Humanity is locked in an asymmetric conflict with the institutions of authority.
The more powerful they get, the less capable we are.
The more glory accrues to them, the more impoverished we become.
The more riveting their spectacles, the more paltry our realities;
the more stable their structures, the less stable our lives.
The problem is not the people in authority, but the institutions themselves.
No matter who holds the reins, they produce the same petty indignities and power imbalances.
It’s not that they are broken; this is just what they do.
No piecemeal reform could fix them:
we have to rethink everything according to a different logic.
To change anything, start everywhere.
When a war goes on long enough, it becomes invisible.
We no longer see how militarized our society has become:
the borders, the security checkpoints, the ranking systems and disciplinary measures.
Instead of power over our lives, we have the rule of authority.
What’s the difference between power and authority?
The workers who perform the labor have power;
the bosses who tell them what to do have authority.
The tenants who maintain the building have power;
the landlord whose name is on the deed has authority.
Armies have power; generals have authority.
A river has power; a permit to build a dam grants authority.
There’s nothing oppressive about power itself.
Many kinds of power can be liberating:
the power to care for those you love, to defend yourself and resolve disputes,
to perform acupuncture and steer a sailboat and swing on a trapeze.
There are ways to develop your abilities that increase others’ freedom as well.
Every person who acts to achieve her full potential offers a gift to all.
Authority over others, on the other hand, usurps their power.
And what you can take from them, others will take from you.
Authority is always derived from above:
The soldier obeys the general, who answers to the president,
who derives his authority from the Constitution—
The priest answers to the bishop, the bishop to the pope,
the pope to scripture, which derives its authority from God—
The police officer answers to his superiors, just as the judge derives authority from the law,
and corporations derive theirs from the dollar—
Manhood, whiteness, property: at the tops of all these pyramids,
we don’t even find tyrants, just social constructs:
ghosts hypnotizing humanity.
We will never have power on our own terms so long as we seek it through authority.
In hierarchies, we only obtain power in return for obedience;
power and authority become so interlinked that we can barely distinguish them.
Yet without freedom, power is worthless.
Without authority, people have an incentive to work out conflicts—
to earn each other’s trust.
Trust centers power in the hands of those who confer it, not those who receive it;
relationships built on trust are more likely to be mutually beneficial.
A person who has earned trust doesn’t need authority.
If someone doesn’t deserve trust, why should he be invested with authority?
And yet whom do we trust less than politicians, CEOs, police?
There are many different mechanisms for imposing authority.
Some require a centralized apparatus, like the court system.
Others can function more informally, like gender.
Some of these mechanisms have been completely discredited.
Who still believes in the divine right of kings?
Others, like property rights, remain so deeply ingrained that we cannot imagine life without them
And yet all of them only exist on account of our collective belief:
they are real, but not inevitable.
The existence of slumlords and executives is no more natural, necessary,
or beneficial than the existence of emperors.
It’s not a question of fairness; as long as these mechanisms concentrate power,
most of us will wind up on the losing end.
All the revolutions of the 20th century only secured the right to be bossed around by someone of your own color, class, and creed.
The challenge is to create spaces in which no one can accumulate power over others.
How could we regain control of our lives?
Governments promise us rights, but they can only take liberties;
anything they’re powerful enough to guarantee, they’re powerful enough to take away.
Markets just reward us for fleecing our fellows, and others for fleecing us.
The only sure way to secure the things we care about would be to build leaderless mutual aid networks capable of self-defense.
Doing without the state wouldn’t mean ceasing to provide for those in need;
it would mean helping each other directly instead of feeding a bureaucracy.
Doing without property law wouldn’t mean you would lose your possessions;
it would mean that no sheriff or stock market crash could take away the things you need.
If it weren’t for state-imposed property rights, our relationships to things would be determined by our relationships with each other.
Today, it is the other way around: our relationships with each other are determined by our relationships to things.
We want to abolish domination altogether—not to manage its details more judiciously,
not to swap out who inflicts and who endures, not to stabilize the system by reforming it.
Rather than calling for more legitimate rules or rulers, let’s find our own strength and learn to use it together.
Even those who simply wish to exert leverage on the authorities must admit that the most effective way to do this is to develop the power to act autonomously.
But it would be better still to set our own agenda, on our own terms.
Our wager is that in standing up for ourselves we will find others who do the same,
and our struggles will unlock new possibilities for our lives.
Win or lose, this path offers the richest experiences and relationships that are possible today.
In a world ruled by petty despots, it produces heroes; in a time of predictable routines, it inspires adventures;
in the face of the humiliations of modern life, it offers us our dignity.
To change everything, start anywhere.
If any of this resonates with you, you may be an anarchist.
Човечеството е в заклещено в неравностоен сблъсък с институциите на властта.
Колкото по-мощни стават те, толкова по-малко възможности получаваме ние.
Колкото повече слава трупат те, толкова по-бедни ставаме ние.
Колкото по-великолепни стават спектаклите им, толкова по-мизерна е реалността ни.
Колкото по-стабилни са структурите ни, толкова по-нестабилни са животите ти.
Проблемът не е в хората на власт, а в самите институции.
Без значение кой държи властта, те произвеждат същото неравенство и унижения за тези отдолу.
Институциите не са повредени; просто това е тяхната цел
Никоя отделна реформа не може да ги поправи.
Нужно е да преразгледаме всичко спрямо различна логика.
За да променим всичко, нека започнем навсякъде.
Когато една война продължи достатъчно дълго, тя става невидима.
Вече не ни прави впечатление колко военизирано е станало обществото ни:
границите, пунктовете за проверка, системите за рейтинг, принудителните мерки
Вместо силата да управляваме животите си, имаме управление на властта.
Каква е разликата между сила и власт?
Работниците, които се трудят, притежават сила;
шефовете, които им казват какво да правят, имат власт
Наемателите, които поддържат дадена сграда имат сила;
хазяинът, чието име е на нотариалния акт, има власт
Войските имат сила; генералите имат власт
Реката има сила; разрешителното за язовир осигурява власт
Силата сама по себе си въобще не е потисническа
Много видове сила могат да бъдат освобождаващи:
силата да се грижиш за тези, които обичаш, да се защитаваш и да разрешаваш конфликти
да извършваш акупунктура и да управляваш лодка или хвърчило.
Съществуват начини да развиеш уменията си, като в същото време увеличаваш личната свобода и на другите.
Всеки човек, който работи за постигане пълния си потенциал, прави подарък на всички други.
Властта над други, от друга страна, узурпира и отнема тяхната сила.
А това, което вземеш от другите, те ще вземат и от теб.
Властта винаги идва отгоре:
Войникът се подчинява на генерал, който отговаря пред президента,
който черпи властта си от Конституцията
Свещеникът се подчинява на епископ, епископът – на патриарх,
а патриархът – на свято писание, което черпи властта си от Бог
Полицаят отговаря пред началници, по същия начин, както съдията получава
властта си от закона, а корпорациите получават своята от долара
Това, че си мъж или че си бял, че имаш собственост: на върха на всички тези пирамиди
не откриваме даже тирани, а просто социални идеи:
духове, хипнотизиращи човечеството.
Силата никога няма да бъде у нас, докато я търсим чрез власт.
В йерархиите, можем да добием сила единствено в замяна на подчинението си;
сила и власт са станали толкова взаимозаменяеми, че не можем да ги различим.
И въпреки това, без свобода силата не струва нищо.
При отсъствието на власт отгоре, хората имат стимула да разрешават конфликтите
- да печелят доверието си взаимно.
Доверието дава силата на тези, които предлагат доверие, не на тези, които го получават.
Взаимоотношения, изградени на доверие, е по-вероятно да бъдат взаимоизгодни
Човек, който е спечелил доверие, не се нуждае от власт.
Ако някой не заслужава доверие, защо той да получава власт?
А на кого вярваме по-малко от политиците, директорите на корпорации и полицаите?
Съществуват много различни механизми за налагане на власт.
Някои зависят от централизиран апарат, като съдебната система.
Други работят по-неформално, като неравенството на половете.
Някои от тези механизми са вече напълно загубили давност.
Кой все още вярва в божественото право на кралете да управляват?
Други (като собствеността) остават толкова вкоренени, че не можем да си представим живот без тях.
Но всички те съществуват единствено, заради колективното вярване в тях:
те са истински, но не и неизбежни.
Съществуването на хазяи и директори на фирми не е по-естествено,
необходимо или полезно от това на императори.
Това не е въпрос на справедливост; докато тези механизми концентрират власт,
повечето от нас ще се оказват на страната на губещите.
Всички революции на ХХ век само извоюваха правото ни
да бъдем командвани от някого от нашия цвят, класа или религия.
Предизвикателството сега е да създадем общество,
в което никой да не може да трупа власт над другите
Как можем да си върнем контролът над животите ни?
Правителствата обещават права, но те могат единствено да отнемат свободи;
ако са достатъчно силни да гарантират нещо, те са достатъчно силни и да го отнемат
Пазарите ни възнаграждават само ако отскубнем нещо от събратята си, и обратното.
Единственият сигурен начин да предпазим нещата, които обичаме, е като изградим
безводачески мрежи на взаимопомощ, способни да се самоотбраняват.
Да премахнем държавата не било значело да спрем да се грижим за нуждаещите си;
би значело да си помагаме един на друг директно, вместо да храним чиновници.
Да премахнем собствеността не би значело, че ще загубиш вещите си;
би значило, че никое ченге или срив на финансовия пазар може да отнеме нещата, от които имаш нужда
Ако не бяха наложените от държавата права на собственост,
отношенията ни с вещите биха се определяли от тези с хората.
В момента е обратното: отношенията ни с хората се определят от тези с вещите.
Искаме да унищожим господството изцяло - не да го правим по-справедливо,
не да разменим налагащите го и потърпевшите, не да стабилизираме системата чрез реформи.
Вместо да призоваваме за по-легитимни правила или управници,
нека намерим собствената си сила и да се научим да я ползваме заедно.
Дори тези, които просто желаят да приложат натиск върху властите трябва да се съгласят,
че най-ефикасният начин да сториш това е да развиеш силата да действаш автономно.
Но би било още по-добре да определим сами целите си спрямо нашите интереси.
Ние твърдим, че като защитаваме позицията си, ще открием и други, правещи същото,
и борбите ни ще отворят нови възможности пред нас.
Независимо дали печелим или губим,
този път предлага най-богатите възможни днес изживявания и отношения.
В свят, управляван от потисници, той ражда герои;
във време на предвидими рутини, той вдъхновява приключения;
изправен срещу униженията на съвременния живот, той ни връща достойнството ни.
За да променим всичко, нека започнем където и да е.
Ако нещо от това отеква някъде в теб, е възможно да си АНАРХИСТ.
Մարդկությունն անհավասար հակամարտության մեջ է իշխանական կառույցների հետ։
Ինչքան ավելի հզոր են դրանք, այդքան պակաս ուժ մենք ունենք։
Ինչքան ավելի շատ փառք են դրանք վայելում, այդքան ավելի աղքատ ենք մենք դառնում։
Ինչքան ավելի հրապուրիչ է հանդիսանքը, այնքան ավելի նողկալի է մեր իրողությունը,
ինչքան ավելի կայուն են կառույցները, այնքան պակաս կայուն է մեր կյանքը։
Խնդիրը իշխանություն ունեցող մարդիկ չեն, այն կառույցներն ինքնին։
Անկախ նրանից, թե ում ձեռքում է կառավարման ղեկը, այն ծնում է ուժի անհավասարություն։
Համակարգը խափանված չէ, այն հենց այդպես է աշխատում:
Ոչ մի մասնակի լուծում չի օգնի,
մենք պետք է ամեն բան վերանայենք մեկ այլ տրամաբանությամբ.
մի բան փոխելու համար, սկսիր ամեն ինչից։
Երբ պատերազմը երկար է տևում, այն դառնում է անտեսանելի։
Մենք այլևս չենք նկատում, թե որքան ռազմականացված է մեր հասարակությունը՝
սահմանները, անվտանգության անցակետերը, կարգապահական միջոցները։
Մեր կյանքը տնօրինելու փոխարեն, մենք ունենք իշխանության գերակայություն։
Ո՞րն է ուժի և իշխանության տարբերությունը։
Աշխատողներն ուժ ունեն,
իսկ ղեկավարները, ովքեր ասում են՝ ինչ անել՝ իշխանություն։
Վարձակալները, ովքեր հոգ են տանում շենքի մասին, ուժ ունեն,
իսկ տանտերը, ում պատկանում է շենքը՝ իշխանություն:
Բանակն ուժ ունի, գեներալները՝ իշխանություն։
Գետն ուժ ունի, իսկ ամբարտակ կառուցելու թույլտվությունը՝ իշխանություն։
Ուժն ինքնին ճնշող չէ։
Ուժի շատ տեսակներ ազատագրող են,
սիրելիների մասին հոգ տանելը, ինքդ քեզ պաշտպանելը և վեճեր լուծելը,
ասեղնաբուժությամբ զբաղվելը, առագաստանավ ղեկավարելը և ճոճաձողի վրա պտտվելը։
Զարգացնելով որոշ կարողություներ, նպաստում ես նաև այլոց ազատագրմանը։
Մեկը, ով օգտագործում է իր ողջ ներուժը, ինչ-որ առումով նվեր է անում բոլորին։
Մյուս կողմից, ուրիշներին իշխելով խլում ես նրանց ուժը։
Եվ այն, ինչ վերցրել ես, ուրիշներն էլ կխլեն քեզնից։
Իշխանությունը միշտ ծագում է հետևյալ կերպ․
զինվորը ենթարկվում է գեներալին, ով պատասխանատու է նախագահի առաջ,
ում իշխանությունը գալիս է Սահմանադրությունից,
քահանան պատասխանատու է եպիսկոպոսի առաջ, եպիսկոպոսը՝ Պապի,
որն էլ իր հերթին իշխանություն է ստանում Աստծուց,
ոստիկանը կատարում է դատավորի հրամանը, դատավորի իշխանությունն էլ օրենքն է,
կորպորացաների իշխանությունը հաստատվում է փողի միջոցով:
Տղամարդկության և սեփականության բուրգի գագաթին
նույնիսկ բռնակալներ չեն գտնվի, դրանք սոցիալական կոնստրուկտներ են՝
մարդկությանը հիփնոզացնող ուրվականներ։
Մենք երբեք ուժ չենք ունենա, քանի դեռ որոնում ենք այն իշխանության միջոցով։
Հիերարխիայում մենք ստանում ենք ուժ միայն հնազանդության հետ այն փոխարինելով,
ուժն ու իշխանությունն այնքան փոխկապված են, որ հազիվ ենք դրանք իրարից տարբերում։
Եվ չնայած դրան՝ առանց ազատության, ուժն արժեք չունի։
Առանց իշխանության մարդիկ դրդված են խնդիրները լուծել փոխադարձ համաձայնությամբ՝
շահելով միմյանց վստահությունը։
Վստահության շնորհիվ ուժը կենտրոնանում է մարդկանց ձեռքում, ովքեր ուժ են շնորհում,
վստահության վրա հիմնված հարաբերություններն ավելի փոխշահավետ են։
Անհատը, ով վստահություն է վաստակել, իշխանության կարիք չունի։
Եթե մեկը վստահության չի արժանացել, ուրեմն նրան չպիտի տրվի իշխանություն։
Եվ չնայած ամենաքիչը մենք վստահում ենք քաղաքական գործիչներին և ոստիկանությանը:
Իշխանության պարտադրման տարբեր մեխանիզմներ կան:
Որոշները պահանջում են կենտրոնացած ապարատ, օրինակ՝ դատական համակարգը:
Մյուսները գործում են ոչ ֆորմալ կերպով, օրինակ՝ գենդերային դերերը։
Որոշ մեխանիզմներ ամբողջությամբ վարկաբեկված են:
Ո՞վ է դեռ հավատում թագավորների աստվածային իրավունքին:
Մյուսներն այնքան խորն են արմատացած, որ առանց դրանց կյանքը չենք պատկերացնում։
Եվ չնայած դրան՝ սրանք գոյություն ունեն մեր հավաքական հավատքի շնորհիվ,
դրանք իրական են, բայց ոչ անխուսափելի։
Տանտերերի և տնօրենների գոյությունը նույնքան բնական, անհրաժեշտ և շահավետ է,
որքան թագավորների գոյությունը։
Հարցը արդարության մեջ չէ, քանի դեռ այդ մեխանիզմները ուժ են կենտրոնացնում,
մեծամասնությունը պարտվող կողմում կլինի:
20-րդ դարի հեղափոխությունների արդյունքում մեզ ղեկավարում են մեր դասի և դավանանքի մարդիկ:
Անհրաժեշտ է ստեղծել տարածք, որտեղ ոչ ոք չի կարող կուտակել իշխանություն:
Ինչպե՞ս կարող ենք տնօրինել մեր կյանքը:
Կառավարությունը խոստանում է իրավունքներ, սակայն զրկում է մեզ ազատություններից,
եթե այն կարող է մեզ մի բան երաշխավորել, նմանապես կարող է մեզ զրկել դրանից:
Շուկայական համակարգը քաջալերում է, որ մարդիկ իրարից հնարավորինս շատ շորթեն։
Եթե ուզում ես վստահ լինել, որ անվտանգ ես, պետք է կառուցես փոխօգնութան ցանցեր։
Պետությունից հրաժարվելը չի նշանակում հոգ չտանել կարիքի մեջ գտնվողների համար,
դա նշանակում է ուղղակիորեն օգնել միմյանց բյուրոկրատական քաշքշուկների փոխարեն:
Սեփականությունից հրաժարվելը չի նշանակում, որ դու կորցնում ես ունեցածդ։
Դա նշանակում է, որ ոչ մի ոստիկան և ճնաժամ չի զրկի քեզ կյանքի անհրաժեշտ պայմաններից։
Առանց սեփականության մեր վերաբերմուքն իրերի հանդեպ կպայմանավորվի մեր՝ իրար հետ ունեցած հարաբերությամբ:
Այսօր ճիշտ հակառակն է, մեր հարաբերությունները պայմանավորված են իրերի հետ մեր վերաբերմունքով։
Մենք ուզում ենք վերացնել գերակայությունը, ոչ թե ավելի լավ այն կառավարել,
դիրքորոշումներ փոխել ու կայունացնել համակարգը բարեփոխումներով։
Ավելի լեգիտիմ օրենքների փոխարեն մեր կոչն է ուժ գտնել ու միասին կիրառել այն:
Լծակներ գործադրելու ամենաարդյունավետ միջոցը ինքնավար իշխանություն զարգացնելն է:
Բայց ավելի լավ է սահմանել սեփական օրակարգը, սեփական պայմանները:
Վստահ ենք, որ պաշտպանելով մեր իրավունքները կգտնենք ուրիշներին, ովքեր նույնը կանեն,
ու մեր պայքարը նոր հնարավորություններ կստեղծի մեր կյանքում:
Անկախ ամենից, այս ճանապարհը մեզ տալիս է հնարավոր ամենահարուստ փորձը:
Բռնակալների կողմից ղեկավարվող աշխարհում, այն կերտում է հերոսներ, ոգեշնչում արկածներ,
ի հակադրություն կյանքի ստորացումներին, այն մեզ արժանապատվություն է տալիս:
Ամենը փոխելու համար, սկսիր մի բանից։
Եթե այս ամենն արձագանք գտավ քեզ մեջ, հնարավոր է դու անարխիստ ես։
A humanidade está presa em um conflito assimétrico com instituções de autoridade.
Quanto mais poderosos eles ficam, menos capazes nós somos.
Quanto mais glória lhes é concedida, mais empobrecidos nos tornamos.
Quanto mais fascinantes os seus espetáculos, mais insignificantes são as nossas realidades;
Quanto mais estáveis suas estruturas, menos estáveis nossas vidas.
O problema não é o povo em autoridade, mas as próprias instituições.
Não importa quem tem as rédeas, eles produzem as mesmas indignidades e desequilíbrios de poder.
Não é que eles estão quebrados; isso é apenas o que eles fazem.
Nenhuma reforma fragmentada poderia corrigi-los:
Temos de repensar tudo de acordo com uma lógica diferente.
Para mudar qualquer coisa, comece por toda parte.
Quando uma guerra dura muito tempo, ela se torna invisível.
Não vemos mais como se tornou militarizada nossa sociedade:
As fronteiras, os postos de controle de segurança, os sistemas de classificação e as medidas disciplinares.
Em vez de poder sobre nossas vidas, temos a regra de autoridade.
Qual é a diferença entre poder e autoridade?
Os trabalhadores que realizam o trabalho têm poder;
Os patrões que lhes dizem o que fazer têm autoridade.
Os inquilinos que mantêm o prédio têm poder;
O senhorio cujo nome está na escritura tem autoridade.
Os exércitos têm poder; os generais têm autoridade.
Um rio tem poder; uma licença para construir uma represa concede autoridade.
Não há nada opressivo sobre o próprio poder.
Muitos tipos de poder podem ser libertadores:
O poder de cuidar de quem você ama, de se defender e resolver disputas,
Para realizar acupuntura e dirigir um veleiro e balançar em um trapézio.
Existem maneiras de desenvolver suas habilidades que aumentam a liberdade dos outros também.
Toda pessoa que age para alcançar seu pleno potencial oferece um presente a todos.
A autoridade sobre os outros, por outro lado, usurpa seu poder.
E o que você pode tirar deles, outros vão tirar de você.
A autoridade é sempre derivada de cima:
O soldado obedece ao general, que responde ao presidente,
Que deriva sua autoridade da Constituição -
O padre responde ao bispo, o bispo ao papa,
O papa à escritura, que deriva sua autoridade de Deus -
O policial responde aos seus superiores, assim como o juiz deriva autoridade da lei,
E as corporações derivam a deles do dólar -
Masculinidade, a raça branca, propriedade: no topo de todas essas pirâmides,
nem mesmo encontramos tiranos, apenas construções sociais:
fantasmas hipnotizando a humanidade.
Nunca teremos poder em nossos próprios termos, enquanto o buscarmos através da autoridade.
Nas hierarquias, só obtemos poder em troca da obediência;
Poder e autoridade se tornam tão interligados que mal podemos distingui-los.
No entanto, sem liberdade, o poder não vale nada.
Sem autoridade, as pessoas têm um incentivo para resolver conflitos -
para ganhar a confiança uns dos outros.
A confiança centra o poder nas mãos daqueles que a conferem, não daqueles que a recebem;
relacionamentos construídos sobre a confiança são mais propensos a ser mutuamente benéfico.
Uma pessoa que ganhou confiança não precisa de autoridade.
Se alguém não merece confiança, por que deveria ser investido com autoridade?
E, no entanto, em quem confiamos menos que os políticos, os CEOs, a polícia?
Existem muitos mecanismos diferentes para impor autoridade.
Alguns requerem um aparelho centralizado, como o sistema judicial.
Outros podem funcionar mais informalmente, como o gênero.
Alguns desses mecanismos foram completamente desacreditados.
Quem ainda acredita no direito divino dos reis?
Outros, como os direitos de propriedade, permanecem tão profundamente enraizados que não podemos imaginar a vida sem eles
No entanto, todos eles só existem por conta de nossa crença coletiva:
Eles são reais, mas não inevitáveis.
A existência de senhores e executivos não é mais natural, necessária,
ou benéfica do que a existência de imperadores.
Não é uma questão de justiça; enquanto esses mecanismos concentrarem poder,
A maioria de nós terminará na extremidade perdedora.
Todas as revoluções do século XX apenas garantiram o direito de ser mandado por alguém de sua própria cor, classe e credo.
O desafio é criar espaços nos quais ninguém possa acumular poder sobre os outros.
Como poderíamos recuperar o controle de nossas vidas?
Os governos nos prometem direitos, mas só podem tomar liberdades;
qualquer coisa que eles são poderosos o suficiente para garantir, eles são poderosos o suficiente para tirar.
Os mercados apenas nos recompensam por esfolar nossos companheiros, e outros por esfolar-nos.
A única maneira segura de assegurar as coisas que nos interessam seria construir redes de ajuda mútua sem líderes, capazes de autodefesa.
Fazer sem o Estado não significaria deixar de prover os necessitados;
significaria ajudar uns aos outros diretamente em vez de alimentar uma burocracia.
Fazer sem lei de propriedade não significaria que você perderia seus bens;
significaria que nenhum xerife ou queda do mercado de ações poderia tirar as coisas que você precisa.
Se não fosse por direitos de propriedade impostos pelo Estado, nossos relacionamentos com as coisas seriam determinados por nossas relações uns com os outros.
Hoje, é o contrário: nossos relacionamentos uns com os outros são determinados por nossos relacionamentos com as coisas.
Queremos abolir completamente a dominação - não para administrar seus detalhes com mais juízo,
não para trocar quem inflige e quem sofre, não para estabilizar o sistema reformando-o.
Em vez de pedir regras ou governantes mais legítimos, vamos encontrar nossa própria força e aprender a usá-la juntos.
Mesmo aqueles que simplesmente desejam exercer influência sobre as autoridades devem admitir que a maneira mais eficaz de fazer isso é desenvolver o poder de agir de forma autônoma.
Mas seria melhor ainda definir nossa própria agenda, em nossos próprios termos.
Nossa aposta é que, ao nos defendermos, encontraremos outros que fazem o mesmo,
e nossas lutas abrirão novas possibilidades para nossas vidas.
Vencer ou perder, este caminho oferece os relacionamentos e as experiências mais ricas que são possíveis hoje.
Em um mundo governado por pequenos déspotas, produz heróis; em um tempo de rotinas previsíveis, inspira aventuras;
em face das humilhações da vida moderna, nos oferece a nossa dignidade.
Para mudar tudo, comece em qualquer lugar.
Se isso se relaciona à você, você talvez seja um anarquista.
人类陷入了与权威机构的非对称性冲突中。
他们越强大，我们就越无能。
他们获得越多荣耀，我们就越加穷困。
他们的景观越吸引人，我们的现实就越微不足道；
他们的机构越稳定，我们的生活就越不稳定。
问题不在权威人士，而在机构本身。
无论谁握着缰绳， 他们都会造成一些侮辱和权力的不平衡。
这并不是说他们被打破了；这只是他们所做的。
没有任何零星的改革可以解决它们。
我们必须按照不同的逻辑重新思考一切。
To change anything, start everywhere.
当战争持续了足够长的时间时， 它就变得被人忽视。
我们再也看不到自己的社会变得多么军事化：
边界、安检站、排名系统和纪律处分。
作为所有我们生活权力的替代， 我们有一套权威的规则。
权力和权威之间有什么不同呢？
执行劳动的工人有权力；
告诉他们该如何做的老板们有权威。
保养建筑的房客有权力；
契约上有名字的房东有权威。
军队有权力，将军有权威。
一条河有权力，一个建立大坝的许可授予权威。
权力自己没有压迫。
许多种权力可以是解放：
关心你所爱的人的权力，属于保护自己和解决争端，
属于做针灸，驾驶帆船和荡秋千。
有许多方法来开发你的能力，同样增进他人的自由。
每个实现她全部潜力的人会给所有人都提供礼物。
另一方面，对他人的权威，霸占了他们的权力。
你可以从别人那里拿走的，其他人也会从你这里拿走。
权威总是来自上方：
士兵服从将军，将军听从总统，
总统从宪法得到他的权威——
牧师听从主教，主教听从教皇，
教皇听从圣典，后者从上帝得到它的权威——
警员听从他的上司，犹如法官从法律得到权威，
而企业从美元中获得——
男子气概、白皮肤、财产：在所有这些金字塔顶部，
我们甚至没有发现暴君，只有社会的建构：
幽灵催眠人类。
只要我们通过权威寻求权力， 我们就绝不会在自己的主张上享有它。
在等级制度中，我们只在服从的回报中获得权力；
权力和权威变得如此紧密相连，我们很难区分它们。
然而没有自由，权力是毫无价值的。
没有权威，人们就有动机来解决冲突——
获得彼此的信任。
信任集中那些赋予（信任）的人们手中的权力， 而不是接受（信任）的人；
人际关系建立在信任上更倾向于互利互惠。
赢得信任的人不需要权威。
如果某人不值得信任，那为什么他被赋予权威呢？
然而，还有什么人比政客、CEO和警察让我们更不信任？
有许多不同的机制来强加权威。
有些要求集中组织，就像法院系统。
其他的可能更加非正式地起作用，比如性别。
其中一些机制已经完全不可信。
还有谁仍在相信君权神受？
其他的，比如财产权，仍然如此根深蒂固， 我们无法想象没有它的生活。
然而它们所有都只存在于 我们共同信念的账户中：
它们是真实的，而不是必然的。
恶劣房东和管理者的存在，更不自然和不必要，
或者更有益于君主的存在。
这不是一个公平的问题；只要这些机制集中权力，
我们中的大多数将以失败告终。
20世纪的所有革命都仅仅获得了被颐指气使的权利， 那些人是我们自己肤色、阶级和教义中的某人。
面临的挑战是， 创造一个没有人可以积累凌驾于他人权力的空间。
我们怎样才可以重新控制自己的生活？
政府承诺我们权利，但是他们只能采取解放；
他们有能力担保的任何事，他们也有能力拿走。
只有我们敲诈同伴，以及其他人敲诈我们， 市场才奖励我们。
争取我们关心的事情的唯一方法， 将是建立无领袖且能够自卫的互助网络。
在没有国家的情况下进行 不意味着停止供给有需求的人；
它意味着用直接的互相帮助来取代供养官僚的制度。
在没有财产法的情况下进行 不意味着你会失去自己的财产；
它意味着没有司法官 或是股市崩盘夺走你需要的东西。
如果不是国家强制的财产权， 我们和物的关系将取决于彼此之间的关系。
今天，情况正好相反： 我们之间的关系取决于和物的关系。
我们想要完全废除统治—— 不是把它的细节管理得更明智，
不是换掉那些正在承受和忍耐的人， 不是通过改革来稳定系统。
与其说呼吁更多的合法统治或统治者， 不如让我们发觉自己的力量，并学着一起使用它。
即使是那些只想对当局施加影响的人也必须承认， 最有效的方法是向着自主行动发展权力。
但最好的做法仍然是设置自己的议程， 根据我们自己的主张。
我们打赌，如果我们为自己站起来 就会发现其他人做同样的事，
我们的斗争会打开生活的新可能性。
胜利或失败， 这条路提供了最丰富的经验和今日可能的关系。
在被些暴君统治的世界里，它产生英雄； 在可以预见常规的时代里，它激励冒险。
面对现代生活的屈辱，它为我们提供尊严。
To change everything, start anywhere.
如果这对你产生共鸣，你可能是个无政府主义者。