.
Kasnije specijalizirani mogu isprobavati više različitih stvari,
i kada odaberu, imaju bolju usklađenost,
što ekonomisti zovu kvaliteta podudaranja.
I stoga napreduju brže.
Nakon šest godina,
nestaju razlike u prihodu.
U međuvremenu, rano specijalizirani počinju odustajati od karijere
u puno većoj mjeri,
uglavnom jer su bili prisiljeni rano odabrati
te su stoga često donijeli krive odluke.
Stoga kasno specijalizirani kratkoročno gube
i dobivaju dugoročno.
Mislim da ako mislimo o odabiru karijere kao o spojevima,
možda ne bismo tjerali ljude da se skrase tako brzo.
Ovo me zainteresiralo, vidjevši ovaj obrazac opet,
proučavajući pozadinu razvoja ljudi čijem sam se radu dugo divio,
poput Dukea Ellingtona, koji je kao dijete izbjegavao satove glazbe
kako bi se fokusirao na bejzbol, slikanje i crtanje.
Ili Maryam Mirzakhani, koju matematika nije zanimala kao djevojčicu -
sanjala je kako će postati novinarka -
te je kasnije postala prva i dosad jedina žena
koja je osvojila Fieldsovu medalju,
najprestižniju svjetsku nagradu u matematici.
Ili Vincent van Gogh je imao pet različitih karijera,
a svaku je smatrao svojim pravim pozivom prije nego što se spektakularno rasplamsao
i u svojim kasnim 20-im uzeo knjigu "Vodič u abecedu crtanja".
To je ispalo OK.
Claude Shannon je bio elektroinženjer na Sveučilištu u Michiganu
koji je pohađao filozofiju kako bi ispunio uslov,
i ondje je naučio o skoro stoljeće starom sustavu logike
prema kojem se istinite i lažne tvrdnje mogu kodirati kao jedinice i nule
i riješiti kao matematički problemi.
Ovo je dovelo do razvoja binarnog koda,
koji stoji u podlozi svih naših digitalnih računala danas.
Konačno, moj osobni uzor, Frances Hesselbein -
ovo sam ja s njom -
našla je svoj prvi profesionalni posao s 54 godine
i postala direktorica Izviđačica,
koje je spasila.
Utrostručila je članstvo manjina,
dodala 130 000 volontera
i to je jedna od znački vještina koje su proizašle iz njenog rada -
to je binarni kod za djevojčice koje uče o računalima.
Danas Frances vodi Institut vodstva,
gdje radi svakog radnog dana, na Manhattanu.
I ima tek 104 godine,
tko zna što je iduće.
(Smijeh)
Nikad zapravo ne čujemo ovakve priče o razvoju, zar ne?
Ne čujemo o istraživanju
koje je otkrilo da je 22 puta vjerojatnije da znanstvenici nobelovci
imaju hobi van posla
nego tipični znanstvenici.
I nikad to ne čujemo.
Čak i kad su izvođači ili posao jako poznati,
ne čujemo o tim pričama razvoja.
Primjerice, evo sportaš kojeg sam pratio.
Ovdje je sa šest godina, nosi opremu za škotski ragbi.
Probao je tenis, skijanje, hrvanje.
Njegova je majka bila trenerica tenisa, ali ga je odbila trenirati
jer nije normalno vraćao lopte.
Probao je košarku, stolni tenis, plivanje.
Kad su treneri željeli da napreduje
i igra sa starijim dečkima,
odbio je jer je htio pričati o profesionalnom hrvanju
nakon treninga s prijateljima.
I isprobavao je više sportova:
rukomet, odbojku, nogomet, badminton, skejtanje...
Pa, tko je ovaj diletant?
Ovo je Roger Federer.
Jednako poznat kao odrastao poput Tigera Woodsa,
a čak ni ljubitelji tenisa ne znaju ništa
o njegovoj razvojnoj priči.
Zašto je to tako, iako je norma?
Mislim da je djelomično zbog toga jer je Tigerova priča vrlo dramatična,
ali također zbog urednog narativa
koji želimo primijeniti na sve u čemu mi želimo biti dobri
u vlastitim životima.
Ali to je, smatram, problem
jer se ispostavilo da je na mnogo načina golf jedinstveno užasan model
gotovo svega što ljudi žele naučiti.
(Smijeh)
Golf je oličenje
onog što je psiholog Robin Hogart nazvao "ugodna okolina za učenje".
Ugodna okolina za učenje ima jasno postavljene korake i ciljeve,
pravila koja su jasna i nepromjenjiva,
kad nešto učinite, dobijete povratnu informaciju koja je brza i točna,
rad iduće godine izgledat će kao prošlogodišnji.
Šah: također ugodna okolina za učenje.
Prednost velemajstora
često se bazira na poznavanju ponavljajućih obrazaca,
što je također razlog zašto se lako automatizira.
Na drugom kraju spektra je kaotična okolina za učenje,
gdje idući koraci i ciljevi možda nisu jasni.
Pravila se mijenjaju.
Možeš ali i ne moraš dobiti povratnu informaciju kad nešto napraviš.
Možda bude odgođena ili netočna,
i rad iduće godine ne mora izgledati kao prošlogodišnji.
Pa što od ovoga zvuči kao svijet u kojem sve više živimo?
Zapravo, naša potreba da mislimo na prilagodljivi način
i držimo korak s povezanim dijelovima
iz temelja je promijenila našu percepciju,
pa ako pogledate ovaj dijagram,
središnji krug desno vjerojatno vam izgleda veće
jer je vaš mozak povučen
vezom dijelova u cjelini,
dok netko tko nije izložen modernom radu
s njegovim zahtjevom za adaptivnim, konceptualnim mišljenjem,
točno će uočiti da su središnji krugovi iste veličine.
I eto nas u kaotičnom svijetu posla,
i ondje, ponekad, visoka specijalizacija može imati kontraefekt.
Primjerice, u istraživanju u dvanaestak zemalja
povezali su ljude s godinama obrazovanja njihovih roditelja,
rezultatima testova
i vlastitih godina obrazovanja.
Razlika je što su neki imali obrazovanje usmjereno na karijeru,
a drugi široko, opće obrazovanje.
Obrazac je kako se oni usmjereni na karijeru
zapošljavaju odmah nakon obrazovanja,
češće zarađuju više u početku,
ali su manje adaptivni u promjenjivom svijetu posla
pa provedu manje vremena ukupno zaposleni,
stoga dobivaju kratkoročno i gube dugoročno.
Ili uzmimo u obzir poznatu 20-godišnju studiju eksperata
koji su kreirali geopolitička i ekonomska predviđanja.
Najgori prognostičari bili su najspecijaliziraniji eksperti,
oni koji su kroz cijelu karijeru proučavali jedan ili dva problema
i počeli gledati cijeli svijet kroz jednu leću ili mentalni model.
Neki su se zapravo pogoršali
kako su akumulirali iskustvo i svjedodžbe.
Najbolji prognostičari bili su jednostavno bistri ljudi sa širokim rasponom interesa.
Sad, u nekim domenama, poput medicine,
visoka specijalizacija neizbježna je i korisna,
to je neupitno.
Ali ipak, to je dvosjekli mač.
Prije nekoliko godina,
jedna od najpopularnijih svjetskih operacija boli u koljenu
testirana je placebo kontroliranim ispitivanjem.
Neki su pacijenti imali lažnu operaciju.
Znači da su kirurzi napravili rez,
pravili se da rade nešto
i onda zašili pacijenta.
To je također pomoglo.
I ipak kirurzi koji specijaliziraju zahvat nastavljaju ga provoditi
na milijunima.
Pa ako visoka specijalizacija nije uvijek ključ u kaotičnom svijetu, što je?
O tome može biti teško razgovarati
jer ne izgleda uvijek kao ovakav put.
Nekad izgleda kao vijugajući ili cik-cak
ili držanje širokog pogleda.
Može izgledati kao zaostajanje.
Ali želim pričati o tome što neki od tih trikova mogu biti.
Ako pogledamo istraživanja i tehnološke inovacije, pokazalo se da sve više
najutjecajnije patente nisu stvorili individualci
koji kopaju dublje, dublje, dublje u jednom području tehnologije,
kako klasificira Ured za patente SAD-a,
nego češće timovi koji uključuju individualce
koji su radili u većem broju različitih tehnoloških klasa
i često spajaju stvari iz različitih domena.
Netko čijem sam se radu divio, tko je nekako prednjačio u ovome
jest Japanac po imenu Gunpei Yokoi.
Yokoi nije dobivao dobre ocjene na svojim ispitima iz elektronike u školi
pa je morao prihvatiti lošiji posao kao radnik na održavanju strojeva
u tvornici igraćih karata u Kyotu.
Shvatio je da nije bio opremljen za rad na vrhu,
ali postojalo je puno lako dostupnih informacija
pa bi možda mogao kombinirati stvari koje su već poznate
na načine za koje su stručnjaci imali preuzak pogled.
Stoga je spojio dobro poznatu tehnologiju industrije kalkulatora
i neku dobro poznatu tehnologiju industrije kreditnih kartica
i stvorio igraće konzole.
I postale su hit.
I to je pretvorilo ovu kompaniju igraćih karata,
stvorenu u drvenom izlogu u 19. stoljeću,
u pogon igračaka i igara.
Možda ste čuli za nju, zove se Nintendo.
Yokoijeva kreativna filozofija,
prevedena u "lateralno razmišljanje s uvenulom tehnologijom",
uzimanje dobro poznate tehnologije i njeno korištenje na nove načine.
A njegovo je remek-djelo bilo ovo:
Game Boy.
Tehnološka šala u svakom pogledu.
I izašao je u isto vrijeme kada i konkurenti u bojama iz Sage i Atarija,
i rasturio ih je.
Jer Yokoi je znao da ono o čemu se kupci brinuli
nije bila boja.
Bila je to izdržljivost, prenosivost, pristupačnost, trajanje baterije,
izbor igara.
Ovo je moj koji sam pronašao u podrumu svojih roditelja.
(Smijeh)
Vidio je i bolje dane.
Ali možete vidjeti da crveno svjetlo gori.
Uključio sam ga i odigrao Tetris,
što sam smatrao posebno impresivnim
jer su baterije istekle 2007. i 2013.
(Smijeh)
Dakle, ova široka prednost vrijedi i za više subjektivnih područja.
U fascinantnoj studiji što neke kreatore stripova dovodi do toga
da vjerojatnije stvore uspješan strip,
par istraživača otkrio je
kako to nisu ni godine iskustva u području,
ni resursi izdavača,
ni broj prethodno kreiranih stripova.
Bio je to broj različitih žanrova kroz koje je kreator radio.
I zanimljivo,
osoba širokih interesa nije u potpunosti zamjenjiva
timom specijalista.
Vjerojatno ne stvaramo onoliko takvih ljudi koliko bismo mogli
jer u početku izgledaju kao da zaostaju
i ne težimo poticanju ičega što ne izgleda kao prednost
ili specijalizacija.
Zapravo, mislim da u dobronamjernom nagonu za prednošću
često čak i kontraproduktivno zakinemo čak i način
na koji učimo novo gradivo
na osnovnoj razini.
U prošlogodišnjoj studiji, učenicima 7. razreda na matematici u SAD-u
po slučaju su dodijeljeni različiti tipovi učenja.
Neki su dobili ono što se naziva "blok vježba".
To je kao, dobijete problem tipa A,
AAAAA, BBBBB, i tako dalje.
Napredak je brz,
djeca su sretna,
sve je super.
Drugi su dobili ono što se zove "isprepletena vježba".
To je kao da uzmete sve tipove problema i ubacite ih u šešir
te ih izvlačite po slučaju.
Napredak je sporiji, djeca su frustriranija.
Ali umjesto učenja kako izvršiti postupke,
oni uče kako spojiti strategiju s tipom problema.
I kada dođe vrijeme testa,
isprepletena grupa rasturila je grupu s blok vježbom.
Nije joj bila ni blizu.
Sada, otkrio sam da je mnogo ovih istraživanja kontraintuitivno,
ideja da početna prednost,
bila ona u odabiru karijere ili tijeku studija
ili samo učenju novog gradiva,
može ponekad potkopati dugoročni razvoj.
I prirodno, smatram da postoji onoliko načina da se uspije
koliko ima i ljudi.
Ali mislim da težimo poticanju i ohrabrivanju puta "mame tigrice",
kad sve više, u kaotičnom svijetu,
trebamo ljude koji putuju Rogerovim putem.
Ili kako je ugledni fizičar i matematičar
i čudesan pisac, Freeman Dyson, rekao -
a Dyson je jučer preminuo
pa se nadam da njegovim riječima odajem počast -
kao što je rekao: za zdrav ekosustav trebamo i ptice i žabe.
Žabe su dolje u blatu,
gledaju sve sitne detalje.
Ptice se uzdižu gore ne gledajući te detalje,
ali integriraju znanje žaba.
A mi trebamo oboje.
Problem je, Dyson je rekao,
što svima govorimo da postanu žabe.
I ja smatram,
u kaotičnom svijetu,
to je sve kratkovidnije.
Puno vam hvala.
(Pljesak)
Az emberi lehetőségek fejlődéséről fogok beszélni,
és talán a fejlődés leghatékonyabb modern történetével kezdem.
Sokan talán már hallottak a tízezer órás szabályról.
Talán életüket is annak alapján alakítják.
Az alapja a gondolat, hogy ha nagyszerűek akarunk lenni bármiben,
ahhoz 10 000 óra célirányos gyakorlás kell,
úgyhogy jobb minél korábban kezdeni.
A történet reklámarca Tiger Woods.
Állítólag hét hónapos korában apja golfütőt adott neki.
10 hónaposan kezdte utánozni apja lengő ütését.
Kétévesen az országos tévében látható – megnézhetik a YouTube-on.
Előreugrunk 21 éves korába:
ő a világ legjobb golfjátékosa.
Ez a 10 000 órás sztori lényege.
Számos népszerű könyvben szerepel
a három Polgár nővér története is.
Apjuk eldöntötte, hogy már apró koruktól
szakszerűen tanítja meg őket sakkozni.
Be akarta bizonyítani,
hogy rendszeres gyakorlással
bármely gyerek bármiben zsenivé válhat.
Tényleg, mindhárom lánya
nemzetközi sakknagymester lett.
Amikor a Sports Illustrated lap tudományos írója lettem,
furdalt a kíváncsiság.
Ha a 10 000 órás szabály helytálló,
akkor az elit sportolók előnyét látnánk
az ún. célirányos gyakorlást követően.
Ez edzés, hibajavító célirányos gyakorlás,
nem csak játszadozás.
Amikor tudósok elit sportolókat tanulmányoznak,
kiderül, hogy idejük zömét célirányos gyakorlással töltik.
Ez nem meglepő.
Mikor végigkövetik sportolók fejlődését,
a séma így néz ki:
a leendő elit sportolók eleinte kevesebb időt töltenek
majdani sportágukban célirányos gyakorlással.
Amit tesznek, azt a tudósok "kóstolgatási időszaknak" hívják.
Változatos testmozgásokat próbálgatnak,
széles körű, általános készségekre tesznek szert,
kitapasztalják érdeklődésüket és képességeiket,
és későbbre halasztják a szakosodást kortársaiknál, akik lenn megrekednek.
Ekkor azt mondtam:
"De hát ez nincs összhangban a 10 000 órás szabállyal!"
Eltűnődtem más területeken,
melyeket kötelező korai szakosodással kötünk össze,
pl. a zenén.
Kiderül, hogy a séma gyakran hasonló.
Ez az egyik világszínvonalú zeneakadémia kutatása.
Rá szeretném irányítani figyelmüket,
hogy a kivételes zenészek nem gyakorolnak többet célirányosan,
mint az átlagosak;
majd csak a harmadik hangszerüktől kezdve.
Nekik is van kóstolgatási időszakuk,
még a híres csodagyerekeknek is,
mint pl. Yo-Yo Ma.
Volt kóstolgatási időszaka,
de gyorsabban eltelt, mint a legtöbb zenésznél.
A kutatást mégis majdnem teljesen figyelmen kívül hagyták,
de sokkal hatásosabb
a Tigrisanya harci dala c. könyv első oldala,
ahol a szerző fölidézi, ahogy lányát rávette a hegedülésre.
E részt később senki sem említi a könyvben,
mikor lánya a szemébe vágja: "Te akartad, nem én",
és abbahagyja a hegedűt.
Miután fölismertem a meglepő sémákat a sportban és a zenében,
elgondolkoztam a területeken, amelyek többeket érintenek,
pl. az oktatáson.
Egy közgazdász természetes kísérletre lelt
Anglia és Skócia felsőoktatásában.
A vizsgált időszakban a rendszerek erősen hasonlítottak, kivéve,
hogy az angliai tanulóknak tizenéves korukban szakosodniuk kellett,
speciális kurzust kellett fölvenniük.
de Skóciában még az egyetemen is "kóstolgathattak",
ha akartak.
Föltette a kérdést:
Ki nyer, aki korán, vagy aki később szakosodik?
Azt tapasztalta: a korán szakosodók keresetben az élre ugranak,
mert területükön jobbak a készségeik.
A később szakosodók több mindent kipróbálnak,
és mikor választanak, jobban megfelelnek,
vagy a közgazdász szavaival: "megfelelő minőségűek".
Nagyobb ütemben növekednek.
Hat év alatt ledolgozzák
a jövedelmi különbséget.
A korán szakosodók
nagyobb arányban váltanak pályát,
főleg azért, mert kénytelenek voltak korán választani,
és ezért gyakran rosszul döntöttek.
A később szakosodók rövid távon veszítenek,
de a hosszún nyernek.
Ha a pályaválasztást randinak fogjuk föl,
akkor kár gyors elhatározásra késztetnünk az embereket.
E sémát látva az érdekelt,
miféle fejlődési hátterük van azoknak, akik eredményét régóta csodálom,
mint Duke Ellingtonét, aki kölyökkorában
lógott a zeneóráiról a baseball, festés, rajzolás kedvéért.
Vagy Máriám Mirzáhániét, akit kislányként nem érdekelt a matek,
regényíró akart lenni,
ám aztán első és eddig egyetlen nőként
elnyerte a Fields-érmet,
a legrangosabb matematikai díjat.
Vagy Vincent van Gogh, aki öt pályán alkotott,
mindegyiküket igazi hivatásának vélte, mielőtt látványosan beléjük bukott.
Húszas évei végén kezébe akadt A rajzolás ABC-je c. könyv.
Sorsa ezzel eldőlt.
Claude Shannon villamosmérnöknek tanult a Michigani Egyetemen.
Fölvette a filozófiát, mert kötelező volt.
Ott ismerkedett meg az alig százéves logikai rendszerrel,
melyben az IGAZ és HAMIS állítások egyesekké és nullákká kódolhatók,
s matematikai problémaként oldhatók meg.
Ez a bináris kódolás kidolgozásához vezetett,
ami mai digitális számítógépeink alapja.
Végül példaképem, Frances Hesselbein.
Ez a közös fényképünk.
54 éves korában döntötte el, melyik pályát választja,
és a Cserkészlányszövetség ügyvezetője lett.
Megmentette a Szövetséget.
Megháromszorozta a kisebbségi tagok számát,
130 000 önkéntest léptetett be,
és ez az időszaka alatt egyik általa létrehozott próbajelvény:
számítógépet tanuló lányok bináris kódja.
Frances ma vezetőképzőt irányít,
hétköznaponként bejár a manhattani intézménybe.
Még csak 104 éves,
úgyhogy ki tudja, mit hoz a jövő?
(Nevetés)
Nem szoktunk efféle fejlődéstörténeteket hallani.
Nem ismerjük a kutatást,
mely szerint a Nobel-díjas tudósoknak 22-szer valószínűbb,
hogy munkájuktól idegen hobbijuk van,
mint az átlagos tudósoknak.
Nem hallottunk róla.
Még ha a személy vagy a munkája híres is,
akkor sem hallunk e fejlődéstörténetekről.
Ez itt pl. egy sportoló, akit nyomon követtem.
Hatéves korában, skót rögbiszerelésben.
Tenisszel, sízéssel, birkózással próbálkozott.
Anyja teniszedző, de nem akart vele foglalkozni,
mert nem ütötte vissza rendesen a labdát.
Kosarazott, pingpongozott, úszott.
Mikor edzői azt akarták,
hogy idősebb fiúkkal játsszon,
nem állt rá, mert csak a profi birkózás érdekelte,
miután barátaival edzett.
Más sportot is próbálgatott:
kézilabdázott, kosarazott, focizott, tollasozott, gördeszkázott.
Ki ez a buzgómócsing?
Ő Roger Federer.
Felnőttként minden ízében olyan híres, mint Tiger Woods,
de még a teniszrajongók sem szokták ismerni
a fejlődéstörténetét.
Miért nem, noha ez a norma?
Részben azért, mert Tiger sztorija erősen drámai,
de azért is, mert e takaros narratívát bármire vonatkoztathatjuk,
amiben szeretnénk jók lenni
az életünkben.
De pont ez a bökkenő,
mert kiderül, hogy sok szempontból a golf majdnem mindenben
kivételesen szörnyű modellje annak, amit az ember meg akar tanulni.
(Nevetés)
A golf annak megtestesítője,
melyet Robin Hogarth pszichológus kellemes tanulási környezetnek hív.
A kellemes tanulási környezetnek világos céljai, további lépései
és változatlan szabályai vannak.
Mikor valamit teszünk, gyors és pontos visszajelzést kapunk;
jövő évi munkánk ugyanolyan lesz, mint a tavalyi.
A sakk is kellemes tanulási környezet.
A nagymester előnye jórészt
ismétlődő állások ismeretén alapul.
Ezért könnyű automatizálni.
Az ellenkező véglet a zűrös tanulási környezet,
ahol a célok és a következő lépések talán nem világosak.
A szabályok változhatnak.
Ha valamit teszünk, bizonytalan, hogy kapunk-e visszajelzést.
Késhet, pontatlan lehet,
és a jövő évi munkánk talán eltér a tavalyitól.
Közülük melyik jellemző inkább mai világunkra?
Alkalmazkodóképesen kell gondolkodnunk,
számon kell tartanunk az összefüggő elemeket,
e kényszer gyökeresen megváltoztatta észlelésünket.
Ha az ábrára nézünk,
a jobb oldali középső kört nagyobbnak látjuk,
mert agyunk hajlamos
a részleteket az egésszel összefüggésben értelmezni,
miközben aki nincs kitéve a mai munkavégzés igényeinek,
beleértve az alkalmazkodóképes, fogalmakban gondolkodást,
helyesen fogja látni, hogy a középső körök egyformák.
Itt vagyunk a zűrös munka világában,
ahol a szűk szakosodás olykor súlyosan visszaüthet.
Pl. tucatnyi országban végzett kutatás,
amely összevetette az alanyok és szüleik tanulási időszakát,
vizsgaeredményüket,
tanulási időszakukat,
az adatok eltértek a pályájukra összpontosítva tanulók
és a szélesebb, általános képzésben részesülők között.
Jellemző, hogy a pályájukra összpontosítva tanulók
esélyesebbek rögtön végzés után elhelyezkedni,
valószínűbb, hogy azonnal többet keresnek,
de sokkal kevésbé alkalmazkodók a munka változó világában,
és sokkal rövidebb időt töltenek el egy-egy munkahelyen:
rövid távon nyernek, hosszú távon veszítenek.
Vagy nézzük a híres, 20 éven átívelő tanulmányt a szakértőkről,
akik geopolitikai és gazdasági előrejelzéseket készítenek.
A legrosszabb előrejelzők voltak a leginkább szakosodott szakértők,
akik egész pályafutásukon át egy-két problémán kotlottak,
és a világot egy szemüvegen vagy szellemi modellen át nézték.
Némelyikük még csak romlott,
ahogy képzettebb és tapasztaltabb lett.
A legjobb előrejelzők pusztán széles érdeklődési körű okos emberek.
Bizonyos területeken, pl az orvoslásban
a növekvő szakosodás egyszerre elkerülhetetlen és előnyös is;
semmi kétség.
Mégis, ez kétélű fegyver.
Pár éve a világ egyik legnépszerűbb térdsebészetét
placebokontrollos vizsgálattal tesztelték.
Pár páciensen színlelték a műtétet:
bemetszést végeznek a sebészek,
szorgosan motoznak körötte,
majd összevarrják a sebet.
Ez ugyanúgy hatott.
A valódi műtétet a szakosodott sebészek
ennek ellenére továbbra is milliószámra végzik.
Ha tehát a túlszakosodás nem mindig nyerő a zűrös világunkban, akkor mi az?
Nehéz erről beszélni,
mert nem mindig ilyen az út.
Néha kanyargós vagy cikcakkos
vagy szélesebb jellegű.
Vagy lemaradó.
De megemlítek pár lehetséges trükköt.
A műszaki újításokat illető kutatásokból egyre inkább az derül ki,
hogy a leghatékonyabb szabadalmak szerzői nem azok az egyének,
akik egyre mélyebbre ásnak egy-egy műszaki területen
az USA szabadalmi hivatal osztályozása szerint,
hanem csoportok, melyek tagjai olyan egyének,
akik számos műszaki területen dolgoztak,
és gyakran ötvözik más-más területen szerzett jártasságukat.
Valaki munkáját csodálom, és ebben élharcosnak tartom.
Ez a japán férfi Gunpei Yokoi.
Yokoi nem ért el jó eredményeket iskolai elektronikai vizsgáin,
ezért egyszerű gépkarbantartóként kellett elhelyezkednie
az egyik kiotói játékkártyagyárban.
Rájött, hogy nincs fölkészülve élvonalinak számító munkára,
de a rengeteg könnyen hozzáférhető tudásból
tán ötvözheti a jól ismert dolgokat,
melyeket a szűk látókörű szakemberek nem vesznek észre.
Összeötvözött a számológépiparból jól ismert pár technológiát
a hitelkártya-ágazat néhány jól ismert technológiájával,
létrejöttek a hordozható videojátékok.
Telitalálat volt.
Ez pedig a 19. században alapított játékkártya céget
játékkal és videojátékkal foglalkozó
céggé változtatta.
Lehet, hogy hallottak a Nintendóról.
Yokoi alkotói filozófiája
az "elsorvadt technológián alapuló rendhagyó gondolkodás":
az ismert technológiákat új módon alkalmazza.
A nagy dobása
a Game Boy volt.
Minden ízében műszaki tréfa.
A Game Boyjal egyszerre jelent meg a Saga s az Atari színes versenytársként,
de a Game Boy elsöpörte őket,
mert Yokoi tudta,
hogy nem a szín érdekli a vevőit.
A tartósság, hordozhatóság, megfizethetőség, akkuélettartam,
a játékválaszték volt fontos nekik.
Ez az enyém; szüleim pincéjében találtam.
(Nevetés)
Jobb napokat látott.
Ám látjuk, hogy ég a piros fény.
Bekapcsoltam, és tetriszeztem rajta.
Lenyűgöző volt,
mert az elemek benne 2007-ben és 2013-ban lejártak.
(Nevetés)
E széles értelmű előny szubjektívabb területekre is vonatkozik.
Remek tanulmány szól arról, mitől alkotnak egyes képregényszerzők
nagyobb eséllyel átütő sikerű képregényeket.
Egy kutatópáros rájött,
hogy ennek oka nem a területen szerzett több éves gyakorlat,
de nem is a kiadó eszköztára,
még csak nem is a korábban készített műveik.
Az ok a műfajok száma, amelybe az alkotó bedolgozta magát.
Az is érdekes,
hogy széles érdeklődésű egyén
nem teljesen helyettesíthető szakemberek csapatával.
Valószínűleg a kelleténél kevesebb efféle képzett emberünk van,
mert kezdetben elmaradottnak tűnnek,
és nem szoktuk azt ösztönözni,
ami nem rögtön tanúsít előnyt vagy szakosodást.
A jó értelemben vett előny érdekében
a kívánthoz képest gyakran ellentétes hatást érünk el,
mikor elhanyagoljuk
még az alapszintű anyagok ismeretét is.
Egy tavalyi tanulmányban hetedikes USA-tanulók matekóráit elemezték.
Véletlenszerűen más-más módon tanultak.
Egyesek az ún. tartalomkorlátozó gyakorlat szerint.
Azaz, A-típusú feladatot kapnak,
majd AAAAA, BBBBB típusút stb.
A haladás gyors,
a srácok elégedettek,
minden nagyszerű.
Más osztályok az ún. átfedő gyakorlat elve alapján tanulnak.
Ez olyan, mintha minden feladatot egy kalapba dobnának,
majd találomra húznának belőlük.
A haladás lassabb, a srácok nyűgösebbek.
De műveletvégrehajtás tanulása helyett
azt tanulják meg, hogyan rendeljenek hozzá stratégiát az adott problématípushoz.
Vizsga idején
az átfedő gyakorlatos csoport lepipálta a tartalomkorlátozós csoportot.
Utcahosszal.
A kutatás számos eredménye ellentmond az ún. józan észnek:
az előny elve,
legyen az pálya vagy tanulmányi kurzus választása,
vagy csak új anyag tanulása,
olykor aláássa a hosszú távú fejlődést.
Persze, embere válogatja,
kinél melyik módszer a sikeres.
De hajlunk arra, hogy csak Tiger módszerét ösztönözzük,
miközben egyre zűrösebb világunkban
Roger módszerét követők is kellenek.
Ahogy a kiváló fizikus és matematikus,
ragyogó író, Freeman Dyson –
Dyson tegnap hunyt el,
tiszteletem jeléül idézem szavait –,
mondta: az egészséges ökorendszerhez madarak és békák is kellenek.
Az iszapban tanyázó békák
minden apró részletet látnak.
A fönn szárnyaló madarak nem látják a részleteket,
de összegzik a békák tudását.
Mindkettejükre szükségünk van.
Az a baj – mondta –,
hogy mindenkiből békát szeretnénk csinálni.
Azt gondolom,
hogy zűrös világban
ez egyre inkább rövidlátás.
Köszönöm szépen.
(Taps)
ئەمەوێ باسی پەرەسەندنی تواناکانی مرۆڤ بکەم، و
حەز ئەکەم بە چیرۆکێک دەستپێکەم کە لەوانەیە کاریگەرترین چیرۆکی پەرەسەندنی سەردەم بێت.
لەوانەیە زۆرێک لە ئێوە لێرە یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرەکەتان بیستبێت.
لەوانەیە تەنانەت ژیانی خۆشتان لەسەر ئەوە بەڕێوە بەرن.
بەشێوەیەکی بنچینەیی، بیرۆکەکە ئەوەیە بۆ ئەوەی لە شتێکا مەزن بیت
پێویستت بە ١٠ هەزار کاتژمێر لە ڕاهێنانی چڕە،
بۆیە پێویستە بە زووترین کات دەستپێکەیت.
مناڵی پۆستەرەکە بۆ ئەم چیرۆکە تایگەر وودسە.
ئەوکاتەی حەوت مانگ بوو باوکی دارێکی گۆڵفی یا پێی.
لە دە مانگیدا، دەستیکرد بە لاساییکردنەوەی پیاکێشانەکەی باوکی.
لە دوو ساڵیدا، ئەتوانیت بچیتە سەر یو تویب و ڤیدیۆکانی لەسەر تەلەفزیۆنی نەتەوەیی ببینیت.
بۆ پێشەوە بڕۆین بۆ ٢١ ساڵی،
مەزنترین یاریزانی گۆڵفی جیهانە.
دە هەزار کاتژمێرە نموونەییەکە ئەکات.
نموونەیەکی تری زۆر باڵای ئەم بیردۆزە
هی سێ خووشکە پۆڵگارەکەیە،
کە باوکیان بڕیاری یا بە شێوەیەکی زۆر تەکنیکی فێری شەترەنجیان بکات
لە تەمەنێکی منداڵییەوە.
ئەیویست نیشانی بات
بە دەستپێکردنێکی زوو و ڕاهێنانی چڕەوە،
هەر منداڵێک بێت ئەتوانێت لە شتێکا ببێت بە بلیمەت.
ڕاستییەکەشی،
دووان لە کچەکانی بوون بە یاریزانی جیهانی شەترەنج.
بۆیە کە بووم بە نووسەری زانست لە گۆڤاری "وەرزش بە ڕوونکراوەیی"،
حەسرەت گرتمی.
ئەگەر ئەم یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرە ڕاست بێت،
کەواتە پێویستە ببینین کە وەرزشەوانە پێشەنگەکان پێشدەکەون
لەو شتەی پێی ئەوترێت "ڕاهێنانی بەمەبەست."
ئەمە ڕاهێنانی چڕی ڕاستکردنەوەی هەڵەی ژێر ڕاهێنەرایەتییە،
نەک هەر یاریکردنی ئاسایی.
کاتێک زانایانیش سەیری وەرزشەوانە پێشەنگەکانیان کردووە،
بینیویانە کە کاتی زیاتریان بەسەربردووە لە ڕاهێنانی بەمەبەست --
زۆر جێی سەرسوڕمان نییە.
کاتێک شوێن وەرزشەوانەکان کەوتوون بەدرێژایی ماوەی پەرەسەندنیان،
شێوەی بەرەوپێشچوون ئاوا بووە:
پێشەنگەکانی داهاتوو لە سەرەتای خۆیانا کاتی کەمتریان بەسەربردووە
لە ڕاهێنانی بەمەبەست لەو وەرزشەی لەسەری جێگیر بوون.
ئەو کارەیان کردووە کە زانایان پێی ئەڵێن "ماوەی نموونە وەرگرتن،"
کە تیایا چالاکی جەستەیی هەمەجۆر تاقی ئەکەنەوە،
شارەزایی فراوان و گشتی وەرئەگرن،
بە حەزەکانیان و تواناکانیان ئەزانن و
درەنگتر لە هاوەڵەکانیان بوار جیا ئەکەنەوە کە لە ئاستێکی نزمترا جێگیر ئەبن.
بۆیە کە ئەوەم بینی، وتم،
"باشە ئەوە یەکناگرێتەوە لەگەڵ یاسای ١٠ هەزار کاتژمێرەکە، وانییە؟"
بۆیە دەستمکرد بە بیرکردنەوە لە بوارەکانی تر
کە پەیوەندی هەیە بە شارەزایی پەیاکردنی ناچاری زوو،
وەک موزیک.
دەرکەوت ڕێڕەوی گەشەکردنەکە زۆر جار هاوشێوەیە.
ئەمە توێژینەوەی ئەکادیمیایەکی فێربوونی موزیکی جیهانییە، و
ئەوەی ئەمەوێ سەرنجی ئێوەی بخەمە سەر ئەمەیە:
موزیسیانە نایابەکان دەستیان نەکردووە بە کات بەسەربردن زیاتر لەسەر ڕاهێنانی بەمەبەست
وەک لە موزیسیانە ئاساییەکان
هەتا تاقیکردنەوەی ئامێری سێیەمیان.
ئەوانیش بەهەمان شێوە ماوەی نموونە وەرگرتنیان هەبووە،
تەنانەت موزیسیانەکانیش کە وا ئەزانین زوو بەناوبانگ بوون،
وەک یۆ-یۆ ما.
ماوەی هەڵبژاردنی هەبووە،
تەنیا لە موزیسیانەکانی تر خێراتر بەوەیا تێپەڕیوە.
بەهەرحاڵ، ئەم توێژینەوەیە بە تەواوەتی فەرامۆش کراوە، و
ئەوەی زۆر کاریگەرترە
پەڕەی یەکەمی کتێبەکەی "سروودی شەڕی پڵنگە دایکەکە،"یە
کە تیایا نوسەرەکە باسی ئەوە ئەکات کەمانچەی یابێت بە کچەکەی.
لەوە ئەچێت کەس ئەو بەشەی دواتری بیرنەکەوێتەوە
کە کچەکە ڕووی تێئەکات و ئەڵێت، "تۆ هەڵتبژارد، نەک من،" و
ئینجا وازئەهێنێت.
بۆیە دوای بینینی ئەم جۆرە ئاقارە سەرسوڕهێنەرەی وەرزش و موزیک،
دەستمکرد بە بیرکردنەوە لە بوارەکانی کە کار لە خەڵکی زیاتر ئەکات،
وەک فێربوون.
ئابوریناسێک تاقیکردنەوەیەکی سرووشتی دۆزییەوە
لە سیستمە فێرکردنە پێشکەوتووترەکانی ئینگلتەرا و سۆکتلەندا.
ئەو ماوەیەی توێژینەوەکەی، سیستمەکان زۆر هاوشێوە بوون،
جگە لە ئینگلتەرا، کە خوێندکارەکان ئەبوو لە ناوەڕاستی هەرزەکاری بوار جیاکەنەوە
بۆ ئەوەی ڕێڕەوێکی دیاریکراوی خوێندن هەڵبژێرن.
بەڵام لە سکۆتلەندا، ئەیانتوانی بەردەوام شت تاقیکەنەوە لە زانکۆ
ئەگەر بیانویستایە.
پرسیارەکەشی ئەمە بوو:
کێ گرەوەکە ئەباتەوە، زوو بوار جیاکردنەوە یان درەنگ؟
ئەوەیان بەدی کرد ئەو کەسانەی زوو بواریان جیاکردەوە خێرا داهاتیان زۆر بووە
چونکە شارەزایی زیاتریان هەبووە لە بوارەکەی خۆیانا.
ئەوانەشی درەنگ بواریان جیاکردۆتەوە توانیویانە شتی جیاوازی تر تاقیکەنەوە، و
کاتێکیش هەڵئەبژێرن، باشتر ئەگونجێن لەگەڵی،
یان ئەوەی ئابوریناسان پێی ئەڵێن "تایبەتمەندی گونجاو"
بۆیە ڕێژەی گەشەکردنیان خێراتر ئەبێت.
لە ماوەی شەش ساڵا،
جیاوازی داهات ناهێڵن.
بەڵام، ئەوانەی زوو بوار جیائەکەنەوە دەست ئەکەن بە وازهێنان لەو ڕەوتی کارە
بە ڕێژەیەکی زۆر زیاتر،
بە زۆری لەبەر ئەوەی زۆر زوو ناچارکراون کە هەڵبژێرن و
زۆرجار هەڵبژاردنی خراپیان کردووە.
کەواتە ئەوانەی درەنگ بوار دیاری ئەکەن لە سەرەتایا دۆڕاون و
لەسەر ئاستی درێژخایەن براوەن.
پێموابێت ئەگەر وەک ژوانکردن سەیری هەڵبژاردنی کار بکەین،
لەوانەیە فشار لە خەڵک نەکەین ئەوەنە بەخێرایی هەڵبژێرن.
بۆیە ئەمە سەرنجی ڕاکێشام، دووبارە ئەم ڕێڕەوی ژیانە ببینمەوە،
لە گەڕان بۆ پێشینەی پەرەسەندنی ئەو کەسانەی ماوەیەکی زۆر ڕێزم هەبوو بۆ کارەکانیان،
وەک دیوک ئێڵینگتۆن، کە وازی لە وانەکانی موزیک هێنا بە مناڵی
بۆ ئەوەی تیشک بخاتە سەر بەیسبۆڵ و وێنەکێشان.
یان مەریەم میرزاخانی، کە بە مناڵی حەزی بە بیرکاری نەبوو --
خەونی ئەبینی ببێت بە ڕۆمان نووسێک و
لە کۆتاییا بوو بە یەکەمین ژن کە هەتا ئێستا،
مەدالیای مەیدانەکانی بردبێتەوە،
کە بەرزترین خەڵاتە لە جیهانی بیرکارییا.
یان ڤینسینت ڤان کوخ پێنج ڕەوتی کارکردنی جیای هەبوو،
هەر یەکێکیانی بە کاری خۆی ئەزانی پێش ئەوەی لە یەکێکیانا بدرەوشێتەوە، و
لە کۆتاییەکانی ٢٠ەکانیا، کتێبێکی خوێندەوە پێی ئەوترا "ئەی بی سی وێنەکێشان."
ئەوە سەرکەوتوو بوو بۆی.
کلاودی شانۆن ئەندازیاری کارەبا بوو لە زانکۆی میچیگان
کە کۆرسێکی فەلسەفەی وەرگرت بەس بۆ ئەوەی پێویستییەک بەجێبێنێت، و
لەوەیا، سیستمێکی لۆجیکی فێربوو کە نزیکەی سەدەیەک تەمەنێتی
کە بەوە دەستەواژە ڕاست و هەڵەکان ئەکرێت وەک ژمارە یەک و سفر کۆدی بۆ دانرێت و
وەک هاوکێشەی بیرکاری حەل بکرێت.
ئەمە بووە هۆی پەرەدان بە کۆدی ئاوێتەیی،
کە ئەمڕۆ هەموو کۆمپیتەرەکانمان لەسەر بنەمای ئەوە کار ئەکەن.
لە کۆتاییشدا، جۆرە نموونە باڵاکەی خۆم، فرانسیس هیسیڵبین --
ئەمە من و ئەوین --
یەکەمین کاری پیشەگەری خۆی لە تەمەنی ٥٤یدا وەرگرت و
توانی ببێت بە سەرۆکی ڕێکخراوی دیدەوانە کچەکان،
کە خۆی ڕزگاریکرد.
ئەندامێتی کەمینەکانی کرد بە سێ هێندە،
١٣٠ هەزار خۆبەخشی بۆ زیادکرد و
ئەمە یەکێکە لە باجەکانی کارامەیی کە لە دامەزرێنەری ئەوەوە هاتووە --
کۆدی دوانییە بۆ کچەکانی فێری کۆمپیتەر ئەبن.
ئەمڕۆ، فرانسیس پەیمانگایەکی سەرکردایەتیکردن بەڕێوە ئەبا
کە هەموو ڕۆژێکی هەفتە کار ئەکات لە مانهاتن. و
تەنیا تەمەنی ١٠٤ ساڵە،
بۆیە کەس نازانێت کێ دواترە.
(پێکەنین)
هەرگیز چیرۆکی پەرەسەندنی تری ئاواهی نابیستین، وانییە؟
هیچ نابیستین لە بارەی توێژینەوەیەکەوە
کە زانایانی براوەی نۆبڵ ئەگەریان ٢٢ هێندە زیاترە
خولیایەکیان هەبێت لە دەرەوەی کارەکەیان
وەک زانا ئاساییەکان.
هەرگیز ئەوە نابیستین.
تەنانەت کاتێکیش ئەنجامدەرەکان یان کارەکە زۆر بەناوبانگە،
ئەم چیرۆکی پەرەسەندنانە نابیستین.
بۆ نموونە، ئەمە وەرزشەوانێکە کە بەشوێنییەوە بووم.
لێرەیا شەش ساڵە، جلێکی رەگبی سکۆتلەندی لەبەرایە.
تێنسی تاقیکردۆتەوە، کەمێک خلیسکێنە، و زۆرانبازی.
دایکی ڕاهێنەری تێنس بووە بەڵام ڕەتیکردۆتەوە ڕاهێنان بەم بکات
چونکە بەشێوەیەکی ئاسایی تۆپی نەگەڕاندۆتەوە.
هەندێکیش یاری باسکە، تێنسی سەر مێز، مەلەی کردووە.
کاتێک ڕاهێنەرەکانی ویستوویانە پلەیەک بەرزیکەنەوە
لەگەڵ گەورەکان،
ڕەتیکردۆتەوە، چونکە تەنیا ویستوێتی باسی زۆرانبازی پیشەگەر بکات
دوای ڕاهێنانێک لەگەڵ هاوڕێکانی. و
بەردەوام بووە لە تاقیکردنەوەی وەرزشی زیاتر:
تۆپی دەست، باسکە، تۆپی پێ، ڕیشە، سکەیت بۆرد...
کەواتە، ئەمە کێیە؟
ئەمە رۆجەر فێدرێرە.
هێندەی تایگەر وودز بە گەورەیی بەناوبانگە، و
کەچی هێشتا هەوادارانی تێنس هیچ شتێکی ئەوتۆ نازانن
لەسەر چیرۆکی پەرەسەندنی.
ئەوە لەبەر چی، هەرچەنە شتێکی جێگیرە؟
پێموابێت بەشێکی لەبەر ئەوەیە کە چیرۆکەکەی تایگەر زۆر دراماییە،
بەڵام لەبەر ئەوەشە لەوە ئەچێت ئەم گێڕانەوە ڕێک و پێکە
بتوانین بگونجێنین لەگەڵ هەر شتێک کە ئەمانەوێ باشبین تیایا
لە ژیانی خۆماندا.
بەڵام پێموابێت ئەوە، کێشەیەکە،
چونکە دەرکەوت بە چەندین شێوە، گۆڵف مۆدێلێکی ناخۆشی بێهاوتایە
بۆ هەموو شتێک کە مرۆڤەکان ئەیانەوێ فێری ببن.
(پێکەنین)
گۆڵف پوختەیەکە لەو شتەی
دەروون ناس رۆبین هۆگارس پێی ئەڵێت "ژینگەی فێربوونی باش."
ژینگەی فێربوونی باش هەنگاو و ئامانجی دواتری هەیە کە ڕوونن،
یاساکانی ڕوونن و هەرگیز ناگۆڕێن.
کاتێک شتێک ئەکەیت، هەڵسەنگاندن ئەدرێتێ کە خێرا و وردە،
کارکردنی ساڵی دواترت وەک ئەوە ئەبێت دوایین ساڵت بێت کار بکەی.
شەترەنج: ئەویش ژینگەیەکی فێربوونی باشە.
باڵادەستی مامۆستا گەورەکان
بە زۆری پشتی بەستووە بە زانیارییان لەسەر ڕێکخستنە دووبارەبووەکان،
لەبەر ئەوەشە هێندە ئاسانە بکرێت بە ئۆتۆماتیک.
لەلاکەی تری شەبەنگەکەش "ژینگە خراپەکانی فێربوونن،"
کە لەوانەیە هەنگاو و ئامانجەکانی دواتر هێندە ڕوون نەبن.
لەوانەیە یاساکان بگۆڕێن.
کە شتێک ئەکەیت لەوانەیە و لەوانەش نییە یەکسەر هەڵسەنگاندن وەرگری.
لەوانەیە دواکەوێت، ورد نەبێت، و
کارکردنی ساڵی دواتر وەک کارکردنی دواین ساڵ نەبێت.
کەواتە کام لەمانە لەو جیهانە ئەچێت کە زیاتر و زیاتر تیایا ئەژین؟
ڕاستییەکەی، پێویستیمان بۆ بیرکردنەوە بە شێوەیەکی خۆگونجێن و
چاودێریمان بۆ بەشە پێکەوەبەستووەکان
بەشێوەیەکی بنەڕەتییانە تێڕوانینی گۆڕیوین،
بۆیە کاتێک سەیری ئەم دایاگرامە ئەکەیت،
بازنەی ناوەڕاست لە ڕاستەوە لەوانەیە گەورەتر دەرکەوێت
چونکە مێشکت ڕائەکێشرێت
بۆ پەیوەندی هەموو بەشەکان پێکەوە،
لەکاتێکا کەسێک کە بەرکەوتنی نەبووە بۆ کارکردنی ئەم سەردەمە
لەگەڵ پێویستییەکانی بۆ بیرکردنەوەی خۆگونجێنەری، چەمکداری،
بە شێوەیەکی ڕاست ئەوە ئەبینێت کە بازنەکانی ناوەڕاست هەمان قەبارەن.
کەواتە لێرەیاین لە جیهانی کارکردنی خراپا و
هەندێک جار تیایا، خێرا بوار جیاکردنەوە خراپ ئەشکێتەوە.
بۆ نموونە، لە توێژینەوەی چەند وڵاتێکا
چەند کەسێکی هاوشێوە لە ئاستی خوێندەواری دایک و باوکا،
نمرەی تاقیکردنەوەکانیان،
ساڵەکانی خوێندنی خۆیان،
جیاوازییان بەس ئەوە بوو هەندێکیان فێرکردنییان لەسەر بابەتێک بووە و
ئەوانی تر فێرکردنی گشتیتر و فراوانتریان هەبووە.
ئەم شێوەی فێرکردنە نیشانی یاوە ئەوانەی زوو فێری بوارێک کراون
ئەگەری زۆربووە یەکسەر کاتی ڕاهێنان بخرێنە سەر کارێک،
ئەگەریان زیاتر بووە یەکسەر پارە پەیاکەن،
بەڵام کەمتر گونجاوبوون لە جیهانێکی کارکردنی خۆگۆڕدا
کە بە هەمووییەوە کاتێکی کەمتریان بەسەربردووە لە هێزی کاردا
کە لە مەودای کورتدا براوە ئەبن و لە مەودای درێژخایەندا دۆڕاو ئەبن.
یان توێژینەوەیەکی بیست ساڵی بەناوبانگی پسپۆڕەکان
کە پێشبینی ئابووری و جیۆپۆڵیتیکی کردووە.
خراپترین پێشبینیکەرەکان پسپۆڕەکان بوون کە زۆرترین تایبەتمەندیان وەرگرتووە،
ئەوانەی هەموو ماوەی کارکردنیان بەسەربردووە لە فێربوون لەسەر یەک یان دوو کێشە
هاتوون هەموو جیهان ببینن لە ڕێگەی یەک مۆدێلی دەروونی یان هاوێنەوە.
ڕاستییەکەی هەندێکیان خراپتریش بوون
کاتێک ئەزموون و بڕوانامەیان کۆکردۆتەوە.
باشترین پێشبینیکەرەکان خەڵکە زیرەکەکان بوون کە خولیای فراوانیان هەبووە.
ئێستا لە هەندێک بواردا، وەک پزیشکی،
زیادکردنی پسپۆڕی ڕێگەلێنەگیراویشە و بەسوودیشە،
هیچ پرسیار لەسەر ئەوە نییە. و
هێشتا، شمشێرێکی دوو خەنجەر بووە.
چەند ساڵێک لەمەوبەر، یەکێک لە بڵاوترین نەشتەرگەرییەکانی جیهان بۆ ئازاری ئەژنۆ
تاقیکرایەوە لە تاقیکردنەوەی ساختەی کۆنترۆڵکراودا.
هەندێک لە نەخۆشەکان "نەشتەرگەری ساختە."یان بۆ کرا
واتە نەشتەرگەرەکان بڕینێکیان ئەکرد،
خۆیان خەریک ئەکرد وەک ئەوەی شتێک بکەن،
ئینجا برینی نەخۆشەکەیان ئەدوورییەوە.
ئەوە هێشتا سوودی هەبوو بۆ نەخۆشەکە.
کەچی هێشتا نەشتەرگەرەکانی پسپۆڕییان هەیە لەم نەشتەرگەرییەیا بەردەوامن
لە کردنی بە ملیۆنەها.
کەواتە ئەگەر پسپۆڕی ورد هەموو کاتێک فێڵەکە نەبێت، ئەی کەواتە چی؟
باسکردنی ئەوە قورس ئەبێت،
چونکە هەموو جارێک لەم ڕەوتە ناچێت.
هەندێک جار لە شەپۆلکردن یان زیگزاگکردن ئەچێت
یان هێشتنەوەی بینینێکی فراوانتر.
ئەکرێت لەوە بچێت بچیتە دواوە.
بەڵام ئەمەوێ باسی ئەوە بکەم ئەبێت هەندێک لەو فێڵانە چی بن.
ئەگەر سەیری توێژینەوە بکەین لەسەر داهێنانی تەکنەلۆجیا، دەریئەخات هەتا دێت زیاتر،
کاریگەرترین داهێنانەکان لەلایەن ئەو کەسانەوە نین
قوڵتر و قوڵتر ئەچنە ناو یەک بواری تەکنەلۆجیاوە
وەک نوسینگەی داهێنانی ئەمریکا پۆڵێنی کردووە
بەڵکو لەلایەن تیمەکانەوە کە ئەو کەسانەشی تیایە
کە کاریان لەسەر ژمارەیەکی گەورەتری پۆڵێنە جیاوازەکانی تەکنەلۆجیا کردووە و
زۆرجار شتەکانی ناو بوارە جیاوازەکان یەک ئەخەن.
کەسێک ڕێزم هەبوو بۆ کارەکەی و بە جۆرێک لە پێشەنگی ئەم کارانەیا بوو
پیاوێکی ژاپۆنییە بەناوی گونپی یۆکۆی.
یۆکۆی لە تاقیکردنەوەی ئەلیکترۆنییەکانیا لە قوتابخانە باش نەبوو،
بۆیە ناچار بوو کارێک وەرگرێت وەک کرێکاری ڕاگرتنی ئامێرێک
لە کۆمپانیایەکی کارتی یاریکردن لە کیۆتۆ.
درکی بەوە کرد کە ئامرازی پێویستی نییە بۆ کارکردن لەسەر نوێترین ئامێر،
بەڵام ئەوەنە زانیاری زۆری بە ئاسانی لەبەردەستدا بوو
ئەیتوانی ئەو شتانە تێکەڵ بکات کە خۆیان پێشتر باش زانرابوون
بە شێوەیەک پسپۆڕەکانی زۆر بیر تەسک بوون و نەیانبینیوە.
بۆیە چەند تەکنەلۆجیایەکی زانراوی پیشەسازی ژمێرەکان
لەگەڵ هەندێک تەکنەلۆجیای زانراوی پیشەسازی کارتی بانقی
یارییە دەسکەکانی درووستکرد.
داهێنانێکی بێوێنەش بوون. و
ئەم کۆمپانیای کارتی یاریکردنە،
کە لە سەدەی نۆزدەیەمدا لە ماڵێکی تەختەدا درووستکرابوو،
کرد بە کۆمپانیای یاری.
لەوانەیە بیستبێتتان؛ پێی ئەوترێت نینتێندۆ.
فەلسەفە داهێنەرانەکەی یۆکۆی
وەرئەگێڕدرێت بۆ "بیرکردنەوەی تەنیشتی بە تەکنەلۆجیای سستبوو،"
تەکنەلۆجیای ناسراو بێنیت و بە شێوازی نوێ بەکاریبێنیت. و
گەورەترین داهێنانیشی ئەمە بوو:
گەیم بۆی.
بە هەموو شێوەیەک لەڕووی تەکنەلۆجیاوە خراپ بووە. و
لە هەمان کاتی ڕکابەرە ڕەنگاوڕەنگەکانی بوو لە ساگا و ئەتاری، و
لێی بردنەوە،
چونکە یۆکۆی ئەیزانی ئەوەی کڕیارەکانی بایەخی پێئەیەن
ڕەنگ نەبووە.
بەرگەگرتن، توانای هەڵگرتن، هەرزانی، ماوەی پاترییەکە، و
هەڵبژاردنی یارییەکان بووە.
ئەمە ئەوەی خۆمە کە لە ژێرزەمینی ماڵی باوکم دۆزیمەوە.
(پێکەنین)
ڕۆژی باشتری بینیوە.
بەڵام ئەبینیت گڵۆپە سوورەکەی هەڵکراوە.
هەڵمکرد و تۆزێک تێتریسم کرد،
کە زۆر سەرسوڕهێنەر بوو بەلامەوە
چونکە پاترییەکانی ٢٠٠٧ و ٢٠١٣ش کۆتاییان پێهاتووە.
(پێکەنین)
کەواتە ئەم لایەنە باشترانە وایکردووە زیاتر بە برەو بێت.
لە توێژینەوەیەکی سەرنجڕاکێشی ئەوەی چی هەندێک نوسەری کۆمیکی والێکردووە
ئەگەریان زیاتر بێت کۆمپیکی ناوازەتر درووستکەن،
دوو توێژەر بۆیان دەرکەوت
نە ژمارەی ساڵەکانی ئەزموون بووە لەو بوارەیا
نە سەرچاوەکانی لەبەردەستی بڵاوکەرەوەکەیا بووە
نە ژمارەی کۆمیکەکانی پێشتر دەریکردووە.
ژمارەی جۆرە جیاوازەکان بووە کە درووستکەرەکە کاری لەسەر کردووە. و
سەرنجڕاکێشانەش،
کەسێکی ئەزمون براوان ناتوانرێ بە تەواوەتی شوێن بگیرێتەوە
بە تیمێکی پسپۆڕ.
لەوانەیە ئەوەنە لەو کەسانە درووست نەکەین وەک پێویست
چونکە لە سەرەتایا، لەوە ئەچن کە لە دواوە بن و
نامانەوێت بایەخ بە شتێک بەین کە لە سەرەتایەکی باش نەچێت
یان لە بوار جیاکردنەوە.
ڕاستییەکەی، لە پاڵنەر بۆ دۆزینەوەی واتای سەرەتایەکی باش،
زۆر جار تەنانەت دژی بەرهەم کەمکردنەوە تەنانەت ڕێگاکە کورت ئەکەینەوە
بۆ فێربوونی بابەتی نوێ،
لە ئاستێکی بنەڕەتییا.
لە توێژینەوەیەکی ساڵی پاردا، پۆلەکانی پۆلی حەوتی ئەمریکا
جۆری فێرکردنی جیاوازیان پێ سپێردرا.
هەندێک ئەوەیان بۆ دەرچوو کە پێی ئەوترێت "ڕاهێنانی قەتیسخواردوو"
ئەوەش واتە، بۆ نموونە پرسیاری ئەیت هەیە،
هەمووی بە شێوەی ئەی ئەی ئەی یان بی بی بی ئەبێت.
بەرەوپێشچوون خێرایە،
منداڵەکان دڵخۆشن،
هەموو شتێک باشە.
پۆلەکانی تریش شتێکیان پێ درا پێی ئەوترێ "ڕاهێنانی هەمەجۆر."
ئەوەش وەک ئەوە وایە هەموو جۆرەکانی کێشەکان بێنیت و بیخەیتە کڵاوێکە و
ئینجا هەڕەمەکییانە لێی هەڵگریت.
بەرەوپێشچوون خاوترە، منداڵان زیاتر مەراقیان ئەبێ.
بەڵام لەجیاتی ئەوەی فێری ئەوە ببن یەک جۆر پەیڕەو بکەن،
فێری ئەوە ئەبن چۆن ستراتیجییەک بگونجێنن لەگەڵ جۆرێکی دیاریکراو پرسیارا.
کاتێکیش تاقیکردنەوەکە یەتە پێشەوە،
کۆمەڵەکەی ڕاهێنانی هەمەجۆریان کردووە کۆمەڵە قەتیسخواردووەکەیان بەزاندووە.
تەنانەت نزیکیش نەبوون لە یەکترەوە.
ئێستا بۆم دەرکەوت زۆرێک لەم توێژینەوانە لەڕووی ژیرییەوە دژ بە یەکن،
بیرۆکەی ئەوەی سەرەتایەکی خێرا،
ئەگەر لە هەڵبژاردنی ڕەوتی کار یان ڕێڕەوی خوێندن بێت
یان تەنیا فێربوونی ئامرازی نوێ،
هەندێک جار ئەکرێت پەرەسەندنی درێژخایەن پەک بخات.
بەشێوەیەکی سرووشتیش، هێندەی خەڵکەکانی ئەتوانن سەرکەوتوو بن
ڕێگای سەرکەوتن هەیە.
بەڵام پێموابێت ئێمە تەنیا هانی ڕێگاکەی تایگەر ودز ئەیەین
لەکاتێکا لەم جیهانە خراپەیا،
ئەو کەسانەمان ئەوێت کە پێویستە لەسەر ڕێگای رۆجەر بڕۆن.
یان وەک فیزیاناس و بیرکاری ناسی دیار و
نوسەری سەرسوڕهێنەر، فریمان دایسۆن ئەیڵێت --
دایسۆن دوێنێ کۆچی دوایی کرد،
بۆیە هیوادارم لێرەیا ڕێز لە قسەکانی بنێم --
وەک ئەلێت: بۆ سیستمێکی ژینگەیی تەندروست، پێویستمان بە باڵندەکان و بۆقەکانیشە.
بۆقەکان لەناو قوڕەکەیان،
هەموو وردەکارییە بچوکەکان ئەبینن.
باڵندەکان لە سەرەوەن و ئەو وردەکارییانە نابینن
بەڵام زانیاری لە بۆقەکان وەرئەگرن. و
هەردووکیشیمان ئەوێت.
دایسۆن ئەڵێت کێشەکە ئەوەیە،
بە هەمووان ئەڵێین ببن بە بۆقەکە. و
پێموابێت،
لە جیهانێکی خراپا،
ئەوە هەتا یەت بیر کورتتر ئەبێت.
زۆر سوپاس بۆ ئێوە.
(چەپڵەلێدان)
Ik zal het hebben over de ontwikkeling van menselijk potentieel
en begin met wellicht het populairste moderne verhaal over ontwikkeling.
Jullie hebben vast al gehoord over de regel van 10.000 uur?
Misschien pas je dit toe in je eigen leven?
Het idee is dat je om écht goed in iets te worden
10.000 uur gefocust moet oefenen,
dus je kan maar beter zo vroeg mogelijk beginnen.
Het boegbeeld van dit verhaal is Tiger Woods.
Zijn vader gaf hem een putter toen hij 7 maanden oud was.
Toen hij 10 maanden was, begon hij zijn vaders swing te imiteren.
Als tweejarige kwam hij op tv, zoals je kan zien op YouTube.
En op 21 was hij de beste golfer ter wereld.
Een typisch 10.000 uur-verhaal.
Een ander bestsellerverhaal gaat over de drie zusjes Polgar.
Hun vader leerde hen schaken op een heel technische manier
en op zeer jonge leeftijd.
Hij wou aantonen dat met een vroege start en grote focus
elk kind een genie kan worden in eender wat.
En inderdaad, twee dochters werden grootmeesters in het schaken.
Dus als wetenschapsschrijver voor Sports Illustrated werd ik nieuwsgierig.
Als de regel van 10.000 uur klopt, zouden de beste atleten
een voorsprong moeten krijgen door 'bewuste training'.
Training met een coach gefocust op foutencorrectie,
niet zomaar iets doen.
Wetenschappers die eliteatleten bestuderen
zien dat ze inderdaad meer bezig zijn met bewuste training.
Geen grote verrassing.
Als ze atleten effectief opvolgen doorheen hun ontwikkeling,
ziet het patroon er zo uit:
de toekomstige elite besteedt aanvankelijk minder tijd
aan bewuste training in hun uiteindelijke sport.
Ze doorlopen wat wetenschappers een proefperiode noemen,
waarin ze verschillende disciplines uittesten
en brede vaardigheden opdoen.
Ze leren hun interesses en sterktes kennen
en stellen specialisatie langer uit
dan degenen die stranden op een lager niveau.
Toen ik dit zag, dacht ik:
vreemd, dat komt niet overeen met de regel van 10.000 uur.
Dus ik dacht na over andere domeinen
die we associëren met de obligate vroege specialisatie,
zoals muziek.
Daar zien we hetzelfde patroon.
Dit is onderzoek uit een beroemde muziekacademie
en ik wil jullie aandacht hierop richten:
uitzonderlijke muzikanten begonnen niet vroeger met bewuste training
dan doorsnee muzikanten tot hun derde instrument.
Ook zij doorliepen eerst een proefperiode,
zelfs vroegrijpe muzikanten als Yo-Yo Ma.
Hij had een proefperiode,
maar doorliep deze sneller dan de meeste muzikanten.
En toch wordt dit onderzoek bijna volledig genegeerd.
Veel meer impact heeft de eerste pagina uit Battle Hymn of the Tiger Mother,
waarin de schrijfster haar dochter opdraagt viool te spelen.
Niemand lijkt zich te herinneren dat haar dochter later in het boek zegt:
"Het was jouw keuze, niet de mijne",
en ermee stopt.
Toen ik dit verrassende patroon ontdekte in sport en muziek,
was ik benieuwd naar algemenere domeinen, zoals onderwijs.
Een econoom vond een natuurlijk experiment
in het schoolsysteem van Engeland en Schotland.
Toen hij studeerde leken de systemen erg op elkaar,
behalve dat de Engelsen als tiener al moesten specialiseren
en zich toeleggen op een specifieke studie,
terwijl Schotten op de unief dingen konden blijven uitproberen,
als men dat wou.
En zijn vraag was: wie wint?
Zij die vroeg of laat specialiseren?
Hij zag dat vroege specialisten een voorsprong hadden op inkomensvlak
door hun domeinspecifieke vaardigheden.
De late specialisten proberen meer dingen uit
en hun uiteindelijke keuze past beter bij hen.
Wat economen 'match quality' noemen.
Dus hun groeipercentage ligt hoger.
Na zes jaar elimineren ze het loonverschil.
Ondertussen beginnen veel meer vroege specialisten hun vak te verlaten
omdat ze door hun vroege keuze vaak slechtere keuzes maakten.
De late specialisten verliezen op korte termijn
en winnen op lange termijn.
Als we carrièrekeuze zouden benaderen als daten,
zouden we mensen niet pushen om zo snel te kiezen.
Het was interessant om dit patroon te zien terugkeren
toen ik de ontwikkeling onderzocht van mensen die ik al lang bewonderde,
zoals Duke Ellington, die als kind geen muziekles wou,
maar focuste op baseball, schilderen en tekenen.
Of Maryam Mirzakhani, die als kind geen interesse had in wiskunde
maar romans wou schrijven
en later als eerste en voorlopig enige vrouw de Fields Medal won,
de meest prestigieuze wiskundeprijs ter wereld.
Vincent Van Gogh had vijf verschillende carrières
die hij elk als zijn roeping beschouwde tot ze snel in tranen eindigde
en hij als late twintiger een basisboek over tekenen las.
Dat liep goed af.
Claude Shannon, een elektrotechnicus aan de Universiteit van Michigan,
volgde een filosofiecursus om aan een vereiste te voldoen.
Daar leerde hij over een logicasysteem dat bijna een eeuw oud was
waarbij juiste en foute verklaringen
met enen en nullen werden gecodeerd en opgelost als wiskundeproblemen.
Dit leidde tot de ontwikkeling van binaire code,
waarop vandaag al onze computers draaien.
Dan is er nog mijn eigen rolmodel, Frances Hesselbein --
hier zie je ons samen.
Ze had haar eerste job toen ze 54 was
en werd de CEO van de meisjesscouts,
die ze redde.
Het aantal minderheidsleden verdrievoudigde,
er kwamen 130.000 vrijwilligers bij,
en dit is een van de badges die zij in het leven riep:
binair coderen voor meisjes die met computers leren werken.
Vandaag leidt ze een leiderschapsinstituut waar ze elke weekdag werkt, in Manhattan.
En ze is nog maar 104, dus wie weet wat er nog komt.
(Gelach)
We horen nooit dergelijke ontwikkelingsverhalen.
We horen niet over het onderzoek waaruit bleek dat Nobel-wetenschappers
22 keer zo vaak een hobby buiten hun werk hebben
dan doorsnee wetenschappers.
Daarover horen we nooit.
Zelfs bij bekende personen krijgen we die verhalen niet te horen.
Dit is een atleet die ik volgde.
Hier zie je hem toen hij zes was, met een rugbykit.
Hij probeerde tennis, skiën, worstelen.
Zijn moeder was tenniscoach, maar weigerde hem te coachen
omdat hij de bal niet normaal wou terugslaan.
Hij deed basketbal, tafeltennis, zwemmen.
Toen men hem een klas hoger wou steken bij de oudere jongens, weigerde hij,
omdat hij achteraf over worstelen wou praten met zijn vrienden.
En hij probeerde steeds meer uit.
Handbal, volleybal, voetbal, badminton, skateboarden...
Wie is deze amateur?
Roger Federer.
Als volwassene even bekend als Tiger Woods,
en toch weten zelfs tennisfanaten doorgaans niets over zijn ontwikkeling.
Hoe komt dat, ook al is het de norm?
Deels omdat het verhaal van Tiger Woods veel dramatischer is,
maar ook omdat het een mooi afgelijnd verhaal is
dat we kunnen toepassen op alles wat we goed willen kunnen
in ons eigen leven.
Maar dat lijkt me een probleem.
Want golf blijkt een uniek, vreselijk model te zijn
voor ongeveer alles wat we willen leren.
(Gelach)
Golf is het toppunt
van wat Robin Hogarth 'een vriendelijke leeromgeving' noemde.
Dergelijke omgevingen hebben duidelijke volgende stappen en doelen,
duidelijke regels die nooit veranderen,
als je iets doet, krijg je snelle, accurate feedback,
het werk van volgend jaar lijkt op vorig jaar.
Schaken: nog zo'n vriendelijke leeromgeving.
De schaakmeester zijn voordeel
ligt vooral in de kennis van terugkerende patronen.
Daarom is het ook zo makkelijk te automatiseren.
Aan de andere kant heb je moeilijke leeromgevingen,
waar de volgende stappen niet duidelijk zijn.
De regels kunnen veranderen.
Je krijgt al dan niet feedback als je iets doet,
of het is uitgesteld of niet accuraat
en het werk van volgend jaar lijkt niet op vorig jaar.
Op welke van beide lijkt de wereld waarin we steeds vaker leven?
De nood om ons denken snel te kunnen aanpassen
en onderlinge verbanden in het oog te houden
heeft onze perceptie fundamenteel veranderd.
Als je dit diagram bekijkt,
ziet de centrale cirkel rechts er waarschijnlijk groter uit,
omdat je brein zich richt op de relatie tussen de delen in het geheel,
terwijl iemand die niets afweet van het moderne werken,
met zijn nood aan aanpasbaar conceptueel denken,
correct zal zien dat de centrale cirkels even groot zijn.
Dus hier zijn we dan, in de complexe werkwereld
waar hyperspecialisatie een averechts effect kan hebben.
In onderzoek in een tiental landen
vergeleek men mensen op hun ouders' aantal studiejaren,
hun testscores,
en hun eigen aantal studiejaren.
Maar sommigen kregen carrièregericht onderwijs
en anderen een brede, algemene opleiding.
Zij die carrièregericht onderwijs kregen,
worden na hun studie sneller aangenomen
en verdienen aanvankelijk meer,
maar kunnen zich zo slecht aanpassen aan verandering
dat ze het veel minder lang uithouden op de werkvloer.
Zo winnen ze op korte termijn, maar verliezen op lange termijn.
Of neem het bekende twintigjarige onderzoek van experts
die geopolitieke en economische voorspellingen maken.
De slechtste voorspellers waren de meest gespecialiseerde experts,
zij die hun hele loopbaan één of twee problemen hadden onderzocht
en de wereld waren gaan zien door één lens of mentaal model.
Sommigen werden zelfs slechter
naarmate ze meer ervaring en referenties vergaarden.
De beste voorspellers waren intelligente mensen met brede interesses.
In sommige domeinen, zoals geneeskunde,
is een groeiende specialisatie onvermijdelijk en gunstig,
geen twijfel aan.
En toch is het een tweesnijdend zwaard.
Een paar jaar geleden
werd een van de populairste knieoperaties getest
in een proef met placebocontrole.
Sommigen kregen een schijnoperatie.
Daarbij maken chirurgen een incisie,
doen alsof ze iets veranderen
en naaien de patiënt weer dicht.
Het resultaat was even goed.
En toch blijven gespecialiseerde chirurgen de procedure met miljoenen uitvoeren.
Dus als hyperspecialisatie niet altijd de oplossing biedt,
wat dan wel?
Dat bespreken kan moeilijk zijn, omdat het niet altijd op dit pad lijkt.
Soms is het meanderen of zigzaggen of een brede blik hebben.
Soms lijkt het op achterstand.
Maar ik wil het hebben over mogelijke oplossingen.
Onderzoek naar technologische innovatie toont aan dat, steeds meer,
de meest impactvolle patenten niet op naam staan
van zij die steeds dieper graven in één gebied van technologie,
zoals octrooien worden geclassificeerd,
maar eerder door teams
waarvan de leden gewerkt hebben in heel uiteenlopende technologieklassen
en vaak verschillende domeinen combineren.
Iemand wiens werk ik bewonder en hierin een voorloper was,
is de Japanner Gunpei Yokoi.
Yokoi scoorde niet goed op zijn examens elektronica,
dus moest hij genoegen nemen met een lagere job:
machineonderhoud in een speelkaartenbedrijf in Kyoto.
Hij wist dat hij niet geschikt was voor geavanceerd werk,
maar begreep dat er zoveel informatie beschikbaar was
dat hij dingen kon combineren die al lang gekend waren
op manieren die kortzichtige experts niet zagen.
Dus combineerde hij bekende technologie uit de rekenmachine-industrie
met bekende technologie uit de creditcardindustrie
en maakte draagbare spellen.
Een groot succes.
Het veranderde het speelkaartenbedrijf,
dat in de 19e eeuw werd opgericht in een houten winkelpand,
in een speelgoed- en gamebedrijf.
Je kent het misschien, het heet Nintendo.
Zijn creatieve filosofie was:
lateraal denken met verouderde technologie,
waarbij bekende technologie op nieuwe manieren wordt gebruikt.
En zijn magnum opus was dit: de Game Boy.
Een technologische grap in alle opzichten.
Het verscheen tegelijkertijd met kleurconcurrenten van Saga en Atari,
en blies hen omver.
Want Yokoi wist wat zijn klanten belangrijk vonden.
Niet kleur,
maar wel duurzaamheid, draagbaarheid, betaalbaarheid, batterijduur,
keuze van games.
Ik vond de mijne terug in de kelder van mijn ouders.
(Gelach)
Hij heeft betere dagen gekend.
Maar het rode lampje brandt.
Ik zette hem aan en speelde Tetris, wat indrukwekkend was
want de batterijen waren verlopen in 2007 en 2013.
(Gelach)
Het pluspunt van brede kennis geldt ook voor meer subjectieve sferen.
In een studie naar de reden
waarom sommige stripmakers meer blockbusters maken,
vonden onderzoekers dat niet het aantal jaren ervaring,
noch de middelen van de uitgever,
noch het aantal eerder gemaakte strips van belang waren.
Het was het aantal verschillende genres waarin iemand had gewerkt.
En interessant genoeg
kon een individu met brede interesses niet volledig worden vervangen
door een team van specialisten.
Waarschijnlijk brengen we niet genoeg van die mensen voort,
want op jonge leeftijd lijkt het alsof ze achterop lopen
en we stimuleren niets wat niet op voorsprong lijkt
of op specialisatie.
Door onze goedbedoelde drang naar een voorsprong
belemmeren we zelfs de manier waarop we nieuw materiaal leren
op een fundamenteel niveau.
In een studie van vorig jaar werden wiskundeleerlingen in de VS
willekeurig toegewezen aan verschillende soorten leren.
Sommigen kregen training in blokken:
je krijgt een probleem van het type A, AAAA, BBBB, enzovoort.
Men maakt snel vooruitgang, de kinderen zijn gelukkig,
alles is super.
Anderen kregen 'afwisselende training'.
Je gooit verschillende types problemen in een hoed
en haalt er een willekeurige uit.
De vooruitgang is trager, de kinderen zijn meer gefrustreerd.
Maar in plaats van te leren hoe ze procedures uitvoeren,
leren ze hun strategie aanpassen aan het type probleem.
En op de test veegde de tweede groep de eerste groep volledig weg.
Ze kwamen niet eens in de buurt.
Veel van dit onderzoek vond ik diep contra-intuïtief,
het idee dat een voorsprong,
in de keuze van een carrière of een opleiding
of gewoon nieuw materiaal aanleren,
soms de ontwikkeling op lange termijn ondermijnt.
En natuurlijk zijn er evenveel manieren om te slagen
als dat er mensen zijn.
Maar we lijken enkel de weg van Tiger Woods aan te moedigen,
terwijl we in een complexe wereld
ook steeds meer mensen als Federer nodig hebben.
Of zoals de eminente fysicus en wiskundige
en de geweldige schrijver Freeman Dyson zei --
en Dyson is gisteren overleden,
dus ik hoop dat ik zijn woorden eer aandoe --
zoals hij zei: voor een gezond ecosysteem hebben we zowel vogels als kikkers nodig.
Kikkers zitten in de modder en zien alle details.
De vogels zweven hoog in de lucht en zien de details niet,
maar integreren de kennis van de kikkers.
En we hebben beide nodig.
Het probleem, volgens Dyson,
is dat we iedereen aanmoedigen om kikkers te worden.
En ik denk dat dit in een complexe wereld
steeds kortzichtiger is.
Hartelijk dank.
(Applaus)
Vou falar do desenvolvimento do potencial humano
e vou começar com a história do desenvolvimento moderno,
talvez de maior impacto.
Muitos de vocês talvez já tenham ouvido falar da regra das 10 000 horas.
Talvez até ajustem a vossa vida a essa regra.
Basicamente, é a ideia de que, para se ser excecional nalguma coisa
são precisas 10 000 horas de prática concentrada,
por isso o melhor é começar o mais cedo possível.
O exemplo desta história é o Tiger Woods
Sabe-se que pai lhe ofereceu um taco quando ele tinha sete meses.
Aos 10 meses, começou a imitar a tacada do pai.
Aos dois anos, podem ir ao YouTube vê-lo num canal de televisão nacional.
Aos 21 anos, é o maior jogador de golfe do mundo,
a quinta-essência da história das 10 000 horas.
Outra história que aparece em muitos livros "best-sellers"
é a das três irmãs Polgar,
cujo pai decidiu ensinar-lhes a jogar xadrez, de forma técnica,
desde muito novinhas.
Na realidade, ele queria mostrar
que com um êxito precoce numa prática concentrada,
qualquer criança podia ser um génio em qualquer coisa.
De facto, duas das filhas vieram a ser grão-mestres de xadrez
Quando passei a escritor de ciência na revista "Sports Illustrater",
fiquei curioso
Se esta regra das 10 000 horas estava certa,
devíamos ver que os atletas de elite têm um êxito precoce
na chamada "prática deliberada",
ou seja, um exercício orientado para a correção do erro,
não andar apenas a brincar.
Quando os cientistas estudam os atletas de elite,
verificam que eles gastam mais tempo na prática deliberada
— o que não é grande surpresa.
Quando acompanham o percurso de desenvolvimento dos atletas,
o padrão é este:
os futuros atletas de elite gastam menos tempo de início
na prática deliberada do seu desporto final.
Normalmente têm o que os cientistas chamam "período de amostragem"
em que experimentam diversas atividades físicas,
adquirem capacidades gerais e variadas,
ficam a conhecer os seus interesses e capacidades
e adiam a especialização por mais tempo
do que os que atingem um nível estável mais cedo.
Então, quando vi isso, pensei:
"Céus, isto não encaixa na regra das 10 000 horas, pois não?"
Comecei, então, a analisar outras áreas
que associamos à especialização obrigatoriamente precoce,
como a música.
O padrão é frequentemente semelhante.
Este é um estudo, de uma escola de música mundial,
e quero salientar que os músicos excecionais
só começaram a gastar mais tempo do que os músicos medianos
na prática deliberada,
no terceiro instrumento.
Também eles, normalmente, têm um período de amostragem,
mesmo os músicos notavelmente precoces
como o Yo-Yo Ma.
Ele teve um período de experiência,
só que ultrapassou-o mais depressa que a maioria dos músicos.
Contudo, este estudo é quase totalmente ignorado.
Tem muito mais impacto
a primeira página do livro "Battle Hym of the Tiger Mother",
onde a autora recorda quando entregou o violino à sua filha.
Ninguém se lembra da parte mais à frente no livro
em que a filha se vira para a mãe e diz:
"Tu é que escolheste, não fui eu!" e desiste.
Depois de ver este padrão surpreendente no desporto e na música,
comecei a analisar outras áreas que ainda afetam mais as pessoas,
como o ensino.
Uma experiência natural
encontrada nos sistemas de ensino de Inglaterra e da Escócia.
mostrou sistemas muito parecidos,
mas, em Inglaterra, os alunos tinham de se especializar por volta dos 15 anos
e escolher um curso específico de estudos, para isso,
enquanto na Escócia continuavam a experimentar coisas até à universidade,
se quisessem.
E perguntava: Quem leva a melhor: os que se especializam cedo ou tarde?
Observou que os que escolheram mais cedo, destacam-se no rendimento
porque têm mais capacidades numa área específica.
Os que escolheram mais tarde procuram coisas diferentes
e, quando escolhem, adaptam-se melhor
ou têm "qualidade de correspondência".
Por isso, as taxas de crescimento são mais rápidas.
Mas. passados seis anos, desaparece essa diferença de rendimento
Entretanto, os que escolheram mais cedo, abandonam a carreira em número mais alto
porque, como tiveram de escolher muito cedo.
fizeram más escolhas com maior frequência.
Assim, os especialistas tardios perdem a curto prazo,
mas ganham a longo prazo.
Se pensássemos na escolha da carreira como um namoro,
talvez não pressionássemos as pessoas para assentarem tão depressa.
Vendo este padrão outra vez, fiquei interessado em explorar
o desenvolvimento de pessoas cujo trabalho admiro há anos,
como o Duke Ellington, que rejeitou aulas de música em criança
para se dedicar ao basebol, à pintura e ao desenho.
Maryam Mirzakhani não se interessava pela matemática, em jovem
— sonhava ser escritora —
e acabou por ser a primeira e até agora a única mulher
a ganhar a medalha Fields,
o mais prestigiado prémio da matemática.
Vincent Van Gogh teve cinco carreiras diferentes,
que achava serem a sua real vocação,
antes de se desvanecerem de forma espetacular
e, quase aos 30 anos, encontrou um livro chamado "O Guia do ABC do Desenho".
Resultou bem.
Claude Shannon, engenheiro de eletricidade na universidade de Michigan,
fez um curso de filosofia apenas para cumprir um requisito.
Nele, ficou a conhecer um sistema de lógica com quase um século.
em que as afirmações verdadeiras e falsas eram codificadas com uns e zeros
e resolvidas como problemas de matemática.
Isso levou ao desenvolvimento do código binário,
que está na base de todos os computadores digitais atuais.
Por fim, Frances Hesselbein, o meu modelo de inspiração
— aqui sou eu com ela.
Ela teve o primeiro trabalho profissional aos 54 anos
e acabou em CEO da Girls Scouts, que salvou.
Triplicou os sócios minoritários,
e adicionou 130 000 voluntários.
Este é um dos certificados profissionais que resultaram da gestão dela:
é um código binário para raparigas que estudam informática.
Atualmente, Frances gere um instituto de liderança
onde trabalha, todos os dias, em Manhanttan.
Só tem 104 anos, quem sabe o que vem a seguir?
(Risos)
Já ouviram histórias de progressão como esta?
Nunca nos falaram da investigação que descobriu que os cientistas
premiados com o Nobel têm 22 vezes mais hipóteses
do que os cientistas típicos de ter um "hobby".
Nunca ouvimos falar nisso.
Mesmo quando os artistas ou a obra são muito famosos,
não ouvimos falar destas histórias de desenvolvimento.
Este é um atleta que tenho acompanhado.
Aqui quando tinha seis anos, com o "kit" de râguebi da Escócia.
Experimentou ténis, esqui, luta livre.
A mãe dele era treinadora de ténis mas recusou-se a treiná-lo
porque ele não batia as bolas normalmente.
Jogou basquetebol, pingue-pongue, fez natação
para ele jogar com rapazes mais velhos,
ele recusava, porque ele só queria falar de luta livre,
depois do treino, com os amigos.
E continuou a experimentar mais desportos:
andebol, voleibol, futebol, badminton, "skate"...
Então, quem é este amador?
É o Roger Federer.
Em adulto, tão famoso como Tiger Woods,
contudo, mesmo os entusiastas do ténis
raramente conhecem a história da sua evolução.
Porquê, apesar de isto ser a norma?
Penso que, em parte, é porque a história do Tiger é muito notável,
mas também porque parece que esta narrativa organizada
pode ser extrapolada para qualquer coisa em que queremos ser bons na nossa vida.
Mas, acho que isso é um problema,
porque acontece que, em muitos aspetos, o golfe é um modelo horrível
de quase tudo o que as pessoas querem aprender.
(Risos)
O golfe é o epíteto daquilo a que o psicólogo Robin Hogarth chama
"ambiente de aprendizagem amável".
Nos ambientes de aprendizagem amáveis, os objetivos são claros,
as regras são claras e nunca mudam.
Quando fazemos uma coisa, recebemos um "feedback" rápido e exato.
O trabalho do próximo ano será como no ano passado.
O xadrez também é um ambiente igual.
A vantagem do grão-mestre
baseia-se em conhecer os padrões recorrentes,
o que é também a razão de ser tão fácil de automatizar.
Por outro lado, há os "ambientes de aprendizagem traiçoeiros",
em que os objetivos podem não ser claros,
as regras podem mudar.
Podemos ter ou não "feedback" quando fazemos alguma coisa.
Pode ser tardio, pode não ser exato,
e o trabalho do próximo ano, pode não se parecer com o ano passado.
Portanto, qual destes mundos se parece cada vez mais com o nosso?
De facto, a nossa necessidade de pensar de forma adaptável
e de seguir as partes interligadas
mudou profundamente a nossa perceção.
Quando olhamos para este diagrama,
o círculo central da direita, pode parecer-nos maior
porque o nosso cérebro é traído
pela relação das partes no todo,
enquanto alguém que não foi exposto ao trabalho moderno
com as suas exigências de pensamento conceptual adaptável,
verá, e bem, que os círculos do centro têm o mesmo tamanho.
Portanto, cá estamos no mundo de trabalho traiçoeiro,
e aí, por vezes, a hiperespecialização pode virar-se contra nós.
Por exemplo, uma investigação numa dúzia de países,
que comparou as pessoas com a escolaridade dos pais,
as suas notas dos testes,
os seus anos de escolaridade,
a diferença era que alguns tiveram um ensino centrado na carreira,
e outros tiveram um ensino mais alargado.
Os que tiveram um ensino centrado na carreira,
têm possibilidade de ser contratados imediatamente
e mais probabilidades de ganhar logo mais
mas adaptam-se menos ao mundo de trabalho em mudança
e mantêm-se menos tempo no mercado de trabalho.
Ganham a curto prazo e perdem a longo prazo.
Ou consideremos um famoso estudo de 20 anos
sobre especialistas que fizeram previsões económicas e geopolíticas.
Os piores analistas foram os peritos mais especializados
aqueles que tinham passado toda a carreira a estudar um ou dois problemas
e viam o mundo inteiro através de uma lente ou modelo mental.
Alguns deles até pioraram
à medida que acumulavam experiência e referências.
Os melhores analistas eram as pessoas brilhantes com interesses variados
Mas nalgumas áreas, como a medicina,
a especialização crescente tem sido inevitável e benéfica,
não há dúvida.
Contudo, tem sido uma faca de dois gumes.
Há anos, a cirurgia mais corrente para tratar as dores no joelho
foi testada num ensaio controlado por placebo.
Uns doentes tiveram uma "cirurgia falsa".
Os cirurgiões faziam uma incisão,
fingiam fazer alguma coisa e suturavam o doente.
Isso funcionou muito bem.
Mas os cirurgiões especialistas no procedimento
continuam a fazer isto aos milhões.
Se a hiperespecialização nem sempre é a solução num mundo cruel, então o que é?
Pode ser difícil falar disto,
porque nem sempre tem este aspeto.
Às vezes é como ziguezaguear e deambular
ou manter uma visão mais alargada.
Pode parecer que se fica para trás.
Mas vou falar do que podem ser alguns truques.
A investigação sobre inovação tecnológica, mostra, de forma crescente,
que a maioria das patentes com impacto não são da autoria de indivíduos
que aprofundam cada vez mais uma área da tecnologia
como classificado pelo instituto de patentes dos EUA,
mas sobretudo por equipas que incluem indivíduos
que trabalharam num grande número de diferentes classes de tecnologia
e muitas vezes juntam coisas de diferentes áreas.
Alguém cujo trabalho admiro, e que trabalhou na vanguarda disto,
é um japonês chamado Gunpei Yokoi.
Yokoi teve má nota no exame de eletrónica, na escola,
por isso teve de aceitar um trabalho inferior, na manutenção de máquinas,
numa empresa de jogos de cartas em Quioto.
Percebeu que não estava preparado para trabalhar em tecnologia de ponta,
mas havia tanta informação de fácil acesso
que talvez pudesse combinar as coisas que já eram conhecidas
de uma forma que os especialistas estavam demasiado limitados para ver.
Juntou a tecnologia muito conhecida da indústria de calculadoras
com a tecnologia conhecida da indústria de cartões de crédito
e fez jogos portáteis que foram um êxito.
E transformou a empresa de jogos de cartas,
que fora fundada numa montra de madeira do século XIX,
numa operadora de brinquedos e jogos.
Devem ter ouvido falar dela: chama-se Nintendo.
A filosofia criativa de Yokoi
traduziu-se em "pensamento lateral com uma tecnologia ultrapassada",
dando nova utilização a uma tecnologia conhecida.
E a sua obra prima foi isto: o "Game Boy".
Uma piada tecnológica em todos os sentidos.
Apareceu ao mesmo tempo que o concorrente a cores da Saga e da Atari,
mas bateu-os aos pontos,
porque Yokoi sabia que os que os clientes queriam
não era a cor.
Era a durabilidade e a portabilidade, o preço baixo, a duração da bateria.
a variedade de jogos.
Este é o meu que encontrei na arrecadação dos meus pais.
(Risos)
Já teve melhores dias.
Mas a luz vermelha está acesa.
Liguei-o, joguei um pouco de Tetris,
coisa que achei impressionante
porque as pilhas tinham expirado em 2007 e 2013.
(Risos)
Portanto esta vantagem ainda é válida em campos mais subjetivos.
Num estudo fascinante sobre o que guia alguns autores de banda desenhada
para aumentarem a probabilidade de criar séries de grande sucesso,
uns investigadores descobriram
que não tinham sido os anos de experiência na área
nem os recursos do editor
nem o número de séries já criadas.
Tinha sido o número de géneros diferentes em que um autor já tinha trabalhado.
E curiosamente,
um indivíduo polivalente não podia ser totalmente substituído
por uma equipa de especialistas.
Provavelmente não fazemos tantas pessoas destas como podíamos fazer
porque, no início, elas pareciam ficar para trás
e nós não incentivamos nada que não se pareça com um êxito precoce
ou especialização.
Estou a pensar na boa intenção de um êxito precoce,
por vezes, de forma contraproducente,
até prejudicamos a forma como aprendemos coisas novas,
a um nível essencial.
Num estudo do ano passado, turmas do sétimo ano nos EUA
foram aleatoriamente distribuídas por diferentes métodos de aprendizagem.
Alguns tiveram a chamada "prática em blocos".
É como ter um problema tipo A,
AAAAA, BBBBB, e por aí fora.
O progresso é rápido,
as crianças estão contentes, tudo é ótimo.
Outras turmas receberam a chamada "prática intercalada".
É como se pegássemos em todos os tipos de problemas e os misturássemos
e os tirássemos aleatoriamente.
O progresso é mais lento, as crianças ficam mais frustradas.
Mas, em vez de aprenderem como executar os procedimentos,
elas aprendem a ligar uma estratégia a um tipo de problema.
E chegada a hora de fazer um teste,
o grupo intercalado ultrapassou o grupo de prática em bloco.
Com uma grande diferença.
Achei muitos destes estudos profundamente contraintuitivos,
a ideia de que uma vantagem inicial
seja na escolha duma carreira, de uma disciplina de estudo,
seja na aprendizagem de coisas novas,
pode prejudicar o desenvolvimento a longo prazo.
Naturalmente, acho que há tantas formas de ter sucesso
quantas as pessoas.
Mas acho que tendemos a incentivar e encorajar o caminho de Tiger,
quando cada vez mais, num mundo traiçoeiro,
precisamos de pessoas que façam também o percurso de Roger.
Ou, tal como disse o ilustre físico e matemático,
e escritor maravilhoso, Freeman Dyson
— Dyson faleceu ontem,
por isso espero estar aqui a homenagear as palavras dele —
ele disse: um ecossistema saudável precisa de pássaros e sapos.
Os sapos estão lá em baixo na lama,
e veem todos os pequenos pormenores.
Os pássaros voam no alto, não veem esses pormenores
mas integram o conhecimento dos sapos.
Nós precisamos de ambos.
O problema, afirmava Dyson,
é que estamos a dizer a todos que sejam sapos.
E, eu acho que, num mundo traiçoeiro,
isso é cada vez mais limitativo.
Muito obrigado.
(Aplausos)
Eu gostaria de abordar o desenvolvimento do potencial humano
e começar com talvez a história moderna de desenvolvimento de maior impacto.
Muitos de vocês já devem ter ouvido falar da regra das 10 mil horas.
Talvez até a adotem como um modelo de vida.
A ideia principal é: para ser excelente em qualquer coisa,
são necessárias 10 mil horas de prática concentrada.
Portanto, é melhor começar o mais cedo possível.
O garoto-propaganda dessa história é Tiger Woods.
Seu pai lhe deu um taco de golfe quando ele tinha sete meses.
Aos dez meses, ele começou a imitar o movimento do pai.
Aos dois anos, podemos acessar o YouTube e vê-lo em rede nacional.
Aos 21 anos, ele é o maior jogador de golfe do mundo.
A clássica história das 10 mil horas.
Outra história retratada em vários best-sellers
é a das três irmãs Polgar,
cujo pai decidiu lhes ensinar xadrez de uma maneira muito técnica
desde muito cedo.
Ele queria mesmo mostrar
que, com uma vantagem na prática focada,
qualquer criança poderia se tornar um gênio em tudo.
De fato, duas de suas filhas se tornaram as melhores jogadoras de xadrez.
Quando me tornei redator de ciências da "Sports Illustrated",
fiquei curioso.
Se a regra das 10 mil horas estiver certa,
devemos ver que atletas de elite têm uma vantagem
na suposta "prática deliberada".
É uma prática treinada, com foco na correção de erros,
e não apenas uma brincadeira.
Quando cientistas estudam atletas de elite,
eles os veem passarem mais tempo na prática deliberada,
o que não é uma grande surpresa.
Quando acompanham esses atletas ao longo de seu desenvolvimento,
o padrão é o seguinte:
no início, as elites futuras passam menos tempo
na prática deliberada de seu esporte definitivo.
Elas tendem a ter o que os cientistas chamam de "período de amostragem",
em que testam uma série de atividades físicas,
adquirem habilidades gerais,
descobrem seus interesses e habilidades
e se especializam
até mais tarde do que colegas que param em níveis inferiores.
Quando percebi isso, eu disse:
"Puxa, isso não é compatível com a regra das 10 mil horas".
Comecei a me perguntar sobre outras áreas
que associamos à especialização prematura obrigatória,
como a música.
O padrão é geralmente semelhante.
Esta pesquisa é de um dos melhores conservatórios,
e quero chamar sua atenção para o seguinte:
os músicos excepcionais não passavam mais tempo na prática deliberada
do que a média dos músicos até o terceiro instrumento.
Também tendiam a ter um período de amostragem,
até mesmo músicos que consideramos precoces,
como Yo-Yo Ma.
Ele teve esse período.
Só passou mais rápido por ele do que a maioria dos músicos.
No entanto, essa pesquisa é quase totalmente ignorada.
Muito mais impacto
tem a primeira página do livro "Grito de guerra da mãe-tigre",
em que a autora conta como deu um violino à filha.
Parece que ninguém se lembra da parte do livro
em que a filha diz: "Foi você quem escolheu, não eu",
e desiste.
Ao ver esse tipo de padrão surpreendente nos esportes e na música,
eu me perguntava sobre áreas que afetam ainda mais pessoas, como a educação.
Um economista descobriu um experimento natural
no ensino superior da Inglaterra e da Escócia.
No período em que ele estudava, os sistemas eram muito semelhantes.
Menos na Inglaterra, os alunos tinham que se especializar na adolescência
para se inscrever em um curso específico,
enquanto na Escócia, podiam continuar tentando coisas na universidade
se quisessem.
E sua pergunta era: quem ganha a troca?
Aqueles que se especializam cedo ou tarde?
Os que se especializam cedo saltam para uma liderança de receita
pois dominam mais habilidades específicas.
Os que se especializam tarde tentam coisas diferentes
e, quando escolhem, se adaptam melhor,
ou o que os economistas chamam de "fator de qualidade".
Suas taxas de crescimento são mais rápidas.
Em seis anos, eles acabam com essa lacuna de renda.
Aqueles que se especializam cedo
abandonam a carreira em quantidade muito maior,
pois foram obrigados a escolher muito cedo e fizeram escolhas insatisfatórias.
Quem se especializa tarde ​​perde no curto prazo
e ganha no longo prazo.
Se pensássemos em escolha de carreira como namoro,
talvez não houvesse a pressão para se estabelecer tão rápido.
Fiquei interessado ao ver esse padrão de novo,
explorando as origens de desenvolvimento de pessoas cujo trabalho eu admirava,
como Duke Ellington, que evitava aulas de música quando criança
para se concentrar em beisebol, pintura e desenho.
Ou Maryam Mirzakhani, que não se interessava por matemática,
sonhava em ser romancista,
e se tornou a primeira e até então única mulher a ganhar a Medalha Fields,
o prêmio mais prestigiado do mundo da matemática.
Ou Vincent Van Gogh, com cinco carreiras diferentes,
que as considerava como verdadeira vocação antes de fracassar de modo impressionante,
e, aos 20 anos, adquiriu um livro chamado "Le Guide de l'ABC du Dessin".
Isso funcionou bem.
Claude Shannon era engenheiro elétrico da Universidade de Michigan
que fez um curso de filosofia só para cumprir um requisito.
Nesse curso, ele aprendeu sobre um sistema lógico de quase um século
pelo qual afirmações verdadeiras e falsas podiam ser codificadas como 1s e 0s
e resolvidas como problemas matemáticos.
Isso levou ao desenvolvimento do código binário,
que é hoje a base de todos os nossos computadores digitais.
Finalmente, meu exemplo de pessoa, Frances Hesselbein...
este sou eu com ela...
Ela conseguiu seu primeiro emprego profissional aos 54 anos
e chegou a se tornar a CEO da Girl Scouts,
que ela salvou.
Ela triplicou os membros da minoria,
acrescentou 130 mil voluntários,
e esta é uma das insígnias que resultou de seu mandato:
um código binário para meninas que aprendem sobre computadores.
Hoje, Frances dirige um instituto de liderança,
onde trabalha, em Manhattan, todos os dias úteis.
E ela tem apenas 104 anos.
Quem sabe o que vem a seguir.
(Risos)
Nunca ouvimos histórias de desenvolvimento como essa.
Não soubemos da pesquisa
que revelou que ganhadores do Nobel
têm 22 vezes mais chances de ter um passatempo fora do trabalho
do que cientistas típicos.
Nunca soubemos.
Mesmo quando os artistas ou a obra são muito famosos,
não ouvimos essas histórias.
Por exemplo, eis um atleta que acompanhei.
Aqui está ele aos seis anos, em um uniforme de rúgbi escocês.
Ele tentou jogar tênis, esquiar, fazer luta livre.
Sua mãe era treinadora de tênis, mas ela se recusou a treiná-lo
porque ele não costumava devolver as bolas.
Ele jogou basquete, tênis de mesa, fez natação.
Quando os treinadores quiseram que ele jogasse com os mais velhos,
ele recusou, pois só queria saber de luta livre profissional
após o treino com os amigos.
Ele tentou mais esportes:
handebol, vôlei, futebol, badminton, skate...
Então, quem é este amador?
Este é Roger Federer,
tão famoso quanto Tiger Woods;
mas mesmo entusiastas do tênis
geralmente não sabem nada sobre sua história de desenvolvimento.
Qual é o motivo, embora essa seja a norma?
Acho que, em parte, porque a história de Tiger é muito dramática,
mas também porque parece uma narrativa organizada
que podemos extrapolar para qualquer coisa em que queremos ser bons em nossa vida.
Mas acho que isso é um problema,
porque, de muitas maneiras, o golfe é um modelo especialmente horrível
de quase tudo o que as pessoas querem aprender.
(Risos)
O golfe é o exemplo do que o psicólogo Robin Hogarth
chamou de "ambiente de aprendizado benigno".
Ambientes de aprendizado benignos têm metas e passos seguintes claros;
regras claras e que nunca mudam;
quando fazemos algo, recebemos um feedback rápido e preciso;
o trabalho do ano seguinte parecerá o do ano que passou.
Xadrez: também um ambiente de aprendizado benigno.
A vantagem do mestre no xadrez é baseada no conhecimento de padrões recorrentes
e, por isso, é muito fácil de automatizar.
No outro extremo, estão "ambientes de aprendizagem malignos",
onde metas e passos seguintes podem não estar claros.
As regras podem mudar.
Podemos ou não receber feedback quando fizermos algo.
Ele pode estar atrasado, impreciso,
e o trabalho do ano seguinte pode não parecer o do ano que passou.
Qual desses parece o mundo em que cada vez mais viveremos?
De fato, nossa necessidade de pensar de modo adaptável
e de acompanhar as partes interconectadas
mudou totalmente nossa percepção,
de modo que, ao observarmos este diagrama,
o círculo central à direita talvez pareça maior para nós
porque o cérebro é atraído para a relação das partes no todo,
ao passo que quem não foi exposto ao trabalho moderno,
com a exigência de pensamento adaptável e conceitual,
verá corretamente que os círculos centrais têm o mesmo tamanho.
Aqui estamos nós no mundo maligno do trabalho,
onde a hiperespecialização, às vezes, pode dar errado.
Por exemplo, em uma pesquisa em 12 países
que combinou pessoas com os anos de estudo de seus pais,
seus resultados em testes e seus próprios anos de estudo,
a diferença foi que alguns tiveram educação voltada à carreira
e outros, educação geral mais ampla.
O padrão era que aqueles com a educação voltada à carreira
têm mais chances de ser contratados após o treinamento,
e de ganhar mais dinheiro imediatamente,
mas são menos adaptáveis ​ num mundo em mudança,
que passam muito menos tempo na força de trabalho em geral
que ganham no curto prazo e perdem no longo prazo.
Ou considerem um famoso estudo de 20 anos de especialistas
que fazem previsões geopolíticas e econômicas.
Os que faziam as piores previsões eram os mais especializados,
que haviam passado toda a carreira estudando um ou dois problemas
e viam o mundo inteiro por uma perspectiva ou modelo mental.
Alguns deles pioraram
à medida que acumulavam experiência e qualificações.
Os que faziam as melhores previsões eram pessoas brilhantes com interesses amplos.
Em algumas áreas, como a medicina,
a especialização crescente tem sido tanto inevitável quanto benéfica,
sem dúvida.
No entanto, é uma faca de dois gumes.
Há alguns anos, uma das cirurgias mais populares para dor no joelho
foi testada num estudo controlado com placebo.
Alguns pacientes passaram por "cirurgia placebo":
os cirurgiões fazem uma incisão,
batem como se fizessem algo,
depois costuram a incisão do paciente.
Isso funciona bem.
Até o momento, cirurgiões especializados continuam a fazer muito esse procedimento.
Então, se a hiperespecialização nem sempre é o truque em um mundo maligno, qual é?
Pode ser difícil falar a respeito,
porque nem sempre se parece com este caminho.
Às vezes, parece sinuoso, em ziguezague ou mantendo uma visão mais ampla.
Pode parecer que fica para trás.
Mas quero falar sobre alguns desses truques.
Se analisarmos a pesquisa sobre inovação tecnológica, ela mostra, cada vez mais,
que as patentes de maior impacto não são de autoria de pessoas
que se aprofundam cada vez mais numa área da tecnologia,
como classificada pelo Escritório de Patentes dos EUA,
mas por equipes que incluem pessoas
que trabalharam num grande número de classes de tecnologia diferentes
e mesclaram itens de áreas diferentes.
Uma pessoa cujo trabalho admiro e que esteve à frente disso
é um japonês chamado Gunpei Yokoi.
Yokoi não se saiu bem nas provas de eletrônica na escola.
Teve que se contentar com um emprego na manutenção de máquinas
de uma empresa de cartas de baralho em Quioto.
Ele não estava equipado para trabalhar com tecnologia de ponta,
mas havia tantas informações facilmente disponíveis
que talvez ele pudesse combinar coisas já bem conhecidas
de modo que os especialistas não conseguiam perceber.
Ele combinou tecnologias bem conhecidas da indústria de calculadoras
com outras bem conhecidas da indústria de cartões de crédito
e criou jogos portáteis.
E eles foram um sucesso.
Ele transformou a empresa de cartas de baralho,
fundada em uma loja do século 19 com fachada de madeira,
em uma operação de brinquedos e jogos.
Vocês já devem ter ouvido; chama-se Nintendo.
A filosofia criativa de Yokoi
se traduziu em "pensamento lateral com tecnologia conhecida",
pegando tecnologia bem conhecida e usando-a de maneiras novas.
E sua obra-prima foi esta:
o Game Boy.
Piada tecnológica em todos os sentidos.
Foi lançado ao mesmo tempo que os concorrentes da Saga e da Atari,
e os derrotou,
porque Yokoi sabia que seus clientes não se importavam com a aparência,
mas com a durabilidade, a portabilidade, a acessibilidade, a duração da bateria,
a seleção de jogos.
Eis o meu, que achei no porão da casa de meus pais.
(Risos)
Ele já viu dias melhores.
Mas dá pra ver a luz vermelha acesa.
Liguei e joguei Tetris, o que achei impressionante
porque as baterias haviam expirado em 2007 e 2013.
(Risos)
Essa vantagem de amplitude também é válida em áreas mais subjetivas.
Em um estudo fascinante sobre o que leva alguns criadores de quadrinhos
a terem maior probabilidade de criar quadrinhos de sucesso,
dois pesquisadores
descobriram que não eram nem os anos de experiência na área,
nem os recursos da editora,
nem o número de quadrinhos criados anteriormente.
Era o número de gêneros diferentes que um criador havia produzido.
E, curiosamente,
uma pessoa de visão ampla não poderia ser totalmente substituída
por uma equipe de especialistas.
Talvez não criamos tantas pessoas assim quanto poderíamos,
porque, logo no início, elas parecem estar atrás,
e não tendemos a incentivar nada que não pareça uma vantagem
ou especialização.
Na realidade, acho que, na busca bem-intencionada de uma vantagem,
causamos um curto-circuito contraproducente
até no modo como aprendemos coisas novas
em um nível básico.
Num estudo do ano passado, salas de aula de matemática da sétima série dos EUA
receberam aleatoriamente tipos distintos de aprendizagem.
Algumas receberam a chamada "prática bloqueada".
Ou seja, recebemos o tipo de problema A, AAAAA, BBBBB e assim por diante.
O progresso é rápido,
as crianças estão felizes,
está tudo ótimo.
Outras salas de aula receberam a chamada "prática intercalada".
É como pegar todos os tipos de problemas,
jogá-los num chapéu e tirá-los aleatoriamente.
O progresso é mais lento,
as crianças ficam mais frustradas.
Mas, em vez de aprender a executar procedimentos,
elas aprendem a combinar uma estratégia a um tipo de problema.
E, quando o teste chega,
o grupo intercalado vence o grupo de prática bloqueada.
Não passa nem perto.
Achei muito dessa pesquisa profundamente contraintuitiva,
a ideia de que uma vantagem,
seja na escolha de uma carreira ou um curso
ou no aprendizado de coisas novas,
pode, às vezes, prejudicar o desenvolvimento de longo prazo.
Naturalmente, acho que há tantas maneiras de ter sucesso
quanto há pessoas.
Mas acho que tendemos apenas a incentivar o caminho de Tiger,
quando, cada vez mais, num mundo maligno,
também precisamos de pessoas que sigam o caminho de Roger.
Ou, como disse o eminente físico e matemático
e escritor maravilhoso, Freeman Dyson,
que faleceu ontem...
espero estar honrando as palavras dele...
Como disse ele:
para um ecossistema saudável, precisamos tanto de pássaros quanto de sapos.
Os sapos caem na lama, vendo todos os detalhes.
Os pássaros voam alto, sem ver esses detalhes,
mas integram o conhecimento dos sapos.
E precisamos de ambos.
O problema, disse Dyson,
é que dizemos a todos para se tornarem sapos.
E eu acho
que, em um mundo maligno,
isso é cada vez mais imprudente.
Muito obrigado.
(Aplausos)
ผมอยากจะพูดถึงการพัฒนา ศักยภาพของมนุษย์
และผมขอเริ่มจากเรื่องราว ที่มีอิทธิพลมากที่สุดของยุคสมัยใหม่
หลายท่านในที่นี้คงจะเคยได้ยินเรื่องของ กฎ 10,000 ชั่วโมง
หรือบางทีก็กำลังใช้วิธีคิดนี้กับตัวเอง
ง่าย ๆ คือ กฎนี้บอกว่า การที่จะเชี่ยวชาญ ในเรื่องอะไรก็ตาม
จะต้องใช้เวลาฝึกฝนอย่างจดจ่อ ถึง 10,000 ชั่วโมง
เพราะฉะนั้นคุณควรเริ่ม ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เช่นคนดังอย่าง ไทเกอร์ วูดส์
พ่อของเขาได้มอบไม้พัตเตอร์ให้กับเขา เมื่อตอนอายุ 7 เดือน
ภายใน 10 เดือน เขาก็เริ่มที่จะเลียนแบบ การเหวี่ยงไม้ของพ่อ
เมื่ออายุ 2 ขวบ คุณเข้าไปดูในยูทูบได้เลย ที่เขาออกรายการโทรทัศน์
เมื่ออายุ 21
เขาเป็นโปรกอล์ฟที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
นี่คือผลของกฎ 10,000 ชั่วโมง
อีกด้านหนึ่ง ในบรรดาหนังสือที่ขายดีที่สุด
คือเรื่องของพี่น้องครอบครัวโพลการ์
ที่พ่อของพวกเธอตัดสินใจสอน การเล่นหมากรุกอย่างจริงจัง
ตั้งแต่ยังอายุไม่มาก
จริง ๆ เขาอยากแสดงให้เห็นว่า
ด้วยการออกตัวเร็วในการฝึกฝนอย่างจดจ่อ
เด็กทุกคนก็สามารถเป็น อัจฉริยะในเรื่องอะไรก็ได้
และอันที่จริง
ลูกสาวสองคนจากสาม กลายมาเป็นปรมาจารย์ด้านหมากรุก
เมื่อผมได้เป็นนักเขียนแนววิทยาศาสตร์ ให้กับนิตยสาร Sport Illustrated
ผมเริ่มสงสัย
เพราะหากกฎ 10,000 ชั่วโมงนี้เป็นจริง
เราก็น่าจะเห็นนักกีฬาเก่ง ๆ นำหน้าไปแล้ว
จากการ "ฝึกฝนแบบเจาะจง"
นี่คือการฝึกฝน ที่เน้นการแก้จุดบกพร่อง
ไม่ใช่แค่เล่นเฉย ๆ
อันที่จริงนักวิทยาศาสตร์ ได้ศึกษานักกีฬาแนวหน้า
และพบว่านักกีฬาแนวหน้า ใช้เวลาไปกับการฝึกแบบเจาะจงมากกว่า
ก็ไม่หน้าแปลกใจอะไร
แต่เมื่อนักวิทยาศาสตร์ติดตาม ความก้าวหน้าของการพัฒนา
พวกเขาพบรูปแบบดังนี้
จริง ๆ แล้วนักกีฬาแนวหน้า ใช้เวลาน้อยกว่า
ในการฝึกแบบเจาะจง ในกีฬาประเภทสุดท้าย
และมักจะมีช่วงที่นักวิทยาศาสตร์เรียกว่า "ช่วงทดลอง"
ที่นักกีฬาจะทดลอง กิจกรรมกีฬาหลากหลายประเภท
จนมีทักษะทัวไปและรอบด้าน
ได้เรียนรู้ความชอบและทักษะของตัวเอง
และชะลอการฝึกให้เชี่ยวชาญ เมื่อเทียบกับคนรอบข้างที่ใช้เวลามากกว่า
เมื่อผมเห็นข้อเท็จจริงนี้ ผมพูดออกมาว่า
"เฮ้ย นี่มันขัดแย้งกับ กฎ 10,000 ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ"
ผมจึงเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับสาขาอื่น ๆ
ที่เกี่ยวโยงกับความจำเป็น ในการฝึกให้เชี่ยวชาญตั้งแต่แรกเริ่ม
อย่างดนตรี
ผลออกมากลับพบว่ามีรูปแบบที่คล้ายกัน
นี่คืองานวิจัยจากสถาบันดนตรีระดับโลก
และสิ่งที่ผมอยากให้ทุกท่านให้ความสนใจ คือเรื่องนี้
นักดนตรีชั้นยอดไม่ได้เริ่ม โดยการใช้เวลาฝึกฝนอย่างเจาะจง
มากกว่านักดนตรีทั่วไป
จนกว่าจะถึงเครื่องดนตรีที่ 3
พวกเขาก็เหมือนกัน ที่มีแนวโนมจะมีช่วงทดลอง
ไม่เว้นนักดนตรีที่เราคิดว่า เก่งตั้งแต่ยังเล็ก
อย่าง โหยว โหยว หม่า
เขาก็มีช่วงทดลองเหมือนกัน
เขาเพียงแค่ผ่านช่วงทดลองนั้น เร็วกว่านักดนตรีทั่ว ๆ ไป
อย่างไรก็ตาม งานวิจัยนี้ ก็แทบไม่ได้รับความสนใจ
และสิ่งที่สำคัญไปกว่านั้น
คือหน้าแรกของหนังสือ "แม่เสือสอนลูก"
ที่ผู้เขียนเล่าถึง การให้ลูกสาวไปเรียนไวโอลิน
มักไม่มีใครจำได้ว่า ในตอนหลัง ๆ ของหนังสือ
ที่ลูกสาวเธอมาหาเธอแล้วบอกว่า "แม่เลือกเอง ไม่ใช่หนู"
และก็เลิกเล่นไปเลย
การที่ได้เห็นรูปแบบที่คล้ายกัน อย่างหน้าประหลาดใจ ของกีฬาและดนตรี
ผมเริ่มสงสัยเกี่ยวกับแวดวง ที่ส่งผลต่อคนจำนวนมาก
อย่างการศึกษา
นักเศรษฐศาสตร์ได้ทำการทดลองแบบธรรมชาติ
ในสถาบันอุดมศึกษาที่อังกฤษและสก็อตแลนด์
ระหว่างที่เขาศึกษา ระบบการศึกษาของทั้งสองแห่งคล้ายกัน
เว้นแต่ว่าในอังกฤษ นักเรียนจะต้อง ฝึกเฉพาะทางในช่วงกลางวัยรุ่น
โดยเลือกเรียนวิชาเฉพาะ
และในสก็อตแลนด์ นักเรียนสามารถ ทดลองเรียนได้จนถึงระดับมหาวิทยาลัย
หากพวกเขาต้องการ
คำถามของเขาคือ
ระหว่างการฝึกเฉพาะทางแต่เนิ่น ๆ หรือชะลอไปก่อน ดีกว่ากัน
และเขาก็พบว่าคนที่ฝึกเฉพาะทางแต่เนิ่น ๆ มีรายได้ที่สูงกว่า
เพราะว่ามีทักษะเฉพาะ และตรงสาขา
คนที่ฝึกเฉพาะทางทีหลัง ได้โอกาสทดลองหลาย ๆ สิ่ง
และพวกเขาก็เลือกสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง
หรือที่เรียกว่า "การจับคู่ที่ตรงกัน"
เพราะฉะนั้น อัตราการเติบโตจึงเร็วกว่า
และใน 6 ปี
พวกเขาก็มีรายได้มากกว่า
ในขณะเดียวกัน คนที่ฝึกฝนเฉพาะทาง แต่เนิ่นเริ่มออกจากสายงานที่ทำ
ในตัวเลขที่ค่อนข้างสูง
เหตุผลสำคัญคือ พวกเขา ถูกบีบให้เลือกเร็วเกินไป
พวกเขาจึงเลือกตัวเลือกที่ไม่ดี
คนที่ฝึกฝนเฉพาะทางทีหลัง จึงเสียเปรียบในระยะแรก
แต่ได้เปรียบในระยะยาว
ผมคิดว่า หากเรามองการเลือกงาน เหมือนการออกเดท
เราคงจะไม่บีบบำคับให้ผู้คน รีบตัดสินใจเร็วเกินไป
การพบรูปแบบดังกล่าวอีกครั้ง ทำให้ผมเริ่มสนใจ
ที่จะศึกษาพื้นฐานการพัฒนา ของผู้คนที่ผมนับถือ
อย่าง ดุค เอลลิงตัน ผู้ที่ขยาดการเรียนดนตรี
แต่หันมาสนใจเบสบอล และการวาดภาพระบายสี
หรือ มาเรียม มีร์ซาคานี ผู้ที่ตอนเด็ก ๆ ไม่เคยสนใจคณิตศาสตร์เลย
ใฝ่ฝันที่จะเป็นนักเขียนนวนิยาย
แต่กลับได้กลายเป็น ผู้หญิงคนเดียว
ที่ได้รับเหรียญฟิลด์ส์
รางวัลที่ทรงเกียรติที่สุด ในโลกของคณิตศาสตร์
หรือ วินเซนต์ แวน โก ที่มี 5 อาชีพที่แตกต่างกัน
และเขาก็คิดว่าเป็นงานในฝันของตัวเอง ก่อนที่เขาจะเปล่งประกาย
และในช่วง 20 ปลาย ๆ เขาได้หยิบ หนังสือชื่อ "คู่มือวาดเขียนเบื้องต้น"
และผลก็ออกมาอย่างที่เห็น
คล้อด แชนนอน วิศวกรไฟฟ้า ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน
เขาได้ลงเรียนวิชาปรัชญา เพื่อที่จะเรียนให้ครบตามหลักสูตร
และในชั้นเรียนนั้นเขาได้เรียนเรื่องตรรกะ ที่มีมานานเกือบศตวรรษ
ว่าประโยคที่เป็นจริงหรือเท็จนั้น สามารถแทนด้วย 1 หรือ 0
เหมือนการแก้โจทย์คณิตศาสตร์
สิ่งนี่นำไปสู่การพัฒนาระบบเลขฐานสอง
ที่เป็นพื้นฐานของ คอมพิวเตอร์ในทุกวันนี้
คนสุดท้าย แบบอย่างของผม ฟรานเซส แฮสเซิลไบน์
นี่รูปผมกับเธอ
เธอเริ่มทำงานอย่างมืออาชีพ ตอนอายุ 54
และได้เติบโตเป็นซีอีโอ ขององค์กรลูกเสือหญิง
ที่เธอได้ให้การช่วยเหลือ
เธอเพิ่มสมาชิก ที่เป็นคนกลุ่มน้อย
อาสาสมัครกว่า 130,000 คน
และนี่คือเครื่องหมายวิชาพิเศษ ขณะที่เธอดำรงตำแหน่ง
ตราระบบเลขฐานสอง สำหรับลูกเสือหญิงที่เรียนวิชาคอมพิวเตอร์
ทุกวันนี้ ฟรานเซสบริหารองค์กรพัฒนาผู้นำ
ที่เธอทำงานทุก ๆ วันธรรมดา ในแมนแฮตตัน
และเธอก็อายุเพียง 104 ปี
ใครจะรู้ว่า ต่อไปเธอจะทำอะไร
(เสียงหัวเราะ)
เราไม่ค่อยจะได้ยินเรื่องราว ของการพัฒนาแบบนี้ใช่ไหมครับ
เรามักไม่ค่อยได้ยินงานวิจัย
ที่พบว่านักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบล มีความเป็นไปได้กว่า 22 เท่า
ที่จะมีงานอดิเรกนอกเหนือจากงาน
เหมือนนักวิทยาศาสตร์ทั่วไป
เราไม่เคยได้ยินเลย
แม้นักดนตรีที่มีชื่อเสียง หรือผลงานที่โด่งดัง
เราก็มักจะไม่ได้ยิน เกี่ยวกับการพัฒนา
ยกตัวอย่างเช่น นักกีฬาคนนี้ ที่ผมติดตาม
นี่คือตอนที่เขาอายุ 6 ขวบ ใส่ชุดรักบี้ทีมสก็อตติช
เขาลองทั้งเทนนิส สกี มวยปล้ำ
แม่ของเขาจริง ๆ แล้วเป็นผู้ฝึกสอนเทนนิส แต่เธอปฏิเสธที่จะสอนเขา
เพราะเขามักจะไม่ยอม เขวี้ยงลูกบอลกลับมาดี ๆ
เขาเล่นบาสเกตบอล ปิงปอง ว่ายน้ำ
เมื่อผู้ฝึกสอนต้องการให้เขา เข้าพัฒนามากขึ้น
เพื่อจะได้เล่นกับเด็กโต
เขาปฏิเสธ เพราะเขาต้องการ พูดคุยเล่นเรื่องนักมวยปล้ำมือโปร
กับเพื่อน ๆ หลังการฝึกซ้อม
และเขาก็ยังคงลองเล่นกีฬาอื่น ๆ
แฮนด์บอล วอลเล่บอล ฟุตบอล แบตมินตัน สเกตบอร์ด
เด็กที่ไม่จริงจังอะไรคนนี้เป็นใครกัน
นี่คือ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์
ที่โด่งดังในทุก ๆ ด้าน เหมือนกับไทเกอร์ วูดส์
แม้แต่แฟนเทนนิสก็ไม่ค่อยรู้
เรื่องราวการพัฒนาของเขาหรอก
ทำไมล่ะ ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องธรรมดาก็เถอะ
ผมคิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะ เรื่องของไทเกอร์นั้นซับซ้อน
แต่ก็เป็นเพราะมันดูเป็นเรื่องที่ เล่าแล้วเข้าใจง่าย
และเราสามารถนำไปใช้กับอะไรก็ได้ ที่เราอยากพัฒนา
ในชีวิตของเรา
แต่ผมคิดว่าความคิดแบบนี้มีปัญหา
เพราะปรากฏว่าจากหลายแง่มุม กอล์ฟเป็นแบบอย่างที่แย่มาก
สำหรับอะไรก็ตามที่มนุษย์ต้องการเรียนรู้
(เสียงหัวเราะ)
กอล์ฟเป็นตัวอย่างที่ดี
ของ "สภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบอ่อนโยน" ตามที่นักจิตวิทยาโรบิน โฮกาธ เรียก
สภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบอ่อนโยน จะมีขั้นตอนและเป้าหมายที่ชัดเจน
กฎที่ชัดเจนและไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อคุณทำอะไรคุณจะได้ผลตอบรับ ที่เร็ว และตรงไปตรงมา
หากคุณทำอีกในปีหน้า ก็เหมือนที่คุณทำปีที่แล้ว
หมากรุก ก็เป็น สภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบอ่อนโยน
ขอได้เปรียบของปรมาจารย์
คือการการใช้ความรู้ ของรูปแบบที่เกิดซ้ำ ๆ
นั้นก็เป็นเหตุผลว่า ทำไมหุ่นยนต์ถึงเล่นได้
ที่ขั้วตรงข้าม คือ สภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบบิดเบี้ยว
ที่ขั้นตอนและเป้าหมาย อาจจะไม่ชัดเจน
กฎอาจเปลี่ยน
คุณอาจได้หรือไม่ได้รับผลตอบรับ เมื่อคุณทำอะไร
มันอาจจะถูกเลื่อน หรือไม่ถูกต้องแม่นยำ
งานในปีหน้า อาจจะไม่เหมือนปีที่แล้ว
แล้วสภาพแบบไหนกัน ที่ดูเหมือนโลกที่เรากำลังอยู่ตอนนี้
อันที่จริง ความจำเป็นในการคิด เพื่อที่จะปรับตัวได้
และการเชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกัน
เป็นพื้นฐานที่เปลี่ยนแปลง รูปแบบการคิดของเรา
เมื่อคุณมองที่แผนภาพนี้
วงกลมตรงกลางด้านขวา อาจดูใหญ่สำหรับคุณ
และสมองของคุณถูกถึงดูด
ไปที่ความสัมพันธ์ ระหว่างองค์ประกอบและภาพรวม
ในขณะที่คนที่ไม่เคยเห็นภาพ ของยุคสมัยใหม่
ที่ต้องใช้ความสามารถในการปรับตัว ทางความคิด
ก็จะสามารถมองเห็นได้ทันทีว่า วงกลมตรงกลางทั้งสองมีขนาดเท่ากัน
เราอยู่ในโลกที่มีสภาพบิดเบี้ยว
และการมุ่งพัฒนาความเชี่ยวชาญ อาจะไม่เป็นอย่างที่คาดไว้
ยกตัวเอย่างเช่น งานวิจัยในหลายประเทศ
ได้ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง จำนวนปีของพ่อแม่ในการศึกษา
คะแนนสอบของตัวเอง
และจำนวนปีในการศึกษา ของตัวเอง
ความแตกต่างคือ บางคนเรียนโดยมุ่งอาชีพเฉพาะทาง
บางคนเรียนแบบกว้างไม่เจาะจง
รูปแบบที่พบคือ คนที่เรียนมาตรงกับสายงาน
มักจะได้งานหลังเรียนจบ
และจะทำเงินได้มากกว่าในทันที
แต่ไม่สามารถปรับตัวได้ กับโลกที่เปลี่ยนแปลง
พวกเขาเลยใช้เวลาน้อยกว่า ในการทำงานโดยภาพรวม
ทำให้พวกเขาชนะในช่วงสั้น ๆ แต่ต้องแพ้ในระยะยาว
ลองพิจารณาการศึกษา ที่ใช้เวลา 20 ปี ที่ผู้เชี่ยวชาญ
ทำนายเรื่องภูมิรัฐศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์
คนที่ทำนายสิ่งต่าง ๆ ได้แย่ที่สุด คือพวกผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย
ผู้ที่ใช้เวลาทั้งชีวิต ไปกับการแก้ปัญหา เพียงหนึ่งหรือสองปัญหา
และมองโลกทั้งโลก ด้วยตาข้างเดียว หรือติ๊ต่างเอา
บางคนคือแย่จริง ๆ
แม้ว่าจะสั่งสมประสบการณ์และคุณวุฒิมามาก
คนที่ทำนายได้ดีที่สุด คือคนที่มี ความคิดใหม่ ๆ และมีความสนใจรอบด้าน
ในบางสาขาอย่างการแพทย์
การพัฒนาความเชี่ยวชาญ เป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้และจำเป็น
ซึ่งก็ไม่แปลกอะไร
ที่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นดาบสองคม
ไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการผ่าตัด เพื่อแก้ไขอาการปวดเข่า
และมีการศึกษาควบคุมด้วยยาหลอก
มีคนไข้บางรายถูก "ผ่าตัดแบบหลอก ๆ"
นั่นหมายความว่า แพทย์ลงมีดแล้ว
ทำเสียงนั่นนี่ให้เหมือนว่ากำลังผ่าตัด
และก็เย็บปิดเหมือนเดิม
และก็ได้ผลดีทีเดียว
แม้ว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ก็ยังคงทำแบบเดิมต่อไป
เป็นล้าน ๆ
หากการฝึกให้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่กลเม็ดในโลกที่บิดเบี้ยว แล้วอะไรล่ะ
นี่เป็นเรื่องที่ยากที่จะพูดถึง
เพราะมันไม่ได้เป็นเส้นตรงแบบนี้
บางครั้งมันก็ดูคดเคี้ยว วนไปวนมา
หรือมองเห็นเป็นภาพกว้าง ๆ
มันอาจจะดูเหมือนว่าอยู่รั้งท้าย
แต่ผมอยากจะพูดถึงกลเม็ดที่ได้ผล
หากเราดูงานวิจัยทางเทคโนโลยีและนวัตกรรม จะพบว่ามีการเพิ่มขึ้นของจำนวน
สิทธิบัตรที่มีผลในวงกว้าง ไม่ได้ถือครองโดยบุคคล
ที่มีความสามารถแบบลึกมาก ๆ ในด้านใดด้านหนึ่งของเทคโนโลยี
ที่สำนักงานสิทธิบัตรอเมริกา จัดประเภท
และถือโดยกลุ่มบุคคล หรือบุคคล
ที่ทำงานข้ามสาขาทางเทคโนโลยี
และมักจะผสานหลาย ๆ สิ่ง จากหลายแวดวงเข้าด้วยกัน
บุคคลหนึ่งที่ผมชื่นชมผลงานของเขา เป็นคนที่อยู่แถวหน้าของวงการ
คือชายญี่ปุ่นนาม กุนเป โยโคอิ
โยโคอิ ทำคะแนนได้ไม่ดี ในการสอบวิชาอิเล็กทรอนิกส์
เขาจึงต้องหันไปทำงานที่ไม่ยากมาก อย่างการเป็นช่างซ่อมบำรุง
ที่บริษัทเกมไพ่ในเกียวโต
เขารู้ตัวดีว่าตัวเอง ไม่มีทักษะการทำงานที่ทันสมัย
แต่ก็มีข้อมูลบางอย่าง ที่เขาสามารถเข้าถึงได้
ที่ทำให้เขาสามารถผสมผสานบางสิ่ง ที่มีอยู่แล้วเข้ากัน
ในแบบที่ผู้เชี่ยวชาญ มองไม่ได้จากมุมมองแคบ ๆ นั้น
เขาจึงผสานเทคโนโลยีที่เด่น ๆ จากอุตสาหกรรมเครื่องคิดเลข
เข้ากับเทคโนโลยีจากอุตสาหกรรม การผลิตนามบัตร
และเขาก็ได้พัฒนาเกมพกพา
และมันได้สะเทือนวงการ
จนได้เปลี่ยนบริษัทเกมไพ่
ที่ก่อตั้งบนอาคารไม้ชั้นล่าง ในศตวรรษที่ 19
สู่องค์กรที่ผลิตของเล่นและเกม
คุณคงจะเคยได้ยินชื่อของบริษัทนี้ บริษัทนินเทนโด
ปรัชญาการสร้างสรรค์ ของเขา
คือ "การมองรอบ ๆ กับเทคโนโลยีที่คนทิ้งแล้ว"
ใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่แล้ว และใช้มันในรูปแบบใหม่
ผลงานที่โดงดังที่สุดของเขาคือ
เกมบอย
เทคโนโลยีที่ถูกล้อเลียนอยู่บ่อย ๆ
ที่ปล่อยออกมาพร้อมกับคู่แข่งที่มีสี อย่าง ซากา และ อาตาริ
และก็ชนะขาดลอย
เพราะโยโคอิรู้ดีว่า ลูกค้าต้องการอะไร
ไม่ใช่สี
แต่คือ ความทนทาน สะดวกพกพา ราคาไม่แพง แบตเตอรี่อึด
การมีเกมให้เลือก
นี่คือเกมบอยของผม ที่ผมเจอในห้องเก็บของ
(เสียงหัวเราะ)
คิดถึงวันวานเหมือนกัน
แต่คุณก็เห็นหนิ ว่าไฟยังติด
ผมลองเปิดและเล่นเกมเตอตริส
ซึ่งผมประทับใจมาก
เพราะถ่านหมดอายุไปแล้ว ในปี 2007 และ 2013
(เสียงหัวเราะ)
ข้อได้เปรียบนี้ ก็เอาไปใช้ได้ กับวงการอื่น ๆ เหมือนกัน
ในการศึกษาที่น่าประหลาดใจ เกี่ยวกับเหตุผลที่นักเขียนการ์ตูน
สามารถสร้างการ์ตูน ที่ดังกระฉ่อนได้
มีงานวิจัยสองชิ้นที่พบว่า
มันไม่เกี่ยวกับจำนวนปีของประสบการณ์
ไม่เกี่ยวกับทรัพยากรของสำนักพิมพ์
ไม่เกี่ยวกับจำนวนการ์ตูนที่เคยตีพิมพ์
แต่เป็นจำนวนประเภทของหนังสือ ที่ผู้สร้างได้ทำงานมา
และสิ่งที่น่าสนใจคือ
บุคคลที่มีความสนใจรอบด้าน ไม่สามารถแทนที่ได้
ด้วยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญ
เราอาจไม่สามารถทำแบบนั้นได้
เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขาดูเหมือนรั้งท้าย
และเรามักไม่สนับสนุน คนที่ไม่น่าจะก้าวหน้าได้เร็ว
หรือไม่มีความเชี่ยวชาญ
อันที่จริงเจตนาดี ของการสนับสนุนคนที่หัวไว
เรามักจะลดขั้นตอน ซึ่งกลับทำให้ได้ผลที่ตรงข้าม
รวมถึงวิธีการเรียนสิ่งใหม่
ในระดับพื้นฐาน
ในงานวิจัยเมื่อปีที่แล้ว นักเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เกรด 7 ในสหรัฐฯ
ได้ถูกสุ่ม และให้เรียนรู้ ด้วยวิธีที่แตกต่างกัน
บางคนก็ได้เรียนด้วย "การฝึกที่ละประเภท"
เหมือนกับเวลาคุณได้โจทย์ประเภท A
คุณจะได้ AAAA BBBB ไปเรื่อย ๆ
การพัฒนาเร็วมาก
เด็ก ๆ มีความสุข
ทุกอย่างเรียบร้อยดี
แต่เด็กอีกกลุ่มได้เรียนแบบ "การฝึกเว้นช่วง"
นั่นหมายถึง คุณจะได้ โจทย์ทุกรูปแบบในคราวเดียว
และมาจากการสุ่ม
การพัฒนาเกิดขึ้นช้า เด็ก ๆ หงุดหงิด
แต่แทนที่จะเรียนรู้ แค่กระบวนการทำงาน
เด็ก ๆ ได้เรียนรู้การใช้กลวิธี เพื่อจัดการโจทย์ประเภทต่าง ๆ
และเมื่อถึงเวลาสอบ
กลุ่มที่เรียนแบบเว้นช่วง นำโด่งกลุ่มที่เรียนแบบฝึกที่ละประเภท
ไม่ได้ใกล้กันเลย
ผมมองว่าผลงานวิจัยนี้ นั้นขัดต่อความเข้าใจ
แนวคิดของการเริ่มได้เร็วในช่วงแรก
ไม่ว่าจะทำงานอะไรหรือเรียนอะไร
หรือแต่เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ
บางที่ก็สามารถส่งผลเสียในระยะยาวได้เช่นกัน
และโดยธรรมชาติแล้ว มีวิธีการมากมายที่จะประสบความสำเร็จ
เพราะยังมีผู้คน
และผมคิดว่าเรายังคงมักจะสนับสนุน แต่คนที่จะเดินไปตามเส้นทางแบบไทเกอร์
ในขณะที่โลกก็บิดเบี้ยวมากขึ้น
และเราต้องการคนที่จะเดินไปในเส้นทาง แบบโรเจอร์เหมือนกัน
หรือนักฟิสิกส์หรือนักคณิตศาสตร์ ที่มีชื่อเสียง
และนักเขียนที่เก่งกาจอย่าง ฟรีแมน ไดสันกล่าวไว้
และไดสันได้เสียชีวิตลงเมื่อวานนี้
และผมหวังว่าจะพูดเพื่อให้เกียรติเขา
เขากล่าวว่า สำหรับระบบนิเวศที่สมดุล เราต้องการทั้งนกและกบ
กบที่อยู่ข้างล่างในโคลน
มองเห็นสิ่งเล็ก ๆ
นกที่บินสูงอยู่ข้างบน มองไม่เห็นรายละเอียดเหล่านั้น
แต่ด้วยการผสานความรู้จากกบ
เราต้องการทั้งคู่
ไดสันกล่าวว่า ปัญหาอยู่ที่
เราเอาแต่พร่ำบอกให้ทุกคนเป็นกบ
และผมคิดว่า
ในโลกที่บิดเบี้ยวนี้
หลายสิ่งก็เริ่มไม่ชัดเจน
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)
Sizlerle insan potansiyelinin gelişimi hakkında konuşmak,
gelişimle ilgili sizi en çok etkileyecek modern bir anlatıyla başlamak istiyorum.
10.000 saat kuralını pek çoğunuz duymuşsunuzdur.
Belki de hayatınızı bu kurala göre yaşıyorsunuzdur.
Bu kurala göre bir şeyde çok iyi olmak
10 bin saat odaklı uygulama gerektirir,
bu yüzden ne kadar erken başlarsanız o kadar iyidir.
Bu kuralın meşhur örneği Tiger Woods.
Babası, Tiger 7 aylıkken ona bir golf sopası vermiş.
10 aylıkken babasının atışını taklit etmeye başlamış.
2 yaşındayken ulusal televizyonda, YouTube'dan bakabilirsiniz.
21 yaşına baktığımızda ise
dünyanın en iyi golf oyuncusu.
Tamı tamına 10.000 saat kuralına uygun bir hikaye.
Çok satan kitaplara konu olmuş bir diğeri de
Polgar kardeşlerin hikayesi.
Baba, kızlara erken yaşlardan itibaren tekniklerle satranç
öğretmeye karar veriyor.
Odaklanarak uygulama yöntemiyle
herhangi bir çocuğun bir alanda
çalışarak dahi olabileceğini göstermek istemiş insanlara.
Gerçekten de başarmış
çünkü iki kız da Satranç Büyükustası oldu.
"Sports Illustrated" dergisinde bilim yazarı olduğum zaman
bir şeyi merak ettim.
Eğer 10.000 saat kuralı doğruysa
seçkin sporcuların yaptıkları bu sözde "kasıtlı egzersizler"
onlara avantaj olarak geri dönecektir.
Bu özel öğretmenlerle yapılan, hata düzeltmeye yönelik bir uygulama
sadece oynamak gibi değil.
Normalde, bilim insanları bu sporcuları araştırırken
zamanlarının çoğunu bu kasıtlı egzersizlerle harcadığını görürler.
Şaşırtıcı değil pek.
Sporcuları gelişimleri süresince takip ettiklerinde
model şöyle görünür:
Geleceğin profesyonelleri ilk başladıklarında, nihai alanlarında
kasıtlı egzersizlere daha az vakit harcıyorlar.
Araştırmacıların "örnekleme dönemi" dedikleri bir döneme giriyorlar.
Bu dönemde çeşitli fiziksel aktiviteler deniyorlar
kapsamlı genel beceriler ediniyorlar,
ilgi ve yeteneklerini öğreniyorlar.
Uzmanlaşma daha alt seviyede takılan yaşıtlarından daha geç oluyor.
Bunu gördüğüm zaman dedim ki
"10.000 saat kuralına uymuyor bu, değil mi?"
Sonra mecburen erken uzmanlaşma gerektiren
müzik benzeri alanları düşünmeye başladım.
Görünen şu ki model çoğu zaman aynı.
Birinci sınıf bir müzik akademisinin yürüttüğü bir araştırma bu
dikkatinizi şuna çekmek istiyorum:
Sıra dışı müzisyenler, üçüncü enstrümanlarına kadar
ortalama müzisyenlerden daha çok
kasıtlı pratiğe başlamamışlar.
Sıra dışı müzisyenlerin de örnekleme dönemi var.
Erken yaşta yetişmiş dediklerimizin bile, Yo-yo Ma gibi.
O da bir örnekleme döneminden geçti
sadece diğer müzisyenlere göre daha hızlı geçirdi bu dönemi.
Ancak bu araştırma tamamen göz ardı ediliyor.
Daha etkili olan ise
"Battle hymn of the Tiger Mother" kitabının ilk sayfası.
Yazar burada kızını keman öğrenmeye teşvik ettiğini anlatıyor.
Kimse kitabın sonraki kısmında kızın annesine dönüp
"Bunu sen seçtin, ben değil" diyerek neredeyse pes ettiği
kısmı hatırlamaz.
Spor ve müzikte bu hayret verici örüntüleri gördükten sonra
eğitim gibi daha fazla insanı etkileyen alanları düşünmeye başladım.
Bir iktisatçı, İngiltere ve İskoçya'nın yükseköğretim sistemlerinde
kendiliğinden oluşan bir deney buldu.
İncelediği dönemde sistemlerin benzer olduğunu gördü ancak
İngiltere'de öğrencilerin erken ergenlikten
ilerde belirli bir bölüme başvurmak için uzmanlaşmaları gerekiyordu.
İskoçya'daysa öğrenci isterse üniversitede yeni şeyler deneyebiliyordu.
Sorduğu şey şuydu:
Yarışı kim kazanıyor? Erken uzmanlaşanlar mı geç uzmanlaşanlar mı?
Şunu gördü: Erken uzmanlaşanlar gelir olarak yüksekten başlıyorlardı
çünkü alanlara özgü becerileri daha çok gelişmişti.
Geç uzmanlaşanlar ise daha fazla şey deneyebiliyor ve
seçme zamanı gelince seçtikleri alanda daha uyumlu oluyorlardı.
İktisatta buna "eşleşme kalitesi" deniyor.
Bu yüzden de gelişme hızları daha fazla oluyor.
6 yıl içinde gelir uçurumunu yok ediyorlar.
Bu sırada erken uzmanlaşanlar sayısal olarak kariyerlerini daha çok bırakıyorlar
çünkü seçim yapmaya o kadar erken zorlanıyorlar ki
sıklıkla kötü seçimler yapmış oluyorlar.
Geç uzmanlaşanlar kısa vadede kaybediyor
ama uzun vadede kazanıyor.
Kariyer seçimine "randevu" gibi bakabilseydik
insanları bu kadar hızlı kariyer seçmeleri için zorlamazdık.
Bu örüntüyü tekrar görmek, hayranlık duyduğum insanların
gelişimsel öyküsünü keşfetmek konusunda ilgimi uyandırdı.
Duke Ellington çocukken beyzbol, resim ve çizime
odaklanmak için müzik derslerinden kaçmış.
Maryam Mirzakhani çocukken matematiğe ilgisi yokmuş,
bir romancı olmak istiyormuş.
Ama matematik alanının en prestijli ödülü
Fields madalyası alan
ilk ve halâ tek kadın olmuş.
Vincent Van Gogh beş farklı kariyere sahipti
elinde patlamadan önce her birinin gerçek tutkusu olduğuna inanmıştı.
Yirmili yaşlarının sonuna doğru "Resim Sanatına Giriş" kitabını aldı.
Sonunda bu alanda ilerledi.
Claude Shannon, Michigan Üniversitesinde bir elektrik mühendisiydi
kredi doldurmak için bir felsefe dersi almıştı.
Bu derste neredeyse yüz senelik bir mantık sistemi öğrendi.
Bununla doğru ve yanlış ifadeler 1 ve 0 olarak kodlanabiliyor ve
matematik gibi çözülebiliyordu.
Bu olay ikili kod sisteminin gelişimine yol açtı,
günümüzde tüm bilgisayarların temelinde bu var.
Son olarak, benim kendi rol modelim Frances Hesselbein.
Ben ve Hesselbein.
İlk profesyonel işini 54 yaşında edindi,
İzci Kızlar'ın CEO'su oldu
ve kurumu kurtardı.
Azınlıktan üye sayısını üçe katladı,
130.000 gönüllü ekledi.
Onun görev süresinde çıkarılan yetkinlik rozetlerinden biri.
İkili kodda bilgisayar öğrenen kızlar yazıyor.
Frances bugün Manhattan'da bir liderlik enstitüsü yönetiyor
ve hafta içi her gün çalışıyor.
Sadece 104 yaşında.
İlerde kim bilir ne olur?
(Gülüşmeler)
Bunun gibi gelişim öykülerini hiç duymuyoruz, değil mi?
Nobel ödüllü araştırmacıların
sıradan araştırmacılara göre iş dışı hobi edinmesinin
22 kat daha fazla olduğunu
bulan araştırmayı da bilmiyoruz.
Bunları hiç duymuyoruz.
Sanatçılar ya da işleri çok ünlü bile olsa
bu gelişim öykülerini duymuyoruz.
Örneğin bu takip ettiğim bir sporcu.
6 yaşında, İskoç rugby ekipmanlarını giyiyor.
Tenis, kayak ve güreşi denemiş biraz.
Annesi tenis antrenörüymüş ama oğluna koçluk yapmayı reddetmiş
çünkü topa normal vurmuyormuş.
Basketbol, masa tenisi ve yüzme ile ilgilenmiş.
Eğitmenleri büyük yaş gruplarıyla oynaması için
seviye atlatmak istediklerinde
reddetmiş çünkü sadece arkadaşlarıyla antrenman sonrası
profesyonel güreş konuşmak istiyordu.
Daha fazla spor denemeye devam etmiş:
Hentbol, voleybol, futbol badminton, kaykay.
Kim bu ayran gönüllü amatör?
Roger Federer.
Yetişkin haliyle Tiger Woods kadar ünlü
ama tenis fanatikleri bile onun gelişim öyküsüyle ilgili
hiçbir şey bilmez.
Peki standardı böyle olsa bile bu neden böyle?
Bence, bunun bir nedeni Tiger'ın öyküsünün biraz dramatik olması
aynı zamanda kendi hayatımızda iyi olmak istediğimiz
her şey için anlam çıkarabileceğimiz
bir anlatıma da benzemesi.
Ancak bu bir sorun bence
çünkü öyle görünüyor ki golf çoğu yönden insanların öğrenmek istediği
neredeyse her şey için çok kötü bir model.
(Gülüşmeler)
Golf, psikolog Robin Hogarth'ın
"hoş öğrenme ortamı" diye adlandırdığının somut bir örneği.
Hoş öğrenme ortamlarında sonraki adımlar ve hedefler açıktır,
kurallar açıktır ve asla değişmez.
Bir şey yaptığınızda hızlı ve doğru dönütler alırsınız;
gelecek yılın işi geçen yılınki gibi olacaktır.
Satranç. Başka bir hoş öğrenme ortamı.
Büyükusta avantajı çoğunlukla
tekrar eden örüntüler bilgisine dayalıdır
bu yüzden satrancı otomatikleştirmek çok kolaydır.
Spektrumun diğer tarafında "nahoş öğrenme ortamları" var.
Burada sonraki adım ve hedefler net olmayabilir.
Kurallar değişebilir.
Bir şey yaptığınız zaman dönüt alamayabilirsiniz.
Ertelenebilir, doğru olmayabilir
ve gelecek yılın işi geçmiş işlere benzemeyebilir.
Şu an yaşadığımız dünya hangisine daha çok benziyor?
Aslında adapte edilebilir şekilde düşünme
ve birbirine bağlı kısımları takip etme ihtiyacımız
algımızı kökten değiştirdi.
Dolayısıyla bu diyagrama baktığınızda
sağ merkezdeki çember daha büyük görünecektir muhtemelen
çünkü beyniniz bütünün parçayla ilişkisini
görmeye daha yatkın.
Oysa adapte olmak ve kavramsal düşünce gerektiren
modern çalışmaya maruz kalmamış birisi
ortadaki çemberlerin aynı boyutta olduğunu görecektir.
Yani bizler nahoş iş dünyasındayız
burada aşırı uzmanlaşma bazen kötü geri tepebilir.
Örneğin farkı ülkelerde yapılan bir araştırmada
kişilerin ebeveynlerinin eğitim süreleri ve sınavlarıyla
kendi eğitimleri eşleştirildiğinde fark
bazısının kariyer odaklı eğitim aldığı
bazısının da kapsamlı eğitim aldığıydı.
Örüntü gösterdi ki kariyer odaklı eğitim görenler
eğitim biter bitmez daha çabuk iş buluyorlar,
hemen daha fazla kazanmaya başlıyorlar
ama değişen dünya için daha az adapte olabiliyorlar.
Bu yüzden işgücünde daha az süre kalıyorlar.
Kısa vadede kazanıp uzun vadede kaybediyorlar.
Uzmanların jeopolitik ve ekonomik tahminler yaptıği
20 yıl süren ünlü araştırmayı düşünün.
En kötü tahmini yapanlar en uzman bilirkişilerdi.
Bütün kariyerlerini bir iki sorun üzerinde odaklanarak harcamış
dünyayı bir gözden ve anlayıştan görmeye başlamışlar.
Deneyim ve yetkinlik kazandıkça
daha da kötü hale geldi bazıları.
En iyi tahmini yapanlar ise geniş ilgi alanlarına sahip zeki insanlardı.
Tıp gibi alanlarda artan uzmanlaşma
kaçınılmaz ve faydalı. Bunda şüphe yok.
Yine de iki tarafı keskin bir bıçak bu.
Birkaç yıl önce, diz ağrısında dünyada en popüler olan ameliyatardan birisi
bir plasebo çalışmasıyla test edildi.
Bazı hastalara "sahte ameliyat" yapıldı.
Yani cerrahlar bir insizyon yapıyor
bir şey yapıyor gibi sesler çıkarıyorlar
sonra da hastaya dikiş atıyorlar.
Bu gerçek ameliyat kadar etkili oldu.
Yine de ameliyatın uzmanları, milyonlarca insanda bu ameliyatı
uygulamaya devam ediyorlar.
Bu nahoş dünyada iş gören her zaman aşırı uzmanlık değilse nedir?
Bunun hakkında konuşmak zor olabilir
çünkü her zaman bu şekilde görünmez.
Bazen kıvrılıyor, zigzag çiziyor ya da
daha geniş bir şekil alıyor gibi görünür.
Geride kalıyormuş gibi de görünebilir.
Bu numaralardan bazılarını konuşmak istiyorum.
Teknolojik yenilikler üstüne araştırmalara bakınca görüyoruz ki
en etkili patentler, Patent Ofisi'nin belirlediği teknolojik bir alanda
derinlemesine araştırmalar yapan bireyler tarafından değil,
aksine bir çok farklı teknolojik alanda çalışmış
ve sıklıkla diğer alanlardan elementleri entegre edebilen
bireylerin oluşturduğu gruplar tarafından alınıyor.
Bu alanda öncü ve mesleki hayranlık duyduğum kişilerden birisi
Gunpei Yokoi adında bir Japon.
Yokoi okulda elektronik sınavında iyi sonuçlar elde edemedi
ve bu yüzden Kyoto'da iskambil kağıdı firmasında bakım işçisi olarak
alt seviye bir işe mecbur kaldı.
İleri teknolojide çalışmak için yetersiz olduğunu gördü.
Ancak kolayca ulaşılabilen o kadar çok bilgi vardı ki
herkesin bildiği şeyleri uzmanların görmek için
çok kibirli kaldığı yollarla birleştirebilirdi belki.
Hesap makinesi endüstrisinden yaygın teknolojileri
kredi kartı endüstrisinden yaygın teknolojilerle birleştirdi
ve avuç içi oyunları üretti.
Çok popüler oldular.
Oyun 19. yüzyılda
ahşap vitrinli bir dükkanda kurulmuş bu iskambil kağıdı şirketini
oyuncak ve oyun işletmesine çevirdi.
Duyumuşsunuzdur belki adı Nintendo.
Yokoi'nin yaratıcı felsefesi
"eskimiş teknolojiyle yanal düşünme" olarak çeviriliyor.
Bilinen teknolojiyi alıp yeni şekillerde kullanmak.
Yokoi'nin başyapıtı ise
"Game Boy"du.
Tam anlamıyla teknolojik bir şakaydı.
Saga ve Atari'nin ürettiği renkli rakipleri ile aynı anda çıktı
ve onları geride bıraktı.
Çünkü Yokoi müşterilerin ilgilendiği şeyin renk olmadığını biliyordu.
Dayanıklılık, taşınırlık, uygun fiyat, pil ömrü
ve oyun seçimiydi ilgilendikleri şey.
Bu ailemin bodrumunda bulduğum benimki.
(Gülüşmeler)
Daha iyi günler gördü.
Kırmızı ışığın yandığını görebilirsiniz.
Çalıştırdım ve biraz Tetris oynadım.
Bunu bilhassa etkileyici buldum
çünkü pillerinin süresi 2007 ve 2013'te bitmişti.
(Gülüşmeler)
Bu kapsam avantajı daha öznel alanlarda da geçerli.
Bazı çizgi roman yaratıcılarının neden çok sattığını
araştıran bir çalışmada araştırmacılar sebebin
bu alandaki deneyim süresi,
yayımcının kaynakları ya da
daha önce basılan çizgi roman sayısı olmadığını buldu.
Önemli olan çizerin daha önce çalıştığı farklı tür sayısıydı.
Şaşırtıcı bir şekilde
geniş kapsamlı bir insanın yerini bir grup uzman dolduramıyor.
Böyle insanlardan yeterince üretmiyoruz muhtemelen.
Çünkü bu insanlar ilk başlarda sadece geri kalmış gibi görünüyorlar.
Erken başlangıç ya da uzmanlık gibi görünmeyen şeyleri
teşvik etme eğilimi göstermiyoruz.
Avantaj kazanmak için duyduğumuz bu iyi niyetli istekle
yeni bilgiler öğrenme şeklimizi kolaylaştırıyoruz aslında
sıklıkla ters tepen bir şekilde üstelik.
Geçen yıl yapılan bir araştırmada 7. sınıf matematik sınıflarının her birine
rastgele farklı öğrenme metodları uygulandı.
Bazılarına "tıkalı uygulama" adında metod verildi.
Bu metotta A tipinde sorular vardır
AAAAA, BBBBB diye devam eder.
Süreç hızlıdır,
çocuklar mutludur,
her şey mükemmeldir.
Diğer sınıflara "aralıklı uygulama" adında bir metod verildi.
Bu da bütün soru türlerini alıp bir şapka içine atmak gibi
sonra rastgele çekiyorsunuz.
Süreç daha yavaş, çocuklar daha öfkeli olur.
Ancak prosedürleri uygulamayı öğrenmek yerine
bir stratejiyi bir soru türüne nasıl eşleştirmeleri gerektiğini öğreniyorlar.
Sınav zamanı gelince de
aralıklı uygulama grubu tıkalı uygulama grubunu geride bıraktı.
Sonuçlar yakın bile değildi.
Ben bu araştırmanın büyük kısmını, yani erken başlangıcın
kariyer seçimi, bir öğrenim süreci ya da
sadece yeni bir şey öğreniminde
uzun vadeli gelişime ket vurabileceği düşüncesini çok mantıksız buluyorum.
Doğal olarak başarmanın insanlar kadar farklı yolu vardır.
Ama sadece Tiger'ın yolunu özendirip teşvik ediyoruz bence.
Oysa bu nahoş dünyada
Roger'ın yolundan giden insanlara da ihtiyacımız var.
Saygın fizikçi, matematikçi ve
harika yazar Freeman Dyson'ın söylediği bir şey var.
Dyson dün vefat etti, bu yüzden
umarım sözlerinin hakkını veriyorumdur.
"Sağlıklı ekosistem için kuşlara da kurbağalara da ihtiyacımız var."
Kurbağalar aşağıda çamurdan tüm pürüzlü ayrıntıları görürler.
Kuşlar yükseklerden bu detayları görmeden uçar
ancak kurbağanın bilgisiyle entegre haldedir.
Bizimse ikisine de ihtiyacımız var.
Asıl problem şu ki, diyor Dyson,
herkese kurbağa olmalarını söylüyoruz.
Bence de bu nahoş bir dünya için oldukça basiretsiz kalıyor.
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)
我想谈一谈人的潜能发展，
就从可能是最有影响力的 现代发展故事开始说起吧 。
大家都应该听说过“一万小时定律”，
或许你的生活也遵循此道。
其基本观点就是， 想在任何方面变得优秀，
需要花费上万小时刻意练习，
因此行动越早越好。
该理论的典型代表 就是老虎·伍兹。
尽人皆知，他 7 个月大时， 父亲给了他一根推杆。
10 个月时， 他开始模仿父亲挥杆。
他 2 岁时的视频已经可以 在油管（YouTube）和全国电视上找到。
快进到 21 岁，
他已是全世界 最优秀的高尔夫球手了，
典型的一万小时故事。
另一个被写进 众多畅销书中的典范，
就是波尔加三姐妹的故事。
他们的父亲决定在她们很小的时候， 就用职业训练的方式
教她们下国际象棋。
事实上，他是想证明
抢先起跑、刻意练习，
所有孩子都能成为 任何领域的天才。
而实际上，
他的两个女儿确实都成为了 国际象棋大师。
所以当我成为 《体育画报》的科普作家时，
我不禁感到好奇，
如果这个一万小时定律没错，
那我们就应该看到那些优秀运动员 通过所谓的“刻意练习”，
获得领先位置。
是有教练指导，聚焦于纠错的练习，
并不只是随便玩玩。
事实上，科学家在研究运动员时，
发现这些运动员 把更多时间花在了刻意练习上，
这并不令人意外。
当他们追踪运动员的 职业发展历程时，
他们的模式是这样的：
未来的骄子们 在他们最终的运动项目早期
花在有意识的 练习上的时间反而更少。
他们通常都经历了 一个科学家所谓的“试水期”。
在此期间， 他们会尝试各种体育运动，
从中获取广泛、通用的技能，
并从中发现自己的兴趣和能力，
与在较低水平就遭遇瓶颈同龄人相比， 他们把术业专攻的时间推迟得更晚。
当我看到这个情况时说：
“天啊！这可不符合 一万小时定律啊！”
因此我开始对其他领域，
那些强制性提早进入 专业化训练的领域感到好奇，
诸如音乐，
结果发现它们的模式大多相似。
这项研究来自于 一所顶级的音乐学院，
我想让大家关注的是：
相比一般的音乐家，
那些杰出的音乐家并没有 花更多时间在刻意练习上，
而是会尝试到第三样乐器，
当然，他们也有那一段“试水期”。
即便我们能想到的 像马友友那样早慧的
音乐家，
他也有一个“试水期”，
只不过相比大多数音乐家， 他的“试水期”更短而已。
即便如此，这项研究 却几乎被完全忽略了，
取而代之更具影响力的是
《虎妈的战歌》这本书的首页，
作者讲述了强制安排 女儿学小提琴的故事。
似乎无人记得书中后面的部分，
她女儿说： “学琴是你选的，不是我，”
而且几乎完全放弃了。
所以在体育和音乐方面， 了解到这类出人意料的情况后，
我开始对其他能影响 更多人的领域充满好奇，
诸如教育领域。
一位经济学家在英格兰 和苏格兰的高等教育体系里
发现了一个自然实验。
在他开展研究期间， 这两个体系十分相似，
除了在英格兰， 学生需要在十几岁时
选择一门专业学科进行专攻，
而在苏格兰，如果他们愿意，
可以继续在大学不断尝试。
这个经济学家提出的问题是：
谁是最后赢家， 先来者，还是后到者？
经济学家发现， 那些专攻者会在收入上领先，
因为他们拥有更多 专业领域的能力。
而那些晚专攻者 可以做更多不同尝试，
一旦做出了选择， 匹配度也会更高，
用经济学家的话来说， 就是“匹配质量”更好。
因此他们的收入增长更快，
六年之后，
这种收入差距被抹平。
与此同时，更多早期专攻者
开始退出原定的职业路线，
究其根源，是因为 他们太早被迫做出选择，
通常他们的选择并不明智。
所以，虽然晚专攻者 短期来看处于落后地位，
却赢在长期发展。
如果我们把选择职业看作约会，
就不会逼对方尽快安定下来。
再次看到这种模式 让我非常好奇，
想探究那些人的发展背景—— 他们的工作我向来羡慕不已，
像艾灵顿公爵（Duke Ellington， 美国黑人音乐家），他小时候曾逃掉音乐课，
去专心练习棒球、油画和绘画。
或者像玛丽安·米尔札哈尼 （Maryam Mirzakhani），
小时候对数学没有兴趣， 而是梦想成为小说家——
但她最终成为了第一个， 也是迄今为止唯一一个
获得“菲尔兹奖”的女性，
这是数学界最有声望的奖项。
又或是梵高，曾从事过 5 种不同的职业——
每一个都曾被他认为是 真正的使命，却都辉煌的幻灭了——
而在年近三十的时候， 他拿起了一本《绘画入门指南 》，
结果一发不可收拾。
克劳德·香农（Claude Shannon ） 曾就读于密歇根大学的电力工程专业，
选修哲学只是为了满足学分要求。
在课程中，他了解了 有近百年历史的逻辑体系，
其中真假陈述被编码为 1 和 0 ，
被当作数学问题一样解答。
于是，这一发现促进了 二进位码的发展，
奠定了今天所有数字计算机的基础。
最后，我的榜样 弗朗西斯·赫塞尔本 （Frances Hesselbein）——
这是我们的合照——
她在 54 岁时才开始从事 第一份专职工作，
并成为女童子军 （Girl Scouts）的首席执行官，
而正是她拯救了这个机构。
她使少数族裔成员人数 增加了两倍，
新招募了 13 万名志愿者，
这是她任职期间 颁发的精通奖章之一——
是奖励学习电脑的 女孩的二进位码。
现在，弗朗西斯经营着 一家领导力培训机构，
工作日在曼哈顿上班。
她只有 104 岁，
谁知道她接下来还会干什么。
（笑声）
我们几乎从来不会听到 这样的成长故事，对吧？
我们很难听到研究报告指出，
获得诺贝尔奖的科学家，
有一项业余爱好的可能性
比普通科学家高出 22 倍——
从未听说过。
即便表演者声名显赫， 作品成绩斐然，
我们也很难听到他们的成长故事。
例如，这是一位我所关注的运动员。
这是他 6 岁时穿着 苏格兰橄榄球球服的照片，
他尝试过网球、滑雪、摔跤。
他母亲是个网球教练， 但拒绝训练他，
因为他通常都不回球。
他也尝试了篮球、乒乓球、游泳，
当他的教练想让他再进一级，
和年纪更大点的男孩 一同训练时，
他表示拒绝，因为他只想 在和朋友训练结束之后
讨论一下职业摔跤。
他还继续尝试了 更多的体育项目：
手球、排球、足球、 羽毛球、滑板......
那么，这个浅尝者究竟是谁？
他就是罗杰·费德勒 （Roger Federer）。
成年后的他和老虎·伍兹 一样大名鼎鼎，
而即便是网球爱好者，
对他的成长故事也一无所知。
即便这是常态， 但背后的原因是什么呢？
个人认为，部分原因是 老虎的故事极富戏剧性，
但也因为通过这个 看似顺理成章的叙事，
我们可以推断出任何 我们想要在自己的生活中
做得更好的事情。
但我认为， 这其中存在一个问题，
因为我们发现，在很多方面， 高尔夫都是一种独特、糟糕的模式，
几乎概括了所有人们想要学的东西。
（笑声）
高尔夫
被心理学家罗宾 · 贺加斯 （Robin Hogarth） 称为“友好学习环境”的典型。
友好的学习环境有着 清晰的步骤和目标，
以及明确且一成不变的规则，
当你行动时， 能收到及时、准确的反馈，
明年的工作和去年的工作 基本大同小异。
象棋也提供了 一种温和友好的学习环境。
国际象棋特级大师的优势，
很大程度是基于 对反复出现的模式的把握，
这也是象棋可以 轻易自动化的原因。
另一个极端是“恶劣的学习环境”，
没有清晰的步骤和目标，
规则也可能改变。
采取行动，不确定能否得到反馈，
反馈可能延误，也许不准确，
明年的工作和去年的工作 也许大不相同。
那么哪一种听起来 更像我们所生活的世界？
事实上，我们对 一种与时俱进的思维
和持续追踪交互部分的需求
已经从根本上改变了我们的认知，
所以，但你看到这张图时，
右边中央的圆圈可能看起来更大，
因为你的大脑
受到了整体和各部分关系的影响，
相比之下，没有接触现代工作的人，
会因为缺少现代工作对 适应性、概念性思想的要求，
而正确的判断出 两边中央的圆圈大小相同。
而目前我们身处的正是 一种复杂多变的工作环境，
有时过度专业化可能会适得其反。
例如，在一项针对 十多个国家的研究中，
被研究者与其父母受教育的年限，
他们自身的考试成绩
以及教育年限进行匹配。
其中的差别在于， 部分人接受了职业教育，
另一部分接受了 更广泛的通识教育。
其中的模式是， 接受职业教育的人，
更有可能在训练结束后 被直接录用，
也更可能立刻赚到更多钱，
而他们在一个不断变化的 就业环境中适应性不强，
在整体人力资本中 投入的时间更少，
便会赢在短期，而输在长期。
再来了解一下 一个耗时 20 年，针对专家们
进行的围绕地缘政治 和经济预测的著名研究。
最糟的预测者恰恰是 某个领域的专家，
他们耗费毕生精力 研究一到两个课题，
只能以一种视角 或者心智模式看世界。
随着他们经验的积累 和资历的提升，
有些人甚至情况更糟。
优秀的预测者则是那些 兴趣广博的通达之人。
当然，在某些领域，诸如医学，
日益提升的专业化技能 不可避免且大有裨益，
这一点是毋庸置疑。
然而高度专业化 仍是一把双刃剑。
几年前，有一种 治疗膝盖疼痛的外科手术
与安慰剂对照组试验一同展开，
一些患者接受了“虚假手术”，
也就是说，医生会 （在患者膝盖上）切开一个切口，
接着忙前忙后， 就像在进行手术，
然后将病人的伤口直接缝合。
效果同样很不错。
而专业外科医生 则继续为数百万人
实施了真正的手术。
如果高度专业化并不是 险恶世界的解药，什么才是呢？
这就很难说了，
因为相关途径并不总是清晰明了，
有时看起来非常迂回曲折，
或需要更广阔的视角。
看起来可能让人觉得是落后了。
但我想谈谈一些可能的解决方案。
如果我们看看技术创新的研究， 会发现越来越多
最有影响力的专利作者
并不是那些在经过 美国专利局分类的技术领域
不断深入探索的研究者，
而是一个个团队，
这些团队中包括了跨越 大量不同技术类别的个人，
并且经常将来自 不同领域的信息结合在一起。
有一位这个领域的引领者，
我很羡慕他的工作，他的名字叫 横井军平（Gunpei Yokoi），是个日本人。
横井在学校的电子学考试 成绩并不理想，
所以他不得不退而求其次， 在京都的一个扑克牌公司
做一名底层的机器维护工。
他意识到自己并不具备 在前沿领域工作的能力，
但有太多的可以轻易获取的信息，
也许他可以把那些 众所周知的信息
以专家们看不到的方式结合起来。
他将计算器行业的 某项公开技术
和信用卡行业的 某项公开技术加以整合，
推出了一款掌上游戏机，
从而一鸣惊人。
这项发明让这家
成立于 19 世纪， 拥有木质门店的扑克牌公司，
摇身一变成为了 一家玩具和游戏公司。
你们也许都听说过： 它就是任天堂。
横井的创意哲学
可以诠释为 “利用旧有技术进行横向思维”，
即用创新方法使用已知的技术。
他的代表作就是：
游戏小子（Game Boy）。
无论从哪个角度听上去 都是个技术笑话。
它和竞争对手萨迦（Saga）和 雅达利（Atari）同时推出了彩色游戏，
最终力压对手，
因为横井知道 他的顾客最关心的
并不是色彩，
而是耐久性、便携性、 价格、电池寿命，
还有游戏选择。
这是我当年的游戏机， 在我爸妈的地下室找到的。
（笑声）
它见证了掌上游戏机的 辉煌时代。
不过我们可以看到， 红灯还能亮起。
我开机之后，玩了一会儿 俄罗斯方块，
我觉得这一点尤其令人惊叹，
因为这两套电池在 2007 年 和 2013 年就过期了。
（笑声）
这种广度优势 也适用于更主观的领域。
在一项关于是什么 导致了一些漫画作者
更有可能创作出轰动漫画的 有趣的研究中，
两位研究人员发现，
决定因素既不是 在该领域的多年经验，
也不是出版商的资源，
更不是之前创作的漫画数量，
而是该作者所创作过的 不同类型作品的数量。
有趣的是，
一个通才
很难被一组专才所替代。
我们可能没有尽可能多的 去培养这类通才，
因为在早期， 他们只是看起来落后了，
我们也不倾向于 激励任何看起来不像是
前沿技术或专业化的东西。
事实上，我认为出于良好的动机， 为了抢先一步，
我们甚至经常在基础阶段
有意寻求学习新知识的捷径，
结果却适得其反。
在去年的一项研究中， 美国一组七年级的数学班级
被随机分配了不同的学习方式。
有些进行了所谓的“分组练习”，
比如只让你解决 A 类问题，
然后是 B 类， C 类，等等。
进展非常顺利，
孩子们也很开心，
一切都井然有序。
其他一些班级则被要求 进行所谓的“交错练习”，
就好比把各种类型的问题 通通丢进一顶帽子，
然后随机抽取进行解答。
这种学习方式进展更缓慢， 孩子们也更沮丧。
但是比起学习如何执行程序，
他们正在学习如何把每类问题 与一类应对策略匹配。
在进行测试的时候，
“交错练习”小组一举打败了 “分组练习”小组，
而且差距非常明显。
我发现诸多这类研究的结论 都是违反直觉的，
也就是说，
无论是选择一项职业、 一门课程，
还是单纯学习新知识，
抢先一步有时会对 长期发展产生负面影响。
自然而然的，我也认为 成功的人就有多少，
成功的途径就有多少。
我们通常更倾向于激励和鼓舞人们 跟随老虎成功的脚步，
然而在竞争激烈的世界中，
我们则需要更多人 选择罗杰式的道路。
正如杰出的物理学家、数学家，
以及优秀的作家弗里曼·戴森 （Freeman Dyson）所说——
顺便告知各位， 戴森昨天去世了，
所以我也希望 借此表达对他的敬意——
正如他所说：对于一个 良好的生态系统，鸟类和蛙类同样重要。
青蛙深入池底，
细枝末节尽收眼底；
鸟类翱翔云天， 无法触及那些细节，
却能整合青蛙的所知所想。
这两者我们都需要。
戴森说，主要问题是，
我们正在告诉所有人去成为青蛙。
而我认为，
在一个复杂的世界里，
这种做法正在变得 越来越目光短浅。
十分感谢。
（鼓掌）
我想要聊聊人類潛力的發展，
並以──或許是當代影響 最深遠的發展故事開始。
很多人大概聽過「一萬小時法則」。
或許你甚至以此為模範。
其基本概念：若想擅長任何事，
你得花一萬個小時專注練習，
所以你最好盡早開始。
這個故事的典型是老虎．伍茲。
因 7 個月大時，爸爸就給了他根推桿而著名。
10 個月大時，他開始模仿爸爸揮桿。
你可以在YouTube上找到 他 2 歲時上電視的片段。
快轉到 21 歲，
他已經是全世界最優秀的高爾夫球員。
典型的一萬小時法則故事。
另一個被眾多暢銷書特寫的
就是波爾加三姐妹的故事，
爸爸決定在她們很小的時候，
以非常專業的方式教她們下棋。
其實他是想證明
只要提前開始專注練習，
任何小孩皆能成為任何事物的佼佼者。
而事實上，
他的兩個女兒都成為西洋棋特級大師。
在擔任《運動畫刊》雜誌的科學作家時
我感到好奇。
如果「一萬小時法則」是正確的，
那我們應該看到那些 精英運動員搶先起步
於所謂的「刻意練習」。
這是受指導的、專注於 糾正錯誤的練習，
不只是玩玩而已。
而事實上，當科學家研究精英運動員，
他們發現運動員花 更多時間在刻意練習上，
這並不令人意外。
當他們追蹤運動員的發展歷程時，
他們的模式是這樣的：
那些未來精英在早期花較少的時間
刻意練習他們將來從事的運動。
他們通常有被科學家稱為 「抽樣階段」的經歷，
此階段他們嘗試多種體育活動，
並獲取廣泛、綜合的技能，
從中發現他們的興趣和能力，
並延後專攻，晚於那些之後 處於高原停滯期的同儕。
當看到此現象，我想：
「天啊，這不完全符合 一萬小時法則吧？」
因此我開始對其他領域感到好奇，
那些我們亦認知 得盡早專攻的領域，
例如：音樂，
結果發現其模式大多相似。
這個研究是來自於一所頂級的音樂學院，
我想請大家注意的是這個：
那些卓越的音樂家並不 比其他普通音樂家
花更多的時間在刻意練習上，
直至他們嘗試到第 3 種樂器。
同樣，他們傾向於經歷「抽樣階段」，
甚至是那些著名的早熟音樂家，
像馬友友。
他也曾經歷「抽樣階段」，
只不過他比多數音樂家 更快地完成這階段。
然而，這個研究幾乎完全被忽略，
而更具衝擊力的
是《虎媽的戰歌》這本書的第一頁，
作者講述她要求 女兒學小提琴的故事。
似乎沒有人記得書中後段，
女兒跟母親說：「小提琴 是你選的，不是我選的。」
並幾乎放棄小提琴。
在體育和音樂界看到 這些出人意料的模式後，
我對其他能影響更多人 領域開始感到好奇，
例如：教育。
一名經濟學家在英格蘭 和蘇格蘭的高等教育系統，
發現了一個絕佳的天然對比。
在他研究的期間裡， 這兩個系統十分相似，
除了英格蘭的學生得十幾歲
就選擇特定的學科開始專精，
而在蘇格蘭，學生可以選擇
在大學嘗試不同的事物。
而他的問題是：
此取捨之下，誰獲利較多── 是早專精者？還是晚專精者？
而他觀察到：早專精者的收入較高，
因為他們有更多領域所需的特定技巧。
那些晚專精者則能嘗試不同事物，
當他們做出選擇時，契合度更高，
或是經濟學家所稱的「符合質度」。
所以他們的收入增長率更快。
6 年之後，
收入差距已無異。
於此同時更多早專精者開始
退出原定的職涯，
因他們得在很早選定專業，
而這常常導致人們做出不明智的決定。
所以那些晚專精者
輸在短期，贏在長期。
我想如果把職業選擇看作約會，
我們或許不會逼人們過早選定終生。
再次看到這種模式，
讓我想要探索我長期仰慕的 各領域專家的發展背景，
像艾靈頓公爵，他兒時曾棄音樂課，
專注於棒球和繪畫。
又或是瑪麗安．米爾札哈尼， 兒時對數學並不感興趣，
她夢想成為小說家，
但她最終成為第一位，也是迄今唯一
獲得菲爾茲獎的女性，
這是數學界最有聲望的獎項。
又或是梵谷，他曾有 5 個不同的職業，
直到失去興趣前， 每個都曾被他認為是使命，
20 歲後期，他拿起了 一本書：「繪畫基礎 ABC」。
結果還算可接受。
克勞德．夏農在密西根大學 修習電子工程，
他依規定修了哲學課，
在這堂課，他學到了一套 將近百年歷史的邏輯系統，
通過它，真假陳述 可以被編碼為 1 和 0，
並用來解決例如數學問題。
這促進了二進位碼的發展，
為今日所有的電腦打下基礎。
最後，我的榜樣── 法蘭西絲．賀瑟貝，
這是我和她的合照，
她在 54 歲時開始第一份正職，
進而成為女童軍的執行長，
翻轉了營運劣勢。
她讓少數族群會員增加了 3 倍，
新增了 13 萬名志工，
這是她任職期間創立的 其中之一個專科章，
是給學習電腦的女孩 的二進位碼徽章。
如今法蘭西絲經營一家領導力研究院，
週間都在曼哈頓工作。
而她芳齡僅 104 歲，
誰知道她還會做什麼。
（笑聲）
我們從來不會聽到 這樣的發展故事。
我們不會聽到研究報告指出：
獲得諾貝爾獎的科學家，
在工作之外有業餘愛好的可能性
比其他科學家高出 22 倍。
我們從沒聽過。
即使是知名的表演者或作品，
我們也不會聽到類似的發展故事。
例如，這是一名我關注的運動員。
這是他 6 歲時，穿著蘇格蘭橄欖球球服。
他嘗試過網球、滑雪和摔角。
他的媽媽其實是位網球教練， 但她拒絕訓練他，
因為他不願規矩地回球。
他嘗試了籃球、桌球和游泳。
當他的教練想讓他升級，
和年長的男孩一起受訓，
他拒絕了，
因為他只想和朋友在練習完後
談論專業摔角。
他繼續嘗試更多體育項目：
手球 、排球、足球、羽毛球、滑板⋯⋯
那麼，這位淺嘗者是誰？
他是羅傑．費德勒。
雖然成年的他像老虎．伍茲一樣出名，
然而，即使是網球愛好者通常也不知道
他的發展故事。
即使這是常態，那又為什麼呢？
我認為部分原因是 伍茲的故事非常戲劇化，
也是順理成章的故事，
可以延伸出：我們能擅長於 任何生命中想要的東西。
但我認為這有問題，
因為實際上，高爾夫的許多面向， 並非所有領域的完美模型。
（笑聲）
高爾夫是心理學家羅賓．何高士
所稱「友善」學習環境的縮影。
友善學習環境有清晰的步驟和目標，
明確且不變的規則，
你的行動能快速收到準確的反饋，
明年跟去年做的事 看來一模一樣。
西洋棋也是一種友善學習環境。
西洋棋特級大師的優勢
很大程度是了解反覆出現的模式，
這也是能容易地被自動化的原因。
另個極端是「詭變」的學習環境，
在這種環境，接下來的 步驟和目標可能很模糊。
規矩可能會變。
在你行動時，不一定會收到反饋。
或許會延遲，或許不準確，
而明年跟去年做的事， 或許不盡相同。
所以哪一個聽起來 更像我們所處的世界？
事實上，我們需要觸類旁通
並掌握聯結互動，
已經從本質上改變了我們的認知，
所以當你看這幅圖時，
你或許覺得右邊的 中心圓看來較大，
因為你的大腦
被相對的關係所吸引，
然而沒有接觸過
要求適應性和概念性思維的 現代工作的那些人
會正確地看到中心圓是一樣大的。
所以我們處於一個詭變的工作環境，
有時候過度專業化 會產生嚴重的反效果。
在十幾個國家進行的一項研究中，
根據研究對象父母的教育程度、
他們的考試成績、
他們自己的教育程度做比較，
不同的是有些人接受專注的職業教育，
而有些人接受更廣泛綜合的教育。
模式是：接受專注於職業教育的人，
更有可能在學習結束後馬上找到工作，
更可能馬上賺更多錢，
但對多變的工作環境的適應性更差，
因此總體來說他們在職場的時間更短，
他們贏在短期，但輸在長期。
又或是：著名的、20 年資歷的專家
對地緣政治和經濟做預測。
最糟糕的預測員是那些最專業化的專家，
那些用整個職業生涯研究一兩個問題，
然後用一個角度或思維模式 來看整個世界。
其中有些人預測的落差更大，
因為他們積累了經驗和資格。
最優秀的預測員則是那些 有著廣泛興趣的聰明人。
如今在某些領域，例如醫學，
日益專業化乃無可避免而且有益，
這是無庸置疑的。
但這仍然是一把雙刃劍。
幾年前，一種很普遍的膝關節疼痛手術
進行安慰劑對照實驗。
有些病人接受了「假手術」。
意思是外科醫師切了一刀，
假裝在做事，
然後替病人縫合。
成效跟正規手術無異。
但專精此手術的外科醫師
仍繼續進行數百萬的真手術。
那詭變世界裡，高度專業化 不總是成功的訣竅，那什麼才是？
這個有點難說，
因為它不總是直線前進的。
有時候它看起來是蜿蜒曲折的，
又或有廣闊的視野。
可能看來像進度落後。
但我想聊聊可能的成功訣竅。
如果看看技術創新的研究，我們會發現：
越來越多最具影響力的專利，
並不是由那些在美國專利局 歸類的單一技術領域中
鑽研越來越深的個人發明的，
而是由團隊完成的，
這些團隊中包含了
曾工作於多個不同技術類別的人，
他們常把不同領域的事物融合在一起。
有位可算此概念的先驅者， 我一直很欣賞其作品，
他是位日本人──橫井軍平。
求學時，橫井的電子學成績並不出色，
所以他只能做一份初階的工作，
在京都的一間紙牌公司 當機器維修工人。
他自覺不具備尖端科技的能力，
但是有許多容易取得的資訊，
或許他可以結合已經很普遍的東西，
但專家因過於專注而無法看見。
所以他結合了來自計算器
和信用卡產業的普遍技術，
製作了掌上遊戲。
結果很受歡迎。
他把這家 19 世紀 木造店鋪的紙牌公司，
轉型成一間玩具和遊戲公司。
你可能聽過，它叫任天堂。
橫井的創作哲學
被譯為「成熟技術的水平思考」，
創新地運用已成熟的技術。
他的代表作是這個：
Game Boy。
名副其實的科技笑話。
它與競爭對手 Sega 和 Atari 的 彩色遊戲機同時上市，
但 Game Boy 擊垮了對手，
因為橫井知道顧客關心的
不是顏色；
而是耐久性、便攜性、價格、耗電量，
還有遊戲的多樣性。
這是在我父母家地下室 找到的 Game Boy。
（笑聲）
它曾有過風光的時候。
但你能看到那個紅燈是亮著的。
我打開它玩了下俄羅斯方塊，
我認為這很神，
因為電池在 2007、2013 年就過期了。
（笑聲）
這種廣度優勢也適用於 更主觀的領域。
一項有趣的研究：某些漫畫作者
較可能創作出熱門作品的關鍵；
一對研究人員發現：
原因既不是在該領域多年的經驗，
也不是出版商的資源，
也不是之前創作的漫畫數量。
而是作者所創作不同 類型的作品種類數，
而有趣的是，
一個有著廣泛經驗的個人
不能完全被一個專家團隊所取代。
我們或許沒有盡可能多培養這類人，
因為在早期，他們只是看起來落後了，
而我們不傾向於鼓勵 任何看起來不像領先
或專業化的東西。
事實上，為了贏在起跑點，
我們經常簡化過程並產生反效果，
這甚至表現於我們學習 新事物的基本方式上。
去年的一項研究裡， 美國 7 年級的數學課，
班級被隨機分配不同的學習類型。
有些班級被分配到「封閉練習」。
例如你有 A 類問題，
你練習 AAAAA，然後 BBBBB，依此類推。
這樣的進度很快，
小朋友很開心，
一切都很好。
其他班級被分到「交叉練習」。
它就像把所有類型的 問題都扔進一個帽子裡
並隨機抽取問題。
進度較慢，小朋友覺得挫折。
但他們不是在學習如何執行程序，
而是在學習如何找到解決問題的策略。
當測試來臨時，
交叉練習的學生大幅領先 封閉練習的學生。
現在，我發現這個研究的 很多內容都是違反直覺的，
「贏在起跑點」這個概念，
無論是選擇職業還是學習方向
或者只是學習新的事物，
這個概念有時候會破壞長期的發展。
自然地，我認為：
世界上有多少人 就有多少種成功方式。
但我認為我們傾向於 只激勵和提倡「伍茲之路」，
在愈發詭變的環境中，
我們同時也需要越來越多人 走「費德勒之路」。
或正如傑出的物理學家、數學家
和優秀的作家弗里曼．戴森所說——
戴森昨天去世了，
所以我希望在此用他的話致敬，
他說：「為了健康的生態系統， 我們需要飛鳥和青蛙。
青蛙在泥地裡，
看到所有微小的細節。
飛鳥翱翔於高空，看不見那些細節，
但整合了青蛙所有的知識。
我們兩者都需要。」
問題是，戴森說：
「我們告訴所人有都要變成青蛙。」
而我認為，
在詭變的環境裡，
那是愈顯目光短淺的。
謝謝大家。
（掌聲）