Chris Anderson: Welkom, Bill Gates.
Bill Gates: Dankjewel.
CA: Fijn dat je er bent, Bill.
We hadden samen een TED-gesprek drie maanden geleden
over deze pandemie
en toen waren er nog -- ik geloof dat het eind maart was --
toen waren er nog minder dan 1.000 sterfgevallen in de VS
en minder dan 20.000 wereldwijd.
En kijk nu eens: 128.000 doden in de VS
en meer dan een half miljoen wereldwijd
in drie maanden --
in drie maanden.
Wat is jouw diagnose van wat dit jaar nog gaat gebeuren?
Jij ziet een hoop modellen.
Wat denk jij dat de best-case en worst-case scenario's zijn?
BG: Nou, het aantal mogelijke scenario's is helaas nogal groot,
waaronder ook een die voorspelt dat we in de herfst
aantallen sterfgevallen kunnen hebben die net zo hoog zijn als we gezien hebben
rond april.
Als er veel jonge mensen geïnfecteerd raken,
zullen die uiteindelijk ook oude mensen weer aansteken,
dus dat gaat de verpleeghuizen in,
de daklozenopvang,
de plaatsen waar we veel sterfgevallen hebben gehad.
Het innovatieverhaal, waar we het wel over zullen hebben --
diagnostiek, therapieën, vaccins --
daar maakt men stappen vooruit,
maar niets dat iets fundamenteel verandert aan het feit
dat deze herfst in de VS heel ernstig zou kunnen zijn.
En het ziet er slechter uit dan ik een maand geleden verwachtte:
de mate waarin we ons weer vrij bewegen,
geen maskers dragen
en nu zien we het virus ook in een groot aantal steden
waar we het eerder nog niet echt hadden gezien,
dus dat wordt een heel probleem.
In geen enkel scenario gaat de huidige sterftegraad echt omlaag,
dat is nu 500 doden per dag,
maar er is een groot risico dat dat omhoog gaat
naar zelfs de 2.000 per dag zoals we eerder hadden,
want we zien geen social distancing
en aangepast gedrag
in de mate zoals we dat in april en mei zagen.
En we weten dat dit virus een beetje seizoengebonden is,
zodat het risico op een infectie,
zowel door de temperatuur, luchtvochtigheid, meer binnen zitten,
groter wordt als we de herfst ingaan.
CA: Er zijn dus scenario's waarbij de VS,
als je de cijfers zou extrapoleren,
zou uitkomen op meer dan een kwart miljoen doden,
zelfs dit jaar al, als we niet uitkijken,
en wereldwijd zou het dodencijfer tegen het einde van het jaar
in de miljoenen kunnen lopen.
Zijn er bewijzen dat de hogere temperaturen in de zomer
ons feitelijk hebben geholpen?
BG: Dat is niet zeker,
maar absoluut, het IHME-model heeft zeker geprobeerd
om het seizoen, inclusief temperatuur en luchtvochtigheid,
te gebruiken om te verklaren waarom mei niet erger was dan het was.
Dus toen we weer buiten kwamen en mensen zich weer vrijer gingen bewegen,
verwachtten de modellen daardoor meer infecties en doden te zien
en het model wilde maar blijven zeggen:
'Maar ik moet die seizoensgevoeligheid gebruiken
om te verklaren waarom mei niet erger was,
waarom juni niet erger was dan het was.'
En we zien op het zuidelijk halfrond,
zoals Brazilië,
met zijn omgekeerde seizoenen,
dat nu heel Zuid-Amerika een gigantische epidemie heeft.
Zuid-Afrika heeft nu een snel groeiende epidemie.
Gelukkig hebben Australië en Nieuw-Zeeland,
de laatste landen op het zuidelijk halfrond,
heel weinig gevallen.
Dus hoewel ze het de baas moeten blijven,
hebben ze het over 'O, we hebben 10 gevallen.
Dat is een serieus aantal. Dat moeten we de kop indrukken.'
Dus dat zijn enkele opmerkelijke landen die de aantallen zo laag hebben
dat testen, in quarantaine houden en infecties traceren
een werkende aanpak is om de gevallen dichtbij nul te houden.
CA: Misschien een beetje geholpen door eenvoudiger te isoleren te zijn
en door lagere dichtheid, lagere populatiedichtheid.
Maar dan nog, intelligent beleid daar.
BG: Ja, alles is zo exponentieel
dat een beetje goed werk een heleboel goeds voortbrengt.
Het werkt niet lineair.
Weet je, tracering van contacten, als je zoveel gevallen hebt als in de VS,
is superbelangrijk,
maar het brengt je niet terug naar nul.
Het helpt je het te vertragen,
maar het is te overweldigend.
CA: OK, dus in mei en juni in de VS
waren de aantallen iets gunstiger dan de modellen voorspelden
en men veronderstelt dat het warmere weer daaraan bijdraagt.
Wat we nu zien, zou jij dat beschrijven
als een echt alarmerende aanwas in het aantal gevallen in de VS?
BG: dat klopt, het is ...
In de omgeving van New York
blijft het aantal gevallen wat omlaag gaan,
maar in andere delen van het land,
met name in het zuiden op dit moment,
zie je een toename die dat weer teniet doet
en het aantal positieve gevallen onder geteste jongeren
is feitelijk zelfs hoger dan wat we zagen in de zwaar getroffen gebieden.
Dus het is duidelijk dat jonge mensen hun bewegingsvrijheid sneller opvoeren
dan de oudere mensen dat doen,
dus de leeftijdsstructuur is nu erg jong,
maar vanwege families waarin meerdere generaties samenleven,
vanwege mensen die in verpleeghuizen werken,
zal dat zijn weg wel weer terugvinden,
zowel in tijd als in infecties,
terug naar de ouderen,
en dat zal het sterftecijfer weer omhoog zal brengen --
wat een heel eind omlaag gekomen is,
helemaal omlaag van 2.000 naar 500 op dit moment.
CA: En is dat gedeeltelijk omdat het drie weken duurt
voordat het aantal gevallen zich vertaalt naar sterftecijfers?
En misschien ook gedeeltelijk
omdat er een paar effectieve interventies zijn geweest
en dat we nu mogelijk ook zien
dat het totale relatieve sterftecijfer feitelijk wat terugloopt
nu we wat extra kennis hebben opgedaan?
BG: In ieder geval is je sterftecijfer altijd lager
als je niet te weinig bedden hebt.
Dus in Italië, toen ze het daar niet aankonden,
Spanje, zelf New York in het begin,
zeker China,
daar konden ze niet eens aan de basisbehoeften voorzien,
de zuurstof en zo.
Een door onze stichting gefinancierd onderzoek in het VK
vond de enig andere stof dan remdesivir,
waarvan bewezen is dat ze helpt,
dexamethason is,
dat voor serieuze patiënten
een sterftereductie van 20% geeft
en er zitten nog behoorlijk wat van dat soort dingen in de pijplijn.
Hydroxychloroquine heeft nooit positieve resultaten gegeven,
dus dat is achterhaald.
Er lopen nog wat proeven,
maar de lijst van dingen die worden geprobeerd,
uiteindelijk inclusief de monoklonale antilichamen,
we zullen in de herfst wat aanvullende hulpmiddelen hebben.
Dus als je het hebt over sterftecijfers
dan is het goede nieuws dat we al wat innovaties hebben
en in de herfst zullen we er nog wat meer hebben.
Monoklonale antilichamen zouden beschikbaar moeten komen,
wat de behandelingswijze is waar ik het meest enthousiast over ben.
CA: Daar wou ik je zo meteen ook naar gaan vragen,
maar om het verhaal van sterftecijfers af te maken:
dus in een goedlopend medisch systeem,
neem de VS in tijden dat we de aanloop aankunnen,
in welke richting, denk jij,
dat de sterftecijfers zich zullen ontwikkelen
als een percentage van het totaal aantal gevallen.
Zitten we onder de 1% misschien?
BG: Als je elk geval zou vinden, ja,
dan zit je ruim onder de 1%.
Mensen hebben het over 0,4, 0,5.
Als je de niet symptomatische patiënten meerekent,
zit het waarschijnlijk onder de 0,5
en dat is goed nieuws.
Deze ziekte had een 5%-ziekte kunnen zijn.
De manier waarop deze ziekte zich verspreidt,
is moeilijker dan zelfs de experts hadden voorspeld --
de mate waarin het zich pre-symptomatisch en nooit-symptomatisch verspreidt
en het feit dat het niet hoesten is,
waarbij je bij jezelf merkt: 'Hé, ik hoest',
wat de meeste luchtwegaandoeningen kenmerkt.
Bij deze, in een vroeg stadium, hoef je niet te hoesten.
Het is zingen, lachen, praten,
en dan met name voor de superverspreiders,
mensen met een hoge virale lading,
dat voor de verspreiding zorgt
en dat is behoorlijk nieuw
en dus moeten zelfs de experts bekennen: 'Wauw, dit heeft ons verrast',
de asymptomatische verspreiding
en het feit dat er geen hoest-aspect is,
tenminste, niet in grote mate, zoals bij tbc of griep.
CA: Ja, dat zijn duivelse trucs van dit virus.
Hoe groot is die asymptomatische overdracht
als percentage van het totaal?
Ik heb gehoord dat misschien wel de helft van alle overdracht
in principe pre-symptomatisch is.
BG: Ja, als je kijkt naar pre-symptomatisch,
dan zeggen de meeste onderzoeken dat het ongeveer 40% is,
en dan hebben we nog de nooit-symptomatische.
De hoeveelheid virus die je krijgt in je bovenste luchtwegen
staat er een beetje los van.
Sommige mensen hebben hier veel, maar heel weinig in hun longen
en wat je in je longen krijgt, zorgt voor de echt ernstige symptomen --
en andere organen, maar met name de longen --
en dan ga je dus hulp zoeken.
Dus het ergste, wat verspreiding betreft,
is iemand die veel in de bovenste luchtwegen heeft,
maar bijna niets in zijn longen,
zodat ze zich niet melden bij een dokter.
CA: Precies.
Dus als je de nooit-symptomatische
toevoegt aan de pre-symptomatische,
heb je dan meer dan 50% van de verspreiding
door niet-symptomatische mensen?
BG: Ja, verspreiding is moeilijker te meten.
We zien wel hotspots en zo,
maar dat is de grote vraag met een vaccin:
gaat het, behalve voorkomen dat je ziek wordt,
en daar wordt het op getest,
gaat het ook zorgen dat je geen verspreider wordt?
CA: Dat vaccin.
Ja, laten we het daarover hebben.
Maar eerst:
zijn er andere verrassingen in de laatste maanden
die we hebben geleerd over dit virus
die echt beïnvloeden wat onze reactie moet zijn?
BG: We weten nog steeds niet wat superverspreiders kenmerkt,
in de zin van wat hun profiel is,
en misschien lukt dat nooit.
Dat is wellicht vrij willekeurig.
Als je hen zou kunnen identificeren --
zij zorgen voor de meeste verspreiding,
een paar mensen met een hoge virale lading.
Maar helaas hebben we dat niet kunnen ontdekken.
Die manier van verspreiding --
als je in een kamer bent en er praat niemand,
dan is er veel minder overdracht.
Dat verklaart ook deels, hoewel het ook kan in een vliegtuig,
dat het daar minder is dan je verwacht gezien de tijd en de ruimte,
omdat, anders dan in een koor of restaurant,
je daar niet zo luid sprekend uitademt
als je in andere ruimtes binnen zou doen.
CA: Wat denk je van de ethiek van iemand die in een vliegtuig stapt
en weigert een mondkapje te dragen?
BG: Als het hun vliegtuig is, dan moeten ze dat zelf weten.
Als er ook anderen in het vliegtuig zitten,
dan brengen ze daar die anderen mee in gevaar.
CA: Vroeg in de pandemie
adviseerde de WHO niet om mondkapjes te dragen.
Ze waren bang ze weg te halen voor zorgverleners in de frontlinie.
Was dat achteraf gezien een vreselijke fout van ze?
BG: Ja.
Alle experts vinden het vervelend dat de waarde van mondkapjes --
Dit heeft ook weer te maken met dat niet-symptomatische.
Als mensen heel symptomatisch zouden zijn,
zoals met Ebola,
dan zie je dat en je isoleert,
dus heb je geen behoefte aan zoiets als een mondkapje.
De waarde van mondkapjes,
het feit dat de medische mondkapjes een andere toevoerketen hadden
dan de normale mondkapjes,
het feit dat de normale zo snel konden worden gemaakt,
het feit dat ze een halt zouden toeroepen
aan pre-symptomatische en nooit-symptomatische verspreiding --
het is een vergissing.
Maar het is geen complot.
Het is gewoon dat we nu meer weten.
En zelfs nu kennen we de voordelen van mondkapjes
minder goed dan we zouden willen,
maar ze zijn wel significant.
CA: Goed, ik ga beginnen met wat vragen
uit onze gemeenschap.
Laat ze maar zien.
Jim Pitofsky: "Denkt U dat pogingen tot heropening in de VS voorbarig waren
en als dat zo is, wat is dan wel een verantwoordelijke aanpak voor de VS?"
BG: De vraag hoe je de afweging maakt,
zoals het voordeel van naar school gaan
versus het risico dat mensen ziek worden omdat ze naar school gaan,
dat zijn hele lastige vragen
waarvan ik denk dat niemand kan zeggen:
'Ik zal je vertellen hoe je al die afwegingen moet maken.'
Het begrijpen van waar je overdracht hebt
en het feit dat jonge mensen wel geïnfecteerd raken
en deel uitmaken van de keten van overdracht tussen de generaties,
dat moeten we bekend maken.
Als je alleen naar het gezondheidsaspect kijkt,
zijn we te vrij geweest met heropenen.
Maar heropenen, als het gaat om mentale gezondheid
of andere gezondheidszaken zoals bijvoorbeeld vaccinaties,
heeft voordelen.
Ik denk dat ons heropenen soms meer risico's dan voordelen heeft gehad.
Om de cafés weer zo snel te openen,
hoe kritisch is dat voor je mentale gezondheid?
Misschien niet.
Dus ik denk niet dat we erg smaakvol over heropenen zijn geweest
en ik weet zeker dat als we straks terugkijken,
we zullen beseffen dat we sommige dingen niet zo snel hadden moeten heropenen.
Maar dan heb je zoiets als school,
waar ik zelfs vandaag nog,
over het precieze plan om stadsscholen in de herfst te heropenen,
geen zwart-witte mening heb
over de balans tussen voor- en nadelen.
Er kleven enorme voordelen aan je kinderen naar school laten gaan
en hoe weeg je de risico's?
Als je een stad bent zonder veel gevallen,
dan denk ik dat die balans positief is.
Dat betekent wel dat je verrast kunt worden.
Als er dan gevallen komen, moet je van koers veranderen,
wat niet zal meevallen.
Maar ik denk dat in de VS
er plaatsen zullen zijn waar de balans negatief is.
Bijna elke vorm van ongelijkheid
is door deze ziekte erger gemaakt:
soort baan, internetconnectie,
het vermogen van je school om online-onderwijs te organiseren.
Witteboordenwerkers --
mensen schamen zich ervoor --
sommigen zijn productiever
en genieten van de flexibiliteit die hun thuiswerk heeft gebracht,
en dat voelt vreselijk
als je weet dat veel mensen er onder te lijden hebben,
bijvoorbeeld doordat hun kinderen niet naar school kunnen.
CA: Inderdaad. Volgende vraag.
[Nathalie Munyampenda] "In Rwanda maakte een snelle beleidswijziging het verschil.
Welke beleidswijzigingen stelt U nu voor de VS voor?"
Bill, ik droom ervan dat jij het voor het zeggen had
inzake het coronavirus
en de autoriteit had om het publiek toe te spreken.
Wat zou je doen?
BG: Wel, het innovatie-instrumentarium
is waarschijnlijk waar ik en de stichting de meeste ervaring mee hebben.
Sommig beleid inzake het heropenen is duidelijk te royaal geweest,
maar ik denk dat iedereen
zich daar in kan vinden.
We hebben leiderschap nodig
in de zin van toegeven dat we nog steeds een enorm probleem hebben
en om daar niet iets politieks van te maken,
zo van: "Hebben we dat niet geweldig gedaan?"
Nee, niet geweldig,
maar er zijn veel mensen, inclusief de deskundigen --
er is veel dat ze niet begrepen
en iedereen wenst dat welke daad ze ook stellen,
dat ze dat de vorige week al hadden gedaan.
De innovatieinstrumenten,
daar heeft het werk van de stichting
inzake antistoffen, vaccins,
daar zijn we zeer deskundig
en het is buiten de privé-sector,
dus we kunnen vanuit een neutrale positie
met allerlei overheden en bedrijven samenwerken.
Met name als je kostendekkende producten doet:
welke krijgt voorrang?
De markt bepaalt het niet voor je.
Deskundigen moeten zeggen: 'OK, deze antistof verdient productie',
'Dit vaccin verdient het geproduceerd te worden',
omdat we voor beide maar zeer beperkte productiecapaciteit hebben.
En het speelt over bedrijven heen, wat normaal nooit gebeurt,
waar één bedrijf het uitvindt
en de capaciteit gaat inkopen bij vele productiebedrijven
om het zo economisch mogelijk te produceren.
Dus ik zou dat soort dingen coördineren,
maar we hebben een leider nodig die ons op de hoogte houdt,
realistisch is
en ons het goede voorbeeld geeft
en ook nog het innovatieverhaal aandrijft.
CA: Jij moet wel een superdiplomaat zijn
over dit soort dingen.
Dus ik waardeer je ongemak zeer.
Maar je spreekt regelmatig met Anthony Fauci,
die volgens de meesten hier een wijze stem in heeft.
Maar tot op welke hoogte is hij niet verlamd?
Hij krijgt niet de ruimte de volledige rol te spelen
die hij op dit moment zou kunnen spelen.
BG: Dr Fauci heeft zich gemanifesteerd toen hem wat uitzendtijd werd gegund
en ook zei hij dingen die realistisch waren,
zijn prestige is ons bijgebleven.
Zo kan hij invloed hebben.
Normaal gesproken zou het CDC de belangrijkste stem hebben.
Het is niet absoluut nodig,
maar in voorbije gezondheidscrises
liet je de deskundigen in het CDC
het woord doen.
Daar zijn ze voor opgeleid
en het is dus een beetje ongewoon dat we zo afhankelijk we waren van Fauci
en niet het CDC.
Het moest Fauci zijn, een briljant onderzoeker,
zo ervaren, met name in vaccins.
Op een bepaalde manier is hij degene geworden
die het brede epidemiologisch advies heeft gegeven
en het op de juiste manier kon uitleggen,
waarbij hij toegeeft:
'OK, hier komt het wellicht weer terug
en daarom moeten we ons zo gedragen.'
Maar het is geweldig dat zijn stem gehoord kon worden.
CA: Soms ...
Laten we de volgende vraag doen.
Nina Gregory: "Hoe gaan U en uw stichting om
met de ethische vragen over welke landen het vaccin eerst krijgen
wanneer men er een zou vinden?"
Misschien kun je aan de hand hiervan
ook iets zeggen over hoe het staat met de zoektocht naar het vaccin
en wat de belangrijke dingen zijn die we in gedachten moeten houden
als we het nieuws daarover volgen.
BG: Er zijn drie vaccins
die, als ze werken, het eerst komen:
het Moderna, dat zich helaas niet makkelijk in grote hoeveelheden laat produceren,
dus als dat werkt, zal het met name voor de VS zijn;
dan heb je het AstraZeneca, dat komt van Oxford;
en het Johnson and Johnson.
Dat zijn de drie vroege.
En we hebben diergegevens
die op potentie wijzen maar nog geen zekerheid geven,
en met name of het voor ouderen zal werken,
en we zullen mensgegevens hebben binnen een paar maanden.
Bij die drie hangt het af van de proeven naar veiligheid en doeltreffendheid.
Tenminste, we zullen ze kunnen maken,
maar niet zoveel als we zouden willen.
We kunnen die maken voor het eind van het jaar.
Of de fase 3 zal slagen
en of die voor het eind van het jaar klaar is,
daar zou ik niet te optimistisch over zijn.
Bij fase 3 moet je echt naar het veiligheidsprofiel kijken
en de doeltreffendheid,
maar die gaan beginnen.
En dan zijn er vier of vijf vaccins die andere benaderingen hanteren,
die daar drie of vier maanden achteraan komen:
Novavax, Sanofi, Merck.
Dus wij financieren productiecapaciteit voor een groot deel hiervan --
er zijn hierover nu complexe onderhandelingen gaande --
om fabrieken te vinden die alleen armere landen zullen bedienen,
wat men noemt laag- en middeninkomen.
En de types die zich goed in grote hoeveelheden laten maken,
zoals AstraZeneca en Johnson and Johnson,
daar richten we ons op,
de goedkope types
waarvoor je één fabriek kunt bouwen die dan 600 miljoen doses maakt.
Dus een aantal vaccinconstructies
zijn veelbelovend.
Ik zie niets komen voor het eind van het jaar.
Dat is echt best-case
en dat gaat nu nog om een paar constructies
waarbij je normaal gesproken een hoog mislukkingspercentage hebt.
CA: Bill, is het zo
dat als jij en je stichting je hier niet mee zouden bemoeien,
dat de dynamiek van de vrije markt ervoor zou zorgen
dat zodra er een veelbelovend vaccin wordt gevonden,
de rijkere landen direct bezit zouden nemen
van alles wat er beschikbaar kwam --
het kost gewoon tijd om deze te maken
en er zou niets overblijven voor armere landen --
maar dat wat jij feitelijk doet
door productiegaranties en -capaciteit te verlenen
aan sommige van deze kandidaten,
dat je het mogelijk maakt dat tenminste een deel van die eerste vaccins
naar armere landen gaat?
Klopt dat?
BG: Wij zijn niet de enige, maar ja,
wij hebben daar een centrale rol in
samen met een groep genaamd CEPI, Coalition for Epidemic Preparedness,
en de Europese leiders staan er achter.
We hebben de deskundigheid elk van de constructies te bekijken
en te zeggen: 'OK, waar is een fabriek in de wereld
die de capaciteit heeft om dat te maken?
In welke moeten we eerst geld steken?
Wat moeten de mijlpalen zijn
waarbij we geld richting een andere kandidaat schuiven?'
Want het type mensen uit de private sector
die dit soort zaken echt begrijpen,
sommigen ervan werken voor ons
en we hebben het vertrouwen in dit soort zaken,
wij krijgen vaak de rol om te coördineren, en dan met name voor het fabriceren.
Meestal zie je dat de VS zoiets als een mondiaal probleem ziet
en zich ermee bemoeit.
Voorlopig blijft dat op dit moment achterwege.
Ik praat met mensen in het Congress en in de regering
over dat wanneer de volgende hulpwet komt,
dat misschien 1% daarvan kan gaan richting hulpmiddelen
die de hele wereld kunnen helpen.
Dus het kan wel,
maar het loopt nu niet echt,
en dat leidersvacuüm,
daar is de wereld niet aan gewend
en een hoop mensen raken betrokken, waaronder onze stichting,
om te proberen een beleid te formuleren
dat ook voor de armere landen werkt,
die een hoog percentage doden en negatieve effecten zullen hebben,
inclusief de overbelasting van hun eigen gezondheidssystemen.
De meeste doden zullen vallen in ontwikkelingslanden,
al hebben we al zoveel doden in Europa en de VS gezien.
CA: Ik zou willen dat ik stiekem kon meeluisteren
als jij en Melinda het hier over hadden,
want al die ethische 'misdaden', om het zo te zeggen,
van leiders die beter zouden moeten weten.
Ik bedoel, het is één ding niet het voorbeeld te geven met een masker,
maar om geen rol te spelen
in het helpen van de wereld tegen een gezamenlijke vijand,
om als één mensheid op te treden
en in plaats daarvan ...
de omstandigheden te scheppen
voor een beschamend gedrang als ze om vaccins vechten, bijvoorbeeld.
Dat lijkt gewoon -- de geschiedenis zal dit toch streng veroordelen.
Het is misselijkmakend.
Of niet? Mis ik iets?
BG: Nou, zo zwart-wit is het ook niet helemaal.
De VS heeft meer geld gestoken
in fundamenteel onderzoek naar vaccins
dan wel land ook, met afstand,
en dat onderzoek is niet beperkt.
Het is niet zo dat ze zeggen: "Als je ons geld gebruikt,
dan moet je de VS royalty's betalen."
Dus als het gaat om het financieren van onderzoek
doen ze dat voor iedereen.
Als het gaat om fabrieken, dat doen ze alleen voor de VS.
Wat dit zo moeilijk maakt, is dat in ieder ander mondiaal probleem,
de VS leidt in de uitroeiing van pokken,
de VS is de leider in de uitroeiing van polio,
met sleutelpartners -- CDC, WHO, Rotary, UNICEF, onze stichting.
Dus de wereld -- en voor hiv
onder president Bush, maar het was heel partijgebonden,
dat PEPFAR was ongelooflijk.
Dat heeft tientallen miljoenen levens gered.
Dus de wereld verwachtte altijd van de VS
om op zijn minst aan het hoofd van de tafel te zitten,
financieel, strategie, OK, hoe krijg je die fabrieken voor de wereld,
al is het maar om te voorkomen dat de infectie naar de VS komt
of om de globale economie te beschermen,
wat goed is voor banen in de VS,
omdat dat de export ondersteunt.
Dus de wereld is --
er is al die onduidelijkheid over wat kan helpen,
en er is dit: "Wie heeft hier de leiding?"
Dus het ergste is het terugtrekken uit de WHO,
dat is een probleem dat hopelijk wordt opgelost
op een bepaald moment,
want we hebben die coördinatie nodig
door de WHO.
CA: Laten we nog een vraag nemen.
Ali Kashani: "Zijn er misschien zeer succesvolle modellen
om met de pandemie om te gaan die U in de wereld heeft gezien?"
BG: Nou, het is fascinerend dat behalve een snelle reactie,
dat er zeker dingen zijn waar je mensen die positief zijn neemt
en je meet hun perfusie-index,
het zuurstofgehalte in het bloed,
wat een goedkope detector is,
want dan weet je dat je ze eerder in een ziekenhuis krijgt.
Vreemd genoeg weten patiënten niet dat het ernstig gaat worden.
Dat heeft een interessante fysieke reden waar ik niet op in zal gaan.
En daarom heeft Duitsland zo'n lage patient/sterfte-ratio,
omdat ze die methode hebben toegepast.
En dan, natuurlijk, als je het over faciliteiten hebt,
hebben we gezien dat beademingsapparatuur, hoe goed die ook bedoeld is,
feitelijk op de verkeerde manier en te veel is gebruikt
in het begin.
Dus de doktoren weten nu veel beter hoe je het moet behandelen.
Het meeste daarvan is mondiaal, denk ik.
Het gebruik van de perfusie-index
zal mondiaal wel worden opgepakt,
maar Duitsland was daar een pionier in.
En nu dexamethason natuurlijk -- is gelukkig goedkoop, je neemt het oraal,
we kunnen de productie opvoeren.
Dat gaat ook de wereld over.
CA: Bill, ik wil je ook eens vragen
hoe dit hele proces voor jou persoonlijk is geweest.
Want vreemd genoeg,
al zijn je passie en oprechte bedoelingen op dit vlak
volstrekt duidelijk voor iedereen die het er met jou over heeft,
bestaan er toch de meest wilde complottheorieën over jou.
Ik vroeg het net nog aan een bedrijf dat Zignal heet,
wat de sociale media monitort.
Ze zeggen dat tot op heden, ik geloof op Facebook alleen al,
meer dan vier miljoen berichten zijn geplaatst
die jou associëren met één of ander complot omtrent dit virus.
Ik las dat er een enquête is geweest waarin meer dan 40% van de Republikeinen
aangaf te geloven dat een vaccin dat jij zou aanbieden
een microchip in mensen zou plaatsen om hun locatie te kunnen bijhouden.
Ik vind dat percentage echt ongelooflijk.
En sommige mensen nemen dit serieus genoeg,
en sommigen ervan komen ook voorbij op Fox News en zo,
sommigen nemen dit serieus genoeg
om echt gruwelijke bedreigingen te uiten en zo.
Het lijkt erop dat je je schouders erover ophaalt,
maar serieus, wie anders is wel eens in deze positie geweest?
Hoe ga je hiermee om?
Wat is dit in godsnaam voor wereld
dat dit soort verhalen de ronde doen?
Wat kunnen we ertegen doen?
BG: Ik weet het niet.
En het is iets nieuws
dat het complottheorieën zijn.
Ik bedoel, Microsoft had zijn controverses,
maar dat ging tenminste over echte dingen, weet je?
Crashte Windows vaker dan nodig was?
We hadden zeker antitrustproblemen.
Maar ik wist tenminste wat dat was.
Toen dit begon, moet ik eerlijk zeggen,
was mijn instinct om er grappen over te maken.
Mensen vertelden me dat dat niet op zijn plaats is,
want het is iets heel serieus.
Het gaat ervoor zorgen dat mensen niet gevaccineerd willen worden.
En zodra we dat vaccin hebben,
is het net als met maskers,
dat als een hoop mensen het doen,
met name als het vaccin de verspreiding stopt,
het een enorm voordeel heeft voor de gemeenschap
als veel mensen het vaccin gebruiken.
Dus ik twijfel een beetje,
niet wetend wat ik moet zeggen of doen,
want zo'n complottheorie is iets nieuws voor me,
en wat moet je zeggen
om die speculaties niet verder te voeden.
Het feit dat een verslaggever van Fox News, Laura Ingraham,
zei dat ik microchips in mensen ging plaatsen,
maakt die enquête minder verrassend,
want dat hadden de mensen op tv gehoord.
Het is wild.
En mensen zoeken naar eenvoudiger verklaringen
dan zelf virologie te gaan studeren.
CA: Wat zal ik zeggen,
TED is apolitiek,
maar we geloven in de waarheid.
Ik zou zeggen:
Laura Ingraham, je ben Bill Gates excuses en een rectificatie schuldig.
Dat is zo.
En tegen iedereen die dit ziet
en die maar een minuut denkt dat deze man in een of ander complot is verwikkeld,
je moet je na laten kijken.
Je bent gek.
Genoeg van ons kennen Bill al vele jaren
en hebben de passie en betrokkenheid gezien
om te weten dat je gek bent.
Dus komaan
en laten we kijken naar hoe we deze pandemie op kunnen lossen.
Echt.
Als iemand in de chat een suggestie heeft,
een constructieve suggestie,
over hoe je complottheorieën ontzenuwt,
want van de een komt de ander.
Dat ik dit zeg, is alweer aanleiding te denken dat ik ook in het complot zit.
Hoe komen we terug naar een wereld
waarin informatie betrouwbaar is?
Hier moeten we echt iets aan doen.
Zijn er nog vragen uit de gemeenschap?
Aria Bendix uit New York:
"Wat zijn uw persoonlijke suggesties om je eigen risico te verminderen
als het aantal gevallen groeit?"
BG: Nou, het helpt als je werk hebt
dat je van huis uit kunt doen met behulp van digitale bijeenkomsten
en zelfs wat sociale activiteiten;
ik doe bijvoorbeeld zelf veel videogesprekken met vrienden.
Ik heb vrienden in Europa -- wanneer kan ik die weer opzoeken? --
die ik regelmatig digitaal spreek.
Als je relatief geïsoleerd blijft,
loop je weinig risico.
Het is wanneer je met veel mensen samenkomt,
hetzij voor je werk of privé,
dat het risico groter wordt
en dan met name in gemeenschappen met relatief veel gevallen,
en ook al wordt het niet verplicht gesteld,
hopen we in de mobiliteitscijfers te zien dat mensen hun gedrag aanpassen
en dat soort buitenhuiscontacten zullen minimaliseren.
CA: Bill, ik wil je iets vragen over filantropie.
Jouw stichting heeft hier duidelijk een enorme rol in gespeeld,
maar filantropie meer in het algemeen.
Jij bent begonnen met die Giving Pledge-beweging,
je hebt al die miljardairs verzameld
die hebben toegezegd hun halve vermogen weg te geven
voor of na hun dood.
Maar dat is heel moeilijk.
Het is moeilijk om zoveel geld weg te geven.
Ik denk dat jijzelf
sinds die Giving Pledge is begonnen --
wanneer? 10 jaar geleden? Ik weet het niet meer --
ik denk dat jouw vermogen sinds die tijd is verdubbeld,
ondanks het feit dat je 's wereld grootste filantroop bent.
Is het gewoon moeilijk om geld effectief weg te geven
om de wereld te verbeteren?
Of zouden de donateurs van deze wereld,
en met name de hele rijke donateurs,
zich eigenlijk aan een schema moeten verbinden,
zo van: 'Hier is een percentage van mijn nettovermogen ieder jaar,
en als ik ouder wordt,
wordt dat misschien meer.
Als ik dit echt serieus neem,
dan moet ik een manier vinden
om dat effectief te doen.'
Is dat een onredelijke en gekke vraag?
BG: Nou, het zou mooi zijn om het percentage te verhogen
en ons doel, zowel met de stichting als voor de Giving Pledge,
is mensen helpen een goed doel te vinden waar ze enthousiast voor zijn.
Mensen geven uit passie.
Ja, de bedragen zijn belangrijk,
maar er zijn zoveel goede doelen.
Wat bepaalt waar je voor kiest, is dat je iemand ziet die ziek is,
of dat je iemand ziet zonder sociale voorzieningen.
Je ziet iets dat racisme helpt te verminderen.
En dat passioneert je en dus geef je daaraan.
En natuurlijk,
sommige filantropische giften helpen niet.
We moeten het ambitieniveau van filantropen omhoog krijgen.
Gezamenlijk filantropie
die jij helpt faciliteren via Audacious
en er zijn nog vier of vijf groepen die filantropen samenbrengen,
dat is fantastisch,
want dan leren ze van elkaar,
ze krijgen zelfvertrouwen van elkaar,
dat gevoel van: 'Hé, ik steek er zoveel in en die vier anderen doneren ook,
dus ik krijg meer impact',
en als het goed gaat, is het ook leuk voor ze,
zelfs als ze erachter komen dat een bepaalde gift niet goed werkte,
maar toch gewoon doorgaan.
Dus filantropie, ja,
ik zou graag het percentage omhoog zien gaan
en mensen die het gaan doen,
het is leuk,
het geeft voldoening,
je doet het samen met mensen uit je familie.
In mijn geval vinden Melinda en ik het heerlijk dit samen te doen,
samen te leren.
In sommige families betrekken ze zelfs de kinderen erbij.
Soms zijn de kinderen aanjagers.
Als je heel veel geld hebt,
zie je een miljoen dollar nog steeds als veel geld,
maar als je miljarden hebt,
zou je honderden miljoenen moeten geven.
Het is wel charmant om te zien
dat je persoonlijke uitgaven eigenlijk niet veel omhoog gaan.
Die passen gewoon bij je maatschappelijke status.
Maar je giften, die moeten groter worden,
want anders moet het via de erfenis
en dat krijg je niet zo goed geregeld en daar heb je minder plezier aan.
Dus zonder --
we willen het niet verplichten,
maar jij en ik willen inderdaad filantropen inspireren
om die passie te vinden, die goede doelen te vinden,
maar dan sneller dan in het verleden,
want of het nu ras is of ziekte of andere sociale misstanden,
filantropie kan innovatief zijn in het snel oppakken en doen van dingen
die, als ze werken, door overheden kunnen worden overgenomen en uitgebreid.
God weet dat we oplossingen nodig hebben;
we hebben dat soort hoop en vooruitgang nodig
waarvan we goede hoop hebben
dat ze hele lastige problemen kunnen oplossen.
CA: De meeste filantropen, zelfs de beste onder hen,
vinden het moeilijk om zelfs maar 1% van hun vermogen weg te geven elk jaar,
terwijl 's wereld rijksten toch vaak toegang hebben
tot geweldige investeringsmogelijkheden.
Velen van hen worden 7 tot 10% of meer rijker per jaar.
Is het niet zo dat om echt een kans te hebben
je halve vermogen weg te geven,
je op een bepaald moment zult moeten plannen
5 tot 10% van je vermogen jaarlijks weg te geven?
Is het niet logisch dat dat moet gebeuren?
BG: Ja, er zijn mensen als Chuck Feeney,
die het goede voorbeeld gaf en al zijn geld weggaf.
Zelfs Melinda en ik bespreken of we meer moeten gaan geven.
Zoals je aangaf, hebben wij geluk gehad met onze investeringen
door een aantal oorzaken.
Technologiefortuinen hebben het in zijn algemeen goed gedaan,
zelfs dit jaar,
wat een van de grote contrasten is
als je kijkt wat er in de wereld gebeurt.
En ik denk dat de verwachting is dat we meer moeten geven
en er is een reden om dat te doen,
want overheden gaat niet alle noden kunnen lenigen.
Ja, er wordt een heleboel overheidsgeld uitgekeerd,
maar helpen dat goed te besteden,
helpen uit te vinden waar dat geld niet terecht komt,
en als mensen willen geven aan de ontwikkelingslanden,
ze hebben daar geen overheden
die cheques kunnen uitschrijven voor 15% van het BNP,
dus de ellende daar globaal gezien,
en dan nog alleen het economische aspect, nog afgezien van de pandemie,
is echt tragisch.
Ze worden zo ongeveer vijf jaar teruggeworpen,
als je kijkt naar hun ontwikkeling,
en in een paar gevallen is het zo erg
dat de stabiliteit van het land echt in gevaar komt.
CA: Bill,
ik heb groot ontzag voor wat jij en Melinda hebben gedaan.
Je loopt over deze dunne lijn
van het proberen zoveel belangen te behartigen,
en de hoeveelheid tijd die je besteed om de wereld te verbeteren,
en absoluut de hoeveelheid geld
en de hoeveelheid passie die je erin steekt --
het is indrukwekkend
en ik ben je erg dankbaar voor de tijd die je nu voor ons uittrekt.
Dankjewel,
en echt, voor de rest van dit jaar
zullen we je vaardigheden en reserves meer dan ooit nodig hebben,
dus ik wens je veel geluk.
BG: Dankjewel.
Ik doe het met plezier en optimisme, dus dankjewel, Chris.