Every year, tens of thousands of people world-wide have brain surgery
without a single incision:
there’s no scalpel, no operating table, and the patient loses no blood.
Instead, this procedure takes place in a shielded room
with a large machine that emits invisible beams of light
at a precise target inside the brain.
This treatment is called stereotactic radiosurgery,
and those light beams are beams of radiation:
their task is to destroy tumors by gradually scrubbing away malignant cells.
For patients, the process begins with a CT-scan,
a series of x-rays that produce a three-dimensional map of the head.
This reveals the precise location, size, and shape of the tumor within.
The CT-scans also help to calculate something called "Hounsfield Units,"
which show the densities of different tissues.
This offers information about how radiation
will propagate through the brain, to better optimize its effects.
Doctors might also use magnetic resonance imaging, or MRI’s,
that produce finer images of soft tissue,
to assist in better outlining a tumor’s shape and location.
Mapping its precise position and size is crucial
because of the high doses of radiation needed to treat tumors.
Radiosurgery depends on the use of multiple beams.
Individually, each delivers a low dose of radiation.
But, like several stage lights converging on the same point
to create a bright and inescapable spotlight, when combined,
the rays of radiation collectively produce enough power to destroy tumors.
In addition to enabling doctors to target tumors in the brain
while leaving the surrounding healthy tissue relatively unharmed,
the use of multiple beams also gives doctors flexibility.
They can optimize the best angles and routes through brain tissue
to reach the target and adjust the intensity within each beam
as necessary.
This helps spare critical structures within the brain.
But what exactly does this ingenious approach do to the tumors in question?
When several beams of radiation intersect to strike a mass of cancerous cells,
their combined force essentially shears the cells’ DNA,
causing a breakdown in the cells’ structure.
Over time, this process cascades into destroying the whole tumor.
Indirectly, the rays also damage the area immediately surrounding the DNA,
creating unstable particles called free radicals.
This generates a hazardous microenvironment
that’s inhospitable to the tumor,
as well as some healthy cells in the immediate vicinity.
The risk of harming non-cancerous tissue is reduced
by keeping the radiation beam coverage
as close to the exact shape of the tumor as possible.
Once radiosurgery treatment has destroyed the tumor’s cells,
the body’s natural cleaning mechanism kicks in.
The immune system rapidly sweeps up the husks of dead cells
to flush them out of the body, while other cells transform into scar tissue.
Despite its innovations, radiosurgery isn’t always the primary choice
for all brain cancer treatments.
For starters, it’s typically reserved for smaller tumors.
Radiation also has a cumulative effect,
meaning that earlier doses can overlap with those delivered later on.
So patients with recurrent tumors
may have limitations with future radiosurgery treatments.
But these disadvantages weigh up against some much larger benefits.
For several types of brain tumors,
radiosurgery can be as successful as traditional brain surgery
at destroying cancerous cells.
In tumors called meningiomas, recurrence is found to be equal, or lower,
when the patient undergoes radiosurgery.
And compared to traditional surgery—
often a painful experience with a long recovery period—
radiosurgery is generally pain-free,
and often requires little to no recovery time.
Brain tumors aren’t the only target for this type of treatment:
its concepts have been put to use on tumors of the lungs, liver, and pancreas.
Meanwhile, doctors are experimenting with using it to treat conditions
such as Parkinson’s disease, epilepsy, and obsessive compulsive disorder.
The pain of a cancer diagnosis can be devastating,
but advancements in these non-invasive procedures
are paving a pathway for a more gentle cure.
في كل عام يخضع عشرات الآلاف من الناس حول العالم لجراحة دماغية
بدون شقٍّ واحد:
بدون مشرط ولا طاولة عمليات ولا يفقد المريض دماً.
بدلاً من ذلك، يتم هذا الإجراء في غرفة محمية
بآلة كبيرة تنبعث منها أشعة ضوئية غير مرئية
مسلّطةً على مكان معين داخل الدماغ.
هذا العلاج يسمى الجراحة الإشعاعية التجسيمية،
وهذه الحزم هي انبعاثات إشعاعية:
مهمتها تدمير الأورام عن طريق إزالة الخلايا الخبيثة تدريجياً.
بالنسبة للمرضى تبدأ العملية بالأشعة المقطعية،
سلسلة من الأشعة السينية التي تنتج خريطة ثلاثية الأبعاد للرأس.
هذا يكشف عن الموقع الدقيق للورم وحجمه وشكله.
تساعد الأشعة السينية أيضاً في حساب شيء يُدعى "وحدات هاونسفيلد،"
التي تظهر المسافات بين الأنسجة المختلفة.
تقدّم هذه معلومات حول كيفية انتشار الإشعاع
عبر الدماغ، لتحسين آثاره بشكل أفضل.
قد يستخدم الأطباء أيضاً التصوير بالرنين المغناطيسي MRSI's
الذي ينتج صوراً أدق للأنسجة الرخوة،
للمساعدة في تحديد شكل الورم وموقعه بشكل أفضل.
يعد تحديد موقعها وحجمها بدقة أمراً بالغ الأهمية
بسبب الجرعات العالية من الإشعاع لعلاج الأورام.
تعتمد الجراحة الإشعاعية على استخدام أشعة متعددة.
كل منها يعطي جرعة منخفضة من الإشعاع بشكل فردي.
لكن مثل العديد من أضواء المسرح التي تتقارب على نفس النقطة
لخلق ضوء موضعي لا مفر منه، عندما تجتمع،
تنتج أشعة الإشعاع مجتمعة طاقة كافية لتدمير الأورام.
بالإضافة إلى تمكين الأطباء من استهداف الأورام في الدماغ
مع ترك الأنسجة السليمة المحيطة دون أذى نسبياً،
فإن استخدام حزم متعددة يمنح الأطباء أيضاً المرونة.
يمكنهم تعيين أفضل الزوايا والمسارات عبر أنسجة المخ
للوصول إلى الهدف وضبط الكثافة داخل كل شعاع
حسب الضرورة.
هذا يساعد في الحفاظ على الهياكل الحيوية داخل الدماغ.
ولكن ما الذي يفعله هذا الأسلوب البارع بالضبط مع الأورام المعنية؟
عندما تتقاطع عدة حزم من الإشعاع لتضرب كتلة من الخلايا السرطانية،
فإن قوتها المجتمعة تقص خلايا الحمض النووي بشكل أساسي،
مسببة انقساماً في بنية الخلايا.
مع الوقت، تؤدي هذه العملية لتدمير الورم بأكلمه.
وبشكل غير مباشر تدمر الأشعة المنطقة المحيطة مباشرة بالحمض النووي،
لتشكل جسيمات غير مستقرة تسمى الجذور الحرة.
هذا يولد بيئة ميكروية خطرة
غير ملائمة للورم،
بالإضافة إلى بعض الخلايا السليمة في المنطقة المجاورة مباشرة.
يتم التقليل من خطر الإضرار بالأنسجة غير السرطانية
عن طريق الحفاظ على تغطية الحزمة الإشعاعية
أقرب ما يكون إلى الشكل الدقيق للورم.
بمجرد أن تدمر الجراحة الإشعاعية خلايا الورم،
تبدأ آلية التنظيف الطبيعية للجسم.
يكتسح الجهاز المناعي بسرعة قشور الخلايا الميتة لطردها من الجسم،
بينما تتحول الخلايا الأخرى إلى نسيج ندبي.
برغم تقدمها، إلا أن الجراحة الإشعاعية ليست دائماً الخيار الأساسي
لعلاج كل أورام الدماغ السرطانية.
بالنسبة للمبتدئين، عادةً ما تكون مخصصة للأورام الأصغر.
للإشعاع أيضاً تأثير تراكمي،
مما يعني أن الجرعات السابقة قد تتداخل مع تلك التي يتم العلاج بها لاحقاً.
لذا مرضى الأورام المتكررة
قد يكون عليهم قيود مع علاجات الجراحة الإشعاعية في المستقبل.
لكن هذه العيوب تواجه بعض الفوائد الأكبر بكثير.
للعديد من أورام الدماغ،
الجراحة الإشعاعية يمكن أن تكون ناجحة كجراحة الدماغ التقليدية
في تدمير الخلايا السرطانية.
في الأورام التي تسمى الأورام السحائية، وُجد أن التكرار يكون متساوياً أو أقل،
عند خضوع المريض للجراحة الإشعاعية.
وبالمقارنة مع الجراحة التقليدية
-غالبًا ما تكون تجربة مؤلمة مع فترة نقاهة طويلة-
الجراحة الإشعاعية بشكل عام خالية من الألم،
وغالبًا ما تتطلب وقتاً قصيراً للتعافي.
أورام الدماغ ليست الهدف الوحيد لهذا النوع من التداوي:
تم استخدام أفكارها على أورام الرئتين والكبد والبنكرياس.
وفي ذات الوقت، يقوم الأطباء بتجربة استخدامه لعلاج حالات
مثل مرض باركنسون والصرع واضطراب الوسواس القهري.
يمكن أن يكون الألم الناتج عن تشخيص الإصابة بالسرطان مدمراً
ولكن التقدم في هذه الإجراءات غير الجراحية
يمهّد الطريق لعلاج أكثر لطفاً.
Cada año, decenas de miles de personas en todo el mundo se someten
a una cirugía cerebral sin sufrir una sola incisión:
sin bisturí, sin mesa de operaciones y sin que el paciente pierda sangre.
En vez de eso, la operación se realiza en una habitación blindada
con una gran máquina que emite rayos de luz invisibles
hacia un objetivo concreto en el interior del cerebro.
Este tratamiento se conoce como "radiocirugía estereotáctica",
y esos rayos de luz son haces de radiación:
su misión es destruir los tumores eliminando poco a poco células malignas.
Para el paciente, el proceso comienza con una tomografía computarizada,
que es una serie de radiografías que generan un mapa tridimensional
de la cabeza.
Esta indica la ubicación exacta, el tamaño y la forma del tumor interno.
Las tomografías computarizadas también son para calcular las Unidades Hounsfield,
las cuales muestran las densidades de los diferentes tejidos.
Estas proporcionan información sobre cómo la radiación
se extiende por el cerebro, para optimizar mejor sus efectos.
Los médicos también pueden usar imágenes por resonancia magnética, o IRMs,
que generan imágenes de mayor calidad de tejidos blandos,
para ayudar a definir mejor tanto la forma como la ubicación de un tumor.
Mapear su tamaño y su posición exactos es algo esencial
debido a las altas dosis de radiación necesarias para tratar los tumores.
La radiocirugía depende del uso de múltiples haces.
Por separado, cada uno de ellos administra una dosis baja de radiación.
Pero, como las luces de escenario que convergen en un mismo punto
para crear un brillante e inevitable foco, cuando se combinan,
los rayos de radiación de forma colectiva producen la energía suficiente
para destruir tumores.
Además de permitir que los doctores distingan los tumores en el cerebro
mientras dejan el tejido sano de alrededor relativamente ileso,
el uso de múltiples haces también les otorga flexibilidad.
Pueden optimizar los mejores ángulos y recorridos a través del tejido cerebral
para alcanzar el objetivo y ajustar la intensidad de cada haz
tanto como sea necesario.
Esto ayuda a preservar las estructuras esenciales del cerebro.
Pero, ¿qué hace exactamente este innovador abordaje a los tumores en cuestión?
Cuando varios haces de radiación se cruzan para atacar a muchas células cancerígenas,
su fuerza unida es, básicamente, lo que destruye el ADN de las células,
provocando una rotura en la estructura de las mismas.
Con el tiempo, este proceso termina por destruir todo el tumor.
De forma indirecta, los rayos también dañan la zona
rodeando inmediatamente el ADN,
y crean partículas inestables conocidas como "radicales libres".
Esto crea un microambiente peligroso
que es hostil para el tumor
y también para algunas células sanas que están a su alrededor.
El riesgo de dañar el tejido no cancerígeno se reduce
manteniendo la cobertura del haz de radiación
lo más cerca posible a la forma exacta del tumor.
Una vez que el tratamiento de radiocirugía ha destruido las células del tumor,
el sistema natural de limpieza del organismo se activa.
El sistema inmunitario barre rápidamente las coberturas de las células muertas
para eliminarlas del organismo, mientras otras se convierten en tejido cicatricial.
Pese a sus innovaciones, la radiocirugía no siempre es la primera opción
para todos los tratamientos del cáncer cerebral.
Para empezar, esta técnica normalmente se reserva para tumores menores.
La radiación también tiene un efecto acumulativo,
lo que supone que las dosis previas pueden superponerse con las dosis posteriores.
De modo que los pacientes con recaídas
podrían tener limitaciones para recibir futuros tratamientos de radiocirugía.
Pero estas desventajas pesan sobre beneficios mucho mayores.
En varios tipos de tumores cerebrales,
la radiocirugía puede tener el mismo éxito que la cirugía tradicional
destruyendo las células cancerígenas.
En los tumores conocidos como meningiomas, las recaídas son las mismas, o menores,
cuando el paciente se somete a radiocirugía.
Y comparada con la cirugía tradicional,
una experiencia que a menudo es dolorosa y tiene un largo periodo de recuperación,
la radiocirugía por lo general es indolora
y no suele requerir demasiado tiempo para la recuperación del paciente.
Los tumores cerebrales no son el único objetivo de este tipo de tratamiento:
sus conceptos también han sido usados en tumores de pulmón, hígado y páncreas.
Mientras tanto, los médicos lo están probando para tratar afecciones
como el Parkinson, la epilepsia y el trastorno obsesivo compulsivo.
El dolor que causa un diagnóstico de cáncer puede ser devastador,
pero los avances logrados en estas técnicas no invasivas
están allanando el camino para obtener una cura más suave.
Chaque année, des milliers de personnes dans le monde se font opérer le cerveau
sans incision :
sans scalpel ni table d'opération, et le patient ne perd pas de sang.
À la place, cette opération se passe dans une cabine blindée
avec un gros appareil qui émet des faisceaux de rayons invisibles
à un endroit précis du cerveau.
Ce traitement s'appelle la radio-chirurgie stéréotaxique,
et ces faisceaux sont des rayons de radiations,
qui détruisent les tumeurs en éliminant graduellement les cellules malignes.
Pour les patients, l'opération commence par une tomodensitométrie :
une série de radiographies qui donne une carte tridimensionnelle du cerveau.
Cela révèle la position, la taille et la forme exacte de la tumeur.
Les tomodensitométries aident aussi à calculer les « unités Hounsfield »
qui indiquent la densité de différents tissus.
Cela offre des informations sur comment la radiation
va se propager à travers le cerveau afin d'optimiser ses effets.
Les médecins utilisent aussi l’imagerie à résonance magnétique (IRM),
montrant des images plus nettes des tissu mous,
aidant à mieux indiquer l'endroit et la forme de la tumeur.
Situer la position et la taille exacte de la tumeur est crucial,
du fait des fortes doses de rayonnement nécessaires pour les traiter.
La radio-chirurgie dépend de l’utilisation de plusieurs faisceaux.
Individuellement, chaque faisceau émet une faible dose de rayonnement.
Mais, comme plusieurs lumières de scène convergent vers le même point
pour créer un feu de projecteur lorsqu'elles sont rassemblées,
ces radiations produisent ensemble assez d'énergie pour détruire les tumeurs.
En plus d’aider les médecins à détruire les tumeurs dans le cerveau,
tout en laissant relativement indemnes les tissus sains environnants,
utiliser plusieurs faisceaux apporte aussi de la flexibilité aux médecins.
Ils obtiennent les meilleurs angles et routes à travers le tissu cérébral
pour atteindre la cible et règlent l’intensité de chaque faisceau,
selon la nécessité.
Cela permet d'éviter les parties critiques du cerveau.
Mais que fait cette approche ingénieuse aux tumeurs en question ?
Quand plusieurs faisceaux se croisent pour attaquer des cellules cancéreuses,
leurs forces combinées séparent les cellules d'ADN,
causant une rupture dans la structure des cellules.
Avec le temps, ce processus engendre la destruction de toute la tumeur.
Indirectement, les faisceaux endommagent aussi la zone entourant l'ADN,
créant des particules instables appelées radicaux libres.
Cela crée un micro-environnement dangereux
et inhospitalier à la tumeur,
ainsi qu'à certaines autres cellules saines à proximité.
Le risque d’endommager des tissus non cancéreux est réduit,
en gardant la couverture des faisceaux de radiation
la plus proche possible de la forme exacte de la tumeur.
Dès que le traitement radio-chirurgical a détruit les cellules tumorales,
le mécanisme naturel de nettoyage du corps s’active.
Le système immunitaire nettoie rapidement les enveloppes des cellules mortes
et les expulse hors du corps, alors que d'autres se changent en tissu cicatriciel.
Malgré ses innovations, la radio-chirurgie n'est pas toujours le premier choix
pour tous les traitements du cancer du cerveau.
Tout d'abord, elle est habituellement réservée aux tumeurs de petite taille.
La radiation a aussi un effet cumulatif,
c’est-à-dire que les premières doses peuvent chevaucher les suivantes.
Alors les patients avec des tumeurs récurrentes
peuvent être limités dans le recours aux futurs traitements radio-chirurgiques.
Mais ces inconvénients sont inférieurs aux nombreux avantages.
Pour bon nombre de tumeurs du cerveau,
la radio-chirurgie peut-être aussi efficace que la chirurgie classique
lorsqu'il s'agit de détruire les cellules cancéreuses.
Dans les tumeurs nommées méningiomes, les récidives sont égales ou inférieures,
lorsque le patient subit une radio-chirurgie.
Et comparé aux chirurgies classiques
qui sont des expériences douloureuses avec une longue période de convalescence,
la radio-chirurgie est généralement sans douleur,
et requiert souvent une petite, voire pas de période de convalescence.
Les tumeurs du cerveau ne sont pas les seules cibles de ce traitement :
il aussi été utilisé contre les tumeurs des poumons, du foie et du pancréas.
Entretemps, les docteurs expérimentent son utilisation contre des maladies
comme Parkinson, l'épilepsie et les troubles obsessionnels compulsifs.
La douleur d'un diagnostic de cancer peut être dévastatrice
mais les avancées dans ces techniques non-invasives
ouvrent la voie pour un traitement plus doux.
Világszerte minden évben emberek tízezrei esnek át agyműtéten
egyetlen vágás nélkül:
nincs sebészkés, nincs műtőasztal, és a betegek nem vesztenek vért.
Ehelyett ez az eljárás egy elszigetelt helyiségben zajlik
egy méretes műszer segítségével, amely láthatatlan fénysugarakat irányoz
egy agyon belül lévő konkrét célpontra.
A kezelés neve sztereotaxiás sugársebészet,
amely egy sugárterápiás technika:
a sugarak feladata, hogy apránként megsemmisítsék a rosszindulatú sejteket.
A páciens számára a folyamat CT-vizsgálattal kezdődik,
ami a fejről háromdimenziós képet készít röntgensugarak segítségével.
Ezáltal megállapítható a tumor pontos helye, mérete és alakja.
A CT-vizsgálat az ún. "Hounsfield egység" kiszámításában is segít,
amely a különféle szövetek sugárelnyelő tulajdonságát mutatja.
Ez pedig ahhoz kell, hogy megtudjuk, a sugárzás hogyan fog behatolni az agyba,
s ezáltal tökéletesíthetjük annak hatását.
Az orvosok mágneses rezonanciás képalkotást, azaz MRI-t is végezhetnek,
amely kifinomultabb képet ad a lágyszövetről,
ami a tumor alakjának és helyének jobb meghatározásában segít.
A tumor pontos helyének és méretének feltárása létfontosságú,
mivel a tumor kezeléséhez nagy sugárdózisra van szükség.
A sugársebészet több sugárnyaláb alkalmazására épül.
Külön-külön mindegyik alacsony sugárdózist közvetít.
Azonban, csakúgy, mint az egy pontban összefutó színpadi fények,
melyek együttesen ragyogó, elkerülhetetlen reflektorfényt alkotnak,
egyesülve a sugárnyalábok is eléggé erőteljesek a tumorok elpusztításához.
Amellett, hogy lehetővé teszi a tumorok pontos megcélzását
a környező egészséges szövetek nagyobb mértékű károsítása nélkül,
több sugárnyaláb használata rugalmasságot is eredményez.
Az orvosok beállíthatják az agyszöveten áthaladó legjobb szögeket és útvonalakat
a célpont eléréséhez,
és szükség szerint szabályozhatják minden sugárnyaláb intenzitását.
Mindez az agyban lévő létfontosságú rendszerek megóvásában segít.
De pontosan mit is csinál ez a leleményes megközelítés a szóban forgó tumorokkal?
Mikor több sugárnyaláb kereszteződik egy rákos sejtszaporulat szétroncsolására,
együttes erejük gyakorlatilag szétvágja a sejtek DNS-ét,
ami a sejtek szerkezetének összeomlásához vezet.
Ez a folyamat idővel az egész tumort elpusztítja.
A sugarak részben a DNS közvetlen közelében lévő területet is károsítják,
instabil részecskéket, úgynevezett szabad gyököket létrehozva.
Mindez olyan veszélyes mikrokörnyezetet teremt,
amely ellenséges nemcsak a tumorral szemben,
hanem néhány, közvetlen közelben lévő, egészséges sejttel szemben is.
A nem rákos sejtek károsításának kockázatát csökkenti,
hogy a sugárnyalábokat a lehető legprecízebben
a tumor pontos alakjára irányítják.
Miután a sugársebészeti kezelés megsemmisítette a tumor sejtjeit,
elkezdődik a test természetes méregtelenítő mechanizmusa.
Az immunrendszer gyorsan begyűjti az elpusztult sejtmaradványokat,
hogy kiüríthesse a szervezetből, miközben a többi sejt hegesedni kezd.
Újdonságai ellenére a sugársebészet nem minden agytumorkezelés esetén
elsődleges választás.
Először is, általában kisebb tumorok kezelésére alkalmazzák.
Másrészt a sugárzásnak kumulatív hatása is van,
vagyis a korábbi sugárdózisok összeadódhatnak a későbbiekkel.
Így a kiújuló tumorral rendelkező páciensek
jövőbeni sugársebészeti kezelése korlátokba ütközhet.
Azonban a hátrányokat bőven ellensúlyozzák az előnyök.
Számos agytumor esetében
a sugársebészet ugyanolyan sikeres lehet a rákos sejtek megsemmisítésében,
mint a hagyományos agysebészet.
Például agyhártyadaganatnál
a kiújulás ugyanolyan vagy kisebb eséllyel következik be,
ha a páciens sugársebészeten esik át.
Továbbá a hagyományos sebészethez képest –
ami sokszor fájdalmas és hosszú gyógyulási időszakot von maga után –
a sugársebészet általában fájdalommentes,
és gyakran alig igényel lábadozást.
Ez a kezelés nemcsak agytumorra alkalmazható:
tüdő-, máj- és hasnyálmirigy- daganatok ellen is használatos.
Mindeközben azzal is kísérleteznek, miként használják olyan betegségekre,
mint a Parkinson-kór, epilepszia és a kényszerbetegség.
Egy rákdiagnózis fájdalma lesújtó lehet,
viszont az efféle, beavatkozás nélküli eljárásokban történő előrelépések
egy kíméletesebb gyógymód felé mutatnak.
Setiap tahun, puluhan ribu orang di seluruh dunia menjalani operasi otak
tanpa sayatan sedikit pun:
tidak ada pisau bedah, meja operasi, dan pasien tidak kehilangan darah.
Sebaliknya, prosedur ini berlangsung dalam sebuah ruangan tertutup
dengan mesin besar yang menyorotkan sinar tak kasatmata
pada target yang tepat dalam otak.
Pengobatan ini dinamakan radiosurgeri stereotaktik,
dan sinar itu adalah sinar radiasi:
Fungsinya adalah menghancurkan tumor dengan mengikis sel ganas perlahan-lahan.
Bagi pasien, prosesnya dimulai dari CT-scan,
serangkaian sinar-X yang menghasilkan peta tiga dimensi kepala.
Ini menunjukkan lokasi, ukuran, dan bentuk tumor di dalam secara tepat.
CT-scan juga membantu penghitungan "Unit Hounsfield,"
yang menunjukkan massa beragam jenis jaringan.
Unit ini menampilkan informasi seputar penyebaran radiasi
di dalam otak agar hasilnya lebih optimal.
Dokter juga bisa menggunakan pencitraan resonansi magnetik atau MRI,
yang memproduksi citra jaringan halus yang lebih kentara,
untuk membantu menggambarkan dengan lebih baik bentuk dan lokasi tumor.
Memetakan posisi dan ukuran tepatnya sangatlah penting
karena tingginya dosis radiasi yang diperlukan untuk merawat tumor.
Radiosurgeri tergantung pada penggunaan banyak sinar.
Masing-masing memancarkan radiasi dalam dosis ringan.
Namun, seperti lampu panggung yang dipusatkan di satu titik
untuk menjadi lampu sorot yang terang benderang,
saat digabung, kekuatan sinar radiasi itu mampu menghancurkan tumor.
Selain memungkinkan dokter menargetkan tumor di dalam otak
sementara jaringan sehat di dekatnya hampir tak tersentuh,
penggunaan banyak sinar juga memberikan para dokter keleluasaan.
Mereka bisa memaksimalkan sudut dan rute terbaik melalui jaringan otak
untuk mencapai target dan menyesuaikan kekuatan setiap sinar
sebanyak yang dibutuhkan.
Hal ini membantu melindungi struktur kritis di dalam otak.
Namun apa sebenarnya yang dilakukan pendekatan cerdas ini pada tumor?
Saat beberapa sinar radiasi bersilangan untuk menyerang sel kanker bersama-sama,
kekuatan gabungan itu pada dasarnya memotong DNA sel,
menyebabkan kerusakan pada struktur selnya.
Seiring waktu, proses ini perlahan menghancurkan seluruh tumor.
Secara tidak langsung, sinar ini juga merusak area yang menyelubungi DNA,
menciptakan partikel-partikel labil yang disebut radikal bebas.
Terciptalah mikrolingkungan berbahaya
yang tidak ramah bagi tumor,
demikian pula beberapa sel sehat yang berada di dekatnya.
Risiko rusaknya jaringan bukan kanker pun berkurang
dengan menjaga cakupan sinar radiasi
semirip mungkin dengan bentuk tumor.
Begitu perawatan radiosurgeri menghancurkan sel-sel tumor,
mekanisme pembersih alami tubuh akan mulai bekerja.
Sistem kekebalan tubuh dengan cepat menyapu sel-sel mati
dan mengeluarkannya dari tubuh, sementara sel lain berubah menjadi jaringan parut.
Walau merupakan terobosan, radiosurgeri tak selalu menjadi pilihan utama
bagi semua perawatan kanker otak.
Sebagai permulaan, perawatan ini biasanya ditujukan untuk tumor kecil.
Radiasi juga memiliki efek kumulatif,
artinya dosis awal bisa bertumpuk dengan dosis berikutnya.
Jadi pasien dengan tumor berulang
memiliki keterbatasan dalam perawatan radiosurgeri di masa depan.
Namun segala kekurangan ini tertutupi manfaat yang lebih besar.
Bagi beberapa jenis tumor otak,
tingkat kesuksesan radiosurgeri bisa menyamai operasi otak tradisional
dalam menghancurkan sel kanker.
Pada meningioma, kemungkinan munculnya kembali tumor adalah sama,
atau lebih rendah, saat pasien menjalani radiosurgeri.
Dibandingkan dengan operasi tradisional—
yang kerap menyakitkan dengan masa pemulihan yang lama—
radiosurgeri secara umum bebas dari rasa sakit,
dan sering kali membutuhkan sedikit atau bahkan tanpa masa pemulihan.
Tumor otak bukan satu-satunya target perawatan ini:
konsepnya telah digunakan untuk tumor paru-paru, hati, dan pankreas.
Sementara itu, para dokter tengah mengujinya untuk merawat penyakit
seperti Parkinson, epilepsi, dan gangguan obsesif kompulsif.
Derita diagnosis kanker bisa menghancurkan,
tetapi perkembangan dalam prosedur non-invasif ini
tengah membangun jalan bagi penyembuhan yang lebih ramah.
Ogni anno, in tutto il mondo, decine di migliaia di persone
vengono operate al cervello
senza una singola incisione:
niente bisturi, niente tavolo operatorio e il paziente non perde sangue.
Questa procedura avviene, invece, in una stanza isolata
con un grande macchinario che punta fasci di luce invisibili
verso un bersaglio preciso nel cervello.
Questo trattamento si chiama radiochirurgia stereotassica
e questi fasci di luce sono fasci di radiazioni.
Il loro compito è distruggere i tumori,
raschiando via gradualmente le cellule maligne.
Per i pazienti, il processo inizia con una TAC,
una serie di radiografie che produce una mappa tridimensionale della testa.
Questa mostra la posizione precisa, la grandezza e la forma del tumore.
La TC aiuta anche a calcolare le cosiddette "Unità di Hounsfield",
che mostrano le densità dei diversi tessuti.
Questo per prevedere come le radiazioni si propagheranno nel cervello,
e ottimizzarne gli effetti.
I medici potrebbero usare anche la risonanza magnetica, o RM,
che produce immagini migliori del tessuto molle
per aiutare a delineare meglio la forma e la posizione del tumore.
Individuare la posizione precisa e le dimensioni è fondamentale
a causa delle alte dosi di radiazioni necessarie per il trattamento dei tumori.
La radiochirurgia dipende dall'uso di fasci multipli.
Ognuno di essi, individualmente, fornisce una bassa dose di radiazioni.
Ma come più luci di scena, che convergono su uno stesso punto
per creare una scena luminosa, che inchioda il soggetto,
queste basse radiazioni, se combinate,
sono sufficientemente potenti
da distruggere i tumori.
E oltre a consentire ai medici di mirare ai tumori nel cervello
lasciando relativamente illeso il tessuto sano circostante,
l'uso di fasci multipli offre loro anche una certa flessibilità.
Possono ottimizzare gli angoli e i percorsi nel tessuto cerebrale
per raggiungere l'obiettivo
e regolare, se necessario, l'intensità di ogni raggio.
Questo aiuta a non ledere le strutture critiche del cervello.
Ma cosa fa, esattamente, questo ingegnoso approccio ai tumori?
Quando si incrociano più fasci di radiazioni
per colpire una massa di cellule tumorali,
la loro forza combinata taglia, in pratica, il DNA delle cellule,
causando una rottura nella struttura delle cellule.
Col tempo, questo processo finisce col distruggere l'intero tumore.
Indirettamente, i raggi danneggiano anche l'area immediatamente circostante il DNA
creando particelle instabili chiamate radicali liberi.
Questo crea un microambiente pericoloso,
inospitale non solo per il tumore,
ma anche per alcune cellule sane nelle immediate vicinanze.
Il rischio di danneggiare il tessuto non canceroso si riduce,
mantenendo la copertura del fascio di radiazioni
il più vicino possibile alla forma esatta del tumore.
Quando il trattamento radiochirurgico ha distrutto le cellule del tumore,
entrano in gioco i meccanismi di pulizia naturale del corpo.
Il sistema immunitario spazza via rapidamente le cellule morte
per espellerle dal corpo,
mentre le altre cellule si trasformano in tessuto cicatriziale.
Seppur innovativa, la radiochirurgia non è sempre la scelta primaria
per curare i tumori al cervello.
Innanzitutto, è generalmente riservata ai tumori più piccoli.
Le radiazioni, inoltre, hanno un effetto cumulativo,
cioè le dosi precedenti possono sovrapporsi
a quelle somministrate in seguito.
Pertanto, i pazienti con tumori ricorrenti
potrebbero avere limitazioni per i futuri trattamenti radiochirurgici.
Nonostante questi svantaggi, i benefici sono di gran lunga maggiori.
Per diversi tipi di tumori al cervello,
la radiochirurgia ha lo stesso successo della chirurgia cerebrale tradizionale
nel distruggere le cellule cancerose.
Nei tumori chiamati meningiomi,
il tasso di ricaduta è risultato essere uguale o inferiore,
quando il paziente è sottoposto a radiochirurgia.
E rispetto alla chirurgia tradizionale,
che è spesso un'esperienza dolorosa con un lungo periodo di recupero,
la radiochirurgia è generalmente indolore
e richiede spesso poco o nessun periodo di recupero.
I tumori cerebrali non sono l'unico obiettivo di questo trattamento.
Viene infatti usato anche per i tumori ai polmoni, al fegato e al pancreas.
Nel frattempo, i medici lo stanno sperimentando per trattare condizioni
come la malattia di Parkinson, l'epilessia e il disturbo ossessivo compulsivo.
Il dolore di una diagnosi di cancro può essere devastante,
ma i progressi in queste procedure non invasive
stanno aprendo la strada a una cura meno aggressiva.
毎年 世界中で 何万人もが 脳の外科治療を受けています
なんと 少しも切開をせずに
メスも 手術台も使用せず 出血もありません
ただ この治療は 放射線防御室で行われます
脳内部のターゲットに
目に見えない光 (電磁波) を放射できる 大きな機械のある部屋です
この治療は「定位放射線治療」と呼ばれ
使用される電磁波は 放射線 です
放射線が 少しずつ悪性の細胞を除去し 腫瘍を破壊します
この治療は 患者がCTスキャンを 受けることから始まります
CTスキャンは 頭の中の ３次元地図を描くX線を発します
これにより 脳内部腫瘍の 正確な 場所 大きさ 形 が分かります
CTスキャンで「ハウンズフィールド単位」 と呼ばれる数値を測ります
異なる脳組織のX線吸収率を 計測するものです
これにより X線が脳組織を通過する様子が分かり
照射効果を最適化できます
磁気共鳴画像法 いわゆる MRIも 使用されることがあります
MRIでは 軟部組織の より精密な映像を得られるため
さらに正確な 腫瘍の輪郭と 位置を把握できます
正確な位置と大きさを知ることは とても重要です
腫瘍を治療するには 大量の放射線を使用するからです
放射線外科治療では 「マルチビーム」を使用します
個々の放射線量は 少量ですが
ちょうど 複数の舞台ライトが一点を照らし
明るく はっきりした スポットライトを作り出すように
複数の放射線は 一点に集結し 腫瘍を破壊するに十分なパワーを生み出します
マルチビームの使用は 周囲の正常な脳組織を あまり傷つけないようにしながら
医者が 脳腫瘍に 的を絞るのを可能にするのに加え
状況に応じた細かい操作を行うことを 可能にしてくれます
医者は 脳組織を通る最適な角度と経路を決め
ターゲットに放射線を到達させ
必要に応じて 放射線の強さを調節します
これにより 脳内の重要な構造は守られます
さて この巧妙なアプローチは どのように腫瘍に作用しているのでしょう？
複数の放射線が ガン細胞に集結すると
放射線の力が合わさって
ガン細胞のDNAを切断し その結果 細胞内の構造が破壊されます
時間と共に連鎖反応が起こり 腫瘍全体が崩壊します
間接的に 放射線は DNA周辺にもダメージを与え
フリーラジカルと呼ばれる 不安定な粒子を生成します
これは 腫瘍にとって有害な
微小環境を作りだしますが
すぐそばにある正常細胞にも 影響を与えます
正常な脳組織を害する危険性は
腫瘍に沿って できる限り正確な範囲に 放射線を当てることで
減らすことができます
放射線外科治療で 腫瘍細胞が破壊されると
身体の自浄作用が機能し始めます
免疫システムが 素早く 死滅した細胞の残骸を除去し 体外へ排出し
同時に 別の細胞が 瘢痕組織へと変形します
革新的技術ではありますが
放射線外科治療は 必ずしも 脳腫瘍治療に最善の選択ではありません
まず 一般的に 比較的小さい腫瘍の治療に限定されます
放射線には 累積的影響もあり
前に受けた照射が 次の照射効果に 重複する可能性があるため
再発した腫瘍を治療する場合
患者は 次の放射線外科治療に 制約を受けます
しかし このような不利点は それを上回る利点と比較検討できます
ある種の脳腫瘍に対しては
従来の脳手術同様の
高い成功率を持ちます
髄膜腫と呼ばれる腫瘍の場合
放射線外科治療を受けた患者の再発率は 従来の手術と同じか それより低くなります
また 従来の手術では
しばしば 長い回復期を必要としますが
それに比べ 放射線外科治療は 通常 痛みがなく
ほぼ 回復期を必要としません
この治療が行われるのは 単に脳腫瘍に限らず
肺 肝臓 膵臓の腫瘍にも 行われますが
また一方では 腫瘍以外の 治療への使用も試みられています
パーキンソン病、てんかん 強迫性障害などです
ガン診断の苦悩は 時に打撃的ですが
メスを使わない治療法の進歩は
より穏やかな治療への道を 切り開きつつあります
Co roku dziesiątki tysięcy osób przechodzą na świecie operację mózgu
bez jednego nacięcia;
nie ma skalpela ani stołu operacyjnego, a pacjent nie traci krwi.
Zamiast tego zabieg odbywa się w ekranowanym pokoju
z dużą maszyną emitującą niewidzialne promienie światła
na ściśle określony obszar w mózgu.
Zabieg ten to radiochirurgia stereotaktyczna,
a promienie światła to wiązki promieniowania,
których zadaniem jest niszczenie guzów
przez stopniowe zeskrobanie złośliwych komórek.
Dla pacjentów proces zaczyna się od tomografii komputerowej,
serii prześwietleń tworzących trójwymiarową mapę głowy.
To ujawnia dokładną lokalizację, rozmiar i kształt guza.
Tomografie komputerowe pomagają też obliczać jednostki Hounsfielda,
które pokazują gęstość różnych tkanek.
To daje informacje o tym, jak promieniowanie rozejdzie się po mózgu,
co ma zoptymalizować jego efekty.
Lekarze mogą użyć również rezonansu magnetycznego,
który tworzy dokładniejszy obraz tkanek miękkich,
by pomóc w lepszej ocenie kształtu i lokalizacji guza.
Zmapowanie dokładnej pozycji i rozmiaru jest kluczowe
z powodu wysokich dawek promieniowania koniecznych do leczenia guzów.
Radiochirurgia polega na zastosowaniu kilku wiązek.
Pojedynczo każda dostarcza niską dawkę promieniowania.
Ale tak jak kilka świateł scenicznych zbiegających się w tym samym punkcie,
by utworzyć jasne i nieuniknione światło punktowe,
połączone promienie produkują dosyć energii, żeby zniszczyć guza.
Poza tym, że umożliwia lekarzom atakowanie guza w mózgu
bez nadmiernego uszkadzania sąsiednich tkanek,
użycie kilku wiązek pozwala również na elastyczność.
Można zoptymalizować kąt i drogę przez tkankę mózgową,
by dotrzeć do celu
i odpowiednio dopasować natężenie każdej wiązki.
To pozwala oszczędzić istotne struktury w mózgu.
Ale co to sprytne podejście tak naprawdę robi guzom?
Gdy wiązki promieniowania krzyżują się, by uderzyć w masę komórek rakowych,
ich połączona siła właściwie rozcina DNA komórki,
powodując rozpad jej struktury.
Z czasem proces ten prowadzi do zniszczenia całego guza.
Pośrednio promienie uszkadzają także obszar sąsiadujący z DNA,
tworząc niestabilne cząsteczki zwane wolnymi rodnikami.
Generuje to niebezpieczne mikrośrodowisko,
które nie jest gościnne dla guza,
ale też dla niektórych zdrowych komórek w bezpośrednim sąsiedztwie.
Ryzyko uszkodzenia tkanki nienowotworowej redukuje się
przez kształtowanie wiązki promieniowania tak,
żeby jak najbliżej odpowiadała kształtowi guza.
Po tym jak zabieg radiochirurgiczny zniszczył komórki guza,
do gry włącza się naturalny mechanizm oczyszczający organizmu.
Układ odpornościowy szybko zmiata pozostałości martwych komórek,
żeby wymyć je z organizmu,
a inne komórki przekształcają się w tkankę bliznowatą.
Mimo innowacji radiochirurgia nie zawsze jest pierwszym wyborem
we wszystkich terapiach nowotworów mózgu.
Po pierwsze jest zazwyczaj zarezerwowana dla mniejszych guzów.
Promieniowanie ma też efekt kumulujący,
co oznacza, że wcześniejsze dawki mogą pokrywać się z późniejszymi.
Pacjenci z nawracającymi guzami
mogą mieć trudności z kolejnymi zabiegami radiochirurgicznymi.
Nad tymi wadami przeważają jednak dużo większe korzyści.
Dla kilku rodzajów guzów mózgu
radiochirurgia dorównuje tradycyjnym operacjom mózgu
w skuteczności niszczenia komórek nowotworowych,
W guzach zwanych oponiakami
nawroty zdarzają się równie często lub rzadziej,
gdy pacjent przechodzi zabieg radiochirurgiczny.
W porównaniu do tradycyjnej chirurgii,
często bolesnego doświadczenia z długim okresem rekonwalescencji,
radiochirurgia jest zazwyczaj bezbolesna
czasem nawet bez potrzeby rekonwalescencji.
Tego typu leczenie dotyczy nie tylko guzów mózgu.
Koncepcję wykorzystano do leczenia guzów płuc, wątroby i trzustki.
W międzyczasie lekarze eksperymentują z jej użyciem w leczeniu schorzeń
takich jak choroba Parkinsona, padaczka i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.
Rozpoznanie raka może mocno zaboleć,
ale postępy w nieinwazyjnych zabiegach
torują drogę łagodniejszemu leczeniu.
Todos os anos, dezenas de milhares de pessoas em todo o mundo
passam por cirurgia cerebral sem uma única incisão:
sem bisturi, nem mesa de operação, e o paciente não perde sangue.
Em vez disso, esse procedimento ocorre em uma sala protegida
com uma grande máquina que emite feixes invisíveis de luz
em um alvo preciso dentro do cérebro.
Esse tratamento é chamado de radiocirurgia estereotáxica,
e esses feixes de luz são feixes de radiação,
cuja tarefa é destruir tumores,
eliminando células malignas de modo gradual.
Para os pacientes, o processo começa com uma tomografia computadorizada,
uma série de radiografias que produzem um mapa tridimensional da cabeça.
Elas revelam a localização precisa, o tamanho e a forma do tumor interno.
As tomografias também ajudam a calcular algo chamado "Unidades Hounsfield",
que mostra a densidade de diferentes tecidos
e oferece informações
sobre a maneira como a radiação se propagará pelo cérebro,
para otimizar seus efeitos.
Os médicos também podem usar imagens de ressonância magnética, ou MRIs,
que produzem imagens melhores de tecidos moles,
para ajudar a delinear melhor a forma e a localização de um tumor.
O mapeamento de sua posição e de seu tamanho precisos é crucial
por causa das altas doses de radiação necessárias para tratar tumores.
A radiocirurgia depende do uso de múltiplos feixes.
Individualmente, cada feixe fornece uma baixa dose de radiação.
Mas, de modo semelhante a várias luzes que convergem no mesmo ponto
para criar um holofote brilhante e inevitável,
quando combinados,
os raios de radiação produzem juntos energia suficiente para destruir tumores.
Além de permitir que os médicos mirem tumores no cérebro
enquanto mantêm o tecido saudável ao redor relativamente ileso,
o uso de feixes múltiplos também dá flexibilidade aos médicos.
Eles podem otimizar os melhores ângulos e rotas por meio do tecido cerebral
para atingir o alvo
e ajustar a intensidade de cada feixe conforme necessário.
Isso ajuda a poupar estruturas importantes dentro do cérebro.
Mas o que essa abordagem engenhosa faz exatamente com os tumores em questão?
Quando vários feixes de radiação se cruzam
para atingir uma massa de células cancerosas,
a força combinada dos feixes basicamente corta o DNA das células,
causando uma ruptura na estrutura das células.
Com o tempo, esse processo se move em cascata, destruindo todo o tumor.
De modo indireto,
os raios também danificam a área imediatamente ao redor do DNA,
criando partículas instáveis ​ chamadas radicais livres.
Isso gera um microambiente perigoso que é inóspito para o tumor,
bem como algumas células saudáveis ​​nas imediações.
O risco de prejudicar tecidos não cancerosos é reduzido
mantendo-se a cobertura do feixe de radiação
o mais próximo possível da forma exata do tumor.
Quando o tratamento com radiocirurgia destrói as células do tumor,
o mecanismo de limpeza natural do corpo entra em ação.
O sistema imunológico rapidamente varre as cascas das células mortas
para expulsá-las do corpo,
enquanto outras células se transformam em tecido cicatricial.
Apesar de suas inovações, a radiocirurgia nem sempre é a escolha principal
para todos os tratamentos de câncer no cérebro.
Para começar, é reservado geralmente para tumores menores.
A radiação também tem um efeito cumulativo,
ou seja, doses anteriores
podem se sobrepor às doses administradas posteriormente.
Portanto, pacientes com tumores recorrentes
podem ter limitações com futuros tratamentos de radiocirurgia.
Mas essas desvantagens pesam contra alguns benefícios muito maiores.
Para vários tipos de tumores cerebrais,
a radiocirurgia pode ser tão bem-sucedida quanto a cirurgia cerebral tradicional
na destruição de células cancerosas.
Em tumores chamados meningiomas,
a recorrência é igual ou menor
quando o paciente é submetido à radiocirurgia.
E comparada com a cirurgia tradicional,
geralmente uma experiência dolorosa com um longo período de recuperação,
a radiocirurgia costuma ser indolor
e requer pouco ou nenhum tempo de recuperação.
Tumores cerebrais não são o único alvo para esse tipo de tratamento.
Seus conceitos foram usados ​​em tumores de pulmão, fígado e pâncreas.
Enquanto isso, os médicos estão experimentando usá-lo para tratar doenças
como a doença de Parkinson, epilepsia e transtorno obsessivo-compulsivo.
A dor de um diagnóstico de câncer pode ser devastadora,
mas avanços em procedimentos não invasivos
estão abrindo um caminho para uma cura mais suave.
Anual, peste tot în lume, zeci de mii de persoane sunt operate pe creier
fără o singură incizie:
fără bisturiu, fără masă de operație, iar pacientul nu sângerează.
În schimb, această procedură are loc într-o cameră izolată
cu un aparat mare ce emite raze invizibile de lumină
către o zonă precisă din creier.
Acest tratament se numește radiochirurgie stereotactică,
iar razele de lumină sunt fascicule de radiații:
sarcina lor e să distrugă tumorile eliminând gradual celulele maligne.
Pentru pacienți, procesul începe cu o tomografie computerizată,
o serie de raze X ce produc o hartă tridimensională a capului.
Aceasta relevă locul precis, mărimea și forma tumorii.
Scanările CT ajută și la calcularea așa-numitelor unități Hounsfield
care arată densitatea diferitelor țesuturi.
Acest lucru oferă informații despre felul în care radiațiile
se vor propaga în creier, pentru a optimiza rezultatul.
Doctorii pot folosi și rezonanța magnetică nucleară sau RMN-ul,
ce produce imagini mai clare ale țesuturilor moi,
pentru a determina mai bine localizarea și forma tumorii.
Reprezentarea exactă a formei și poziției e extrem de importantă
datorită dozelor mari de radiații necesare tratării tumorilor.
Radiochirurgia se bazează pe folosirea mai multor fascicule.
Individual, fiecare transmite o doză minimă de radiații.
Dar, la fel ca mai multe proiectoare ce converg într-un singur punct
pentru a crea un punct de lumină strălucitor,
combinate, radiațiile sunt suficient de puternice pentru a distruge tumorile.
În afara faptului că ajută medicii să țintească tumorile din creier,
lăsând țesutul sănătos înconjurător relativ nevătămat,
folosirea razelor multiple oferă doctorilor flexibilitate.
Ei pot optimiza unghiurile și căile cele mai bune prin țesutul cerebral
pentru a ajunge la țintă și a regla intensitatea fiecărei raze
dacă e nevoie.
Acest lucru menajează structurile critice ale creierului.
Dar ce face, mai exact, acestă abordare ingenioasă tumorilor în chestiune?
Atunci când mai multe raze X converg pentru a lovi o masa de celule canceroase,
forța lor combinată taie efectiv ADN-ul celulelor,
provocând o ruptură în structura celulelor.
Cu timpul, acest proces se încheie cu distrugerea întregii tumori.
Indirect, razele dăunează și zonei înconjurătoare ADN-ului,
creând particule instabile numite radicali liberi.
Asta creează un microambient periculos
ostil tumorii,
dar și câtorva celule sănătoase din jurul acesteia.
Riscul de a afecta țesutul sănătos e redus
păstrând fasciculul de raze
cât mai aproape posibil de forma exacta a tumorii.
Când tratamentul radiochirurgical a distrus celulele tumorale,
mecanismul natural de curățare al organismului intră în acțiune.
Sistemul imunitar curăță imediat celulele moarte
pentru a le elimina din organism,
iar celelalte celule devin țesut cicatricial.
În ciuda inovațiilor, radiochirurgia nu este întotdeauna prima opțiune
pentru tratarea tumorilor cerebrale.
În primul rând, e rezervată de obicei tumorilor mai mici.
Radiațiile au un efect cumulativ,
însemnând că dozele administrate anterior se pot suprapune cu cele ulterioare.
Deci pacienții cu tumori recurente
pot avea limitări în privința viitoarelor tratamente de radiochirurgie.
În ciuda acestor dezavantaje, beneficiile sunt mult mai mari.
Pentru diverse tipuri de tumori cerebrale,
radiochirurgia poate fi la fel bună precum chirurgia tradițională
în distrugerea celulelor canceroase.
În tumorile numite meningioame, recidivarea e egală sau mai scăzută
atunci când pacientul este supus radiochirurgiei.
Și comparativ cu chirurgia tradițională,
deseori o experiență dureroasă cu o perioadă lungă de recuperare,
în general, radiochirurgia nu doare
și deseori necesită foarte puțină recuperare sau chiar deloc.
Tumorile cerebrale nu sunt singurele supuse acestui tip de tratament:
acest concept e folosit și pentru tumorile pulmonare, hepatice și pancreatice.
Între timp, doctorii îi experimentează utilitatea în tratarea bolilor
precum boala Parkinson, epilepsia și tulburarea obsesiv-compulsivă.
Un diagnostic de cancer poate fi devastator,
dar progresul ce privește aceste tehnici non-invazive
pune bazele unui tratament mai puțin agresiv.
Svake godine, desetine hiljada ljudi širom sveta ima operacije na mozgu
bez ijednog reza, ne koristi se skalpel,
niti operacioni sto, a pacijent ne gubi krv.
Umesto toga, ova procedura sprovodi se u zaštićenoj prostoriji
uz pomoć velike mašine koja emituje nevidljive snopove svetlosti
uperene u tačnu metu unutar mozga.
Ovo lečenje se zove stereotaksična radiohirurgija,
a ti snopovi svetlosti su zraci radijacije.
Njihov zadatak je da unište tumore tako što postepeno čiste maligne ćelije.
Za pacijente, proces počinje CT skeniranjem,
nizom rendgentskih snimaka koji prave trodimenzionalu mapu glave.
Ovo otkriva preciznu lokaciju, veličinu i oblik tumora unutar glave.
Rendgetski snimci takođe pomažu u izračunavanju jedinica Haunsfilda,
koje pokazuju gustinu različitih tkiva.
Ovo pruža informacije o tome kako će se radijacija proširiti u mozgu
kako bi bolje optimizovala svoje efekte.
Doktori takođe koriste i magnetnu rezonancu ili MR,
koja proizvodi kvalitetnije slike mekih tkiva,
da im pomogne oko boljeg ocrtavanja oblika i lokacije tumora.
Mapiranje njegove tačne pozicije i veličine je presudno
zbog visokih doza radijacije potrebnih za lečenje tumora.
Radiohirurgija zavisi od upotrebe više zrakova.
Individualno, svaki za sebe dovodi malu dozu radijacije.
Ali, baš kao što se reflektori susreću u istoj tački
da stvore svetlo mesto na pozornici, kada se ujedine,
zraci radijacije zajedno proizvode dovoljno snage da unište tumore.
Pored toga što omogućava doktorima da ciljaju tumore u mozgu
dok je za to vreme okolno zdravo tkivo relativno neoštećeno,
korišćenje više zrakova daje doktorima fleksibilnost.
Mogu da optimizuju najbolje uglove i putanje kroz tkivo mozga
kako bi došli do cilja i prilagodili jačinu svakog zraka
po potrebi.
Ovo pomaže u spašavanju važnih struktura unutar mozga.
Nego, šta tačno ovaj genijalni pristup radi tumorima?
Kada se nekoliko zrakova radijacije ukrsti kako bi napali masu kancerogenih ćelija,
njihova zajednička snaga u suštini seče DNK ćelije,
uzrokujući rasparčavanje u strukturi ćelija.
Tokom vremena, ovaj proces postepeno prelazi u uništavanje celog tumora.
Indirektno, zraci takođe oštećuju oblast koja neposredno okružuje DNK,
stvarajući nestabilne čestice koje se zovu slobodni radikali.
Ovo proizvodi opasnu mikrookolinu
koja je negostoljubiva prema tumoru,
kao i prema nekim zdravim ćelijama koje su u neposrednoj blizini.
Rizik od nanošenja štete nekancerogenim tkivima je smanjen
tako što se pokrivenost snopa radijacije
zadržava što je bliže moguće tačnom obliku tumora.
Jednom kada tretman radiohirurgije uništi ćelije raka,
mehanizam prirodnog čišćenja tela počinje sa radom.
Imuni sistem ubrzano skuplja ljuske mrtvih ćelija
kako bi ih izbacio van tela, dok se druge ćelije transformišu u ožiljke.
Uprkos inovacijama, radiohirurgija nije uvek glavni izbor
za lečenje svih karcinoma mozga.
Za početak, obično je rezervisana za manje tumore.
Radijacija ima i kumulativni efekat, što znači da doze dobijene ranije
mogu da se preklope sa onim koje su dobijene kasnije.
Tako da pacijenti sa rekurentnim tumorima
mogu da imaju ograničenja za buduće lečenje radiohirurgijom.
Nego, ovi nedostaci se odmeravaju sa nekim mnogo većim benefitima.
Za nekoliko tipova tumora mozga, radiohirurška operacija
može biti uspešna isto koliko i tradicionalna operacija
u uništavanju kancerogenih ćelija.
Kod tumora koji se zovu meningeomi, utvrđeno je da je recidiv jednak ili niži
kada se pacijent podvrgne radiohirurškoj operaciji.
U poređenju sa tradicionalnom operacijom,
koja je često bolno iskustvo sa dugim periodom oporavka,
radiohirurgija je uglavnom bezbolna,
i često zahteva malo ili nimalo vremena za oporavak.
Tumori mozga nisu jedina meta za ovaj tip lečenja,
ovaj koncept se koristi za tumore pluća, jetre i gušterače.
U međuvremenu, doktori eksperimentišu koristeći ga za lečenje oboljenja,
kao što je Parkinsonova bolest, epilepsija i opsesivno kompulsivni poremećaj.
Bol kada se ustanovi rak može biti razarajuć,
ali poboljšanja u ovim neinvazivnim procedurama
popločavaju put ka nežnijem lečenju.
Her yıl, dünya çapında on binlerce insan
tek bir kesik bile olmadan beyin ameliyatı oluyor:
Neşter yok, ameliyat masası yok ve hasta hiç kan kaybetmiyor.
Bunun yerine bu yöntem korunaklı bir odada
beyinin belirli yerlerine görünmez ışık ışınları yollayan
büyük bir makinede gerçekleşiyor.
Bu yöntemin adı: Stereotaktik radyocerrahi
ve o ışık ışınları aslında radyasyon ışınları.
Onların görevi, kötü huylu hücreleri gitgide temizleyerek tümörleri yok etmek.
Hastalar için bu süreç tomografi ile başlıyor,
bir dizi x-ışını beynin üç boyutlu haritasını çıkarıyor.
Bu, içerideki tümörün tam yerini, büyüklüğünü ve şeklini gösteriyor.
Tomografiler aynı zamanda doku yoğunluğunu gösteren
"Hounsfield Skalası"nı ölçüyor.
Bu, radyasyonun beyinde nasıl yayılacağıyla
ve etkilerini optimize etmeyle ilgili bilgi veriyor.
Doktorlar yumuşak dokuyu daha iyi belirten
manyetik rezonans görüntüleme, yani MR yöntemini,
tümörün şeklini ve konumunu daha iyi belirlemek için kullanabilir.
Tümörleri tedavi etmek için yüksek dozda radyasyon gerektiğinden dolayı
gerçek konumu ve büyüklüğü haritalandırmak çok önemli.
Radyocerrahi, birden fazla ışının kullanılmasını esas alıyor.
Ayrı ayrı, her biri düşük dozda radyasyon iletiyor.
Ancak parlak ve kaçınılmaz bir spot ışığı oluşturmak için aynı noktada birleşen
birkaç sahne ışığı gibi radyasyon ışınları da birleştiklerinde
tümörleri yok etmek için toplu olarak yeterli güç üretir.
Çoklu ışın kullanımı, doktorlara etraftaki sağlıklı dokuya zarar vermeden
beyindeki tümörleri hedeflemelerine olanak sağlamanın yanı sıra
onlara esneklik de sağlar.
Hedefe ulaşmak için beyin dokusundaki en iyi açıları
ve rotaları optimize edebilirler
ve her bir ışın içindeki yoğunluğu gerektiği gibi ayarlayabilirler.
Bu, beyindeki kritik yapıların korunmasına yardımcı olur.
Ama bu ustaca yaklaşım söz konusu tümörlere tam olarak ne yapıyor?
Birkaç radyasyon ışını kanserli hücrelere çarpmak için kesiştiğinde
bunların birleşik kuvveti hücrelerin DNA'sını keserek
hücrelerin yapısında bir bozulmaya neden olur.
Bu işlem zamanla bütün tümörü yok etmeye başlar.
Dolaylı olarak ışınlar DNA'yı doğrudan çevreleyen alana da zarar vererek
serbest radikal adı verilen değişken parçacıklar oluşturur.
Bu, tümörün yanı sıra
yakın çevredeki bazı sağlıklı hücreler için elverişli olmayan
tehlikeli bir mikro ortam oluşturur.
Kanser olmayan dokulara zarar verme riski radyasyon ışınının kapsamını
tümörün tam şekline mümkün olduğunca yakın tutarak azaltılır.
Radyocerrahi tedavisi, tümör hücrelerini yok ettikten sonra
vücudun doğal temizleme mekanizması devreye girer.
Bağışıklık sistemi, ölü hücrelerin kabuklarını
vücuttan atmak için hızla süpürürken diğer hücreler ise yara dokusuna dönüşür.
Teknolojik gelişmelere rağmen radyocerrahi tüm beyin kanseri tedavileri için
her zaman birincil seçim değil.
Öncelikle bu tedavi daha küçük tümörler için ayrılmış.
Radyasyon kümülatif bir etkiye de sahip,
bu da daha önceki dozların
daha sonra verilenlerle çakışabileceği anlamına gelir.
Bu nedenle tekrarlayan tümörleri olan hastaların
gelecekteki radyocerrahi tedavilerinde kısıtlamalar olabilir.
Ancak bu dezavantajlar, bazı çok daha büyük avantajlardan fazla.
Çeşitli beyin tümörleri için
radyocerrahinin kanserli hücreleri yok etmede
geleneksel beyin ameliyatı kadar başarılı olduğu ifade ediliyor.
Menenjiyom adı verilen tümörlerde hasta radyocerrahi geçirdiğinde
nüks etmenin eşit veya daha düşük olduğu tespit edildi.
Çoğu zaman acı verici bir deneyim ve uzun bir iyileşme süreci olan
geleneksel cerrahiye kıyasla,
radyocerrahi genellikle ağrısız
ve çok az iyileşme süresi gerektirir veya hiç gerektirmez.
Bu tür tedavinin sadece beyin tümörleri için değil,
akciğer, karaciğer ve pankreas tümörleri üzerinde kullanılması da söz konusu.
Bu arada doktorlar bu yöntemi Parkinson hastalığı, epilepsi
ve obsesif kompülsif bozukluk gibi
rahatsızlıkları tedavi etmek için kullanmayı deniyor.
Kanser teşhisinin acısı yıkıcı olabilir
ancak bu müdahalesiz yöntemlerdeki gelişmeler
daha nazik bir tedavinin yolunu açıyor.
每年，全世界有 成千上万的人接受了
无创的脑部手术：
没有手术刀，没有手术台， 病人不会失血。
这种手术是在一个 屏蔽室里进行的，
里面有一台大型机器， 它会向大脑内部的精确目标
发射不可见的光束。
这种治疗叫做 立体定向放射治疗,
这些光束是辐射束:
它们会逐渐清除恶性细胞， 最终消灭肿瘤。
对于病人来说， 这个手术始于 CT 扫描,
就是通过照射一系列的 X 射线 产生头部的三维成像。
CT 扫描能显示出肿瘤的 精确位置、大小，以及形状。
它还可以计算一种叫做 “亨氏单位（Hounsfield Units）”的指标，
亨氏单位能显示 不同组织的密度，
揭示辐射如何
在大脑中传播， 以更好地发挥作用。
医生也可以使用 磁共振成像（MRI），
它能产生更清晰的软组织图像，
以便于更好地概述 肿瘤的形状和位置。
绘制出肿瘤的精确位置和大小 是至关重要的，
因为治疗肿瘤 需要高剂量的辐射。
放射治疗依赖于 多束射线的作用。
每一束都能单独产生低剂量的辐射。
但是，就像几盏舞台灯光 汇聚在同一点上
会变成一个明亮的、 惹眼的聚光灯一样，
辐射的射线聚集在一起 能够产生足够的能量来摧毁肿瘤。
除了能使医生瞄准 大脑中的肿瘤，
同时使周围的健康组织 相对不受伤害之外，
多光束的使用 也给了医生提供了灵活性。
他们可以优化 光束通过脑组织到达目标的
最佳角度和路径，并根据需要
调整每个光束的强度。
这有助于避开大脑中的关键结构。
但这种独特方法对肿瘤 到底有什么作用呢？
当几束辐射交汇， 并射向一团癌细胞，
它们会合力切断 细胞的 DNA，
导致细胞结构遭到破坏。
随着时间的推移，这一系列 连锁的过程会摧毁整个肿瘤。
射线也会间接破坏 DNA 周围的区域，
产生不稳定的粒子， 我们称之为自由基。
这就产生了一种 有害的微环境，
这种微环境对肿瘤
以及附近的一些健康细胞 都是不利的。
通过保持辐射束的覆盖范围
尽可能接近肿瘤的确切形状，
可以降低伤害非癌组织的风险。
一旦放射外科治疗 摧毁了肿瘤细胞，
身体的自然清理机制 就会开始发挥作用。
免疫系统开始迅速 清理死细胞的外壳，
将它们排出体外， 而其他细胞则会转化为疤痕组织。
尽管放射治疗有其创新之处， 但它在所有的脑癌治疗中
并非总是首选方案。
首先，它通常被用来 对付较小的肿瘤。
其次，辐射也具有累积效应，
这就意味着，早期的辐射剂量 可能与后来的辐射剂量叠加。
因此，肿瘤复发的病人
在未来的放射外科治疗中 可能面临着局限性。
尽管存在着这些缺点， 但放射治疗的优势依然非常明显。
对于几种类型的脑瘤，
放射治疗也可以 和传统的脑部手术一样
成功地消灭癌细胞。
在被称为脑膜瘤的肿瘤中， 患者接受放射治疗的复发率
与手术相当，甚至更低。
和传统手术相比——
手术通常是一段需要 漫长恢复期的痛苦经历——
而放射治疗通常是无痛的，
通常几乎 不需要恢复时间。
脑瘤并不是放疗的唯一用途：
它的概念已经应用于 肺、肝和胰腺的肿瘤。
与此同时，医生们正在试验 用它来治疗其他疾病，
比如帕金森病、癫痫， 还有强迫症。
诊断出癌症带来的痛苦 可能是撕心裂肺的,
但这些非侵入性 治疗技术的进步
也为更温和的治疗手段 铺平了道路。
每年，全世界有數萬人接受
沒有任何切口的腦部手術：
沒有解剖刀，沒有手術台，
病人也不會失血。
這項醫療程序改在隔離室進行，
裡面有一台大型機器， 發射看不見的光束，
精準射向大腦中的目標點。
這項治療方式稱為立體定向手術，
那些光束則是放射線射束：
任務是漸漸除掉惡性細胞，
以摧毀腫瘤。
對病人而言，流程 始於電腦斷層掃瞄，
透過一連串 X 光， 產生出頭部的三維圖像，
呈現顱內腫瘤的 精確位置、大小，和形狀。
電腦斷層掃瞄也能協助計算
所謂的「韓森費爾德單位」，
這個值代表不同組織的密度。
這些資訊能協助判斷放射線
如何穿過大腦才會有最佳的效果。
醫生也可能使用磁振造影（MRI），
產生出更精細的軟組織影像，
協助將腫瘤的形狀 和位置描繪得更清楚。
精確描繪腫瘤的位置和大小極其重要，
因為要用高劑量的 放射線來治療腫瘤。
放射手術需要使用多條射束，
每一條各是低劑量的放射線束。
但就如同舞台上的多重光源 聚焦於同一個點，
以產生出明亮、不亂竄的聚光燈，
放射線通通加疊在一起
共同產生足以摧毀腫瘤的力量。
除了能讓醫生在相對不傷害
周圍健康組織的情況下 對付腦中的腫瘤之外，
多重射束的使用也讓醫生保有彈性，
他們可以找出放射線穿過腦部組織
抵達目標的最佳角度和路線，
並根據需求調整每條射束的強度，
這麼做便能避免傷害 腦部的重要結構。
但這種巧妙的方法 對目標腫瘤到底有什麼作用？
當數條放射線射束交會
攻擊癌細胞聚集處時，
它們結合起來的力量 基本上會切斷細胞的 DNA，
造成細胞的結構受損。
隨時間重覆這個流程， 會漸漸將整個腫瘤摧毀。
射線也會間接傷害到 和目標 DNA 相鄰接的區域，
創造出不穩定的粒子，稱為自由基。
這會產生出一個有害的微環境，
不適合腫瘤生長，
也不適合鄰接區域中的 一些健康細胞生長。
傷害非癌症組織的風險 之所以能被降低，
是因為放射線射束的覆蓋範圍
被控制在盡可能 和腫瘤的形狀完全一樣。
一旦放射手術治療 將腫瘤細胞摧毀之後，
身體的自然清理機制就會啟動。
免疫系統馬上就會 將死亡細胞的屍體清掉，
並排出體外，而其他細胞 則會轉變成疤痕組織。
儘管放射手術十分創新，
卻不見得是所有 腦部癌症治療的首選。
首先，放射手術會用來 治療較小的腫瘤。
放射線也會有累加效應，
意即，先前的劑量可能會 和後來施予的劑量加疊。
所以，對於腫瘤復發的病人，
未來的放射手術治療就可能會受限。
但這些弊處要拿來 和更重要的益處相比較。
針對數種腦瘤，
放射手術都有可能 和傳統腦部手術一樣
能成功摧毀癌症細胞。
就腦膜瘤而言，
若病人接受放射手術，
復發的機率和傳統一樣或更低。
和傳統手術相比——
傳統手術通常是痛苦的經驗， 且時間復原很長——
放射手術一般來說是無痛的，
且需要的復原時間很短， 甚至可以立即復原。
這種治療不只能用在腦瘤上：
它的概念已經被用在 肺癌、肝癌，及胰臟癌上。
同時，醫生也在實驗
用它來治療其他疾病，
如帕金森氏症、癲癇，及強迫症。
被診斷出罹癌或許是重創，
但這些越來越進步的 非侵入性醫療手術
正在為更柔和的治療方式舖路。