เจมมี่ โอลิเวอร์: ความปรารถนาของผม...
คือการที่คุณสนับสนุน การเคลื่อนไหวที่แข็งแกร่งและยั่งยืน
เพื่อให้ความรู้แก่เด็กทุกคน
เกี่ยวกับอาหาร
(เสียงดนตรี)
เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับหลายครอบครัว ในการทำอาหารอีกครั้ง
เพื่อให้พลังกับทุกคนทุกที่
เพื่อสู้กับโรคอ้วน
ผมมาที่นี่เพื่อเริ่มการปฏิวัติด้านอาหาร
ที่ผมเชื่ออย่างลึกซึ้ง
(เสียงปรบมือ)
[เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ ร่วมกับ TED]
ผู้บรรยาย: พวกเขามีไอเดียยิ่งใหญ่ ที่จะเปลี่ยนโลก
แต่พวกเขาทำเพียงลำพังไม่ได้
(เสียงพูดซ้อนกัน) ความปรารถนา...ความปรารถนาของฉัน
และนี่คือความปรารถนาของฉัน
[ผู้นำแรงบันดาลใจ]
[ไอเดียสู่การปฏิบัติ]
(เสียงมีดหั่น)
(เสียงเพลง)
เจมมี่: อาหารเป็นเรื่องไม่ซับซ้อน มันก็คือวัตถุดิบ
แต่มันเป็นฆาตรกรที่ทรงพลังที่สุดในโลก
เด็กทุกคนมีสิทธิเท่าเทียม ที่จะถูกสอนเกี่ยวกับอาหาร
มันมาจากไหน และส่งผลอย่างไร กับร่างกายของพวกเขา
พวกเขาจะต้องได้เรียนรู้จากโรงเรียน
เพราะนั่นคือด่านแรกที่เราจะสู้กับโรคอ้วน
[กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ]
[โรงเรียนประถมชาร์ลตัน มาเนอร์]
สิ่งที่เกิดขึ้นที่ชาร์ลตัน มาเนอร์
คือครูใหญ่ผู้ซึ่งน่าทึ่งมาก ได้ยกเรื่องนี้ไปอีกระดับ
[ทิโมที เบเกอร์ ครูใหญ่]
ทิโมธี เบเกอร์: ในอดีต
เด็ก ๆ ไม่ได้กินอาหารอย่างถูกต้อง
ผมได้แรงบันดาลใจจากเจมมี่ ในการให้ความรู้ในโรงเรียนนี้
เกี่ยวกับความจริงที่ว่าเราให้เด็ก ๆ กินอาหารอย่างไม่ถูกต้อง
ผมคิดว่า ตารางเรียนที่มีอยู่ ก็แน่นมากอยู่แล้ว --
มีบทเรียนมากมายตามหลักสูตรหลัก
แล้วเราจะเพิ่มบทเรียน ให้ครูสอนเพิ่มได้อย่างไร
เราไปดูวิชาภาษาอังกฤษ
เราดูวิชาเลข วิทยาศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์
แล้วเราก็เห็นว่าเราจะแทรก เรื่องอาหารเข้าไปได้อย่างไร
(เด็กหัวเราะ)
อลิซาเบธ: เมื่อคุณสอดแทรกเรื่องการทำอาหาร มันกลายเป็นเรื่องที่ทุกคนตั้งตารอ
ครูผู้ชาย: วันนี้เรามาเรียน วิทยาศาสตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในครัว
ครูผู้หญิง: เรากำลังจะผสมผสาน บทเรียนเกี่ยวกับเทศกาลดิวาลี
แต่บทเรียนจะเกี่ยวกับรูปทรงและความสมดุล
ครูผู้ชาย: นี่คือการเปลี่ยนแปลง ทางกายภาพหรือทางเคมี
เด็ก ๆ: ทางกายภาพ!
ครูผู้ชาย: ทางกายภาพ ถูกต้องแล้ว
ทิโมธี: สำหรับประวัติศาสตร์ เราพูดถึงประวัติศาสตร์ของช็อกโกแลต
แล้วเราก็ตั้งประเด็นเกี่ยวกับเรื่องนั้น
ครูผู้ชาย: ชาวแอสเทค ใช้ช็อกโกแลตในการทำอาหาร
ทิโมธี: มันน่าสนใจเพราะว่า มันไม่ได้ทำในแบบที่คุณคิด
แบบที่ใส่นมลงไป แบบที่ควรจะเป็น --
รสชาติก็ต่างกันมาก ๆ
เด็กบางคนชอบ บางคนไม่ชอบ
(เสียงหัวเราะ)
ในวิชาเลข เรื่องการชั่งน้ำหนักและการวัด
ครูผู้หญิง: เราจะวัดสิ่งต่าง ๆ กัน
เพราะเราจะวัดปริมาณของเหลว
ซึ่งเราเคยทำเมื่อเทอมที่แล้ว เราเรียนเรื่องการวัด
เจมมี่: สิ่งที่เขาทำคือเอาเรื่องอาหาร เป็นศูนย์กลางของการเรียนที่นี่
และเขาเติมเต็มท้องและสมอง
(เด็ก ๆ ตะโกนอย่างตื่นเต้น)
ทิโมธี: ชาร์ลตัน มาเนอร์เป็นโรงเรียนรัฐ
เด็กกว่า 80 เปอร์เซ็นต์อาศัยอยู่ในเขต
ที่ถูกจำกัดความว่ายากจน
เด็ก ๆ มีประสบการณ์ การอยู่ในเขตชนบทน้อยมาก ๆ
และเรียนรู้เกี่ยวกับการปลูกอาหาร
ระยะเวลาที่ผ่านมา
เราสามารถสร้างสวนขึ้นมาได้
(เด็ก ๆ ตะโกน)
นักเรียน: ขอต้อนรับเข้าสู่สวนแห่งความลับ
ไคอินเด: นี่คือเรือนกระจกของเรา
นี่คือถังปุ๋ยของเรา
นี่คือภาชนะใส่หนอนและเศษอาหาร
(เสียงเพลง)
นี่คือแปลงผักของเรา
นี่คือไก่ของเรา
ฌอน: พวกไก่จะออกมาและพยายามจะไล่ตาม
ผมต้องหนีสุดชีวิต
ทิโมธี: ที่สวนของชุมชนนั้น
เรามีอุโมงค์เรือนกระจกสองอัน ทำให้สามารถปลูกพืชได้ทั้งปี
ฌอน: ผมเก็บหัวหอม
บล็อกโคลี่และแครอท
เพราะว่ามันเป็นอาหารสุขภาพ
และทำให้คุณแข็งแรง --
ชัดเจน --
และทำให้ผมมีความสุข
ใช่ครับ
(เสียงนกร้อง)
ทิโมธี: 12 หรือ 13 ปีที่แล้ว
ยังมีความลังเลที่จะใส่ เรื่องพวกนี้เข้าไปในหลักสูตร
มีหลายคนที่ไม่เห็นว่าเป้าหมายของเราคืออะไร
และไม่เห็นว่าเราพยายามทำอะไร
โรคอ้วนตอนนั้นไม่ได้มีความรุนแรงเท่าตอนนี้
เรากำลังทำให้เด็ก ๆ ของเรา มีสุขภาพที่ดีขึ้น
เด็ก ๆ มีสมาธิมากขึ้น
ปัญหาด้านพฤติกรรมลดลงอย่างมาก กว่าที่เคยเป็นเมื่อก่อน
อลิซาเบธ: สิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก ที่พวกเขาทำให้กับเรา คือการทำให้เรารู้จัก
โลกที่เต็มไปด้วยอาหารสุขภาพ
ไคอินเด: เมื่อก่อน ผมเป็นพวกเลือกกิน
ฌอน: ผมรู้สึกดีขึ้นเมื่อกินอาหารสุขภาพ
ทิโมธี: เมื่อคุณไม่ได้เอในวิชาเลข
มันไม่ได้ทำให้คุณอายุสั้นไป 10 ปี
เจมมี่: คุณจะไม่อายุสั้นเพราะ คุณไม่ได้ทำการบ้านภูมิศาสตร์
เด็ก ๆ เสียชีวิตเมื่อยังอายุน้อย ถ้าไม่รู้จักวิธีกินอาหารที่ถูกต้อง
ผมคิดว่าทิมและทีมจะเป็นแรงบันดาลใจ ให้กับครูใหญ่ทั่วโลก --
และพ่อแม่
ครูทุกคนมีความสามารถ ที่จะเก่งได้เหมือนเขา
เราอยากจะสร้างเรื่องราวของเขาซ้ำ ๆ
แต่ความจริงก็คือ เรายังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมาย
ทิโมธี: เจมมี่เปลี่ยนการทานอาหาร ในโรงเรียนเราไปอย่างมาก
และมันส่งผลกับเด็ก ๆ มาก
ในแบบที่ลึกซึ้ง
ซึ่งมันจะติดตัวพวกเขาไปตลอดชีวิต
เมื่อคุณเปลี่ยนชีวิตคนไปแบบนั้น มันคุ้มค่า
จากใจพวกเราที่ชาร์ลตัน มาเนอร์
ขอบคุณมาก เจมมี่
นักเรียน: ขอบคุณ เจมมี่
[เข้าร่วมการปฏิวัติด้านอาหารที่ JamiesFoodRevolution.org]