Chris Anderson: Welcome, Bill Gates.
Bill Gates: Thank you.
CA: Alright. It's great to have you here, Bill.
You know, we had a TED conversation about three months ago
about this pandemic,
and back then, I think fewer than -- I think that was the end of March --
back then, fewer than 1,000 people in the US had died
and fewer than 20,000 worldwide.
I mean, the numbers now are, like, 128,000 dead in the US
and more than half a million worldwide,
in three months.
In three months.
What is your diagnosis of what is possible for the rest of this year?
You look at a lot of models.
What do you think best- and worst-case scenarios might be?
BG: Well, the range of scenarios, sadly, is quite large,
including that, as we get into the fall,
we could have death rates that rival the worst of what we had
in the April time period.
If you get a lot of young people infected,
eventually, they will infect old people again,
and so you'll get into the nursing homes,
the homeless shelters,
the places where we've had a lot of our deaths.
The innovation track, which probably we'll touch on --
diagnostics, therapeutics, vaccines --
there's good progress there,
but nothing that would fundamentally alter the fact
that this fall in the United States could be quite bad,
and that's worse than I would have expected a month ago,
the degree to which we're back at high mobility,
not wearing masks,
and now the virus actually has gotten into a lot of cities
that it hadn't been in before in a significant way,
so it's going to be a challenge.
There's no case where we get much below the current death rate,
which is about 500 deaths a day,
but there's a significant risk we'd go back up
to the even 2,000 a day that we had before,
because we don't have the distancing,
the behavior change,
to the degree that we had in April and May.
And we know this virus is somewhat seasonal,
so that the force of infection,
both through temperature, humidity, more time indoors,
will be worse as we get into the fall.
CA: So there are scenarios where in the US,
like, if you extrapolate those numbers forward,
we end up with, what,
more than a quarter of a million deaths, perchance,
even this year if we're not careful,
and worldwide, I guess the death toll could, by the end of the year,
be well into the millions, with an "s."
Is there evidence that the hotter temperatures of the summer
actually have been helping us?
BG: They're not absolutely sure,
but certainly, the IHME model definitely wanted to use the season,
including temperature and humidity,
to try and explain why May wasn't worse than it was.
And so as we came out and the mobility numbers got higher,
the models expected more infections and deaths to come out of that,
and the model kept wanting to say,
"But I need to use this seasonality
to match why May wasn't worse,
why June wasn't worse than it was."
And we see in the Southern Hemisphere,
you know, Brazil,
which is the opposite season,
now all of South America is having a huge epidemic.
South Africa is having a very fast-growing epidemic.
Fortunately, Australia and New Zealand,
the last countries in the Southern Hemisphere,
are at really tiny case counts,
and so although they have to keep knocking it down,
they're talking about, "Oh, we have 10 cases,
that's a big deal, let's go get rid of that."
So they're one of these amazing countries that got the numbers so low
that test, quarantine and trace
is working to get them, keep them at very near zero.
CA: Aided perhaps a bit by being easier to isolate
and by less density, less population density.
But nonetheless, smart policies down there.
BG: Yeah, everything is so exponential
that a little bit of good work goes a long way.
It's not a linear game.
You know, contact tracing, if you have the number of cases we have in the US,
it's super important to do,
but it won't get you back down to zero.
It'll help you be down,
but it's too overwhelming.
CA: OK, so in May and June in the US,
the numbers were slightly better than some of the models predicted,
and it's hypothesized that that might be partly because of the warmer weather.
Now we're seeing, really, would you describe it
as really quite alarming upticks in case rates in the US?
BG: That's right, it's --
In, say, the New York area,
the cases continue to go down somewhat,
but in other parts of the country,
primarily the South right now,
you have increases that are offsetting that,
and you have testing-positive rates in young people
that are actually higher than what we saw even in some of the tougher areas.
And so, clearly, younger people have come out of mobility
more than older people have increased their mobility,
so the age structure is right now very young,
but because of multigenerational households,
people work in nursing care homes,
unfortunately, that will work its way back,
both the time lag and the transmission,
back up into the elderly,
will start to push the death rate back up,
which, it is down --
way down from 2,000 to around 500 right now.
CA: And is that partly because there's a three-week lag
between case numbers and fatality numbers?
And also, perhaps, partly because
there have been some effective interventions,
and we're actually seeing the possibility
that the overall fatality rate is actually falling a bit
now that we've gained some extra knowledge?
BG: Yeah, certainly your fatality rate is always lower
when you're not overloaded.
And so Italy, when they were overloaded,
Spain, even New York at the start,
certainly China,
there you weren't even able to provide the basics,
the oxygen and things.
A study that our foundation funded in the UK
found the only thing other than remdesivir
that is a proven therapeutic,
which is the dexamethasone,
that for serious patients,
is about a 20 percent death reduction,
and there's still quite a pipeline of those things.
You know, hydroxychloroquine never established positive data,
so that's pretty much done.
There's still a few trials ongoing,
but the list of things being tried,
including, eventually, the monoclonal antibodies,
we will have some additional tools for the fall.
And so when you talk about death rates,
the good news is, some innovation we already have,
and we'll have more, even in the fall.
We should start to have monoclonal antibodies,
which is the single therapeutic that I'm most excited about.
CA: I'll actually ask you to tell me a bit more about that in one sec,
but just putting the pieces together on death rates:
so in a well-functioning health system,
so take the US when places aren't overcrowded,
what do you think
the current fatality numbers are, approximately, going forward,
like as a percentage of total cases?
Are we below one percent, perhaps?
BG: If you found every case, yes,
you're well below one percent.
People argue, you know, 0.4, 0.5.
By the time you bring in the never symptomatics,
it probably is below 0.5,
and that's good news.
This disease could have been a five-percent disease.
The transmission dynamics of this disease
are more difficult than even the experts predicted.
The amount of presymptomatic and never symptomatic spread
and the fact that it's not coughing,
where you would kind of notice, "Hey, I'm coughing" --
most respiratory diseases make you cough.
This one, in its early stages, it's not coughing,
it's singing, laughing, talking,
actually, still, particularly for the super-spreaders,
people with very high viral loads,
causes that spread,
and that's pretty novel,
and so even the experts have to say, "Wow, this caught us by surprise."
The amount of asymptomatic spread
and the fact that there's not a coughing element
is not a major piece like the flu or TB.
CA: Yeah, that is devilish cunning by the virus.
I mean, how much is that nonsymptomatic transmission
as a percentage of total transmission?
I've heard numbers it could be as much as half of all transmissions
are basically presymptomatic.
BG: Yeah, if you count presymptomatics,
then most of the studies show that's like at 40 percent,
and we also have never symptomatics.
The amount of virus you get in your upper respiratory area
is somewhat disconnected.
Some people will have a lot here and very little in their lungs,
and what you get in your lungs causes the really bad symptoms --
and other organs, but mostly the lungs --
and so that's when you seek treatment.
And so the worst case in terms of spreading
is somebody who's got a lot in the upper respiratory tract
but almost none in their lungs,
so they're not care-seeking.
CA: Right.
And so if you add in the never symptomatic
to the presymptomatic,
do you get above 50 percent of the transmission
is actually from nonsymptomatic people?
BG: Yeah, transmission is harder to measure.
You know, we see certain hotspots and things,
but that's a huge question with the vaccine:
Will it, besides avoiding you getting sick,
which is what the trial will test,
will it also stop you from being a transmitter?
CA: So that vaccine,
it's such an important question, let's come on to that.
But before we go there,
any other surprises in the last couple months
that we've learned about this virus
that really impact how we should respond to it?
BG: We're still not able to characterize who the super-spreaders are
in terms of what that profile is,
and we may never.
That may just be quite random.
If you could identify them,
they're responsible for the majority of transmission,
a few people who have very high viral loads.
But sadly, we haven't figured that out.
This mode of transmission,
if you're in a room and nobody talks,
there's way less transmission.
That's partly why, although planes can transmit,
it's less than you would expect just in terms of time proximity measures,
because unlike, say, a choir or a restaurant,
you're not exhaling in loud talking
quite as much as in other indoor environments.
CA: Hmm.
What do you think about the ethics of someone who would go on a plane
and refuse to wear a mask?
BG: If they own the plane, that would be fine.
If there's other people on the plane,
that would be endangering those other people.
CA: Early on in the pandemic,
the WHO did not advise that people wear masks.
They were worried about taking them away from frontline medical providers.
In retrospect, was that a terrible mistake that they made?
BG: Yes.
All the experts feel bad that the value of masks --
which ties back somewhat to the asymptomatics;
if people were very symptomatic,
like an Ebola,
then you know it and you isolate,
and so you don't have a need for a masklike thing.
The value of masks,
the fact that the medical masks was a different supply chain
than the normal masks,
the fact you could scale up the normal masks so well,
the fact that it would stop that presymptomatic,
never symptomatic transmission,
it's a mistake.
But it's not a conspiracy.
It's something that, we now know more.
And even now, our error bars on the benefit of masks
are higher than we'd like to admit,
but it's a significant benefit.
CA: Alright, I'm going to come in with some questions
from the community.
Let's pull them up there.
Jim Pitofsky, "Do you think reopening efforts in the US have been premature,
and if so, how far should the US go to responsibly confront this pandemic?"
BG: Well, the question of how you make trade-offs
between the benefits, say, of going to school
versus the risk of people getting sick because they go to school,
those are very tough questions
that I don't think any single person can say,
"I will tell you how to make all these trade-offs."
The understanding of where you have transmission,
and the fact that young people do get infected
and are part of the multigenerational transmission chain,
we should get that out.
If you just look at the health aspect,
we have opened up too liberally.
Now, opening up in terms of mental health
and seeking normal health things like vaccines or other care,
there are benefits.
I think some of our opening up has created more risk than benefit.
Opening the bars up as quickly as they did,
you know, is that critical for mental health?
Maybe not.
So I don't think we've been as tasteful about opening up
as I'm sure, as we study it,
that we'll realize some things we shouldn't have opened up as fast.
But then you have something like school,
where even sitting here today,
the exact plan, say, for inner-city schools for the fall,
I wouldn't have a black-and-white view
on the relative trade-offs involved there.
There are huge benefits to letting those kids go to school,
and how do you weigh the risk?
If you're in a city without many cases,
I would say probably the benefit is there.
Now that means that you could get surprised.
The cases could show up, and then you'd have to change that,
which is not easy.
But I think around the US,
there will be places where that won't be a good trade-off.
So almost any dimension of inequity,
this disease has made worse:
job type, internet connection,
ability of your school to do online learning.
White-collar workers,
people are embarrassed to admit it,
some of them are more productive
and enjoying the flexibility that the at-home thing has created,
and that feels terrible
when you know lots of people are suffering in many ways,
including their kids not going to school.
CA: Indeed. Let's have the next question.
[Nathalie Munyampenda] "For us in Rwanda,
early policy interventions have made the difference.
At this point, what policy interventions do you suggest for the US now?"
Bill, I dream of the day where you are appointed
the coronavirus czar
with authority to actually speak to the public.
What would you do?
BG: Well, the innovation tools
are where I and the foundation probably has the most expertise.
Clearly, some of the policies on opening up have been too generous,
but I think everybody
could engage in that.
We need leadership
in terms of admitting that we've still got a huge problem here
and not turning that into almost a political thing
of, "Oh, isn't it brilliant what we did?"
No, it's not brilliant,
but there's many people, including the experts --
there's a lot they didn't understand,
and everybody wishes a week earlier whatever action they took,
they'd taken that a week earlier.
The innovation tools,
that's where the foundation's work
on antibodies, vaccines,
we have deep expertise,
and it's outside of the private sector,
and so we have kind of a neutral ability to work with all the governments
and the companies to pick.
Particularly when you're doing break-even products,
which one should get the resources?
There's no market signal for that.
Experts have to say, "OK, this antibody deserves the manufacturing.
This vaccine deserves the manufacturing,"
because we have very limited manufacturing for both of those things,
and it'll be cross-company, which never happens in the normal case,
where one company invents it
and then you're using the manufacturing plants of many companies
to get maximum scale of the best choice.
So I would be coordinating those things,
but we need a leader who keeps us up to date,
is realistic
and shows us the right behavior,
as well as driving the innovation track.
CA: I mean, you have to yourself be a master diplomat
in how you talk about this stuff.
So I appreciate, almost, the discomfort here.
But I mean, you talk regularly with Anthony Fauci,
who is a wise voice on this by most people's opinion.
But to what extent is he just hamstrung?
He's not allowed to play the full role
that he could play in this circumstance.
BG: Dr. Fauci has emerged where he was allowed to have some airtime,
and even though he was stating things that are realistic,
his prestige has stuck.
He can speak out in that way.
Typically, the CDC would be the primary voice here.
It's not absolutely necessary,
but in previous health crises,
you let the experts inside the CDC
be that voice.
They're trained to do these things,
and so it is a bit unusual here how much we've had to rely on Fauci
as opposed to the CDC.
It should be Fauci, who's a brilliant researcher,
so experienced, particularly in vaccines.
In some ways, he has become, taking the broad advice
that's the epidemiology advice
and explaining it in the right way,
where he'll admit,
"OK, we may have a rebound here,
and this is why we need to behave that way."
But it's fantastic that his voice has been allowed to come through.
CA: Sometimes.
Let's have the next question.
Nina Gregory, "How are you and your foundation
addressing the ethical questions about which countries get the vaccine first,
assuming you find one?"
And maybe, Bill, use this as a moment
to just talk about where the quest for the vaccine is
and what are just some of the key things we should all be thinking about
as we track the news on this.
BG: There's three vaccines that are,
if they work, are the earliest:
the Moderna, which unfortunately, won't scale very easily,
so if that works, it'll be mostly a US-targeted thing;
then you have the AstraZeneca, which comes from Oxford;
and the Johnson and Johnson.
Those are the three early ones.
And we have animal data
that looks potentially good but not definitive,
particularly will it work in the elderly,
and we'll have human data over the next several months.
Those three will be gated by the safety and efficacy trial.
That is, we'll be able to manufacture those,
although not as much as we want.
We'll be able to manufacture those before the end of the year.
Whether the Phase 3 will succeed
and whether it'll complete before the end of the year,
I wouldn't be that optimistic about.
Phase 3 is where you need to really look at all the safety profile
and efficacy,
but those will get started.
And then there's four or five vaccines that use different approaches
that are maybe three or four months behind that:
Novavax, Sanofi, Merck.
And so we're funding factory capacity for a lot of these --
some complex negotiations are taking place right now on this --
to get factories that will be dedicated to the poorer countries,
what's called low- and middle-income.
And the very scalable constructs
that include AstraZeneca and Johnson and Johnson,
we'll focus on those,
the ones that are inexpensive
and you can build a single factory to make 600 million doses.
So a number of the vaccine constructs
are potential.
I don't see anything before the end of the year.
That's really the best case,
and it's down to a few constructs now,
which, typically, you have high failure rates.
CA: Bill, is it the case
that if you and your foundation weren't in the picture here
that market dynamics would likely lead to a situation
where, as soon as a promising vaccine candidate emerged,
the richer countries would basically snap up, gobble up
all available initial supply --
it just takes a while to manufacture these,
and there would be nothing for the poorer countries --
but that what, effectively, you're doing
by giving manufacturing guarantees and capability
to some of these candidates,
you're making it possible that at least some of the early vaccine units
will go to poorer countries?
Is that correct?
BG: Well, it's not just us, but yes,
we're in the central role there,
along with a group we created called CEPI, Coalition for Epidemic Preparedness,
and the European leaders agree with this.
Now we have the expertise to look at each of the constructs
and say, "OK, where is there a factory in the world
that has capacity that can build that?
Which one should we put the early money into?
What should the milestones be
where we'll shift the money over to a different one?"
Because the kind of private sector people
who really understand that stuff,
some of them work for us,
and we're a trusted party on these things,
we get to coordinate a lot of it, particularly that manufacturing piece.
Usually, you'd expect the US to think of this as a global problem
and be involved.
So far, no activity on that front has taken place.
I am talking to people in the Congress and the Administration
about when the next relief bill comes along
that maybe one percent of that could go for the tools
to help the entire world.
And so it's possible,
but it's unfortunate,
and the vacuum here,
the world is not that used to,
and a lot of people are stepping in, including our foundation,
to try and have a strategy,
including for the poorer countries,
who will suffer a high percentage of the deaths and negative effects,
including their health systems being overwhelmed.
Most of the deaths will be in developing countries,
despite the huge deaths we've seen in Europe and the US.
CA: I mean, I wish I could be a fly on the wall
and hearing you and Melinda talk about this,
because of all of the ethical ... "crimes," let's say,
executed by leaders who should know better,
I mean, it's one thing to not model mask-wearing,
but to not play a role in helping the world
when faced with a common enemy,
respond as one humanity,
and instead ...
you know, catalyze a really unseemly scramble between nations
to fight for vaccines, for example.
That just seems -- surely, history is going to judge that harshly.
That is just sickening.
Isn't it? Am I missing something?
BG: Well, it's not quite as black-and-white as that.
The US has put more money out
to fund the basic research on these vaccines
than any country by far,
and that research is not restricted.
There's not, like, some royalty that says, "Hey, if you take our money,
you have to pay the US a royalty."
They do, to the degree they fund research,
it's for everybody.
To the degree they fund factories, it's just for the US.
The thing that makes this tough is that in every other global health problem,
the US totally leads smallpox eradication,
the US is totally the leader on polio eradication,
with key partners -- CDC, WHO, Rotary, UNICEF, our foundation.
So the world -- and on HIV,
under President Bush's leadership, but it was very bipartisan,
this thing called PEPFAR was unbelievable.
That has saved tens of millions of lives.
And so it's that the world always expected the US
to at least be at the head of the table,
financially, strategy, OK, how do you get these factories for the world,
even if it's just to avoid the infection coming back to the US
or to have the global economy working,
which is good for US jobs
to have demand outside the US.
And so the world is kind of --
you know, there's all this uncertainty about which thing will work,
and there's this, "OK, who's in charge here?"
And so the worst thing, the withdrawal from WHO,
that is a difficulty that hopefully will get remedied
at some point,
because we need that coordination
through WHO.
CA: Let's take another question.
Ali Kashani, "Are there any particularly successful models
of handling the pandemic that you have seen around the world?"
BG: Well, it's fascinating that, besides early action,
there are definitely things where you take people who have tested positive
and you monitor their pulse ox,
which is the oxygen saturation level in their blood,
which is a very cheap detector,
and then you know to get them to the hospitals fairly early.
Weirdly, patients don't know things are about to get severe.
It's an interesting physiological reason that I won't get into.
And so Germany has quite a low case fatality rate
that they've done through that type of monitoring.
And then, of course, once you get into facilities,
we've learned that the ventilator, actually, although extremely well-meaning,
was actually overused and used in the wrong mode
in those early days.
So the health -- the doctors are way smarter about treatment today.
Most of that, I would say, is global.
Using this pulse ox as an early indicator,
that'll probably catch on broadly,
but Germany was a pioneer there.
And now, of course, dexamethasone -- fortunately, it's cheap, it's oral,
we can ramp up manufacture.
That'll go global as well.
CA: Bill, I want to ask you something about
what it's been like for you personally through this whole process.
Because, weirdly, even though your passion and good intent on this topic
seems completely bloody obvious to anyone who has spent a moment with you,
there are these crazy conspiracy theories out there about you.
I just checked in with a company called Zignal
that monitors social media spaces.
They say that, to date, I think on Facebook alone,
more than four million posts have taken place
that associate you with some kind of conspiracy theory around the virus.
I read that there was a poll that more than 40 percent of Republicans
believe that the vaccine that you would roll out
would somehow plant a microchip in people to track their location.
I mean, I can't even believe that poll number.
And then some people are taking this seriously enough,
and some of them have even been recirculated on "Fox News" and so forth,
some people are taking this seriously enough
to make really quite horrible threats and so forth.
You seem to do a good job sort of shrugging this off,
but really, like, who else has ever been in this position?
How are you managing this?
What on earth world are we in
that this kind of misinformation can be out there?
What can we do to help correct it?
BG: I'm not sure.
And it's a new thing
that there's conspiracy theories.
I mean, Microsoft had its share of controversy,
but at least that related to the real world, you know?
Did Windows crash more than it should?
We definitely had antitrust problems.
But at least I knew what that was.
When this emerged, I have to say,
my instinct was to joke about it.
People have said that's really inappropriate,
because this is a very serious thing.
It is going to make people less willing to take a vaccine.
And, of course, once we have that vaccine,
it'll be like masks,
where getting lots of people,
particularly when it's a transmission-blocking vaccine,
there's this huge community benefit
to widespread adoption of that vaccine.
So I am caught a little bit,
unsure of what to say or do,
because the conspiracy piece is a new thing for me,
and what do you say
that doesn't give credence to the thing?
The fact that a "Fox News" commentator, Laura Ingraham,
was saying this stuff about me microchipping people,
that survey isn't that surprising because that's what they heard
on the TV.
It's wild.
And people are clearly seeking simpler explanations
than going and studying virology.
CA: I mean,
TED is nonpolitical,
but we believe in the truth.
I would say this:
Laura Ingraham, you owe Bill Gates an apology and a retraction.
You do.
And anyone who's watching this
who thinks for a minute that this man is involved in some kind of conspiracy,
you want your head examined.
You are crazy.
Enough of us know Bill over many years
and have seen the passion and engagement in this to know
that you are crazy.
So get over it,
and let's look at the actual problem of solving this pandemic.
Honestly.
If anyone in the chat here has a suggestion,
a positive suggestion for how you can,
how do you get rid of conspiracies,
because they feed on each other.
Now, "Oh, well I would say that, because I'm part of the conspiracy,"
or whatever.
Like, how do we get back to a world
where information can be trusted?
We have to do better on it.
Are there any other questions out there from the community?
Aria Bendix from New York City:
"What are your personal recommendations for those who want to reduce
their risk of infection amid an uptick in cases?"
BG: Well, it's great if you have a job
that you can stay at your house and do it through digital meetings,
and even some of your social activities,
you know, I do video calls with lots of friends.
I have friends in Europe that, who knows when I'll see them,
but we schedule regular calls to talk.
If you stay fairly isolated,
you don't run much risk,
and it's when you're getting together with lots of other people,
either through work or socialization,
that drives that risk,
and particularly in these communities where you have increased cases,
even though it's not going to be mandated,
hopefully, the mobility numbers will show people responding
and minimizing those kind of out-of-the-house contacts.
CA: Bill, I wonder if I could just ask you
just a little bit about philanthropy.
Obviously, your foundation has played a huge role in this,
but philanthropy more generally.
You know, you've started this Giving Pledge movement,
recruited all these billionaires
who have pledged to give away half their net worth
before or after their death.
But it's really hard to do.
It's really hard to give away that much money.
You yourself, I think,
since The Giving Pledge was started --
what? 10 years ago or something, I'm not sure when --
but your own net worth, I think, has doubled since that period
despite being the world's leading philanthropist.
Is it just fundamentally hard to give away money effectively
to make the world better?
Or should the world's donors,
and especially the world's really rich donors,
start to almost commit to a schedule,
like, "Here's a percentage of my net worth each year
that, as I get older,
maybe that goes up.
If I'm to take this seriously,
I have to give away -- somehow, I've got to find a way
of doing that effectively."
Is that an unfair and crazy question?
BG: Well, it'd be great to up the rate,
and our goal, both as the Gates Foundation or through The Giving Pledge,
is to help people find causes they connect to.
People give through passion.
Yes, numbers are important,
but there's so many causes out there.
The way you're going to pick is you see somebody who's sick,
you see somebody who's not getting social services.
You see something that helps reduce racism.
And you're very passionate, and so you give to that.
And, of course,
some philanthropic gifts won't work out.
We do need to up the ambition level of philanthropists.
Now, collaborative philanthropy
that you're helping to facilitate through Audacious,
there's four or five other groups that are getting philanthropists together,
that is fantastic,
because then they learn from each other,
they get confidence from each other,
they feel like, "Hey, I put in x, and the four other people put money in,
so I'm getting more impact,"
and hopefully, it can be made fun for them even when they find out,
OK, that particular gift didn't work out that well,
but let's keep going.
So philanthropy, yes,
I would like to see the rate go up,
and people who do get going,
it is fun,
it's fulfilling,
you pick which of the family members are partnered in doing it.
In my case, Melinda and I love doing this stuff together,
learning together.
Some families, it will even involve the kids in the activities.
Sometimes the kids are pushing.
When you have lots of money,
you still think of a million dollars as a lot of money,
but if you have billions,
you should be giving hundreds of millions.
So it's kind of charming that, in terms of your personal expenditure,
you stay at the level you were at before.
That's societally quite appropriate.
But on your giving, you need to scale up
or else it will be your will,
and you won't get to shape it and enjoy it quite that same way.
And so without --
we don't want to mandate it,
but yes, both you and I want to inspire philanthropists
to see that passion, to see those opportunities
significantly faster than in the past,
because whether it's race or disease, or all the other social ills,
the innovation of what philanthropy can go to and do quickly
that, if it works, government can come in behind it and scale it up,
God knows we need solutions,
we need that kind of hope and progress
that expectations are high
that will solve very tough problems.
CA: I mean, most philanthropists, even the best of them,
find it hard to give away more than about a percent of their net worth every year,
and yet the world's richest often have access
to great investment opportunities.
Many of them are gaining wealth at seven to 10 percent plus per year.
Isn't it the case that to have a real chance
of giving away half your fortune,
at some point you have to plan to give away five, six, seven, eight,
10 percent of your net worth annually?
And that is, isn't that the logic of what should be happening?
BG: Yeah, there are people like Chuck Feeney,
who set a good example and gave away all of his money.
Even Melinda and I are talking about, should we up the rate that we give at?
As you say, we've been very lucky on the investment side
through a variety of things.
Tech fortunes in general have done well,
even this year,
which is one of those great contrasts
in what's going on in the world.
And I do think there's an expectation that we should speed up,
and there's a reason to speed up,
and government is going to miss a lot of needs.
Yes, there's tons of government money out there,
but helping it be spent well,
helping find places it's not stepping up,
and if people are willing to give to the developing world,
they don't have governments
that can print checks for 15 percent of GDP,
and so the suffering there broadly, just the economic stuff alone,
put aside the pandemic,
is tragic.
It's about a five-year setback
in terms of these countries moving forward,
and in a few cases, it's tough enough that the very stability of the country
is in question.
CA: Well, Bill,
I'm in awe of what you and Melinda have done.
You walk this narrow path
of trying to juggle so many different things,
and the amount of time that you dedicate to the betterment of the world at large,
and definitely the amount of money
and the amount of passion you put into it --
I mean, it's pretty awesome,
and I'm really grateful to you for spending this time with us now.
Thank you so much,
and honestly, the rest of this year,
your skills and resources are going to be needed more than ever,
so good luck.
BG: Well, thanks.
It's fun work and I'm optimistic, so thanks, Chris.
كريس أندرسون: مرحبًا، بيل غيتس.
بيل غيتس: شكرًا لك.
كريس: يسرني استضافتك هنا يا بيل.
لقد قمنا بإجراء محادثة على TED منذ ثلاثة أشهر تقريبًا
حول هذا الوباء،
ووقتها، في نهاية آذار على ما أظن...
كان قد توفّي قرابة الـ1000 شخص في الولايات المتحدة
وقرابة الـ20,000 شخص في العالم.
وقد وصلت الأرقام الآن إلى حوالي 128,000 حالة وفاة في الولايات المتحدة
وأكثر من نصف مليون حالة وفاة في العالم،
خلال ثلاثة أشهر.
ماذا تتوقع -حسب تشخيصك للحالة- أن يحدث لنهاية هذه السنة؟
كونك تتطلع على العديد من النّماذج.
ما هي برأيك أسوأ وأفضل الحالات التي يمكن أن تحدث؟
بيل: يؤسفني القول أن الحالة تتفاقم،
حيث إن دخولنا في فصل الخريف،
يمكن أن يجعل معدلات الوفيّات أعلى مما كانت عليه
في شهر أبريل.
إذا كان هنالك العديد من الشباب مصابين،
فإنهم، في نهاية الأمر، سينقلون العدوى إلى كبار السن مرةً أخرى،
وهكذا سيدخل الفيروس إلى دور رعاية المسنين،
وملاجئ المشردين،
الأماكن التي شهدنا فيها العديد من الوفيات.
مسار الابتكار الذي سنتطرق على الأغلب...
التشخيصات والعلاجات واللقاحات ..
هي في تقدم ملحوظ،
ولكن لا شيء سيغيّر من حقيقة
كون دخول الولايات المتحدة في فصل الخريف قد لا يبشر بالخير،
بل إن الحالة كانت أسوأ مما كنت قد توقعته قبل حوالي شهر،
وهذا يعود إلى الدرجة التي عدنا إليها في التنقل الكبير،
وعدم ارتداء الكمامات،
والآن قد تفشى الفيروس في العديد من البلدان
التي لم يكن منتشرًا فيها بشكلٍ كبير،
لذا فإن ذلك سيكون تحدٍّ كبير.
لا يوجد حالة بحيث نصل فيها إلى معدل وفيات أقل بكثير من المعدل الحالي،
والذي يبلغ حوالي 500 حالة وفاة يوميًا،
ولكن هنالك خطر كبير في أن يرتفع المعدل
إلى ما كان عليه في السابق وهو 2,000 حالة وفاة يوميًا،
وذلك يعود لعدم تطبيق التباعد،
تغيير السلوك،
للدرجة التي كنا عليها في شهر أبريل ومايو.
ونحن نعلم أن هذا الفيروس موسمي إلى حد ما،
لذا فإن قوة العدوى
-عبر درجة الحرارة والرطوبة و إمضاء وقت أكبر في الداخل-
ستكون أكبر عند دخولنا في فصل الخريف.
إذًا هنالك سيناريوهات في الولايات المتحدة،
-في حال قمنا باستقراء هذه الأرقام-
سينتهي بنا المطاف
إلى أكثر من ربع مليون حالة وفاة هذه السنة إذا لم نكن حذرين
وإذا لم يكن العالم حذِر أيضًا فإنَّ أعداد الوفيات قد يصل لنهاية السَنة
إلى الملايين.
هل هناك من دليل على أنَّ درجات الحرارة المرتفعة في الصيف كانت تساعدنا؟
بيل: إنّهم غير متأكّدين تمامًا،
ولكن نموذج الـIHME أراد بالتأكيد استخدام المَوْسِم
- بما فيه من الحرارة والرطوبة -
ليحاول شرح سبب عدم كون شهر مايو أسوأ مما كان عليه.
فبينما انخرطنا في النشاطات الاجتماعية وارتفعت أعداد المتنقلين،
فإنّ النماذج قد تنبّأت بانتشار العدوى وارتفاع أعداد الوفيَّات بسبب ذلك،
و النّموذج استمر برغبته في أنْ يقول:
"ولكنْ أريد أن استخدم موسميّة هذا المرض
لأوافقها مع عدم كون مايو أسوأ،
أو مع عدم كون يونيو أسوأ مما كان عليه."
ونرى في نصف الكرة الجنوبي،
مثل البرازيل،
والتي تمتلك مناخًا معاكسًا،
كل أمريكا الجنوبيَّة تعاني من وباء ضخم.
تعاني جنوب إفريقيا من وباءٍ سريع النموّ للغاية.
لحسن الحظ فإنَّ أستراليا ونيوزيلاند
-آخر البلدان في نصف الكرة الجنوبي-
تمتلك إصابات قليلة جدًّا،
ومع ذلك فإنَّهم يحاولون تخفيضها باستمرار،
إنهم يتحدثون عن، "أوه، لدينا عشر إصابات،
يا لَها من مصيبة، دعونا نتخلّص منها."
لذا فهذه نماذج لبلدانٍ رائعة حيث تبقي أعداد المصابين منخفضة جدًّا
ذلك الفحص والحجر الصّحي وتتبع المخالطين
يعمل على إبقاء الإصابات قربية من الصّفر.
كريس: ربّما قد ساعدها قليلًا في ذلك كونها في ذلك كونها منطقة سهلة العزل
وبفضل الكثافة السّكانية القليلة.
ومع ذلك، فإنَّ السّياسات الذّكية تلعب دورًا.
بيل: نعم، كل شيء مضاعف للغاية
إلى درجة أنَّ القليل من العمل الدّؤوب يحدث تغييرًا كبيرًا.
الأمر ليس مثل لعبة بنسق واحد
إذا كان لديك عدد إصابات مثل الولايات المتحدة فإنّ تتبع المخالطين
مهمّ جدًّا،
ولكنّه لن يعيدك إلى الصّفر.
سوف يساعدك في تخفيض الإصابات،
ولكنَّ الأمر يكون قد خرج عن السّيطرة.
كريس: إذًا في شهر مايو ويونيو في الولايات المتحدة،
كانت أرقام الإصابات أفضل بقليل ممّا تنبّأت به النّماذج،
وأنَّه يُعتقد أنَّ ذلك يعود إلى الطقس الدافئ.
هل يمكنك أن تصف ما نشهده الآن
بأنه ارتفاعات بطيئة مقلقة في أعداد الإصابات في الولايات المتحدة؟
بيل: هذا صحيح...
في منطقة نيويورك مثلًا،
تستمرّ الإصابات بالانخفاض بطريقةٍ ما،
ولكنْ في مناطق أخرى من البلد،
وخصوصًا في الجنوب حاليًّا،
لديك زيادة في الإصابات تعوّض عنْ ذلك،
ولديك معدّلات فحوص إيجابيّة لدى الشّباب
أعلى في الحقيقة ممّا رأيناه في الأماكن الموبوءة حتَّى.
لذا من الواضح أنَّ الشباب قد زادوا من اختلاطهم الاجتماعي
أكثر من المسنّين،
لذا فالفئة العمريَّة المصابة الآن شابةً جدًّا،
ولكنْ بسبب الأسر متعدّدة الأجيال،
النّاس الذين يعملون في دور رعاية المسنّين،
فإن الفيروس -للأسف- سيجد بذلك طريقه إلى المسنّين مجدَّدًا
فيضاف إلى الفارق الزمني والعدوى،
وسيبدأ برفع معدّلات الوفيّات،
التي هي بالأصل منخفضة...
قد انخفضت من 2,000 إلى حوالي 500 حاليًّا.
كريس: وهل هذا ناتج بشكل أو بآخر عن وجود فاصل زمني
بين أعداد الإصابات وأعداد الوفيّات؟
وربّما يرجع ذلك جزئيًّا
إلى وجود بعض التدخّلات الفعّالة،
ونحن نرى إمكانيّة انخفاض أعداد الوفيّات قليلًا
هل هذا يرجع إلى اكتسابنا معرفة إضافيّة الآن؟
بيل: من المؤكّد أنَّ معدّل الوفيّات يكون دومًا أقل عندما لا يكون
البلد مثقلًا بالإصابات.
ولذلك إيطاليا عندما كانت مثقلة بالإصابات،
إسبانيا، حتى نيويورك في البداية،
الصين بالتّأكيد،
هناك لم تتوفر الأساسيّات حتّى،
مثل الأكسجين وغيرِه.
هناك دراسة موّلتها مؤسّستنا في بريطانيا
وجدت الدواء الوحيد عدا رامديسيفير
الذي أُثبِتت فعاليّته العلاجيّة،
ألَا وهو الديكساميثاون،
هذا يُعطَى للمرضى المتأزّمين،
يخفّض من إخطارية الوفاة بنسبة 20% تقريبًا،
ولا تزال الشّركات تصنّع هذه الأدوية.
دواء هيدروكسوكلوركين لم يظهر أي نتائج إيجابية،
لذا فالكثير تمَّ إنجازه.
لا تزال هناك بعض التجارب جارية،
ولكنَّ قائمة الأشياء المجرّبة،
بما في ذلك الأجسام المضادة وحيدة النسيلة،
سيكون لدينا بعض الأدوات الإضافيّة لفصل الخريف.
لذا عندما نتحدّث عن معدّلات الوفيّات،
فإنّ الأخبار السّارّة هي أنّنا نمتلك بعض الابتكارات بالفعل،
وسيكون لدينا المزيد، حتّى في فصل الخريف.
ينبغي لنا أن نبدأ بامتلاك الأجسام المضادة وحيدة النسيلة،
وهو العلاج الوحيد الذي أتحمّس له بشدّة.
كريس: سأطلب منك في الواقع أن تحدّثني أكثر عن ذلك بعد ثانية واحدة،
لأضع النقاط على الحروف فيما يخص معدلات الوفيات:
إذًا في نظام صحّي جيّد الأداء،
لِنأخذ الولايات المتحدة على سبيل المثال عندما تكون الأماكن غير مزدحمة،
برأيك كم هي أعداد الوفيّات الحالية من الآن فصاعدًا تقريبًا،
كنسبة مئوية من إجمالي الحالات؟
هل نحن أقل من واحد بالمئة، ربما؟
بيل: إذا تمَّ الكشف عن كل المصابين فنعم،
تكون معدلات الوفيات أقلّ من واحد بالمئة.
الناس يتجادلون حول إذا كانت النسبة 0,4 أو 0,5.
وإذا أخذت بعين الاعتبار المرضى الّذين لا تظهر عليهم أعراض،
فإن النّسبة على الأغلب أقل من 0,5،
وهذه أخبار جيّدة،
هذا المرض لم يسبّب موت الكثير.
آليات العدوى لهذا المرض
أكثر صعوبة مما توقَّعه الخبراء حتى.
كمية العدوى من أشخاص تظهر عليهم أعراض وأشخاص لا تظهر عليهم تلك الأعراض
وحقيقة أنَّ العدوى ليست عن طريق السعال فقط،
حيث يمكنك ملاحظة ذلك،
معظم الأمراض التنفسية تجعلك تسعل،
أما هذا المرض في مراحله الأولى فلا ينتقل عن طريق السعال،
ولكن عن طريق الغناء والضحك والكلام،
ولكن ذلك ينطبق بشكل خاص على ناقلي العدوى الفائقين،
الناس الذين لديهم حمل فيروسي عالي،
هم يسببون ذلك الانتشار،
وهذا شيء جديد للغاية،
حتى إنَّ الخبراء توجّب عليهم قول: "واو، هذا أدهشنا للغاية."
كمية العدوى من مرضى بدون أعراض
وحقيقة أنّ المرض لا يتضمّن سعالًا
هو شيء جديد لم نجده في مرض السل أو الإنفلونزا.
كريس: يا لَه من دهاءٍ شيطانيّ من الفيروس.
كم هي كمية العدوى من مرضى بدون أعراض
كنسبة مئوية من بين كل العدوى؟
سمعت ببعض الأرقام التي ترجح أنّه من بين كل العدوى فإنّ نصفها يأتي
من أشخاص عليهم أعراض المرض.
بيل: نعم، إذا قمنا بعدّ المرضى ذوي الأعراض المسبقة،
فإن معظم الدراسات بيّنت أنهم يشكلون 40%،
ولدينا أيضًا المرضى بدون أعراض.
كميّة الفيروس الموجودة في جهازك التنفسي العلوي
مفصولة بطريقةٍ ما.
بعض الأشخاص لديهم كمية كبيرة هنا، و كمية صغيرة جدًا في رئتيهم،
وما يصل إلى رئتيك هو الذي يسبّب الأعراض الخطيرة...
وإلى أعضاء أخرى، ولكن أغلبه إلى الرئتين...
وهذا عندما تطلب العلاج.
لذلك فإنَّ أسوأ حالة في العدوى
هي عندما يكون شخص حاملًا للفيروس في جهازه التنفسي العلوي
ولكن تقريبًا لا يحمل شيء في الرئتين،
لذلك فإنهم لا يحاولون طلب الرعاية.
كريس: صحيح.
إذا أضفنا المرضى دون أعراض
إلى المرضى مع الأعراض المسبقة،
هل نحصل على نسبة عدوى تفوق الـ 50%
من مرضى بدون أعراض؟
بيل: العدوى صعبة القياس.
إننا نتطلع على الأمور المميزة وأشياء أخرى،
ولكنَّ ذلك سؤال كبير بالنسبة للقاح:
هل سيتمكن هذا اللقاح بالإضافة إلى منعك من المرض،
-وهذا ما ستختبره التجربة-
من أن يمنعك أن تعدي غيرك؟
كريس: إذًا هذا اللقاح،
يا لَه من أمر مهم، دعنا نبدأ بالحديث عنه.
ولكنْ قبل ذلك،
هل من مفاجآت أخرى في الشهرين الماضيين
تعلمناها حول هذا الفيروس
والتي تؤثر بطريقة استجابتنا له؟
بيل: ما زلنا غير قادرين على تمييز ناقلي الفيروس الفائقين
حول ماهية هذا الملف الشخصي،
وقد لا نتمكّن من ذلك أبدًا.
قد يكون ذلك عشوائيّ للغاية.
إذا استطعت تمييزهم،
فإنهم المسؤولون عن معظم العدوى،
الناس القلائل الذين لديهم حمل فيروسي كبير جدًّا.
ولكنْ للأسف لم نستكشف ذلك بعد.
هذه الطريقة من العدوى،
إذا كنت في غرفة لا يتحدث فيها أحد،
فهناك عدوى قليلة جدَّا.
لذلك برغم أنَّ الطائرات يمكن أن يحدث فيها عدوى،
فإنها أقل مما تتوقعه فقط من حيث مقاييس القرب الزمني،
على عكس الجوقة أو المطعم على سبيل المثال
فإنك لا تخرج زفيرًا بمحادثات عالية الصوت،
مثل الأماكن الداخلية.
كريس: ممم.
ما رأيك بأخلاقيات شخص يصعد على متن الطائرة
ويرفض أن يرتدي الكمامة؟
بيل: إذا كانت الطائرة ملكًا له، فلَهُ الحق في ذلك.
إذا كان هناك أشخاص آخرين على متن الطائرة،
فإنَّ ذلك سيشكل خطرًا على أولئك الناس.
كريس: في وقت مبكر من الوباء،
لم تنصح منظمة الصحة العالمية الناس بارتداء الكمامات.
كانوا قلقين أنَّ ذلك سيسبب عدم توفّرها للأطباء والممرضات
في وقت لاحق، هل كان هذا خطأً فادحًا من قبلهم؟
بيل: نعم.
كل الخبراء يشعرون بالذنب بأن أهمية الكمامات...
والتي ترتبط إلى حد ما بالمرضى ذوي الأعراض؛
إذا أَظْهرَ الناس أعراضًا واضحة،
مثل مرض فيروس الإيبولا،
فعندئذٍ أنت تعرف ذلك وتقوم بالعزل،
لذلك فإنَّك لا تحتاج لشيء مثل الكمامة،
إنَّ أهمية الكمامات،
حقيقة أنَّ الكمامات الطبية كانت مدعومة بشكل مختلف
مقارنةً بالكمامات العادية،
حقيقة أنه يمكن أن زيادة كمية تصنيع الكمامات العادية بشكل جيّد،
حقيقة أنَّ هذه الكمَّامات ستوقف العدوى من قبل المرضى ذوي الأعراض،
والمرضى بدون أعراض.
إنّه خطأ.
ولكنّه ليس مؤامرة.
إنَّه شيء نعرف عنه أكثر الآن.
حتى الآن فإن أخطائنا حول أهميّة الكمامات
أكثر ممّا يمكن الاعتراف بها،
ولكن إنَّ لها أهمية كبيرة.
كريس: حسنًا، سوف أمرّ على بعض الأسئلة
من المجتمع.
لنمرّعليهم.
جيم بوتوفسكي، "هل تظن أنَّ جهود إعادة الافتتاح في أمريكا كانت مبكرة،
وإذا كان الأمر كذلك، ما الذي ينبغي عليها فعله لتواجه هذا الوباء بمسؤولية؟"
بيل: السؤال الذي يتعلق بكيفية عقد التنازلات
لنقل مثلًا الفائدة الناتجة عن الذهاب إلى المدرسة
أو خطر الإصابة بالمرض بسبب الذهاب للمدرسة،
هو من الأسئلة الصّعبة جدًّا
والتي لا أظن أنَّ شخصًا قادر أن يقول:
"سأخبرك كيف يمكنك القيام بهذه التنازلات."
معرفة الأماكن التي يحصل فيها العدوى،
وحقيقة أنَّ الشباب يمكن أن يمرضوا
وأنَّهم جزء من السلسلة متعددة الأجيال للمرض،
يجب أنْ يعرف الناس ذلك.
إذا نظرت فقط إلى الجانب الصّحي،
فإننا قد أعطينا حريَّة كبيرة فيما يتعلق بإعادة الافتتاح.
إعادة الافتتاح لأمورٍ تتعلق بالصحة العقلية
والسّعي وراء أمور صحيّة طبيعيّة مثل اللقاحات أوغيرها،
فهناك يوجد فوائد.
أظن أنّ افتتاح بعض الأماكن قد خلق خطرًا أكثر من جلبه فائدة.
افتتاح الحانات بهذه السرعة مثلًا،
هل هذا الأمر ضروري للصحة العقلية؟
ربما لا.
لذلك فإنني لا أعتقد أنّنا كنا حكيمين بما يتعلق بإعادة الافتتاح
وأنا أجزم -ونحن ندرس الحالة الآن-
بأننا سندرك بأنه لم يكن ينبغي لنا فتح بعض الأشياء بهذه السرعة.
ولكنْ لديك شيء مثل المدرسة،
وحتى جلوسنا اليوم هنا،
الخطة الدقيقة، على سبيل المثال، لمدارس المدينة الداخلية لفصل الخريف،
لن يكون لدي نظرة إيجابية أو سلبية
حول التنازلات النسبية الموجودة هناك.
هناك فوائد كبيرة للسماح لهؤلاء الأطفال بالذهاب إلى المدرسة،
وكيف تزِن الخطر؟
إذا كنت في مدينة بدون إصابات كثيرة،
فبرأيي أنه هنا يوجد فائدة.
الآن هذا يعني أنه يمكن لك أنْ تتفاجئ.
يمكن للإصابات أنْ ترتفع، وعندها ينبغي تغيير ذلك،
وهو ليس بالأمر السّهل.
ولكنْ أظنّ أنّه حول الولايات المتحدة،
سيوجد أماكن حيث لا يكون فيها إعادة الافتتاح خيارًا حكيمًا.
لذلك فإذا كان يوجد أي بعد من أبعاد الظلم،
فإنَّ هذا المرض قد جعله أسوأ:
نوع العمل والاتّصال الشّابكي،
قدرة مدرستك على القيام بالتعلم عبر الشابكة.
عمّال الياقات البيضاء،
الناس خجِلين من الاعتراف بذلك،
بعضهم قد أصبح أكثر إنتاجيّة
وهو يستمتع بالمرونة التي وفّرها العمل عن بعد،
وهذا شيء فظيع
عندما تعلم أنّ بعض الناس يعانون بطرقٍ عديدة،
ويشمل ذلك عدم ذهاب أولادهم إلى المدرسة.
كريس: صحيح. لنمرّعلى السؤال التالي.
[ناتالي مونيامبندا] "نحن هنا في رواندا،
قامت التدخلات الحكومية المبكَّرة بإحداث فرق.
في هذه المرحلة، ما التدخلات السياسيّة التي تقترحها على الولايات المتحدة الآن؟ "
بيل، إنني أحلم باليوم الذي تُعيَّن فيه
قيصر فيروس كورونا
مع السّلطة التي تخوّلك بالحديث مع العامّة.
ماذا كنت لتفعل؟
بيل: الأدوات الإبداعية
هي أكثر مجال أمتلك أنا ومؤسستي الخبرة فيه.
من الواضح أنَّ بعض سياسات إعادة الافتتاح كانت سخيّة جدًّا،
ولكن أعتقد أنَّ كل شخص
يمكن أن يشارك في ذلك.
نحن بحاجة لقيادة
تعترف بأنَّه ما زلنا أمام مشكلة كبيرة
وليس فقط تحويل القضية إلى قضية سياسية مثل قولهم:
"أليس ما قمنا به هو عمل رائع؟"
لا، إنه ليس كذلك،
ولكن هناك العديد من الناس -بما فيهم الخبراء-
لديهم الكثير ليفهموه بعد،
وكل شخص يتمنى بعد كل عمل يقوم به
لو أنه قام به قبل أسبوع من ذلك.
أدوات الإبداع،
هذا هو عمل المؤسسة
على المضادات الحيوية واللقاحات،
لدينا خبرة عميقة،
وعملنا هو خارج القطاع الخاص،
لذلك لدينا نوع من القدرة المحايدة للعمل مع كل الحكومات
والشركات التي نختارها.
وخصوصًا عندما يتعلق الأمر بمبيعات التعادل،
أي منتج يجب أنْ تُصرَف عليه النفقات؟
لا يوجد إشارة سوقيّة لذلك.
على الخبراء أنْ يقولوا: "حسنًا، هذا المضاد الحيوي يستحق التصنيع.
هذا اللقاح يستحق التصنيع."
لأنّه لدينا قدرة محدودة لتصنيع كليهما،
وسينتهي بنا الأمر إلى تضارب الشركات، وهذا ما لا يحدث في الحالة العادية،
حيث تخترع شركة ما اللقاح
وبعد ذلك تُستخدَم مصانع العديد من الشركات
للحصول على المدى الأكبر لانتقاء الخيار الأفضل.
لذلك سأقوم بتنسيق هذه الأشياء،
لكننا نحتاج إلى قائد يبقينا على اطلاع دائم،
ويكون واقعي
ويظهر لنا السلوك الصحيح،
بالإضافة إلى قيادة الاتجاه الإبداعي.
كريس: تبدو وكأنك سياسي محنّك وأنت تتحدث عن هذه الأمور.
لذا أقدَّر المشقّة هنا.
ولكنّك تتحدث مع أنتوني فاوشي بانتظام،
صاحب الصوت الحكيم برأي معظم الناس.
إلى أي مدى هو عاجز؟
لم يُسمَح له بتأدية الدور الكامل
الذي يمكن له أنْ يؤدّيه في هذا الظرف.
بيل: ظهر د.فاوشي عندما سُمِح له ببعض الوقت على الهواء،
ورغم أنّه كان يعرض أمورًا واقعيّة،
فإنَّ هيبته قد ضاعت.
يمكنه التحدث إلى العامة بتلك الطريقة.
عادةً، مركز السيطرة على الأمراض سيكون الصوت الرئيس هنا.
هذا ليس ضروري،
ولكنْ في أزمات صحية سابقة،
فإنك تعطي الإذن لخبراء مركز السيطرة على الأمراض
ليكونوا ذلك الصّوت.
إنهم مدرّبون ليقوموا بهذه الأشياء،
ولذلك فمنْ غير المألوف هنا مقدار اعتمادنا الكبيرعلى فاوشي
بدلًا من اعتمادنا على الـ CDC.
ينبغي أنْ يكون فاوشي ذلك الباحث الذكي،
الذي يمتلك خبرة واسعة خصوصًا في اللقاحات.
في بعض النواحي أصبح يأخذ النصائح العامة
والتي هي نصائح علم الأوبئة
وأصبح يشرحها بالطريقة الصحيحة،
حيث يعترف بقوله:
"حسنًا، يبدو أنَّ لدينا تحسُّن هنا،
ولذلك يجب أن نتصرف بهذه الطريقة."
ولكنْ من الرائع أنَّ صوته قد وُجِد له صدى.
كريس: أحيانًا.
لنأخذ السّؤال التالي.
نينا جريجوري، "كيف ستتعامل أنت وشركتك
مع المعضلة الأخلاقية حول أوّل من سيحصل على اللقاح،
بافتراض أنّكم وجدتم واحدًا؟"
ولَكَ يا بيل أنْ تستغل هذه اللحظة
للحديث عن مكان البحث عنْ اللقاح
وما هي الأمور الأساسية التي يجب أنْ نفكر كلَنا بها
عندما نتابع الأخبار حول ذلك.
بيل: هناك ثلاثة لقاحات،
إذا نجحت، فستكون الأبكر:
لقاح موديرنا، والذي لن يتم تعديله بسهولة لسوء الحظ،
لذا إن نجح ذلك، سيكون معظمه موجّه لأميركا؛
ولديك بعد ذلك أسترازينيكا الذي سيأتي من أوكسفورد؛
ولقاح جونسون وجونسون.
هذه اللقاحات الثلاثة الأبكر.
ولدينا بيانات حيوانيّة
يحتمل أنها تبدو جيّدة ولكنَّ ذلك ليس قطعي،
سوف تعمل بشكل خاص على كبار السن،
وسيكون لدينا بيانات بشرية خلال الأشهر العديدة القادمة.
هذه اللقاحات الثلاثة ستترافق بتجارب السلامة والفعالية.
أي أنّنا سنتمكن من تصنيع تلك اللقاحات،
وإنْ لم يكن بقدر ما نريد.
سنتمكن من تصنيع تلك اللقاحات قبل نهاية السنة.
هل ستنجح المرحلة الثالثة؟
وهل ستنتهي قبل نهاية السنة؟
لن أكون بذلك التفاؤل حول ذلك.
المرحلة الثالثة هي المرحلة التي تحتاج فيها أن تتأكد من معايير السلامة
والفاعليّة،
ولكن التي سيبدأ العمل عليها.
وبعدها يوجد أربعة أو خمسة لقاحات تستخدم طرقًا مختلفة
والتي تأتي بعد ثلاثة أو أربعة أشهر بعد تلك اللقاحات:
نوفافاكس وسانوفي وميرك.
لذلك فنحن نموّل القدرة التّصنيعية للكثير من تلك اللقاحات...
بعض المفاوضات المعقّدة تجري الآن حول ذلك…
لتمويل معامل مكرّسة للمناطق الفقيرة،
ما يسمى بذوي الدخل المتوسط والمنخفض.
و التركيبات القابلة للتعديل
والتي تشمل أسترازينيكا وجونسون وجونسون،
ستكون هي محطّ تركيزنا،
تلك اللقاحات الغير مكلفة
ويمكنك أنْ تبني معملًا لتصنيع 600 مليون جرعة.
لذا فإنّ عددًا من التّركيبات لهذا اللقاح ممكنة.
لا أتوقّع أي شيء قبل نهاية السّنة.
هذه أفضل حالة،
وهذا يعود إلى عدد قليل من التركيبات الآن،
حيث يكون لديك معدلات فشل عالية عادةً.
كريس: بيل، هل صحيح أنّه
إنْ لم تكن أنتَ وشركتك بالصورة هنا
فإن ديناميّكيات السوق ستؤدي إلى حالة
حيث حالما يظهر مرشح للقاحٍ واعد،
فإن البلدان الغنيّة ستحتكر
كل التوريدات الأولية المتاحة...
سيستغرق الأمر بعض الوقت لتصنيعها،
ولن يبقى شيء للبلدان الفقيرة...
ولكن هذا ما تفعله حقيقةً
عندما تعطي ضمانات التصنيع والاستطاعة
لبعض هؤلاء المرشحين،
فهل أنت تجعل بذلك -على الأقل- بعض وحدات اللقاح المبكرة
تصل إلى البلدان الفقيرة؟
هل هذا صحيح؟
بيل: لسنا الوحيدين في ذلك، ولكنْ نعم،
نحن نلعب الدور الرئيسي هناك،
بالتعاون مع فريق يدعى بـCEPI، تحالف ابتكارات التأهب الوبائي،
ويتفق القادة الأوروبيون على ذلك.
الآن نحن من نملك الخبرة لإلقاء نظرة على كل تركيب من التركيبات
ولأنْ نقول، "حسنًا، أين يوجد مصنع في العالم
يملك قدرة لتصنيع ذلك؟
أي واحد يجب أنْ نموّله باكرًا؟
ما هو الوقت اللازم
لننقل الأموال لمصنع مختلف؟"
لأنَّ أصحاب القطاع الخاص
الذين يفهمون هذه الأمور،
بعضهم يعمل لدينا،
ونحن طرف موثوق به في هذه الأمور،
علينا تنسيق الكثير من هذه الأمور، خصوصًا ذلك الجانب التصنيعي.
عادةً ما تتوقع أنْ تعتبر الولايات المتحدة ذلك مشكلة عالميّة
تتطلب التدخل من قِبَلها.
إلى الآن، لا يوجد أي مستجدّات من قبيل ذلك.
إنني أتحدث إلى أشخاص في الكونغرس وإلى الإدارة
حول موعد إطلاق قانون الإغاثة
ربما واحد بالمئة منه سيذهب إلى الأدوات
لمساعدة العالم بأكمله.
لذا فإن ذلك ممكن،
ولكنه مؤسف،
والحلقة المفرغة هنا،
والعالم ليس معتادًا على ذلك،
والعديد من الناس يشاركون في ذلك، بما فيهم مؤسستنا،
لمحاولة امتلاك استراتيجية،
بما في ذلك استراتيجية للبلدان الفقيرة،
والتي ستعاني من معدلات وفيّات عالية وآثار سلبية،
بما في ذلك أنَّ أنظمتهم الصحية متدهورة.
معظم الوفيات ستكون في البلدان النامية،
على الرغم من عدد الوفيات الكبير الذي شهدناه في أوروبا والولايات المتحدة.
كريس: أتمنى لو أستطيع التنصت عليك وعلى ميلندا عندما تتحدثون عن ذلك،
لأنَّ كل "الجرائم الأخلاقية" إذا جاز التعبير،
ارتُكبَت بسبب قادة كان ينبغي لهم معرفة المزيد،
ألا يكفي أنهم لم يجمّلوا للناس وضع الكمامة،
ولكن ماذا عن عدم تأدية دور لمساعدة العالم
عندما يواجه عدوًّا مشتركًا،
الاستجابة كجنس بشري واحد،
وبدلًا من ذلك...
إشعال فتيل صراع غير لائق بين الأمم
للهُاث خلف اللقاحات على سبيل المثال.
هذا يبدو... من المؤكد أنَّ التاريخ سيحكم على ذلك بقسوة.
إنَّ ذلك مقزز.
أليس كذلك؟ هل أنا مخطئ في كلامي؟
بيل: إنّّ ذلك ليس بيضاويًّا وسوداويًّا لهذه الدرجة.
لقد صرفت الولايات المتحدة من النقود
-لتمويل الأبحاث الأساسية حول هذه اللقاحات-
ما لم يصرفه أي بلد آخر إلى الآن،
وهذه الأبحاث ليست مقيّدة.
لا يوجد ملكيّة من قبيل: "إذا أخذت نقودنا،
فعليك أن تعلن ولائك للولايات المتحدة."
إنهم يفعلون ذلك للدرجة التي يموّلون بها الأبحاث للجميع،
للدرجة التي يموّلون بها المصانع، لتكون حكرًا للولايات المتحدة.
إنّ ما يجعل ذلك صعبًا هو أنَّه في كل مشكلة صحية عالمية،
كانت الولايات المتحدة هي الرائدة في استئصال الجدري،
وكانت هي الرائدة في استئصال شلل الأطفال،
مع الشركاء الأساسيين… CDC وWHO وRotary وUNICEF ومؤسستنا.
لذا فالعالم… ومع الإيدز،
تحت قيادة الرئيس بوش، ولكنها كانت ممثّلة لحزبين،
كان هذا الشيء الذي يدعى PEPFAR لا يصدّق.
والذي أنقذ عشرات الملايين من الأرواح.
لذا فالعالم قد توقع دائمًا أن تكون الولايات المتحدة هي من يملك زمام الأمور،
اقتصاديًا واستراتيجيًا، حسنًا، كيف توفّر تلك المصانع للعالم،
حتى لو كان ذلك فقط لتجنّب عودة العدوى إلى الولايات المتحدة
أو لِجعل عجلة الاقتصاد العالمي تعمل،
وهو أمر جيد بالنسبة للوظائف الأمريكية
أن يكون لديها طلب خارج الولايات المتحدة.
لذا فالعالم هو نوع من...
هناك دائمًا ذلك الشك حول أي شيء سوف يعمل،
وهناك ذلك السؤال، "من المسؤول هنا؟"
ولذا فإن أسوأ شيء هو الانسحاب من منظمة الصحة العالمية،
هذه صعوبة نأمل معالجتها
في مرحلة ما،
لأننا نحتاج إلى هذا التنسيق
مع منظمة الصحة العالمية.
كريس: لنأخذ سؤالًا آخر.
علي كاشاني، "هل رأيت أي نماذج ناجحة لعلاج الوباء حول العالم؟"
بيل: من الرائع أنّه إلى جانب التصرف المبكر،
فهناك حتمًا أمور مثل أنْ تأخذ المرضى الذين أظهروا نتيجة فحص إيجابية
وتقيس نبض أكسجينهم،
وهو مستوى تشبّع الأكسجين في دمهم،
وهو كاشف رخيص للغاية،
وعندها فأنت تعرف ذلك فتأخذهم للمستشفى في وقتٍ مبكرٍ إلى حد ما.
ما يدعو للغرابة أنّ المرضى لا يعرفوا أنَّ الأمور على وشك أنْ تتدهور.
إنَّه سبب فيزيولوجي مثير للاهتمام لن أدخل فيه.
لذا فإنَّ ألمانيا لديها معدلات وفيّات منخفضة
وهذا يعود إلى ذلك النوع من الرّقابة.
وبعد ذلك، بالطبع، بمجرد دخولك إلى المرافق،
علمنا أن جهاز التنفس الصناعي - على الرغم من حسن النيّة -
تم الإفراط في استخدامه بالفعل واستُخدِم في الوضع الخطأ
في هذه الأيام المبكرة.
لذلك فالأطباء هم أذكى بكثير فيما يخص العلاج اليوم.
معظم ذلك العلاج هو عالمي.
استخدام كاشف نبض الأكسجين هذا ككاشف مبكر.
إنّ ذلك سينتشر بشكلٍ واسع،
ولكن ألمانيا كانت رائدة في ذلك.
وبالطبع لدينا الآن الديكساميثازون، لحسن الحظ فإنه رخيص ويؤخذ عن طريق الفم،
يمكننا تكثيف التصنيع.
سيصبح ذلك عالميًّا أيضًا.
كريس: بيل، أريد أن أسألك
كيف بدا لك الأمر-شخصيًّا- خلال كل تلك العملية.
لأنه وبشكل يدعو للاستغراب، على الرغم من نيتك الصافية وشغفك حول هذه القضية
والذي يبدو جليًّا لأيّ شخص قضى لحظةً معك،
فإنّنا نسمع بنظريَّات المؤامرة هذه حولَك.
كنت للتوّ أتواصل مع شركة تدعى Zignal
والتي تدير مساحات الأوساط الاجتماعية.
إنهم يقولون حتى الآن، أعتقد على الفيسبوك لوحده،
تمَّ تحميل أكثر من أربعة ملايين منشور
والذي يربطك بنوع من نظرية المؤامرة حول الفيروس.
قرأت أنه كان يوجد استطلاع بأنَّ أكثر من 40% من الجمهوريين
يعتقدون بأنَّ اللقاح الذي ستطرحه
سيقوم -بطريقة أو بأخرى- بزرع رقاقة صغيرة داخل أجسام الناس لتحديد موقعَهم.
لا أستطيع تصديق أرقام هذا الاستطلاع.
وبعضهم يأخذ ذلك على محمل الجد،
وبعضهم كان قد أعاد نشرها على"Fox News" وما إلى ذلك،
و بعضهم يأخذ ذلك على محمل الجد بشكل كبير،
ليوجه تهديدات فظيعة وما إلى ذلك.
يبدو أنّك تقوم بعمل جيّد في تجاهل ذلك،
ولكن حقًّا، من مرّ بمثل هذا الموقف؟
كيف تعالج هذا؟
ما هذا العالم الذي نعيش فيه
بما فيه من هذا النوع من التضليل؟
ماذا يمكننا فعله للمساعدة في تصحيح ذلك؟
بيل: لست متأكدًا.
وهذا شيء جديد
بأنْ يوجد نظريات مؤامرة.
مايكروسوفت كان لها نصيبها من المعارضة،
ولكنْ على الأقل أنّ ذلك كان له علاقة بالعالم الحقيقي
هل توقف ويندوز عن العمل أكثر مما ينبغي؟
كان لدينا طبعًا مشاكل مكافحة الاحتكار.
ولكنْ على الأقل فإنّني عرفت ما الذي كان ذلك.
حين ظهرت هذه الإشاعات، كان علي أنْ أقول،
غريزتي كانت تقول لي أنْ آخذها على سبيل المزاح.
الناس قالوا أنّ ذلك غير مناسب البتّة،
لأنَّ هذا أمر جدّي للغاية.
سيجعل ذلك الناس أقل رغبة في أخذهم اللقاح.
وبالطبع حالما نحصل على ذلك اللقاح،
سيكون شأنه مثل الكمامات،
حيث سينفّر الكثير من الناس،
وخصوصًا عندما يكون لقاح يمنع العدوى،
هناك فائدة مجتمعية ضخمة
لاعتماد هذا اللقاح على نطاق واسع.
لذا فأنا لا أستطيع التملّص،
غير متأكد حول ما أقول أو أفعل،
لأن نظرية المؤامرة هي شيء جديد بالنسبة لي،
ولماذا أتحدث
إذا كان ذلك لا يعطي مصداقية لما أقوله؟
حقيقة أنّ لورا انغراهام - معلقة "Fox News" -
قالت هذا عني… حيث أزرع رقاقاتي بالبشر،
ذلك الاستطلاع ليس مستغربًا لأنَّ ذلك ما سمعوه على التلفاز.
إنَّ ذلك جارح.
والناس الآن يبحثون عن تفسيرات واضحة
بدلًا من دراسة علم الفيروسات.
كريس: أعني،
TED غير سياسي،
ولكنّنا نؤمن بالحقيقة،
سأقول هذا:
لورا انغراهام، أنت تدينين لبيل غيتس باعتذار وتراجُع عن كلامك.
وستفعلي ذلك.
وأيّ شخص يشاهدنا
يظنّ ولو للحظة أنّ هذا الرجل متورّط بنوع من المؤامرة،
فعليك أن تفحص عقلك.
أنتَ مجنون.
الكثير منا يعرف بيل لسنوات عديدة
وقد رأينا فيه الشغف والتعاون في ذلك لنعرف
بأنّك مجنون.
لذا كفانا جدالًا،
ودعونا ننظر للمشكلة الحقيقة للقضاء على هذا الوباء.
بكل صراحة.
إذا كان هناك أي شخص في الدردشة هنا
عنده اقتراح إيجابي
حول كيفية التّخلّص من الإشاعات،
لأنها تتغذى على بعضها البعض.
الآن، "حسنًا، سأقول ذلك، لأنني جزء من المؤامرة "
أو أيًّا كان.
كيف نعود إلى عالمٍ
تكون فيه المعلومات موثوقة؟
يجب أن نكون أفضل من ذلك في هذا.
هل هناك أسئلة أخرى من المجتمع؟
آريا بينديكس من مدينة نيويورك:
"ما هي نصائحك الشّخصية لأولئك الّذين يريدون تخفيض خطر العدوى
وسط الزيادة البطيئة في الإصابات؟"
بيل: من الرائع أن يكون للشخص عمل
يستطيع فيه البقاء في المنزل والقيام به من خلال المقابلات الإلكترونية،
وحتى بعض النشاطات الاجتماعية
أنا أقوم بإجراء مكالمات فيديو مع الكثير من الأصدقاء.
لديّ أصدقاء في أوروبا لا أحد يعلم متى سأراهم،
لكنّنا نقوم بجدولة مكالمات منتظمة للتحدث.
إذا بقي الشخص معزولًا إلى حدٍّ ما،
فإنّه لا يخاطر كثيرًا،
أمّا عندما يقابل الكثير من الناس،
إما من خلال العمل أوالاختلاط الاجتماعي
فإنّ هذا ما يسبّب ذلك الخطر،
وخاصّةً في تلك المجتمعات التي لديها إصابات مرتفعة،
ومع ذلك فإنَّ أي قرار لن يُتَّخذ،
نأمل أن تكون أعداد المتنقلين رادعًا لكي يستجيب الناس
ويقلّلوا من نشاطاتهم خارج المنزل.
بيل: كنت أتسائل لو أستطيع أن أسألك عن عمل الخير.
من الواضح أنّ مؤسستك قد قامت بدورٍ كبير في هذا،
ولكنْ عمل الخير في العموم.
لقد بدأت بحركة تعهد عطاء،
قمت بتطويع كل أولئك المليارديرات
الّذين تعهدوا بالتبرع بنصف صافي ثروتهم
قبل أو بعد وفاتهم.
ولكنَّ الأمر صعب.
إنّه لَمِنَ الصّعب التبرّع بذلك المقدار من المال
حتّى أنت ، على ما أعتقد،
منذ أن بدأ مشروع تعهد عطاء...
منذ عشر سنوات تقريبًا، لست متأكدًا متى...
ولكنَّ صافي ثروتك قد تضاعفت منذ ذلك الوقت
على الرُّغم من كونك المُحسن الرائد في العالم.
هل مِنَ الصعب في الحقيقة التبرع بالمال
لجعل العالم أفضل؟
أم على متبرّعي العالم،
وخصوصًا متبرّعي العالم الأثرياء
البدء بالالتزام بجدول زمني
مثل قولهم، "هذه النسبة المئوية لصافي ثورتي كل سنة
والّتي-مع تقدمي في العمر-
يمكن أن ترتفع.
إذا كنت سآخذ هذا على محمل الجد،
عليَّ إيجاد طريقة
لعمل ذلك بشكل فعال."
هل هذا سؤال مجنون وغير عادل؟
بيل: حسنًا، سيكون من الرائع زيادة المعدل،
وهدفنا كمؤسسة جيتس أو من خلال تعهد عطاء،
هو مساعدة الناس لإيجاد أسباب يتصلون بها.
تبرُّع النّاس ينبع من الحبّ.
نعم، الأرقام مهمّة،
ولكنْ هناك العديد من الأسباب هناك.
الطريقة التي ستختار بها هي أنّك ترى شخصًا مريضًا،
ترى شخصًا لا يحصل على الخدمات الاجتماعيَّة.
ترى شيئًا يمكنه أن يقلّل من العنصرية.
وأنت شغوف جدًّا، لذلك فإنك تتبرع لذلك.
و بالطبع،
لنْ تنجح بعض الهدايا الخيريَّة.
نحن بحاجة لرفع مستوى الطّموح من قِبَلْ فاعلِي الخير.
الآن، العمل الخيري التعاوني
والتي تساعد أنتَ في تسهيله من خلال مشروع Audacious،
هناك أربع أو خمس مجموعات أخرى والتي تجمع فاعلي الخير معًا،
هذا رائع،
لأنّه يمكنهم بذلك التعلّم من بعضهم،
يمكنهم اكتساب الثقة من بعضهم البعض،
يقول واحدهم، "لقد تبرعت في X، وتبرع الأربعة الآخرون في ذلك،
لذلك فإنّني أتحفّز أكثر."
وعلى أمل أنهم يجدون المتعة عندما يكتشفون
أنَّ هذه العطية المعينة لم تعطي النتيجة المنشودة،
ولكن لن نستسلم.
لذا فالعمل الخيري، نعم،
أريد أنْ أرى المعدّل يرتفع،
والنّاس الّذين ينطلقون،
إنّه ممتع،
إنّه مُرضٍ،
ستختار عضو العائلة الذي سيشترك في فعل ذلك.
بالنسبة لي، أنا وميلندا نقوم بهذه الأمور معًا،
نتعلم سويًّا.
بعض العائلات ستُشْرِك الأطفال حتَّى في النَّشاطات.
وأحيانًا الأطفال يشجعون على ذلك.
عندما تمتلك الكثير من المال،
فإنك لا تزال تعتقد أنَّ مليون دولار هومقدارٌ كبير،
ولكنْ إذا كنت تملك مليارات الدولارات،
فعليك التبرع بمئات الملايين.
لذا من الرّائع أنَّه من حيث نفقاتك الشَّخصية،
فإنك تبقى في المستوى الذي كنت عليه من قبل.
هذا مناسب تمامًا من الناحية المجتمعية.
لذا فيما يتعلق بعطائك فإنّك بحاجة إلى الزّيادة
وإلا ستكون تلك إرادتك،
ولن تتمكن من تشكيلها والاستمتاع بها بنفس الطريقة تمامًا.
لذا بدون...
لا نريد أن نجعل الأمر وصاية،
ولكنْ نعم، أنا وأنت نريد إلهام فاعلِي الخير
لنرى ذلك الشغف، لنرى تلك الفرص
أسرع بشكل ملحوظ من الماضي،
لأنه سواء أكان ذلك مَرَضْ أو سِباق، أو كل الأمراض الاجتماعية الأخرى،
الابتكار الذي يمكن لعمل الخير أنْ يقود إليه بسرعة
إن نجح ذلك فإنَّ الحكومة ستأتي من الوراء وتقوم بدعمه،
إنَّ الله يعلم أنّنا نحتاج إلى حلول،
نحن نحتاج إلى مثل ذلك الأمل والتّقدّم
إنَّ الآمال عالية
و سوف تحلّ العديد من المشاكل المُعضِلة.
كريس: معظم المُحسِنين، حتى أفضلهم،
يجدون من الصعب التبرع بأكثر من واحد بالمئة من صافي ثروتهم كل سنة،
ومع ذلك، فإنَّ أغنى أغنياء العالم لديهم فرص استثماريَّة كبيرة
تزيد ثروة الكثير منهم بمعدّل سبعة إلى عشرة بالمئة كل سنة.
هل الحال هي أنّه إذا كان هناك احتمال كبير بأن يتبرّع الشخص بنصف صافي ثروته
فعليه أن يخطط -في وقت ما- للتخلي عن خمسة، وستة، وسبعة، وثمانية
وعشرة بالمئة من صافي ثروته كل سنة؟
أليس المنطق يُملِي بأنَّ ذلك ما يجب أن يحدث؟
بيل: نعم هناك أشخاص مثل تشاك فيني،
والّذي كان مثالًا يُحتذَى به حيث تبرّع بكلّ نقوده.
حتّى أنا وميلندا نتشاور فيما إذا كان يتوجب علينا أنْ نرفع مقدار تبرّعاتنا؟
كما قُلْت، كنا نحن محظوظين في الجانب الاستثماري
من خلال عدة أشياء.
حققت الثّروات التقنيّة بشكل عام نتائج جيدة،
حتّى هذا العام،
والتي تعد واحدة من تلك التناقضات الكبيرة
فيما يحدث في العالم.
وأعتقد أن هناك توقّعًا بضرورة الإسراع،
وهناك سبب للإسراع،
والحكومة سوف تفوّت الكثير من الحاجات.
نعم، هناك الأطنان من المصاريف الحكومية هناك،
ولكن هل سيصرف بالشكل الصحيح؟
هل ستجد الحكومة الأماكن التي لم تتخذ الإجراءات؟
وفيما إذا كان الناس على استعداد للتبرع للعالم النّامي،
فليس لديهم حكومات
تستطيع طباعة شيكات بقيمة 15% من الناتج الإجمالي المحلي،
لو أخذنا الأمور الاقتصادية لوحدها بالاعتبار فالمعاناة هناك على نطاق واسع
-هذا عدا الوباء-
مأساوية.
إنها عبارة عن نكسة مدتها خمس سنوات فيما يتعلق بالمضيّ قدمًا في هذه البلدان،
وفي حالات قليلة، يكون الأمر صعب جدًّا إلى درجة أنّ استقرار البلد
يكون على المِحَكّ.
كريس: حسنًا، بيل،
أنا أرفع قبعة التبجيل لما فعلته أنتَ وميلندا.
أنت تسير في هذا الطريق الضيّق
لمحاولة القيام بكل تلك الأعمال المختلفة بنفس الوقت،
ومقدار الوقت الذي تكرّسه لتحسين العالم على نطاق واسع،
وحتمًا مقدار المال
ومقدار الشَّغف الذي تضعه..
أعني، إنه رائع جدًّا،
وأنا حقًّا ممتن لك لقضائك هذا الوقت معنا الآن.
شكرًا جزيلًا لك.
وبكل صراحة، إنَّ بقيّة هذه السنة،
ستكون هناك حاجة إلى مهاراتك ومواردك أكثر من أيّ وقت مضى،
لذا بالتّوفيق.
حسنًا، شكرًا. إنّه عمل ممتع وأنا متفائل، لذا شكرًا يا كريس.
Крис Андерсън: Добре дошли, Бил Гейтс.
Бил Гейтс: Благодаря.
КА: Добре. Чудесно е, че сте тук, Бил.
Знаете, проведохме TED беседа преди около три месеца
за тази пандемия,
и тогава, мисля, че по-малко от - мисля, че това беше краят на март -
тогава, по-малко от 1000 души в САЩ бяха починали
и по-малко от 20 000 по целия свят.
Искам да кажа, че числата сега са, 128 000 мъртви в САЩ
и повече от половин милион по целия свят,
след три месеца.
След три месеца.
Каква е диагнозата ви за какво е възможно за останалата част от тази година?
Разглеждате много модели.
Какви мислите са най-добрите - и най-лошите сценарии?
БГ: Е, обхвата на сценариите, за съжаление, е доста голям,
включително и това, че когато навлизаме в есента,
може да имаме смъртност конкурентна на най-лошото от това, което имахме
през априлския период.
Ако заразите много млади хора,
в крайна сметка те ще заразят отново старите хора,
и така ще влезете в старческите домове,
приютите за бездомни,
местата, където сме имали много от нашите смъртни случаи.
Иновационната писта, за която вероятно ще говорим -
диагностика, терапевтици, ваксини -
има добър напредък там,
но нищо, което би могло коренно да промени факта,
че тази есен в САЩ може да е много лошо,
и това е по-лошо от колкото бих очаквал преди месец,
степента, към която се завръщаме към висока мобилност,
не носейки маски,
и сега вирусът всъщност попадна в много градове,
където не е бил преди по значим начин,
така че ще бъде предизвикателство.
Няма случай, при който да стигнем много под сегашната смъртност,
което е около 500 смъртни случая на ден,
но има значителен риск, че ще се върнем нагоре
до дори 2000 на ден, които сме имали преди,
защото нямаме дистанцирането,
промяната на поведението,
до степента, която имахме през април и май.
И ние знаем този вирус е донякъде сезонен,
така че силата на инфекцията,
както чрез температура, влажност, повече време на закрито,
ще бъде по-лоша, когато навлезем в есента.
КА: Значи има сценарии където в САЩ,
като, ако екстраполирате тези числа напред,
в крайна сметка приключваме с
вероятност на повече от четвърт милион смъртност,
дори тази година, ако не сме внимателни,
и в световен мащаб, предполагам, че смъртността, може до края на годината,
да бъде в милионите, с няколко нули.
Има ли доказателства, че по-горещите температури на лятото
всъщност ни помагат?
БГ: Не са абсолютно сигурни,
но със сигурност, моделът на ИЗПО определено искаше да използва сезона,
включително температура и влажност,
да опита и да обясни защо май не беше по-лош, отколкото беше.
И така като излязохме и числата на мобилността станаха по-високи,
моделите очакваха повече инфекции и смъртни случаи от това,
и моделът продължаваше да иска да казва:
„Но трябва да използвам тази сезонност
да съвпадне с това защо май не беше по-лош,
защо юни не беше по-лош, отколкото беше."
И виждаме в Южното полукълбо,
знаете, Бразилия,
която е с обратният сезон,
сега цяла Южна Америка има огромна епидемия.
Южна Африка има много бързо развиваща се епидемия.
За щастие, Австралия и Нова Зеландия,
последните страни в Южното полукълбо,
са наистина с малки бройки
и така, въпреки че ще трябва да продължат да ги намалят,
Те казват, „О, имаме 10 случая,
Това е голяма работа, нека да се отървем от това."
Те са едни от тези невероятни страни, при които числата са толкова ниски
този тест, карантина и следенето
работи за получаването, за задържането им много близо до нулата.
КА: Помогнало е малко може би това че изолацията е по-лесна
и с по-малка гъстота, по-малка гъстота на населението.
Но въпреки това, има интелигентни политики там.
БГ: Да, всичко е толкова експоненциално
че малко добро дело допринася много.
Това не е линейна игра.
При контактното проследяване, ако имате броя на случаите, които имаме в САЩ,
е супер важно да се направи,
но няма да ви върне до нулата.
Ще ви помогне да бъдете по надолу,
но е твърде претоварващо
КА: Добре, така че през май и юни в САЩ,
числата бяха малко по-добри от някои от прогнозираните модели,
и се предполага, че това може да е така отчасти заради по-топлото време.
Сега наистина виждаме, бихте ли го описали
като наистина доста тревожни засилвания в проценти на случаите в САЩ?
БГ: Това е правилно, така е -
Например, в района на Ню Йорк,
случаите продължават да намаляват донякъде,
но в други части на страната,
предимно на юг в момента,
имате увеличения, които компенсират това,
и имате проценти на положителни тестове при младите хора,
които всъщност са по-високи дори и от някои от по-трудните райони.
И така, ясно е, мобилността на по-младите хора е
повече отколкото по-възрастните хора са увеличили мобилността си,
така че възрастовата структура в момента е много млада,
но заради домакинства с много поколения,
хората работят в домове с медицински сестри,
за съжаление, това ще заработи на обратно,
както закъснението, така и предаването,
обратно към възрастните хора,
ще започне да тласка смъртността обратно,
което, е надолу -
надалеч от 2000 до около 500 в момента.
КА: И това отчасти е така, защото има триседмично изоставане
между броя на заболелите и броя на смъртните случаи?
И също така, може би, отчасти защото
е имало някои ефективни интервенции,
и всъщност виждаме възможността,
че общата степен на смъртност всъщност пада малко
сега, когато сме добили допълнителни познания?
БГ: Да, със сигурност смъртността винаги е по-ниска,
когато не сте претоварени.
И така в Италия, когато бяха претоварени,
Испания, дори Ню Йорк в началото,
със сигурност Китай,
там дори не сте били в състояние да предоставите основите,
кислорода и нещата.
Проучване, което нашата фондация финансира във Великобритания,
намери единственото нещо различно от ремдезивир,
което е доказано като терапевтично,
е дексаметазон,
То, при сериозни пациенти,
намалява с около 20 процента смъртността,
и все още има доста поточност от тези неща.
Знаеш, с хидроксихлорохин никога не установиха положителни данни,
така че с това се приключи.
Все още има няколко тестове,
но списъкът на нещата, които се опитват,
включително, евентуално, моноклонални антитела,
ще имаме някои допълнителни инструменти за есента.
И така, когато говорите за смъртността,
добрата новина е, че имаме някаква иновация,
и ще имаме още, дори наесен.
Трябва да започнем да създаваме моноклонални антитела,
която е единичната терапия, която най-много ме вълнува.
КА: Всъщност ще ви помоля да ми кажете малко повече за това след секунда,
но просто сглобяването на пъзела по отношение на смъртността:
така че в добре работеща здравна система,
вземете САЩ, когато местата не са пренаселени,
колко мислите
са броят на смъртните случаи, приблизително, във времето,
като процент от общия брой случаи?
Може би сме под един процент?
БГ: Ако сте намерили всеки случай, да,
вие сте доста под един процент.
Хората спорят, знаете 0,4 , 0,5.
До момента, в който доведете без-симптоматичните,
вероятно е под 0,5 ,
и това са добри новини.
Това заболяване можеше да бъде пет процентно заболяване.
Динамиката на предаване на това заболяване
е по-сложна отколкото дори прогнозираха експертите.
Количеството пресимптомно и без-симптоматично разпространение
и факта, че няма кашлицата,
където бихте забелязали, "Хей, кашлям" -
повечето респираторни заболявания ви карат да кашляте.
При това, в ранните си етапи, не е кашлицата,
пеенето, смеенето, говоренето,
всъщност, все още, особено за супер-разпространителите,
хора с много високи вирусни товари,
причиняващи разпространяването,
и това е доста ново,
и дори експертите трябва да кажат, "Уау, това ни изненада."
Количеството асимптоматично разпространение
и факта, че няма елемент на кашлица
не е основна част като при грипа или туберкулозата.
КА: Да, това е дяволска хитрост на вируса.
Искам да кажа, колко е това несимптоматично предаване
като процент от общото предаване?
Чувал съм числа, че могат да бъдат половината от всички предавания,
които са основно пресимптомни.
БГ: Да, ако преброите пресимптомните,
тогава повечето изследвания показват това е около 40 процента,
и също имаме без-симптоматичните.
Количеството вирус, което имате във вашата горна дихателна зона
е донякъде изключенo.
Някои хора ще имат много тук и много малко в дробовете им,
и какво получавате в дробовете си причинява наистина лошите симптоми -
и други органи, но най-вече белите дробове -
и тогава търсите лечение.
И така най-лошият случай, по отношение на разпространението,
е някой, който има много в горните дихателни пътища,
но почти никакъв в дробовете им,
така че те не търсят грижи.
КА: Правилно.
И така, ако добавите без-симптоматичните
към пресимптоматичните,
получавате ли над 50 процента на предаването,
което всъщност е от без-симптоматичните хора?
БГ: Да, предаването е по-трудно да се измери.
Знаете, виждаме сигурни, горещи точки и други,
но това е огромен въпрос с ваксината:
Освен избягване на разболяването ви,
което ще се тества при изпитанията,
ще ви спре ли и това да сте предаватели?
КА: Значи тази ваксина,
това е толкова важен въпрос, хайде да говорим за това.
Но преди това,
някакви други изненади през последните няколко месеци,
които сме научили за този вирус,
което наистина влияе на как трябва да реагираме на това?
БГ: Все още не можем да определим кои са супер-разпространителите
що се отнася до този профил,
и може би никога няма да можем.
Това може да е съвсем случайно.
Ако можете да ги идентифицирате,
те са отговорни за по-голямата част от предаването,
няколко души, които имат много високи вирусни товари.
Но за съжаление не сме го разнищили.
Този начин на предаване,
ако сте в стая и никой не говори,
има много по-малко предаване.
Това отчасти е причината, въпреки че самолетите могат да предават,
по-малко от очакваното е само по отношение на мерките на времевата близост,
защото за разлика от, да речем, хор или ресторант,
не издишвате при силно говорене
точно толкова, колкото и в други закрити среди.
КА: Хм.
Какво мислиш за етиката на някой, който би отишъл в самолет
и отказва да носи маска?
BG: Ако те притежават самолета, това би било добре.
Ако в самолета има други хора,
това би било застрашаващо за другите хора.
КА: В началото на пандемията,
СЗО не посъветва хората да носят маски.
Те се притесняваха да не ги отнемат от медицинските доставчици по фронтовете.
В ретроспекция това беше ли ужасна грешка, която направиха?
БГ: Да.
Всички експерти се чувстват зле, че стойността на маските -
което се връзва донякъде с асимптоматичните;
ако хората бяха много симптоматични,
както при Ебола,
тогава го знаете и се изолирате,
и така нямате нужда от нещо подобно на маска.
Стойността на маските,
фактът, че медицинските маски бяха различна верига за доставки
от нормалните маски,
фактът, че бихте могли да увеличите нормалните маски толкова добре,
фактът, че ще спре пресимптоматичното,
без-симптоматичното предаване,
е грешка.
Но това не е конспирация.
Това е нещо, което сега знаем по-добре.
И дори сега, нашите грешки при ползата на маските
са по-високи, отколкото бихме искали да признаем,
но ползата е значителна.
КА: Добре, ще навляза с някои въпроси
от общността.
Нека ги издърпаме тук.
Джим Питофски, „Мислите ли, че усилията за отваряне в САЩ са били преждевременни,
и ако е така, докъде трябва да стигне САЩ, за да се изправи отговорно срещу пандемията? "
БГ: Е, въпросът за това как правите компромиси
между ползите, да речем, на ходене на училище
срещу риска на хората да се разболеят, защото те ходят на училище,
това са много трудни въпроси,
при които не мисля някой човек може да каже:
„Ще ви кажа как да направите всички тези компромиси."
Разбирането от къде имате предаване,
и факта, че младите хора се заразяват
и са част от предавателната верига на много поколения,
трябва да е наяве.
Ако просто погледнете здравния аспект,
ние отворихме твърде либерално.
Сега, отварянето по отношение на психичното здраве
и търсенето на нормални здравословни неща като ваксини или други грижи,
има ползи.
Мисля, че някои от отварянията ни ни създадоха повече риск, отколкото полза.
Отварянето на баровете толкова бързо, колкото бяха,
знаете, това критично ли е за психичното здраве?
Може би не.
Така че не мисля, че сме били взискателни за отварянето,
сигурен съм, докато го изучаваме,
че ще разберем, че някои неща не трябваше да се отварят толкова бързо.
Но тогава имате нещо като училището,
където дори днес седя тук,
точния план, да речем, за училищата в града на есен,
не бих имал черно-бял изглед
относно замесените, относителни компромиси там.
Има огромни ползи да оставим децата да ходят на училище,
и как преценяте риска?
Ако сте в град без много случаи,
бих казал, че вероятно това е ползата.
Това означава, че бихте могли да се изненадате.
Случаите могат да се покажат, и тогава ще трябва да промените това,
което не е лесно.
Но мисля, че в САЩ,
ще има места, където това няма да е добър компромис.
Така че почти всяко измерение на неравенството,
това заболяване е влошило:
типа работа, интернет връзката,
способността на вашето училище да прави онлайн обучение.
Офис служителите,
хората са засрамени да го признаят,
някои от тях са по-продуктивни
и се наслаждават на гъвкавостта, което домашното нещо е създало,
и това се чувства ужасно,
когато знаете, че много хора страдат по много начини,
включително децата им, които не ходят на училище.
КА: Наистина. Нека зададем следващия въпрос.
[Натали Мунямпенда] „За нас в Руанда,
ранните политически намеси допринесаха за разликата.
В този момент, какви политически намеси предлагате сега за САЩ?"
Бил, мечтая за деня където сте назначен
за корона-вирусният цар
с власт всъщност, позволяваща ви да говорите пред обществеността.
Какво бихте направили?
БГ: Е, иновационните инструменти
са нещата, при които аз и фондацията вероятно имаме най-много експертиза.
Ясно е, че някои от политиките при отварянето са били твърде щедри,
но мисля, че всички
могат да се ангажират с това.
Нуждаем се от лидерство
по отношение на допускането на това, че тук все още имаме огромен проблем
и да не обърна това в почти политическо нещо
от "О, не е ли блестящо това, което направихме?"
Не, не е блестящо,
но има много хора, включително експертите -
има много, което те не разбраха,
и всички желаха да са имали още седмица преди да предприемат каквито и действия,
те биха взели тази допълнителна седмица.
Иновационните инструменти,
там е работата на фондацията
на антителата, ваксините,
където имаме дълбока експертиза,
и е извън частния сектор,
и затова имаме вид неутрална способност да работим с всички правителства
и да избираме фирми.
Особено, когато правите продукти, от които не се печели,
кой би трябвало да получи ресурсите?
Няма пазарен сигнал за това.
Експертите трябва да кажат: „Добре, това антитяло заслужава производството.
Тази ваксина заслужава производството",
защото ние сме много ограничени при производството и за двете неща,
и ще бъде сътрудничество между компании, което нормално не се случва,
където една компания го измисля
и след това използват производствените предприятия на много компании,
за да получат максимален брой на най-добрия избор.
Така че бих координирал тези неща,
но имаме нужда от лидер, който ни държи в течение,
който е реалистичен
и ни показва правилното поведение,
както и да задвижва иновационната писта.
КА: Искам да кажа, че трябва да бъдете главен дипломат
по начина, по който говорите за тези неща.
Така че оценявам дори неудобството тук.
Но искам да кажа, че говорите редовно с Антъни Фаучи,
който е мъдър глас по този въпрос по мнението на повечето хора.
Но до каква степен той просто спъва дейността?
Не му е позволено да играе пълната роля,
която би могъл да играе при тези обстоятелства.
БГ: Д-р Фаучи се появи, където му беше позволено да има малко ефирно време,
и въпреки че той заявяваше неща, които са реалистични,
престижът му заседна.
Той може да говори по този начин.
Обикновено ЦКЗ ще бъде основният глас тук.
Не е абсолютно необходимо,
но при предишни здравни кризи,
допускате експертите в ЦКЗ
да бъдат този глас.
Те са обучени да правят тези неща,
и затова е малко необичайно тук колко трябваше да разчитаме на Фаучи
за разлика от ЦКЗ.
Трябва да е Фаучи, който да е блестящия изследовател,
толкова опитен, особено във ваксините.
По някакъв начин той е станал, вземайки общия съвет,
това е съветът за епидемиологията,
и да го обясни по правилния начин,
където той ще признае:
„Добре, може да имаме отскок тук,
и затова ние трябва да се държим по този начин."
Но е фантастично, че гласът му беше позволен да навлезе.
КА: Понякога.
Нека зададем следващия въпрос.
Нина Грегъри: „Как вие и вашата фондация
адресирате етичните въпроси за кои страни първо да получат ваксината,
ако приемем, че намерите такава?"
И може би, Бил, използвай това като момент
просто да поговорим на какъв етап е търсенето на ваксината
и какви са само някои от ключовите неща, за които всички трябва да мислим
докато следим новините по този въпрос.
БГ: Има три ваксини, които са,
ако работят, те са най-ранните:
Модерна, която за съжаление, няма да се мащабира много лесно,
така че ако това проработи, ще е най-вече нещо насочено към САЩ;
тогава имате AстраЗенека, която идва от Оксфорд,
и Джонсън и Джонсън.
Това са трите ранни ваксини.
И ние имаме данни от животни,
които изглеждат потенциално добре, но не са окончателни,
особено ще проработи ли при възрастни хора,
и ще имаме човешки данни през следващите няколко месеца.
Тези три ще бъдат пробвани за безопасност и ефикасност.
Тоест, ще можем да ги произвеждаме,
макар и не толкова, колкото ни се иска.
Ще можем да ги разработим преди края на годината.
Дали фазата 3 ще успее
и дали ще завърши преди края на годината,
Не бих бил толкова оптимистичен.
Фаза 3 е мястото, където трябва наистина да разгледаме целия
профил за безопасност и ефикасност,
но те ще започнат.
И тогава ще има четири или пет ваксини, които използват различни подходи
може би със закъснение от три или четири месеца:
Новавакс, Санофи, Мерк.
И така ние финансираме фабричния капацитет за много от тях -
някои сложни преговори се провеждат в момента за това -
да има фабрики, които ще бъдат посветени към по-бедните страни,
както се нарича нисък и среден доход.
И много мащабируемите конструкции,
които включват АстраЗенека, и Джонсън и Джонсън,
ще се съсредоточим върху тях,
тези, които са евтини
и можете да изградите една фабрика, за да направите 600 милиона дози.
Така че редица конструкции на ваксината
са потенциални.
Не виждам нищо преди края на годината.
Това наистина е най-добрият случай,
и се свежда до няколко конструкции сега,
които обикновено имат висока степен на провал.
КА: Бил, наистина ли, ако
вие и вашата фондация не бяха част от това
пазарната динамика вероятно би била довела до ситуация,
в която веднага щом обещаващ кандидат за ваксина се появи,
по-богатите страни биха грабнали, надигравайки
цялата налична, първоначална доставка -
просто отнема известно време за производството им,
и няма да има нищо за по-бедните страни -
но това, което ефективно правите
чрез даването на производствени гаранции и възможности
на някои от тези кандидати,
правите възможно това поне някои от отделите за ранна ваксина
да отидат в по-бедните страни?
Вярно ли е?
БГ: Е, не сме само ние, но да,
ние сме в централната роля там,
заедно с група, която създадохме, наречена КПЕ, Коалиция за подготовка за епидемия,
и европейските лидери са съгласни с това.
Сега имаме експертизата да разгледаме всяка от конструкциите
и да кажем: „Добре, къде има фабрика в света
която има капацитета, за да изгради това?
В коя трябва рано да инвестираме?
Какви трябва да бъдат етапите,
при които ще прехвърлим парите към някоя друга? "
Защото вида на хората от частния сектор,
които наистина разбират тези неща,
някои от тях работят за нас,
и ние сме доверена страна по тези неща,
координираме много, особено производството.
Обикновено бихте очаквали САЩ да мисли за това като за глобален проблем
и бъдат замесени.
Засега не е имало дейност на този фронт.
Говоря с хора в Конгреса и администрацията
за това кога ще е следващия закон за облекчение,
може би един процент от това да се инвестира за инструментите,
за да се помогне на целия свят.
И така възможно е,
но е жалко,
и вакумът тук,
на който светът не е толкова свикнал,
и много хора се включват, включително и нашата фондация,
да опита и да има стратегия,
включително и за по-бедните страни,
които ще претърпят висок процент на смъртност и отрицателните ефекти,
включително и техните здравни системи, които ще се преуморят.
Повечето от смъртните случаи ще бъдат в развиващите се страни,
въпреки огромната смъртност, която видяхме в Европа и САЩ.
КА: Искам да кажа, иска ми се да бях муха на стената
и да чуя теб и Мелинда да говорите за това,
заради всички етични ... "престъпления", да речем,
извършени от лидери, които трябва да знаят по-добре,
Искам да кажа, че е едно нещо да не се моделира носенето на маски,
но да не се играе роля в подпомагането на света,
когато се сблъскваме с общ враг,
реагирането като едно човечество,
и вместо това ...
знаете, катализира се наистина ненужно надпревара между нации
да се бори за ваксини, например.
Това просто изглежда - сигурно, историята ще критикува това сурово.
Това е просто отвратително.
Не е ли? Изпускам ли нещо?
БГ: Е, не е съвсем толкова черно и бяло като това.
САЩ дадаха повече пари
за финансиране на основните изследвания върху тези ваксини
от която и да е страна,
и тези изследвания не са ограничени.
Няма, например, кралски особи които казват: „Ей, ако вземете парите ни,
трябва да платите на САЩ."
Те, до степен, финансират изследвания,
които са за всички.
До степен, те финансират фабрики, които са само за САЩ.
Нещото, което прави това трудно е това, че във всеки друг глобален здравен проблем,
САЩ изцяло води до ликвидирането на едрата шарка,
САЩ е изцяло лидер за ликвидирането на детския паралич,
с ключови партньори - ЦКБ, СЗО, Ротари, УНИЦЕФ, нашата фондация.
Така че светът - и за ХИВ,
под ръководството на президента Буш, но беше много двупартийно,
това нещо, наречено ПИСППС, беше невероятно.
Това е спасило десетки милиони животи.
И така светът винаги очакваше САЩ
да бъде начело на масата,
финансово, стратегически, добре, как се предоставят тези фабрики на света,
дори само, за да се избегне инфекцията, връщаща се в САЩ
или да проработи глобалната икономика,
което е добре за работните места в САЩ,
да има търсене извън САЩ.
И така светът е нещо като -
знаете, че има цялата тази несигурност за кое нещо ще проработи,
и има това: "Добре, кой е отговорен тук?"
И така най-лошото нещо, оттеглянето от СЗО,
това е трудност, която се надяваме да се оправи
в някакъв момент,
защото имаме нужда от тази координация
чрез СЗО.
КА: Нека отговорим на още един въпрос.
Али Кашани: „Има ли особено успешни модели
за справяне с пандемията, които сте виждали някъде по света? "
БГ: Е, увлекателно е, освен ранните действия,
определено има неща като приемането на хора, които са тествали положително
и наблюдаване на пулсоксиметрите им,
което е нивото на насищане с кислород в кръвта им,
който е много евтин детектор,
и тогава знаете кога да ги закарате до болниците достатъчно рано.
Странно, пациентите не знаят кога нещата са на път да станат тежки.
Това е интересна физиологична причина, която няма да обсъдя.
И така Германия има доста ниска степен на смъртност,
към която са допринесли чрез този вид наблюдение.
И тогава, разбира се, след като навлязохме в съоръженията,
научихме, че вентилаторът, всъщност, макар и изключително добронамерен,
всъщност беше прекалено използван и по грешен режим
в онези ранни дни.
Така че здравето - лекарите днес са много по-умни за лечението.
Повечето от това, бих казал, е глобално.
Използвайки този пулсов оксиметър като ранен индикатор,
който вероятно ще навлезе мащабно
но Германия беше пионера в това.
И сега, разбира се, дексаметазона - за щастие е евтин, приема се орално,
можем да увеличим производството му.
Това също ще стане глобално.
КА: Бил, искам да ви попитам нещо за
това какво е било за вас лично през целия този процес.
Защото, странно, въпреки че вашата страст и добро намерение по тази тема
изглежда напълно очевидно за всеки, който е прекарал момент с вас,
има тези луди конспиративни теории за вас.
Току-що комуникирах с компания, наречена Зигнал,
която следи пространствата в социалните медии.
Казват, че към днешна дата, мисля само във Фейсбук,
повече от четири милиона публикации са направени
които ви свързват с някакъв вид конспиративна теория около вируса.
Четох, че имаше анкета с повече от 40 процента от републиканци
вярващи, че ваксината, която вие ще направите
по някакъв начин ще прикачи микрочип към хората, проследяващ местоположението им.
Искам да кажа, дори не мога да повярвам на този резултат от анкетата.
И тогава някои хора приемат това достатъчно насериозно,
а някои от тях дори са били рециркулирани във "Фокс новини" и така нататък,
някои хора приемат това достатъчно насериозно
и правят наистина доста ужасни заплахи и така нататък.
Изглежда вършите добра работа някак си да го игнорирате,
но наистина, кой друг някога е бил в това положение?
Как се справяте с това?
На какъв свят сме на тази земя,
че този вид дезинформация може да съществува?
Какво можем да направим, за да го коригираме?
БГ: Не съм сигурен.
И това е нещо ново,
че има конспиративни теории.
Искам да кажа, че Майкрософт имаше делът си на конспирации,
но поне това беше свързано с реалния свят, знаете?
Уйндоус сриваше ли се повече отколкото трябва?
Определено имахме антитръстови проблеми.
Но поне знаех какво е това.
Когато това се появи, трябва да кажа,
инстинктът ми беше да се шегувам за това.
Хората са казали, че това е наистина неподходящо,
защото това е много сериозно нещо.
Това ще направи хората по-малко желаещи да вземат ваксина.
И, разбира се, след като имаме тази ваксина,
ще бъде като с маските,
където при много хора,
особено, когато е ваксина блокираща предаването,
има тази огромна полза за общността
до широкото приемане на тази ваксина.
Така че съм като заклещен малко,
несигурен какво да кажа или направя,
защото конспиративната част е нещо ново за мен,
и какво да кажеш,
което не допринася за доверие към нещата?
Фактът, че коментатор на "Фокс новини", Лора Инграхам,
казваше тези неща за мен да микрочипирам хора,
тази анкета не е толкова изненадваща, защото това са чули
по телевизията.
Това е лудост.
И хората явно търсят по-прости обяснения
отколкото изучаването на вирусологията.
КА: Искам да кажа,
TED е неполитичен,
но ние вярваме в истината.
Бих казал това:
Лора Инграхам, дължиш на Бил Гейтс извинение и връщане на думите си назад.
Ти му дължиш.
И всеки, който гледа това,
който мисли за минута, че този човек участва в някаква конспирация,
прегледайте се.
Вие сте луди.
Доста от нас познават Бил от много години
и са видели страстта и ангажираността му с това, за да знам
че вие сте луди.
Така че преодолейте го,
и нека разгледаме действителния проблем на решаване на тази пандемия.
Честно казано.
ако някой в ​​чата тук има предложение,
положително предложение за това как можете,
как да се отървете от конспирации,
защото те се хранят една с друга.
Сега: „О, добре, бих казал това, защото съм част от заговора,"
или каквото и да е.
Как да се върнем в един свят
където може да се вярва на информация?
Трябва да се справим по-добре с това.
Има ли други въпроси от общността?
Ария Бендикс от Ню Йорк:
„Какви са вашите лични препоръки за тези, които искат да намалят
рискът от инфекция на фона на нарастващите случаи? "
БГ: Е, чудесно е, ако имаш работа
при която може да останете в къщата си и да работите чрез дигитални срещи,
и дори някои от вашите социални дейности,
знаете, правя видео разговори с много приятели.
Имам приятели в Европа, които кой знае кога ще ги видя,
но ние планираме редовни разговори.
Ако останете доста изолирани,
не рискувате много,
и става, когато се събирате с много други хора,
или чрез работа или социализация,
която носи този риск,
и особено в тези общности, където имате високи случаи,
въпреки че няма да има мандат,
да се надяваме, че номера на мобилността ще покаже, че хората реагират
и минимизират този вид външни контакти.
КА: Бил, чудя се дали бих могъл просто да те попитам
само малко за филантропията.
Вашата фондация очевидно играе огромна роля в това,
но по-общо филантропията.
Знаеш, ти си започнал това движение Залог за Даряване,
набиращ всички тези милиардери,
които обещаха да раздадат половината от нетната им стойност
преди или след смъртта им.
Но наистина е трудно да се направи.
Наистина е трудно да се раздадат толкова пари.
Вие самият, мисля,
откакто е създаден Клетва за Даряване -
Колко? Преди 10 години или нещо такова, Не съм сигурен кога,
но вашата собствена нетна стойност, мисля, се е удвоила от този период
въпреки че сте водещия световен филантроп.
Фундаментално трудно ли е да се раздадат пари ефективно,
за да направим света по-добър?
Или световните донори,
и особено световните наистина богати донори,
да започнат почти да се посветят на график,
като: „Ето процент от моята нетна стойност всяка година
който като остарявам,
може би ще нараства.
Ако взема това на сериозно,
трябва да се раздам ​​- ​​някак, трябва да намеря начин
да го правя ефективно".
Това несправедлив и луд въпрос ли е?
БГ: Е, би било чудесно да увеличите процента,
и нашата цел, както Фондацията Гейтс или чрез Клетва за Даряване,
е да се помогне на хората да намерят каузи, с които се свързват.
Хората дават чрез страст.
Да, числата са важни,
но има толкова много каузи.
Начинът, по който да изберете е, като видите някой, който е болен,
видите някой, който не получава социални услуги.
Видите нещо, което помага за намаляване на расизма.
И сте много пристрастени, и така давате за това.
И разбира се,
някои филантропски дарения няма да проработят.
Трябва да повишим нивото на амбициите на филантропите.
Сега, съвместната филантропия,
която помагате да осъществите чрез Дързък,
има четири или пет други групи, които събират филантропи заедно,
което е фантастично,
защото тогава те се учат един от друг,
те получават увереност един от друг,
те се чувстват като: "Хей, допринесох с Х, и четирима други хора влагат пари,
така че се получава по-голямо въздействие",
и да се надяваме, че може да им бъде забавно дори когато разберат,
добре, точно този подарък не се получи толкова добре,
но нека продължим.
Така че филантропията, да,
бих искал да видя как процента се покачва,
и хората, които продължават.
Това е забавно,
Удовлетворяващо е,
избирате кой от членовете на семейството участват в това.
В моя случай, Мелинда и аз обичаме да правим тези неща заедно,
да учим заедно.
Някои семейства, дори ще включат децата си в дейностите.
Понякога децата настояват.
Когато имате много пари,
все още мислите за милион долара като много пари,
но ако имате милиарди,
трябва да давате стотици милиони.
Така че е нещо очарователно, по отношение на вашите лични разходи,
оставаш на нивото, на което си бил преди.
Това в обществото е напълно подходящо.
Но при даването си, трябва да увеличите мащаба си
или ще е завещанието ви,
и няма да имате възможност да определяте и да се наслаждавате по същия начин.
И така без -
не искаме да го възложим,
но да, ти и аз искаме да вдъхновим филантропите,
за да видите тази страст, за да видите тези възможности
значително по-бързо, отколкото в миналото,
защото независимо дали е раса или болест, или всички други социални неразположения,
иновацията на това, което филантропията може да направи бързо е
че, ако работи, правителството може да го подкрепи и да го мащабира,
Бог знае, че имаме нужда от решения,
имаме нужда от такъв вид надежда и прогрес,
че очакванията са високи
при решаването на много трудни проблеми.
КА: Искам да кажа, повечето филантропи, дори най-добрите от тях,
им е трудно да дарят повече от процент от нетната им стойност всяка година,
и все пак най-богатите в света често имат достъп
до големи възможности за инвестиции.
Много от тях забогатяват с повече от 7 до 10 процента годишно.
Не е ли вярно, че да има реален шанс
да раздадеш половината си богатство,
в някакъв момент трябва да планирате да дарите пет, шест, седем, осем,
10 процента от нетната си стойност годишно?
И това е, не е ли това логиката как трябва да се случи?
БГ: Да, има хора като Чък Фини,
който даде добър пример и раздаде всичките си пари.
Дори Мелинда и аз разговаряме дали да увеличим процента, който даваме.
Както казахте, имахме голям късмет от страна на инвестициите
чрез най-различни неща.
Като цяло технологичните активи се справиха добре,
дори тази година,
което е един големите контрасти
с онова, което се случва в света.
И мисля, че има очакване, че трябва да ускорим,
и има причина да се ускори,
и правителството ще пропусне много нужди.
Да, има тонове правителствени пари,
но помагайки да се изразходва добре,
помагайки да се намерят места, не допринася,
и ако хората са готови да дадат на развиващия се свят,
те нямат правителства,
които могат да отпечатват чекове за 15 процента от БВП,
и така страданието там по мащабно, само икономическите неща,
оставете настрана пандемията,
са трагични.
Става дума за петгодишно забавяне
по отношение на тези страни да се задвижат напред,
и в няколко случая е достатъчно трудно че самата стабилност на страната
е под въпрос.
КА: Е, Бил,
възхищавам се на това, което вие и Мелинда сте направили.
Вие вървите по тази тясна пътека
опитвайки се да жонглирате толкова много неща,
и времето, което отделяте към подобряването на света като цяло,
и определено количеството пари
и количеството страст, която влагате в него -
искам да кажа, това е доста страхотно,
и наистина съм ти благодарен за прекараното време с нас сега.
Много благодаря,
и честно казано, останалата част от тази година,
вашите умения и ресурси ще са необходими повече от всякога,
така че късмет.
БГ: Е, благодаря.
Това е забавна работа и съм оптимист, така че благодаря, Крис.
Chris Anderson: Vítám Billa Gatese.
Bill Gates: Děkuji.
ChA: Jsem moc rád, že jste přijal pozvání, Bille.
O téhle pandemii jsme si v rozhovoru pro TED povídali
asi před 3 měsíci,
kdy bylo méně než – myslím, že to bylo na konci března –
tehdy bylo méně než 1 000 obětí v USA
a méně než 20 tisíc obětí na celém světě.
V tuto chvíli máme v USA 128 000 mrtvých
a na světě víc než půl milionu,
po třech měsících.
Po třech měsících.
Co se podle vás může stát do konce roku?
Studujete hodně modelů.
Jak podle vás může vypadat nejlepší a nejhorší scénář?
BG: Bohužel může nastat množství různých scénářů,
včetně toho, že s podzimem
se počet obětí může dostat až nad rekordní čísla
z dubna.
Pokud se nakazí hodně mladých,
ti nakonec znovu nakazí seniory,
nákaza se dostane do pečovatelských domů,
útulků pro bezdomovce,
do míst, kde už zemřela spousta lidí.
Pokud jde o inovace, k nimž se nejspíš ještě dostaneme –
o diagnostiku, léčbu, vakcíny –
rozhodně vidíme pokroky,
ale ne tak zásadní, aby něco změnily na tom,
že letošní podzim bude v USA možná hodně špatný.
Horší, než bych očekával ještě před měsícem.
Teď jsme do značné míry uvolnili omezení pohybu
a nošení roušek
a virus pronikl do řady měst,
kde předtím ve významné míře nebyl,
takže nás čeká náročné období.
Nepředpokládá se, že by počet úmrtí klesl
pod aktuálních asi 500 úmrtí denně,
ale reálně hrozí, že se tento počet zvýší
a denně bude umírat dokonce až 2 000 lidí jako dřív,
protože neomezujeme fyzický kontakt
a nemáme zvláštní režim
v takovém rozsahu jako v dubnu a květnu.
A jak víme, tento virus je částečně sezónní,
a tak se nákaza s podzimem,
kvůli teplotám, vlhkosti, častějšímu pobytu v uzavřených prostorách,
bude šířit snadněji.
ChA: Podle některých scénářů tedy v USA –
při extrapolaci aktuálních čísel –
můžeme mít ještě letos možná přes čtvrt milionu obětí,
pokud nebudeme opatrní,
a celosvětově se počet obětí do konce roku může vyšplhat
na miliony, v množném čísle.
Existují důkazy o tom, že nám teď skutečně pomáhají
vyšší letní teploty?
BG: Odborníci si nejsou naprosto jistí, ale je rozhodně logické,
že model institutu IHME při hledání vysvětlení,
proč květen nebyl horší,
pracuje s ročním obdobím, tedy s teplotou a vlhkostí.
Když se situace zlepšila a zvýšila se mobilita,
modely předpokládaly, že přibude případů nákazy a úmrtí,
a u modelu IHME se logicky trvalo
na zohledňování ročních období,
aby se vysvětlilo, proč květen neproběhl hůř
a proč červen neproběhl hůř.
Navíc sledujeme vývoj na jižní polokouli,
kde jsou roční období obráceně,
například v Brazílii.
Celá Jižní Amerika bojuje s obrovskou epidemií.
V jižní Africe se epidemie velice rychle rozšiřuje.
Zbývající země na jižní polokouli,
Austrálie a Nový Zéland,
naštěstí hlásí minimální počty případů,
a přestože se musí starat, aby se nezvyšovaly,
drží se na úrovni „Máme 10 případů,
to je problém, pojďme to řešit.“
Patří k těm skvělým zemím, které mají tak nízká čísla,
že se díky testům, karanténě a sledování
dokážou udržet velice blízko k nule.
ChA: Možná jim také pomáhá, že tam lidé mohou snáz omezit kontakty
a mají menší hustotu zalidnění.
Jisté je, že v těch zemích situaci řeší chytře.
BG: Ano, virus se šíří exponenciálně,
a tak má i pár dobrých kroků veliký význam.
Není to lineární záležitost.
Pokud je někde tolik případů jako tady v USA,
sledování kontaktů je také obrovsky důležité,
ale počet nemocných na nulu nedostane.
Pomůže ho snížit,
ale víc od něj čekat nemůžeme.
ChA: Ano, v květnu a červnu
byla čísla v USA o něco lepší, než předpovídaly některé modely,
podle hypotéz zčásti díky teplejšími počasí.
A nyní v USA pozorujeme nárůst případů,
který by se možná dal popsat jako poměrně znepokojivý.
BG: Ano, je to tak.
V oblasti řekněme New Yorku
počty případů stále o něco klesají,
ale v jiných částech země,
v tuto chvíli především na jihu,
rostou tak, že pokles jinde vyrovnají.
A počet pozitivně testovaných mezi mladými lidmi
je dnes vyšší i v porovnání s dřívějším stavem v hůře zasažených oblastech.
Z toho je zřejmé, že mladí prve do značné míry omezili pohyb
a starší se ještě mezi lidi v takové míře nevydali.
Nemocní jsou teď tedy velmi mladí,
ale protože lidé žijí ve vícegeneračních domácnostech
a pracují v pečovatelských domech,
situace se bohužel znovu zhorší,
jak kvůli zpoždění, tak kvůli přenosu
zpět do skupiny seniorů,
a počet úmrtí znovu poroste,
i když už výrazně klesl,
ze zhruba 2 000 na současných asi 500.
ChA: A klesl zčásti proto, že údaje o počtu obětí přicházejí
o tři týdny později než údaje o počtu případů, že?
A zčásti možná také proto,
že byla přijata některá účinná opatření
a v tuto chvíli se zdá,
že protože už o nemoci máme více informací,
celková úmrtnost reálně mírně klesá.
BG: Určitě, úmrtnost je vždycky nižší,
když systém není přetížený.
Když nestačily kapacity v Itálii,
ve Španělsku, zpočátku i v New Yorku
a rozhodně také v Číně,
systém nedokázal zajistit ani základní péči,
kyslík a podobně.
Podle studie, kterou naše nadace financovala ve Velké Británii,
má kromě remdesiviru prokázaný léčebný efekt
pouze jedna další látka,
což je dexametazon,
který u pacientů s těžkým průběhem nemoci
snižuje riziko úmrtí asi o 20 %.
A uvažuje se o použití řady dalších látek.
U hydroxychlorochinu nebyly zjištěny žádné pozitivní účinky,
takže ten je víceméně ze hry.
Několik studií stále probíhá.
Testuje se ale řada dalších látek,
mezi nimi konečně také monoklonální protilátky,
takže můžeme říct, že na podzim budeme mít širší arzenál možností.
S ohledem na počet úmrtí
je tedy dobrá zpráva, že už teď máme k dispozici určité inovace
a už na podzim budeme mít další.
Měli bychom dostat monoklonální protilátky,
do kterých já osobně vkládám největší naděje.
ChA: O tom bych chtěl za chvilku mluvit podrobněji,
ale nejprve bych rád shrnul téma počtu obětí.
Jaká podle vás je a bude
přibližná úmrtnost v zemi s dobře fungujícím zdravotnictvím,
řekněme v USA,
kde systém není přetížený?
Kolik procent ze všech případů?
Řekl byste, že méně než jedno procento?
BG: Kdybychom odhalili každý případ, tak ano,
bylo by to bezpečně pod jedním procentem.
Mluví se o hodnotách jako 0,4 či 0,5.
Pokud započítáme i lidi zcela bez příznaků,
patrně se dostaneme pod 0,5
a to je dobrá zpráva.
Toto onemocnění také mohlo mít úmrtnost 5 %.
Dynamika přenosu tohoto onemocnění
je ještě problematičtější, než předpokládali odborníci.
Máme spoustu presymptomatických a asymptomatických přenosů
a onemocnění nezpůsobuje kašel,
kterého by si u sebe lidé všimli.
Většina respiračních onemocnění přitom kašel způsobuje.
Tato nemoc se v raných fázích nešíří při kašli,
ale při zpěvu, smíchu, mluvení,
zvlášť od takzvaných superpřenašečů,
kteří vylučují veliké množství virů.
To je poměrně nová věc,
takže i experti musí přiznat, že toto je zaskočilo.
Počet asymptomatických přenosů a fakt,
že při přenosu nehraje významnou roli kašel,
tak jako třeba u chřipky nebo tuberkulózy.
ChA: Ano, v tom je tenhle virus ďábelsky mazaný.
Kolik procent ze všech přenosů
tvoří asymptomatické přenosy?
Slyšel jsem, že až polovina všech přenosů vlastně
může být presymptomatická.
BG: Ano, pokud jde o presymptomatické přenosy,
většina studií uvádí, že tvoří přibližně 40 %.
A pak tu jsou asymptomatické přenosy.
Množství viru v horních cestách dýchacích
přímo nesouvisí s příznaky.
Někteří lidé mají mnoho virů tam a velmi málo v plicích
a opravdu těžké příznaky, které člověka dovedou k lékaři,
způsobují viry právě v plicích –
i v jiných orgánech, ale hlavě v plicích.
Z hlediska šíření jsou nejhorší případy,
kdy mají lidé hodně virů v horních cestách dýchacích,
ale téměř žádné v plicích,
takže k lékaři nejdou.
ChA: Rozumím.
Když tedy k presymptomatickým přenosům
přičteme ty asymptomatické,
vyjde nám, že přes 50 % všech přenosů
obstarají lidé bez příznaků, že?
BG: Ano, kvantifikovat přenosy je tak složitější.
Samozřejmě jsme schopni odhalit určitá ohniska a podobně,
ale toto je velká neznámá, pokud jde o vakcíny:
Dokáže vakcína kromě toho, že zabrání propuknutí nemoci,
což se zjistí při klinických testech,
zabránit také tomu, abychom nemoc přenášeli?
ChA: Otázka vakcín
je velice důležitá, brzy se k ní dostaneme.
Ještě mě zajímá, jestli jsme o viru během posledních měsíců
získali jiné překvapivé informace,
které bychom do budoucna rozhodně měli zohlednit.
BG: Zatím jsme nedokázali popsat superpřenašeče,
určit jejich profil.
A možná to nedokážeme nikdy.
Možná je mnoho nespojuje.
Moc by pomohlo, kdybychom je dokázali určit,
protože jsou zodpovědní za většinu přenosů.
Je to malá skupina lidí, kteří vylučují veliké množství virů.
Bohužel je zatím identifikovat neumíme.
Způsob přenosu je záludný.
Když jsou lidé v prostoru, kde nikdo nemluví,
míra přenosu je podstatně nižší.
To zčásti vysvětluje, jak to funguje v letadlech,
kde se nákaza šíří, ale méně, než bychom při pobytu v takovém prostoru čekali.
Na rozdíl například od sborů nebo restaurací
totiž lidé v letadle nemluví tak hlasitě, a tudíž tolik nevydechují
jako v jiných uzavřených prostorech.
ChA: Hmm.
Co byste si pomyslel o morálce člověka, který by nastoupil do letadla
a odmítl si nasadit roušku?
BG: Pokud by to bylo jeho vlastní letadlo, neměl bych námitky.
Pokud by na palubě byli další lidé,
tyhle lidi by samozřejmě ohrožoval.
ChA: Organizace WHO
lidem na začátku pandemie nošení roušek nedoporučovala.
Měla obavy, že by se nedostávalo na zdravotníky v první linii.
Když se na to podíváme zpětně, byla to obrovská chyba?
BG: Ano.
Všichni experti litují, že roušky podcenili –
ono to souvisí s asymptomatickými přenosy, o nichž už byla řeč.
Kdyby lidé měli výrazné příznaky,
jako třeba u eboly,
nemoc by poznali a izolovali by se od ostatních,
takže by roušky nebyly potřeba.
Vzhledem k účinku roušek,
vzhledem k tomu, že zdravotnické roušky dodávají jiní dodavatelé
než běžné roušky,
vzhledem k tomu, jak snadno lze navýšit výrobu běžných roušek,
a vzhledem k tomu, že by roušky zabránily presymptomatickým
a asymptomatickým přenosům,
to chyba byla.
Ale nebylo to spiknutí.
Teď už zkrátka máme více informací.
Pokud jde o přínos roušek, ani dnes nejsou data tak přesná,
jak by se nám líbilo, ale přínos je významný.
ChA: Dobrá, já vám teď položím několik otázek
od členů naší komunity.
Ukážeme je na obrazovce.
Jim Pitofsky se ptá: „Myslíte si, že se omezení v USA uvolňují přečasně?
Pokud ano, co si v USA můžeme dovolit, jestliže pandemii chceme čelit odpovědně?“
BG: Otázka volby kompromisu
mezi výhodami řekněme chození do školy
a rizikem, že se lidé nakazí, protože chodí do školy,
je velice složitá
a pochybuji, že vůbec někdo může říct:
„Já vám povím, jak se tyhle kompromisy dělají.“
Víme, kde může docházet k přenosům
a že se virem mohou nakazit i mladí lidé,
kteří jsou součástí vícegeneračního řetězce přenosu,
to by mělo zaznít.
Čistě ze zdravotního hlediska
je uvolnění příliš liberální.
Z pohledu duševního zdraví
a přístupu k běžným zdravotnickým úkonům,
jako je očkování a další péče,
má uvolnění výhody.
Některá uvolnění podle mě přinesla větší rizika než výhody.
Například tak rychlé otevření barů.
Jsou bary tak důležité pro duševní zdraví lidí?
Snad ani ne.
Co se týče uvolňování, myslím si, že jsme ho neodhadli tak dobře,
jak teď odpovídá našim poznatkům,
a že si později uvědomíme, že jsme někde neměli otevírat tak rychle.
Ale potom tu je třeba otázka škol,
která podle mě ani z dnešního pohledu
není černobílá a těžko říct, jestli převažují rizika, nebo výhody
a jak přesně naplánovat například
podzimní provoz škol v centrech měst.
Obnovení výuky ve školách by přineslo ohromné výhody,
ale jak vyhodnotit rizika?
Ve městech, kde není mnoho případů,
má podle mě otevření škol přínos.
Ale může se stát, že se situace vyvine neočekávaně.
Může se stát, že počet případů vzroste a režim bude nutné změnit,
což není jednoduché.
Ale myslím si, že v USA budou i místa,
kde by se otevření škol nevyplatilo.
Tahle nemoc ještě zhoršila nespravedlnost
ve společnosti – o tom, jak se lidem daří,
rozhoduje typ práce, přístup k internetu,
schopnost školy zajistit online výuku.
Někteří duševně pracující lidé,
a často se to stydí přiznat,
jsou po zavedení práce z domova produktivnější
a vyhovuje jim flexibilní režim,
který domácí prostředí přináší.
A mají z toho hrozný pocit,
protože vědí, že spousta lidí má spoustu nejrůznějších potíží,
včetně jejich dětí, které nechodí do školy.
ChA: Je to tak. Pojďme k další otázce.
[Nathalie Munyampenda] „U nás ve Rwandě
se vyplatilo včasné přijetí systémových opatření.
Jaká opatření byste v této fázi navrhoval přijmout ve Spojených státech?“
Bille, já sním o dni, kdy vás jmenují koronavirovým carem,
který bude mít pravomoc mluvit k široké veřejnosti.
Co byste udělal?
BG: Nu, já a naše nadace
se asi nejlépe vyznáme v inovativních nástrojích.
Je zřejmé, že některá omezení byla uvolněna až příliš velkoryse,
ale v tomto se podle mě
mohli angažovat všichni.
Potřebujeme vedení, které dokáže přiznat,
že tu stále máme veliký problém,
a nebude ho chtít vlastně využít k získání politických bodů
postojem typu „Není to úžasné, co jsme dokázali?“
Ne, není to úžasné.
Spousta lidí včetně odborníků
si uvědomuje, že mnoho věcí nechápali,
a všichni si přejí, aby bylo před týdnem, aby to, co nakonec udělali,
udělali o týden dřív.
Naše nadace pracuje
na inovativních nástrojích,
na protilátkách, na vakcínách,
to je obor naší specializace.
Je to práce mimo soukromý sektor,
a tak máme určitou neutralitu a možnost pracovat se všemi vládami
a vybírat z mnoha společností.
To je důležité zvlášť u produktů s nulovým ziskem.
Na který vynaložit zdroje?
Z trhu žádný signál nedostaneme.
Musí přijít odborníci a říct: „OK, tuhle protilátku se vyplatí vyrábět.
Tuhle vakcínu se vyplatí vyrábět.“
V obou případech totiž máme velmi omezené výrobní kapacity.
Spolupracovat bude řada společností, což se normálně vůbec nedělá.
Jedna společnost produkt vymyslí
a potom ho začnou vyrábět závody mnoha dalších společností,
aby se nejlepší varianty vyrobilo co největší množství.
Takže já bych se zaměřil na koordinaci těchto věcí.
Ale potřebujeme vůdce, který nás bude včas informovat,
bude nohama na zemi,
půjde nám příkladem
a ještě bude podporovat inovace.
ChA: Z toho, jak o těchto věcech mluvíte,
vidím, že jste skvělý diplomat.
Díky, že jste odpověděl i na takovou otázku.
Vím, že jste v pravidelném kontaktu s Anthonym Faucim.
Většina lidí ho uznává jako skvělého odborníka na tuto problematiku.
Ale do jaké míry má svázané ruce?
Nemá možnost plně hrát roli,
kterou by v této situaci hrát mohl.
BG: Dr. Fauci vystoupil, když v médiích dostal prostor,
a udržel si prestiž,
přestože mluvil realisticky.
Měl možnost mluvit otevřeně.
Obvykle se v situaci, jako je tato, vyjadřuje především CDC.
Není to naprosto nezbytné,
ale při dřívějších zdravotních krizích
měli slovo především odborníci z agentury CDC.
Jsou pro tyto situace školení.
Je tedy trochu neobvyklé, že jsme se místo CDC
museli v takové míře spoléhat na Fauciho.
Fauci měl být ten vynikající vědec
s mimořádnými zkušenostmi hlavně v oblasti vakcín.
V určitém smyslu se stal tím, kdo dává obecné pokyny,
myslím tím epidemiologické pokyny,
a správným způsobem je vysvětluje, to znamená, že připouští:
„Ano, může přijít druhá vlna,
a proto musíme dodržovat tato pravidla.“
Nicméně je fantastické, že se jeho názory dostávají k veřejnosti.
ChA: Někdy.
Pojďme k další otázce.
Nina Gregory píše: „Jak vy a vaše nadace
přistupujete k etické otázce, kterým zemím vakcínu poskytnout nejdřív,
pokud ji tedy vytvoříte?“
Bille, v tomto kontextu nám možná povězte,
v jaké fázi vývoj vakcíny vůbec je
a co bychom všichni měli mít na paměti,
až budeme číst zprávy o vakcínách.
BG: Pokud budou účinné,
jako první budou k dispozici 3 vakcíny:
Moderna, kterou bohužel nebude jednoduché vyrábět ve velkém,
takže pokud se osvědčí, nejspíš bude především pro USA.
Potom AstraZeneca z Oxfordu
a Johnson & Johnson.
Tyto tři mohou být hotové nejdřív.
Data z testování na zvířatech
vypadají poměrně slibně,
ale ještě nejsou konečná,
zvlášť pokud jde o účinnost u seniorů.
Data z testování na lidech budeme mít během několika měsíců.
U těchto tří vakcín
budeme testovat bezpečnost a účinnost.
To znamená, že je budeme schopni vyrobit,
i když ne v takovém množství, jaké bychom chtěli.
Dokážeme je vyrobit do konce roku.
Jestli bude fáze III úspěšná
a jestli se ji podaří dokončit do konce roku,
to bych si netroufl tvrdit.
Ve fázi III se pečlivě zkoumá bezpečnostní profil
a účinnost.
Toto testování každopádně začne.
Dál se pracuje na čtyřech až pěti vakcínách jiného typu,
které jsou zhruba o tři nebo čtyři měsíce pozadu.
Vyvíjí je Novavax, Sanofi, Merck.
Pro řadu z nich financujeme
výrobní kapacity –
v současné době kvůli tomu probíhají složitá jednání –
abychom zajistili továrny speciálně na výrobu pro chudší země,
takzvané země s nízkými a středními příjmy.
Soustředit se budeme na konstrukty, které bude možné vyrábět ve velkém,
k nimž patří AstraZeneca a Johnson & Johnson.
Zaměříme se na ty, které jsou levné
a kterých dokáže jedna továrna vyrobit 600 milionů dávek.
V úvahu tedy přichází několik
vakcinačních konstruktů.
Neočekávám, že bychom vakcínu měli do konce roku,
to je opravdu optimistický scénář.
Ve hře je teď několik konstruktů
a mnoho látek se při testování obvykle neosvědčí.
ChA: Bille, je pravda, že kdybyste se neangažovali vy a vaše nadace,
vlivem dynamiky trhu by patrně došlo k tomu,
že jakmile by se objevila slibná kandidátská vakcína,
bohatší země by si víceméně rozebraly
celou první várku –
protože vyrobit vakcíny nějakou dobu trvá –
a že by nezbylo na chudší země?
A že vy tím,
že garantujete výrobu a kapacity na výrobu
některých kandidátských vakcín,
reálně vytváříte možnost,
aby aspoň část prvních dostupných vakcín
putovala do chudších zemí?
Chápu to správně?
BG: Neděláme to sami, ale ano,
hrajeme v této věci ústřední roli –
se skupinou CEPI,
Coalition for Epidemic Preparedness, kterou jsme založili.
A evropští lídři s tím souhlasí.
Máme znalosti na to, abychom jednotlivé konstrukty posoudili
a řekli: „Dobrá, kde na světě je továrna,
která je tohle schopná vyrábět?
Které továrně bychom měli dát peníze v první fázi?
A podle čeho určíme,
že je čas dát peníze jiné továrně?“
Protože pro nás pracují lidé
ze soukromého sektoru,
kteří se v těchto věcech opravdu vyznají,
a protože jsme v této oblasti důvěryhodným partnerem,
máme možnost činnost do značné míry koordinovat, zvlášť výrobu.
Podle tradice bychom očekávali,
že USA uvidí globální problém a začnou jednat.
Nic takového se ale zatím nestalo.
Mluvím s lidmi z Kongresu a administrativy o tom,
jestli by v dalším zákoně o pomoci
nebylo možné třeba jedno procento pomoci přidělit na nástroje,
z nichž by měl užitek celý svět.
A může to vyjít.
Tato situace je ale nešťastná,
je tu jisté vakuum,
na které svět není zvyklý,
a tak se spousta lidí, včetně nás v nadaci,
snaží přispět k vytvoření nějaké strategie,
která myslí i na chudší země,
kde zemře velká část všech obětí
a které silně pocítí negativní důsledky,
mimo jiné přetížení systému zdravotnictví.
I když v Evropě a USA zemřelo obrovské množství lidí,
největší část obětí zemře v rozvojových zemích.
ChA: Chtěl bych být mouchou na stěně u vás doma
a slyšet, jak s Melindou mluvíte o tom všem,
co bych asi nazval etickými „zločiny“,
které páchají lídři, kteří by měli jednat úplně jinak.
Dávat lidem špatný příklad nenošením roušky je jedna věc,
ale neujmout se role, když svět potřebuje pomoct
v boji se společným nepřítelem,
kdy bychom měli reagovat jako lidstvo,
a místo toho…
mezi zeměmi rozdmýchat opravdu ošklivou tahanici,
například o vakcíny.
To je zkrátka…
Historie to bude hodnotit přísně.
To je jednoduše otřesné.
Nemyslíte? Nebo mi něco uniká?
BG: Řekl bych, že to není tak černobílé.
Na základní výzkum
pro vývoj těchto vakcín daly USA mnohem víc peněz
než kterákoli jiná země.
A tento výzkum není nijak omezený.
Není to tak, že by existovala nějaká licence typu
„Když použijete naše peníze, platíte USA poplatek.“
Z prostředků, které plynou na výzkum, mají prospěch všichni.
Z financí, které jdou do továren, mají prospěch jen USA.
Problém je v tom, že na ostatní globální zdravotní krize USA reagovaly jinak.
Mají jasně největší podíl na vymýcení pravých neštovic,
jasně největší podíl na vymýcení dětské obrny,
spolu s důležitými partnery, jakou jsou CDC,
WHO, Rotary, UNICEF, naše nadace.
Takže svět… ještě musím zmínit boj s HIV
pod vedením prezidenta Bushe, i když s podporou obou stran,
a vznik fantastického programu PEPFAR.
To všechno zachránilo desítky milionů životů.
Svět proto automaticky očekával,
že Spojené státy budou minimálně hlavním aktérem,
pokud jde o financování, strategii, zajišťování továren pro celý svět,
i kdyby to dělaly jen proto, aby zabránily návratu infekce na své území
nebo aby fungovala globální ekonomika,
protože pro zachování pracovních míst
v USA je důležitá poptávka z jiných zemí.
V tuto chvíli je tedy svět v situaci,
která je značně nejistá, neví se, co ji pomůže vyřešit,
a kdy vlastně chybí velení.
To nejhorší, co se stalo, odchod USA z WHO,
je problém,
který se snad za nějakou dobu podaří napravit,
protože koordinace přes WHO je nezbytná.
ChA: Přečtu vám další otázku.
Ali Kashani píše: „Ví se o nějakých postupech,
které se při této pandemii ve světě osvědčily mimořádně dobře?“
BG: Je ohromně zajímavé, že kromě rychlého přijetí opatření
výborně funguje také sledování saturace
u pozitivně testovaných lidí,
myslím tím saturaci krve kyslíkem.
Stačí k němu velmi levný měřič
a díky měření je pacienty možné odeslat do nemocnice poměrně brzy.
Zvláštní je, že pacienti sami nepoznají, kdy jde do tuhého.
Má to zajímavý fyziologický důvod, ale ten tu nebudu rozebírat.
Německu se díky tomuto typu sledování pacientů
podařilo udržet poměrně nízkou úmrtnost.
Pokud jde o péči ve zdravotnických zařízeních,
zjistilo se, že se zpočátku až příliš používaly ventilátory,
ač s nejlepšími úmysly, a že se používaly
v nesprávném režimu.
Dnes už lékaři vědí mnohem lépe, jak k léčbě přistupovat.
Většina těchto věcí podle mě platí celosvětově.
Sledování saturace pro včasné odhalení zhoršení
se nejspíš obecně rozšíří,
ale začali s ním v Německu.
Úspěšný je samozřejmě i dexametazon,
a naštěstí je i levný, podává se orálně
a jsme schopni ho vyrábět víc.
I ten se bude používat celosvětově.
ChA: Bille, rád bych se vás zeptal,
jaká je tato doba pro vás osobně.
Protože i když každý, kdo s vámi stráví trochu času,
naprosto zřetelně vidí, jaký máte zápal a že máte ty nejlepší úmysly,
z nějakého podivného důvodu se o vás šíří konspirační teorie.
Informoval jsem se u společnosti Zignal,
která monitoruje sociální média.
Dozvěděl jsem se, že myslím jen na Facebooku lidé do dnešního dne
zveřejnili více než čtyři miliony příspěvků,
které vás spojují s nějakou konspirační teorii o koronaviru.
Četl jsem o průzkumu, podle něhož více než 40 % republikánů
věří, že vakcína, se kterou přijdete,
lidem jakýmsi způsobem implantuje čip, který umožní sledovat jejich polohu.
To číslo mě naprosto šokuje.
A někteří lidé tyto teorie berou dost vážně,
některé z nich se dokonce dostaly do vysílání Fox News a tak dále.
Někteří lidé je berou tak vážně,
že přicházejí s dost ošklivými hrozbami a podobně.
Vypadá to, že se vám tyto věci daří brát s nadhledem,
ale málokdo asi byl v podobné pozici.
Jak to nesete?
V jakém světě to proboha žijeme,
když se mohou šířit takové dezinformace?
Co můžeme udělat, aby se změnil?
BG: Nejsem si jistý.
Konspirační teorie
jsou pro mě novinka.
Víte, s Microsoftem byly spojené kontroverze,
ale přinejmenším měly vztah k reálnému světu.
Řešilo se, jestli Windows padají častěji, než je normální,
řešily se antimonopolní záležitosti.
Ale tehdy jsem věděl, o co jde.
Když přišlo tohle, musím říct,
že jsem o tom automaticky začal žertovat.
Lidé mi říkali, že to je vážně nevhodné,
protože jde o velice vážnou věc.
Kvůli těm teoriím totiž lidé mohou ve větší míře odmítat očkování.
Až přitom budeme mít vakcínu,
bude to jako s rouškami –
když ji přijme velký počet lidí,
zvlášť pokud to bude vakcína bránící přenosu viru,
očkování velkého počtu lidí
obrovsky pomůže celé komunitě.
Takže vlastně moc nevím,
co bych měl říct nebo udělat,
protože s tím konspiračním prvkem nemám zkušenost.
A dá se vůbec říct něco,
co těm teoriím nedodá na hodnověrnosti?
Vzhledem k tomu, že o mém úmyslu mikročipovat lidi
mluvila komentátorka Fox News Laura Ingraham,
mě výsledky toho průzkumu příliš nepřekvapují – lidé zkrátka uvěřili tomu,
co slyšeli v televizi.
Je to bláznivé.
A lidé zjevně hledají jednodušší vysvětlení než ta,
která najdou ve virologických studiích.
ChA: Nu…
TED je nepolitická organizace, ale ctí pravdu.
Řekl bych asi toto:
Lauro Ingraham, dlužíte Billu Gatesovi omluvu a odvolání těch nesmyslů.
Jednoznačně.
A pokud kohokoli z vás,
kdo nás sledujete, napadlo, že je tento člověk zapletený do nějakého spiknutí,
nechte se vyšetřit.
Na psychiatrii.
My, kteří Billa známe dlouhá léta
a víme, s jakým nasazením a zápalem pracuje, můžeme potvrdit,
že vám přeskočilo.
Neřešte nesmysly
a pojďme společně řešit skutečný problém – jak zvládnout tuto pandemii.
Vážně.
Má někdo na chatu návrh, pozitivní návrh,
jak se zbavit konspiračních teorií?
Protože ony se vzájemně posilují.
Rád bych na to poukázal, protože to vypadá,
že jsem sám součástí té konspirace.
Prostě, jak to udělat, abychom znovu žili ve světě,
kde se dá informacím věřit?
Musíme na tom zapracovat.
Má někdo z komunity další otázku?
Aria Bendix z New Yorku píše:
„Co byste vy osobně doporučil lidem,
kteří v době nárůstu počtu případů chtějí snížit riziko, že se nakazí?“
BG: Pokud máte práci,
kterou můžete dělat doma,
odbývejte schůzky přes digitální nástroje.
A třeba i některé společenské aktivity.
Já s mnoha přáteli komunikuji přes videohovory.
S přáteli v Evropě se uvidíme kdovíkdy,
ale pravidelně si voláme.
Pokud dost omezíte kontakty,
velké riziko vám nehrozí.
Větší nebezpečí nákazy hrozí, pokud se setkáváte s mnoha lidmi,
ať už pracovně, nebo společensky.
Doufám, že především v komunitách, kde jsou větší počty případů,
údaje o mobilitě ukážou,
že i když to není povinné, lidé na situaci reagují
a kontakty mimo domov omezují na minimum.
ChA: Bille, rád bych se zastavil také u tématu filantropie.
V této oblasti je samozřejmě mimořádně aktivní vaše nadace,
ale mě by zajímala filantropie obecně.
Vy jste zakladatelem iniciativy Giving Pledge,
v rámci které se řada miliardářů zavázala,
že před smrtí nebo po smrti věnují na charitu polovinu svého majetku.
Ale ono to vůbec není snadné.
Věnovat někomu tolik peněz není jednoduché.
Pokud se nemýlím, od vzniku iniciativy Giving Pledge –
vznikla někdy před 10 lety, nevím to přesně –
od vzniku této iniciativy se váš vlastní majetek zdvojnásobil,
přestože jste předním světovým filantropem.
Je skutečně tak těžké
věnovat peníze takovým způsobem,
aby opravdu měnily svět k lepšímu?
Nebo by světoví dárci,
a zvlášť ti skutečně bohatí světoví dárci,
měli dodržovat jakýsi harmonogram
ve stylu „Tohle je procento mého majetku, které dám ročně,
s postupujícím věkem ho možná zvýším,
jestli chci filantropii brát vážně,
musím dávat – a musím přijít na způsob,
jak to dělat efektivně?“
Je to nefér, naivní otázka?
BG: Bylo by skvělé darování urychlit.
Cílem Gates Foundation i iniciativy Giving Pledge je
pomáhat lidem najít projekty, které jim jsou blízké.
K dobročinnosti lidi vedou emoce.
Ano, důležitá jsou i čísla,
ale projektů a potřeb je nepřeberné množství.
Člověk si projekt vybere podle toho, že zná někoho nemocného,
že zná někoho, kdo postrádá sociální služby,
podle toho, co může pomoct vymýtit rasismus…
Vybere si projekt, který se ho hodně dotýká.
A je jasné, že některé dary nemají efekt.
Musíme se snažit o to, aby filantropové měli vyšší ambice.
Pak tu je společná filantropie,
kterou vy podporujete v rámci projektu Audacious.
Vedle toho funguje čtyři nebo pět dalších skupin, které spojují dárce.
To je fantastická věc,
protože dárci se od sebe vzájemně učí,
vzájemně si dodávají sebedůvěru
a mají dobrý pocit: „Já dám X, přispějí další čtyři lidé,
a hned dokážeme víc.“
Taková pomoc navíc dárce může bavit snad i v případě, že něco nevyjde:
„Tak tenhle dar nepadl na úrodnou půdu,
ale pojďme to zkusit znovu.“
Takže ano, líbilo by se mi,
kdyby filantropové byli aktivnější.
Když už se do toho lidé pustí,
mají z toho radost, mají pocit uspokojení,
mohou si vybrat, které členy rodiny zapojí.
Nás s Melindou moc baví pracovat společně a společně se učit.
V některých rodinách se do různých činností zapojují také děti.
Někdy jsou děti hlavní silou.
Když máte hodně peněz,
pořád máte dojem, že milion dolarů je velká částka,
když ale máte miliardy,
měli byste darovat stovky milionů.
Je vlastně moc hezké, že vaše osobní výdaje
zůstávají na úrovni, kde byly dřív.
To je ze společenského hlediska poměrně vhodné.
Ale výdaje na charitu byste měli zvýšit,
protože jinak dojde na poslední vůli
a vy dary nebudete moct směrovat a neužijete si je tak, jak byste mohli.
Takže aniž bychom – nechceme nic nařizovat,
ale já bych filantropy stejně jako vy rád inspiroval,
aby projekty, které je osloví, a příležitosti hledali
podstatně rychleji než v minulosti.
Protože ať jde o rasovou rovnost, nemoci, nebo jakýkoli jiný sociální problém,
inovativní řešení, která filantropové mohou použít a rychle uskutečnit
a která, pokud se osvědčí, může vláda podpořit a rozšířit,
to jsou řešení, která zoufale potřebujeme.
Potřebujeme výraznou naději a výrazný pokrok –
očekávání jsou vysoká –
potřebujeme vyřešit velmi palčivé problémy.
ChA: Pro většinu filantropů, i pro ty nejštědřejší,
je obtížné dát na charitu ročně víc než přibližně procento majetku.
A přitom právě nejbohatší lidé světa mají často přístup
ke skvělým možnostem investic.
Majetek mnoha z nich za rok vzroste o sedm nebo deset procent.
Není to tak, že pokud skutečně chcete dát
půlku majetku na dobročinné účely,
v určité fázi musíte začít plánovat, že ročně věnujete pět, šest, sedm, osm,
deset procent svého majetku?
Není právě toto správný přístup a systém?
BG: Jsou lidé jako Chuck Feeney,
který šel dobrým příkladem
a dal na dobrou věc všechny peníze.
I my s Melindou uvažujeme,
jestli bychom peníze neměli dávat rychleji.
Jak říkáte, máme velmi dobré příjmy z investic,
z různých zdrojů.
V oblasti technologií se obecně daří,
dokonce i letos,
což je jeden z velkých paradoxů
současné situace ve světě.
A myslím si, že se očekává, že bychom zrychlit měli
a že je důvod zrychlit.
Vláda se o všechny potřeby nepostará.
Ano, k dispozici je spousta vládních prostředků,
ale je třeba pomoct, aby se využily správně,
a hledat místa, která potřebují větší podporu.
A pokud jsou lidé ochotní pomáhat rozvojovým zemím,
tam nejsou vlády,
které si mohou dovolit tisknout šeky na 15 procent HDP,
a situace lidí je tam čistě z ekonomického pohledu,
i když zapomeneme na pandemii,
tragická.
Tento stav v těchto zemích
zhruba o pět let zbrzdí další pokrok
a v několika případech dokonce přímo ohrožuje
jejich stabilitu.
ChA: Bille,
máte můj obdiv za to, co jste s Melindou dokázali.
Zvolili jste si těžkou cestu,
věnujete se mnoha různým věcem,
investujete veliké množství času do aktivit, které mění svět k lepšímu,
a rozhodně také spoustu peněz a spoustu osobní energie.
Je to obdivuhodné
a jsem vám vděčný, že jste si na nás dnes udělal čas.
Moc vám děkuji a přeji vám hodně štěstí,
protože vaše schopnosti a zdroje budou do konce roku zapotřebí
víc než kdy předtím.
BG: Díky, práce mě baví a jsem optimista, takže díky, Chrisi.
Chris Anderson: Willkommen, Bill Gates.
Bill Gates: Vielen Dank.
CA: Es ist großartig, dass Sie da sind, Bill.
Wir hatten vor etwa drei Monaten ein TED-Gespräch über diese Pandemie.
Damals, glaube ich, --
das war Ende März --
sind weniger als 1.000 Menschen in den USA
und weniger als 20.000 weltweit gestorben.
Heute sind es etwa 128.000 Tote in den USA
und mehr als eine halbe Million weltweit, innerhalb von drei Monaten.
In drei Monaten.
Wie ist Ihre Einschätzung für den Rest des Jahres?
Sie beschäftigen sich mit einer Vielzahl von Modellen.
Was könnten Ihrer Meinung nach die Best- und Worst-Case-Szenarien sein?
BG: Nun, die Bandbreite der Szenarien ist leider ziemlich groß.
Darunter ist auch die Möglichkeit, dass wir, wenn wir in den Herbst kommen,
Sterbeziffern haben könnten,
die sich mit den schlimmsten Szenarien des April-Zeitraums messen lassen.
Wenn sich viele junge Menschen infizieren,
werden sie irgendwann auch wieder alte Menschen anstecken,
und so gelangt es in Pflegeheime,
in Obdachlosenheime,
an Orte, an denen wir viele Todesfälle hatten.
Die Innovationsschiene, über die wir wahrscheinlich sprechen werden --
Diagnostika, Therapeutika, Impfstoffe --
es gibt gute Fortschritte,
aber nichts, was grundlegend etwas daran ändert,
dass dieser Herbst in den USA ziemlich schlimm werden könnte.
Es ist schlimmer,
als ich noch vor einem Monat erwartet hätte.
Der Grad, in dem wir wieder zu hoher Mobilität zurückgefunden haben,
ohne Masken zu tragen.
Jetzt ist das Virus in viele Städte eingedrungen,
in denen es zuvor noch nicht in nennenswertem Umfang auftrat.
Es wird eine Herausforderung sein.
Es gibt keinen Fall,
in dem wir weit unter die derzeitige Todesrate kommen,
die bei etwa 500 Todesfällen pro Tag liegt.
Es besteht ein erhebliches Risiko,
dass wir sogar wieder wie vorher auf 2.000 pro Tag kommen.
Wir haben nicht die Distanzierung, die Verhaltensumstellung,
in dem Maße, wie wir sie im April und Mai hatten.
Wir wissen, dass dieses Virus etwas jahreszeitlich bedingt ist,
so dass die Wucht der Ansteckung,
sowohl durch Temperatur, Feuchtigkeit, mehr Zeit in geschlossenen Räumen,
im Herbst schlimmer werden wird.
CA: Es gibt Szenarien, in denen wir in den USA,
wenn man diese Zahlen hochrechnet,
wir womöglich mehr als eine Viertelmillion Tote haben werden,
selbst in diesem Jahr,
wenn wir nicht aufpassen.
Weltweit schätze ich, dass die Zahl der Todesopfer
bis Ende des Jahres in die Millionen gehen könnte.
Gibt es Hinweise darauf,
dass uns die heißeren Temperaturen des Sommers tatsächlich geholfen haben?
BG: Man ist sich nicht absolut sicher,
aber sicher ist, dass das IHME-Modell
die Jahreszeit definitiv als Erklärung dafür nutzen will,
einschließlich Temperatur und Luftfeuchtigkeit,
warum der Mai nicht noch schlimmer war.
Als wir wieder rausgingen und die Mobilitätszahlen zunahmen,
nahmen wir anhand der Modelle an,
dass dadurch mehr Infektionen und Todesfälle auftreten würden.
Das Modell zeigte uns immer wieder:
"Ich muss diese Saisonabhängigkeit nutzen, um zu erklären,
warum der Mai nicht schlimmer war,
warum der Juni nicht noch schlimmer war als er war."
Wir sehen in der südlichen Hemisphäre,
wie Brasilien,
das die entgegengesetzte Jahreszeit hat,
ganz Südamerika erlebt jetzt eine riesige Epidemie.
In Südafrika wächst die Epidemie sehr schnell.
Glücklicherweise haben Australien und Neuseeland,
die letzten Länder auf der Südhalbkugel, nur sehr wenige Fälle.
Obwohl sie es immer wieder bekämpfen müssen, sagen sie:
"Oh, wir haben zehn Fälle, das ist eine große Sache,
lasst es uns loswerden."
Es sind erstaunliche Länder, in denen die Zahlen so niedrig sind,
dass Tests, Quarantäne und Rückverfolgung darauf hinarbeiten,
diese Zahlen zu erhalten und sie nahe Null zu halten.
CA: Begünstigt wurde dies vielleicht durch eine einfachere Isolierung
und durch eine geringere Bevölkerungsdichte.
Aber dennoch, clevere Politik dort.
BG: Ja, die Entwicklung ist so exponentiell,
dass man mit ein bisschen guter Arbeit viel erreichen kann.
Es ist kein linearer Prozess.
Die Ermittlung von Kontaktpersonen ist sehr wichtig,
wenn man die Anzahl der Fälle hat, die wir in den USA haben,
aber sie bringt einen nicht wieder auf Null herunter.
Es wird zwar helfen,
aber es ist einfach zu überwältigend.
CA: Im Mai und Juni waren die Zahlen in den USA etwas besser,
als einige der Modelle vorhersagten.
Man nahm an, dass dies zum Teil auf das wärmere Wetter zurückzuführen ist.
Was wir jetzt sehen, würden Sie es als
einen wirklich alarmierenden Anstieg der Fallzahlen in den USA beschreiben?
BG: Das ist richtig, das ist es.
Sagen wir, im Raum New York
gehen die Fälle weiterhin etwas zurück,
aber in anderen Teilen des Landes,
vor allem im Süden, gibt es Zunahmen.
Die gleichen das aus
und es gibt positive Testraten bei jungen Menschen,
die höher sind als die,
die wir in den betroffensten Gegenden gesehen haben.
Jüngere Menschen sind wieder viel mobiler --
mehr als ältere Menschen
und dadurch ist die Altersstruktur im Moment sehr jung.
Aber aufgrund von Mehrgenerationenhaushalten
und Menschen, die in Pflegeheimen arbeiten,
wird sich das leider wieder ändern.
Sowohl die Zeitverzögerung als auch die Übertragung auf ältere Menschen
werden die Sterblichkeitsrate wieder in die Höhe treiben,
die jetzt von 2.000 auf etwa 500 zurückgegangen ist.
CA: Liegt das zum Teil daran, dass es eine dreiwöchige Verzögerung
zwischen der Zahl der Fälle und der Zahl der Todesopfer gibt?
Vielleicht liegt es aber auch daran,
dass es wirksame Interventionen gibt
und jetzt da wir etwas mehr Wissen erlangt haben,
die Gesamtzahl der Todesopfer etwas zurückgeht?
BG: Ja, die Sterblichkeitsrate ist sicher immer dann geringer,
wenn das System nicht überlastet ist.
So waren Italien und Spanien überlastet --
am Anfang auch New York.
Ganz sicher China,
da war man nicht einmal in der Lage,
die Grundlagen zu schaffen,
den Sauerstoff und andere Dinge.
In einer Studie, die unsere Stiftung in Großbritannien finanziert hat,
wurde festgestellt,
dass neben dem bewährten Therapeutikum Remedesivir,
Dexamethason das einzige war,
das bei schwerkranken Patienten
zu etwa 20% weniger Todesfällen führte.
Es gibt noch eine ganze Entwicklungsreihe solcher Substanzen.
Für Hydroxychloroquin gab es nie positive Daten,
das ist also so gut wie erledigt,
obwohl noch einige Studien in Gange sind.
Die Liste der Dinge, die versucht werden,
einschließlich der monoklonalen Antikörper,
wird uns im Herbst einige zusätzliche Instrumente an die Hand geben.
Wenn man über Sterberaten spricht,
dann ist die gute Nachricht,
dass es bereits einige Innovationen gibt,
und wir werden noch mehr haben, auch schon im Herbst.
Wir sollten mit den monoklonalen Antikörpern beginnen,
die das einzige Therapeutikum sind, von dem ich am meisten begeistert bin.
CA: Ich möchte Sie bitten, gleich etwas mehr dazu zu sagen.
Um noch mal auf die Sterblichkeitsraten zurück zu kommen:
In einem gut funktionierenden Gesundheitssystem,
nehmen wir die USA,
wenn die Krankenhäuser nicht überfüllt sind,
was glauben Sie,
wie hoch in etwa die aktuellen Sterbeziffern sind,
als Prozentsatz aller Fälle?
Liegen wir bei vielleicht unter 1%?
BG: Wenn man jeden Fall berücksichtigt,
ja, dann liegt man deutlich unter 1%.
Die Leute sagen, es seien 0,4, 0,5.
Wenn man die ohne Syptome mit einbezieht,
liegt die Zahl wahrscheinlich unter 0,5
und das ist eine gute Nachricht.
Die Krankheit hätte eine 5%-Krankheit sein können.
Die Übertragungsdynamik der Krankheit ist schwieriger,
als sogar die Experten vorhergesagt haben.
Das Ausmaß der präsymptomatischen und nie symptomatischen Ausbreitung
und die Tatsache,
dass es sich nicht um Husten handelt,
bei dem man merken würde:
"Hey, ich huste" --
bei den meisten Atemwegs- erkrankungen muss man husten.
Bei dieser, in ihrem Anfangsstadium,
ist es nicht das Husten,
sondern das Singen, Lachen und Reden,
vor allem bei Superspreadern, Menschen mit sehr hoher Viruslast.
Das verursacht die Ausbreitung.
Das ist neu und selbst Experten sagen:
"Wow, das hat uns überrascht."
Das Ausmaß der asymptomatischen Ausbreitung
und die Tatsache, dass es keinen Husten gibt,
ist kein so wichtiger Faktor wie bei der Grippe oder Tuberkulose.
CA: Das ist die teuflische List des Virus.
Ich frage mich, wie hoch ist der Anteil der asymptomatischen Übertragung
an der Gesamtübertragung?
Ich habe von Zahlen gehört, die besagen,
dass die Hälfte aller Übertragungen im Grunde präsymptomatisch sind.
BG: Wenn man präsymptomatische Erkrankungen mitzählt,
dann zeigen die meisten Studien, dass der Anteil bei 40% liegt,
und wir haben auch nie symptomatische Erkrankungen.
Die Virusmenge, die in die oberen Atemwege gelangt,
ist eher unterschiedlich.
Manche Menschen haben viel hier und sehr wenig in der Lunge,
Das in der Lunge verursacht die wirklich schlimmen Symptome --
und das in anderen Organen, aber hauptsächlich in der Lunge.
Zu diesem Zeitpunkt begibt man sich in Behandlung.
Im schlimmsten Fall hat eine Person eine Menge in den oberen Atemwegen,
aber fast keine in der Lunge,
so dass sie sich nicht behandeln lassen.
CA: Stimmt.
Wenn man nun zu den präsymptomatischen
noch die nie symptomatischen Fälle hinzufügt,
kommen dann über 50% der Übertragungen
tatsächlich von nichtsymptomatischen Menschen?
BG: Ja, die Übertragung ist schwieriger zu messen.
Wir sehen bestimmte Hotspots und so weiter,
aber das ist beim Impfstoff eine große Frage:
Wird er, abgesehen davon,
dass er eine Erkrankung verhindert, was wir testen,
wird er auch verhindern, dass man ein Überträger ist?
CA: Der Impfstoff ist eine so wichtige Frage,
kommen wir also zur Sache.
Doch bevor wir dazu kommen:
Gab es weitere Überraschungen in den letzten Monaten,
die wir über dieses Virus erfahren haben
und die sich wirklich darauf auswirken, wie wir darauf reagieren sollten?
BG: Wir sind immer noch nicht in der Lage zu bestimmen,
wer die Superspreader sind,
was ihr Profil betrifft,
und wir werden es vielleicht nie erfahren.
Vielleicht ist es einfach ganz zufällig.
Wenn man sie identifizieren könnte,
sind sie für den Großteil der Übertragungen verantwortlich,
wenige Menschen, mit einer sehr hohen Viruslast.
Aber leider haben wir das noch nicht herausgefunden.
Wenn man in einem Raum ist und niemand spricht,
gibt es bei dieser Übertragungsart viel weniger Übertragung.
Das ist zum Teil der Grund dafür, dass es in Flugzeugen Übertragungen gibt,
aber weniger, als man allein in Bezug auf die zeitliche Nähe erwarten würde.
Im Gegensatz beispielsweise zu einem Chor oder einem Restaurant
atmet man nämlich hier bei lauterem Sprechen nicht so viel aus
wie in anderen geschlossenen Räumen.
CA: Was halten Sie ethisch von jemandem,
der in ein Flugzeug steigt und sich weigert,
eine Maske zu tragen?
BG: Wenn ihnen das Flugzeug gehört, wäre das in Ordnung.
Wenn weitere Menschen im Flugzeug sind,
würde es die anderen Menschen gefährden.
CA: In der Anfangsphase der Pandemie
riet die WHO davon ab, Masken zu tragen.
Sie waren besorgt darüber,
sie medizinischen Versorgern an vorderster Front wegzunehmen.
War das im Nachhinein betrachtet ein schrecklicher Fehler?
BG: Ja.
Alle Experten haben ein ungutes Gefühl, dass der Nutzen von Masken --
was ein wenig an der Asymptomatik liegt;
wenn die Menschen sehr symptomatisch wären,
wie zum Beispiel bei Ebola,
dann weiß man das und isoliert sich
und man braucht kein maskenartigen Dinge.
Der Nutzen der Masken,
die Tatsache, dass es sich bei den medizinischen Masken
um eine andere Versorgungskette handelte als bei den normalen Masken,
die Tatsache, dass man die normalen Masken so gut skalieren konnte,
die Tatsache, dass es diese präsymptomatische,
niemals symptomatische Übertragung stoppen würde,
das waren Fehlannahmen.
Aber es handelt sich nicht um eine Verschwörung.
Es ist etwas, dass wir jetzt besser wissen.
Selbst jetzt sind unsere Fehlerwerte in Bezug auf den Nutzen von Masken größer,
als wir zugeben möchten,
aber es ist von deutlichem Vorteil.
CA: Ich werde jetzt einige Fragen aus dem Publikum stellen.
Lasst sie uns hier anzeigen.
Jim Pitofsky: "Halten Sie die Bemühungen
um eine Wiedereröffnung in den USA für verfrüht,
und wenn ja, wie weit sollten die USA gehen,
um dieser Pandemie verantwortungsvoll zu begegnen?
BG: Die Frage, wie man zwischen den Vorteilen,
wie dem Schulbesuch,
und dem Risiko, dass Menschen krank werden,
weil sie zur Schule gehen,
abwägen kann, das sind sehr schwierige Fragen.
Ich glaube nicht,
dass eine einzelne Person sagen kann:
"Ich werde Ihnen sagen, wie Sie all diese Kompromisse eingehen können."
Wir sollten das Wissen darüber, wo man sich ansteckt
und die Tatsache, dass junge Menschen sich infizieren
und Teil der Multigenerationen- Übertragungskette sind,
das sollten wir verbreiten.
Wenn man sich nur den Gesundheitsaspekt ansieht,
haben wir uns zu großzügig geöffnet.
Wenn man sich die Öffnung in Bezug auf die psychische Gesundheit,
normale Gesundheitsaspekte wie Impfstoffe oder andere Versorgung ansieht,
gibt es Vorteile.
Ich denke, dass einige unserer Maßnahmen
mehr Risiken als Vorteile mit sich brachten.
Ist es für die psychische Gesundheit entscheidend,
die Bars so schnell zu öffnen, wie sie es getan haben?
Wahrscheinlich nicht.
Ich glaube nicht, dass wir so geschickt mit der Eröffnung umgegangen sind,
ich bin sicher, dass wir,
wenn wir uns damit beschäftigen,
einige Dinge erkennen werden,
die wir nicht so schnell hätten öffnen sollen.
Aber dann gibt es Schulen,
wo selbst heute, da wir hier sitzen,
was den genauen Plan betrifft, für die innerstädtischen Schulen für den Herbst,
ich hätte keinen Schwarz-Weiß-Blick für die damit verbundenen Kompromisse.
Es hat enorme Vorteile, die Kinder zur Schule gehen zu lassen
und wie wägt man das Risiko ab?
In Städten, in denen es nicht viele Fälle gibt,
würde ich sagen, dass es einen Vorteil gibt.
Das bedeutet, dass man überrascht werden könnte.
Fälle könnten plötzlich auftreten,
und dann muss man das ändern, was nicht einfach ist.
Ich denke aber, dass es in den USA Orte geben wird,
für die es keinen guten Kompromiss gibt.
Also fast jede Art der Ungleichheit,
hat diese Krankheit verschlimmert:
Art des Arbeitsplatzes, Internetverbindung,
die Möglichkeit der Schule, Online-Unterricht anzubieten.
Angestellten ist es peinlich zuzugeben,
sie sind produktiver und genießen die Flexibilität,
die durch das Home-Office geschaffen wurde.
Es fühlt sich schrecklich an, wenn man weiß,
dass viele Menschen in vielerlei Hinsicht leiden,
auch ihre Kinder, die nicht zur Schule gehen.
CA: In der Tat. Nehmen wir die nächste Frage.
[Nathalie Munyampenda] "Für uns in Ruanda
haben frühe politische Maßnahmen den Ausschlag gegeben.
Welche politischen Eingriffe schlagen Sie zum jetzigen Zeitpunkt für die USA vor?
Bill, ich träume von dem Tag,
an dem Sie zum Coronavirus- Zaren ernannt werden,
der befugt ist, tatsächlich zur Öffentlichkeit zu sprechen.
Was würden Sie tun?
BG: Die Instrumente zur Innovation sind da,
wo ich und die Stiftung wahrscheinlich das meiste Fachwissen haben.
Natürlich waren einige der Öffnungsmaßnahmen zu großzügig,
aber ich denke,
jeder kann sich hier einbringen.
Wir brauchen Führungsstärke im Sinne des Eingeständnisses,
dass wir hier immer noch ein riesiges Problem haben,
und nicht, dass wir das fast schon zu einer politischen Sache machen wie:
"Oh, ist es nicht brillant, was wir getan haben?"
Nein, es ist nicht brillant,
aber es gibt viele Leute, einschließlich der Experten --
es gibt vieles, was sie nicht verstanden haben.
Jeder wünscht sich, sie hätten das eine Woche früher getan,
was auch immer sie getan haben.
Bei den Mitteln für Innovation,
also der Arbeit der Stiftung
zu Antikörpern und Impfstoffen,
wir verfügen über ein tiefes Fachwissen,
und zwar außerhalb des privaten Sektors,
so dass wir eine Art neutrale Fähigkeit haben,
mit allen Regierungen und Unternehmen zusammenzuarbeiten,
die wir auswählen können.
Vor allem wenn es sich um kostendeckende Produkte handelt
welches Unternehmen soll die Mittel erhalten?
Es gibt dafür kein Signal vom Markt.
Experten müssen sagen: "OK, dieser Antikörper verdient die Herstellung.
Dieser Impfstoff verdient die Herstellung."
Wir haben nur eine sehr begrenzte Produktionskapazität
für diese beiden Dinge,
und es wird firmenübergreifend sein, was im Normalfall nie passiert,
wenn ein Unternehmen den Impfstoff erfindet
und man dann die Produktionsanlagen vieler Unternehmen nutzt,
um die maximalen Kapazität für die erste Wahl zu erreichen.
Ich würde diese Dinge koordinieren,
aber wir brauchen eine Führungspersönlichkeit,
die uns auf dem Laufenden hält,
realistisch ist und uns das richtige Verhalten zeigt
sowie die Entwicklung von Innovationen vorantreibt.
CA: Ich meine, man muss ein Meisterdiplomat sein,
wenn man über diese Dinge spricht.
Deshalb schätze ich fast das Unbehagen hier.
Sie sprechen regelmäßig mit Anthony Fauci,
der nach Meinung der meisten eine kluge Stimme in dieser Sache vertritt.
Aber inwiefern ist er schlicht handlungsunfähig?
Es ist ihm nicht erlaubt, in vollem Umfang die Rolle zu spielen,
die er unter diesen Umständen spielen könnte.
BG: Dr. Fauci ist dort aufgetaucht,
wo es ihm erlaubt war, etwas Sendezeit zu haben,
und obwohl er realistische Dinge sagte, ist sein Ansehen geblieben.
Er kann sich auf diese Weise äußern.
Normalerweise wären
die Zentren für Krankheitskontrolle und -prävention die Hauptstimme hier.
Es ist nicht unbedingt notwendig, aber in früheren Gesundheitskrisen
haben sie die Experten innerhalb der Zentren
diese Stimme sein lassen.
Sie sind ausgebildet, diese Dinge zu tun
und deshalb ist es hier ein wenig ungewöhnlich,
wie sehr wir uns auf Fauci im Gegensatz zu den Zentren verlassen mussten.
Es sollte Fauci sein, der ein hervorragender Forscher ist,
der so viel Erfahrung hat, vor allem mit Impfstoffen.
In gewisser Weise ist er es geworden,
indem er den umfassenden Rat der Epidemiologie annimmt
und ihn in der richtigen Art und Weise erklärt,
wobei er zugeben wird:
"OK, wir haben hier vielleicht einen Rückschlag
und deshalb müssen wir uns so verhalten."
Aber es ist großartig, dass man ihn zu Wort kommen lässt.
CA: Manchmal.
Kommen wir zur nächsten Frage.
Nina Gregory: "Wie gehen Sie und Ihre Stiftung mit ethischen Fragen um,
welche Länder den Impfstoff zuerst bekommen,
vorausgesetzt, Sie finden einen?"
Vielleicht Bill,
nutzen wir diesen Moment, um darüber zu sprechen,
wo die Bemühungen um den Impfstoff stehen und was einige der wichtigsten Dinge sind,
über die wir alle nachdenken sollten,
wenn wir die Neuigkeiten diesbezüglich verfolgen.
BG: Es gibt drei Impfstoffe, die,
wenn sie funktionieren, die frühesten sind:
der Moderna-Impfstoff, der sich leider nicht sehr leicht skalieren lässt,
er wird also hauptsächlich für die USA bestimmt sein.
Dann gibt es den von AstraZeneca, der aus Oxford kommt
und den von Johnson und Johnson.
Das sind die drei ersten.
Wir haben Daten von Tierversuchen,
die potenziell gut aussehen,
aber nicht definitiv sind,
vor allem, ob es bei älteren Menschen funktioniert
und wir werden in den nächsten Monaten auch Humandaten haben.
Diese drei werden in die Sicherheits- und Wirksamkeitsstudie einfließen.
Das bedeutet, dass wir in der Lage sein werden, sie herzustellen,
wenn auch nicht in gewolltem Maße.
Wir werden in der Lage sein, sie vor Jahresende herzustellen.
Ob Phase 3 erfolgreich verlaufen wird
und ob sie vor Jahresende abgeschlossen sein wird,
da wäre ich nicht so optimistisch.
In Phase 3 muss man sich wirklich
mit dem gesamten Sicherheitsprofil und der Wirksamkeit befassen,
aber diese werden in Angriff genommen.
Daneben gibt es vier oder fünf Impfstoffe mit unterschiedlichen Ansätzen,
die vielleicht drei oder vier Monate dahinter zurückliegen:
Novavax, Sanofi, Merck.
Wir finanzieren Produktionskapazitäten für viele dieser Impfstoffe --
es finden derzeit komplexe Verhandlungen darüber statt --
um Fabriken für die ärmeren Ländern zu schaffen,
Länder mit niedrigem und mittlerem Einkommen.
Wir konzentrieren uns auf die sehr skalierbaren Modelle,
zu denen AstraZeneca und Johnson und Johnson gehören,
auf diejenigen, die kostengünstig sind
und mit denen man in einer einzigen Fabrik 600 Millionen Dosen herstellen kann.
Eine Reihe der Impfstoffe sind also möglich.
Vor Jahresende rechne ich nicht damit.
Das ist wirklich der beste Fall,
es geht jetzt nur noch um einige wenige Konzepte,
bei denen man typischerweise hohe Misserfolgsraten hat.
CA: Bill, ist es so, dass,
wenn Sie und Ihre Stiftung hier nicht im Spiel wären,
die Marktdynamik wahrscheinlich zu einer Situation führen würde,
in der, sobald ein vielversprechender Impfstoffkandidat auftaucht,
die reicheren Länder sich im Grunde
alle verfügbaren Erstlieferungen schnappen und verschlingen würden?
Es dauert eben eine Weile, bis diese hergestellt sind
und für die ärmeren Länder gäbe es nichts.
Was Sie jedoch tun, ist,
indem Sie einigen dieser Kandidaten
Produktionsgarantien und -fähigkeiten geben,
dass zumindest einige der frühen Impfstoffeinheiten
in ärmere Länder gehen werden.
Ist das richtig?
BG: Es geht nicht nur um uns, aber wir spielen dort eine zentrale Rolle,
zusammen mit einer von uns gegründeten Gruppe namens CEPI,
Koalition für Epidemievorsorge,
und die europäischen Staats- und Regierungschefs stimmen dem zu.
Jetzt haben wir das Fachwissen,
um uns alle Projekte anzuschauen und zu sagen:
"OK, wo gibt es eine Fabrik,
die über dafür ausreichende Kapazitäten verfügt?
In welche sollten wir das Anfangskapital investieren?
Was sollten die Zwischenziele sein,
bei denen wir das Geld in eine andere Fabrik investieren?"
Die Leute aus dem privaten Sektor,
die diese Dinge wirklich verstehen,
einige von ihnen arbeiten für uns,
und wir sind eine vertrauenswürdige Partei in diesen Dingen,
deshalb können wir vieles koordinieren, vor allem die Produktion.
Normalerweise würde man erwarten,
dass die USA dies als ein globales Problem betrachtet und sich engagiert.
Bislang hat noch keine Aktivität in dieser Hinsicht stattgefunden.
Ich spreche mit Leuten im Kongress und in der Verwaltung darüber,
wann das nächste Hilfsgesetz kommt,
dass vielleicht ein Prozent davon für die Bereitstellung
von Hilfsmitteln zur Unterstützung der ganzen Welt verwendet wird.
Es ist also möglich, aber es ist leider so,
dass die Welt dieses Vakuum nicht gewohnt ist.
Viele Menschen springen ein, einschließlich unserer Stiftung,
um zu versuchen, eine Strategie zu entwickeln,
auch für die ärmeren Länder.
Die haben einen hohen Prozentsatz der Todesfälle
und erleiden die negativen Auswirkungen,
einschließlich der Überlastung ihrer Gesundheitssysteme.
Die meisten Todesfälle werden in den Entwicklungsländern zu beklagen sein,
trotz der großen Todeszahlen, die wir in Europa und den USA sahen.
CA: Ich wünschte, ich könnte ein Mäuschen sein
und Sie und Melinda über die ethische ...
Kriminalität der Führungskräfte reden hören.
Die sollten es eigentlich besser wissen.
Es ist eine Sache, kein Vorbild für das Tragen von Masken zu sein,
aber nicht der Welt zu helfen,
wenn sie mit einem gemeinsamen Feind konfrontiert ist,
als eine Gemeinschaft zu reagieren und stattdessen ...
Sie wissen schon,
ein ungebührliches Gerangel zwischen den Nationen zu katalysieren,
um zum Beispiel um Impfstoffe zu kämpfen.
Das ist einfach --
die Geschichte wird das sicher hart beurteilen.
Das ist einfach widerwärtig.
Ist es nicht so? Übersehe ich hier etwas?
BG: Nun, es ist nicht ganz so schwarz-weiß.
Die USA haben bei weitem mehr Geld
zur Finanzierung der Grundlagenforschung an diesen Impfstoffen ausgegeben
als jedes andere Land
und die Forschung wird nicht behindert.
Es gibt keine Tantiemen, welche sagen:
"Wenn Sie unser Geld nehmen, müssen Sie uns eine Lizenzgebühr zahlen."
Soweit sie die Forschung finanzieren,
ist sie für alle da.
Soweit sie Fabriken finanzieren, ist es nur für die USA.
Das Problem ist,
dass die USA bei jedem anderen globalen Gesundheitsproblem führend sind,
wenn es um die Ausrottung der Pocken geht,
und die Ausrottung der Kinderlähmung zusammen mit den wichtigsten Partnern --
CDC, WHO, Rotary, UNICEF und unserer Stiftung.
Und bei HIV,
unter der Führung von Präsident Bush,
aber das war sehr überparteilich, PEPFAR genannt -- unglaublich.
Das hat zig Millionen Menschenleben gerettet.
Deshalb erwartet die Welt immer,
dass die USA die Führung übernimmt,
finanziell, strategisch.
Wie bekommt man diese Fabriken für die Welt,
und sei es nur, um zu verhindern, dass der Virus in die USA zurückkehrt,
oder um die Weltwirtschaft zum Funktionieren zu bringen,
was für die US-Arbeitsplätze gut ist,
wenn es eine Nachfrage außerhalb der USA gibt.
Deshalb ist die Welt irgendwie --
es gibt diese Ungewissheit darüber, welche Sache funktioniert
und die Frage: "OK, wer hat hier das Sagen?"
Das Schlimmste ist der Rückzug aus der WHO,
das ist eine Schwierigkeit,
die hoffentlich bald behoben wird,
denn wir brauchen die Koordination durch die WHO.
CA: Kommen wir zu einer weiteren Frage.
Ali Kashani: "Gibt es sehr erfolgreiche Modelle zum Umgang mit der Pandemie,
die Sie auf internationaler Ebene gesehen haben?"
BG: Es ist faszinierend,
dass es neben frühzeitigem Handeln definitiv auch Dinge gibt,
bei denen man positiv getestete Menschen nimmt
und ihre Pulsoximetrie überwacht,
das ist die Sauerstoffsättigung im Blut,
ein sehr billiger Nachweis,
und dann weiß man, dass man sie recht früh ins Krankenhaus bringen muss.
Seltsamerweise wissen die Patienten nicht, dass es bald ernst wird.
Das ist ein interessanter physiologischer Grund,
auf den ich nicht näher eingehen möchte.
In Deutschland ist die Zahl der Todesfälle,
aufgrund dieser Überwachung, recht niedrig.
Einmal im Krankenhaus, das haben wir festgestellt,
dass das Beatmungsgerät, obwohl es sehr gut gemeint war,
in der Anfangszeit überbeansprucht
und in der falschen Weise eingesetzt wurde.
Heute sind die Ärzte viel klüger in der Behandlung.
Ich würde sagen, das meiste betrifft die ganze Welt.
Die Verwendung der Pulsoximetrie als Frühindikator,
das wird sich wohl auf breiter Front durchsetzen,
aber Deutschland war dort ein Vorreiter.
Jetzt gibt es natürlich Dexamethason -- zum Glück ist es billig,
es ist oral zu verabreichen und wir können die Herstellung hochfahren.
Das wird auch auf globaler Ebene geschehen.
CA: Bill, ich möchte Sie fragen,
wie es für Sie persönlich während dieses ganzen Prozesses gewesen ist.
Denn obwohl Ihre Leidenschaft
und Ihre guten Absichten bei diesem Thema für jeden,
der einen Moment mit Ihnen verbracht hat,
verdammt offensichtlich sind,
gibt es seltsamerweise diese verrückten Verschwörungstheorien über Sie.
Ich habe gerade bei einer Firma namens Zignal eingecheckt,
die soziale Netzwerke überwacht.
Sie sagen, dass bis heute,
ich glaube, allein auf Facebook,
mehr als vier Millionen Postings erschienen,
die Sie mit Verschwörungstheorien rund um das Virus in Verbindung bringen.
Ich habe gelesen, dass es eine Umfrage gab,
nach der mehr als 40 Prozent der Republikaner glauben,
dass der Impfstoff, den Sie auf den Markt bringen,
einen Mikrochip in die Menschen einpflanzen würde,
um ihren Aufenthaltsort zu verfolgen.
Ich kann nicht einmal diese Umfragewerte glauben.
Manche Leute nehmen das ernst
und einiges davon wurde sogar auf "Fox News" gezeigt.
Manche nehmen das so ernst,
dass sie wirklich ziemlich schreckliche Drohungen aussprechen.
Sie scheinen das gut abzuschütteln, aber mal ganz ehrlich,
wer war schon jemals in dieser Position?
Wie gehen Sie damit um?
In was für einer Welt sind wir,
dass es diese Art von Fehlinformation gibt?
Was können wir tun, um zur Korrektur beizutragen?
BG: Ich bin mir nicht sicher.
Es ist neu,
dass es Verschwörungstheorien gibt.
Microsoft hatte einige Kontroversen,
aber zumindest bezog sich das auf die reale Welt, wissen Sie?
Stürzte Windows öfter ab, als es sollte?
Wir hatten definitiv Vertrauensprobleme.
Aber wenigstens wusste ich, woran das lag.
Als das jetzt zutage trat, muss ich sagen,
hatte ich den Instinkt, darüber Witze zu machen.
Die Leute haben gesagt, das wäre unangebracht,
es ist eine sehr ernste Sache.
Es wird die Bereitschaft verringern, einen Impfstoff zu nehmen.
Sobald wir den Impfstoff haben,
wird er wie eine Maske wirken,
von dem viele Menschen profitieren,
vor allem wenn es sich um einen Impfstoff handelt,
der die Übertragung blockiert.
Ich bin etwas unsicher,
was ich sagen oder tun soll,
da die Verschwörungstheorie eine neue Sache für mich ist
und was sagt man,
was die Sache nicht noch glaubhaftiger macht?
Die Tatsache, dass die "Fox News" Kommentatorin Laura Ingraham,
diese Dinge über mich sagte, die Leute mit Mikrochips zu versehen,
dann ist die Umfrage nicht überraschend, da sie genau das im Fernsehen hörten.
Es ist verrückt.
Die Leute suchen offenbar nach einfacheren Erklärungen als virologische Studien.
CA: TED ist unpolitisch,
aber wir glauben an die Wahrheit.
Ich würde folgendes sagen:
Laura Ingraham, Sie schulden Bill Gates eine Entschuldigung und einen Widerruf.
Das tun Sie.
Jeder, der das hier sieht und auch nur eine Minute lang denkt,
dass dieser Mann in eine Art Verschwörung verwickelt ist,
sollte seinen Kopf untersuchen lassen.
Sie sind verrückt.
Genug von uns kennen Bill seit vielen Jahren und haben die Leidenschaft
und das Engagement in diesem Bereich gesehen,
um zu wissen, dass Sie verrückt sind.
Wir sollten das vergessen
und uns dem eigentlichen Problem widmen
und diese Pandemie bekämpfen.
Ganz ehrlich.
Wenn jemand im Chat hier einen Vorschlag hat,
einen positiven Vorschlag, wie man Verschwörungen los wird,
da sie sich gegenseitig beleben.
Nun, ich würde sagen, ich bin Teil der Verschwörung
oder was auch immer.
Wie schaffen wir zum Beispiel eine Welt,
in der Informationen vertrauenswürdig sind?
Wir müssen es besser machen.
Gibt es noch weitere Fragen aus dem Publikum?
Aria Bendix aus New York City:
"Was sind Ihre persönlichen Empfehlungen für diejenigen,
die ihr Infektionsrisiko trotz eines Aufwärtstrends verringern wollen?"
BG: Es ist gut, wenn man einen Job hat, den man zu Hause ausüben kann
und zwar durch digitale Meetings
und sogar durch soziale Aktivitäten.
Ich tätige Videoanrufe mit vielen Freunden.
Ich habe Freunde in Europa, wer weiß, wann ich sie sehen werde,
aber wir vereinbaren regelmäßige Anrufe, um miteinander zu sprechen.
Wenn man sich relativ isoliert,
geht man kein großes Risiko ein,
aber wenn man mit vielen anderen Menschen zusammenkommt,
sei es durch Arbeit oder durch soziale Kontakte,
dann erhöht sich das Risiko,
besonders in diesen Gemeinschaften, in denen die Fallzahlen zunehmen.
Auch wenn dies nicht zwingend gefordert wird,
hoffen wir, dass die Mobilitätszahlen zeigen,
dass die Menschen reagieren
und diese Art von außerhäuslichen Kontakte auf ein Minimum reduzieren.
CA: Bill, ich frage mich,
ob ich Sie nur ein bisschen zur Philanthropie fragen darf.
Offensichtlich hat Ihre Stiftung hierbei eine große Rolle gespielt,
aber Philanthropie ganz allgemein.
Sie haben diese Schenkungsbewegung ins Leben gerufen,
haben all diese Milliardäre angeworben,
die sich verpflichtet haben,
die Hälfte ihres Nettovermögens vor oder nach ihrem Tod zu verschenken.
Aber das ist schwierig zu verwirklichen.
Es ist schwer, so viel Geld zu verschenken.
Sie selbst --
ich glaube, seit "Das Versprechen des Schenkens" gegründet wurde --
ich weiß nicht genau, vor 10 Jahren --
aber Ihr eigenes Vermögen hat sich seit dieser Zeit verdoppelt,
obwohl Sie der weltweit führende Wohltäter sind.
Ist es einfach grundlegend schwierig, Geld zu spenden,
um die Welt zu verbessern?
Oder sollten sich die Geldgeber der Welt,
vor allem die wirklich reichen Spender,
fast schon an einen Zeitplan halten, wie:
"Hier ist ein Prozentsatz meines Nettovermögens jedes Jahr,
der, wenn ich älter werde, vielleicht steigt.
Wenn ich das Verschenken ernst nehmen soll,
dann muss ich einen Weg finden, das effizient zu tun."
Ist das eine unfaire und verrückte Frage?
BG: Es wäre toll, diese Rate zu steigern,
und das Ziel, sowohl als Gates Foundation und Das Versprechen des Schenkens,
ist es, Menschen zu helfen,
Anliegen zu finden, mit denen sie sich identifizieren.
Menschen spenden aus Leidenschaft.
Natürlich sind Zahlen wichtig,
aber es gibt so viele gute Zwecke auf der Welt.
Wie man sich entscheidet, ist,
dass man jemanden sieht, der krank ist und keine Sozialleistungen erhält.
Man sieht etwas, das hilft, Rassismus zu bekämpfen.
Man ist sehr engagiert und deshalb spendest du dafür.
Natürlich werden einige gemeinnützige Spenden
nicht immer erfolgreich sein.
Wir müssen den Ehrgeiz der Wohltäter fördern.
Dann gibt es kollaborative Philanthropie,
es gibt vier oder fünf andere Gruppen,
die Philanthropen zusammenbringen,
das ist fantastisch, dann lernen sie voneinander.
Sie gewinnen Vertrauen, sie haben das Gefühl:
"Hey, ich habe X gespendet und die anderen vier spenden Geld,
so kann ich mehr bewirken".
Hoffentlich können sie sich freuen, selbst wenn sie herausfinden,
dass diese bestimmte Spende nicht so gut funktioniert hat,
aber lasst uns weitermachen.
Also Philanthropie, ja,
ich würde mir wünschen, dass die Zahl der Spenden steigt.
Die Leute, die es schaffen, in Schwung zu kommen,
es macht Spaß,
es ist erfüllend
und man kann sich aussuchen, welche der Familienmitglieder mitmachen.
In meinem Fall lieben Melinda und ich es, diese Dinge gemeinsam zu tun,
gemeinsam zu lernen.
Bei einigen Familien werden sogar die Kinder in die Aktivitäten einbezogen.
Manchmal machen die Kinder Druck.
Wenn man viel Geld hat, denkt man immer noch,
dass eine Million Dollar eine Menge Geld ist,
aber wenn man Milliarden hat,
sollte man Hunderte von Millionen geben.
Es ist daher irgendwie charmant, dass man in Bezug auf seine persönlichen Ausgaben
auf dem Niveau bleibt, auf dem man vorher war.
Das ist gesellschaftlich eher angemessen.
Aber wenn man etwas gibt, muss man es steigern,
sonst ist es der letzte Wille
und man kann es nicht mehr so in die Hand nehmen und genießen.
Wir wollen es nicht vorschreiben,
aber ja, wir beide wollen Philanthropen inspirieren,
diese Leidenschaft zu erkennen,
diese Möglichkeiten wesentlich schneller zu erkennen als in der Vergangenheit.
Ob es nun um Hautfarbe, Krankheit oder all die anderen sozialen Übel geht,
die Innovation dessen, was Philanthropie erreichen kann,
und zwar so schnell, dass, wenn es funktioniert,
die Regierung dahinter stehen und es verstärken kann.
Wir brauchen weiß Gott Lösungen,
wir brauchen diese Art von Hoffnung und Fortschritt,
die hohe Erwartungen wecken
und sehr schwierige Probleme lösen werden.
CA: Die meisten Philanthropen, selbst die besten unter ihnen, tun sich schwer,
jedes Jahr mehr als etwa ein Prozent ihres Nettovermögens zu spenden,
und dabei haben die reichsten Menschen der Welt
oft Zugang zu großartigen Anlagemöglichkeiten.
Viele von ihnen erwirtschaften ein Vermögenswachstum
von 7 bis 10 Prozent plus pro Jahr.
Ist es nicht so, um eine echte Chance zu haben,
die Hälfte seines Vermögens zu verschenken,
muss man planen, jährlich 5, 6, 7, 8,
10 Prozent seines Nettovermögens zu spenden?
Ist das nicht die Logik dessen, was passieren sollte?
BG: Ja, es gibt Leute wie Chuck Feeney,
die mit gutem Beispiel vorangehen und sein ganzes Geld verschenkt haben.
Sogar Melinda und ich sprechen darüber, sollten wir unsere Rate erhöhen?
Wie gesagt, wir haben auf der Investitionsseite
durch verschiedene Dinge sehr viel Glück gehabt.
Die Tech-Unternehmen haben sich im Allgemeinen gut entwickelt,
sogar in diesem Jahr,
was in großem Kontrast zu dem steht,
was in der Welt vor sich geht.
Ich denke, man erwartet von uns, dass wir das Tempo beschleunigen
und es gibt einen Grund zur Beschleunigung.
Der Regierung werden viele Dinge entgehen.
Zwar gibt es tonnenweise Regierungsgelder,
aber zu helfen sie richtig einzusetzen
und Orte zu erreichen, an denen es nicht anders geht.
Wenn Menschen bereit sind, für Entwicklungsländer zu spenden,
die haben keine Regierungen,
die Schecks in Höhe von 15 Prozent des BIP ausstellen können.
Dort ist das Leid im Großen und Ganzen,
allein der wirtschaftliche Kram,
abgesehen von der Pandemie, ist tragisch.
Es handelt sich um einen Rückschlag von fünf Jahren,
was das Vorankommen dieser Länder betrifft,
und in einigen wenigen Fällen ist es hart genug,
dass sogar die Stabilität des Landes selbst gefährdet ist.
CA: Nun, Bill, ich bin beeindruckt von dem,
was Sie und Melinda geleistet haben.
Ihr geht diesen schmalen Pfad,
auf dem ihr versucht, so viele verschiedene Probleme zu lösen,
und die Zeit, die ihr für die Verbesserung der Welt insgesamt investiert,
und auf jeden Fall die Geldsumme und die Leidenschaft,
die ihr da reinsteckt --
das ist ziemlich großartig,
und ich bin Ihnen wirklich dankbar, dass Sie sich Zeit für uns genommen haben.
Vielen Dank
Ehrlich gesagt werden eure Fähigkeiten und Ressourcen für den Rest dieses Jahres
mehr denn je gebraucht,
also viel Glück.
BG: Vielen Dank.
Es macht Spaß, ich bin optimistisch,
vielen Dank, Chris.
Κρις Άντερσον: Καλώς ήλθες, Μπιλ Γκέιτς.
Μπιλ Γκέιτς: Σ' ευχαριστώ.
ΚΑ: Χαίρομαι που είσαι μαζί μας Μπιλ.
Περίπου πριν τρεις μήνες περίπου συζητήσαμε στο TED
για αυτή την πανδημία,
και τότε, νομίζω λιγότεροι από -- νομίζω στα τέλη Μαρτίου --
τότε, λιγότεροι από 1.000 άνθρωποι είχαν πεθάνει στις ΗΠΑ
και λιγότεροι από 20.000 παγκοσμίως.
Τώρα τα νούμερα είναι περίπου 128.000 θάνατοι στις ΗΠΑ
και περισσότεροι από μισό εκατομμύριο παγκοσμίως
σε διάρκεια τριών μηνών.
Σε τρεις μήνες.
Ποια είναι η διάγνωσή σου για τον υπόλοιπο χρόνο;
Εξετάζεις πολλά μοντέλα.
Ποια κατά τη γνώμη σου είναι τα καλύτερα και τα χειρότερα σενάρια;
ΜΓ: Δυστυχώς, τo εύρος των σεναρίων είναι αρκετά μεγάλο,
και καθώς μπαίνουμε και στο φθινόπωρο,
θα μπορούσαμε να έχουμε ποσοστά θανάτου ισοδύναμα
με τα χειρότερα που είχαμε στην περίοδο του Απριλίου.
Αν μολυνθούν πολλά νέα παιδιά,
τελικά, θα μολύνουν πάλι μεγαλύτερους σε ηλικία,
οπότε ο ιός θα εισχωρήσει στους οίκους ευγηρίας,
στα καταφύγια αστέγων,
μέρη στα οποία είχαμε πολλούς θανάτους.
Η πορεία της καινοτομίας, που πιθανότατα θα θίξουμε στη συζήτηση --
διαγνωστικά, θεραπευτικά, εμβόλια --
υπάρχει αρκετή πρόοδος εκεί,
αλλά τίποτα που θα αλλάξει ουσιαστικά το γεγονός
ότι αυτό το φθινόπωρο στις ΗΠA η κατάσταση πιθανόν θα είναι αρκετά κακή,
και αυτό είναι χειρότερο απ' ό,τι θα περίμενα πριν από έναν μήνα,
ο βαθμός με τον οποίο επιστρέφουμε σε υψηλή κινητικότητα,
μη φορώντας μάσκες,
και τώρα ο ιός στην πραγματικότητα έχει εισχωρήσει σε πολλές πόλεις
που δεν είχε εισχωρήσει πριν σε σημαντικό βαθμό,
οπότε θα είναι μια πρόκληση.
Δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε αρκετά κάτω από τον τρέχοντα ρυθμό θανάτων,
που είναι περίπου 500 θάνατοι την ημέρα,
αλλά υπάρχει σημαντικός κίνδυνος να φτάσουμε ξανά
σε έως και 2.000 την ημέρα που είχαμε πριν,
γιατί δεν τηρούμε τις αποστάσεις,
την αλλαγή συμπεριφοράς,
στον βαθμό που τα τηρούσαμε τον Απρίλιο και τον Μάιο.
Και γνωρίζουμε ότι αυτός ο ιός είναι κάπως εποχιακός,
έτσι ώστε ο ρυθμός της εξάπλωσης της μόλυνσης,
λόγω της θερμοκρασίας, υγρασίας,
μεγαλύτερης παραμονής σε εσωτερικούς χώρους,
θα χειροτερεύει καθώς θα μπαίνουμε στο φθινόπωρο.
ΚΑ: Υπάρχουν λοιπόν σενάρια που στις ΗΠΑ,
πχ, αν κάνουμε παρέκταση των αριθμών στο μέλλον,
θα καταλήξουμε σε περισσότερους από 250.000 θανάτους, πιθανόν,
ακόμα και φέτος αν δεν είμαστε προσεκτικοί,
και παγκοσμίως, υποθέτω ότι ο αριθμός των νεκρών
θα μπορούσε, μέχρι το τέλος της χρονιάς να είναι και εκατομμύρια.
Υπάρχουν αποδείξεις ότι οι πιο ζεστές θερμοκρασίες το καλοκαίρι
στην πραγματικότητα μας βοήθησαν;
ΜΓ: Δεν είναι απόλυτα βέβαιο,
αλλά σίγουρα, το μοντέλο του Ινστιτούτου Μετρήσεων και Αξιολόγησης Υγείας (ΙΗΜΕ)
ήθελε να χρησιμοποιήσει την εποχή, με τη θερμοκρασία και την υγρασία,
για να προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ο Μάιος δεν ήταν χειρότερος απ' ό,τι ήταν.
Και καθώς βγήκαμε έξω και αυξήθηκε η κινητικότητα,
τα μοντέλα περίμεναν να έχουμε περισσότερα κρούσματα και θανάτους,
και το μοντέλο συνέχιζε να θέλει να πει,
«Αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσω αυτήν την εποχικότητα
για να υπολογίσω γιατί ο Μάιος δεν ήταν χειρότερος,
γιατί ο Ιούνιος δεν ήταν χειρότερος απ' ό,τι ήταν».
Και βλέπουμε στο Νότιο Ημισφαίριο,
όπως στη Βραζιλία,
που είναι στην αντίθετη εποχή,
τώρα όλη η Νότια Αμερική έχει μια τεράστια επιδημία.
Η Νότια Αφρική έχει μια πολύ γρήγορα αναπτυσσόμενη επιδημία.
Ευτυχώς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία,
οι τελευταίες χώρες στο νότιο ημισφαίριο,
έχουν πολύ λίγα κρούσματα,
και παρόλο που το καταπολεμούν ασταμάτητα,
λένε, «Ω, έχουμε 10 κρούσματα,
είναι μεγάλη υπόθεση, ας το αντιμετωπίσουμε».
Έτσι είναι από αυτές τις καταπληκτικές χώρες που κατέβασαν νούμερα τόσο χαμηλά
όπου τα τεστ, η καραντίνα και η ιχνηλάτηση
τους κρατάει τα νούμερα πολύ κοντά στο μηδέν.
ΚΑ: Βοηθήθηκαν ίσως από την πιο εύκολη απομόνωση,
και από τη μικρότερη πυκνότητα πληθυσμού,
Πάντως, εφαρμόστηκαν έξυπνες πολιτικές εκεί.
ΜΓ: Ναι, όλα είναι τόσο εκθετικά
όπου με λίγη καλή δουλειά έχουμε σημαντικό αποτέλεσμα.
Δεν είναι ένα γραμμικό παιχνίδι.
Ξέρεις, η ιχνηλάτηση επαφών,
με τον αριθμό των κρουσμάτων που έχουμε στις ΗΠΑ,
είναι εξαιρετικά σημαντικό να γίνεται
αλλά δεν θα σε επαναφέρει στο μηδέν.
Θα σε βοηθήσει να μείνεις χαμηλά
αλλά είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί.
ΚΑ: Εντάξει, οπότε τον Μάιο και τον Ιούνιο στις ΗΠΑ,
οι αριθμοί ήταν ελαφρώς καλύτεροι απ' ό,τι πρόβλεψαν κάποια μοντέλα,
και υποτίθεται ότι μπορεί να οφείλεται εν μέρει στον ζεστό καιρό.
Τώρα βλέπουμε, πραγματικά, θα το περιέγραφες
ως κάποιες ανησυχητικές αυξήσεις σε κρούσματα στις ΗΠΑ;
ΜΓ: Σωστά, είναι --
Για παράδειγμα, στην περιοχή της Νέας Υόρκης,
τα κρούσματα συνεχίζουν κάπως να μειώνονται,
αλλά σε άλλα μέρη της χώρας,
κυρίως τον Νότο αυτήν τη στιγμή,
έχουμε αυξήσεις που αντισταθμίζουν αυτές τις μειώσεις,
και έχουμε ποσοστά θετικών τεστ στους νέους
που είναι πραγματικά υψηλότερα από αυτά που είδαμε
ακόμη και σε μερικές από τις πιο δύσκολες περιοχές.
Και έτσι, σαφώς, υπάρχει μεγαλύτερη αύξηση κινητικότητας στους νέους
απ' ό,τι σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας,
έτσι η ηλικιακή δομή είναι τώρα πολύ νεαρή,
αλλά λόγω των νοικοκυριών πολλών γενεών,
των ανθρώπων που εργάζονται σε γηροκομεία,
δυστυχώς, αυτό θα επιβαρύνει ξανά,
τόσο η χρονική καθυστέρηση όσο και η μετάδοση, τους ηλικιωμένους,
θα αρχίσει να ανεβάζει το ποσοστό θανάτων,
που είναι χαμηλά --
πολύ χαμηλότερα από 2.000 σε περίπου 500 τώρα.
ΚΑ: Και συμβαίνει αυτό εν μέρει επειδή υπάρχει καθυστέρηση τριών εβδομάδων
μεταξύ αριθμών κρουσμάτων και αριθμών θανάτου;
Και επίσης, ίσως, εν μέρει επειδή
υπήρξαν κάποιες αποτελεσματικές παρεμβάσεις,
και βλέπουμε την πιθανότητα
το συνολικό ποσοστό θνητότητας να μειώνεται πραγματικά λίγο
τώρα που έχουμε αποκτήσει κάποια επιπλέον γνώση;
ΜΓ: Ναι, σίγουρα το ποσοστό θνητότητας είναι πάντα χαμηλότερο
όταν δεν είμαστε υπερφορτωμένοι.
Και έτσι η Ιταλία, όταν ήταν υπερφορτωμένη,
η Ισπανία, ακόμη και η Νέα Υόρκη στην αρχή,
σίγουρα η Κίνα,
εκεί δεν μπορούσες να παράσχεις ούτε τα βασικά,
όπως οξυγόνο και άλλα.
Μια μελέτη που χρηματοδότησε το ίδρυμά μας στο Ηνωμένο Βασίλειο
βρήκε ότι το μόνο πράγμα εκτός από το Remdesivir
που είναι ένα αποδεδειγμένο θεραπευτικό σκεύασμα,
που είναι η δεξαμεθαζόνη,
αυτό σε σοβαρούς ασθενείς,
επιφέρει περίπου 20% μείωση των θανάτων,
και υπάρχει ακόμα σημαντική πληροφόρηση για αυτά τα θέματα.
Ξέρετε, η υδροξυχλωροκίνη δεν έδειξε ποτέ θετικά δεδομένα,
οπότε αυτό έχει ουσιαστικά τελειώσει.
Υπάρχουν ακόμη μερικές δοκιμές σε εξέλιξη,
αλλά ο κατάλογος των πραγμάτων που δοκιμάζονται,
συμπεριλαμβανομένων, τελικά, των μονοκλωνικών αντισωμάτων,
θα έχουμε μερικά επιπλέον εργαλεία για το φθινόπωρο.
Οπότε όταν μιλάμε για ποσοστά θανάτου,
τα καλά νέα είναι, κάποιες καινοτομίες που έχουμε ήδη,
και θα έχουμε περισσότερες ακόμη και το φθινόπωρο.
Πρέπει να αρχίσουμε να έχουμε μονοκλωνικά αντισώματα,
που είναι το μοναδικό θεραπευτικό σκεύασμα το οποίο με ενθουσιάζει περισσότερο.
ΚΑ: Βασικά θα σου ζητήσω να μου πεις λίγο περισσότερα γι' αυτό σε ένα δευτερόλεπτο,
αλλά απλώς συνοψίζοντας για τα ποσοστά θανάτου:
σε ένα λειτουργικό σύστημα υγείας,
πάρε τις ΗΠΑ όταν οι χώροι δεν είναι υπερβολικά γεμάτοι,
ποιος νομίζεις ότι θα είναι ο τρέχων ρυθμός θνητότητας κατά προσέγγιση,
σαν ποσοστό επί του συνόλου των κρουσμάτων;
Μήπως είμαστε κάτω από το ένα τοις εκατό, ίσως;
ΜΓ: Αν εντόπιζες όλα τα κρούσματα, ναι,
είμαστε πολύ κάτω από το ένα τοις εκατό.
Οι άνθρωποι διαφωνούν, ξέρεις, 0,4, 0,5.
Μόλις συνυπολογίσεις τους ασυμπτωματικούς,
πιθανότατα είναι κάτω από 0,5,
και αυτά είναι καλά νέα.
Αυτή η ασθένεια θα μπορούσε να ήταν μια ασθένεια του πέντε τοις εκατό.
Η δυναμική μετάδοσης αυτής της ασθένειας
είναι πιο δύσκολη από ό,τι ακόμη και οι ειδικοί είχαν προβλέψει.
Η ποσότητα της προ-συμπτωματικής και ασυμπτωματικής εξάπλωσης
και το γεγονός ότι δεν είναι ο βήχας,
που θα μπορούσες να τον παρατηρήσεις, «Βήχω»--
οι περισσότερες αναπνευστικές ασθένειες σε κάνουν να βήχεις.
Αυτή, στα αρχικά στάδια, δεν έχει βήχα,
είναι τραγούδι, γέλιο, ομιλία,
στην πραγματικότητα, ειδικά για τους υπερ-διασκορπιστές,
άτομα με πολύ υψηλό ιικό φορτίο,
είναι αιτίες που εξαπλώνεται,
και αυτό είναι αρκετά καινούργιο,
και έτσι ακόμη και οι ειδικοί ομολογούν ότι, «Αυτό πραγματικά μας εξέπληξε».
Η ποσότητα της ασυμπτωματικής εξάπλωσης
και το γεγονός ότι δεν υπάρχει το στοιχείο του βήχα,
δεν είναι ένα σημαντικό σύμπτωμα όπως στη γρίπη ή τη φυματίωση.
ΚΑ: Ναι, είναι ένας διαβολικά πονηρός ιός.
Εννοώ, πόσο είναι αυτή η ασυμπτωματική μετάδοση
ως ποσοστό της συνολικής μετάδοσης;
Έχω ακούσει αριθμούς πως θα μπορούσε το μισό όλων των μεταδόσεων
να είναι βασικά προ-συμπτωματικό.
ΜΓ: Ναι, αν μετρήσεις τους προ-συμπτωματικούς,
τότε οι περισσότερες μελέτες δείχνουν ότι είναι περίπου στο 40 τοις εκατό,
και επίσης έχουμε ασυμπτωματικούς.
Η ποσότητα του ιού που δέχεσαι στην άνω αναπνευστική περιοχή
έχει αποσυνδεθεί κάπως.
Μερικοί άνθρωποι έχουν πολύ εδώ και πολύ λίγο στους πνεύμονές τους,
και αυτό που φτάνει στους πνεύμονές προκαλεί τα πραγματικά κακά συμπτώματα -
και σε άλλα όργανα, αλλά κυρίως στους πνεύμονες --
και τότε είναι που αναζητάς θεραπεία.
Και έτσι η χειρότερη περίπτωση όσον αφορά τη διάδοση
είναι κάποιος να έχει πολύ στην ανώτερη αναπνευστική οδό
αλλά σχεδόν καθόλου στους πνεύμονές του,
οπότε δεν αναζητά φροντίδα.
ΚΑ: Σωστά.
Οπότε εάν προσθέσεις τους ασυμπτωματικούς
στους προ-συμπτωματικούς,
βρίσκεις ότι πάνω από το 50 τοις εκατό της μετάδοσης
προέρχεται ουσιαστικά από άτομα χωρίς συμπτώματα;
ΜΓ: Ναι, η μετάδοση είναι πιο δύσκολο να μετρηθεί.
Ξέρεις, έχουμε κάποιες εστίες μόλυνσης και άλλα,
αλλά υπάρχει ένα τεράστιο ερώτημα με το εμβόλιο:
Εκτός από το να αποτρέψει να αρρωστήσεις,
που είναι αυτό που θα δείξουν οι δοκιμές,
θα αποτρέψει επίσης κάποιον από το να γίνει μολυντής;
ΚΑ: Αυτό το εμβόλιο,
είναι μια τόσο σημαντική ερώτηση, ας έρθουμε σε αυτό.
Αλλά πριν πάμε εκεί,
κάποιες άλλες εκπλήξεις τους τελευταίους δύο μήνες
που έχουμε μάθει γι' αυτόν τον ιό
που πραγματικά επηρεάζουν πώς πρέπει να ανταποκριθούμε σε αυτόν;
ΜΓ: Ακόμα δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τα χαρακτηριστικά των υπερμεταδοτών
όσον αφορά στο προφίλ τους,
και μπορεί να μη μπορέσουμε ποτέ.
Αυτό μπορεί να είναι αρκετά τυχαίο.
Αν μπορούσες να τους αναγνωρίσεις,
είναι υπεύθυνοι για την πλειονότητα της μετάδοσης,
είναι μερικοί άνθρωποι που έχουν πολύ υψηλό ιικό φορτίο.
Δυστυχώς, δεν το έχουμε καταφέρει.
Αυτός ο τρόπος μετάδοσης,
αν βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο και κανείς δεν μιλάει,
υπάρχει πολύ λιγότερη μετάδοση.
Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή, αν και μπορεί να μεταδοθεί στα αεροπλάνα,
είναι λιγότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς
μόνο από την άποψη των μέτρων εγγύτητας και χρόνου,
γιατί σε αντίθεση, ας πούμε, με μια χορωδία ή σε ένα εστιατόριο,
δεν εκπνέεις μιλώντας δυνατά
τόσο όσο σε άλλα εσωτερικά περιβάλλοντα.
ΚΑ: Τι πιστεύεις για την ηθική κάποιου που θα μπει σε αεροπλάνο
και θα αρνηθεί να φορέσει μάσκα;
ΜΓ: Εάν είναι δικό του το αεροπλάνο, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στο αεροπλάνο,
αυτό θα έθετε σε κίνδυνο αυτούς τους άλλους ανθρώπους.
ΚΑ: Νωρίς στην πανδημία,
ο ΠΟΥ δεν συμβούλεψε τους ανθρώπους να φορούν μάσκες.
Ανησυχούσαν ότι θα τις στερούνταν οι πάροχοι υγειονομικών υπηρεσιών.
Αναδρομικά, ήταν αυτό ένα φοβερό λάθος που έκαναν;
ΜΓ: Ναι.
Όλοι οι ειδικοί αισθάνονται άσχημα που η αξία των μασκών --
που συνδέεται κάπως με τους ασυμπτωματικούς,
αν οι άνθρωποι ήταν πολύ συμπτωματικοί,
όπως στον Έμπολα,
τότε το ξέρεις και απομονώνεις,
και έτσι δεν χρειάζεσαι κάτι σαν μάσκα.
Η αξία των μασκών,
το γεγονός ότι οι ιατρικές μάσκες ήταν μια διαφορετική αλυσίδα εφοδιασμού
από τις κανονικές μάσκες,
άρα θα μπορούσαμε να αυξήσουμε την παραγωγή κανονικών μασκών εύκολα,
το γεγονός ότι θα σταματούσε αυτό την προ-συμπτωματική,
την ασυμπτωματική μετάδοση,
είναι λάθος.
Αλλά δεν είναι συνωμοσία.
Είναι κάτι που τώρα, ξέρουμε περισσότερο.
Και ακόμη και τώρα, το ποσοστό λάθους στην ωφέλεια της μάσκας
είναι υψηλότερο από ό,τι θα θέλαμε να παραδεχτούμε,
αλλά είναι μια σημαντική ωφέλεια.
ΚΑ: Εντάξει, τώρα θα κάνω μερικές ερωτήσεις
από την κοινότητα.
Ας τα δούμε.
Τζιμ Πιτόβσκι,
«Πιστεύετε ότι οι προσπάθειες επανέναρξης στις ΗΠΑ ήταν πρόωρες,
και αν ναι, τι μέτρα πρέπει να πάρουν οι ΗΠΑ
για να αντιμετωπίσουν υπεύθυνα αυτήν την πανδημία;»
ΜΓ: Για το ερώτημα για το πώς μπορούμε να αντισταθμίσουμε
τα οφέλη, ας πούμε, της λειτουργίας του σχολείου
με τον κίνδυνο να αρρωστήσουν οι άνθρωποι επειδή πηγαίνουν στο σχολείο,
αυτές είναι πολύ δύσκολες ερωτήσεις
που δεν νομίζω ότι μπορεί να πει κάποιος,
«Θα σας πω πώς να κάνετε όλες αυτές τις αντισταθμίσεις».
Η συνειδητοποίηση του τόπου μετάδοσης,
και το γεγονός ότι οι νέοι πράγματι μολύνονται
και αποτελούν μέρος της αλυσίδας μετάδοσης πολλαπλών γενεών,
πρέπει να το δηλώσουμε ξεκάθαρα.
Αν λάβουμε υπόψη μόνο την πλευρά της υγείας,
ανοίξαμε πιο ελεύθερα από όσο έπρεπε.
Το άνοιγμα αυτό, από την άποψη της ψυχικής υγείας
και της αναζήτησης φυσιολογικών ιατρικών βοηθημάτων όπως εμβόλια ή άλλη φροντίδα,
υπάρχουν οφέλη.
Νομίζω ότι μερικά από τα ανοίγματα μας
δημιούργησαν μεγαλύτερο κίνδυνο παρά όφελος.
Άνοιγμα των μπαρ τόσο γρήγορα
ξέρετε, είναι αυτό κρίσιμο για την ψυχική υγεία;
Μάλλον όχι.
Δεν νομίζω λοιπόν ότι ήμασταν τόσο επιλεκτικοί στο άνοιγμα
όσο είμαι σίγουρος, ότι καθώς το μελετάμε,
θα συνειδητοποιήσουμε ότι κάποια πράγματα
δεν θα έπρεπε να τα έχουμε ανοίξει τόσο γρήγορα.
Αλλά τότε έχεις κάτι σαν το σχολείο,
όπου ακόμη και καθώς καθόμαστε εδώ σήμερα,
το ακριβές σχέδιο, ας πούμε, για τα σχολεία της πόλης για το φθινόπωρο,
δεν θα επέλεγα μια απόλυτη άποψη
για τις αντισταθμίσεις που συσχετίζονται με αυτό το θέμα.
Υπάρχουν τεράστια οφέλη αν αφήσουμε αυτά τα παιδιά να πάνε στο σχολείο,
και πώς αξιολογείτε τον κίνδυνο;
Εάν βρίσκεστε σε μια πόλη χωρίς πολλά κρούσματα,
θα έλεγα μάλλον ότι υπάρχει όφελος.
Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσατε να εκπλαγείτε.
Τα κρούσματα θα μπορούσαν να εμφανιστούν
και έπειτα θα έπρεπε να το αλλάξετε, που δεν είναι εύκολο.
Αλλά νομίζω ότι σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ,
θα υπάρξουν μέρη όπου αυτό δεν θα είναι καλό αντιστάθμισμα.
Οπότε σχεδόν κάθε διάσταση της ανισότητας,
έχει επιδεινωθεί από αυτήν την ασθένεια:
ο τύπος εργασίας, η σύνδεση στο διαδίκτυο,
η ικανότητα του σχολείου σας να κάνει διαδικτυακή μάθηση.
Οι υπάλληλοι γραφείου, οι άνθρωποι ντρέπονται να το παραδεχτούν,
μερικοί από αυτούς είναι πιο παραγωγικοί
και απολαμβάνουν την ευελιξία που έχει δημιουργήσει η τηλεργασία,
και αυτό σε κάνει να νιώθεις απαίσια
όταν γνωρίζεις ότι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν με πολλούς τρόπους,
συμπεριλαμβανομένων των παιδιών τους που δεν πηγαίνουν στο σχολείο.
ΚΑ: Πράγματι. Ας πάμε στην επόμενη ερώτηση.
[Ναταλί Μουνυαμπέντα] «Για εμάς στη Ρουάντα,
πρώιμες πολιτικές παρέμβασης έχουν κάνει τη διαφορά.
Σε αυτό το σημείο, ποιες πολιτικές παρέμβασης προτείνετε για τις ΗΠΑ τώρα;»
Μπιλ, ονειρεύομαι την ημέρα που θα διοριστείς τσάρος του κορωνοΪου
με εξουσία να μιλήσεις πραγματικά στο κοινό.
Τι θα έκανες:
ΜΓ: Λοιπόν, τα εργαλεία καινοτομίας
είναι ο τομέας που εγώ και το ίδρυμα έχουμε πιθανώς
τη μεγαλύτερη πραγματογνωμοσύνη.
Είναι σαφές ότι ορισμένες από τις πολιτικές για το άνοιγμα
ήταν υπερβολικά γενναιόδωρες,
αλλά νομίζω ότι όλοι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε αυτό.
Χρειαζόμαστε ηγεσία
που να παραδεχτεί ότι εξακολουθούμε να έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα εδώ
και να μην το μετατρέψει σε σχεδόν πολιτικό θέμα
του τύπου, «Δεν είναι εξαιρετικό αυτό που κάναμε;»
Όχι, δεν είναι εξαιρετικό,
αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών --
υπάρχουν πολλά που δεν κατάλαβαν,
και όλοι επιθυμούν μια εβδομάδα νωρίτερα, όποια ενέργεια κι αν έκαναν,
να την είχαν κάνει μια εβδομάδα νωρίτερα.
Τα εργαλεία καινοτομίας,
αυτό είναι το έργο του ιδρύματος
σχετικά με αντισώματα, εμβόλια,
έχουμε πραγματογνωμοσύνη σε βάθος,
και είναι εκτός του ιδιωτικού τομέα,
οπότε έχουμε μια κάπως ουδέτερη ικανότητα να συνεργαζόμαστε με όλες τις κυβερνήσεις
και τις εταιρείες που θα επιλεγούν.
Ιδιαίτερα στα προϊόντα οριακού κέρδους,
ποιο θα πρέπει να πάρει τους πόρους;
Δεν υπάρχει προηγούμενο στην αγορά για αυτό.
Οι ειδικοί πρέπει να πουν, «Εντάξει, αυτό το αντίσωμα αξίζει να παραχθεί.
Αυτό το εμβόλιο αξίζει να παρασκευαστεί»,
επειδή έχουμε πολύ περιορισμένη δυνατότητα παρασκευής και για τα δύο αυτά πράγματα,
και θα είναι διεπιχειρησιακή διαδικασία, κάτι που δεν συμβαίνει ποτέ συνήθως,
όπου μια εταιρεία το εφευρίσκει
και μετά χρησιμοποιούνται οι μονάδες παραγωγής πολλών εταιρειών
για να επιτευχθεί η μέγιστη κλίμακα της καλύτερης επιλογής.
Οπότε θα συντόνιζα αυτά τα πράγματα,
αλλά χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που θα μας κρατά ενημερωμένους,
που θα είναι ρεαλιστής
και που θα μας υποδεικνύει τη σωστή συμπεριφορά,
εκτός από την καθοδήγηση της πορείας της καινοτομίας.
ΚΑ: Θέλω να πω, πρέπει να είσαι εξαιρετικός διπλωμάτης
για να ξέρεις πώς να μιλήσεις για αυτά τα πράγματα.
Oπότε κατανοώ, σχεδόν, τη δυσκολία εδώ.
Αλλά θέλω να πω, μιλάτε τακτικά με τον Άντονι Φάουτσι,
ο οποίος είναι μια σοφή φωνή για αυτό το θέμα
κατά τη γνώμη των περισσότερων ανθρώπων.
Αλλά σε ποιο βαθμό είναι απλά μπλοκαρισμένος;
Δεν του επιτρέπεται να παίξει τον πλήρη ρόλο
που θα μπορούσε να παίξει σε αυτήν την περίσταση.
ΜΓ: Ο Δρ Φάουτσι εμφανίστηκε όπου του επιτράπηκε να έχει λίγο δημόσιο χρόνο,
και παρόλο που έλεγε πράγματα που είναι ρεαλιστικά,
το κύρος του έχει κολλήσει.
Μπορεί να μιλήσει δημόσια με αυτόν τον τρόπο.
Τυπικά, τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων θα έπρεπε να ήταν η κύρια φωνή εδώ.
Δεν είναι απολύτως απαραίτητο,
αλλά σε προηγούμενες κρίσεις υγείας,
αφήνεις τους ειδικούς μέσα στα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων
να είναι αυτή η φωνή.
Είναι εκπαιδευμένοι να κάνουν αυτά τα πράγματα,
οπότε είναι λίγο ασυνήθιστο εδώ πόσο χρειάστηκε να βασιστούμε στον Φάουτσι
σε αντίθεση με τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων.
Πρέπει να είναι ο Φάουτσι, ο οποίος είναι ένας λαμπρός ερευνητής,
τόσο έμπειρος, ιδιαίτερα στα εμβόλια.
Κατά κάποιο τρόπο, έχει καταλήξει, να παίρνει τις γενικές συμβουλές
εννοώ τις επιδημιολογικές συμβουλές
και να τις εξηγεί με τον σωστό τρόπο,
όπου θα παραδεχτεί, «Εντάξει, μπορεί να έχουμε μια οπισθοδρόμηση εδώ,
και γι' αυτό πρέπει να συμπεριφερθούμε έτσι».
Αλλά είναι φανταστικό το γεγονός ότι η φωνή του έχει αφεθεί να ακουστεί.
ΚΑ: Μερικές φορές.
Ας δούμε την επόμενη ερώτηση.
Νίνα Γκρέγκορι, «Πώς σκοπεύετε εσύ και το ίδρυμά σου
να αντιμετωπίσετε τα ηθικά ζητήματα
σχετικά με το ποιες χώρες θα πάρουν πρώτα το εμβόλιο,
υποθέτοντας ότι βρίσκετε ένα;»
Και ίσως, Μπιλ, είναι η κατάλληλη στιγμή
για να μιλήσουμε ακριβώς για το πού βρίσκεται η αναζήτηση του εμβολίου
και ποια είναι τα βασικά πράγματα που πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι
καθώς παρακολουθούμε τα νέα σχετικά με αυτό.
ΜΓ: Υπάρχουν τρία εμβόλια που είναι,
εάν λειτουργούν, είναι τα πρώτα:
το Moderna, το οποίο, δυστυχώς, δεν θα κλιμακωθεί πολύ εύκολα,
οπότε αν αυτό λειτουργήσει,
θα είναι ως επί το πλείστον κάτι στοχευμένο στις ΗΠΑ.
μετά είναι το AstraZeneca, το οποίο προέρχεται από την Οξφόρδη.
και το Johnson and Johnson.
Αυτά είναι τα τρία πρώτα.
Και έχουμε δεδομένα για τα ζώα
που φαίνονται δυνητικά καλά αλλά όχι καθοριστικά,
ιδιαίτερα αν θα λειτουργήσει στους ηλικιωμένους,
και θα έχουμε ανθρώπινα δεδομένα τους επόμενους μήνες.
Αυτά τα τρία θα ελεγχθούν για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα.
Δηλαδή, θα είμαστε σε θέση να τα παρασκευάσουμε,
αν και όχι όσο θέλουμε.
Θα μπορέσουμε να τα παρασκευάσουμε πριν από το τέλος του έτους.
Αν η Φάση Τρία θα πετύχει
και αν θα ολοκληρωθεί πριν από το τέλος του έτους,
δεν θα ήμουν τόσο αισιόδοξος.
Στη Φάση Τρία είναι που πρέπει πραγματικά
να εξετάσουμε όλα τα προφίλ ασφαλείας και αποτελεσματικότητας,
αλλά αυτά θα ξεκινήσουν.
Μετά υπάρχουν τέσσερα ή πέντε εμβόλια
που χρησιμοποιούν διαφορετικές προσεγγίσεις
που ίσως είναι τρεις ή τέσσερις μήνες πίσω:
Novavax, Sanofi, Merck.
Και έτσι χρηματοδοτούμε την εργοστασιακή δυνατότητα για πολλά από αυτά --
μερικές περίπλοκες διαπραγματεύσεις διεξάγονται αυτήν τη στιγμή
γι' αυτόν τον λόγο --
για να βρούμε εργοστάσια
που θα λειτουργούν αποκλειστικά στις φτωχότερες χώρες,
αυτές που ονομάζονται χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
Και στα πολύ επεκτάσιμα σκευάσματα
που περιλαμβάνουν το AstraZeneca και το Johnson and Johnson,
θα επικεντρωθούμε σε αυτά, αυτά που είναι φθηνά
και μπορείς να φτιάξεις ένα μόνο εργοστάσιο
για να κάνεις 600 εκατομμύρια δόσεις.
Υπάρχει δυνατότητα για έναν αριθμό παρασκευής εμβολίων.
Δεν βλέπω τίποτα πριν από το τέλος του έτους.
Αυτή είναι πραγματικά η καλύτερη περίπτωση,
υπάρχουν μόνο λίγα σκευάσματα τώρα,
που, συνήθως, έχουν υψηλά ποσοστά αποτυχίας.
ΚΑ: Μπιλ, είναι αλήθεια
ότι εάν εσύ και το ίδρυμά σου δεν είχατε εμπλακεί ενεργά
η δυναμική της αγοράς πιθανότατα θα οδηγούσε σε μια κατάσταση
όπου, μόλις εμφανιζόταν ένα υποσχόμενο υποψήφιο εμβόλιο,
οι πλουσιότερες χώρες θα άρπαζαν, και θα απορροφούσαν
όλο το διαθέσιμο αρχικό απόθεμα --
χρειάζεται κάποιος χρόνος για την παρασκευή των εμβολίων,
και δεν θα υπήρχε τίποτα για τις φτωχότερες χώρες --
αλλά αυτό που, ουσιαστικά, κάνετε
δίνοντας κατασκευαστική εγγυήση και δυνατότητα
σε μερικά από αυτά τα υποψήφια εμβόλια,
κάνετε δυνατό τουλάχιστον μερικές από τις πρώτες μονάδες εμβολίων
να πάνε σε φτωχότερες χώρες;
Σωστά;
ΜΓ: Δεν είμαστε μόνο εμείς, αλλά ναι, παίζουμε τον κεντρικό ρόλο σ' αυτό,
μαζί με μια ομάδα που δημιουργήσαμε, τον CEPI,
τον Συνασπισμό για την Ετοιμότητα στην Επιδημία,
και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφωνούν με αυτό.
Τώρα έχουμε την ειδικότητα να εξετάσουμε καθένα από τα σκευάσματα
και να πούμε, «Εντάξει πού στον κόσμο, υπάρχει ένα εργοστάσιο
που έχει την ικανότητα να το παρασκευάσει;
Σε ποιο πρέπει να βάλουμε τα πρώτα χρήματα;
Ποια πρέπει να είναι τα ορόσημα
για να μεταφέρουμε τα χρήματα σε ένα διαφορετικό;»
Επειδή το είδος των στελεχών του ιδιωτικού τομέα
που πραγματικά καταλαβαίνουν αυτά τα πράγματα,
μερικοί από αυτούς δουλεύουν για εμάς,
και είμαστε ένας έμπιστος φορέας για αυτά τα πράγματα,
αναλαμβάνουμε να συντονίσουμε πολλά από αυτά,
ιδιαίτερα το κομμάτι της παρασκευής.
Συνήθως, θα περιμένατε από τις ΗΠΑ να το θεωρήσουν αυτό ως παγκόσμιο πρόβλημα
και να συμμετέχουν.
Μέχρι στιγμής, δεν έχει λάβει χώρα καμία δραστηριότητα σε αυτό το μέτωπο.
Μιλώ με ανθρώπους στο Κογκρέσο και τη Δημόσια Διοίκηση
για το πότε θα έρθει το επόμενο νομοσχέδιο ανακούφισης
ότι ίσως το ένα τοις εκατό από αυτό θα μπορούσε να πάει για τα εργαλεία
που θα βοηθήσουν ολόκληρο τον κόσμο.
Και έτσι είναι δυνατόν,
αλλά είναι ατυχές,
και το κενό που υπάρχει,
ο κόσμος δεν το έχει συνηθίσει,
και πολλοί άνθρωποι παίρνουν πρωτοβουλία, συμπεριλαμβανομένου του ιδρύματος μας,
για να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε μια στρατηγική,
που συμπεριλαμβάνει τις φτωχότερες χώρες,
που θα υποστούν ένα υψηλό ποσοστό θανάτων και αρνητικών επιπτώσεων,
συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων υγείας τους που θα κατακλυστούν.
Οι περισσότεροι θάνατοι θα είναι σε αναπτυσσόμενες χώρες,
παρά τους πολυπληθείς θανάτους που έχουμε δει στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
ΚΑ: Εύχομαι να μπορούσα να είμαι μια μύγα στον τοίχο
να ακούω εσένα και τη Μελίντα να μιλάτε για αυτό,
εξαιτίας όλων των ηθικών ... «εγκλημάτων», ας πούμε,
που διαπράττονται από ηγέτες που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα,
Εννοώ, είναι ένα πράγμα να μην προωθείς το φόρεμα της μάσκας
και άλλο να μην παίξεις κάποιο ρόλο στη βοήθεια του κόσμου
όταν αντιμετωπίζουμε έναν κοινό εχθρό,
να ανταποκριθούμε ως μία ανθρωπότητα,
και αντ' αυτού...
ξέρεις, να προωθείς μια πραγματικά απρεπή διαμάχη μεταξύ των εθνών
για παράδειγμα, να πολεμούν για την απόκτηση εμβολίων.
Αυτό φαίνεται - σίγουρα, η ιστορία θα το κρίνει σκληρά.
Αυτό είναι πραγματικά αηδές.
Έτσι, δεν είναι; Καλά δεν λέω;
ΜΓ: Κοίτα, δεν είναι τόσο απόλυτα τα πράγματα.
Οι ΗΠΑ έχουν ρισκάρει τα περισσότερα χρήματα
για τη χρηματοδότηση της βασικής έρευνας για αυτά τα εμβόλια
από οποιαδήποτε άλλη χώρα με διαφορά,
και αυτή η έρευνα δεν είναι περιορισμένη.
Δεν υπάρχει, ας πούμε, κάποια ρήτρα που λέει, «Αν πάρεις τα χρήματά μας,
πρέπει να πληρώσεις στις ΗΠΑ μια προμήθεια».
Αυτό ισχύει, στον βαθμό που χρηματοδοτούν την έρευνα,
η έρευνα είναι για όλους.
Η χρηματοδότηση εργοστασίων, είναι μόνο για τις ΗΠΑ.
Αυτό που το καθιστά δύσκολο είναι ότι σε κάθε άλλο παγκόσμιο πρόβλημα υγείας,
οι ΗΠΑ οδηγούν αποκλειστικά την εξάλειψη της ευλογιάς,
οι ΗΠΑ είναι ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης στην εξάλειψη της πολιομυελίτιδας,
με βασικούς συνεργάτες --
τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων, τον ΠΟΥ, το Ρόταρυ, τη Unicef και το ίδρυμά μας.
Οπότε ο κόσμος -- και για τον HIV,
υπό την ηγεσία του Προέδρου Μπους, αλλά ήταν πολύ δικομματική,
αυτό το σχέδιο που ονομάζεται PEPFAR ήταν απίστευτο.
Έχει σώσει δεκάδες εκατομμύρια ζωές.
Και έτσι ο κόσμος περίμενε πάντα τις ΗΠΑ
τουλάχιστον να είναι στην κεφαλή του τραπεζιού,
οικονομικά, στρατηγικά, εντάξει, πώς βρίσκεις αυτά τα εργοστάσια για τον κόσμο,
Ακόμα κι αν είναι απλώς για να αποφευχθεί η επιστροφή της λοίμωξης στις ΗΠΑ
ή να λειτουργήσει η παγκόσμια οικονομία,
που είναι καλό για τις θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ
να έχουμε ζήτηση εκτός των ΗΠΑ.
Και έτσι ο κόσμος είναι κάπως --
ξέρεις, υπάρχει όλη αυτή η αβεβαιότητα σχετικά με το ποιο πράγμα θα λειτουργήσει,
και υπάρχει αυτό, «Εντάξει, ποιος είναι υπεύθυνος εδώ;»
Και το χειρότερο, η αποχώρηση από τον ΠΟΥ,
αυτή είναι μια δυσκολία που παρ' ελπίδα θα διορθωθεί σε κάποια φάση,
γιατί χρειαζόμαστε αυτόν τον συντονισμό μέσω του ΠΟΥ.
ΚΑ: Ας δούμε άλλη μια ερώτηση.
Αλί Κασάνι, «Υπάρχουν ιδιαίτερα επιτυχημένα μοντέλα
χειρισμού της πανδημίας που έχετε δει σε όλο τον κόσμο;»
ΜΓ: Λοιπόν, είναι συναρπαστικό που, εκτός από την πρώιμη δράση,
υπάρχουν σίγουρα πράγματα όπου παίρνεις ανθρώπους που έχουν βρεθεί θετικοί
και παρακολουθείς τον παλμό του οξυγόνου τους,
που είναι το επίπεδο κορεσμού οξυγόνου στο αίμα τους,
ένας πολύ φθηνός ανιχνευτής,
και τότε ξέρεις να τους πας στα νοσοκομεία αρκετά νωρίς.
Περιέργως, οι ασθενείς δεν γνωρίζουν ότι τα πράγματα πρόκειται να γίνουν σοβαρά.
Είναι ένας ενδιαφέρων φυσιολογικός λόγος που δεν θα σχολιάσω τώρα.
Και έτσι η Γερμανία έχει αρκετά χαμηλό ποσοστό θνητότητας
που έχουν πετύχει μέσω αυτού του τύπου παρακολούθησης.
Και, φυσικά, όσον αφορά στις εγκαταστάσεις,
μάθαμε ότι ο εξαεριστήρας, στην πραγματικότητα, αν και με καλή πρόθεση,
χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά και χρησιμοποιήθηκε σε λάθος λειτουργία
τις πρώτες μέρες.
Οπότε -- οι γιατροί είναι πολύ πιο ενήμεροι για τη θεραπεία σήμερα.
Τα περισσότερα από αυτά, θα έλεγα, είναι παγκόσμια.
Χρησιμοποιώντας το παλμικό οξύμετρο ως πρώιμο δείκτη,
που πιθανότατα θα εφαρμοστεί ευρέως,
αλλά η Γερμανία ήταν πρωτοπόρος σ' αυτό.
Και, φυσικά, η δεξαμεθαζόνη -- ευτυχώς, είναι φθηνή, παίρνεται από το στόμα,
μπορούμε να αυξήσουμε την παρασκευή της.
Αυτό θα γίνει παγκόσμιο επίσης.
ΚΑ: Μπιλ, θέλω να σε ρωτήσω κάτι
για το πώς ήταν για σένα προσωπικά όλη αυτή διαδικασία.
Διότι, παραδόξως, παρόλο που το πάθος και η καλή πρόθεσή σου σε αυτό το θέμα
φαίνεται φως φανάρι σε όλους όσους πέρασαν μια στιγμή μαζί σου,
κυκλοφορούν αυτές οι τρελές θεωρίες συνωμοσίας για σένα.
Μόλις μπήκα στον ιστότοπο μιας εταιρείας που ονομάζεται Zignal
που παρακολουθεί τους χώρους κοινωνικών μέσων.
Λένε ότι, μέχρι σήμερα, νομίζω ότι μόνο στο Facebook,
έχουν γίνει περισσότερες από τέσσερα εκατομμύρια αναρτήσεις
που σε συνδέουν με κάποιο είδος θεωρίας συνωμοσίας γύρω από τον ιό.
Διάβασα ότι έγινε μια δημοσκόπηση όπου
πάνω από το 40 τοις εκατό των Ρεπουμπλικανών
πιστεύει ότι το εμβόλιο που θα κυκλοφορήσετε
κατά κάποιο τρόπο θα φυτέψει ένα μικροτσίπ
στους ανθρώπους για να παρακολουθεί τη θέση τους.
Εννοώ, δεν μπορώ ούτε να πιστέψω αυτόν τον αριθμό δημοσκόπησης.
Και κάποιοι τα παίρνουν αρκετά σοβαρά,
και μερικά από αυτά έχουν ακόμη αναμεταδοθεί
στο «Fox News» και άλλα κανάλια,
μερικοί άνθρωποι το παίρνουν τόσο σοβαρά
που κάνουν πραγματικά πολύ φρικτές απειλές και άλλα παρόμοια.
Φαίνεσαι να κάνεις καλή δουλειά, στο να το αγνοείς,
αλλά πραγματικά, ποιος άλλος βρέθηκε ποτέ σε αυτή τη θέση;
Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό;
Σε τι κόσμο βρισκόμαστε
που τέτοια παραπληροφόρηση μπορεί να κυκλοφορεί εκεί έξω;
Τι μπορούμε να κάνουμε για να το διορθώσουμε;
ΜΓ: Δεν είμαι σίγουρος.
Και είναι κάτι νέο
ότι υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας.
Εννοώ, η Microsoft είχε το μερίδιο της διαμάχης,
αλλά τουλάχιστον αυτό ξέρεις είχε σχέση με τον πραγματικό κόσμο.
Μήπως τα Windows δυσλειτουργούσαν περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε;
Είχαμε σίγουρα προβλήματα εμπιστοσύνης.
Αλλά τουλάχιστον ήξερα τι ήταν αυτό.
Όταν προέκυψε αυτό, πρέπει να σου πω,
η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να αστειεύομαι γι' αυτό.
Κάποιοι άνθρωποι είπαν ότι είναι πραγματικά απρέπεια,
γιατί είναι κάτι πολύ σοβαρό.
Θα κάνει τους ανθρώπους λιγότερο πρόθυμους να κάνουν εμβόλιο.
Και, φυσικά, μόλις έχουμε αυτό το εμβόλιο, θα είναι σαν τις μάσκες,
όπου το να κάνεις πολλούς ανθρώπους,
ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εμβόλιο που εμποδίζει τη μετάδοση,
υπάρχει αυτό το τεράστιο όφελος της κοινότητας
στην ευρεία υιοθέτηση αυτού του εμβολίου.
Έτσι είμαι λίγο,
δεν είμαι σίγουρος για το τι να πω ή να κάνω,
γιατί το θέμα της συνωμοσίας είναι κάτι νέο για μένα,
και τι να πεις
που να μη το κάνει πιστευτό;
Το γεγονός ότι μια σχολιαστής του «Fox News», η Λόρα Ίνγκραμ,
έλεγε για μένα ότι θα βάλω τσιπ σε ανθρώπους,
αυτή η έρευνα δεν με εκπλήττει τόσο πολύ, γιατί αυτό άκουσαν στην τηλεόραση.
Είναι τρελό.
Και οι άνθρωποι αναζητούν σαφώς απλούστερες εξηγήσεις
από το να πας και να σπουδάσεις ιολογία.
KA: Εννοώ,
το TED είναι μη πολιτικό, αλλά πιστεύουμε στην αλήθεια.
Θα το πω:
Λόρα 'Ινγκραμ, οφείλεις στον Μπιλ Γκέιτς μια συγγνώμη και μια ανάκληση.
Το οφείλεις.
Και όποιος μας παρακολουθεί
που πιστεύει για ένα λεπτό ότι αυτός ο άνθρωπος
εμπλέκεται σε κάποιο είδος συνωμοσίας,
χρειάζεσαι εξέταση.
Είσαι τρελός.
Αρκετοί από εμάς γνωρίζουμε τον Μπιλ εδώ και πολλά χρόνια
και είδαμε το πάθος και την αφοσίωσή του σε αυτό ώστε να γνωρίζουμε
ότι είσαι τρελός.
Ξεπέρασέ το λοιπόν,
και ας δούμε το πραγματικό πρόβλημα της επίλυσης αυτής της πανδημίας.
Ειλικρινά.
Εάν κάποιος στη συζήτησή μας έχει μια πρόταση,
μια θετική πρόταση για το πώς μπορούμε, πώς να απαλλαγούμε από τις συνωμοσίες,
γιατί τρέφονται η μία από την άλλη.
Τώρα, «Βέβαια, θα το έλεγα αυτό, γιατί είμαι μέρος της συνωμοσίας»,
ή οτιδήποτε άλλο.
Πώς επιστρέφουμε σε έναν κόσμο
που μπορούν οι πληροφορίες να είναι έμπιστες;
Πρέπει να βελτιωθούμε σε αυτό.
Υπάρχουν άλλες ερωτήσεις εκεί έξω από την κοινότητα;
Άρια Μπέντιξ από τη Νέα Υόρκη:
«Ποιες είναι οι προσωπικές σας προτάσεις για όσους θέλουν να μειώσουν
τον κίνδυνο της μόλυνσης εν μέσω μιας αύξησης σε κρούσματα;»
ΜΓ: Λοιπόν, είναι υπέροχο αν έχετε δουλειά
που να μπορείτε να μείνετε στο σπίτι σας και να εργαστείτε μέσω τηλεδιασκέψεων,
και ακόμη και μερικές από τις κοινωνικές σας δραστηριότητες,
ξέρετε, κάνω βιντεοκλήσεις με πολλούς φίλους.
Έχω φίλους στην Ευρώπη που, ποιος ξέρει πότε θα τους δω,
αλλά προγραμματίζουμε τακτικές κλήσεις για να μιλήσουμε.
Αν μείνετε αρκετά απομονωμένοι,
δεν διατρέχετε μεγάλο κίνδυνο,
και είναι όταν συναντιέστε με πολλούς άλλους ανθρώπους,
λόγω εργασίας ή κοινωνικοποίησης,
που μεγαλώνει αυτός ο κίνδυνος,
και ιδιαίτερα σε αυτές τις κοινότητες που έχουν αυξημένα κρούσματα,
παρόλο που δεν πρόκειται να γίνει υποχρεωτικό,
ας ελπίσουμε ότι οι αριθμοί κινητικότητας θα δείξουν
ότι οι άνθρωποι θα ανταποκριθούν
ελαχιστοποιώντας τέτοιου είδους επαφές εκτός σπιτιού.
ΚΑ: Μπιλ, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να σε ρωτήσω λίγο για τη φιλανθρωπία.
Προφανώς, το ίδρυμά σας έπαιξε τεράστιο ρόλο σε αυτό,
αλλά η φιλανθρωπία γενικότερα.
Έχετε ξεκινήσει το κίνημα The Giving Pledge,
στρατολογήσατε όλους αυτούς τους δισεκατομμυριούχους
που έχουν δεσμευτεί να δώσουν το μισό της καθαρής τους αξίας
πριν ή μετά τον θάνατό τους.
Είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει.
Είναι πραγματικά δύσκολο να δώσεις τόσα πολλά χρήματα.
Εσύ ο ίδιος, νομίζω, από τότε που ξεκίνησε το The Giving Pledge --
πριν από 10 χρόνια ή κάτι τέτοιο, δεν είμαι σίγουρος πότε --
αλλά η δική σου καθαρή αξία, νομίζω,
έχει διπλασιαστεί από εκείνη την περίοδο
παρά το ότι είσαι ο κορυφαίος φιλάνθρωπος στον κόσμο.
Είναι ουσιαστικά δύσκολο να δωρίσεις χρήματα αποτελεσματικά
ώστε να γίνει ο κόσμος καλύτερος;
Ή θα έπρεπε οι δωρητές του κόσμου,
και ειδικά οι πραγματικά πλούσιοι δωρητές του κόσμου,
να αρχίζουν να δεσμεύονται σχεδόν σε ένα πρόγραμμα,
όπως, «Εδώ είναι ένα ποσοστό της καθαρής αξίας μου κάθε χρόνο
ώστε, καθώς μεγαλώνω, ίσως αυτό να ανεβαίνει.
Αν το αντιμετωπίσω σοβαρά,
πρέπει να δώσω - με κάποιο τρόπο, πρέπει να βρω έναν τρόπο
να γίνει αυτό αποτελεσματικά».
Είναι μια άδικη και τρελή ερώτηση;
ΜΓ: Λοιπόν, θα ήταν υπέροχο να ανεβάζεις τον ρυθμό,
και ο στόχος μας, τόσο ως το Ίδρυμα Γκέιτς είτε μέσω του The Giving Pledge.,
είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν σκοπούς με τους οποίους συνδέονται.
Οι άνθρωποι δίνουν μέσω πάθους.
Ναι, οι αριθμοί είναι σημαντικοί, αλλά υπάρχουν τόσοι πολλοί σκοποί.
Ο τρόπος που θα επιλέξεις είναι να δεις κάποιον που είναι άρρωστος,
να δεις κάποιον που δεν λαμβάνει κοινωνικές υπηρεσίες,
βλέπεις κάτι που βοηθά στη μείωση του ρατσισμού.
Και είσαι πολύ παθιασμένος, και έτσι δίνεις σ' αυτό.
Και φυσικά, κάποια φιλανθρωπικά δώρα δεν θα λειτουργήσουν.
Πρέπει να ανεβάσουμε το επίπεδο φιλοδοξίας των φιλάνθρωπων.
Η συνεργατική φιλανθρωπία που βοηθάτε να διευκολυνθεί μέσω του Audacious,
υπάρχουν τέσσερις ή πέντε άλλες ομάδες που συγκεντρώνουν φιλάνθρωπους,
αυτό είναι φανταστικό,
γιατί τότε μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο,
παίρνουν αυτοπεποίθηση ο ένας από τον άλλο,
νιώθουν ότι, «Έβαλα x, και τέσσερις άλλοι άνθρωποι έβαλαν χρήματα,
οπότε παίρνω περισσότερο αντίκτυπο»,
και παρ' ελπίδα, μπορεί να τους διασκεδάσει
ακόμα και όταν ανακαλύψουν ότι,
εντάξει, το συγκεκριμένο δώρο δεν λειτούργησε τόσο καλά,
αλλά ας συνεχίσουμε.
Οπότε η φιλανθρωπία, ναι,
Θα ήθελα να δω τη συχνότητα να ανεβαίνει,
και για τους ανθρώπους που συνεχίζουν, είναι διασκέδαση, σε ανταμείβει,
επιλέγετε ποια από τα μέλη της οικογένειας συνεργάζονται για να το κάνουν.
Στην περίπτωσή μου, στη Μελίντα και μένα
μας αρέσει να τα κάνουμε αυτά μαζί, να μαθαίνουμε μαζί.
Σε μερικές οικογένειες, θα περιλαμβάνονται ακόμη και τα παιδιά στις δραστηριότητες.
Μερικές φορές τα παιδιά το θέλουν πολύ.
Όταν έχετε πολλά χρήματα,
θεωρείτε ακόμα ένα εκατομμύριο δολάρια ως πολλά χρήματα,
αλλά αν έχετε δισεκατομμύρια,
θα έπρεπε να δώσετε εκατοντάδες εκατομμύρια.
Λοιπόν, είναι πολύ γοητευτικό που, όσον αφορά τις προσωπικές σας δαπάνες,
μένεις στο επίπεδο που ήσουν προηγουμένως.
Αυτό είναι κοινωνικά πολύ σωστό.
Αλλά στο δόσιμό σας, πρέπει να κλιμακώσετε
αλλιώς θα είναι στη διαθήκη σας,
και δεν θα μπορέσετε να το διαμορφώσετε και να το απολαύσετε με τον ίδιο τρόπο.
Και έτσι χωρίς --
δεν θέλουμε να είναι σαν εντολή,
αλλά ναι, τόσο εσείς όσο και εγώ θέλουμε να εμπνεύσουμε τους φιλάνθρωπους
να δούμε αυτό το πάθος, να δούμε αυτές τις ευκαιρίες
πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι στο παρελθόν,
γιατί είτε είναι φυλή ή ασθένεια, ή όλα τα άλλα κοινωνικά δεινά,
η καινοτομία του πού μπορεί να φτάσει
και τι μπορεί να κάνει γρήγορα η φιλανθρωπία
ότι, αν λειτουργήσει, η κυβέρνηση μπορεί μετά
να την υποστηρίξει και να την κλιμακώσει,
Πραγματικά χρειαζόμαστε λύσεις,
χρειαζόμαστε αυτό το είδος ελπίδας και προόδου
ότι οι προσδοκίες είναι υψηλές ότι θα λυθούν πολύ δύσκολα προβλήματα.
ΚΑ: Οι περισσότεροι φιλάνθρωποι, ακόμη και οι καλύτεροι από αυτούς,
δυσκολεύονται να δώσουν περισσότερο από περίπου ένα τοις εκατό
της καθαρής τους αξίας κάθε χρόνο,
και όμως οι πλουσιότεροι στον κόσμο έχουν συχνά πρόσβαση
σε μεγάλες επενδυτικές ευκαιρίες.
Πολλοί από αυτούς κερδίζουν πλούτο με επτά έως 10 τοις εκατό και πάνω το χρόνο.
Δεν είναι αλήθεια ότι για να έχεις μια πραγματική ευκαιρία
να δώσεις τη μισή σου περιουσία,
σε κάποιο σημείο πρέπει να σχεδιάσεις να δώσεις πέντε, έξι, επτά, οκτώ,
10 τοις εκατό της καθαρής αξίας σου ετησίως;
Και αυτό δεν είναι το σωστό σκεπτικό του τι πρέπει να συμβαίνει;
ΜΓ: Ναι, υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Τσακ Φίνι,
που έδωσε ένα καλό παράδειγμα και έδωσε όλα τα χρήματά του.
Ακόμη και η Μελίντα και εγώ το συζητάμε, πρέπει να αυξήσουμε το ρυθμό που δίνουμε;
Όπως είπες, ήμασταν πολύ τυχεροί από την πλευρά των επενδύσεων
μέσα από μια ποικιλία πραγμάτων.
Οι τεχνολογικές επενδύσεις γενικά τα πήγαν καλά,
ακόμη και φέτος,
που είναι μία από αυτές τις μεγάλες αντιθέσεις
σε ό,τι συμβαίνει στον κόσμο.
Και νομίζω ότι υπάρχει μια προσδοκία ότι θα πρέπει να επιταχύνουμε,
και υπάρχει λόγος να επιταχύνουμε,
και η κυβέρνηση θα έχει πολλές ανικανοποίητες ανάγκες.
Ναι, κυκλοφορούν τεράστιες ποσότητες κυβερνητικών χρημάτων,
αλλά βοηθώντας να ξοδευτούν καλά,
βοηθώντας να βρεθούν μέρη που δεν πηγαίνουν,
και αν οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να δώσουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο,
εκεί δεν έχουν κυβερνήσεις
που μπορούν να εκτυπώσουν επιταγές για το 15 τοις εκατό του ΑΕΠ,
και έτσι τα βάσανα εκεί γενικά, μόνο τα οικονομικά θέματα,
εκτός από την πανδημία,
είναι τραγικά.
Πρόκειται για ένα πισωγύρισμα πέντε χρόνων περίπου
όσον αφορά αυτές τις χώρες που αναπτύσσονται,
και σε μερικές περιπτώσεις, είναι τόσο σκληρό ώστε η ίδια η σταθερότητα της χώρας
είναι υπό αμφισβήτηση.
ΚΑ: Λοιπόν, Μπιλ,
Νιώθω δέος για αυτό που έχετε κάνει εσύ και η Μελίντα.
Περνάτε αυτό το δύσκολο μονοπάτι
προσπαθώντας να ισορροπήσετε τόσα πολλά πράγματα,
και το χρονικό διάστημα που αφιερώνετε στη βελτίωση του κόσμου γενικά,
και σίγουρα το χρηματικό ποσό και το πάθος που βάζετε σε αυτό --
Εννοώ, είναι πραγματικά καταπληκτικό,
και σου είμαι πραγματικά ευγνώμων που ξοδεύετε αυτήν την ώρα μαζί μας τώρα.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ,
και ειλικρινά, το υπόλοιπο του τρέχοντος έτους,
οι δεξιότητες και οι πόροι σου θα χρειαστούν περισσότερο από ποτέ,
οπότε καλή τύχη.
ΜΓ: Ευχαριστώ.
Είναι διασκεδαστική δουλειά και είμαι αισιόδοξος,
οπότε ευχαριστώ, Κρις.
Chris Anderson: Bienvenido, Bill Gates.
Bill Gates: Gracias.
CA: Es un placer tenerte aquí, Bill.
Tuvimos una conversación de TED hará unos tres meses
sobre esta pandemia,
y en aquel entonces, creo que fue a finales de marzo,
había, si no me equivoco, menos de 1000 muertos en EE. UU.
y algo menos de 20 000 en todo el mundo.
Quiero decir, ahora llegamos hasta los 128 000 muertos en Estados Unidos
y más de medio millón a nivel mundial.
En tan solo tres meses,
en tres meses...
¿Cuál sería tu pronóstico para lo que queda de año?
Tenemos muchos modelos.
¿Qué crees que podría pasar en el mejor y el peor de los casos?
BG: Por desgracia, el abanico de posibilidades es inmenso,
conforme nos acerquemos al otoño,
podremos ver tasas de mortalidad que rivalizarían con las peores
que tuvimos en el periodo de abril.
Si muchos jóvenes se infectan,
acabarán infectando de nuevo a las personas mayores,
y llegará a las residencias de ancianos, a los albergues de personas sin hogar,
los sitios donde ha habido muchos muertos.
En cuanto a innovación, probablemente hablemos de ello después,
diagnósticos, terapias, vacunas...
se está progresando en esa materia,
pero no hasta el punto de poder cambiar
que este otoño en Estados Unidos luce bastante mal,
y que luce todavía peor de lo que me imaginaba hace un mes,
el alto grado de movilidad al que hemos vuelto,
gente sin mascarillas,
el virus se ha adentrado de verdad en muchas ciudades
en las que anteriormente no tenía una presencia notable,
así que nos encontramos ante un gran desafío.
No veo posible que podamos reducir mucho la tasa de mortalidad,
que se sitúa en 500 fallecidos al día.
Sin embargo, existe un riesgo importante de que aumenten de nuevo
incluso hasta alcanzar los 2000 al día a los que nos enfrentábamos anteriormente,
porque no tenemos la distancia social, el cambio en el estilo de vida,
que teníamos en abril y mayo.
Y sabemos que el virus es en cierto modo estacional,
por lo que la fuerza de infección,
tanto por temperatura, humedad, el pasar más tiempo en casa...
empeorará conforme nos acerquemos al otoño.
CS: Es posible que en EE. UU., si extrapoláramos estas cifras al futuro,
podríamos acabar con, quizás, más de un cuarto de millón de fallecidos,
incluso este año, si no somos precavidos,
y, mundialmente, el número de muertos se podría contar, a finales de año,
en millones, en plural.
¿Tenemos pruebas de que las temperaturas más cálidas del verano
nos hayan estado ayudando?
No está completamente demostrado
pero, sin lugar a dudas, el modelo IHME quería usar la estacionalidad,
incluyendo temperatura y humedad,
para tratar de explicar por qué mayo no ha sido peor de lo que ha sido.
Así que cuando volvimos a salir y las cifras de movilidad aumentaron,
los modelos esperaban más infectados y fallecidos como resultado,
y el modelo quería decir:
"Pero necesito usar la estacionalidad
para ver por qué mayo no ha sido peor,
por qué junio no ha sido peor de lo que fue".
Y lo podemos observar en el hemisferio sur,
por ejemplo, en Brasil, donde tienen la estación opuesta.
Ahora toda Sudamérica se enfrenta a una gran epidemia.
En Sudáfrica la pandemia avanza a marchas forzadas.
Por suerte, Australia y Nueva Zelanda, los últimos países en el hemisferio sur,
cuentan con muy pocos casos
así que, a pesar de que deban seguir luchando,
estamos hablando de: "Oh, tenemos 10 casos,
es muy grave, vamos a librarnos de ellos".
Tienen la suerte de formar parte de ese grupo de países con poquísimos casos,
cuyas pruebas, cuarentena y seguimientos
están surtiendo efecto, y se acercan a los cero casos.
CA: Tal vez les ayuda la mayor facilidad a la hora del aislamiento,
al tener menos densidad poblacional.
No obstante, han tomado acciones inteligentes.
BG: Sí, todo es tan exponencial,
que un poco de trabajo bien hecho, hacen la diferencia.
No es una cuestión lineal,
es decir, rastrear a los contactos, si cuentas con los casos en EE. UU.,
es muy importante,
pero solo eso no te devolverá a los cero casos,
te ayudará a mantener pocos casos, pero la situación nos sobrepasa.
CA: De acuerdo, en mayo y junio en Estados Unidos,
las cifras eran ligeramente mejores de lo que pronosticaban los modelos
y la hipótesis es que se puede deber a las temperaturas más cálidas.
Ahora estamos observando, quizás estés de acuerdo,
lo que podrían ser casos de repuntes preocupantes en EE. UU.
BG: Estás en lo correcto.
Por poner un ejemplo, en el área de Nueva York,
los casos están disminuyendo en cierto modo;
pero en otras partes del país, sobre todo en el sur ahora mismo,
vemos lo contrario, repuntes.
Y vemos que más jóvenes están dando positivo,
en proporciones más altas de las que veíamos en las zonas más afectadas.
Y como, claramente, los jóvenes vuelven a salir a las calles
más que las personas mayores,
la estructura por edades es más joven en estos momentos.
Sin embargo, debido a los hogares multigeneracionales,
trabajadores de residencias de ancianos,
desafortunadamente, la situación se va a revertir,
y volveremos a las transmisiones que tuvimos previamente,
afectará de nuevo a ancianos,
aumentará otra vez el número de fallecidos,
que estaba disminuyendo...
muchísimo, de 2000 a los 500 que tenemos ahora mismo.
CA: ¿Se debe eso en parte a que hay un retraso de tres semanas
entre el número de casos y el número de fallecidos?
¿Y quizás en parte también a que ha habido acciones efectivas
y estamos viendo la posibilidad de que disminuya el número de fallecidos
ahora que tenemos más información?
BG: Sí, sin lugar a dudas, la tasa de letalidad siempre es menor
cuando no hay saturación.
Cuando en Italia se veían saturados,
en España, o incluso en Nueva York al principio,
y desde luego en China,
no podían prestar servicios médicos básicos
como oxígeno y demás.
Un estudio realizado en Reino Unido financiado por nuestra fundación
descubrió que lo único, además de remdesivir,
con efectos terapéuticos demostrados, era el dexametasona,
y en pacientes con un cuadro grave, reduce la mortalidad en un 20 %
y aún se están investigando otras alternativas.
Como sabrás, la hidroxicloroquina nunca llegó a dar resultados positivos,
así que ha quedado básicamente descartada.
Aún se están llevando a cabo ensayos clínicos,
pero la lista de lo que se está investigando,
como los anticuerpos monoclonales,
significa que cuando llegue el otoño contaremos con más herramientas.
Por lo que, cuando hablamos de tasas de mortalidad,
la buena noticia es que ya hay avances,
y tendremos todavía más cuando llegue el otoño.
Esperamos empezar a contar con anticuerpos monoclonales,
que es el tratamiento por el que estoy más expectante.
CA: En realidad hablaremos más sobre ese tema en unos minutos,
pero para entender bien las tasas de mortalidad,
con un sistema sanitario eficiente,
por ejemplo en EE. UU. en zonas sin sobrepoblación,
¿qué cifras podríamos ver,
en cuanto a la tasa de letalidad, en un futuro próximo?
¿Me darías un porcentaje total?
¿Nos situaremos por debajo del uno por ciento, quizás?
BG: Si identificaramos todos los casos, sí,
nos encontraríamos por debajo del uno por ciento.
Se está barajando un 0,4 o 0,5 %.
Si tenemos en cuenta a los asintomáticos,
probablemente se sitúe por debajo del 0,5 %,
y eso son buenas noticias.
Esta enfermedad podría haber sido del cinco por ciento.
La dinámica de transmisión es más compleja
de lo que pronosticaron hasta los expertos.
La cantidad de contagios por presintomáticos y asintomáticos
y el hecho de que no solo se trata de la tos,
que sería fácil identificar: "¡Eh, tengo tos!".
La tos es un síntoma en muchas enfermedades respiratorias.
El problema de esta enfermedad en sus primeras etapas no solo es la tos,
sino el cantar, reír, hablar;
especialmente los supercontagiadores,
personas con una alta carga viral;
todo eso propaga la enfermedad, y se trata de algo novedoso,
así que los expertos tienen que afirmar: "Vaya, esto nos ha pillado por sorpresa".
La cantidad de contagios por asintomáticos y el hecho de que no sea tanto por la tos,
como sí ocurre con la gripe o la tuberculosis.
Nos ha salido listo el virus.
De todos los contagios, ¿qué porcentaje se debe a los asintomáticos?
He visto que casi la mitad de todos los contagios
se deberían prácticamente a los presintomáticos.
BG: Sí, tienes en cuenta a los presintomáticos,
la mayoría de estudios muestran que serían el 40 %,
y también están los que nunca desarrollan síntomas.
Los niveles de virus que aparecen en la parte respiratoria superior
no es igual para todos.
Unos tienen mucho en la parte superior y muy poco en sus pulmones,
y el que aparece en los pulmones es el causante de los peores síntomas,
también el de otros órganos, pero especialmente el de los pulmones.
Ahí es cuanto acudes al médico.
El peor de los casos en cuanto a contagio
es cuando aparece mucho virus en el tracto respiratorio superior
pero es casi inexistente en los pulmones, así que no acuden al médico.
CA: De acuerdo.
Entonces, si sumamos los que nunca desarrollan síntomas
y los presintomáticos,
más del 50 % de los contagios
serían causados por quienes no presentan síntomas.
BG: Sí, pero los contagios son más difíciles de contabilizar.
Es decir, vemos ciertos focos,
pero la pregunta del millón con respecto a la vacuna
es si, además de evitar que enfermes, que eso investigarán los ensayos,
también evitarán que seas transmisor.
CA: La vacuna es una cuestión muy importante,
hablaremos de ella en breves.
Pero antes de hacerlo,
¿hemos aprendido algo nuevo sobre el virus en los últimos meses
que haya marcado un antes y un después a la hora de abordarlo?
BG: Aún no somos capaces de distinguir quiénes son los supercontagiadores,
en cuanto a su tipo de perfil, y puede que nunca lo sepamos.
Puede que sea una cuestión arbitraria.
Ojalá pudiéramos identificarlos,
ya que son la causa de la mayoría de contagios,
unos pocos con mucha carga viral.
Por desgracia, aún no lo hemos descifrado.
Por el modo de transmisión,
si estás en un espacio cerrado y nadie habla,
hay mucha menos transmisión.
En parte por ese motivo, aunque haya contagios en aviones,
hay menos de los esperables por las medidas de distanciamiento
porque, a diferencia de un coro o un restaurante,
no estás respirando en un entorno en el que se hable a voces,
como sí pasa en otras zonas cerradas.
CA: Claro.
¿Qué piensas moralmente de quienes se montan en un avión
y se niegan a llevar mascarilla?
BG: Que si es su avión, por mí perfecto.
Si hay más personas en ese avión,
sería poner en peligro a los demás pasajeros.
CA: Al principio de la pandemia,
la OMS desaconsejó el uso de mascarillas
porque temían que no hubiera suficientes para la primera línea de los hospitales.
Visto en retrospectiva, ¿fue un error terrible?
BG: Rotundamente.
Todos los expertos se lamentan de que la importancia de las mascarillas,
y esto se relaciona de nuevo con los asintomáticos,
porque si los síntomas fueran evidentes,
como en el ébola,
entonces identificarías a los portadores y los pondrías en aislamiento,
así que no necesitarías algo como las mascarillas.
La importancia de las mascarillas,
el hecho de que las mascarillas quirúrgicas
tuvieran una cadena de producción diferente a las normales;
el hecho de que pudieras aumentar la producción de las normales;
el hecho de que hubiera prevenido los contagios por los presintomáticos
y los asintomáticos,
fue un error.
Pero no es una conspiración.
Es algo de lo que ahora sabemos más.
Aunque aún, los datos de las mascarillas son peores de los que nos gustaría,
pero los beneficios siguen siendo significativos.
CA: De acuerdo,
voy a pasar a leer unas preguntas de la comunidad.
Veamos.
Jim Pitofsky: "¿Crees que en EE. UU. el desconfinamiento ha sido prematuro?
Si es así, ¿hasta dónde habría que llegar para afrontar el virus responsablemente?".
BG: Bien, hay que encontrar un equilibrio
entre, digamos, los beneficios de ir a la escuela
y el riesgo de contagio que conlleva ir a la escuela.
No es una cuestión baladí,
no creo que nadie se aventurara a decir:
"Yo sé lo que hay que hacer para encontrar el equilibrio".
Entender dónde hay transmisión
y el hecho de que los jóvenes también se contagian
y forman parte de una cadena multigeneracional de contagios,
hay que ponerlo sobre la mesa.
Si solo tenemos en cuenta el aspecto de la salud,
hemos vuelto a salir a la calle demasiado pronto.
Ahora bien, salir a la calle, teniendo en cuenta la salud mental,
y por otros aspectos de salud, como vacunas u otras necesidades,
tiene sus beneficios.
Creo que nuestro desconfinamiento nos ha aportado más riesgo que beneficio.
Abrir los bares tan rápido como hemos hecho,
¿era necesario para la salud mental?
Tal vez no.
Así que no creo que hayamos vuelto a la normalidad con mucha cabeza,
y estoy seguro de que cuanto más lo investiguemos,
más nos daremos cuenta de que hemos reabierto ciertas cosas muy pronto.
Por otro lado están las escuelas,
en las que incluso a día de hoy
el plan de reapertura en otoño de las escuelas en las ciudades
no tendría tan claro
cuáles serían los riesgos y beneficios.
Dejar que los niños vuelvan al colegio tiene muchos beneficios,
pero ¿cómo evaluamos los riesgos?
Si en tu ciudad no hay muchos casos,
diría que ahí puede haber beneficios.
Sin embargo, luego te puede tomar por sorpresa.
Pueden empezar a aparecer casos y luego tienes que remediarlo,
y eso no es nada fácil.
Así que pienso que en EE. UU.
hay sitios en los que los riesgos superarán a los beneficios.
Este virus ha acentuado casi todos los aspectos de desigualdad:
tipos de trabajo, acceso a internet,
la capacidad de los colegios a dar clases en línea.
A muchos trabajadores de oficina
les avergüenza admitir
que están siendo más productivos
y les está gustando la flexibilidad que ofrece el teletrabajo.
Y hay un sentimiento de culpabilidad
porque saben que mucha gente está sufriendo de diferentes formas,
como que sus hijos no estén yendo al colegio.
CA: Desde luego. Tenemos otra pregunta.
"Para nosotros en Ruanda,
la rápida respuesta ha marcado la diferencia.
A estas alturas, ¿qué medidas aconsejarías tomar en EE. UU.?".
Bill, sigo esperando el día
en que te nombren el jefe del coronavirus,
con autoridad para dirigirte directamente al público.
¿Qué medidas tomarías?
BG: Bueno, las herramientas de innovación
es en donde tanto la fundación como yo tenemos más experiencia.
Es evidente que algunas de las políticas de desconfinamiento son muy generosas,
pero creo que todo el mundo
podría hacerse responsable.
Necesitamos líderes dispuestos a admitir que aún nos enfrentamos a un gran problema
y que no lo conviertan en un problema político
de: "Oh, ¿no es maravilloso lo que hemos conseguido?".
No, no es maravilloso,
y muchos, incluyendo a los expertos, no sabían a lo que se enfrentaban,
y todos querrían que las medidas que tomaron la semana anterior,
las hubieran tomado una semana antes.
Las herramientas de innovación,
en eso consiste el trabajo de mi fundación:
antibióticos, vacunas...
Contamos con una vasta experiencia, fuera del sector privado,
así que podemos trabajar desde una cierta neutralidad
con gobiernos y empresas.
Especialmente cuando produces ese tipo de productos,
¿a cuál se debe llevar los recursos?
No hay una señal de mercado.
Los expertos deben decidir:
"Estos anticuerpos merece la pena".
"Esta vacuna merece la pena".
Porque tenemos una capacidad de producción limitada para ambos.
Y recaerá en más de una empresa, algo que normalmente no suele ser así,
que lo invente una empresa
y se utilicen las fábricas de diferentes empresas
para obtener la máxima producción del mejor producto.
Yo coordinaría ese tipo de cosas,
pero necesitamos un líder que nos mantenga al día,
de una manera realista y con un comportamiento ejemplar,
además de liderar el camino de la innovación.
CA: Al hablar de estos temas tienes que ser muy diplomático,
así que te agradezco las molestias.
Tienes relación con Anthony Fauci,
que es una persona respetada en la materia para la mayoría de gente.
Pero ¿hasta qué punto está atado?
No se le permite ejercer su función con la libertad
con la que lo podría hacer dadas las circunstancias.
BG: Al Dr. Fauci al principio se le permitía hablar públicamente
y, a pesar de que decía cosas realistas, su prestigio se mantuvo intacto.
Fue capaz de hablar y mantenerlo.
La CDC solía tener la voz cantante.
No es algo absolutamente necesario, pero en crisis sanitarias anteriores
se dejaba que los expertos de la CDC fueran los portavoces.
Están preparados para ello,
así que era un poco inusual que recayera tanta responsabilidad en Fauci
en lugar de la CDC.
Debería ser el Dr. Fauci, que es un investigador brillante
y cuenta con una vasta experiencia, sobre todo en vacunas.
De alguna manera, ha cumplido, siguiendo el consejo de los expertos,
el consejo de los epidemiólogos
y, explicándolo de la manera correcta,
admitió:
"Está bien, podríamos estar ante un rebrote,
por lo que deberíamos comportarnos de esta manera".
Pero es maravilloso que se le haya permitido tener voz.
CA: A veces.
Vamos a pasar a otra pregunta.
Nina Gregory: "¿Cómo está abordando tu fundación
las cuestiones éticas sobre a qué países llega la vacuna primero,
si es que se encuentra una?".
Quizás, Bill, podrías aprovechar el momento
para contarnos cuáles son las dificultades a la hora de encontrar una vacuna
y qué es lo más importante, lo que deberíamos tener presente,
mientras esperamos novedades.
BG: Hay tres vacunas ahora mismo,
si funcionaran, serían las primeras:
la Moderna, que por desgracia no será fácil de producir a gran escala,
así que si funcionara, estaría restringida al ámbito estadounidense;
también está la AstraZeneca, que viene de Oxford,
y la Johnson and Johnson.
Esas son las tres primeras.
Y tenemos resultados en animales
que parecen ser positivos, pero no son definitivos.
En particular, ¿funcionarán en personas mayores?
Tendremos resultados en humanos en los próximos meses.
Las tres estarán controladas por pruebas de seguridad y eficacia.
Por lo que se podrán producir,
pero no tantas como nos gustaría.
Podremos producirlas antes de que acabe el año.
Depende de si la fase 3 es un éxito,
y si se completa antes de que acabe el año,
yo no sería muy optimista al respecto.
En la fase 3 tienes que estudiar de verdad el perfil de seguridad
y la eficacia,
pero se comenzarán a producir.
Y hay cuatro o cinco vacunas con diferentes estrategias
que a lo mejor van tres o cuatro meses por detrás:
Novavax, Sanofi, Merck.
Y financiamos la capacidad de producción de muchas de estas vacunas,
nos encontramos ante unas negociaciones muy complejas,
para conseguir fábricas que estén destinadas a los países más pobres
los que tienen ingresos bajos y medios.
Las vacunas más fáciles de producir,
como las de AstraZeneca y Johnson and Johnson,
nos centraremos en ellas,
las que son más baratas
y puedes construir una sola fábrica para producir 600 millones de dosis.
Así que nos encontramos con unas cuantas vacunas
con potencial.
No creo que estén antes de que acabe el año.
Eso sería el mejor de los casos y unas pocas opciones están cerca,
pero normalmente la tasa de fallo es muy elevada.
CA: Bill, en el caso
de que ni tú ni tu fundación estuvieran presentes,
las dinámicas de mercado probablemente controlarían la situación,
y en cuanto una vacuna fuera prometedora,
los países más ricos acapararían
todo el suministro inicial que hubiera disponible,
la producción lleva su tiempo,
y no quedaría nada para los países más pobres...
Pero lo que estás haciendo
ofreciendo garantías y capacidad de fabricación
a algunos de estos candidatos,
abre la posibilidad de que al menos algunas de estas primeras vacunas
lleguen a países más pobres.
¿Es correcto?
BG: Bueno, no somos los únicos, pero sí,
tenemos un papel central,
junto con un grupo que creamos, llamado CEPI,
Coalición para las Innovaciones en Preparación para Epidemias,
y los líderes europeos están de acuerdo.
Nosotros contamos con experiencia para estudiar las opciones
y decir: "Bien, ¿dónde hay una fábrica con la capacidad de producir esto?
¿En cuál deberíamos invertir primero?
¿Cuándo cambiamos de rumbo y apostamos por una diferente?".
Porque el tipo de persona del sector privado
que realmente entiende de esto, muchos trabajan para nosotros,
y para estos temas confían en nosotros.
Coordinamos muchas fases, pero sobre todo la de producción.
Normalmente se espera que EE. UU. se lo plantee como un problema global
y se involucre.
De momento, nada de eso ha ocurrido.
Tengo conversaciones con miembros del congreso y del gobierno
sobre las próximas medidas de alivio
y puede que tan solo un uno por ciento del presupuesto se destine a proporcionar
ayuda al resto del mundo.
Por lo que es posible, pero es una pena.
El mundo no está acostumbrado a esta ausencia,
y muchos están interviniendo, incluida nuestra fundación,
para encontrar una estrategia
que tenga en cuenta a los países más pobres,
que van a tener mayores porcentajes de fallecidos y efectos negativos,
como la saturación de sus sistemas sanitarios.
La mayoría de las muertes ocurrirán en países en desarrollo,
a pesar de que hayamos visto muchas en Europa y EE. UU.
CA: Me gustaría ponerte una cámara oculta
y escuchar lo que hablas con Melinda sobre este tema,
porque nuestros líderes están cometiendo "crímenes" morales,
por llamarlo de alguna forma,
cuando deberían haber sido más precavidos.
Es decir, una cosa es no llevar la mascarilla modélicamente
y otra muy distinta es no preocuparte por el resto del mundo
cuando te enfrentas a un enemigo común, habría que responder de manera unitaria.
Y, sin embargo,
catalizan una lucha vergonzosa entre países
para conseguir una vacuna, por ejemplo.
Realmente pasará a la historia y se juzgará con dureza.
Es indignante.
¿No lo crees? ¿O me estoy perdiendo algo?
BG: Bueno, no es una cuestión tan en blanco y negro.
EE. UU. ha invertido, de lejos, más dinero en financiar
la investigación de las vacunas que cualquier otro país
y la investigación no tiene límites.
No hay una patente que diga "Oye, si utilizas nuestro dinero,
vas a tener que pagarle una tasa a EE. UU".
Por lo que, en cierto modo, financian la investigación
y eso sirve para todos.
Por otra parte, sí que financian las fábricas solo para EE. UU.
Lo que complica todo es que en los demás problemas sanitarios a nivel global,
Estados Unidos lidera la erradicación de la viruela,
Estados Unidos lidera la erradicación de la polio,
con socios clave como la CDC, la OMS, Rotary, UNICEF, o nuestra fundación.
También en la lucha contra el VIH,
bajo la presidencia de Bush, aunque fuera muy bipartidista,
el PEPFAR fue un éxito rotundo.
Salvó millones de vidas.
El mundo siempre ha esperado que EE. UU. lleve la voz cantante,
tanto a nivel financiero como estratégico,
y se preocupe por conseguir una producción global,
aunque solo sea para evitar que el virus vuelva a EE. UU.
o que la economía mundial siga adelante,
que también es beneficioso para EE. UU. tener demanda externa.
Así que el mundo está...
hay mucha incertidumbre sobre qué funcionará
y la gente se pregunta: "¿Quién está al mando aquí?".
Lo peor de todo ha sido la retirada de la OMS,
eso dificulta las cosas y esperemos que se solucione,
en algún momento,
porque necesitamos la coordinación de la OMS.
CA: Veamos otra pregunta.
Ali Kashani: "En cuanto a la gestión de la pandemia,
¿hay algún modelo a seguir en el resto del mundo?".
BG: Es maravilloso que, además de actuar rápido,
vemos que si tomas a quienes dan positivo
y les realizas una pulsioximetría,
que mide el nivel de saturación de oxígeno en sangre
y además el aparato es muy barato,
puedes determinar con anticipación si hay que enviar a alguien al hospital.
Sorprendentemente, muchos pacientes no se esperan que vayan a empeorar.
Es una cuestión fisiológica interesante, pero no me desviaré del tema.
Por ejemplo, Alemania tiene una tasa de letalidad muy baja
y han hecho ese tipo de monitorización,
Además, por lo que respecta a las instalaciones,
hemos aprendido que la ventilación,
a pesar de hacerse con la mejor intención, se usó de más y de manera errónea
en los primeros días.
Así que los médicos saben mucho más sobre el tratamiento ahora.
Es un conocimiento compartido, en gran parte, a nivel global.
La pulsioximetría como método de detección precoz
probablemente se extienda, pero Alemania fue pionera en esto.
Y, por supuesto, la dexametasona, que afortunadamente es barata,
por vía oral y podemos aumentar la producción.
Eso también se expandirá globalmente.
CA: Bill, quería preguntarte cómo ha sido para ti,
personalmente, todo este proceso.
Porque, a pesar de que el tema te apasione y tengas buenas intenciones,
que es algo evidente para cualquiera que haya hablado contigo unos minutos,
hay unas teorías conspirativas muy descabelladas sobre tu persona.
Acabo de hablar con una empresa llamada Zignal,
que monitoriza las redes sociales.
Y dicen que, hasta la fecha, creo que solo contando Facebook,
hay cuatro millones de publicaciones
que te asocian a algún tipo de teoría conspirativa sobre el virus.
He leído que según una encuesta, más del 40 % de los republicanos
cree que tu posible vacuna
les plantaría un microchip para monitorizar su localización.
Me cuesta llegar a creer semejante porcentaje.
Y que algunas personas se lo lleguen a creer de verdad,
algunas de estas teorías han llegado a aparecer en "Fox News" y similares,
y muchos se lo están tomando tan en serio
que llegan a hacer unas amenazas horribles.
Parece que consigues ignorar este tipo de cosas perfectamente,
pero ¿alguien se ha puesto en tus zapatos?
¿Cómo lo gestionas?
¿Qué está ocurriendo para que se propague este tipo de desinformación?
¿Qué podemos hacer para arreglarlo?
BG: No estoy seguro.
Es algo nuevo para mí,
lo de las teorías conspirativas.
Porque Microsoft tuvo sus controversias,
pero al menos tenía que ver con cosas reales.
Es decir, ¿Windows se quedaba colgado más de lo que debía...?
Sin duda tuvimos problemas por monopolio.
Pero al menos sabía de dónde salían esas cosas.
Cuando comenzaron a surgir esas teorías,
mi primera reacción fue tomármelo a risa.
Para algunos fue muy inadecuado, porque es un tema serio.
Hará que muchas personas estén menos dispuestas a vacunarse.
Y, por supuesto, una vez tengamos la vacuna,
será como las mascarillas: si mucha gente se la pone,
especialmente si es una vacuna que prevenga los contagios,
será tremendamente beneficioso para toda la comunidad
que haya una vacunación masiva.
Así que no sé muy bien qué hacer o decir,
porque soy nuevo en esto de las conspiraciones.
¿Y, en fin, qué puedes responder
sin darle credibilidad al asunto?
Después de que Laura Ingraham, comentarista de "Fox News",
dijera que quiero implantar microchips...
la encuesta no me sorprende tanto, porque es lo que escuchan en la TV.
Es de locos.
La gente está recurriendo a respuestas fáciles
antes que informarse bien sobre virología.
CA: Bueno, TED es apolítico, pero creemos en la verdad.
Yo diría lo siguiente:
Laura Ingraham, le debes a Bill Gates una disculpa y que te retractes.
Es así.
Y si a algún espectador
se le pasa por la cabeza que este hombre esté metido en algún tipo de conspiración,
debería hacérselo mirar.
No tiene ni pies ni cabeza.
Quienes conocemos a Bill desde hace muchos años,
sabemos cómo le apasiona lo que hace y lo comprometido que está
como para afirmar que están locos.
Pasemos página,
y centrémonos en el problema real que es solucionar esta pandemia.
De verdad, ya basta.
Si alguien en el chat tiene alguna sugerencia,
una sugerencia constructiva,
para acabar con las conspiraciones, porque se retroalimentan.
Ahora dirán que solo lo digo porque formo parte de la conspiración,
o alguna barbaridad así.
¿Cómo podemos recobrar...
la confianza en la información?
Tenemos que hacer algo al respecto.
¿Tenemos alguna pregunta de la comunidad?
Aria Bendix, de Nueva York:
"¿Alguna sugerencia personal para quienes quieren reducir
el riesgo de infección dados los repuntes que estamos viendo?".
BG: Bueno, va bien tener un trabajo
que te permita trabajar desde casa y atender reuniones virtuales,
o incluso algunas actividades sociales,
por ejemplo, yo hago videollamadas con muchos amigos.
Amigos que están en Europa y a saber cuándo podré verlos,
pero nos organizamos para hablar regularmente.
Si mantienes un cierto aislamiento
no corres mucho riesgo.
Sin embargo, si nos juntamos con muchas personas,
ya sea por cuestiones de trabajo o para socializar,
aumenta el riesgo.
Especialmente en las comunidades en las que han aumentado los casos,
aunque no sea bajo mandato, esperamos que la gente sea responsable
y disminuya el contacto fuera de su núcleo familiar.
CA: Bill, me preguntaba si podrías hablarnos
un poco sobre tu trabajo filantrópico.
Obviamente, tu fundación ha jugado un papel crucial,
pero me refiero a la filantropía en términos más generales.
Empezaste la campaña The Giving Pledge (La promesa de dar),
conseguiste que muchos millonarios se unieran a la causa
y prometieron donar la mitad de su fortuna
antes o después de fallecer.
Pero es algo muy complicado, no es nada fácil donar tanto dinero.
Tú mismo, creo,
desde que comenzaste The Giving Pledge
hará unos diez años, no estoy seguro,
pero tu propio patrimonio se ha doblado desde aquel entonces
a pesar de ser líder mundial en filantropía.
¿Es realmente difícil donar dinero de manera eficaz
para hacer del mundo un lugar mejor?
¿O deberían los donantes, especialmente los más ricos,
comenzar a comprometerse con unas fechas
y decir: "Cada año donaré un porcentaje de mi patrimonio
y, conforme pase el tiempo,
tal vez aumente.
Porque si lo digo de verdad,
debería cumplir mi palabra y tratar de encontrar
una manera de conseguirlo".
¿Sería pedir demasiado?
BG: Aumentar las donaciones sería extraordinario.
Nuestro objetivo,
tanto con la Gates Foundation como con The Giving Pledge,
es ayudar a la gente a encontrar causas con las cuales conecten.
La gente dona cuando le apasiona la causa.
Y por supuesto que las cifras importan,
pero hay muchas causas que necesitan ayuda.
Eliges a qué causa apoyar cuando ves a alguien enfermo,
cuando ves a alguien que no recibe ayudas sociales,
cuando ves algo que ayuda a reducir el racismo.
Algo te toca la fibra sensible, por lo que decides donar.
Y, por descontado,
unas pocas donaciones no acabaran con el problema.
Tenemos que aumentar la ambición de los filántropos.
La filantropía colaborativa,
que están haciendo posible a través de Audacious,
hay otros cuatro o cinco grupos que están reuniendo filántropos.
Es algo fantástico, porque aprenden los unos de los otros,
se dan seguridad mutuamente...
Piensan: "Oye, yo invierto en x, y otras cuatro personas también,
por lo que puedo causar un mayor impacto".
Con un poco de suerte les pique el gusanillo de la filantropía,
aunque esa donación no consiga los resultados esperados,
y quieran seguir probando.
Así que, sí, me encantaría que aumentaran las donaciones
y que quienes empiecen lo encuentren divertido,
que les haga sentirse realizados.
Puedes involucrarte en familia.
En mi caso, a Melinda y a mí nos encanta hacerlo juntos,
aprender juntos.
En algunas familias participan hasta los más pequeños en estas actividades.
Y a veces son los que más se implican.
Cuando tienes mucho dinero
un millón de dólares te sigue pareciendo mucho dinero,
pero si tienes miles de millones, deberías donar cientos de millones.
Es curioso que dependiendo de tus gastos personales,
te mantienes en esos niveles.
Tiene sentido socialmente.
Pero en tus donaciones deberías apostar más alto,
de lo contrario, solo será un deseo,
y no conseguirás un cambio real ni disfrutarlo tanto como podrías.
Así que...
no queremos que nadie se sienta obligado,
pero tanto tú como yo queremos inspirar a otros filántropos
a que vean el entusiasmo, que vean las oportunidades
más rápido que en el pasado,
porque no importa si se trata de problemas de raza, enfermedades o injusticia social,
lo bueno es que la filantropía podría conseguir rápidamente,
si funcionara, que los gobiernos se sumaran a la causa.
Y tanto que necesitamos soluciones, necesitamos esa esperanza y progreso,
las expectativas están altas,
para encontrar soluciones a problemas muy difíciles.
CA: Bueno, a la mayoría de filántropos, incluso a los mejores,
les cuesta dar más de cierto porcentaje de su patrimonio cada año,
pese a que los más ricos suelen tener acceso
a grandes oportunidades de inversión.
La fortuna de muchos está aumentando entre un 7 % y un 10 % al año.
¿No crees que para donar realmente la mitad de tu fortuna
en algún momento tienes que pensar en donar un cinco, seis, siete, ocho,
10 % de tu patrimonio cada año?
¿No sería lo más lógico?
BG: Sí, hay gente como Chuck Feeney,
que se comportó ejemplarmente y donó todo su dinero.
Melinda y yo también hemos hablado de aumentar nuestras donaciones.
Como has comentado previamente, hemos tenido suerte con la financiación,
que provenía de diversas fuentes.
En general, a las fortunas tecnológicas les ha ido bastante bien,
incluso este año.
Es uno de los contrastes más grandes
con lo que está pasando en el mundo.
Y sí que me parece que se espera de nosotros que aceleremos el proceso;
hay una razón para acelerar
y a los gobiernos les vendría bien la ayuda.
Sí, el gobierno pone mucho dinero, pero necesita ayuda para invertirlo bien,
para saber dónde no invertir.
Y si alguien está dispuesto a donar a los países en vías de desarrollo,
porque sus gobiernos
no pueden imprimir cheques por valor del 15 % del PIB
así que están sufriendo enormemente, en términos económicos por sí solos,
sin tener en cuenta a la pandemia.
Es una tragedia.
Han vivido un retroceso de cinco años, en cuanto al progreso que se esperaba,
y en algunos casos, solo la duda de su estabilidad ya es bastante dañina.
CA: Bien, Bill,
sigo impresionado por lo que Melinda y tú han conseguido.
Están haciendo lo correcto,
tratando de arreglar tantos problemas,
y la cantidad de tiempo que dedican a mejorar el mundo a gran escala,
y por descontado la cantidad de dinero,
además de la pasión con la que lo hacen.
Me parece impresionante,
y estoy muy agradecido de que nos hayas acompañado.
Muchísimas gracias,
y, la verdad, en lo que queda de año
vamos a necesitar más que nunca tus habilidades y recursos.
Por lo que buena suerte.
BG: Gracias.
Me divierte mi trabajo y soy optimista, así que gracias, Chris.
Chris Anderson : Bienvenue, Bill Gates.
Bill Gates : Merci.
CA : Parfait. Je suis ravi que vous soyez là, Bill.
Nous avons eu une discussion TED il y a environ trois mois
sur cette pandémie,
et à l'époque, je pense un peu moins – je crois que c'était fin mars –
moins de 1 000 personnes étaient mortes aux États-Unis
et moins de 20 000 dans le monde.
Les chiffres sont maintenant de 128 000 morts aux États-Unis
et de plus de 500 000 décès dans le monde
en trois mois.
En trois mois.
Quel est votre avis sur les possibilités pour le reste de l'année ?
Vous regardez beaucoup de modèles.
Selon vous, quels sont les meilleurs et les pires scénarios ?
BG : La gamme des scénarios est malheureusement assez grande,
y compris celle, en entrant dans l'automne,
d'avoir des taux de mortalité qui rivalisent avec les pires taux
du mois d'avril.
Si beaucoup de jeunes sont infectés,
Ils finiront par infecter à nouveau les personnes âgées,
et il y aura des cas dans les maisons de retraite,
les refuges de sans-abris,
les endroits où nous avons déjà eu beaucoup de morts.
La voie de l'innovation, que nous allons probablement évoquer –
les diagnostics, les thérapies, les vaccins –
il y a de bons progrès dans ce domaine,
mais rien qui ne puisse fondamentalement changer le fait
que cet automne aux États-Unis pourrait être très mauvais,
et c'est pire que ce à quoi je m'attendais il y a un mois,
le degré de notre retour à une mobilité élevée,
sans porter de masque,
et maintenant le virus a atteint de nombreuses villes
où il n'était pas présent auparavant de façon significative,
donc ce sera un défi.
Il n'y a pas de scénario bien inférieur au taux de mortalité actuel,
qui s'élève à environ 500 morts par jour,
mais il y a un risque élevé de remonter
jusqu'à 2 000 morts par jour comme auparavant,
parce que nous n'avons pas établi la distanciation nécessaire,
ni modifié nos comportements,
comme nous l'avions fait en avril et en mai.
Et nous savons que ce virus est relativement saisonnier,
ainsi que la vigueur de l'infection,
due à la température, à l'humidité ou au temps passé à l'intérieur,
s'aggravera à l'approche de l'automne
CA : Dans des scénarios aux États-Unis,
si vous extrapolez ces chiffres,
nous nous retrouvons avec
plus de 250 000 décès,
peut-être même cette année si nous ne sommes pas prudents.
Dans le monde, le nombre de morts pourrait, d'ici la fin de l'année,
se compter en millions, avec un « s ».
Y a-t-il des preuves que les températures plus élevées de l'été
nous ont vraiment aidés ?
BG : Ils n'en sont pas absolument sûrs,
mais il est vrai que le modèle de l'IHME a cherché à prendre en compte la saison,
la température et l'humidité,
pour essayer d'expliquer pourquoi le mois de mai n'a pas été pire que prévu.
Et à mesure que nous sortions, que la mobilité augmentait,
les modèles s'attendaient à ce qu'il y ait plus d'infections et de décès,
et le modèle n'arrêtait pas de dire :
« Mais il faut tenir compte de cette saisonnalité
pour savoir pourquoi mai n'a pas été pire,
pourquoi juin n'a pas été pire. »
Et nous voyons dans l'hémisphère sud,
le Brésil,
dont la saison est le contraire,
toute l'Amérique du Sud est en proie à une énorme épidémie.
L'Afrique du Sud connaît une croisse très rapide de l'épidémie.
Heureusement, l'Australie et la Nouvelle-Zélande,
les derniers pays de l'hémisphère sud,
ont des nombres de cas vraiment faibles,
et donc, bien qu'ils doivent continuer à faire baisser leurs cas,
ils disent : « Oh, nous avons 10 cas,
c'est très sérieux, débarrassons-nous de ça. »
Ce sont donc des pays étonnants qui ont des chiffres si bas
que les tests, le traçage et la quarantaine
s'efforcent de les maintenir, à un niveau très proche de zéro.
CA : Aidés peut-être un peu par leur isolement géographique
et par une densité moindre, moins de densité de population.
Mais néanmoins, ils ont des politiques intelligentes.
BG : Oui, tout est tellement exponentiel
qu'un peu de bon travail suffit amplement.
Ce n'est pas un problème linéaire.
La recherche de contacts, avec le nombre de cas actuellement aux États-Unis,
c'est extrêmement important de le faire,
mais cela ne ramènera pas à zéro.
Cela vous aidera à diminuer,
mais c'est trop contraignant.
CA : OK, donc en mai et juin aux États-Unis,
les chiffres étaient un peu meilleurs que les prédictions des modèles
et on suppose que cela pourrait être en partie dû à une météo plus clémente.
Aujourd'hui, nous constatons ce qu'on décrirait
comme une augmentation très alarmante du nombre de cas aux États-Unis ?
BG : C'est vrai, c'est –
Dans la région de New York, par exemple,
les cas continuent à diminuer quelque peu,
mais dans d'autres régions du pays,
principalement le sud en ce moment,
des augmentations compensent cela,
et le taux de tests positifs chez les jeunes
est plus élevé que ce que nous avons vu, même dans les zones les plus touchées.
Ainsi, clairement, les jeunes sont redevenus plus mobiles
que les personnes âgées,
donc la pyramide des âges des infections est en ce moment très jeune,
mais en raison des ménages multigénérationnels
et des employés dans les maisons de santé,
malheureusement, cela va remonter,
à la fois le décalage et la transmission,
de nouveau vers les personnes âgées
et leur taux de mortalité va commencer à remonter,
alors qu'il était en baisse –
de 2 000 à près de 500 actuellement.
CA : Est-ce en partie dû au décalage de trois semaines
entre le nombre de cas et le nombre de décès ?
Et aussi, peut-être, en partie parce que
il y a eu des mesures efficaces
et que nous voyons la possibilité
que le taux global de mortalité diminue un peu
maintenant que nous avons acquis plus de connaissances ?
BG : Oui, le taux de mortalité est toujours plus faible
quand on évite la surcharge.
Et donc l'Italie, au moment de la surcharge,
l'Espagne, voire New York au début,
certainement la Chine,
où on ne pouvait même pas apporter les soins basiques,
l'oxygène et le reste.
Une étude que notre fondation a financée au Royaume-Uni
a découvert que le seul autre médicament que le remdésivir
qui a fait ses preuves sur le plan thérapeutique,
c'est la dexaméthasone,
qui pour les patients gravement atteints,
réduit d'environ 20 % les décès,
et il y a encore beaucoup de choses comme ça.
L'hydroxychloroquine n'a jamais produit de données positives.
Donc les études cliniques sont presque clôturées.
Il y a encore quelques tests cliniques en cours,
mais avec la liste de choses qui sont testées,
y compris, finalement, les anticorps monoclonaux,
nous aurons quelques outils en plus pour l'automne.
Et donc, quand on parle de taux de mortalité,
la bonne nouvelle, c'est que nous avons déjà certaines innovations
et nous en aurons d'autres, même à l'automne.
Nous devrions commencer à disposer d'anticorps monoclonaux,
l'unique thérapie à m'enthousiasmer autant.
CA : Je vais vous demander de m'en dire un peu plus dans une seconde,
mais pour faire le point sur le taux de mortalité :
dans un système de santé performant,
prenez les États-Unis en dehors des endroits surpeuplés,
quel est selon vous
le nombre actuel de décès, approximativement,
en pourcentage du nombre total de cas ?
Sommes-nous en dessous de 1%, peut-être ?
BG : Si vous avez détecté chaque cas, oui,
vous êtes bien en dessous de 1 %.
Les spécialistes se disputent entre 0,4 et 0,5.
Quand on parle des asymptomatiques,
ce taux est probablement inférieur à 0,5
et c'est une bonne nouvelle.
Cette maladie aurait pu être une maladie à 5 %.
La dynamique de transmission de cette maladie
est plus complexe que ce que même les experts avaient prévu.
Le nombre de cas présymptomatiques et asymptomatiques
et le fait qu'ils n'aient pas de toux,
qu'on pourrait remarquer : « Hé, je tousse » –
la plupart des maladies respiratoires vous font tousser.
Celle-ci, à ses débuts, ne fait pas tousser.
On continue de chanter, rire, parler.
En fait, ce sont notamment les super-diffuseurs,
avec une charge virale très élevée,
qui provoquent la contagion.
Et c'est plutôt nouveau,
même les experts ont dû dire : « Nous avons été pris de court ».
L'ampleur de la propagation asymptomatique
et l'absence de toux
empêchent de le détecter comme pour la grippe ou la tuberculose.
CA : Oui, c'est une ruse diabolique du virus.
Quel est le pourcentage de la transmission asymptomatique
comparé au total des transmissions ?
J'ai entendu dire que peut-être près de la moitié des transmissions
sont tout simplement présymptomatiques.
BG : Oui, si vous comptez les présymptomatiques,
alors la plupart des études montrent que c'est environ à 40 %
et il n'y a jamais non plus de symptômes.
La quantité de virus reçue dans les voies respiratoires supérieures
est quelque peu déconnectée.
Certains y en ont beaucoup, mais très peu dans les poumons
et ce qui arrive dans les poumons provoque de très mauvais symptômes –
ainsi que dans d'autres organes, mais principalement les poumons –
et c'est à ce moment-là que vous allez vous soigner.
Le pire des cas en matière de diffusion,
c'est d'avoir beaucoup de virus dans les voies respiratoires supérieures
mais presque pas dans les poumons,
donc on ne cherche pas à se soigner.
CA : C'est vrai.
Donc, si vous ajoutez les asymptomatiques
aux présymptomatiques,
est-ce que plus de 50 % de la transmission
vient en fait des asymptomatiques ?
BG : Oui, la transmission est plus difficile à mesurer.
Nous observons certains points chauds,
mais c'est un enjeu énorme avec le vaccin :
est-ce que, en plus d'éviter de tomber malade,
ce que veut tester l'essai,
il empêchera aussi de diffuser le virus aux autres ?
CA : Donc, ce vaccin,
c'est une question majeure, parlons-en.
Mais avant d'y arriver,
y a-t-il eu d'autres surprises ces derniers mois
concernant ce virus
qui ont un impact réel sur la façon dont nous devons y faire face ?
BG : Nous ne pouvons toujours pas déterminer qui sont les super-diffuseurs
en fonction de leur profil.
On n'y arrivera peut-être pas.
C'est peut-être tout simplement aléatoire.
Si nous pouvions les identifier,
ils sont à l'origine de la majorité des transmissions,
quelques personnes avec des charges virales très élevées.
Mais malheureusement, nous n'avons pas encore réussi.
Pour ce mode de diffusion,
si vous êtes dans une pièce et que personne ne parle,
il y a beaucoup moins de transmission.
Et donc bien que le virus puisse se transmettre dans un avion,
la durée de contact ou la proximité ne sont pas si importantes,
parce que contrairement à une chorale ou un restaurant par exemple,
on n'expire pas en parlant fort
autant que dans d'autres environnements intérieurs.
CA : Hmm.
Que pensez-vous de l'éthique d'une personne qui prend l'avion
et refuse de porter un masque ?
BG : Si l'avion lui appartient, pas de problème.
S'il y a d'autres personnes dans l'avion,
qui mettent en danger ces autres personnes.
CA : Au début de la pandémie,
l'OMS n'a pas conseillé que les gens portent des masques.
Ils craignaient de les soustraire aux soignants en première ligne.
Rétrospectivement, ont-ils commis une grave erreur ?
BG : Oui.
Tous les experts regrettent que l'importance des masques –
qui est liée en quelque sorte au nombre d'asymptomatiques ;
si les gens étaient très symptomatiques,
comme pour Ebola,
alors ils seraient identifiés et isolés
et donc il n'y aurait pas besoin d'une chose comme un masque.
L'importance des masques,
que les masques médicaux ont une chaîne d'approvisionnement différente
des masques normaux,
qu'il était possible de produire autant de masques normaux,
que cela arrêterait cette contagion présymptomatique,
jamais symptomatique,
c'était une erreur.
Mais ce n'était pas une conspiration.
C'est quelque chose que, désormais, nous connaissons mieux.
Encore aujourd'hui, nous en savons moins sur les masques
que ce que nous ne voulons admettre,
mais nous savons qu'ils sont importants.
CA : Très bien, je vais prendre quelques questions
de la communauté.
On va les remonter.
Jim Pitofsky : « Les États-Unis ont-ils, selon vous, déconfiné trop tôt ?
Si oui, que doivent faire les États-Unis pour bien affronter cette pandémie ? »
BG : La question des arbitrages à faire
entre les avantages d'aller à l'école
face au risque des enfants de tomber malades parce qu'ils vont à l'école,
ce sont des questions très difficiles
et je ne pense pas que quelqu'un puisse dire :
« Je vais vous dire comment faire tous ces arbitrages. »
Comprendre d'où vient la transmission,
le fait que les jeunes sont bel et bien infectés
et font partie de la chaîne de transmission multigénérationnelle,
nous devons le faire savoir.
Si l'on regarde seulement du côté de la santé,
nous avons déconfiné trop facilement.
Déconfiner pour préserver la santé mentale,
tout en cherchant des solutions classiques comme les vaccins ou d'autres soins,
présente des avantages.
Je pense que certains déconfinements ont créé plus de risques que de bénéfices.
Ouvrir les bars aussi rapidement qu'ils l'ont fait,
est-ce que c'est essentiel pour la santé mentale ?
Peut-être pas.
Je ne pense pas que nous aurions déconfiné avec autant d'empressement
si, à mesure que nous l'étudions,
nous avions compris que nous n'aurions pas dû rouvrir aussi rapidement.
Mais il y a aussi les écoles,
là où je suis aujourd'hui.
Pour l'organisation exacte à l'automne des écoles en zone urbaine,
je n'ai pas de vision tranchée
sur les arbitrages spécifiques qui sont en jeu.
Il y a d'énormes avantages à laisser ces enfants aller à l'école,
mais comment évaluez-vous le risque ?
Dans une ville où il n'y a pas beaucoup de cas,
je dirais que le bénéfice est réel.
Mais cela implique aussi une surprise potentielle.
Les cas pourraient apparaître et il faudrait alors tout changer,
ce qui n'est pas simple.
Mais je pense qu'aux États-Unis,
il y aura des endroits où ce ne sera pas un bon arbitrage.
Presque toutes les inégalités
ont été aggravées par cette maladie :
le type d'emploi, l'accès à Internet,
la capacité de votre école à organiser l'apprentissage en ligne.
Les cols blancs,
les gens sont gênés de l'admettre,
certains sont plus productifs
et profitent de la flexibilité que le confinement à domicile a créée.
Et c'est terrible
quand vous savez que beaucoup de gens souffrent à bien des égards,
y compris leurs enfants qui ne vont pas à l'école.
CA : Oui. Passons à la question suivante.
[Nathalie Munyampenda] « Pour nous au Rwanda,
une intervention politique précoce a fait la différence.
Quelles interventions politiques suggérer à ce stade aux États-Unis ? »
Bill, je rêve du jour où vous seriez nommé
haut commissaire au coronavirus
avec le pouvoir de parler au public.
Que feriez-vous ?
BG : Les outils d'innovation
sont probablement les atouts pour moi et la fondation.
Il est clair que certaines politiques de déconfinement ont été trop permissives,
mais je pense que tout le monde
peut s'engager dans cette voie.
Il nous faut des dirigeants
qui admettent que le problème est toujours énorme
et qui ne le détournent pas seulement en quelque chose de politique,
du genre : « Oh, n'est-ce pas génial ce que nous avons fait ? »
Non, ce n'est pas génial,
mais il y a beaucoup de gens, y compris des experts –
qui n'avait pas une compréhension approfondie,
et tout le monde regrette, quelle que soit l'action entreprise,
ne pas l'avoir entreprise une semaine plus tôt.
Les outils d'innovation
concentrent le travail de la fondation :
les anticorps, les vaccins.
Nous disposons d'une grande expertise,
en dehors du secteur privé.
Nous pouvons donc travailler de façon neutre avec l'ensemble des États
et des entreprises.
Notamment pour décider si un produit est rentable,
lequel doit être financé ?
Il n'y a pas de signal de marché pour cela.
Les experts doivent dire : « Cet anticorps mérite d'être fabriqué.
Ce vaccin mérite d'être fabriqué. »
Parce que nous avons une production très limitée pour ces deux choses,
et c'est interentreprises, ce qui n'arrive jamais dans le cas normal,
quand une entreprise l'invente
et puis utilise les usines de production de nombreuses entreprises
pour avoir le meilleur choix d'échelle maximale.
C'est donc moi qui devrait coordonner ces choses,
mais nous avons besoin d'un dirigeant qui nous tient informés,
qui est réaliste
et qui nous montre le comportement à suivre,
ainsi que la voie de l'innovation.
CA : Vous devez être un maître en diplomatie
dans votre façon d'en parler.
Je comprends presque le malaise qui règne ici.
Mais vous parlez régulièrement avec Anthony Fauci,
qui est une voix avisée sur ce sujet selon la plupart des gens.
Mais dans quelle mesure est-il paralysé ?
Il n'est pas habilité à jouer pleinement le rôle
qu'il pourrait avoir dans ces circonstances.
BG : Le docteur Fauci a pu bénéficier d'un certain temps d'antenne,
et même s'il a tenu des propos réalistes,
son prestige est resté intact.
Il peut s'exprimer de cette manière.
En règle générale, le CDC est le principal porte-parole dans ce domaine.
Ce n'est pas absolument nécessaire,
mais lors des précédentes crises sanitaires,
on a laissé les experts du CDC
être les porte-paroles.
Ils sont formés à cela,
et il est donc un peu inhabituel de voir à quel point il a fallu se fier à Fauci
plutôt qu'au CDC.
Il a fallu que ce soit Fauci, qui est un brillant chercheur,
si expérimenté, notamment en matière de vaccins.
D'une certaine manière, il l'est devenu, en suivant les conseils généraux
d'épidémiologie
et en les expliquant de la bonne manière,
ce qu'il admet :
« OK, nous avons peut-être un rebondissement ici,
et c'est pourquoi nous avons besoin d'agir de la sorte. »
Mais c'est fantastique que sa voix ait pu se faire entendre.
CA : Parfois.
Passons à la question suivante.
Nina Gregory : « Comment vous et votre fondation
abordez-vous la question éthique de quel pays recevra en premier le vaccin,
à supposer que vous en trouviez un ? »
Et peut-être, Bill,
dites-nous où en est la recherche du vaccin
et quels sont les éléments clés auxquels nous devrions tous penser
en suivant les actualités à ce sujet.
BG : Il y a trois vaccins qui sont,
s'ils fonctionnent, les premiers :
le Moderna, qui malheureusement, ne pourra pas être étendu très facilement,
donc s'il fonctionne, ce sera surtout destiné aux États-Unis ;
puis il y a l'AstraZeneca, qui vient d'Oxford ;
et le Johnson and Johnson.
Ce sont les trois premiers.
Et nous avons des données sur les animaux
qui ont l'air prometteuses mais pas définitives,
notamment pour les personnes âgées,
et nous aurons des données humaines au cours des prochains mois.
Ces trois vaccins seront contrôlés par un test de fiabilité et d'efficacité.
C'est-à-dire que nous pourrons en fabriquer,
mais pas autant que nous le souhaitons.
Nous serons en mesure d'en fabriquer avant la fin de l'année.
Quant à la réussite de la phase 3
et son achèvement d'ici la fin de l'année,
je ne suis pas très optimiste.
La phase 3 est celle où il faut examiner de façon exhaustive la fiabilité
et l'efficacité,
mais elle va bientôt commencer.
Et puis, il y a quatre ou cinq vaccins avec des approches différentes
qui ont peut-être trois ou quatre mois de retard :
Novavax, Sanofi, Merck.
Nous finançons la capacité des usines pour beaucoup de ces –
quelques négociations complexes se déroulent actuellement sur ce –
pour que des usines soient dédiées aux pays les plus pauvres,
ceux à revenus faibles et moyens.
Il y a des vaccins très évolutifs
comme ceux d'AstraZeneca et Johnson et Johnson.
On se concentre sur eux,
ceux qui sont peu coûteux
et pour lesquels avec une seule usine, on peut fabriquer 600 millions de doses.
Ainsi, un certain nombre de vaccins
sont en création.
Je ne vois rien avant la fin de l'année.
C'est vraiment dans le meilleur des cas.
Et quand il ne reste plus que quelques vaccins,
ils ont généralement un taux d'échec élevé.
CA : Bill, est-il vrai
que si vous et votre fondation n'étiez pas impliqués,
la dynamique du marché conduirait probablement à une situation
où, dès qu'apparaît un nouveau vaccin prometteur,
les pays les plus riches se précipiteraient pour engloutir
toute la production initiale disponible –
cela prend peu de temps pour la fabriquer,
mais il n'y aurait rien pour les pays les plus pauvres –
mais est-ce que, concrètement,
en donnant des garanties et des capacités de fabrication
à certains nouveaux vaccins,
vous permettez qu'au moins quelques premiers vaccins produits
aillent aux pays les plus pauvres ?
Est-ce exact ?
BG : Il n'y a pas que nous, mais oui,
nous jouons un rôle central,
avec un groupe, le CEPI, la Coalition de préparation aux épidémies,
que nous avons créé en accord avec les dirigeants européens.
Nous avons maintenant l'expertise pour examiner chaque vaccin
et dire : « Où y a-t-il une usine dans le monde
qui a les capacités pour le produire ?
Où devrions-nous mettre l'argent pour démarrer ?
Quels doivent être les étapes
pour transférer l'argent à un autre ? »
Parce que le type de personnes du secteur privé
qui comprennent vraiment ce genre de choses,
certains travaillent pour nous
et, sur ce sujet, nous sommes un tiers de confiance,
nous devons en grande partie coordonner, en particulier l'étape de la fabrication.
En général, on pense que les États-Unis voient cela comme un problème mondial
et s'y impliquent.
Jusqu'à présent, aucune activité n'a eu lieu en ce sens.
Je parle avec les membres du Congrès et de l'administration
de la date du prochain projet de loi
qui accordera peut-être 1% de ses fonds à ces outils
pour aider le monde entier.
C'est donc possible,
mais c'est regrettable,
et il y a ce vide,
auquel le monde n'est pas si habitué.
Beaucoup de gens interviennent, y compris notre fondation,
pour essayer d'avoir une stratégie,
y compris pour les pays les plus pauvres,
qui souffriront d'un pourcentage élevé de décès et d'effets négatifs,
notamment le fait que leur système de santé vont être dépassés.
Les pays en développement auront la plupart des décès,
malgré l'énorme quantité de décès qui ont eu lieu en Europe et aux États-Unis.
CA : J'aimerais être une mouche sur le mur
et vous entendre, vous et Melinda, parler de ça,
de tous les problèmes éthiques – de ces « crimes » disons,
commis par des dirigeants qui devraient être mieux avisés.
Je veux dire, c'est une chose de ne pas prévoir le port du masque,
mais c'en est une autre de ne pas contribuer à aider le monde
face à un ennemi commun,
de réagir unis dans l'humanité,
et à la place –
favoriser une course vraiment inconvenante entre les nations
pour lutter pour les vaccins, par exemple.
Cela semble juste – il est certain que l'histoire jugera cela sévèrement.
C'est tout simplement écoeurant.
Est-ce que j'ai raison ?
BG : Ce n'est pas tout à fait aussi noir et blanc que cela.
Les États-Unis ont débloqué plus d'argent
pour financer la recherche fondamentale sur ces vaccins
que n'importe quel pays, et de loin,
et ces recherches ne sont pas limitées.
Il n'y a pas une sorte de redevance : « Si vous prenez notre argent,
vous devez payer une taxe aux États-Unis ».
Ils le font, dans la mesure où ils financent la recherche,
c'est pour tout le monde.
Le financement des usines, c'est juste pour les États-Unis.
Ce qui rend la tâche difficile, c'est que pour tous les problèmes de santé mondiaux,
les États-Unis sont en tête de l'éradication de la variole,
les États-Unis sont en tête de l'éradication de la polio,
avec des partenaires clés – le CDC, l'OMS, le Rotary, l'UNICEF, notre fondation.
Donc le monde – et pour le VIH,
sous la direction du président Bush, mais c'était très bipartisan,
le PEPFAR était incroyable.
Il a permis de sauver des dizaines de millions de vies.
Et c'est ainsi que le monde a toujours attendu des États-Unis
qu'ils soient au moins les premiers,
financièrement, stratégiquement, pour produire pour le monde entier,
même si c'est juste pour éviter que l'infection ne revienne aux États-Unis
ou pour relancer l'économie mondiale,
ce qui aide l'emploi aux États-Unis
grâce à la demande en dehors des États-Unis.
Le monde est donc en quelque sorte –
il y a toute cette incertitude à propos de ce qui fonctionnera,
et il y a cette question : « Qui est aux manettes ici ? »
Et donc la pire des choses, le retrait de l'OMS,
c'est une difficulté qui, espérons-le, sera corrigée
à un moment donné,
parce que nous avons besoin de cette coordination
par l'intermédiaire de l'OMS.
CA : Prenons une autre question.
Ali Kashani : « Y a-t-il des modèles particulièrement réussis
de gestion de la pandémie que vous avez observés dans le monde ? »
BG : C'est fascinant, en plus d'agir très tôt,
il y a bien sûr le fait de prendre des personnes testées positives
pour surveiller leur pouls,
qui est la saturation en oxygène dans le sang,
un détecteur très bon marché,
et puis vous savez s'il faut les emmener à l'hôpital assez tôt.
Bizarrement, les patients ne savent pas quand les choses vont s'aggraver.
C'est un élément physiologique intéressant que je n'aborderai pas.
Et c'est ainsi que l'Allemagne a un taux de létalité assez faible
obtenu grâce à ce type de surveillance.
Et puis, bien sûr, concernant les équipements,
nous avons appris que les respirateurs, bien qu'extrêmement importants,
ont en fait été trop utilisés d'une mauvaise façon
dans les premiers jours.
Donc, la santé – les médecins connaissent bien plus le traitement aujourd'hui.
La majeure partie de ce phénomène est mondiale.
Utiliser le pouls comme indicateur précoce,
va probablement se répandre,
même si l'Allemagne y a fait figure de pionnier.
Et, bien sûr, la dexaméthasone – c'est bon marché, c'est oral,
on peut accélérer sa production
à l'échelle mondiale.
CA : Bill, je voudrais vous demander
comment vous avez personnellement vécu tout ce processus.
Parce que, bizarrement, même si votre ardeur et vos bonnes intentions
semblent complètement évidentes pour tous ceux qui vous ont rencontré,
il y a ces folles théories du complot qui circulent à votre sujet.
Je viens de le vérifier grâce à une société appelée Zignal
qui surveille les réseaux sociaux.
Ils disent qu'à ce jour, rien que sur Facebook je pense,
plus de quatre millions de messages ont été publiés
qui vous associent à une sorte de théorie du complot autour du virus.
J'ai lu que selon un sondage, plus de 40 % des Républicains
pensent que le vaccin que vous allez lancer
va implanter une sorte de micropuce dans les gens pour les localiser.
Je n'arrive même pas à comprendre ce chiffre.
Et puis des gens pensent que c'est suffisamment sérieux,
certains d'entre eux en ont même parlé sur "Fox News » et ainsi de suite.
Des gens prennent ça tellement sérieusement
qu'ils font des menaces tout à fait horribles.
Vous semblez faire du bon travail en faisant abstraction de tout cela,
mais en réalité, qui d'autre a déjà été dans cette position ?
Comment gérez-vous la situation ?
Dans quel monde vivons-nous
pour que ce type de désinformation puisse exister ?
Que faire pour aider à la corriger ?
BG : Je ne suis pas sûr qu'on peut y arriver.
Et c'est quelque chose de nouveau,
ces théories du complot.
Microsoft avait sa part de controverses,
mais au moins c'était lié au monde réel.
Windows a-t-il planté plus qu'il ne le devrait ?
Il y a eu des problèmes d'antitrust.
Mais au moins, je savais ce que c'était.
Quand ces théories sont apparues,
ma première réaction a été d'en rire.
On m'a dit que c'était complètement inapproprié,
parce que c'est un sujet très sérieux.
Ces théories vont contribuer à ce que moins de gens veuillent se faire vacciner.
Et, bien sûr, une fois que nous aurons ce vaccin,
ce sera comme avec les masques,
plus il y a des gens vaccinés,
en particulier s'il s'agit d'un vaccin qui bloque la transmission,
plus il y a un bénéfice commun important
de généraliser l'adoption de ce vaccin.
Je suis donc un peu coincé,
ne sachant pas trop quoi dire ou quoi faire,
parce que les théories du complot sont quelque chose de nouveau pour moi.
Et que dire
pour ne pas donner de crédit à ces théories ?
Avec le fait qu'une journaliste de Fox News, Laura Ingraham,
ait dit que j'allais installer des puces aux gens,
ce sondage n'est pas si surprenant car c'est ce que les gens ont entendu
à la télévision.
C'est dingue.
Et de toute évidence, les gens cherchent des explications plus simples
que d'aller se renseigner sur la virologie.
CA : Enfin,
TED est apolitique,
mais nous croyons en la vérité.
Je dirais ceci :
Laura Ingraham, vous devez à Bill Gates des excuses et de rétablir la vérité.
Vous le devez.
Et tous ceux qui nous regardent,
si vous pensez un instant que cet homme est impliqué dans une sorte de complot,
allez vous faire examiner.
Vous délirez.
Nous connaissons Bill depuis suffisamment d'années
et avons été témoins de sa passion et de son engagement pour savoir
que vous délirez.
Alors, laissez tomber,
et concentrons-nous sur le problème réel de la résolution de cette pandémie.
Honnêtement.
Si quelqu'un sur le forum a une suggestion,
une suggestion positive sur comment
se débarrasser des théories du complot,
parce qu'elles s'autoalimentent.
« Oh, eh bien je dis ça parce que je fais partie de la conspiration »,
et ainsi de suite.
Comment revenir à un monde
où on peut croire les informations ?
Nous devons faire mieux.
Y a-t-il d'autres questions de la communauté ?
Aria Bendix de New York :
« Quelles sont vos recommandations pour ceux qui veulent réduire
leur risque d'infection dans un contexte de hausse des cas ? »
BG : C'est parfait si vous avez un emploi
qui vous permet de rester chez vous et de faire des réunions à distance,
et même certaines de vos activités sociales.
Je fais des appels vidéo avec beaucoup d'amis.
J'ai des amis en Europe, qui sait quand je les reverrai,
mais nous prévoyons des appels réguliers pour discuter.
Si vous restez assez isolé,
vous ne courez pas beaucoup de risques,
et c'est quand en se réunissant avec beaucoup d'autres personnes,
soit au travail ou en socialisant,
que le risque augmente,
en particulier dans les endroits où le nombre de cas augmente,
même si ce n'est pas rendu obligatoire,
espérons que les chiffres de la mobilité montreront que les gens réagissent
en réduisant ce genre de contacts en dehors de leur domicile.
CA : Bill, puis-je vous en demander
un peu plus sur la philanthropie.
Il est évident que votre fondation a joué un rôle énorme à cet égard,
mais la philanthropie de manière générale.
Vous avez commencé ce mouvement « The Giving Pledge »,
recruté tous ces milliardaires
qui se sont engagés à donner la moitié de leur patrimoine net
avant ou après leur mort.
Mais c'est très difficile.
C'est très difficile de donner autant d'argent.
Vous-même, je pense,
depuis la création de « The Giving Pledge »
il y a une dizaine d'années je crois,
votre propre patrimoine net a, je crois, doublé pendant cette période
même si vous êtes un philanthrope de premier plan dans le monde.
Est-il fondamentalement difficile de donner efficacement de l'argent
pour rendre le monde meilleur ?
Ou bien les donateurs du monde entier,
et surtout les donateurs très riches,
devraient s'engager à respecter un calendrier
du type : « Voici un pourcentage de mon patrimoine net chaque année
qui, plus je vieillis,
plus va peut-être augmenter.
Si je le fais sérieusement,
d'une manière ou d'une autre, je dois trouver un moyen
de le faire efficacement. »
Est-ce une question absurde et insensée ?
BG : Ce serait bien d'augmenter le taux,
et notre objectif, à la Fondation Gates ou par le biais de « The Giving Pledge »,
est d'aider les gens à trouver les causes auxquelles ils sont liés.
Les gens donnent par passion.
Oui, les chiffres sont importants,
mais il y a tellement de causes à soutenir.
La façon dont vous allez choisir c'est en voyant quelqu'un de malade,
quelqu'un qui ne bénéficie pas des services sociaux.
Vous pensez à quelque chose qui aide à réduire le racisme.
Vous êtes passionné et donc vous donnez pour cela.
Et, bien sûr,
certains dons ne fonctionneront pas.
Nous devons relever le niveau d'ambition des philanthropes.
La philanthropie collaborative
que vous contribuez à faciliter avec « The Audacious Project »,
il y a quatre ou cinq autres groupes qui rassemblent les philanthropes,
c'est formidable,
car ils apprennent les uns des autres,
ils se font mutuellement confiance,
ils pensent : « Je finance x et quatre autres personnes y ont mis de l'argent,
donc j'ai plus d'impact. »
Espérons qu'ils puissent apprécier même s'ils découvrent,
que ce don particulier n'a pas très bien fonctionné,
mais qu'ils continuent quand même.
Donc la philanthropie, oui,
j'aimerais voir sa part augmenter,
ainsi que le nombre de gens qui s'y mettent,
c'est amusant,
c'est épanouissant,
vous choisissez quel membre de la famille est partenaire de cette démarche.
Dans mon cas, Melinda et moi aimons faire ces choses ensemble,
apprendre ensemble.
Certaines familles impliqueront même les enfants dans ces activités.
Les enfants sont parfois moteurs.
Quand vous avez beaucoup d'argent,
vous voyez un million de dollars comme beaucoup d'argent,
mais quand vous avez des milliards,
vous devez donner des centaines de millions.
C'est donc assez séduisant que, pour vos dépenses personnelles,
vous restiez au même niveau qu'avant.
C'est tout à fait approprié sur le plan social.
Mais en ce qui concerne vos dons, vous devez les augmenter
sinon ce sera votre testament,
et vous n'aurez pas la possibilité d'en profiter de la même manière.
Et donc sans –
nous ne voulons pas le rendre obligatoire,
mais oui, vous et moi voulons inspirer les philanthropes
à voir cette passion, à voir ces possibilités
beaucoup plus rapidement que par le passé,
car, qu'il s'agisse de race ou de maladie, ou tous les autres problèmes sociaux,
la philanthropie peut innover, s'en charger et agir rapidement
et, si cela fonctionne, l’État peut soutenir et amplifier,
Dieu sait que nous avons besoin de solutions,
nous avons besoin de ce genre d'espoir et de progrès.
Les attentes sont élevées
pour résoudre des problèmes très difficiles.
CA : La plupart des philanthropes, même les meilleurs d'entre eux,
ont du mal à donner plus de 1 % de leur patrimoine net chaque année,
et pourtant les personnes les plus riches au monde peuvent souvent
beaucoup investir.
Beaucoup d'entre eux s'enrichissent de 7 à 10 % par an.
N'est-il pas vrai que pour avoir une chance
de donner la moitié de sa fortune,
à un moment donné, il faut prévoir de donner 5 %, 6 %, 7%, 8%,
10 % de votre patrimoine net chaque année ?
Et n'est-ce pas en toute logique ce qui devrait se passer ?
BG : Oui, il y a des gens comme Chuck Feeney
qui montrent le bon exemple en donnant tout son argent.
Même Melinda et moi discutons de s'il faut augmenter le taux auquel nous donnons.
Comme vous le dites, nous avons fait des investissements très heureux
dans une variété de choses.
En général, les fortunes issues de la technologie ont bien prospéré,
et même cette année,
ce qui est l'un des grands paradoxes
de ce qui se passe dans le monde.
Je pense qu'il y a une attente à ce que nous accélérions.
Et il y a une raison à cela,
l’État va ignorer beaucoup de besoins.
Oui, il y a des tonnes d'argent public dépensées,
mais aider à bien le dépenser,
à trouver là où il n'y a pas de progrès,
et si les gens sont prêts à donner aux pays en développement,
ils n'ont pas d’États
qui peuvent signer des chèques représentant 15 % du PIB.
La souffrance qui règne là-bas en général, rien que sur les aspects économiques,
en mettant à part la pandémie,
c'est tragique.
Il s'agit d'un recul de cinq ans
en matière de croissance pour ces pays,
et dans quelques cas, c'est suffisant pour la stabilité même du pays
soit remise en cause.
CA : Bill,
je suis impressionné par ce que vous et Melinda avez accompli.
Vous marchez sur ce sentier étroit
en essayant de jongler avec tellement de choses différentes.
Et le temps que vous y consacrez pour améliorer globalement le monde,
et certainement la quantité d'argent
et de passion que vous y mettez –
c'est absolument génial.
Je vous suis très reconnaissant d'avoir passé ce moment avec nous.
Merci beaucoup,
et honnêtement, en cette fin d'année,
vos compétences et vos ressources seront plus nécessaires que jamais,
alors bonne chance.
BG : Merci.
C'est passionnant et je suis optimiste, merci, Chris.
Chris Anderson: Bill Gates, üdvözlöm.
Bill Gates: Köszönöm.
CA: Rendben. Örülök, hogy itt van velünk, Bill.
Tudja, három hónapja volt egy TED-es beszélgetésünk
erről a járványról –
március vége lehetett –, és akkoriban, ha jól emlékszem,
Amerikában még 1000,
világszerte 20 000 alatt volt a koronavírusban elhunytak száma.
Jelenleg nagyjából 128 000 halottnál tartunk az USA-ban,
világszerte pedig félmillió körül,
három hónap alatt.
Három hónap alatt.
Ön szerint mi várható az év hátralévő részében?
Sokféle modellt vizsgál meg.
Mit gondol, mi a legjobb és a legrosszabb eshetőség?
BG: Sajnos a lehetőségek igen széles skálán mozognak,
beleértve azt, hogy az ősz beálltával
a halálozási arány olyan méreteket ölthet,
amely vetekszik az áprilisban tapasztalt legrosszabb adattal.
Ha sok fiatal fertőződik meg,
azok végül ismét időseket fertőznek meg,
a fertőzés újra megjelenik az idősotthonokban,
hajléktalanszállókon,
azokon a helyeken, ahol sok haláleset fordult elő.
A fejlesztések iránya, amelyről valószínűleg szót ejtünk majd –
diagnosztika, terápia, védőoltás –,
jó előrelépést jelentenek,
ám ezek egyike sem változtat a tényen,
hogy az idei ősz igen rossz lehet Amerikában,
és ez rosszabb, mint amire egy hónapja számítottam volna.
A mozgásszabadság visszaállításának mértéke,
a maszk mellőzése miatt
a vírus most már sok olyan városban is elterjedt,
ahol korábban nem volt jelen különösebben.
Szóval az ősz nagy kihívás lesz.
Nincs rá eshetőség, hogy jóval alá menjünk a jelenlegi halálozási aránynak,
ami napi körülbelül 500 halottat jelent,
ám jelentős a kockázat, hogy ahogy korábban,
akár 2000 is lehet a halottak száma naponta,
mert már nem tartjuk be olyan fokig
az új magatartásformát,
a fizikális távolságtartást, mint azt tettük áprilisban és májusban.
Tudjuk, hogy a koronavírus is némiképp szezonális,
így a fertőzés ereje,
mind a hőmérséklet és páratartalom, mind a több bent töltött idő miatt,
fokozódik az ősz beálltával.
CA: Szóval egyes esetekben,
ha előrevetítjük a számokat,
számolhatunk akár...
már idén is negyedmillió halottal,
ha nem vagyunk elég óvatosak,
világszerte pedig, ha jól tippelek, év végére több,
ismétlem: több millióan halhatnak meg.
Van-e arra bizonyíték, hogy a nyári hőség
esetleg a segítségünkre volt?
BG: Nincs rá abszolút bizonyíték,
viszont az IHME-modell kifejezetten szezonális tényezőkkel,
pl. hőmérséklettel és páratartalommal
próbálta magyarázni, hogy a május miért nem lett rosszabb.
Kijöttünk a karanténból, a mobilitást jelző számok megugrottak,
a modellek több fertőzést és halált jósoltak,
és az IHME-modell továbbra is
a szezonális eltérésekkel magyarázta,
hogy a május és június
miért nem lett rosszabb.
Közben látjuk, hogy a déli féltekén,
Brazíliában,
ahol pont az ellenkező évszakot írják,
egész Dél-Amerikában óriás járvány tombol.
A járvány hihetetlen gyorsan terjed Dél-Afrikában.
Szerencsére Ausztráliát és Új-Zélandot,
a legdélebbi országokat a déli féltekén,
igen alacsony esetszám jellemzi,
és bár küzdeniük kell ellene,
arról beszélnek: "Ó, van 10 esetünk,
ez komoly, győzzük le."
Ezek azon csodás országok közül valók, ahol alacsonyan tartják az esetszámokat,
a tesztelés, a karantén, a kontaktkövetés működik,
a segítségükkel igen alacsonyan tudják tartani az esetek számát.
CA: Valószínűleg némileg segítette őket, hogy egyszerűbb az izoláció,
alacsonyabb a népsűrűség.
Mindazonáltal okos intézkedéseket hoztak.
BG: Minden hatványozottan történik,
pár jó intézkedés hatása messzire mutat.
Ez nem lineáris játék.
A kontaktkövetés az amerikai esetszám tükrében
igen fontos tevékenység,
ám nem redukálhatjuk vele nullára az esetek számát.
Segít csökkenteni,
ám ez igen nagy feladat.
CA: Májusban és júniusban az Egyesült Államokban
a számok némileg jobban néztek ki, mint amit a modellek jósoltak,
és azt feltételezik, hogy ennek háttérben esetleg a melegebb időjárás áll.
Az esetek számában, mondhatjuk-e,
hogy igazán aggasztó kiugrások látszanak az Egyesült Államokban?
BG: Ez így van –
mondjuk, a New York-i régióban
a megbetegedések száma enyhén csökken,
ám az ország más részeiben,
jelenleg elsősorban délen,
növekedés tapasztalható, ami ellentételezi ezt,
plusz a pozitív teszteredmény aránya a fiatalok körében
a jobban sújtott régiók adatainál is magasabb.
A fiatalok nyilvánvalóan nagyobb mértékben hagyták el a karantént,
mint ahogy az idősek növelték mozgásszabadságukat,
vagyis a kormegoszlás jelenleg a fiatalabbak felé tolódik,
ám a többgenerációs háztartások
és az idősek otthonában dolgozók miatt
sajnos a kormegoszlás ismét az idősek felé tolódik majd,
és az időeltolódás, a fertőzésátvitel is
az időseknél csapódik le,
emiatt növekedni fog a halálozási arány,
ami most lecsökkent –
2000-ről egészen a jelenlegi 500-ra.
CA: Részben, mert adott egy háromhetes időeltolódás
a megbetegedések és a halálozások száma között?
Részben, mert esetleg
történtek hatékony beavatkozások,
sőt az is megeshet,
hogy az összesített halálozási arány kissé csökken most,
hogy már bírunk némi extra tudással?
BG: Igen, a halálozási arány mindig kisebb,
ha nincs túlterheltség.
Olaszországban, Spanyolországban, Kínában kétségtelenül,
és eleinte New Yorkban is,
amikor tetőzött a túlterheltség,
alapvető dolgokat,
oxigént és hasonlókat sem voltak képesek biztosítani,
Egy, az alapítványunk által szponzorált tanulmány
az Egyesült Királyságban arra jutott, hogy a remdesivir nevű hatóanyagon kívül
bizonyítottan terápiás hatása
csak a dexametazonnak van,
amely a súlyos betegeknél
20%-kal csökkentette a halálozási arányt,
és persze vizsgálnak még más dolgokat is.
A hidroxiklorokvin sosem bizonyult eredményesnek,
végeztünk vele.
Folyik még néhány tesztelés,
ám azok alapján, amiket tesztelünk,
beleértve végül is a monoklonális antitesteket is,
lesz néhány plusz fegyverünk őszre.
Ha tehát a halálozási arányokról beszélünk,
a jó hír az, hogy máris rendelkezésünkre áll néhány fejlesztés,
és több is lesz, már ősszel is.
Monoklonális antitesteket is fogunk alkalmazni,
ez az a gyógymód, ami miatt a legizgatottabb vagyok.
CA: Egy másodperc, és kérni fogom, hogy erről meséljen még többet,
ám a halálozási arány kapcsán tisztázni szeretném:
egy jól működő egészségügyi rendszerben,
ha Amerikát vesszük, és a kórházak nem túlzsúfoltak,
ön szerint
százalékosan hogyan alakul a jelenlegi halálos esetek száma
az összes esetszámhoz képest?
Egy százalék alatt van?
BG: Ha minden esetet azonosítanak, igen,
jóval egy százalék alatt lehet.
Többek szerint 0,4-0,5 százalék.
Ha beszámítjuk a tüneteket nem produkálókat,
akkor is valószínűleg 0,5 alatt marad,
ami jó hír.
Lehetett volna ez ötszázalékos halálozási arányú járvány is.
E járvány terjedési dinamikája rosszabb,
mint amire a szakemberek valaha is számítottak.
Jellemző a tünetek megjelenése előtti és a tünetmentes terjedés is,
és az, hogy nincs köhögés,
amely jelezné számunkra, hogy baj van –
holott a legtöbb légúti megbetegedés köhögéssel jár.
Ez viszont a korai szakaszban nem köhögéssel terjed,
hanem különösen a szuperterjesztők –
magas vírusterhelésű emberek – esetében,
az éneklés, nevetés, beszéd
okozza a terjedést,
ami elég szokatlan,
szóval még a szakértők is azt mondogatják: "Hű, ez meglepetésként ért minket."
A tünetmentes terjedés miatt,
és mivel nem jár köhögéssel,
nem tűnik olyan komolynak, mint az influenza vagy a TBC.
CA: Igen, ez az ördögi a vírusban.
Vajon az összes fertőzés hány százaléka
történik tünetmentes átvitel során?
Úgy hallottam, az összes átvitelnek akár a fele is történhet
tulajdonképp a tünetek megjelenése előtt.
BG: Ha a tünetek megjelenése előtti eseteket vesszük,
a legtöbb tanulmány 40 százalékra teszi ezt a számot,
és vannak olyanok, akiknél sosem jelentkeznek tünetek.
A felső légutakban megjelenő vírusok mennyisége
változó.
Néhányak felső légutaiban sok lesz, míg a tüdőben igen kevés,
és az igazán komoly tüneteket a tüdőben –
más szervekben is – de elsősorban a tüdőben lévő vírusok okozzák,
ezzel fordulunk hát orvoshoz.
A terjedés szempontjából a legrosszabb,
ha valakinek sok vírus található a felső légútjaiban,
de szinte semmi a tüdejében,
így nem kér orvosi segítséget.
CA: Rendben.
Szóval, ha összeadjuk a tünetmentesen
és a tünetek megjelenése előtt terjesztőket,
akkor az átvitelek több mint 50 százalékát
tüneteket nem produkálók okozzák?
BG: Igen, az átvitelt nehéz mérni.
Ismerünk bizonyos gócpontokat és pár más dolgot,
ám a vakcinával kapcsolatos nagy kérdés:
vajon azon túl, hogy elkerülhetjük általa a betegséget,
amit a kísérletek tesztelnek,
vajon megakadályozza a terjesztést is?
CA: A vakcina
olyan sarkalatos pont, hogy mindjárt rá is térhetünk.
Ám előtte még valami:
van-e bármi más meglepetés a vírus kapcsán,
amelyre az elmúlt hónapokban derült fény,
és hatással van arra, hogyan reagálunk?
BG: Nem tudjuk meghatározni, kik a szuperterjesztők,
mi tesz valakit azzá,
és lehet, sosem fogjuk tudni.
Lehet, hogy ez teljesen véletlenszerű.
Ha azonosítani tudnánk őket:
ők felelnek az átvitelek többségéért,
néhány igen magas vírusterhelésű ember.
Sajnálatos mód még nem jöttünk rá, hogyan azonosítsuk őket.
Ha egy olyan szobában vagyunk,
ahol senki nem beszél,
kevesebb átvitel történik.
Részben ezért van az, hogy bár repülőn is terjedhet a fertőzés,
kevesebb az átvitel, mint gondolnák, az idők és távolságok mérése alapján,
mert mondjuk egy énekkarral vagy étteremmel ellentétben
itt nem lélegzünk ki hangos beszéd közepette annyira,
mint más beltéri környezetben.
CA: Hm...
Mennyire tart etikusnak valakit, aki úgy száll fel a repülőre,
hogy elutasítja a maszkviselést?
BG: Ha az övé a gép, rendben.
Ha mások is vannak a repülőn,
akkor viszont őket is veszélybe sodorja.
CA: A járvány korai szakaszában
a WHO azt ajánlotta, az emberek ne viseljenek maszkot.
Attól tartottak, hogy nem jut elég az egészségügyi ellátásban dolgozóknak.
Visszatekintve: nagyot hibáztak ezzel?
BG: Igen.
A szakértőket rosszul érinti, hogy a maszk jelentőségét lebecsülték –
ez összeköthető valamelyest a tünetmentes betegekkel;
ha volnának tünetek,
mint az Ebola esetében például,
akkor tudnánk a betegségről, karanténba vonulnánk,
és nem lenne szükség maszkfélére.
A maszk jelentősége kapcsán
tény, hogy az orvosi maszkokat más forrásból szerezték be,
mint a normál maszkokat.
Tény: a normál maszkok széles körben, jól elterjedhettek.
Tény: a normál maszkok megakadályozhatják a tünetek jelentkezése előtti
és tünetmentes átviteleket.
Szóval: hiba volt.
De nem konspiráció.
Olyasvalami ez, amiről már többet tudunk.
A maszk előnyeivel kapcsolatos hibahatáraink még most is
tágabbak, mint azt elismernénk,
ám a maszkviselés nagy előnyt jelent.
CA: Rendben, íme néhány kérdés
a közösség részéről.
Tegyük ki őket a képernyőre.
Jim Pitofsky: "Gondolják, hogy az amerikai újranyitási kísérlet korai volt,
és ha igen, meddig mehetünk el, hogy felelősen szálljunk szembe a járvánnyal?
BG: A kérdés, hogyan kössünk kompromisszumot
például az iskolába járás előnyei
és a fertőzés kockázata között, melyet az iskolába járás jelent;
ezek igen nehéz kérdések,
amelyekre nem hinném, hogy bárki úgy felelhetne:
"Majd én megmondom, hogyan kell e kompromisszumokat megkötni."
A fertőzés terjedésének megértését,
a felismerést, hogy fiatalok is megfertőződnek,
és a generációk közötti fertőzési lánc részei –
ezeket elő kell segíteni.
Ha csak az egészségügyi szempontot nézzük,
túl nagyvonalúan nyitottunk újra.
Az újranyitásnak vannak előnyei
a mentális egészség, a normális egészség helyreállítása,
vakcina vagy más gyógymód kifejlesztése szempontjából.
Néhány esetben azonban több kockázatot jelent, mint hasznot.
A bárok ilyen gyors megnyitása
vajon fontos volt a mentális egészség szempontjából?
Lehet, hogy nem.
Szóval, valószínűleg nem voltunk annyira finomak az újranyitás szempontjából,
mivel biztosra veszem, ahogy jobban kiismerjük,
rájövünk, hogy néhány dolog kapcsán elhamarkodottan léptünk.
Ám itt vannak például az iskolák,
még ma, itt ülve sincs
pontos tervünk, mondjuk, a belvárosi iskolák kapcsán,
én sem tudnám feketén-fehéren körülhatárolni
az ezzel kapcsolatos relatív kompromisszumokat.
Óriási előnyökkel jár, ha visszaengedjük a gyerekeket az iskolába,
és hogyan mérlegelhetnénk a kockázatot?
Ha a lakóhelyükön nincs sok eset,
valószínűleg van haszna.
Ám előfordulhat, hogy meglepődhetnek.
Elkezdhet terjedni a fertőzés, akkor változtatniuk kell,
ami viszont nem egyszerű.
Az Egyesült Államokban lesznek olyan helyek,
ahol nem lehet jó kompromisszumot kötni.
Ha az egyenlőtlenségek bármely területét vesszük,
a járvány csak rontott a helyzeten:
foglalkoztatás, internetkapcsolat,
az iskolák online oktatási képessége.
A szellemi munkakörben dolgozók
szégyellik bevallani,
ám néhányan sokkal hatékonyabbak,
és élvezik az otthoni munkavégzés jelentette rugalmasságot,
ami szörnyű érzés,
miközben tudjuk, sokan, sokféleképp szenvednek,
beleértve azt is, hogy a gyerekek nem járhatnak iskolába.
CA: Valóban. Lássuk a következő kérdést.
[Nathalie Munyampenda] "Nálunk, Ruandában
a korai politikai beavatkozás jelentette a változást.
E ponton miféle politikai beavatkozást javasolna az Egyesült Államokban?"
Bill, arról a napról álmodom, amikor önt jelölik ki
a koronavírus cárjának,
akinek hatalmában áll valóban szólni a nyilvánossághoz.
Mit tenne?
BG: Nos, az innovatív eszközök azok,
ahol a csapatommal a legtöbb tapasztalattal rendelkezünk.
Nyilvánvaló, hogy néhány, az újranyitással kapcsolatos rendelkezés nagyvonalú volt,
ám úgy hiszem,
ezzel mindenki foglalkozhat.
Kell viszont a vezetés,
hogy bevalljuk, még mindig nagy problémákkal nézünk szembe,
és hogy ne csináljunk ebből szinte politikai ügyet,
mondván: "Nem nagyszerű, amit tettünk?"
Nem, nem nagyszerű,
ám sokan vannak, köztük szakemberek is...
sok mindent nem értenek,
és mindenki azt kívánja, bármilyen intézkedést léptetnek is életbe,
az bár egy héttel hamarabb történne.
Nagy tapasztalatunk van
az innovatív eszközök kapcsán,
ez az, ahol az alapítvány
antitesteken és oltásokon dolgozik,
és kívül esik a magánszektoron,
így aztán képesek vagyunk semleges módon együtt dolgozni minden kormánnyal,
és cégeket kiválasztani.
Különösen, ha nullszaldós a termék,
ki kapja az erőforrásokat?
Nincs erre piaci jelzés.
A szakértőknek kell kimondaniuk, melyik antitest,
melyik védőoltás érdemes gyártásra,
mert ezek gyártására korlátozott lehetőségünk van,
és több cég együttműködésében történik, ami normál esetben sosem fordulna elő,
hogy egy cég kifejleszti,
majd több cég gyártóegységét használva,
maximálisan sokszorosítsák a legjobb választást.
E dolgokat én koordinálnám,
ám szükségünk van egy vezetőre, aki naprakész,
gyakorlatias,
példamutatóan viselkedik,
és ösztönzi a fejlesztések követését.
CA: Ön mesteri diplomata, kétségtelenül,
ahogy ezekről a dolgokról beszél.
Megértem, ha kényelmetlenül érzi magát.
Ám rendszeresen beszél Anthony Faucival,
aki a legtöbb vélekedés szerint igen bölcsen szól a témában.
Milyen mértékben lehetetlenítik őt el?
Nem játszhatja teljes mértékben a szerepet,
amelyre képes lenne jelen körülmények között.
BG: Dr. Fauci mindenhol megjelent, ahol lehetősége volt adásba kerülni,
és bár realisztikus dolgokat állított,
tekintélye megrekedt egy szinten.
Így szólalhat fel.
A Járványügynek kellene a fő szószólónak lennie.
Nem feltétlenül szükséges,
ám a korábbi egészségügyi krízisek során
a Járványügy szakemberei
szólaltak fel.
Őket erre képezték ki,
így aztán kissé szokatlan, milyen nagy mértékben kellett
Faucira támaszkodnunk a Járványügy helyett.
Fauci lehetne az, aki kiváló kutató,
tapaszalt, különösen a védőoltások terén.
Valahogy ő lett az, aki elmondja az általános tanácsokat,
a járványügyi ajánlásokat,
és ezket megfelelően elmagyarázza,
közben elismeri:
"Oké, a járvány visszatérhet,
ezért kell úgy viselkednünk."
Fantasztikus, hogy engedték őt szóhoz jutni.
CA: Néha.
Lássuk a következő kérdést.
Nina Gregory kérdése: "Miként áll ön és alapítványa
azon etikai kérdéshez, hogy mely országok kapják meg először a védőoltást,
feltéve, hogy találnak egyet?"
Kihasználhatná ezt a pillanatot, Bill,
hogy beszéljen arról, hol tartanak a vakcinakutatásban,
és mely kulcsfontosságú dolgokat vegyük számításba,
ha követjük a kapcsolódó híreket.
BG: Ha beválnak,
a három legkorábbi védőoltásunk:
a Moderna, amelyet sajnos nehezen lehet sokszorosítani,
így ha ez beválik, elsősorban az Egyesült Államokat célozza,
aztán ott az AstraZeneca, amely Oxfordból származik,
végül a Johnson and Johnson.
Ezek a legkorábbi oltásaink.
Az állatkísérletek eredményei
jól néznek ki, ám nem véglegesek,
kérdéses, hogy az időseknél beválik-e,
és a következő hónapokban emberre vonatkozó adataink is lesznek.
Ezt a hármat a hatékonysági és biztonsági vizsgálat fogja korlátozni.
Fogjuk tudni gyártani őket,
de nem annyit, amennyit szeretnénk.
Még az év vége előtt képesek lehetünk a gyártásukra.
Ám hogy a 3. fázis sikeres lesz-e,
és hogy az év vége előtt meglesz-e,
ezzel kapcsolatban nem lennék optimista.
A 3. fázis során vizsgálják meg igazán a biztonsági profilt
és a hatékonyságot,
ám azok is el fognak kezdődni.
Van további négy-öt védőoltás, másfajta megközelítéssel,
amelyek nagyjából három-négy hónap lemaradásban vannak:
Novavax, Sanofi, Merck.
Ezek közül soknál mi finanszírozunk gyártási kapacitást –
néhány igen összetett tárgyalás most is folyik ezzel kapcsolatban –,
hogy legyenek gyárak, amelyek a szegényebb országoknak gyártanak,
alacsony és közepes bevétellel.
A jól sokszorosítható termékek esetében,
mint az AstraZeneca és a Johnson and Johnson,
azokra összpontosítunk,
amelyek olcsók,
és felépíthetünk egy gyárat, ahol 600 millió adagot gyárthatunk le.
Jó néhány védőoltásban van tehát
lehetőség.
Nem jósolok semmit az év vége előttre.
Ez a legjobb eset,
és néhány termékre szűkült a kör,
ahol tipikusan magas a hibaarány.
CA: Bill, ha ön
és az alapítványa nem lennének képben,
akkor a piaci dinamika oda vezetne,
hogy amint feltűnne egy ígéretes védőoltásjelölt,
a gazdagabb országok összeharácsolnák
az összes elérhető kezdeti ellátmányt –
kell egy kis idő, hogy legyártsák,
és aztán semmi nem maradna a szegényebb országoknak –,
ám azzal, hogy önök
gyártási felelősséget és gyártókapacitást biztosítanak
e néhány védőoltásjelöltnek,
lehetővé teszik, hogy e korai védőoltások
szegényebb országokba is eljussanak?
Jól gondolom?
BG: Ez nem csak rólunk szól, de igen,
központi szerepet töltünk be egy általunk létrehozott,
járványügyi felkészüléssel foglalkozó koalícióval – CEPI – együtt,
és az európai vezetők egyetértésével.
Szakembereink megvizsgálják e termékeket,
aztán megkérdezik: "Hol van a világon egy gyár,
amelynek van kapacitása ezt legyártani?
Melyikbe kellene ilyen korán pénzt befektetnünk?
Mely ponton kellene
a befektetést más gyárba mozgatnunk?"
Ugyanis a magánszektorból néhányan,
akik igazán értik a dörgést,
nekünk dolgoznak,
bíznak bennünk e témában,
és sok mindent, különösen a gyártásra vonatkozó dolgokat, mi koordináljuk.
Általában azt feltételeznék: az Államok globális problémaként kezeli a helyzetet,
és részvételre törekszik.
Ám mindeddig semmilyen lépés nem történt.
Kongresszusi és kormánytagokkal egyeztetek arról,
hogy ha a következő pénzügyi támogatási törvényjavaslat átmegy,
annak egy százalékát fordíthatnák azon eszközökre,
amelyek az egész világon segítenének.
Lehetséges tehát,
ám szerencsétlen helyzet,
és ezt az üres teret,
amihez a világ nincs szokva,
sokan próbálják betölteni, köztük az alapítványunk is,
valamiféle stratégiával,
amely a szegényebb országokat is érinti,
amelyek nagy halálozási aránnyal és számos negatív hatással küzdenek,
beleértve önnön egészségügyi rendszerük túlterheltségét.
A legtöbb halálra a fejlődő országokban számíthatunk,
hiába fordult elő sok haláleset Európában és az Egyesült Államokban.
CA: Bárcsak légy lehetnék a falon,
hogy halljam, ahogy Melindával erről beszélnek,
ezek miatt az etikai... mondjuk, bűnök miatt,
amelyeket vezetők követnek el, akik ennél okosabbak kellene legyenek,
mert az egy dolog, hogy nem modellezik a maszkviselést,
ám az egy másik, hogy amikor a világ egy közös ellenséggel néz szembe,
akkor nem vállalnak szerepet,
nem lépnek fel mint emberiség,
és helyette...
felgyorsítják a nemzetek közt folyó, igen méltatlan tolongást,
amely a vakcináért folyik például.
Biztosra veszem, az utókor keményen ítélkezik majd efölött.
Ez visszataszító.
Nem? Tévedek valamiben?
BG: Nos, nem minden fekete vagy fehér.
Az Egyesült Államok messze több pénzt tett
a védőoltás utáni kutatásba,
mint bármely más ország,
és az a kutatás nem korlátozott.
Nincs jogdíjszerűség, ami azt mondaná: "Ha használja a pénzünket,
fizessen jogdíjat az Egyesült Államoknak."
A kutatások finanszírozása
mindenkinek elérhető.
A gyárak finanszírozása csak az Egyesült Államok számára.
Amitől ez az egész nehéz, hogy más globális egészségügyi probléma esetén
az Egyesült Államok vezető szerepet játszik:
a himlő és a gyermekbénulás felszámolásában,
olyan partnerekkel, mint a CDC, a WHO, a Rotary, az UNICEF, a mi alapítványunk.
Tehát a világ... a HIV kapcsán,
Bush elnök vezetése alatt, bár kétoldalú alapokon nyugodott,
a PEPFAR hihetetlen dolgokat tett.
Életek tízmillióit mentette meg.
Tehát a világ mindig is az Egyesült Államoktól várta,
hogy legalábbis vezető szerepet tölt be,
pénzügyi és stratégiai vonalon, aztán: hogyan alapítunk gyárakat a világ számára,
még ha a cél csupán megakadályozni, hogy a fertőzés visszajusson az Államokba,
vagy segíteni a világgazdaság helyreállítását,
ami jó az amerikai munkahelyeknek,
hogy van kereslet az Államokon kívül.
Tehát a világ egyfajta...
tudják, nagy a bizonytalanság, mely dolog fog beválni,
és ott a kérdés:" Ki itt a főnök?"
A legrosszabb dolog a WHO-ból való kilépés,
ez a nehézség remélhetőleg orvoslásra kerül
a későbbiekben valamikor,
mert szükségünk van
a WHO koordinálására.
CA: Nézzünk egy másik kérdést.
Ali Kashani: "Látott bárhol a világon olyan modellt,
amely különösen sikeresen kezelte a járványt?"
BG: Nos, bámulatos, hogy a korai intézkedéseken túl
mindenképp vannak továbbiak, ahol a pozitív tesztet produkálókat fogjuk,
figyeljük a pulzoximétert,
ami a vér oxigénnel való telítettségét méri,
egy igen olcsó eszköz,
és így igen korán kórházba kerülhetnek a fertőzöttek.
Furcsa mód a betegek a dolgok súlyosbodásáról nem tudnak.
Érdekes pszichológiai oka van ennek, amibe most nem megyek bele.
Németországban igen alacsony a halálozási arány,
amit ilyesfajta ellenőrzésekkel értek el.
Aztán a kórházba kerülve
rájöttünk, hogy a lélegeztetőket, bár jó szándékkal,
de valójában túlzott mértékben és rosszul alkalmaztuk
a járvány korai fázisában.
Az orvosok ma sokkal tapasztaltabbak a kezelés kapcsán.
A legtöbb ezek közül világszerte ismert.
A pulzoximéter használata korai jelzésként
valószínűleg széles körben elterjed,
ám a németek élen jártak vele.
Most a dexametazon – szerencsére olcsó, szájon át bevehető –
gyártása futtatható fel.
Ez is világszerte el fog terjedni.
CA: Bill, szeretném megkérdezni,
ön személy szerint hogy élte meg ezt az egész folyamatot?
Mert bár szenvedélye és jó szándéka a téma kapcsán
teljesen egyértelműnek tűnik bárkinek, aki csak egy percet is eltöltött önnel,
furcsa mód mégis születtek az ön szerepe kapcsán őrült összeesküvés-elméletek.
Most érdeklődtem a Zignal nevű cégnél,
amely közösségi felületeket vizsgál.
Azt mondják, a mai napig, azt hiszem, csak a Facebookon
négymilliónál is több poszt született,
amely önt kapcsolatba hozza a vírusról szóló valamely összeesküvés-elmélettel.
Olvastam, hogy egy szavazás szerint a republikánusok 40 százaléka úgy hiszi,
hogy az ön által forgalomba hozandó oltás
valahogy egy mikrochipet juttatna belénk, hogy kövesse a mozgásunkat.
Képtelen vagyok elhinni ezt az eredményt.
Néhányan elég komolyan veszik ezt,
páran közülük még a Fox News-on és hasonló helyeken is leközölték ezt,
páran elég komolyan veszik ezt ahhoz,
hogy szörnyű fenyegetésekkel és hasonlókkal álljanak elő.
Úgy tűnik, ön sikeresen lerázza magáról ezt,
de ugyan ki más volt már hasonló pozícióban?
Hogyan kezeli ezt a helyzetet?
Ugyan miféle helyen élünk,
hogy ilyesfajta álhírek terjedhetnek?
Mit tehetünk, hogy helyrehozzuk ezt?
BG: Nem tudom pontosan.
Az összeesküvés-elméletek
újdonság.
A Microsoft persze mindig is megosztó volt,
de legalább a valóságtól nem rugaszkodtunk el.
Többször omlott össze a Windows a kelleténél?
Tényleg voltak bizalmi problémáink.
Viszont legalább tudtam, miről van szó.
Amikor a mostani felmerült, bevallom,
viccelődni szándékoztam róla.
Azt mondták, ez nem lenne helyes,
mert a helyzet komoly.
Arra késztetné az embereket, hogy ne akarják beoltatni magukat.
Na most, ha egyszer meglesz a védőoltás,
az olyan lesz, mint a maszk:
fontos, hogy minél többen éljenek vele,
különösen, ha meggátolja az átvitelt,
mert akkor a védőoltás széleskörű alkalmazása
igen kedvező a közösség szempontjából.
Kissé elakadtam hát,
fogalmam sincs, mit mondjak vagy tegyek,
mert ez az összeesküvés-elmélet újdonság a számomra,
és mit mondhatnék,
amellyel nem támasztom alá a dolgot?
Onnantól, hogy a Fox News egyik kommentátora, Laura Ingraham
arról beszélt, hogy én mikrochipelem az embereket,
a felmérés nem is meglepő, hiszen ezt hallhatták
tévében is.
Ez igen vad dolog.
Az emberek nyilván egyszerűbb magyarázatra vágynak,
mint hogy virológiát tanuljanak.
CA: A TED
politikailag semleges,
de hiszünk az igazságban.
Azt mondom: Laura Ingraham,
jön Bill Gatesnek egy bocsánatkéréssel és vonja vissza, amit mondott.
Tegye meg.
Bárki, aki néz most minket,
és azt hiszi, ez az ember érintett bármiféle összeesküvés-elméletben,
az forduljon orvoshoz.
Maguk bolondok.
Elegen ismerjük Billt régóta,
és látjuk, milyen szenvedéllyel viseltetik e dolog iránt, hogy tudjuk,
maguknak elment az eszük.
Tegyék túl magukat ezen,
és hagyják, hadd koncentráljunk a valós problémára: a járvány megoldására.
Komolyan.
Ha bárkinek van ötlete itt a chatben,
egy pozitív javaslat, hogyan lehetne megszabadulni
az összeesküvés-elméletektől,
mert ezek egymásból táplálkoznak.
"Ó, én azért mondom ezt, mert benne vagyok a konspirációban",
vagy ilyesmi.
Hogyan térjünk vissza egy olyan világba,
ahol az információ megbízható?
Jobban kell teljesítsünk ennek kapcsán.
Van még kérdés a nézők részéről?
Aria Bendix New Yorkból:
"Ön mit ajánlana azoknak, akik csökkentenék
a megfertőződés kockázatát, miközben nőnek az esetszámok?
BG: Nagyszerű, ha olyan állásuk van,
hogy otthon maradhatnak, és online megbeszélések révén végezhetik munkájukat,
sőt, akár társadalmi tevékenységük egy részét is,
tudják, én például videóhívásokon beszélek sok barátommal.
Vannak európai barátaim, ki tudja, mikor látom őket,
ám rendszeresen hívjuk egymást.
Ha többé-kevésbé elszigetelten élnek,
nem kockáztatnak sokat,
ha viszont sok más emberrel találkoznak
munka vagy társasági élet céljából,
az növeli a kockázatot,
és különösen azon közösségekben, ahol az esetszám növekszik,
még ha nem is lesz kötelező,
remélhetőleg a mobilitást jelző számok azt mutatják, hogy az emberek reagálnak,
és minimalizálják az otthonukon kívüli kapcsolatok számát.
CA: Bill, azon gondolkodom, beszélne-e
röviden a jótékonyságról.
Nyilvánvalóan az alapítványa nagy szerepet játszik ebben,
ám a jótékonyságról, úgy általában, beszélne?
Tudja, belevágott ebbe a Giving Pledge nevű kampányba,
bevont rengeteg milliárdost,
akik ígéretet tettek, hogy nettó vagyonuk felét jótékonysági célra ajánlják
még életükben, vagy haláluk után.
Ezt nagyon nehéz megtenni.
Nagyon nehéz ilyen sok pénzről lemondani.
Csak ön, azt hiszem,
mióta a "The Giving Pledge" beindult...
Mikor is? 10 éve vagy valahogy úgy, nem vagyok biztos benne...
ám szerintem azóta az ön nettó vagyona megduplázódott,
annak ellenére, hogy ön a világ egyik első számú jótékonykodója.
Vajon alapjában véve nehéz hatékonyan adakozni,
hogy jobbá tegyük a világot?
Vagy a világ adományozóinak,
különösen az igazán gazdagoknak,
egyszerűen csak be kellene ütemezniük,
valahogy így: "Íme a nettó vagyonom egy százaléka minden évben,
amely, ahogy öregszem,
talán növekedni fog.
Ha komolyak a szándékaim,
adakoznom kell... meg kell találjam valahogy a módját,
hogy hatékonyan tegyem."
Igazságtalan és bolond ez a kérdés?
BG: Nos, nagyszerű lenne emelni a mértéket,
és a célunk mind a Gates Alapítvánnyal, mind a The Giving Pledge kampánnyal,
hogy segítsünk másoknak olyan ügyet találni, amelyhez kötődnek.
Érzelmi alapon adományozunk.
Igen, a számok fontosak,
ám rengeteg ügy van a nagyvilágban.
Látnak valakit, aki beteg,
vagy nem kap szociális juttatásokat, és így választanak.
Felfigyelnek valamire, ami révén csökkenthető a rasszizmus.
Szenvedéllyel viseltetnek az ügy iránt, így oda adakoznak.
Természetesen
pár adakozási mód nem válik be.
Növelnünk kell az emberbarátok ambíciószintjét.
Ott a közös jótékonykodás,
amit a TED az Audacious Project révén próbál elősegíteni,
és van négy-öt másik csoport, amely összehozza a jótékonykodókat,
ami nagyszerű,
mert egymástól tanulnak,
önbizalmat merítenek egymásból,
és úgy érzik: "Hé, beadok valamit, és a négy másik is bead valamennyit,
így nagyobb hatást érek el",
és remélhetőleg még akkor is jól szórakoznak, ha kiderül,
hogy az a bizonyos ajándék nem vált be,
ám ettől még nem állnak le.
Jótékonykodás, igen,
szeretném látni, hogy a mérték növekszik,
és hogy vannak emberek, akik belevágnak,
ez nagyszerű,
ez kiteljesedés,
választanak egy rokont, aki önökkel együtt csinálja.
Mi Melindával mindketten élvezzük, hogy együtt csinálhatjuk ezt,
együtt tanulhatunk.
Néhány családban még a gyerekeket is bevonják.
Néha a gyerekek szorgalmazzák.
Ha sok pénzük van,
egy millió dollár még mindig sok pénz,
ám ha milliárdjaik vannak,
százmilliókat kellene adakozniuk.
Valahogy elbűvölő, hogy a személyes kiadásokat tekintve
a korábbi szinten maradnak.
Ez társadalmilag meglehetősen helyénvaló.
Fel kell futtatniuk az adakozásukat,
különben csak a végrendeletük lesz,
nem fogják tudni alakítani, vagy hasonlóképp élvezni az adakozást.
Így anélkül...
nem szeretnénk kötelezővé tenni,
ám mi mindketten szeretnénk inspirálni a jótékonykodókat,
hogy a múltban tapasztaltnál jelentősen gyorsabban
lássák meg a szenvedélyt és a lehetőségeket,
mert legyen az faji, fertőzéssel vagy szociális problémával kapcsolatos,
a jótékonyság hozta újítás gyorsan terjed és tehet egy ügyért,
és ha beválik, kormánytámogatással az eredmény megsokszorozható,
Isten látja: szükségünk van megoldásokra,
szükségünk van reményre és haladásra,
az elvárások igen magasak,
hogy igen nehéz problémákat oldjunk meg.
CA: A legtöbb emberbarátnak, még a legjobbaknak is,
nehezükre esik minden évben lemondani nettó vagyonuk egy százalékáról,
ám a világ leggazdagabbjai gyakorta nagyszerű befektetési lehetőségekhez
férnek hozzá.
Sokan közülük 7-10 százalékkal gyarapítják vagyonukat évente.
Az a helyzet, nem, ha vagyona felét valóban
jótékony célra fordítaná,
egy ponton be kell tervezze, hogy évente lemondjon
vagyona öt, hat, hét, nyolc vagy 10 százalékáról?
Logikusan nem ennek kellene történnie?
BG: Néhányan, mint például Chuck Feeney,
jó példával járnak előttünk, és minden pénzüket eladományozzák.
Melindával mi is szoktunk arról beszélni, emeljük-e adakozásunk mértékét.
Ahogy említette is, különböző befektetések révén
igen szerencsések voltunk.
A technológiai befektetések jól jövedelmeztek
még idén is,
ami egyike az igen nagy ellentmondásoknak,
melyek ma jellemzik a világot.
Szerintem elvárják, hogy felgyorsítsunk,
és van is miért felgyorsítani,
és a kormány nem minden igényt vesz észre.
Rengeteg kormányzati pénz van a világon,
ám segíteni jóra fordítani,
segíteni megtalálni a megfelelő helyeket nem kíván erőfeszítést,
és ha az emberek segítenék a fejlődő világot,
nincsenek kormányok,
amelyek a GDP 15 százalékáért csekket nyomtatnának,
és a küszködés általában, már csak gazdasági területen,
még a járvány nélkül is,
tragikus.
Öt év visszalépés
ezen országok fejlődésében,
és néhány esetben olyan súlyos a helyzet, hogy maga az ország stabilitása
kérdőjeleződik meg.
CA: Nos, Bill,
minden tiszteletem az öné és Melindáé azért, amit tettek.
Egy keskeny ösvényen járva
próbálnak egy csomó mindennel zsonglőrködni,
rengeteg időt fordítanak a világ egészének jobbá tételére,
rengeteg pénzt
és szenvedélyt tesznek bele...
Ez csodálatos,
és igazán hálás vagyok, hogy velünk volt.
Nagyon köszönöm,
és őszintén, idén az ön képességeire
és forrásaira nagyobb szükség lesz, mint bármikor azelőtt,
szóval sok szerencsét.
BG: Nos, köszönöm.
Élvezem a munkát, optimista vagyok, szóval köszönöm, Chris.
Chris Anderson: Benvenuto, Bill Gates!
Bill Gates: Grazie.
CA: È un piacere averti qui, Bill.
Circa tre mesi fa, qui a TED, avevamo parlato di questa pandemia,
credo fosse fine marzo,
e in quel momento negli USA erano morte meno di 1.000 persone
e meno di 20.000 persone nel mondo.
Ora i numeri sono circa 128.000 morti negli USA
e più di mezzo milione nel mondo,
in tre mesi.
Quali sono le tue previsioni per il resto dell'anno?
Ci sono vari scenari,
ma quale credi che sia la migliore e la peggiore?
BG: Purtroppo c'è un'enorme varietà di scenari:
in uno di questi, con l'arrivo dell'autunno
potremmo avere un tasso di mortalità
pari al picco di aprile.
Se si contagiano molti giovani,
alla fine contageranno di nuovo anche gli anziani,
e arriverà anche alle case di riposo, ai rifugi per senzatetto,
i posti in cui ci sono stati molti morti.
Il percorso di innovazione, di cui più tardi parleremo,
su diagnosi, cura e vaccini,
mostra grandi progressi,
ma non sufficienti a evitare
che in autunno negli USA la situazione possa essere molto grave.
Ed è peggio di quel che prevedevo anche solo un mese fa,
perché siamo tornati a spostarci molto,
senza indossare le mascherine,
e ora che il virus è arrivato in molte città
in cui prima non era molto presente,
sarà una sfida.
In nessun caso avremo una mortalità inferiore all'attuale,
che è di circa 500 morti al giorno;
ma c'è un alto rischio di un ritorno
ai 2.000 morti al giorno che avevamo prima
perché non abbiamo più il distanziamento
e il comportamento speciale,
che avevamo ad aprile e maggio.
E sappiamo che questo virus è stagionale:
quindi la forza del contagio,
a causa di temperatura, umidità e maggior tempo passato al chiuso,
peggiorerà con l'avvicinarsi dell'autunno.
CA: Negli USA, secondo alcune ipotesi, se si mettono quei numeri in prospettiva,
arriviamo, chissà, a più di 250.000 morti,
magari entro fine anno se non siamo attenti;
e in tutto il mondo, entro fine anno,
il bilancio delle vittime potrebbe essere di milioni di persone.
Ci sono delle prove
che le alte temperature estive ci stiano davvero aiutando?
BG: Non ne abbiamo la certezza,
ma sicuramente il modello dell'IHME
ha tenuto in considerazione la stagione,
e quindi temperatura e umidità,
per provare a spiegare perché a maggio non è andata peggio.
E quindi, quando abbiamo iniziato a uscire, e a spostarci di più,
i modelli prevedevano come conseguenza un aumento di contagi e morti,
e il modello continuava a ripetere:
"Devo usare alla stagionalità
per spiegare perché non è andata peggio a maggio e a giugno."
E lo vediamo nell'emisfero sud,
come in Brasile,
che è nella stagione opposta,
e in tutta l'America del sud, che ha un'enorme epidemia.
In Sudafrica l'epidemia cresce velocemente.
Per fortuna Australia e Nuova Zelanda, gli ultimi paesi dell'emisfero sud,
hanno davvero pochi casi:
quindi, anche se devono continuare a fronteggiarli,
dicono: "Abbiamo dieci casi, è grave, dobbiamo sbarazzarcene."
Fanno parte di quei fantastici paesi
che hanno numeri così bassi
che i test, la quarantena e il tracciamento
funzionano per rilevarli e mantenerli vicino allo zero.
CA: Magari sono stati anche aiutati dalla maggiore facilità nell'isolarli
e dall'inferiore densità di popolazione.
Ad ogni modo, hanno applicato le politiche giuste.
BG: Sì, è tutto così esponenziale
che anche piccoli gesti sono di grande aiuto.
Non è un gioco lineare.
Tracciare i contatti, con questo numero di casi negli USA
è importantissimo,
ma non ci riporterà allo zero.
Aiuterà a diminuirli, ma è irrefrenabile.
CA: OK, quindi a maggio e giugno negli USA
i numeri erano leggermente migliori rispetto ad alcune previsioni
ed è stato ipotizzato che fosse per le temperature più calde.
Quello che stiamo vedendo ora
lo definiresti un aumento allarmante nel tasso di casi negli USA?
BG: Esatto.
Ad esempio, nell'area di New York
i casi continuano, in qualche modo, a diminuire,
ma in altre parti del paese,
ora soprattutto nel sud,
ci sono aumenti che li controbilanciano
e ci sono tassi di positività nei giovani
che sono superiori persino a quelli delle aree maggiormente colpite.
Chiaramente i giovani sono usciti
più di quanto siano usciti gli anziani,
quindi la distribuzione tra le fasce d'età ora si concentra tra i più giovani,
ma a causa della presenza di più generazioni nella stessa casa,
di chi lavora nelle case di riposo,
sfortunatamente si rifletterà -
parlo sia della trasmissione che dello sfasamento temporale,
di nuovo sugli anziani,
farà aumentare di nuovo il tasso di mortalità,
che ora si era abbassato di molto,
dai 2.000 ai 500 di adesso.
CA: E questo è dovuto, in parte,
a uno sfasamento di tre settimane tra il numero dei casi e le morti?
E forse anche perché sono state adottate misure efficaci
e siamo davvero di fronte alla possibilità
che il tasso di mortalità sia davvero un po' in calo
ora che ne sappiamo un po' di più?
BG: Sì, certo.
Il tasso di mortalità è sempre minore, quando non si è sovraccarichi.
E lo stesso discorso vale per l'Italia, quando era sovraccarica,
la Spagna o persino New York all'inizio,
di sicuro la Cina.
In quei casi era impossibile anche fornire le cose basilari,
l'ossigeno e il resto.
Uno studio finanziato dalla nostra fondazione nel Regno Unito
ha rilevato che l'unica cosa, oltre al Remdesivir,
che è una cura comprovata,
è il desametasone,
che per i pazienti gravi,
riduce la mortalità di circa il 20 percento
e abbiamo ancora accesso a queste cose.
L'idrossiclorochina non ha mai dato buoni risultati,
perciò non c'è più niente da fare.
Si stanno ancora facendo dei test,
ma con tutto quello che si sta testando,
inclusi anche gli anticorpi monoclonali,
avremo più soluzioni in autunno.
La buona notizia, quindi, se si parla di tasso di mortalità,
è che abbiamo già fatto passi avanti
e ne faremo altri, già in autunno.
Dovremmo iniziare ad avere gli anticorpi monoclonali,
che sono la cura che più mi entusiasma.
CA: Ti chiederò di parlarne meglio fra poco,
ma giusto per concludere con i tassi di mortalità:
in un sistema sanitario funzionante,
come ad esempio gli USA quando i posti non sono sovraffollati,
che cosa ne pensi dei numeri attuali di morti,
e come procedono, in termini di percentuale sui casi totali?
Siamo sotto l'uno percento magari?
BG: Se si rilevassero tutti i casi, sì, saremmo ben sotto l'1 percento.
Dicono 0,4 o 0,5 percento.
Se si contano gli asintomatici, probabilmente è sotto lo 0,5
ed è una buona notizia.
Questa malattia avrebbe potuto avere il cinque percento di contagi.
Le dinamiche di trasmissione di questa malattia
sono più complesse delle previsioni degli esperti.
Il numero di contagi di pre-sintomatici e asintomatici,
e il fatto è che non c'è tosse,
altrimenti te ne accorgeresti che stai tossendo.
C'e tosse in gran parte delle malattie respiratorie:
ma in questa, invece, nei primi stadi non c'è tosse,
si canta, si ride, si parla,
ancora di più per i super-portatori, le persone con alte cariche virali;
e questo causa il contagio, ed è una novità.
Persino gli esperti dicono: "Wow, ci ha colti di sorpresa."
Il numero di contagi di asintomatici
e il fatto che non ci sia il sintomo della tosse
come nell'influenza o nella tubercolosi.
CA: Sì, è un'astuzia diabolica del virus.
Voglio dire, il contagio asintomatico
che percentuale rappresenta del totale?
Ho sentito che addirittura la metà dei contagi
sono praticamente pre-sintomatici.
BG: Sì, se si contano i pre-sintomatici,
allora la maggior parte degli studi riportano che è il 40 percento;
e poi abbiamo anche gli asintomatici.
La quantità di virus nel tratto superiore dell'apparato respiratorio
non è collegata.
Alcune persone ne hanno molto lì e poco nei polmoni,
e quello che si ha nei polmoni causa i sintomi più gravi -
e altri organi, ma soprattutto i polmoni -
ed è allora che sono necessarie le cure.
Il caso peggiore, in termini di diffusione,
è chi ha molto virus nel tratto superiore, ma quasi niente nei polmoni,
quindi non ricerca cure.
CA: Giusto.
E quindi se si aggiungono gli asintomatici ai pre-sintomatici,
più del 50 percento della trasmissione deriva dagli asintomatici?
BG: Sì, la trasmissione è più difficile da misurare.
Possiamo vedere focolai e simili,
ma c'è una grande domanda sul vaccino:
oltre a non farti ammalare,
che è ciò che si sta testando,
riesce anche a far sì che non contagi altre persone?
CA: Questo vaccino, quindi, solleva interrogativi importanti:
parliamone.
Ma prima, ci sono state altre sorprese negli ultimi due mesi, riguardo il virus,
che influenzano profondamente il modo in cui dovremmo affrontarlo?
BG: Non siamo ancora in grado di definire qual è il profilo dei super diffusori
e potremmo non riuscirci mai.
Potrebbe non avere spiegazione.
Se si potesse identificarli,
sono i responsabili della maggior parte dei contagi:
poche persone, però con altissime cariche virali.
Ma purtroppo, non l'abbiamo ancora capito.
Questo tipo di trasmissione -
se sei in una stanza e nessuno parla,
c'è molta meno trasmissione.
E nonostante il virus si possa trasmettere dentro un aereo,
non è tanto la durata della prossimità [che conta]
perché ad esempio, a differenza di un coro o un ristorante,
non si espelle aria parlando ad alta voce
come avviene in altri luoghi al chiuso.
CA: Cosa ne pensi dell'etica di chi in un aereo
non vuole indossare la mascherina?
BG: Se l'aereo è di sua proprietà, non c'è problema.
Se ci sono altre persone nell'aereo, significherebbe metterle a rischio.
CA: All'inizio della pandemia,
l'OMS non consigliò di indossare le mascherine.
Temevano che sarebbero state sottratte dai fornitori dei medici in prima linea.
Col senno del poi, si è trattato di un grosso errore?
BG: Sì.
Tutti gli esperti si sentono in colpa...
L'importanza delle mascherine si ricollega agli asintomatici;
se la gente mostrasse sintomi evidenti, come con Ebola,
lo si saprebbe e la si isolerebbe,
e non ci sarebbe bisogno di mascherine o simili.
L'importanza delle mascherine,
il fatto che quelle chirurgiche siano di un'altra catena di distribuzione
rispetto a quelle normali,
che fosse semplice aumentare la produzione di quelle normali
e che avrebbe fermato il contagio da parte di pre-sintomatici
e asintomatici,
è stato un errore.
Ma non è un complotto.
Semplicemente, ora ne sappiamo di più.
E anche ora, gli errori fatti sui benefici delle mascherine
sono molti di più di quel che ammettiamo,
ma è un beneficio importante.
CA: Bene, ora farò delle domande da parte della comunità.
Mostriamole qui sotto.
Jim Pitofsky: "Crede che negli USA le riaperture siano state premature
e se sì, cosa si dovrebbe fare per fronteggiare questa pandemia?"
BG: Le domande sui compromessi
tra i benefici di, ad esempio, ritornare a scuola
contro il rischio che le persone si ammalino perché vanno a scuola,
sono dilemmi molto difficili
e credo nessun individuo sia in grado di affermare:
"Ti dico io come risolvere questi dilemmi."
Sapere dove ci sono i contagi
e il fatto che anche i giovani si infettano
e sono parte di una catena di contagi tra generazioni,
dovremmo rimarcarlo.
Se si guarda solo all'aspetto della salute,
siamo stati troppo generosi con le riaperture.
Però le aperture, in termini di salute mentale
e di ricerca di cose basilari per la salute,
come vaccini o altri tipi di cure,
danno dei benefici.
Credo che alcune delle nostre riaperture abbiano creato più rischi che benefici.
Riaprire i bar così velocemente com'è stato fatto,
era davvero così importante per la salute mentale?
Forse no.
Non credo che siamo stati così giudiziosi con le riaperture.
E con gli studi, ne sono sicuro,
capiremo che alcune delle riaperture sono state troppo affrettate.
E poi ci sono cose come le scuole,
in cui, fino a questo istante,
non c'è ancora un programma autunnale per le scuole dei quartieri poveri;
e non farei una distinzione così netta
tra i benefici e i rischi, in questo caso.
Ci sono enormi benefici nel far andare quei ragazzi a scuola,
ma come si misurano i rischi?
Se sei in una città con pochi casi,
direi che probabilmente prevalgono i benefici.
Ma ciò non toglie che ci potrebbero essere sorprese.
Potrebbero nascere dei casi e bisognerebbe decidere diversamente,
il che non è semplice.
Ma credo che negli USA
in alcuni posti non prevalgono i benefici.
Qualsiasi diseguaglianza
è stata accentuata dal virus:
tipo di lavoro, connessione internet
possibilità da parte della scuola di impartire lezioni online.
Alcuni impiegati,
la gente si vergogna ad ammetterlo,
sono più produttivi
e si godono la flessibilità del lavoro da casa
e dispiace molto,
perché ci sono un sacco di persone che soffrono sotto molti aspetti,
uno dei quali è che i propri figli non possano andare a scuola.
CA: Certo. Passiamo alla prossima domanda.
[Nathalie Munyampenda] "Da noi in Ruanda
le azioni tempestive hanno fatto la differenza.
A questo punto, quali interventi suggerisce per gli USA?"
Bill, sogno il giorno in cui verrai nominato zar del coronavirus
con il potere di parlare al pubblico.
Che cosa faresti?
BG: Be', gli strumenti per l'innovazione
sono il campo in cui io e la fondazione abbiamo più esperienza.
Chiaramente, alcune politiche di apertura sono state troppo generose,
ma credo che tutti
possano partecipare.
Ci serve una guida
che ci faccia ammettere che il problema è ancora grande
e non lo renda una questione politica
della serie "Quel che abbiamo fatto è stato notevole, vero?"
No, non è notevole.
Ci sono molte persone, inclusi gli esperti
che non hanno capito molte cose
e tutti vorrebbero aver preso con una settimana in anticipo
i provvedimenti che hanno preso.
Gli strumenti per l'innovazione
sono ciò su cui si concentra il lavoro della fondazione:
anticorpi, vaccini.
È in questo che abbiamo esperienza,
ed è al di fuori del settore privato,
quindi abbiamo una certa neutralità
e si può lavorare con qualsiasi governo o azienda.
Se si fanno prodotti su cui non si guadagna,
a chi vanno le risorse?
Non ci sono segnali del mercato, per questo.
Gli esperti devono dire: "Questo anticorpo merita di essere prodotto.
Questo vaccino merita di essere prodotto",
perché per entrambi abbiamo una produzione estremamente ridotta
e coinvolgerebbe più aziende, il che di solito non succede.
Di solito un'azienda lo inventa
e poi si utilizzano le fabbriche di molte aziende
per ottenere il meglio e nel massimo della quantità.
Quindi, coordinerei tutto ciò,
ma abbiamo bisogno di un leader che ci tenga aggiornati,
che sia realista
e ci mostri i giusti comportamenti
oltre a guidare l'innovazione.
CA: Devi essere un grande diplomatico per parlare così di questi argomenti.
Posso capire il tuo disagio, in questo senso.
Ma voglio dire, tu parli regolarmente con Anthony Fauci,
che è ritenuto una saggia voce dalla maggior parte delle persone.
Ma quanto ha le mani legate?
Non gli è consentito avere il ruolo
che potrebbe avere in queste circostanze.
BG: Il dottor Fauci è apparso quando è potuto andare in onda,
e nonostante dicesse cose realistiche
ha mantenuto la sua reputazione.
Ha potuto parlare in quel modo.
Di solito sono i Centri per la Prevenzione e il Controllo delle Malattie a parlare.
Non è strettamente necessario,
ma in crisi sanitarie precedenti
sono stati gli esperti di quei centri a prendere la parola.
Sono formati per fare queste cose,
quindi è un po' insolito quanto abbiamo contato su Fauci
invece che sui Centri.
È giusto che sia Fauci, che è un brillante ricercatore,
con profonda esperienza, soprattutto in vaccini.
E in qualche modo ha preso la parola, accogliendo i suggerimenti dei più,
cioè, quelli dell'epidemiologia
e ha spiegato nel modo giusto, ammettendo:
"Potremmo registrare nuovi aumenti,
perciò dobbiamo comportarci in questo modo."
Ma è fantastico che possa farsi sentire.
CA: A volte.
Passiamo alla prossima domanda.
[Nina Gregory] "Con la sua fondazione, come affrontate la questione etica
su quali paesi avranno il vaccino per primi,
ammesso che venga trovato?"
E magari, Bill, puoi approfittarne
per parlare di dove si è arrivati ora con la ricerca di un vaccino
e di quali sono gli aspetti principali a cui dovremmo pensare
quando seguiamo queste novità.
BG: Ci sono tre vaccini che, se funzionano, saranno i primi:
quello di Moderna che, sfortunatamente, non si potrà distribuire facilmente,
quindi, se funziona, sarà indirizzato principalmente agli USA;
poi c'è quello di AstraZeneca, che viene da Oxford;
e il Johnson & Johnson.
Questi sono i primi tre.
E abbiamo dati sugli animali
che danno buone speranze, ma non sono definitivi.
E poi, funzionerà sugli anziani?
E avremo dati sugli esseri umani nei prossimi mesi.
Questi tre saranno valutati nella prova di sicurezza ed efficacia.
Quindi, riusciremo a produrli, anche se non nelle quantità che vorremmo,
prima della fine dell'anno.
Sul successo della fase tre, e il suo completamento prima di fine anno,
non sarei così ottimistico.
Nella fase tre bisogna davvero verificare il profilo di sicurezza ed efficacia,
ma si inizierà.
Poi ci sono quattro o cinque vaccini che usano approcci diversi
che forse sono tre o quattro mesi indietro:
Novavax, Sanofi, Merck.
Finanziamo la capacità di produzione per molti di questi -
proprio ora stiamo conducendo complesse negoziazioni
per acquisire fabbriche dedicate ai paesi più poveri,
quelli a basso e medio reddito.
I prodotti più facilmente distribuibili,
tra cui AstraZeneca e Johnson & Johnson,
saranno quelli su cui ci concentreremo,
ovvero quelli poco costosi
e di cui basta una sola fabbrica per farne 600 milioni di dosi.
Quindi abbiamo vari vaccini possibili.
Ma non avremo nulla prima di fine anno,
nella migliore delle ipotesi,
e per ora riguarda questi pochi candidati,
che di solito hanno alti tassi d'errore.
CA: Bill, è corretto dire
che se tu e la tua fondazione non aveste partecipato
le dinamiche di mercato avrebbero portato alla situazione
per cui, appena fosse comparso un vaccino promettente,
i paesi più ricchi si sarebbero accaparrati
tutte le scorte iniziali...
Ci si mette un po' a produrli
e non rimarrebbe nulla per i paesi più poveri.
Ma quello che stai facendo, con successo,
dando garanzie di produzione e di capacità ad alcuni dei candidati,
stai dando la possibilità di destinare parte delle prime unità di vaccini
ai paesi poveri,
è così?
BG: Non siamo solo noi, ma sì, abbiamo un ruolo fondamentale,
con il gruppo CEPI da noi creato,
Coalizione di Preparazione alle Epidemie,
e con il consenso dei leader europei.
Abbiamo le competenze per valutare ogni candidato
e dire: "Dov'è una fabbrica nel mondo che ha la capacità di produrlo?
In quale dovremmo investire le prime somme di denaro?
Quali obiettivi bisognerà raggiungere prima di finanziarne un'altra?"
Perché alcune delle persone del settore privato
che capiscono davvero queste cose
lavorano con noi
e siamo una voce autorevole al riguardo,
possiamo coordinare molto, soprattutto la produzione.
Ci si aspetterebbe che gli USA ritenessero questo un problema globale
e che partecipassero attivamente.
Ma ad oggi, non c'è attività su quel fronte.
Sto discutendo con i membri del Congresso e dell'amministrazione
sul prossimo progetto di legge per gli aiuti economici
che potrebbe essere destinato per l'un percento
agli strumenti per aiutare tutto il mondo.
Quindi è possibile,
ma è poco probabile;
e il vuoto che c'è è qualcosa
cui il mondo non è abituato,
e si stanno facendo avanti molte persone, tra cui la nostra fondazione,
per provare ad avere una strategia,
incluso per i paesi più poveri,
che avranno un'alta percentuale di morti e conseguenze negative,
tra cui i sistemi sanitari messi a dura prova.
La maggior parte dei morti sarà nei paesi in via di sviluppo,
nonostante il numero di morti che ci sono stati in Europa e negli USA.
CA: Vorrei essere una mosca
e sentirti discutere di questo con Melinda,
perché con tutti i "crimini" etici
commessi dai leader che dovrebbero essere più giudiziosi...
Una cosa è non sfoggiare una mascherina,
ma non fare la propria parte per aiutare il mondo,
che è minacciato da un nemico comune, e rispondere come una sola umanità,
e invece...
incoraggiare una lotta inopportuna tra nazioni
per avere ad esempio i vaccini,
È davvero...
Di sicuro la storia darà un giudizio severo.
È semplicemente riprovevole.
Non è così? O mi sono perso qualcosa?
BG: Be', non è proprio così bianco o nero.
Finora gli USA hanno investito più soldi di ogni altro paese
per finanziare la ricerca per i vaccini
e la ricerca non è riservata.
Non bisogna pagare i diritti agli USA.
Il finanziamento della ricerca è a beneficio di tutti.
Il finanziamento delle fabbriche, invece, è solo per gli USA.
Il problema è che, per ogni altra crisi sanitaria globale,
gli USA hanno guidato l'eradicazione del vaiolo,
gli USA hanno guidato l'eradicazione della poliomielite,
con partner come l'OMS, il Rotary, l'UNICEF o la nostra fondazione.
Il mondo... O per l'HIV, sotto la guida del presidente Bush,
appoggiato anche dall'opposizione,
fu creato il piano di emergenza PEPFAR che fu incredibile.
Salvò decine di milioni di vite.
E per questo il mondo si aspetta sempre che gli USA siano al comando,
in termini economici e di strategia.
Come avere quelle fabbriche per il mondo,
o anche solo per evitare che il virus ritorni negli USA
o per far funzionare l'economia mondiale:
è un bene per i lavori negli USA che ci sia domanda da altri paesi.
E quindi c'è tutta questa insicurezza su che cosa funzionerà
e ci si chiede "Chi è al comando?"
E la cosa peggiore è il ritiro dall'OMS,
un problema che spero si possa rimediare
prima o poi,
perché abbiamo bisogno della coordinazione dell'OMS.
CA: Passiamo a un'altra domanda.
[Ali Kashani] "Ha visto modelli particolarmente di successo
per la gestione della pandemia nel mondo?
BG: È interessante sapere che oltre alle azioni tempestive,
prendendo le persone risultate positive,
si può monitorare la loro pulsossimetria,
cioè la saturazione di ossigeno nel sangue,
una modalità di monitoraggio economica
ma che permette di ricoverarli relativamente presto.
È strano, ma i pazienti non sanno che si stanno per aggravare.
C'è un motivo fisiologico interessante, ma non mi soffermerò a parlarne.
La Germania ha un tasso di mortalità piuttosto basso
perché ha condotto questo tipo di monitoraggio.
Poi, ovviamente, se parliamo di strutture ospedaliere,
abbiamo imparato che i ventilatori, pur con tutte le buone intenzioni,
nei primi periodi sono stati usati troppo e male.
Oggi i dottori ne sanno molto di più, sul trattamento.
E questo vale, in gran parte, in tutto il mondo.
L'uso della pulsossimetria come primo indicatore
probabilmente si diffonderà ampiamente,
ma la Germania è stata la pionera.
E ora, per fortuna, il desametasone
è orale, costa poco, e possiamo aumentarne la produzione.
Anche questo a livello globale.
CA: Bill, vorrei chiederti
com'è stato per te vivere in questa situazione.
Perché, stranamente,
nonostante la tua passione e buone intenzioni
siano ovvie a chiunque abbia trascorso un momento con te,
ci sono in giro su di te folli teorie complottiste.
Ho appena controllato con un'azienda chiamata Zignal,
che monitora i social media.
Dicono che, ad oggi, mi sembra solo su Facebook,
siano stati scritti più di quattro milioni di post
che ti associano a qualche teoria complottista sul virus.
Ho letto che in un sondaggio più del 40 percento dei repubblicani
crede che il vaccino che produrrai
impianterebbe un microchip nelle persone per tracciarne la posizione.
Non riesco a credere ai numeri di quel sondaggio.
E qualcuno prende queste cose sul serio,
qualcuno è stato persino trasmesso su Fox News e così via,
qualcuno ci crede così tanto che arriva a fare minacce terribili.
Mi sembri capace di ignorarli,
ma chi altro è mai stato nella tua stessa posizione?
Come fai a gestirlo?
In che mondo viviamo, per avere una tale disinformazione?
Cosa possiamo fare per aiutare a correggerla?
BG: Non sono sicuro
che sia una novità
che ci siano teorie complottiste.
Microsoft è stato al centro di alcune controversie,
ma almeno erano legate al mondo reale.
Windows andava in crash più del dovuto?
E certo abbiamo avuto problemi con l'antitrust.
Ma almeno sapevo ciò di cui si trattava.
Quando è emerso tutto questo, devo dire,
ho avuto l'istinto di scherzarci su.
La gente ha detto che è inappropriato perché è una cosa molto seria.
Farà desistere le persone dal vaccinarsi.
E, ovviamente, quando avremo il vaccino
sarà come con le mascherine,
per cui arrivare a quante più persone,
specialmente se è un vaccino che blocca la trasmissione -
sarà un grande vantaggio per la comunità,
se quel vaccino viene somministrato in modo capillare.
Quindi sono un po' incerto
su cosa dire o fare,
perché i complottisti sono una cosa nuova per me.
Che cosa bisognerebbe mai dire, per non dare loro credibilità?
Dopo che una commentatrice di "Fox News", Laura Ingraham,
ha detto che metto microchip nelle persone,
quel sondaggio non mi sorprende,
perché è quello che la gente ha sentito in tv.
È pazzesco.
E la gente chiaramente cerca le spiegazioni più semplici
invece di mettersi a studiare virologia.
CA: Voglio dire...
TED è apolitico, ma crediamo nella verità.
Io direi a Laura Ingraham:
deve scusarsi con Bill Gates e ritirare quello che ha detto.
Davvero.
E chiunque sia in ascolto,
e pensi che quest'uomo sia coinvolto in una sorta di complotto,
si faccia vedere da uno bravo.
Siete pazzi.
Molti di noi conoscono Bill da anni
e hanno visto la sua passione e il suo impegno
per capire che siete matti.
Quindi, lasciate stare
e pensiamo a porre fine alla pandemia.
Davvero.
Se qualcuno in chat ha un suggerimento,
un consiglio su come sbarazzarsi dei complottisti,
perché si alimentano a vicenda.
Magari direte pure che lo sto dicendo perché sono parte del complotto.
Come si può tornare a un mondo
in cui ci si può fidare delle informazioni?
Dobbiamo fare di meglio.
Ci sono altre domande dagli spettatori?
Aria Bendix da New York:
"Che consiglio darebbe a chi vuole ridurre
il rischio del contagio se c'è un aumento dei casi?"
BG: Non ci sono problemi se hai un lavoro
per cui è possibile lavorare da casa
tramite videoconferenze,
così come con le relazioni interpersonali:
ad esempio, io faccio molte videochiamate con gli amici.
Ho amici in Europa che chissà quando vedrò,
ma ci sentiamo regolarmente per parlare.
Se rimani più o meno isolato,
non corri molti rischi;
è quando ti riunisci con molte altre persone,
che sia per lavoro o per socializzare,
che ci sono rischi,
soprattutto nelle comunità in cui ci sono aumenti dei casi,
anche se non si è obbligati,
si spera che i numeri della mobilità mostrino che le persone rispondano
e riducano al minimo questo tipo di contatti fuori casa.
CA: Bill, mi chiedevo se potessi parlarci un po' di filantropia.
La sua fondazione ha giocato un ruolo importante,
ma parliamo di filantropia in generale.
Hai creato il movimento Giving Pledge,
che ha riunito tutti quei miliardari
che si sono impegnati a donare metà del loro patrimonio netto
prima o dopo la loro morte.
Ma è una cosa difficile da fare.
È difficile donare così tanti soldi.
Tu stesso, credo, da quando è iniziato Giving Pledge,
dieci anni fa, non ricordo di preciso,
ma il tuo patrimonio netto, credo sia duplicato da allora,
nonostante tu sia il massimo filantropo al mondo.
È difficile donare denaro in modo efficace
per rendere il mondo migliore?
O i donatori nel mondo,
soprattutto quelli davvero ricchi,
dovrebbero iniziare a impegnarsi a seguire un programma,
tipo, "Ogni anno dono una percentuale del mio patrimonio netto,
che, con gli anni, potrebbe aumentare.
Se devo impegnarmi sul serio,
devo donare e devo trovare una maniera
per farlo in modo efficace."
È una domanda ingiusta e folle?
BG: Sarebbe fantastico aumentare le donazioni;
e il nostro obiettivo, come Gates Foundation e Giving Pledge,
è aiutare le persone a trovare delle cause a loro vicine.
È la passione che porta la gente a donare.
Sì, i numeri sono importanti,
ma ci sono tantissime cause in giro.
Sceglierai, ad esempio, se vedi qualcuno malato
o che non ha accesso ai servizi sociali.
O se vedi qualcosa che aiuta a ridurre il razzismo.
E se è una causa che ti sta a cuore, doni.
Ed è vero, alcune donazioni filantropiche non funzionano.
Dobbiamo aumentare le ambizioni dei filantropi.
La filantropia collaborativa
che promuovete con il progetto Audacious
o come altri quattro o cinque gruppi che cercano di riunire i filantropi,
è fantastica,
perché così imparano gli uni dagli altri,
si trasmettono sicurezza a vicenda,
e pensano, "Ehi, ho donato a X e altri quattro hanno fatto lo stesso,
così la donazione è più efficace".
E magari può essere divertente, persino quando scoprono
che una donazione non ha avuto l'effetto desiderato,
ma si continua a donare.
Quindi, sì, vorrei che i filantropi aumentassero;
e per chi continua a esserlo,
è divertente, appagante
e scegli con chi,della tua famiglia, sostenere una causa.
Nel mio caso, a me e Melinda piace fare queste cose insieme,
imparare insieme.
Alcune famiglie coinvolgono anche i bambini nelle attività:
a volte sono i bambini, ad insistere.
Quando si hanno molti soldi,
un milione di dollari sono comunque molti soldi;
ma se si hanno miliardi,
si dovrebbero donare centinaia di milioni.
È bello che in termini di spese personali si rimanga sempre allo stesso livello.
È la cosa socialmente più appropriata.
Ma le donazioni bisogna aumentarle
o quei soldi finiranno sul testamento
senza poterli gestire e goderne allo stesso modo.
Quindi, non vogliamo imporlo;
ma sì, vogliamo entrambi ispirare i filantropi
per vedere quella passione e quelle opportunità
in modo nettamente più veloce rispetto al passato,
perché che sia per razzismo, malattie o altri mali sociali,
la filantropia può portare velocemente all'innovazione.
E i governi, se funziona, possono sostenerla e aumentarla.
Dio sa se abbiamo bisogno di soluzioni,
di quel tipo di speranza e progresso,
che, spero vivamente,
risolvano i problemi più gravi.
CA: La maggior parte dei filantropi, persino i migliori,
faticano a donare più dell'uno percento del loro patrimonio netto ogni anno;
e tuttavia, i più ricchi al mondo
spesso hanno accesso a grandi opportunità di investimento.
Molti guadagnano dal sette a più del dieci percento all'anno.
Per donare davvero la metà del proprio patrimonio,
non bisognerebbe a un certo punto
donare il cinque, sei, sette, otto, dieci percento
del patrimonio netto all'anno?
Non è questa la logica che si dovrebbe seguire?
BG: Sì, ci sono persone come Chuck Feeney,
che ha dato il buon esempio e ha donato tutti i suoi soldi.
Anche io e Melinda ne stiamo parlando: dovremmo aumentare la percentuale donata?
Siamo stati molto fortunati sul lato degli investimenti,
sotto vari aspetti.
La tecnologia in generale è andata bene,
persino quest'anno,
il che è fortemente in contrasto
con quello che accade nel mondo.
E credo davvero che la gente si aspetti che siamo più veloci
e c'è un motivo per velocizzarci.
Il governo non potrà far fronte a tutti i bisogni.
Sì, in giro ci sono moltissimi soldi dei governi;
ma aiutare a spenderli bene,
aiutare a trovare posti in cui le donazioni non aumentano -
e se la gente vuole donare ai paesi in via di sviluppo,
questi non hanno governi
che possano staccare assegni dal valore del 15 percento del PIL,
quindi la sofferenza lì è immane anche solo per l'economia,
lasciando da parte la pandemia:
è tragica.
È una battuta d'arresto di circa cinque anni
nel progresso di questi paesi;
e in qualche caso, la situazione è così critica
che mette a repentaglio la stabilità del paese.
CA: Bill,
sono sbalordito da ciò che tu e Melinda avete fatto.
Vi muovete su una linea sottile,
destreggiandovi tra cose così diverse;
e il tempo che dedicate a migliorare il mondo
e sicuramente la quantità di denaro e di passione che ci mettete,
è davvero ammirevole
E ti ringrazio molto per aver passato un po' di tempo con noi.
Grazie mille.
Nel resto dell'anno le tue doti e risorse saranno più utili che mai,
quindi buona fortuna.
BG: Grazie: è un lavoro divertente, e sono ottimista. Grazie, Chris.
크리스 앤더슨(CA) : 어서오세요. 빌 게이츠.
빌 게이츠(BG) : 감사합니다.
CA: 응해주셔서 영광입니다.
3달 전에 팬데믹에 대해서 TED 담화를 나눴었죠.
그때는 훨씬 더 적었던 것 같은데요.
3월말쯤에는 미국에서도 사망자 수가 1,000명 정도였고,
전세계 사망자 수는 2만 명 정도 됐던 것 같은데요.
그런데 지금 미국에서는 사망자가 12만 8천명 정도이고
전 세계적으로는 50만 명 이상의 사망자가
세 달 만에 나왔습니다.
겨우 석달만에요.
올해 남은 기간 동안은 어떻게 될 거라고 보시나요?
수많은 모델들을 살펴보셨잖아요.
최상의 시나리오와 최악의 시나리오는 뭘까요?
BG: 안타깝게도, 시나리오는 아주 광범위합니다.
그 시나리오들 중에서는 가을까지
우리가 4월에 경험했던 최악의 상황에 필적하는
사망률이 나오는 경우도 있습니다.
만약 젊은 사람들이 많이 감염된다면
결국 그들이 노인들을 다시 감염시켜
많은 사망자가 나왔던 요양병원,
노숙자 쉼터,
이런 곳으로 다시 감염을 시키게 될 것입니다.
이 상황을 타개할 방법으로 저희가 지금 개발하고 있는
진단법, 치료법, 백신들은
좋은 성과를 내고 있지만,
하지만 근본적인 사실을 바꾸진 못합니다.
올 가을에는 미국의 상황이 아주 나쁠 거라는 것이죠.
이건 제가 한 달 전에 예측했던 것보다 좋지 않습니다.
우리가 다시 이동량이 많아지고
마스크도 쓰지 않기 때문에
많은 도시들이 바이러스에 감염되었습니다.
그다지 심각한 상황이 아니었던 도시들에서 말이죠.
이건 큰 도전이 될 겁니다.
현재 사망률보다 더 낮출 수는 없습니다.
하루에 500명이 나오고 있는데
하루 2천 명이 나오던 때로
돌아갈 위험이 아주 높습니다.
왜냐하면 거리두기도 하지 않고,
생활습관도 바꾸지 않죠.
4월과 5월 수준으로 돌아갔어요.
우리는 이 바이러스가 어떤 면에서는 계절성이라는 걸 알죠.
그러니까 감염력은
온도, 습도가 바뀌고 실내에 있는 시간이 길어지는
가을에는 훨씬 더 심해질 겁니다.
CA: 그러니까 미국 안에서
당신이 예상하기로는 이 숫자들이 앞으로,
우리가 결국에는
2천 5백만명 더 될 수도 있다는 말이군요.
우리가 만약 조심하지 않고
전 세계적으로는, 사망자수가 올해 말에
수천만 명은 되겠네요.
여름의 높은 온도가 코로나바이러스의 감염으로부터
우리를 지켜주고 있다는 연구 결과가 있나요?
BG: 그건 확실하지 않아요.
하지만 IHME 모델은 분명히 계절을 이용해서 설명하고 있어요.
온도와 습도를 포함해서,
왜 5월이 더 심각하지 않았는지에 대해서요.
유동인구수가 높을수록
이 모델은 훨씬 더 많은 사망자가 나온다고 예측합니다.
이 모델의 설명에 따르면
이 계절성이라는 것으로
왜 5월이 심각하지 않았고,
왜 6월이 심각하지 않았는지를 알 수 있다고 되어 있습니다.
그리고 지구의 남반구를 보면 말이죠.
브라질 같은 경우는
우리와 계절이 반대죠.
지금 남아메리카 모든 국가들에 심각한 팬데믹이 왔습니다.
남아프리카에서도 굉장히 빠르게 퍼지고 있죠.
다행히 호주와 뉴질랜드는
남반구 끝단의 나라인데
확진자 수가 아주 적습니다.
그들은 확진자 수를 계속 줄여나감에도,
이렇게 말하죠. "10명이나 나왔어.
이건 심각한 문제야. 어서 수를 줄여야 해."
그들은 확진자수가 얼마 안 되는 대단한 나라들입니다.
검사, 검역, 추적 등이 작동하면서
0에 가깝게 줄여나가고 있죠.
CA: 고립되기 쉬운 환경과
낮은 인구밀도 등도 도움이 됐을 겁니다.
하지만 무엇보다도 현명한 정책들 덕분이었겠죠.
BG: 네, 모든 게 기하급수적으로 변화하기 때문에
아주 사소한 좋은 습관들이 크게 도움이 됩니다.
선형으로 변화하지 않죠.
접촉자 추적은, 미국에서의 확진자 수를 보면,
굉장히 중요하지만,
확진자 수를 0으로 만들진 못합니다.
실망스럽겠지만
확진자 수가 너무 많아요.
CA: 5월과 6월의 미국을 보면
여러 모델들이 예상했던 것보다는 조금 나은 수치를 보이고 있는데
따뜻한 날씨 덕분이 아닐까라는 가설도 있습니다.
그리고 이제 당신이 보시기에
미국내 확진자 수가 상당한 증가세를 보이고 있다는 거죠?
BG: 네 맞습니다.
뉴욕 지역만 보자면
확진자 수가 줄어들고 있는데,
하지만 다른 곳에서는
특히 남부지방에서는
코로나 환자가 늘어나고 있습니다.
젊은 사람들한테서 양성이 높게 나오는데
코로나가 심했던 지역보다 훨씬 더 높습니다.
확실히 젊은 층이 훨씬 더 이동이 많습니다.
노년층의 이동이 늘어난 것에 비해서요.
그래서 현재 확진자 연령대가 매우 어립니다.
한 집에 여러 세대가 살기도 하고
요양병원에서 근무하는 사람들도 있어서
안타깝게도, 이런 감염이 계속되고
시간이 지나면서
감염이 노년층으로 옮겨가
사망률을 다시 올릴 것입니다.
2천 명이었던 것이 줄어서
지금은 5백 명대로 내려갔지만요.
CA: 확진자 수와 사망자 수 사이에
3주간의 시간차가 있는 것에도 원인이 되지 않을까요?
그리고 또 한 가지 원인으로는
일부 효과적인 개입이 있었고
전체적인 치사율이 낮아진 것은
바이러스에 대한 추가적인 지식이 쌓였기 때문 아닐까요?
BG: 네, 확실히 치사율은 계속 감소합니다.
확진수가 급증하지 않는다면요.
이탈리아에서 급증했을 때나
스페인,
코로나가 창궐했을 때의 뉴욕,
중국의 경우를 보면
기본적인 것들조차 조달이 불가능했죠.
산소호흡기 같은 것들이요.
저희 재단이 지원하고 있는 영국의 연구에 따르면
허가된 치료제인 렘데시비르 외에
덱사메타손을
중증환자에게 투여하자
사망률이 20%나 감소했지만
아직 연구를 더 해야 합니다.
하이드록시클로로퀸은 긍정적인 결과가 나온 적 없기 때문에
해야 할 게 많다고 생각합니다.
여전히 몇 개의 임상시험이 진행 중이지만
단일클론항체 등을 포함하여
우리가 시도하고 있는 것들은
가을을 위한 추가적인 준비라고 볼 수 있습니다.
그리고 사망률에 대하여 말씀하셨는데
좋은 소식은, 우리가 이미 갖고 있는 것도 있고
가을에도 더 많이 갖게 될 것이라는 사실이죠.
우리는 단일클론항체를 시도해야 합니다.
이건 단일 치료제 중에서 제가 가장 관심있게 보는 것입니다.
CA: 그것에 대해서 조금만 더 여쭙고 싶은데요.
하지만 먼저 사망률에 대해 좀 더 얘기해 보고 싶습니다.
의료계가 잘 운영되고 있었기 때문에
미국에서는 아직 의료체계 마비까진 오진 않았습니다.
현재 상황은 보시기에 어떤가요?
사망률이 계속 올라가고 있는데요.
전체 확진자 수처럼요.
지금은 아마 1% 미만이죠?
BG: 네, 모든 케이스를 합치면
1% 미만입니다.
0.4%인지 0.5%인지에 대해선 아직 논쟁 중이지만요.
증상이 한 번도 나타나지 않았던 수까지 합치면
아마 0.5% 미만일 겁니다.
그건 좋은 소식이죠.
이 병은 사망률이 5%까지 오를 수도 있었습니다.
이 병의 전파 역학관계는
예상했던 것보다 훨씬 더 어렵습니다.
잠복기에 있는 사람과 무증상자들은
기침을 하지 않기 때문에,
"나, 기침해." 라고 말할 때 증상을 알아차립니다.
호흡기 질환 대부분의 증상이 기침입니다.
이 바이러스는 초기에는 기침을 하지 않습니다.
노래 부르고, 웃고, 얘기하다
결국엔, 특히, 바이러스 양이 많은 슈퍼 전파자들 경우가
전파의 원인이 됩니다.
이건 전에 없던 새로운 일입니다.
전문가들까지도 이렇게 얘기하죠. "이건 정말 놀랍군."
무증상들이 곳곳에 있고
기침을 하지 않는다는 점이
독감이나 결핵등과는 다른 점이에요.
CA: 네. 아주 교활한 바이러스네요.
무증상에 의한 감염은 어느 정도 되나요?
전체 감염 중에서요.
저는 전체 감염 중에서 거의 절반이
잠복기 때 이루어졌다고 알고 있습니다.
BG: 네, 만약 잠복기까지 감안한다면
대부분의 연구결과에서 보여주듯 40%에 육박하며,
무증상의 경우도 고려해야 하죠.
호흡기 상부에 붙어 있는 바이러스들이
뭔가 서로 연결되지 않은 것이지요.
호흡기에 바이러스가 많이 들어가고 일부 폐에 들어가는 사람들도 있는데
폐에 들어갈 경우 증상이 정말로 심각해지며
다른 장기에도 영향을 미치지만 대부분은 폐입니다.
그때가 바로 치료를 받아야 할 때죠.
전파에서 최악의 케이스는
호흡기 상부에 바이러스가 가장 많이 있고
폐에는 거의 없는 경우인데,
그래서 병원을 찾지 않습니다.
CA: 그렇군요.
그래서 만약 무증상자들과
잠복기인 분들까지 합치면
대략 감염의 50% 이상이
무증상자로부터 온 것이겠네요?
CA: 네, 감염에 대한 통계는 측정하기 어렵습니다.
우리는 특정한 장소를 찾을 수 있지만
백신에 대해서는 큰 의문이 있지요.
백신이 질병을 예방하는 것 이외에도
임상시험을 진행하면
전파까지도 막을 수 있는가? 이게 관건이죠.
CA: 그 백신도 중요한 질문 같은데요. 얘기를 한번 해보죠.
하지만, 그 얘기를 하기 전에
지난 몇 달간 연구했던 결과 중에 새로운 정보가 있나요?
이 바이러스에 대응하는 방법에 대해서요.
BG: 우리는 여전히 슈퍼 전파자에 대해서
어떤 특징을 가지고 있는지 모르고
영원히 모를 수도 있겠죠.
그냥 무작위일 수도 있어요.
만약 그들을 특정해낼 수 있다면
그들은 굉장히 많은 바이러스를 방출해 내고 있기 때문에
바이러스가 많은 사람들의 수는 얼마 되지 않을 겁니다.
하지만 슬프게도, 우리는 아직 거기까지 알아내지 못했죠.
바이러스 전파에 대해서는
실내에 있고, 아무도 얘기를 하지 않는다면
전파될 가능성이 많이 떨어집니다.
그게 비행기 내에서는 전파가 되기 쉬움에도 불구하고
왜 여러분의 생각보다 전파가 잘 되지 않는지를 설명합니다.
합창단이나 레스토랑과는 다릅니다.
비행기 내에서 사람들은 크게 말하지 않죠.
다른 실내 환경과는 달리요.
CA: 흠.
비행기에서 마스크 쓰기를 거부하는 사람들의 윤리의식에 대해서는
어떻게 생각하세요?
BG: 전용기를 탄다면 그건 괜찮겠죠.
하지만 비행기에 다른 사람이 탔다면
그건 다른 사람들을 위험하게 만드는 행동입니다.
CA: 팬데믹 초창기에
WHO는 마스크 사용을 추천하지 않았습니다.
WHO는 의료인들이 마스크가 부족할까봐 걱정했었죠.
지금 와서 다시 생각해 보면 그건 WHO의 가장 큰 실수겠네요?
BG: 네.
모든 전문가들이 마스크의 가치에 대해서 간과했습니다.
무증상 감염을 막을 수 있었는데 말이죠.
마치 에볼라처럼 증상이 심각하게 나타났다면
인지 후 격리하면 됩니다.
그래서 마스크가 필요없을 수 있어요.
마스크의 가치는
의학용 마스크는 일반마스크와 다른 식으로 공급된다는 걸
알았어야 했는데,
일반 마스크의 공급은 충분히 늘릴 수 있었고,
그렇게 함으로써 잠복기나 무증상 감염을
멈출 수 있었는데 말이죠.
그건 실수였습니다.
하지만 그건 음모가 아니었어요.
이제는 우리가 더 잘 알죠.
심지어는 지금도, 마스크의 효용은
우리가 인정하는 것보다 훨씬 더 높고,
마스크는 분명히 효과가 있습니다.
CA: 네, 몇 가지 질문이 있는데요.
사람들로부터 받은 질문들입니다.
여기 한번 띄워보죠.
질 피토스키, "미국 경제 재개가 이르다고 생각하시나요,
그렇다면, 미국은 이 팬데믹으로부터 어느 정도까지 책임을 져야 할까요?
BG: 글쎄요, 어떻게 이해관계를 따지느냐에 따라 다르겠죠.
학교 가는 것을 예로 들겠습니다.
학교에 가는 것과 가서 사람들이 아프게 될 위험
이건 정하기 어려운 질문입니다.
누구도 답하기 어려울 거예요.
"이해관계의 균형을 어떻게 맞출지 말씀드리겠습니다." 이렇게요.
어디서 감염될 수 있는지 이해하고
젊은 사람들이 감염될 수 있다는 사실과
그 감염으로 인해 세대간 감염될 수 있다는 사실도
알아야 합니다.
만약 감염 측면에서 본다면
우리는 너무 자유롭죠.
하지만 정신적 건강이나
보통의 건강 혹은 백신 등 다른 것들을 고려하면
오히려 이득입니다.
저는 어떤 제재는 풀면 이득보다 위험이 더 크다 봅니다.
술집을 평상시처럼 여는 것
이게 정신적 건강을 위해서 그렇게 중요한걸 까요?
아마 아닐 거예요.
경제재개에 대해서 그렇게까지 호의적이지 않다고
저는 확신합니다.
저희가 이미 학습했듯이
어떤 건 너무 빨리 풀렸다고 깨닫게 될 수도 있을 겁니다.
하지만 학교 같은 경우에
지금도 모여서 수업을 하고 있고,
정확히 말해서 가을에 도심에 있는 학교 같은 경우
여기에 대해서는 전 흑백논리로
좋고 나쁨을 나눠서 바라보지 않습니다.
아이들이 학교에 가도록 하는 것은 엄청난 이득인데
어떻게 위험을 측정하나요?
확진자가 별로 발생하지 않은 도시에 있다면
학교에 가는 게 더 낫다고 생각합니다.
여러분들이 이걸 들으면 놀라겠지요.
확진자들이 나타날 수 있습니다. 그리고 그때는 또 바뀌어야 겠죠.
쉽지는 않을 거예요.
하지만 미국에서
균형을 잘 유지하는 곳을 찾기는 어려울 것입니다.
불평등의 관점에서 보더라도
이 질병은 상황을 더 안 좋게 하고 있어요.
직업 종류, 인터넷 환경,
학교의 온라인 수업에 대한 역량에 대해서도 말이죠.
사람들은 인정하기 싫어하지만
화이트 컬러 직군들 중에서
어떤 사람들은 재택근무가 더 생산적이고
훨씬 더 창조적이라 그런 유연함을 즐기기도 합니다.
그걸 불편해 하는 사람들도 있죠.
많은 사람들이 다양한 원인으로 고통받고 있다는 걸 안다면요.
아이들이 학교에 못 가는 것도 그렇고요.
CA: 네 그렇군요. 다음 질문을 보겠습니다.
나탈리 무냠펜다, "저희 르완다 사람들은
초기 정책의 개입이 상황을 변화시켰다고 생각합니다.
이 부분에 대해서 미국에게 어떤 정책을 제안하시겠어요?"
당신이 코로나바이러스 지도자로 임명되어
대중에게 발언할 수 있는 권한이 실제로 주어진다면
어떻게 하실 건가요?
BG: 저와 제 재단이 가진 혁신적인 방법들은
아마도 가장 전문적일 거예요.
어떤 정책들은 너무 유하게 운영되고 있긴합니다.
하지만 저는 모든 사람이
정책에 참여해야 한다고 생각합니다.
우리에게는 리더십이 필요합니다.
어려운 문제가 생겼을 때 해결할 수 있어야 하고
정치적인 문제로 바뀌어서는 안 되죠.
"우리가 한 거 정말 멋지지 않나요?" 라고 말하는 거요.
아니요, 멋지지 않아요.
전문가를 포함한 많은 사람들이
이해하지 못 한 것들이 많고
그들이 어떤 조치를 취하든 사람들은 일주일만 더 빨랐으면 하죠.
일주일이나 일찍 취했는데요.
혁신적인 방법들,
이게 재단의 역할입니다.
항체들, 백신들,
우리는 전문적인 지식이 있습니다.
그리고 이건 민간 부문 이외의 일이라
정부와 함께 일하려면 중립성이 있어야 하고
같이 일하기로 선택한 회사들도 마찬가지죠.
손해도 이익도 없는 상품을 생산할 때는
누가 해당 자원을 가져야 할까요?
여기에 대해선 시장이 정해주지 않았죠.
전문가들은 "이 항체를 대량 생산해야겠군.
이 백신도 대량 생산해야겠군." 이렇게 말합니다.
둘 다 생산하기엔 자원이 너무 한정적이며
평상시에는 절대로 불가능할 기업간 협력을 해야 합니다.
그래서 한 회사가 투자를 하면
최고의 약품들을 최대한 생산하기 위하여
많은 회사들의 생산공장들을 사용하게 될 겁니다.
저는 그런 것들을 조율하는 거죠.
하지만 우리에게 계속해서 정보를 알려주고
현실적으로
어떤 행동이 맞는지 보여줄 리더가 필요합니다.
혁신적인 방법 이외에도요.
CA: 그러면 당신은 능숙한 외교관이 되어야겠군요.
이런 것들을 얘기하기 위해서요.
그 힘든 일에 감사드립니다.
앤서니 파우치에 대해서 자주 말씀하셨는데
대부분의 사람들의 의견을 현명하게 대변할 수 있는 분이시죠.
그런데 무엇이 그를 막고 있는 걸까요?
그분은 이런 상황에서 온전한 역할을 할 수 없는 것 같습니다.
BG: 그분은 방송이 허락돼서야 나설 수 있었고,
사실에 대해 말하고 있음에도
어떻게 해야 할지 모르는 상황이 되었죠.
그는 이야기할 수 있었어요.
보통 질병관리센터가 주로 의견을 제시합니다.
꼭 필요하지는 않지만
이전 위험상황에서는
질병관리센터 내의 전문가를 통해서 의견을 내도록 했습니다.
그런 일에 특화된 사람들이죠.
그러니 개인인 파우치 교수님의 의견을 듣고자 하는 건 조금 특이한 일입니다.
질병관리센터가 아니고 말이죠.
파우치 교수는 훌륭한 연구자로서 특히 백신에 많은 경험이 있습니다.
어떻게 해서든 그분은 전염병에 관해서
폭넓은 충고를 하면서
정확한 방향성을 설명하고 있습니다.
그분의 관점에서요.
여기에서 확진자 수가 더 늘 수도 있으니
왜 이런 식으로 행동해야 하는지 이유를 말해 줍니다.
하지만 그분이 다시 의견을 낼 수 있게 된 건 좋은 일이에요.
CA: 가끔씩이죠.
다음 질문을 보시죠.
니나 그레고리의 질문입니다.
"당신의 재단이 백신을 찾는다면
어떤 나라에 먼저 백신을 공급할지에 대한 윤리적인 문제의 답을 갖고 있나요?"
그리고 이쯤에서
백신에 대해서 간단하게 얘기해 주시면 좋겠어요.
백신에 대한 뉴스를 접할 때 중요하게 생각해야 할 것이
무엇인지에 대해서도요.
BG: 현재 세 가지의 백신이 있는데
효과가 있는 게 먼저 적용될 겁니다.
모더나는 불행히도 양을 쉽게 늘릴 수가 없기 때문에
만약 효과가 있다면 대부분 미국에서 사용되겠죠.
옥스포드에서 연구하고 있는 아스트라제네카가 있고
그리고 마지막으로 존슨앤 존슨이 있습니다.
이 세 개가 선행 개발되고 있죠.
동물 실험 결과가 있는데
아직 완벽하지는 않지만 좋은 가능성이 보입니다.
특히 노년층에게 효과가 있을 것으로 예상되고
향후 몇 달간 임상 시험이 진행될 겁니다.
3개 모두 안전성과 효능을 검증 받아야 합니다.
우리가 원하는 만큼은 아니겠지만 곧 생산할 수 있을 것 같습니다.
올해 연말이 되기 전에 생산할 수 있을 것 같습니다.
3상이 성공하거나
올 연말까지 개발이 끝나게 되겠죠.
전 둘 다 낙관적으로 보진 않지만요.
3상은 약이 안전한지 그리고 효과적인지 확인하는 단계입니다.
곧 시작할 것입니다.
그리고 다른 방법으로 접근하는 4~5개의 백신이 있는데
3~4개월 정도 늦을 겁니다.
노바박스, 사노피, 멀크 등이요.
우리는 관련된 많은 공장에 지원을 하고 있는데
좀 복잡한 협상이 있긴 하지만
빈곤국에 해당 공장의 물품들을
제공할 수 있는 곳,
대량 생산을 할 수 있는 곳,
아스트라제네카와 존슨앤 존슨을 포함해서요.
저희는 그런 곳에 집중하고 있습니다.
별로 비싸지 않고
한 공장에서 6천만 개 정도를 생산할 수 있는 곳이요.
백신 개발의 수는
잠재적입니다.
저는 올해가 가기 전에는 어떤 것도 기대하지 않습니다.
실패율이 높은 가운데
현재 소수의 생산이 진행되고 있는 곳들이
최선의 경우라고 할 수 있습니다.
CA: 빌, 혹시
당신의 재단은 이런 구상을 하고 있진 않지만
시장 상황이 이런 상황들을 주도해서
유력한 백신 후보들이 대두되자마자
부유한 국가들이 전부 다 독점하고 사들여서
최초 공급이 가능한 곳까지.
공장 생산을 하기 위해서는 시간이 필요하고
빈곤한 나라들을 위한 것이 남지 않는다면 어떻게 해야 하나요?
당신이 하고 있는 활동에서는
안정적인 공장 설비를 일부 백신 후보군들에게 제공하고
초기 백신분의 일부를
빈곤한 나라에 제공하려고 한다는 것을 들었는데요?
맞나요?
BG: 네, 우리뿐만 아닙니다.
저희가 중심이지만
CEPI라는 곳과 함께 일하고 있고
유럽의 많은 지도자들도 이에 동의했어요.
우리에겐 서로의 생산을 살필 수 있는 전문가들이 있어
"저걸 만들 수 있는 능력을 가진 공장이 전 세계에 어디에 있지?
초창기에 우리가 투자해야 할 곳은 어디지?
어떤 기반이 있어야 할까
돈을 다른 곳으로 옮기려고 하면?" 다들 이렇게 말하죠.
왜냐하면 민간 부문의 사람들은
이걸 정말로 잘 이해하고 있고
일부는 우리와 함께 일하고 있습니다.
우리는 여기에 관해서는 그 사람들을 전적으로 믿고
특히 생산에 관련해서는 많은 것들을 조율하고 있습니다.
보통 미국이 이런 세계적인 문제들을 고려하고 관여할 것이라 생각하지만
아직까지는 전면에 나서진 않고 있어요.
저는 의회와 행정부에 있는 분들에게
다음 긴급지원은 언제가 될지 묻고 싶군요.
그러면 그 돈 중 1%정도는 전 세계를 도울 수 있는
돈이 되지 않을까요.
가능하다면 말이죠.
하지만 불행히도
세계가 아직 경험해 보지 못한 진공 지대가 있어서,
저희 재단을 포함하여 많은 사람들이
전략을 만들어 해결하려고 합니다.
높은 사망률과 여러 부작용으로 고통받고 있는
가난한 나라들을 포함하며
의료 체계가 과부하가 온 곳도 포함됩니다.
대부분의 사망자는 개발 도상국에서 나올 것입니다.
미국과 유럽에서 아무리 많은 사망자가 나왔다해도요.
CA: 기회가 된다면
당신과 멀린다가 이 주제에 대해 얘기하는 걸 듣고 싶군요.
왜냐하면 모든 윤리적인...
말하자면 "범죄"들이..
우리가 잘 아는 지도자들에 의해 자행되는 범죄들이 있죠.
그런 것 중 하나가 마스크를 쓰지 말라고 하면서
공동의 적에 대해서 세상을 도우려는 역할은 전혀 하지 않는 것이죠.
하나의 인류로서요.
대신...
나라들간의 보이지 않는 경쟁이 치열합니다.
예를 들면 백신을 차지하려고요.
분명히 역사가 이것을 신랄하게 평가하겠지만요.
정말 지긋지긋해요.
그렇지 않나요? 제가 잘못 알고 있나요?
BG: 그건 그렇게 흑백논리로 설명될 수 있는 것이 아닙니다.
미국은 많은 자금을 쏟아부어
백신을 위한 기본 연구에 투자하고 있습니다.
다른 어떤 나라보다도요.
그리고 연구도 제한되지 않죠.
여기에는 어떤 댓가도 없습니다.
우리 돈으로 했으니 미국에게 사용료를 내라는 것도 아니죠.
그들은 연구를 위한 자금을 댔고 이건 모두를 위한 것이죠.
공장 자금에 대한 면만 보면 이건 오직 미국을 위한 것이죠.
문제는 다른 전 세계 보건 문제도 그렇다는 겁니다.
미국은 천연두 근절에 앞장섰고
소아마비 근절에도 앞장섰습니다.
질병관리센터, WHO, 로터리 클럽, UNICEF, 저희 재단 등과 함께요.
그러니까 세계적으로 에이즈 바이러스 같은 경우,
부시 대통령의 리더십 아래에 하지만 굉장히 양면성이 있죠.
PEPFAR의 활동은 믿을 수 없을 정도였죠.
몇 천만 명의 생명을 구했습니다.
그래서 세계는 항상 미국에게 기대치가 있습니다.
최소한 전 세계의 리더라는 자리에 앉아 있으면
재정적으로든, 전략적으로든, 이 공장들을 어떻게 사용할 것이며
그냥 단순히 감염을 피해서 미국으로 되돌아올지라도
전 세계 경제의 역할을 해주기라도 하길 기대하죠.
미국에게 좋은 일이
미국 바깥에서도 요구되는 것이죠.
세계는 마치
그러니까 돌아가고 있는 상황이 모두 확실하지 않은데
"누가 여기 책임자이지요?" 이러는 것과 같아요.
그래서 최악의 상황은 WHO에서 빠지는 것입니다.
그렇게 되면 어려워지는 것이..
희망적인 치료법을 얻기 어려워지는 것이죠.
우리는 WHO와 함께 협력해야 하기 때문입니다.
CA: 이제 다른 질문을 해보겠습니다.
알리 카샤니의 질문입니다.
"전 세계가 팬데믹에 대응하고 있는데 그중 보시기에 성공적인 모델이 있나요?"
BG: 굉장히 흥미로운 점은
초기임에도 불구하고 양성인 사람들을 검사해 보면
분명하게 나오는 것이 있었는데
그들의 산소포화도 측정기를 보면
피 속에 남아있는 산소를 측정하는 것이에요.
검사 비용은 굉장히 저렴합니다.
그러면 초기에 병원에 데려갈 수 있다는 겁니다.
이상하게도 환자들은 상태가 위중한 줄 몰라요.
이건 제가 알아내지 못한 흥미로운 생물학적 이유죠.
그래서 독일의 치사율이 굉장히 낮은데
산소포화도를 계속해서 모니터링해서 그렇습니다.
물론 병원에 들어가게 되면
인공 호흡기에 대해서 알게 되지만 사실 굉장히 유용한 기구인데
오남용되고 잘못된 방법으로 사용됐어요.
초기에는 그랬죠.
최근에 의사들은 훨씬 더 똑똑한 방법으로 치료하죠.
전 세계 대부분의 지역에서
이 산소포화도를 이용한 조기 진단이 널리 사용될 것이라 생각해요.
독일이 선구자였죠.
지금은 당연히 싸고 먹을 수 있는 데타멕타손이라는 약을
대량생산 할 수 있죠.
이 약도 전 세계로 퍼져나가겠죠.
CA: 저는 이걸 묻고 싶군요.
이 모든 일을 겪으면서 개인적으로 어떤 느낌이 들었는지요.
왜냐하면 이상하게도 이 주제에 관해서 당신의 열정과 좋은 의도가 있음에도
당신을 항상 따라다니는 분명한 악의들이 존재해
당신에 관한 미친 음모론이 나돌고 있죠.
저는 SNS를 모니터링하는 지그널이라는 회사를 확인해봤는데요.
지그널이라는 회사는 페이스북 자체로만
당신과 관련된 바이러스에 대한 음모론에 대해서
400만건 이상의 포스팅이 올라왔다고 했어요.
제가 설문조사를 봤는데 40%이상의 공화당원들이
당신이 생산하려는 백신이
마이크로칩을 심어 위치추적을 하려고 한다고 믿는다더군요.
저는 그 숫자를 믿을 수도 없었어요.
심지어 어떤 사람들은 이걸 심각하게 생각해서
"폭스뉴스"에 이 정보를 공유하기까지 하며
이걸 굉장히 진지하게 받아들이고
정말로 무서운 위협이라고 생각하더라고요.
이런 것에 잘 대응하실 거라 생각하지만
하지만 솔직히 이런 경우를 누가 겪어 보겠어요?
어떻게 대처하시나요?
어떻게 저런 잘못된 정보가
돌아다닐 수 있죠?
그걸 어떻게 바로잡으면 될까요?
BG: 전 잘 모르겠어요.
저도 처음 알았네요.
그런 음모론이 있다는 사실을요.
마이크로소프트가 논란이었던 적은 있었죠.
하지만 최소한 그건 실제 세상과 관련이 있었죠?
윈도우가 평상시보다 훨씬 더 고장이 많이 났다든가?
저희에게는 독점에 대한 문제가 분명히 있죠.
하지만 최소한 전 그게 무엇인지는 알고 있었죠.
그런 말들이 있을 때 전 이렇게 말해야 했죠.
그냥 농담으로 받아들이라고 저 스스로에게 얘기합니다.
사람들은 그건 정말 부적절한 행동이라고 했지만요.
왜냐하면 이건 굉장히 심각한 문제이기 때문에.
사람들이 백신을 맞기 꺼려하게 될 수도 있으니까요.
물론 우리에게 백신이 있다면
마스크 같겠죠.
많은 사람들이 모여있는 곳에서
특히 전염을 막을 수 있는 백신처럼
백신이 널리 퍼지게 된다면
사회로서는 굉장한 이득이죠.
저는 조금 멍 했어요.
뭐라고 말해야 할지 어떻게 반응해야 할지도 몰랐고
왜냐하면 이런 음모론은 저에게 완전히 새로워서
뭐라고 얘기를 해야 할까요?
신빙성이 없는 내용에 대해서요.
"폭스 뉴스"의 아나운서, 로라 잉그라함이
제가 사람들에게 마이크로 칩을 심으려고 했다고 말했기 때문에
설문조사가 별로 놀랍지 않았던 게
그게 사람들이 TV에서 들은 내용이거든요.
엉뚱한 소리죠.
그리고 사람들은 확실히 믿기 쉬운 설명을 좋아해요.
바이러스에 대해 공부하기 보다도 말이죠.
CA: 제가 드리고 싶은 말씀은
TED는 정치중립적입니다.
하지만 우리는 사실을 믿어요.
저는 이렇게 말하고 싶습니다.
로라 잉그라함, 당신은 빌 게이츠에게 사과를 하고 발언을 철회해야 해요.
그렇게 해야만 할 것입니다.
그리고 이걸 보고 계신 분들 중에서
이 사람이 어떤 음모와 관련 있다고 잠깐이라도 생각하신 분들은
머리 검사를 받아보시기를 바랍니다.
당신이 미쳤다는 거니까요.
몇 년 동안 빌 게이츠가
열정적으로 모든 일들을 해냈다는 걸 충분히 알고 있음에도 그런다면
당신은 정말 미친 거예요.
이제 거기에서 벗어나서
이 팬데믹을 실질적으로 어떻게 해결할 수 있을지 봅시다.
솔직히요.
혹시 여기 채팅창에 계신 분 중에
어떻게 하면 이걸 해결할 수 있고
음모론을 없앨 수 있는지 좋은 방법이 있다면 보내주세요.
음모론자들은 서로 물어뜯어요.
"아, 내가 그거에 대해 좀 아는데."
그런 말을 하면서요.
어떻게 하면 예전으로 돌아갈 수 있을까요.
정보들이 믿을 만했던 그 때로요.
우리는 더 잘 행동해야 합니다.
여기 다른 질문이 있나요?
뉴욕의 아리아 벤덱스:
"확진자 수가 급증하는 곳에서 감염 위험을 줄이고 싶어하는 이들에게
개인적으로 어떤 충고를 해주고 싶으신가요?"
BG: 글쎄요. 집에서도 업무가 가능한 직업을 가졌고
온라인 미팅으로 모든 걸 다 해결하고
심지어 사회적인 활동까지 다 해결된다면 너무 좋겠죠.
저는 많은 친구들과 화상연락을 합니다.
언제 다시 볼지 모르는 유럽 친구들도 있지만,
이야기를 나누려고 정기적으로 통화를 하죠.
만약에 고립된 상태라면
별로 위험한 상태는 아니죠.
많은 사람들과 함께 있다면
일이든 사회 활동이든 간에,
그건 위험한 상황이죠.
특히 확진자 수가 증가하고 있는 곳이라면요.
아무리 강제적으로 뭔가 조치가 없다 하더라도요.
다행히 사람들의 움직임에 대한 숫자는
밖에서 사람들을 접촉하는 수가 줄어들고 있다는 것을 보여줍니다.
CA: 당신의 자선활동에 대해 살짝 언급하고 싶은데요.
분명 당신의 재단은 여기에 큰 역할을 하고 있습니다만
일반적으로 자선활동이 더 많이 알려졌죠.
당신이 기부 선언을 시작하면서
모든 억만장자들에게
죽기 전에 재산의 절반을
기부하자고 했었죠.
정말로 어려운 일입니다.
그렇게 많은 돈을 포기하기란 힘들어요.
제 생각엔 당신 스스로
기부선언을 시작할 때--
10년 전인가요? 확실하지는 않지만--
당신의 순 자산이 그때부터 두 배로 뛰었던 것 같은데요.
세계 기부 운동의 선두주자였는데도요.
세상을 더 낫게 만들기 위해서 돈을 효과적으로 기부하는 것이
근본적으로 어려운 일인가요?
아니면 세계의 기부자들이
특히 아주 부자인 기부자들이
전념해야 하는 일인가요.
예를 들어, 매년 저의 순 자산액이
제가 나이가 들수록 증가할 텐데
제가 만약 진지하게 받아들인다면
효과적으로 기부할 방법을 찾아야 할 텐데요.
이건 불공평하고 미친 질문인가요?
BG: 비율이 올라가면 아주 좋겠지만
우리 게이츠 재단이나 기부 선언의 목적은
사람들에게 문제를 찾게 하고 연결되어 있다는 걸 알게 하는 거죠.
사람들이 열정을 갖고 기부할 수 있게요.
맞습니다. 금액들은 중요합니다.
하지만 세상에는 정말 많은 동기가 있습니다.
누군가 아픈 것을 보고 돕겠다고 생각할 수도 있고
복지 서비스를 받지 못하는 사람을 볼 수도 있겠죠.
인종차별 문제를 해결하는 데 도움이 될 수도 있을 겁니다.
굉장히 열정적인 사람이라면 그런 일들을 하겠죠.
물론,
어떤 기부자의 기부금은 제 역할을 하지 못 할 겁니다.
기부자들에게는 동기부여가 좀 더 필요합니다.
협동적인 기부에 대해서 말하자면
당신도 "대담한 프로젝트"라는 프로그램으로 지원하고 있듯이
4~5명의 기부자들이 함께 기부하는 활동입니다.
이건 굉장한 것이에요.
왜냐하면 서로를 통해서 배우며
서로에게 신뢰를 갖게 될 것이며
그들은 "이봐 내가 x를 넣고, 나머지 4명이 돈을 입금하자면
내가 더 영향력이 있겠지."
그리고 그 일이 즐겁다는 사실을 깨닫기까지 한다면
그 일이 잘 실행되지 않았더라도
어쨌든 얘기를 계속하죠.
그러니까 자선활동은 그래요.
저는 자선활동을 하는 사람들이 더 많아졌으면 좋겠고
사람들이 기부하기 시작하면
즐거워요.
성취감을 느끼죠.
가족 중 한 사람을 선택해서 같이 했으면 좋겠습니다.
저 같은 경우 멀린다와 저는 같이 이런 일을 하는 걸 좋아하고
함께 배우는 것도 좋아합니다.
어떤 가족들은 아이들도 참여하도록 하기도 합니다.
아이들이 하자고 하는 경우도 있어요.
당신이 돈이 많다고 해도
100만 달러는 많다고 생각하실 수도 있어요.
하지만 당신이 10억 달러를 가지고 있다면
1억 달러는 기부하셔야 합니다.
여기에 매력적인 점은 개인적으로 이렇게 지출했음에도
예전 그대로의 수준을 유지할 수 있다는 겁니다.
이건 사회적으로도 적합한 일입니다.
하지만 기부에 대해서는 그 규모를 늘여야 합니다.
아니면 적어도 늘릴 의지가 있어야 해요.
그러면 굳이 노력하지 않아도 전과 같이 즐길 수 있어요.
그렇다 해도
강요하고 싶진 않지만
그렇지만 맞아요. 당신과 저 기부자들에게 영감을 주고 싶어하죠.
그 열정을 보기 위해서 그러한 기회를 보기 위해서요.
분명히 과거보다는 훨씬 더 빨라지고 있어요.
인종차별이든지, 질병이든지, 혹은 다른 사회적 문제점이든지간에
기부에 대한 혁명이 빠르게 일어나고 있습니다.
이 모든 게 상호작용을 이루어 정부까지 참여하게 되면 판이 커지죠.
신은 우리에게 해결책이 필요하다는 사실을 알고 있습니다.
우리에게 희망과 진보가 필요하고
그 기대감이 높아서
힘든 문제들도 풀 수 있게 하죠.
CA: 대부분의 복지가들은 그 중에서 최고라 하는 사람들도
매년 그들의 자산의 1% 이상을 기부하기를 어려워합니다.
세계에서 가장 부자인 사람들도 투자할만한 기회를 찾기 힘들어 하죠.
그들 중의 많은 사람들이 매년 7~10%의 수익을 올립니다.
정말로 자기 재산의 반을 기부해야 겠다면
기부를 위한 계획을 세워야 하지 않을까요?
매년 자산의 5,6,7,8,10%를 기부하는 것으로요.
이런 식의 논리로 진행되어야 하지 않을까요?
BG: 네. 척 피니 같은 분의 경우는
전 재산을 기부한 좋은 예가 되겠습니다.
멀린다와 저는 기부 비율을 좀 더 늘리는 걸 의논하기도 했는데요.
말씀주셨다시피 우리는 투자에 관해서는 굉장히 운이 좋았죠.
다양한 것들 중에서도요.
기술에 관련하여 행운이 있었어요.
올해까지도요.
세계가 실질적으로 돌아가는 것과는
대조되는 일이죠.
우리가 좀 더 속도를 내야 한다는 기대감이 있다고 생각하고
그래야만 하는 이유도 있고
정부는 많은 수요를 놓치겠죠.
예, 정부기금은 많습니다.
하지만 잘 쓰여져야 하고
필요하지 않은 곳에 돈을 쓰지 않아야 하죠.
사람들은 개발도상국을 지원하길 원하지만
정부가 GDP의 15%를 지원하는 건 원하지 않습니다.
그래서 크게 보면 경제 그 자체만으로도 고통스럽죠.
팬데믹이 아니더라 하더라도요.
이건 비극입니다.
개발도상국가들을 5년은 퇴보시키는 것입니다.
그리고 일부 경우에는
나라의 안정성을 뒤흔들 위험까지 있지요.
CA: 그렇군요.
저는 당신과 멀린다가 해낸 일에 정말 놀랐습니다.
당신들은 좁은 길을 걸으며
수많은 어려움들을 극복해나가고
세상을 더 낫게 만들기 위해서 많은 시간을 투자하면서
분명히 많은 돈도 투자했을 것이고
거기에 쏟아부은 당신의 열정에
저는 정말 놀랐습니다.
시간을 내주셔서 정말로 감사하고
매우 감사합니다.
그리고 솔직히 올해 남은 기간 동안
당신의 기술과 자원이 그 어느 때보다 필요할 것 같네요.
행운을 빌어요.
BG: 네, 감사합니다.
즐거운 대화였고, 전 낙관적이에요. 고마워요. 크리스씨
Chris Anderson: Welkom, Bill Gates.
Bill Gates: Dankjewel.
CA: Fijn dat je er bent, Bill.
We hadden samen een TED-gesprek drie maanden geleden
over deze pandemie
en toen waren er nog -- ik geloof dat het eind maart was --
toen waren er nog minder dan 1.000 sterfgevallen in de VS
en minder dan 20.000 wereldwijd.
En kijk nu eens: 128.000 doden in de VS
en meer dan een half miljoen wereldwijd
in drie maanden --
in drie maanden.
Wat is jouw diagnose van wat dit jaar nog gaat gebeuren?
Jij ziet een hoop modellen.
Wat denk jij dat de best-case en worst-case scenario's zijn?
BG: Nou, het aantal mogelijke scenario's is helaas nogal groot,
waaronder ook een die voorspelt dat we in de herfst
aantallen sterfgevallen kunnen hebben die net zo hoog zijn als we gezien hebben
rond april.
Als er veel jonge mensen geïnfecteerd raken,
zullen die uiteindelijk ook oude mensen weer aansteken,
dus dat gaat de verpleeghuizen in,
de daklozenopvang,
de plaatsen waar we veel sterfgevallen hebben gehad.
Het innovatieverhaal, waar we het wel over zullen hebben --
diagnostiek, therapieën, vaccins --
daar maakt men stappen vooruit,
maar niets dat iets fundamenteel verandert aan het feit
dat deze herfst in de VS heel ernstig zou kunnen zijn.
En het ziet er slechter uit dan ik een maand geleden verwachtte:
de mate waarin we ons weer vrij bewegen,
geen maskers dragen
en nu zien we het virus ook in een groot aantal steden
waar we het eerder nog niet echt hadden gezien,
dus dat wordt een heel probleem.
In geen enkel scenario gaat de huidige sterftegraad echt omlaag,
dat is nu 500 doden per dag,
maar er is een groot risico dat dat omhoog gaat
naar zelfs de 2.000 per dag zoals we eerder hadden,
want we zien geen social distancing
en aangepast gedrag
in de mate zoals we dat in april en mei zagen.
En we weten dat dit virus een beetje seizoengebonden is,
zodat het risico op een infectie,
zowel door de temperatuur, luchtvochtigheid, meer binnen zitten,
groter wordt als we de herfst ingaan.
CA: Er zijn dus scenario's waarbij de VS,
als je de cijfers zou extrapoleren,
zou uitkomen op meer dan een kwart miljoen doden,
zelfs dit jaar al, als we niet uitkijken,
en wereldwijd zou het dodencijfer tegen het einde van het jaar
in de miljoenen kunnen lopen.
Zijn er bewijzen dat de hogere temperaturen in de zomer
ons feitelijk hebben geholpen?
BG: Dat is niet zeker,
maar absoluut, het IHME-model heeft zeker geprobeerd
om het seizoen, inclusief temperatuur en luchtvochtigheid,
te gebruiken om te verklaren waarom mei niet erger was dan het was.
Dus toen we weer buiten kwamen en mensen zich weer vrijer gingen bewegen,
verwachtten de modellen daardoor meer infecties en doden te zien
en het model wilde maar blijven zeggen:
'Maar ik moet die seizoensgevoeligheid gebruiken
om te verklaren waarom mei niet erger was,
waarom juni niet erger was dan het was.'
En we zien op het zuidelijk halfrond,
zoals Brazilië,
met zijn omgekeerde seizoenen,
dat nu heel Zuid-Amerika een gigantische epidemie heeft.
Zuid-Afrika heeft nu een snel groeiende epidemie.
Gelukkig hebben Australië en Nieuw-Zeeland,
de laatste landen op het zuidelijk halfrond,
heel weinig gevallen.
Dus hoewel ze het de baas moeten blijven,
hebben ze het over 'O, we hebben 10 gevallen.
Dat is een serieus aantal. Dat moeten we de kop indrukken.'
Dus dat zijn enkele opmerkelijke landen die de aantallen zo laag hebben
dat testen, in quarantaine houden en infecties traceren
een werkende aanpak is om de gevallen dichtbij nul te houden.
CA: Misschien een beetje geholpen door eenvoudiger te isoleren te zijn
en door lagere dichtheid, lagere populatiedichtheid.
Maar dan nog, intelligent beleid daar.
BG: Ja, alles is zo exponentieel
dat een beetje goed werk een heleboel goeds voortbrengt.
Het werkt niet lineair.
Weet je, tracering van contacten, als je zoveel gevallen hebt als in de VS,
is superbelangrijk,
maar het brengt je niet terug naar nul.
Het helpt je het te vertragen,
maar het is te overweldigend.
CA: OK, dus in mei en juni in de VS
waren de aantallen iets gunstiger dan de modellen voorspelden
en men veronderstelt dat het warmere weer daaraan bijdraagt.
Wat we nu zien, zou jij dat beschrijven
als een echt alarmerende aanwas in het aantal gevallen in de VS?
BG: dat klopt, het is ...
In de omgeving van New York
blijft het aantal gevallen wat omlaag gaan,
maar in andere delen van het land,
met name in het zuiden op dit moment,
zie je een toename die dat weer teniet doet
en het aantal positieve gevallen onder geteste jongeren
is feitelijk zelfs hoger dan wat we zagen in de zwaar getroffen gebieden.
Dus het is duidelijk dat jonge mensen hun bewegingsvrijheid sneller opvoeren
dan de oudere mensen dat doen,
dus de leeftijdsstructuur is nu erg jong,
maar vanwege families waarin meerdere generaties samenleven,
vanwege mensen die in verpleeghuizen werken,
zal dat zijn weg wel weer terugvinden,
zowel in tijd als in infecties,
terug naar de ouderen,
en dat zal het sterftecijfer weer omhoog zal brengen --
wat een heel eind omlaag gekomen is,
helemaal omlaag van 2.000 naar 500 op dit moment.
CA: En is dat gedeeltelijk omdat het drie weken duurt
voordat het aantal gevallen zich vertaalt naar sterftecijfers?
En misschien ook gedeeltelijk
omdat er een paar effectieve interventies zijn geweest
en dat we nu mogelijk ook zien
dat het totale relatieve sterftecijfer feitelijk wat terugloopt
nu we wat extra kennis hebben opgedaan?
BG: In ieder geval is je sterftecijfer altijd lager
als je niet te weinig bedden hebt.
Dus in Italië, toen ze het daar niet aankonden,
Spanje, zelf New York in het begin,
zeker China,
daar konden ze niet eens aan de basisbehoeften voorzien,
de zuurstof en zo.
Een door onze stichting gefinancierd onderzoek in het VK
vond de enig andere stof dan remdesivir,
waarvan bewezen is dat ze helpt,
dexamethason is,
dat voor serieuze patiënten
een sterftereductie van 20% geeft
en er zitten nog behoorlijk wat van dat soort dingen in de pijplijn.
Hydroxychloroquine heeft nooit positieve resultaten gegeven,
dus dat is achterhaald.
Er lopen nog wat proeven,
maar de lijst van dingen die worden geprobeerd,
uiteindelijk inclusief de monoklonale antilichamen,
we zullen in de herfst wat aanvullende hulpmiddelen hebben.
Dus als je het hebt over sterftecijfers
dan is het goede nieuws dat we al wat innovaties hebben
en in de herfst zullen we er nog wat meer hebben.
Monoklonale antilichamen zouden beschikbaar moeten komen,
wat de behandelingswijze is waar ik het meest enthousiast over ben.
CA: Daar wou ik je zo meteen ook naar gaan vragen,
maar om het verhaal van sterftecijfers af te maken:
dus in een goedlopend medisch systeem,
neem de VS in tijden dat we de aanloop aankunnen,
in welke richting, denk jij,
dat de sterftecijfers zich zullen ontwikkelen
als een percentage van het totaal aantal gevallen.
Zitten we onder de 1% misschien?
BG: Als je elk geval zou vinden, ja,
dan zit je ruim onder de 1%.
Mensen hebben het over 0,4, 0,5.
Als je de niet symptomatische patiënten meerekent,
zit het waarschijnlijk onder de 0,5
en dat is goed nieuws.
Deze ziekte had een 5%-ziekte kunnen zijn.
De manier waarop deze ziekte zich verspreidt,
is moeilijker dan zelfs de experts hadden voorspeld --
de mate waarin het zich pre-symptomatisch en nooit-symptomatisch verspreidt
en het feit dat het niet hoesten is,
waarbij je bij jezelf merkt: 'Hé, ik hoest',
wat de meeste luchtwegaandoeningen kenmerkt.
Bij deze, in een vroeg stadium, hoef je niet te hoesten.
Het is zingen, lachen, praten,
en dan met name voor de superverspreiders,
mensen met een hoge virale lading,
dat voor de verspreiding zorgt
en dat is behoorlijk nieuw
en dus moeten zelfs de experts bekennen: 'Wauw, dit heeft ons verrast',
de asymptomatische verspreiding
en het feit dat er geen hoest-aspect is,
tenminste, niet in grote mate, zoals bij tbc of griep.
CA: Ja, dat zijn duivelse trucs van dit virus.
Hoe groot is die asymptomatische overdracht
als percentage van het totaal?
Ik heb gehoord dat misschien wel de helft van alle overdracht
in principe pre-symptomatisch is.
BG: Ja, als je kijkt naar pre-symptomatisch,
dan zeggen de meeste onderzoeken dat het ongeveer 40% is,
en dan hebben we nog de nooit-symptomatische.
De hoeveelheid virus die je krijgt in je bovenste luchtwegen
staat er een beetje los van.
Sommige mensen hebben hier veel, maar heel weinig in hun longen
en wat je in je longen krijgt, zorgt voor de echt ernstige symptomen --
en andere organen, maar met name de longen --
en dan ga je dus hulp zoeken.
Dus het ergste, wat verspreiding betreft,
is iemand die veel in de bovenste luchtwegen heeft,
maar bijna niets in zijn longen,
zodat ze zich niet melden bij een dokter.
CA: Precies.
Dus als je de nooit-symptomatische
toevoegt aan de pre-symptomatische,
heb je dan meer dan 50% van de verspreiding
door niet-symptomatische mensen?
BG: Ja, verspreiding is moeilijker te meten.
We zien wel hotspots en zo,
maar dat is de grote vraag met een vaccin:
gaat het, behalve voorkomen dat je ziek wordt,
en daar wordt het op getest,
gaat het ook zorgen dat je geen verspreider wordt?
CA: Dat vaccin.
Ja, laten we het daarover hebben.
Maar eerst:
zijn er andere verrassingen in de laatste maanden
die we hebben geleerd over dit virus
die echt beïnvloeden wat onze reactie moet zijn?
BG: We weten nog steeds niet wat superverspreiders kenmerkt,
in de zin van wat hun profiel is,
en misschien lukt dat nooit.
Dat is wellicht vrij willekeurig.
Als je hen zou kunnen identificeren --
zij zorgen voor de meeste verspreiding,
een paar mensen met een hoge virale lading.
Maar helaas hebben we dat niet kunnen ontdekken.
Die manier van verspreiding --
als je in een kamer bent en er praat niemand,
dan is er veel minder overdracht.
Dat verklaart ook deels, hoewel het ook kan in een vliegtuig,
dat het daar minder is dan je verwacht gezien de tijd en de ruimte,
omdat, anders dan in een koor of restaurant,
je daar niet zo luid sprekend uitademt
als je in andere ruimtes binnen zou doen.
CA: Wat denk je van de ethiek van iemand die in een vliegtuig stapt
en weigert een mondkapje te dragen?
BG: Als het hun vliegtuig is, dan moeten ze dat zelf weten.
Als er ook anderen in het vliegtuig zitten,
dan brengen ze daar die anderen mee in gevaar.
CA: Vroeg in de pandemie
adviseerde de WHO niet om mondkapjes te dragen.
Ze waren bang ze weg te halen voor zorgverleners in de frontlinie.
Was dat achteraf gezien een vreselijke fout van ze?
BG: Ja.
Alle experts vinden het vervelend dat de waarde van mondkapjes --
Dit heeft ook weer te maken met dat niet-symptomatische.
Als mensen heel symptomatisch zouden zijn,
zoals met Ebola,
dan zie je dat en je isoleert,
dus heb je geen behoefte aan zoiets als een mondkapje.
De waarde van mondkapjes,
het feit dat de medische mondkapjes een andere toevoerketen hadden
dan de normale mondkapjes,
het feit dat de normale zo snel konden worden gemaakt,
het feit dat ze een halt zouden toeroepen
aan pre-symptomatische en nooit-symptomatische verspreiding --
het is een vergissing.
Maar het is geen complot.
Het is gewoon dat we nu meer weten.
En zelfs nu kennen we de voordelen van mondkapjes
minder goed dan we zouden willen,
maar ze zijn wel significant.
CA: Goed, ik ga beginnen met wat vragen
uit onze gemeenschap.
Laat ze maar zien.
Jim Pitofsky: "Denkt U dat pogingen tot heropening in de VS voorbarig waren
en als dat zo is, wat is dan wel een verantwoordelijke aanpak voor de VS?"
BG: De vraag hoe je de afweging maakt,
zoals het voordeel van naar school gaan
versus het risico dat mensen ziek worden omdat ze naar school gaan,
dat zijn hele lastige vragen
waarvan ik denk dat niemand kan zeggen:
'Ik zal je vertellen hoe je al die afwegingen moet maken.'
Het begrijpen van waar je overdracht hebt
en het feit dat jonge mensen wel geïnfecteerd raken
en deel uitmaken van de keten van overdracht tussen de generaties,
dat moeten we bekend maken.
Als je alleen naar het gezondheidsaspect kijkt,
zijn we te vrij geweest met heropenen.
Maar heropenen, als het gaat om mentale gezondheid
of andere gezondheidszaken zoals bijvoorbeeld vaccinaties,
heeft voordelen.
Ik denk dat ons heropenen soms meer risico's dan voordelen heeft gehad.
Om de cafés weer zo snel te openen,
hoe kritisch is dat voor je mentale gezondheid?
Misschien niet.
Dus ik denk niet dat we erg smaakvol over heropenen zijn geweest
en ik weet zeker dat als we straks terugkijken,
we zullen beseffen dat we sommige dingen niet zo snel hadden moeten heropenen.
Maar dan heb je zoiets als school,
waar ik zelfs vandaag nog,
over het precieze plan om stadsscholen in de herfst te heropenen,
geen zwart-witte mening heb
over de balans tussen voor- en nadelen.
Er kleven enorme voordelen aan je kinderen naar school laten gaan
en hoe weeg je de risico's?
Als je een stad bent zonder veel gevallen,
dan denk ik dat die balans positief is.
Dat betekent wel dat je verrast kunt worden.
Als er dan gevallen komen, moet je van koers veranderen,
wat niet zal meevallen.
Maar ik denk dat in de VS
er plaatsen zullen zijn waar de balans negatief is.
Bijna elke vorm van ongelijkheid
is door deze ziekte erger gemaakt:
soort baan, internetconnectie,
het vermogen van je school om online-onderwijs te organiseren.
Witteboordenwerkers --
mensen schamen zich ervoor --
sommigen zijn productiever
en genieten van de flexibiliteit die hun thuiswerk heeft gebracht,
en dat voelt vreselijk
als je weet dat veel mensen er onder te lijden hebben,
bijvoorbeeld doordat hun kinderen niet naar school kunnen.
CA: Inderdaad. Volgende vraag.
[Nathalie Munyampenda] "In Rwanda maakte een snelle beleidswijziging het verschil.
Welke beleidswijzigingen stelt U nu voor de VS voor?"
Bill, ik droom ervan dat jij het voor het zeggen had
inzake het coronavirus
en de autoriteit had om het publiek toe te spreken.
Wat zou je doen?
BG: Wel, het innovatie-instrumentarium
is waarschijnlijk waar ik en de stichting de meeste ervaring mee hebben.
Sommig beleid inzake het heropenen is duidelijk te royaal geweest,
maar ik denk dat iedereen
zich daar in kan vinden.
We hebben leiderschap nodig
in de zin van toegeven dat we nog steeds een enorm probleem hebben
en om daar niet iets politieks van te maken,
zo van: "Hebben we dat niet geweldig gedaan?"
Nee, niet geweldig,
maar er zijn veel mensen, inclusief de deskundigen --
er is veel dat ze niet begrepen
en iedereen wenst dat welke daad ze ook stellen,
dat ze dat de vorige week al hadden gedaan.
De innovatieinstrumenten,
daar heeft het werk van de stichting
inzake antistoffen, vaccins,
daar zijn we zeer deskundig
en het is buiten de privé-sector,
dus we kunnen vanuit een neutrale positie
met allerlei overheden en bedrijven samenwerken.
Met name als je kostendekkende producten doet:
welke krijgt voorrang?
De markt bepaalt het niet voor je.
Deskundigen moeten zeggen: 'OK, deze antistof verdient productie',
'Dit vaccin verdient het geproduceerd te worden',
omdat we voor beide maar zeer beperkte productiecapaciteit hebben.
En het speelt over bedrijven heen, wat normaal nooit gebeurt,
waar één bedrijf het uitvindt
en de capaciteit gaat inkopen bij vele productiebedrijven
om het zo economisch mogelijk te produceren.
Dus ik zou dat soort dingen coördineren,
maar we hebben een leider nodig die ons op de hoogte houdt,
realistisch is
en ons het goede voorbeeld geeft
en ook nog het innovatieverhaal aandrijft.
CA: Jij moet wel een superdiplomaat zijn
over dit soort dingen.
Dus ik waardeer je ongemak zeer.
Maar je spreekt regelmatig met Anthony Fauci,
die volgens de meesten hier een wijze stem in heeft.
Maar tot op welke hoogte is hij niet verlamd?
Hij krijgt niet de ruimte de volledige rol te spelen
die hij op dit moment zou kunnen spelen.
BG: Dr Fauci heeft zich gemanifesteerd toen hem wat uitzendtijd werd gegund
en ook zei hij dingen die realistisch waren,
zijn prestige is ons bijgebleven.
Zo kan hij invloed hebben.
Normaal gesproken zou het CDC de belangrijkste stem hebben.
Het is niet absoluut nodig,
maar in voorbije gezondheidscrises
liet je de deskundigen in het CDC
het woord doen.
Daar zijn ze voor opgeleid
en het is dus een beetje ongewoon dat we zo afhankelijk we waren van Fauci
en niet het CDC.
Het moest Fauci zijn, een briljant onderzoeker,
zo ervaren, met name in vaccins.
Op een bepaalde manier is hij degene geworden
die het brede epidemiologisch advies heeft gegeven
en het op de juiste manier kon uitleggen,
waarbij hij toegeeft:
'OK, hier komt het wellicht weer terug
en daarom moeten we ons zo gedragen.'
Maar het is geweldig dat zijn stem gehoord kon worden.
CA: Soms ...
Laten we de volgende vraag doen.
Nina Gregory: "Hoe gaan U en uw stichting om
met de ethische vragen over welke landen het vaccin eerst krijgen
wanneer men er een zou vinden?"
Misschien kun je aan de hand hiervan
ook iets zeggen over hoe het staat met de zoektocht naar het vaccin
en wat de belangrijke dingen zijn die we in gedachten moeten houden
als we het nieuws daarover volgen.
BG: Er zijn drie vaccins
die, als ze werken, het eerst komen:
het Moderna, dat zich helaas niet makkelijk in grote hoeveelheden laat produceren,
dus als dat werkt, zal het met name voor de VS zijn;
dan heb je het AstraZeneca, dat komt van Oxford;
en het Johnson and Johnson.
Dat zijn de drie vroege.
En we hebben diergegevens
die op potentie wijzen maar nog geen zekerheid geven,
en met name of het voor ouderen zal werken,
en we zullen mensgegevens hebben binnen een paar maanden.
Bij die drie hangt het af van de proeven naar veiligheid en doeltreffendheid.
Tenminste, we zullen ze kunnen maken,
maar niet zoveel als we zouden willen.
We kunnen die maken voor het eind van het jaar.
Of de fase 3 zal slagen
en of die voor het eind van het jaar klaar is,
daar zou ik niet te optimistisch over zijn.
Bij fase 3 moet je echt naar het veiligheidsprofiel kijken
en de doeltreffendheid,
maar die gaan beginnen.
En dan zijn er vier of vijf vaccins die andere benaderingen hanteren,
die daar drie of vier maanden achteraan komen:
Novavax, Sanofi, Merck.
Dus wij financieren productiecapaciteit voor een groot deel hiervan --
er zijn hierover nu complexe onderhandelingen gaande --
om fabrieken te vinden die alleen armere landen zullen bedienen,
wat men noemt laag- en middeninkomen.
En de types die zich goed in grote hoeveelheden laten maken,
zoals AstraZeneca en Johnson and Johnson,
daar richten we ons op,
de goedkope types
waarvoor je één fabriek kunt bouwen die dan 600 miljoen doses maakt.
Dus een aantal vaccinconstructies
zijn veelbelovend.
Ik zie niets komen voor het eind van het jaar.
Dat is echt best-case
en dat gaat nu nog om een paar constructies
waarbij je normaal gesproken een hoog mislukkingspercentage hebt.
CA: Bill, is het zo
dat als jij en je stichting je hier niet mee zouden bemoeien,
dat de dynamiek van de vrije markt ervoor zou zorgen
dat zodra er een veelbelovend vaccin wordt gevonden,
de rijkere landen direct bezit zouden nemen
van alles wat er beschikbaar kwam --
het kost gewoon tijd om deze te maken
en er zou niets overblijven voor armere landen --
maar dat wat jij feitelijk doet
door productiegaranties en -capaciteit te verlenen
aan sommige van deze kandidaten,
dat je het mogelijk maakt dat tenminste een deel van die eerste vaccins
naar armere landen gaat?
Klopt dat?
BG: Wij zijn niet de enige, maar ja,
wij hebben daar een centrale rol in
samen met een groep genaamd CEPI, Coalition for Epidemic Preparedness,
en de Europese leiders staan er achter.
We hebben de deskundigheid elk van de constructies te bekijken
en te zeggen: 'OK, waar is een fabriek in de wereld
die de capaciteit heeft om dat te maken?
In welke moeten we eerst geld steken?
Wat moeten de mijlpalen zijn
waarbij we geld richting een andere kandidaat schuiven?'
Want het type mensen uit de private sector
die dit soort zaken echt begrijpen,
sommigen ervan werken voor ons
en we hebben het vertrouwen in dit soort zaken,
wij krijgen vaak de rol om te coördineren, en dan met name voor het fabriceren.
Meestal zie je dat de VS zoiets als een mondiaal probleem ziet
en zich ermee bemoeit.
Voorlopig blijft dat op dit moment achterwege.
Ik praat met mensen in het Congress en in de regering
over dat wanneer de volgende hulpwet komt,
dat misschien 1% daarvan kan gaan richting hulpmiddelen
die de hele wereld kunnen helpen.
Dus het kan wel,
maar het loopt nu niet echt,
en dat leidersvacuüm,
daar is de wereld niet aan gewend
en een hoop mensen raken betrokken, waaronder onze stichting,
om te proberen een beleid te formuleren
dat ook voor de armere landen werkt,
die een hoog percentage doden en negatieve effecten zullen hebben,
inclusief de overbelasting van hun eigen gezondheidssystemen.
De meeste doden zullen vallen in ontwikkelingslanden,
al hebben we al zoveel doden in Europa en de VS gezien.
CA: Ik zou willen dat ik stiekem kon meeluisteren
als jij en Melinda het hier over hadden,
want al die ethische 'misdaden', om het zo te zeggen,
van leiders die beter zouden moeten weten.
Ik bedoel, het is één ding niet het voorbeeld te geven met een masker,
maar om geen rol te spelen
in het helpen van de wereld tegen een gezamenlijke vijand,
om als één mensheid op te treden
en in plaats daarvan ...
de omstandigheden te scheppen
voor een beschamend gedrang als ze om vaccins vechten, bijvoorbeeld.
Dat lijkt gewoon -- de geschiedenis zal dit toch streng veroordelen.
Het is misselijkmakend.
Of niet? Mis ik iets?
BG: Nou, zo zwart-wit is het ook niet helemaal.
De VS heeft meer geld gestoken
in fundamenteel onderzoek naar vaccins
dan wel land ook, met afstand,
en dat onderzoek is niet beperkt.
Het is niet zo dat ze zeggen: "Als je ons geld gebruikt,
dan moet je de VS royalty's betalen."
Dus als het gaat om het financieren van onderzoek
doen ze dat voor iedereen.
Als het gaat om fabrieken, dat doen ze alleen voor de VS.
Wat dit zo moeilijk maakt, is dat in ieder ander mondiaal probleem,
de VS leidt in de uitroeiing van pokken,
de VS is de leider in de uitroeiing van polio,
met sleutelpartners -- CDC, WHO, Rotary, UNICEF, onze stichting.
Dus de wereld -- en voor hiv
onder president Bush, maar het was heel partijgebonden,
dat PEPFAR was ongelooflijk.
Dat heeft tientallen miljoenen levens gered.
Dus de wereld verwachtte altijd van de VS
om op zijn minst aan het hoofd van de tafel te zitten,
financieel, strategie, OK, hoe krijg je die fabrieken voor de wereld,
al is het maar om te voorkomen dat de infectie naar de VS komt
of om de globale economie te beschermen,
wat goed is voor banen in de VS,
omdat dat de export ondersteunt.
Dus de wereld is --
er is al die onduidelijkheid over wat kan helpen,
en er is dit: "Wie heeft hier de leiding?"
Dus het ergste is het terugtrekken uit de WHO,
dat is een probleem dat hopelijk wordt opgelost
op een bepaald moment,
want we hebben die coördinatie nodig
door de WHO.
CA: Laten we nog een vraag nemen.
Ali Kashani: "Zijn er misschien zeer succesvolle modellen
om met de pandemie om te gaan die U in de wereld heeft gezien?"
BG: Nou, het is fascinerend dat behalve een snelle reactie,
dat er zeker dingen zijn waar je mensen die positief zijn neemt
en je meet hun perfusie-index,
het zuurstofgehalte in het bloed,
wat een goedkope detector is,
want dan weet je dat je ze eerder in een ziekenhuis krijgt.
Vreemd genoeg weten patiënten niet dat het ernstig gaat worden.
Dat heeft een interessante fysieke reden waar ik niet op in zal gaan.
En daarom heeft Duitsland zo'n lage patient/sterfte-ratio,
omdat ze die methode hebben toegepast.
En dan, natuurlijk, als je het over faciliteiten hebt,
hebben we gezien dat beademingsapparatuur, hoe goed die ook bedoeld is,
feitelijk op de verkeerde manier en te veel is gebruikt
in het begin.
Dus de doktoren weten nu veel beter hoe je het moet behandelen.
Het meeste daarvan is mondiaal, denk ik.
Het gebruik van de perfusie-index
zal mondiaal wel worden opgepakt,
maar Duitsland was daar een pionier in.
En nu dexamethason natuurlijk -- is gelukkig goedkoop, je neemt het oraal,
we kunnen de productie opvoeren.
Dat gaat ook de wereld over.
CA: Bill, ik wil je ook eens vragen
hoe dit hele proces voor jou persoonlijk is geweest.
Want vreemd genoeg,
al zijn je passie en oprechte bedoelingen op dit vlak
volstrekt duidelijk voor iedereen die het er met jou over heeft,
bestaan er toch de meest wilde complottheorieën over jou.
Ik vroeg het net nog aan een bedrijf dat Zignal heet,
wat de sociale media monitort.
Ze zeggen dat tot op heden, ik geloof op Facebook alleen al,
meer dan vier miljoen berichten zijn geplaatst
die jou associëren met één of ander complot omtrent dit virus.
Ik las dat er een enquête is geweest waarin meer dan 40% van de Republikeinen
aangaf te geloven dat een vaccin dat jij zou aanbieden
een microchip in mensen zou plaatsen om hun locatie te kunnen bijhouden.
Ik vind dat percentage echt ongelooflijk.
En sommige mensen nemen dit serieus genoeg,
en sommigen ervan komen ook voorbij op Fox News en zo,
sommigen nemen dit serieus genoeg
om echt gruwelijke bedreigingen te uiten en zo.
Het lijkt erop dat je je schouders erover ophaalt,
maar serieus, wie anders is wel eens in deze positie geweest?
Hoe ga je hiermee om?
Wat is dit in godsnaam voor wereld
dat dit soort verhalen de ronde doen?
Wat kunnen we ertegen doen?
BG: Ik weet het niet.
En het is iets nieuws
dat het complottheorieën zijn.
Ik bedoel, Microsoft had zijn controverses,
maar dat ging tenminste over echte dingen, weet je?
Crashte Windows vaker dan nodig was?
We hadden zeker antitrustproblemen.
Maar ik wist tenminste wat dat was.
Toen dit begon, moet ik eerlijk zeggen,
was mijn instinct om er grappen over te maken.
Mensen vertelden me dat dat niet op zijn plaats is,
want het is iets heel serieus.
Het gaat ervoor zorgen dat mensen niet gevaccineerd willen worden.
En zodra we dat vaccin hebben,
is het net als met maskers,
dat als een hoop mensen het doen,
met name als het vaccin de verspreiding stopt,
het een enorm voordeel heeft voor de gemeenschap
als veel mensen het vaccin gebruiken.
Dus ik twijfel een beetje,
niet wetend wat ik moet zeggen of doen,
want zo'n complottheorie is iets nieuws voor me,
en wat moet je zeggen
om die speculaties niet verder te voeden.
Het feit dat een verslaggever van Fox News, Laura Ingraham,
zei dat ik microchips in mensen ging plaatsen,
maakt die enquête minder verrassend,
want dat hadden de mensen op tv gehoord.
Het is wild.
En mensen zoeken naar eenvoudiger verklaringen
dan zelf virologie te gaan studeren.
CA: Wat zal ik zeggen,
TED is apolitiek,
maar we geloven in de waarheid.
Ik zou zeggen:
Laura Ingraham, je ben Bill Gates excuses en een rectificatie schuldig.
Dat is zo.
En tegen iedereen die dit ziet
en die maar een minuut denkt dat deze man in een of ander complot is verwikkeld,
je moet je na laten kijken.
Je bent gek.
Genoeg van ons kennen Bill al vele jaren
en hebben de passie en betrokkenheid gezien
om te weten dat je gek bent.
Dus komaan
en laten we kijken naar hoe we deze pandemie op kunnen lossen.
Echt.
Als iemand in de chat een suggestie heeft,
een constructieve suggestie,
over hoe je complottheorieën ontzenuwt,
want van de een komt de ander.
Dat ik dit zeg, is alweer aanleiding te denken dat ik ook in het complot zit.
Hoe komen we terug naar een wereld
waarin informatie betrouwbaar is?
Hier moeten we echt iets aan doen.
Zijn er nog vragen uit de gemeenschap?
Aria Bendix uit New York:
"Wat zijn uw persoonlijke suggesties om je eigen risico te verminderen
als het aantal gevallen groeit?"
BG: Nou, het helpt als je werk hebt
dat je van huis uit kunt doen met behulp van digitale bijeenkomsten
en zelfs wat sociale activiteiten;
ik doe bijvoorbeeld zelf veel videogesprekken met vrienden.
Ik heb vrienden in Europa -- wanneer kan ik die weer opzoeken? --
die ik regelmatig digitaal spreek.
Als je relatief geïsoleerd blijft,
loop je weinig risico.
Het is wanneer je met veel mensen samenkomt,
hetzij voor je werk of privé,
dat het risico groter wordt
en dan met name in gemeenschappen met relatief veel gevallen,
en ook al wordt het niet verplicht gesteld,
hopen we in de mobiliteitscijfers te zien dat mensen hun gedrag aanpassen
en dat soort buitenhuiscontacten zullen minimaliseren.
CA: Bill, ik wil je iets vragen over filantropie.
Jouw stichting heeft hier duidelijk een enorme rol in gespeeld,
maar filantropie meer in het algemeen.
Jij bent begonnen met die Giving Pledge-beweging,
je hebt al die miljardairs verzameld
die hebben toegezegd hun halve vermogen weg te geven
voor of na hun dood.
Maar dat is heel moeilijk.
Het is moeilijk om zoveel geld weg te geven.
Ik denk dat jijzelf
sinds die Giving Pledge is begonnen --
wanneer? 10 jaar geleden? Ik weet het niet meer --
ik denk dat jouw vermogen sinds die tijd is verdubbeld,
ondanks het feit dat je 's wereld grootste filantroop bent.
Is het gewoon moeilijk om geld effectief weg te geven
om de wereld te verbeteren?
Of zouden de donateurs van deze wereld,
en met name de hele rijke donateurs,
zich eigenlijk aan een schema moeten verbinden,
zo van: 'Hier is een percentage van mijn nettovermogen ieder jaar,
en als ik ouder wordt,
wordt dat misschien meer.
Als ik dit echt serieus neem,
dan moet ik een manier vinden
om dat effectief te doen.'
Is dat een onredelijke en gekke vraag?
BG: Nou, het zou mooi zijn om het percentage te verhogen
en ons doel, zowel met de stichting als voor de Giving Pledge,
is mensen helpen een goed doel te vinden waar ze enthousiast voor zijn.
Mensen geven uit passie.
Ja, de bedragen zijn belangrijk,
maar er zijn zoveel goede doelen.
Wat bepaalt waar je voor kiest, is dat je iemand ziet die ziek is,
of dat je iemand ziet zonder sociale voorzieningen.
Je ziet iets dat racisme helpt te verminderen.
En dat passioneert je en dus geef je daaraan.
En natuurlijk,
sommige filantropische giften helpen niet.
We moeten het ambitieniveau van filantropen omhoog krijgen.
Gezamenlijk filantropie
die jij helpt faciliteren via Audacious
en er zijn nog vier of vijf groepen die filantropen samenbrengen,
dat is fantastisch,
want dan leren ze van elkaar,
ze krijgen zelfvertrouwen van elkaar,
dat gevoel van: 'Hé, ik steek er zoveel in en die vier anderen doneren ook,
dus ik krijg meer impact',
en als het goed gaat, is het ook leuk voor ze,
zelfs als ze erachter komen dat een bepaalde gift niet goed werkte,
maar toch gewoon doorgaan.
Dus filantropie, ja,
ik zou graag het percentage omhoog zien gaan
en mensen die het gaan doen,
het is leuk,
het geeft voldoening,
je doet het samen met mensen uit je familie.
In mijn geval vinden Melinda en ik het heerlijk dit samen te doen,
samen te leren.
In sommige families betrekken ze zelfs de kinderen erbij.
Soms zijn de kinderen aanjagers.
Als je heel veel geld hebt,
zie je een miljoen dollar nog steeds als veel geld,
maar als je miljarden hebt,
zou je honderden miljoenen moeten geven.
Het is wel charmant om te zien
dat je persoonlijke uitgaven eigenlijk niet veel omhoog gaan.
Die passen gewoon bij je maatschappelijke status.
Maar je giften, die moeten groter worden,
want anders moet het via de erfenis
en dat krijg je niet zo goed geregeld en daar heb je minder plezier aan.
Dus zonder --
we willen het niet verplichten,
maar jij en ik willen inderdaad filantropen inspireren
om die passie te vinden, die goede doelen te vinden,
maar dan sneller dan in het verleden,
want of het nu ras is of ziekte of andere sociale misstanden,
filantropie kan innovatief zijn in het snel oppakken en doen van dingen
die, als ze werken, door overheden kunnen worden overgenomen en uitgebreid.
God weet dat we oplossingen nodig hebben;
we hebben dat soort hoop en vooruitgang nodig
waarvan we goede hoop hebben
dat ze hele lastige problemen kunnen oplossen.
CA: De meeste filantropen, zelfs de beste onder hen,
vinden het moeilijk om zelfs maar 1% van hun vermogen weg te geven elk jaar,
terwijl 's wereld rijksten toch vaak toegang hebben
tot geweldige investeringsmogelijkheden.
Velen van hen worden 7 tot 10% of meer rijker per jaar.
Is het niet zo dat om echt een kans te hebben
je halve vermogen weg te geven,
je op een bepaald moment zult moeten plannen
5 tot 10% van je vermogen jaarlijks weg te geven?
Is het niet logisch dat dat moet gebeuren?
BG: Ja, er zijn mensen als Chuck Feeney,
die het goede voorbeeld gaf en al zijn geld weggaf.
Zelfs Melinda en ik bespreken of we meer moeten gaan geven.
Zoals je aangaf, hebben wij geluk gehad met onze investeringen
door een aantal oorzaken.
Technologiefortuinen hebben het in zijn algemeen goed gedaan,
zelfs dit jaar,
wat een van de grote contrasten is
als je kijkt wat er in de wereld gebeurt.
En ik denk dat de verwachting is dat we meer moeten geven
en er is een reden om dat te doen,
want overheden gaat niet alle noden kunnen lenigen.
Ja, er wordt een heleboel overheidsgeld uitgekeerd,
maar helpen dat goed te besteden,
helpen uit te vinden waar dat geld niet terecht komt,
en als mensen willen geven aan de ontwikkelingslanden,
ze hebben daar geen overheden
die cheques kunnen uitschrijven voor 15% van het BNP,
dus de ellende daar globaal gezien,
en dan nog alleen het economische aspect, nog afgezien van de pandemie,
is echt tragisch.
Ze worden zo ongeveer vijf jaar teruggeworpen,
als je kijkt naar hun ontwikkeling,
en in een paar gevallen is het zo erg
dat de stabiliteit van het land echt in gevaar komt.
CA: Bill,
ik heb groot ontzag voor wat jij en Melinda hebben gedaan.
Je loopt over deze dunne lijn
van het proberen zoveel belangen te behartigen,
en de hoeveelheid tijd die je besteed om de wereld te verbeteren,
en absoluut de hoeveelheid geld
en de hoeveelheid passie die je erin steekt --
het is indrukwekkend
en ik ben je erg dankbaar voor de tijd die je nu voor ons uittrekt.
Dankjewel,
en echt, voor de rest van dit jaar
zullen we je vaardigheden en reserves meer dan ooit nodig hebben,
dus ik wens je veel geluk.
BG: Dankjewel.
Ik doe het met plezier en optimisme, dus dankjewel, Chris.
Chris Anderson: Bem-vindo, Bill Gates.
Bill Gates: Obrigado.
CA: É um prazer ter-te aqui, Bill.
Sabes, há três meses, tivemos aqui no TED uma conversa,
sobre esta pandemia,
e, nessa altura — acho que foi em finais de março —
nessa altura tinham morrido menos de 1000 pessoas nos EUA
e menos de 20 000 em todo o mundo.
Agora, os números são de 128 000 mortos nos EUA
e mais de meio milhão em todo o mundo,
em três meses.
Em três meses.
Qual é a tua previsão do que é possível para o resto do ano?
Analisas muitos modelos.
Na tua opinião, quais podem ser os melhores e os piores cenários?
BG: Bem, o número de cenários, infelizmente, é bastante grande,
incluindo o facto de, ao entrarmos no outono,
podermos ter uma taxa de mortalidade equivalente ao pior que tivemos em abril.
Se houver muitos jovens contaminados,
poderão, novamente, contagiar pessoas idosas,
e assim chegará aos lares,
aos refúgios dos sem-abrigo,
os locais onde temos tido muitas das nossas mortes.
No que diz respeito à inovação, de que provavelmente falaremos
— diagnósticos, terapêuticas, vacinas —
tem havido muitos progressos,
mas nada que, efetivamente, altere o facto
de que este outono nos EUA poderá ser bastante mau,
e isto é pior do que eu esperava há um mês,
o nível de mobilidade a que voltámos
sem uso de máscaras,
e, agora, o vírus chegou a muitas cidades
onde ainda não tinha entrado de forma significativa,
portanto vai ser um problema.
Em caso algum conseguiremos baixar muito a atual taxa de mortalidade,
que é cerca de 500 mortes por dia,
mas há um risco significativo de voltarmos
às 2000 mortes por dia, que já tivemos antes,
porque não temos o distanciamento,
a alteração de comportamento
no mesmo nível que tivemos em abril e maio.
E sabemos que este vírus é de alguma forma sazonal,
de modo que o aumento das infeções,
devido à temperatura, humidade, e maior permanência em casa,
será pior à medida que entrarmos no outono.
CA: Há cenários, em que, nos EUA,
se extrapolarmos esses números, para o futuro,
acabaremos com mais de 250 mil mortes,
ainda este ano, se não formos cuidadosos,
e a nível mundial, acho que as mortes, até ao final do ano,
estarão na casa dos milhões.
Há provas de que as temperaturas mais quentes do verão
têm de facto ajudado?
BG: Não há uma certeza absoluta,
mas de certeza que o modelo IHME usou a estação do ano,
incluindo temperatura e humidade,
para tentar explicar por que razão maio não foi ainda pior.
E à medida que fomos saindo e a mobilidade aumentou,
os modelos esperavam mais infeções e mortes como consequência,
e o modelo continuou a querer dizer:
"Mas eu preciso usar esta sazonalidade
"para explicar porque é que maio não foi pior,
"porque é que junho não foi pior."
E vemos no hemisfério sul,
por exemplo, no Brasil,
que está na estação oposta,
e agora toda a América do Sul está com uma enorme epidemia.
A África do Sul está com uma epidemia em rápido crescimento.
Felizmente, a Austrália e Nova Zelândia,
os últimos países do hemisfério sul,
estão com números muito baixos,
e, apesar de terem de continuar a combater o vírus, dizem:
"Oh, temos 10 casos,
"é um problema, vamos acabar com ele."
Portanto, são um desses países incríveis que têm números tão baixos
que os testes, a quarentena e o rastreio
resultam para manter os números perto de zero.
CA: Ajudados um pouco, talvez, pela facilidade de isolamento,
e pela menor densidade populacional.
Mas apesar disso, lá têm políticas inteligentes.
BG: Sim, as coisas são tão exponenciais
que um pouco de bom trabalho tem bons resultados.
Não é um jogo linear.
O rastreio dos contactos, com os números que temos nos EUA,
é de extrema importância,
mas não baixa até zero.
Ajuda a manter os números baixos,
mas a situação é demasiado avassaladora.
CA: OK, então em maio e junho nos EUA,
os números foram ligeiramente melhores do que alguns dos modelos previam,
e é possível que isso seja, em parte, devido ao tempo mais quente.
Agora estamos a assistir, digamos,
a um aumento bastante alarmante de casos nos EUA?
BG: Sim, eu diria
— por exemplo, na área de Nova Iorque,
os casos continuam a descer um pouco,
mas noutras regiões do país,
principalmente no sul, neste momento,
há crescimentos que estão a contrabalançar isso,
e há taxas de testes positivos em jovens
que são realmente superiores ao que vimos mesmo nalgumas das regiões mais afetadas.
Então, claramente, os jovens aumentaram a mobilidade
mais do que os mais velhos,
portanto, a estrutura etária é agora muito jovem,
mas por causa dos agregados familiares multigeracionais,
e das pessoas que trabalham em lares,
infelizmente, haverá um retorno
tanto do desfasamento de tempo como da transmissão
para as pessoas mais velhas,
o que levará ao aumento da taxa de mortalidade,
que está baixa...
desceu de 2000 para cerca de 500, neste momento.
CA: E isso deve-se em parte ao desfasamento de três semanas
entre o número de casos e o número de fatalidades?
E poderá ser também, — talvez, em parte —
porque tem havido algumas intervenções eficazes,
e estamos, realmente, a ver a possibilidade
de a taxa de mortalidade descer, efetivamente, um pouco
agora que adquirimos algum conhecimento adicional?
BG: Sim, certamente, a taxa de mortalidade é sempre mais baixa
quando não se está sobrecarregado.
Por isso, quando Itália estava sobrecarregada,
Espanha, até mesmo Nova Iorque, no início,
e, sem dúvida, a China,
ali não foi possível assegurar o básico,
tal como o oxigénio e outras coisas.
Um estudo que a nossa fundação financiou no Reino Unido
encontrou a única coisa além do Remdesivir,
que é uma terapêutica comprovada,
a dexametasona,
que, em doentes graves,
reduz a mortalidade em cerca de 20%,
e há ainda vários outros medicamentos desses a surgir.
A hidroxicloroquina nunca demonstrou dados positivos,
por isso está praticamente excluída.
Ainda há alguns ensaios a decorrer,
mas a lista de coisas a serem testadas,
incluindo, eventualmente, os anticorpos monoclonais,
teremos mais algumas ferramentas no outono.
Por isso, quando se fala de taxa de mortalidade,
a boa notícia é que já temos alguma inovação,
e teremos mais, mesmo no outono.
Devemos começar a ter anticorpos monoclonais,
que é a única terapêutica com que estou entusiasmado.
CA: Na verdade, vou pedir-te que me fales um pouco mais sobre isso a seguir,
mas, para encerrar o tema da taxa de mortalidade:
num sistema de saúde que funciona bem.
Por exemplo, os EUA, quando não estão sobrelotados,
o que achas,
de os números atuais de fatalidade estarem sensivelmente a crescer
em percentagem do total de casos?
Estamos abaixo de 1%, talvez?
BG: Se encontrássemos todos os casos, sim,
estamos claramente abaixo de 1%.
As pessoas discutem, 0,4% ou 0,5%.
Se incluirmos os assintomáticos,
está provavelmente abaixo de 0,5%,
e isso é uma boa notícia.
Esta podia ter sido uma doença de 5%.
As dinâmicas de transmissão desta doença
são mais difíceis do que os especialistas previram.
A quantidade de pré-sintomáticos e assintomáticos aumenta
e o facto de não haver tosse,
nesse caso, notava-se: "Atenção, estou a tossir."
— muitas doenças respiratórias provocam tosse.
Esta doença, na fase inicial, não é tossir.
É cantar, rir, conversar,
em particular para os super-transmissores,
com cargas virais muito elevadas,
que provocam esse contágio.
Isto é uma novidade,
e por isso, até os especialistas dizem:
"Uau, fomos apanhados de surpresa."
A quantidade de transmissão assintomática
e o facto de não haver tosse
não é uma peça importante como na gripe ou tuberculose.
CA: Sim, essa é a esperteza diabólica do vírus.
Qual a parte que essa transmissão não-sintomática
representa na transmissão total?
Tenho ouvido números que indicam que metade de todos os contágios
são basicamente pré-sintomáticos.
BG: Sim, se contarmos os pré-sintomáticos,
então a maioria dos estudos mostram que são cerca de 40%
e também há os totalmente assintomáticos.
A quantidade de vírus que temos no aparelho respiratório superior
não tem grande relação.
Algumas pessoas terão aí muitos vírus e poucos nos pulmões,
e o que apanhamos nos pulmões provoca sintomas muito maus
— e noutros órgãos, mas sobretudo nos pulmões —
e é quando procuramos tratamento.
Por isso, o pior cenário em termos de transmissão
é alguém que tem muito no trato respiratório superior
mas quase nada nos pulmões,
e que, por isso, não procura tratamento.
CA: Certo.
E, assim, se juntarmos os assintomáticos
aos pré-sintomáticos,
teremos mais de 50% da transmissão
a partir de pessoas assintomáticas?
BG: Bem, a transmissão é mais difícil de medir.
Sabes, vemos alguns pontos críticos
mas há uma grande questão com a vacina:
será que, para além de evitar a doença,
que é o que o ensaio vai verificar,
também nos irá impedir de sermos transmissores?
CA: Essa vacina é uma questão muito importante,
vamos falar dela.
Mas antes disso, há outras surpresas nos últimos meses
que aprendemos acerca deste vírus
que efetivamente influenciam a forma como devemos responder?
BG: Ainda não conseguimos caracterizar quem são os super-transmissores
em termos de conhecer o perfil,
e podemos nunca vir a saber.
Pode ser bastante aleatório.
Se os pudéssemos identificar,
eles são responsáveis pela maioria dos contágios,
poucas pessoas com cargas virais elevadas.
Mas infelizmente, não descobrimos isso.
Neste modo de transmissão,
se estivermos numa sala e ninguém falar,
há menor transmissão.
É em parte por isso que, apesar de haver transmissão nos aviões,
ela é abaixo do esperado,
em termos de medidas de proximidade de tempo,
porque ao contrário, por exemplo, de um coro ou restaurante,
não expiramos tanto, em conversas em voz alta,
como noutros ambientes interiores.
CA: O que achas da ética de alguém que entrasse num avião
e se recusasse a usar máscara?
BG: Se forem os donos do avião, não veria problema.
Se houver outras pessoas no avião,
isso ia colocar em perigo essas outras pessoas.
CA: No início da pandemia,
a OMS não aconselhou o uso de máscaras.
Tinham receio de as retirar
aos profissionais de saúde na linha da frente.
Em retrospetiva, isso foi um erro terrível?
BG: Sim.
Todos os especialistas se sentem mal quanto ao valor das máscaras
— que está de alguma forma relacionado com os assintomáticos.
Se as pessoas tivessem muitos sintomas,
como no Ébola,
então saberíamos e elas seriam isoladas,
pelo que não haveria necessidade de máscara.
O valor das máscaras,
o facto de as máscaras cirúrgicas terem uma distribuição diferente
das máscaras normais,
o facto de se poder incrementar tão bem as máscaras normais,
o facto de pararem a transmissão dos pré-sintomáticos, nunca sintomáticos,
é um erro.
Mas não é conspiração.
É algo que agora sabemos mais.
E mesmo agora, as margens de erro sobre os benefícios das máscaras
são mais altas do que gostaríamos de admitir,
mas é um benefício significativo.
CA: Certo. Vou começar com algumas perguntas da comunidade.
Vamos passá-las ali.
Jim Pitofsky: "Acha que a reabertura nos EUA foi prematura,
"e, se sim, como podemos enfrentar esta pandemia com responsabilidade?"
BG: Bem, a questão sobre como alcançamos compromissos
entre os benefícios, digamos, de ir à escola
versus o risco de as pessoas adoecerem, porque vão à escola,
são questões muito difíceis
e acho que ninguém pode afirmar:
"Vou dizer como se fazem estes compromissos".
Compreender onde temos a transmissão,
e o facto de os jovens serem infetados
e fazerem parte de uma cadeia de transmissão multigeracional,
isso devia ser explicado.
Se olharmos apenas para a saúde,
acabámos com o confinamento demasiado cedo.
Mas, em termos de saúde mental,
e procurar coisas normais de saúde como vacinas e outros cuidados,
traz benefícios.
Acho que uma parte do desconfinamento criou mais riscos que benefícios.
A rapidez com que se abriram os bares,
será essencial para a saúde mental?
Talvez não.
Por isso, acho que não fomos sensatos no desconfinamento,
porque tenho a certeza de que, à medida que o estudamos,
vamos perceber que havia coisas que não devíamos ter permitido tão cedo.
Mas, quando se trata das escolas,
mesmo estando aqui hoje,
o plano exato, para as escolas das cidades, no outono,
eu não tenho uma visão preto e branco
acerca dos equilíbrios relativos envolvidos aqui.
Há benefícios enormes em deixar as crianças ir à escola,
e como avaliamos o risco?
Numa cidade com poucos casos,
diria que o benefício está lá.
Agora, isso significa que podíamos ficar surpreendidos.
Os casos podiam aumentar e então tínhamos de mudar isso
o que não é fácil.
Mas acho que, nos EUA,
haverá locais onde não haverá um bom equilíbrio.
Portanto, quase todas as desigualdades
pioraram com esta doença:
o tipo de emprego, a ligação à Internet,
a capacidade de a escola ensinar "online".
Os trabalhadores de colarinho branco,
as pessoas têm receio de reconhecer,
mas alguns são mais produtivos,
e apreciam a flexibilidade que o teletrabalho criou,
e sentimos que isso é terrível
quando pensamos nas pessoas que sofrem de tantas maneiras,
incluindo quando as suas crianças não vão à escola.
CA: De facto. Passemos à próxima pergunta:
"Para nós, no Ruanda,
"a intervenção política precoce fez a diferença.
"Nesta altura, que intervenção política sugere agora para os EUA?"
Bill, sonho com o dia em que sejas nomeado
o czar do coronavírus
com autoridade para falar ao público.
O que farias?
BG: Bem, as ferramentas de inovação
estão onde eu e a Fundação temos provavelmente mais conhecimentos.
Claramente, algumas das políticas, de reabertura foram demasiado generosas,
mas acho que todos
podiam empenhar-se nisso.
Precisamos de liderança
para reconhecer que ainda temos um grande problema,
e não tornar isso numa coisa quase política, tipo:
"Oh, não é brilhante o que fizemos?"
Não, não é brilhante,
mas há muitas pessoas, incluindo os especialistas,
há muitos que não perceberam
e todos desejam que, qualquer que seja a ação que tomem,
terem-na tomado na semana anterior.
As ferramentas de inovação,
é nisso que a Fundação trabalha:
nos anticorpos, vacinas.
Temos uma profunda especialização,
e está fora do sector privado,
e temos uma espécie de capacidade neutra para trabalhar com todos os governos
e empresas para escolher.
Sobretudo quando produzimos sem lucro,
qual deles deve receber os recursos?
Não há nenhum sinal de mercado para isso.
Os peritos têm de dizer: "OK, este anticorpo merece ser produzido.
"Esta vacina merece ser produzida",
porque temos uma produção limitada para ambas as coisas,
e será entre empresas, o que nunca acontece num caso normal,
em que uma empresa inventa
e depois usamos as fábricas de muitas companhias
para obter a quantidade máxima da melhor escolha.
Então, eu estaria a coordenar essas coisas,
mas precisamos de um líder que nos mantenha atualizados,
seja realista,
e nos mostre o comportamento certo,
e conduza a linha da inovação.
CA: Quero dizer, és um mestre em diplomacia
pelo modo como falas do assunto.
Por isso valorizo esse desconforto.
Mas, digamos, falas regularmente com o Anthony Fauci,
que é uma voz sensata nesta questão, na opinião da maioria.
Mas até que ponto está ele bloqueado?
Ele não pode desempenhar plenamente
o papel que teria nestas circunstâncias.
BG: O Dr. Fauci apareceu onde lhe foi permitido ter algum tempo de antena,
e apesar de fazer afirmações realistas,
o prestígio dele ficou intacto.
Ele pode falar daquela maneira.
Tipicamente, o CDC seria aqui a principal voz.
Não é absolutamente necessário,
mas em crises sanitárias anteriores,
deixavam os peritos dentro do CDC ser essa voz.
Eles são treinados para fazer isso,
e, por isso, é um pouco estranho agora, o quanto temos de nos apoiar no Fauci
e não no CDC.
Devia ser o Fauci, que é um investigador brilhante,
muito experiente, particularmente em vacinas.
De certo modo, ele tornou-se, considerando o conselho alargado,
que é o conselho epidemiológico
e explicando-o na forma correta,
em que ele reconhecerá;
"OK, podemos ter aqui um novo recuo,
"e é por isso que precisamos de nos comportar desse modo."
Mas é fantástico poder ouvir a voz dele.
CA: Às vezes.
Passemos à próxima pergunta.
Nina Gregory: "Como está o Bill e a Fundação
"a lidar com a questão ética relativa aos países que recebem a vacina primeiro,
"assumindo que descobrem uma?"
Bill, aproveita este momento
para falar sobre onde estamos na procura da vacina
e quais são os aspetos chave que devemos considerar,
quando seguimos notícias sobre este tema.
BG: Há três vacinas que estão mais avançadas,
se funcionarem:
a da Moderna que, infelizmente, não será produzida facilmente em grande escala
e, por isso, se funcionar, será sobretudo destinada aos EUA;
depois temos a da AstraZeneca que vem de Oxford;
e a da Johnson & Johnson.
Estas são as três mais avançadas.
E temos dados de animais
que parecem potencialmente bons mas não são definitivos,
em particular se funcionarão nos idosos,
e teremos dados de seres humanos nos próximos meses.
Estas três serão balizadas pelos testes de segurança e eficácia.
Isto é, poderemos produzir essas vacinas
mas em menor quantidade do que queremos.
Poderemos produzi-las antes do fim do ano.
Quanto aos testes da Fase 3 resultarem
e ficarem concluídos antes do fim do ano,
eu não estaria muito otimista.
É na Fase 3 que temos mesmo de olhar para o perfil de segurança e de eficácia,
mas os testes vão começar.
Depois há quatro ou cinco vacinas que usam abordagens diferentes
que podem estar três ou quatro meses mais atrasadas:
Novavax, Sanofi, Merck.
Portanto, estamos a criar capacidade de produção para muitas destas
— neste preciso momento, estão a decorrer algumas negociações complexas —
para conseguir fábricas que estarão dedicadas aos países mais pobres,
chamados de rendimentos médios e baixos.
E é n os projetos mais fáceis de produzir em maior escala
— que incluem a AstraZeneca e a Johnson & Johnson —
que nos vamos focar,
nos que são baratos,
e podemos construir uma única fábrica para produzir 600 milhões de doses.
Portanto, há vários projetos de vacinas com potencial.
Não prevejo nada antes do fim do ano,
na melhor das hipóteses.
Neste momento, não passam de projetos,
que normalmente têm taxas de insucesso elevadas
CA: Bill, a verdade é que,
se tu e a tua Fundação não estivessem envolvidos
a dinâmica de mercado levaria provavelmente a uma situação
em que, logo que surgisse um candidato promissor a vacina,
os países mais ricos iriam simplesmente agarrar,
devorar toda a produção inicial disponível
— demora algum tempo a produzi-las —
e não restaria nada para os países pobres.
O que estás efetivamente a fazer
ao dar garantias de produção e capacidade
a alguns destes candidatos,
estás a tornar possível que, pelo menos uma parte das primeiras vacinas,
chegue aos países mais pobres.
Está correto?
BG: Bem, não somos só nós, mas sim,
temos aqui um papel central,
juntamente com um grupo que criámos,
o CEPI — Coalition for Epidemic Preparedness,
e os líderes europeus concordam com isto.
Nós temos os conhecimentos para olhar para cada um dos projetos e dizer:
"OK, onde é que há uma fábrica no mundo
"que tenha a capacidade para a produzir?
"Onde devemos colocar o dinheiro inicial?
"Quais serão os critérios
"que nos levarão a colocar o dinheiro noutra?"
Porque há pessoas do setor privado
que realmente percebem deste assunto,
e algumas delas trabalham para nós.
Nós somos um parceiro de confiança nestas coisas,
coordenamos muito, sobretudo na parte da produção.
Normalmente, esperaríamos que os EUA pensassem nisto como um problema global,
e se envolvessem.
Até agora, não foi tomada nenhuma iniciativa nesta frente.
Tenho falado com pessoas no Congresso e na Administração
sobre quando chegará a próxima lei de ajuda
em que, talvez, 1% possa ser para as ferramentas
para ajudar o mundo inteiro.
E, por isso, é possível,
mas infelizmente,
há aqui um vazio,
o mundo já não é o que era,
e muitas pessoas estão a intervir incluindo a nossa Fundação,
a tentar ter uma estratégia,
incluindo para os países mais pobres,
que irão sofrer uma alta percentagem de mortes e efeitos negativos,
incluindo a sobrecarga dos seus sistemas de saúde.
A maioria das mortes será nos países em desenvolvimento,
apesar do grande número de mortes que temos visto na Europa e EUA.
CA: Gostava de ser mosca
e ouvir-te a ti e à Melinda falar sobre isto,
porque muitos dos, digamos... "crimes" éticos,
executados por líderes que deviam ter mais juízo,
uma coisa é não ser um bom exemplo na utilização da máscara,
mas não ter um papel na ajuda ao mundo
quando se enfrenta um inimigo comum,
responder como uma só Humanidade,
e em vez disso....
catalisar uma confusão inconveniente entre nações
lutar pelas vacinas, por exemplo.
Certamente que a História irá fazer um julgamento duro.
Isto é revoltante.
Não achas? Escapa-me alguma coisa?
BG: Bem, não é tão linear como isso.
Os EUA já contribuíram com mais dinheiro
para financiar a pesquisa básica destas vacinas
do que qualquer outro país,
e essa pesquisa não é restrita.
Não é como uma "realeza" que estipula: "Se aceitares o nosso dinheiro,
"tens de pagar 'royalties' aos EUA."
O financiamento da investigação
é feito para toda a gente.
O financiamento das fábricas é apenas para os EUA.
O que torna isto difícil é que, em todos os outros problemas globais de saúde,
os EUA lideram totalmente a erradicação da varíola,
os EUA são os líderes na erradicação da poliomielite,
com parceiros chave — CDC, OMS, Rotary, UNICEF e a nossa Fundação.
Portanto, o mundo — e no VIH, —
sob a liderança do presidente Bush, que era muito bipartidário,
o PEPFAR era inacreditável.
Salvou dezenas de milhões de vidas.
E isso é o que o mundo sempre esperou dos EUA,
que, pelo menos, estivesse na liderança,
financeira, estrategicamente,
como se conseguem estas fábricas para o mundo,
nem que seja só para evitar que a infeção regresse aos EUA
ou para manter a economia global a funcionar,
o que é bom para o emprego nos EUA
ter procura fora dos EUA.
O mundo também está numa espécie de
— digamos, há toda esta incerteza sobre qual irá resultar,
e ainda a questão "OK, quem manda aqui?"
Por isso a pior coisa, a saída da OMS,
é uma dificuldade que esperamos seja remediada
mais tarde ou mais cedo,
porque precisamos dessa coordenação
através da OMS.
CA: Passemos a outra pergunta.
Ali Kashani: "Há algum modelo, com especial sucesso,
para lidar com a pandemia que tenha visto pelo mundo fora?"
BG: Bem, é fascinante que, além da resposta antecipada,
há efetivamente medidas, nas pessoas que testaram positivo,
monitorizamos a oximetria do pulso,
que é o nível de saturação de oxigénio no sangue,
e que é um detetor muito barato.
Assim, sabemos que devemos levá-los para o hospital bastante cedo.
Estranhamente, os doentes não sabem quando o seu estado se está a agravar.
É uma razão fisiológica interessante que não vou abordar.
A Alemanha tem uma taxa de mortalidade bastante baixa,
que têm conseguido graças a esse tipo de monitorização.
E depois, claro, quando chegamos aos hospitais,
aprendemos que o ventilador, ainda que muito bem intencionado,
foi usado em demasia e da forma errada
naqueles primeiros tempos.
Portanto, a saúde — os médicos sabem muito mais sobre o tratamento agora.
A maior parte disto, eu diria, é global.
Usar o oxímetro de pulso como indicador precoce,
poderá vir a tornar-se habitual,
mas a Alemanha foi pioneira.
E agora, claro, a dexametasona — felizmente é barata e é oral,
e podemos aumentar a produção.
Também é global.
CA: Bill, quero perguntar-te uma coisa:
como tem sido este processo todo para ti pessoalmente.
Porque, estranhamente, apesar de a tua paixão e boas intenções,
parece óbvio para quem tenha estado um momento consigo,
há estas teorias de conspiração loucas sobre ti.
Eu confirmei com uma empresa chamada Zignal
que monitoriza os espaços na comunicação social.
Eles dizem que, até agora, acho que apenas no Facebook,
houve mais de quatro milhões de publicações
que te associam a uma espécie de teoria de conspiração acerca do vírus.
Eu li que houve uma sondagem em que 40% dos Republicanos
acreditam que a vacina que irás lançar
vai implantar um "microchip" nas pessoas para detetar a sua localização.
Eu nem consigo acreditar nos números desta sondagem.
E algumas pessoas estão a levar isto muito a sério,
e algumas delas têm circulado na Fox News e não só,
algumas pessoas levam isto tão a sério
que fazem ameaças bastante horríveis.
Parece que estás a fazer um bom trabalho, a relativizar isto, até certo ponto
mas, de facto, quem mais esteve alguma vez nesta posição?
Como estás a gerir isto?
Em que tipo de mundo estamos a viver
que deixa esta desinformação andar por aí?
Como podemos ajudar a corrigi-la?
BG: Não tenho a certeza.
É uma coisa nova,
e há teorias de conspiração.
A Microsoft teve a sua parte de controvérsia,
mas, pelo menos, estava relacionada com o mundo real.
O Windows teve mais problemas do que devia?
Sim, tivemos problemas de concorrência
mas, pelo menos, eu sabia o que era.
Devo dizer que, quando isso apareceu,
o meu instinto foi brincar com isso.
As pessoas têm dito que não foi apropriado,
porque é um assunto muito sério.
As pessoas vão estar menos dispostas a levar a vacina.
E, claro, quando tivermos a vacina,
será como as máscaras.
Interessa abranger muitas pessoas,
em particular se for uma vacina que impeça a transmissão.
Haverá um grande benefício para a comunidade
numa adoção alargada da vacina.
Por isso, estou um pouco indeciso,
sem saber o que dizer ou fazer,
porque a conspiração é algo novo para mim.
O que é que podemos dizer
que não dê credibilidade a isto?
O facto de uma comentadora da Fox News, Laura Ingraham,
dizer que eu coloco "microchips" nas pessoas
não é assim tão surpreendente porque é o que ouviram na televisão.
É uma loucura.
As pessoas estão claramente à procura de explicações mais simples
do que ir estudar virologia.
CA: Quero dizer, o TED é apolítico,
mas acreditamos na verdade.
Eu diria o seguinte:
Laura Ingraham, deves ao Bill Gates um pedido de desculpas e um desmentido.
Deves mesmo.
E quem estiver a ver isto
e pense, nem que seja por um minuto,
que este homem está envolvido numa conspiração,
precisa de um exame à cabeça.
Estás louca.
Muitos de nós conhecemos o Bill há anos
e temos visto a sua paixão e empenho,
para saber que tu estás louca.
Esqueçamos isto
e olhemos para o problema atual que é resolver a pandemia.
Francamente,
se alguém aqui na conversa tiver uma sugestão,
uma sugestão positiva
para como podemos livrar-nos de conspirações,
porque umas alimentam outras.
Agora "Oh, bem, eu diria isso, porque faço parte da conspiração,"
ou o que seja.
Como regressamos a um mundo
onde podemos confiar na informação?
Temos de ser melhores nisso.
Há outras perguntas da comunidade?
Aria Bendix de Nova Iorque:
"Qual é a sua recomendação pessoal para quem quer reduzir
"o risco de infeção com o aumento de casos?"
BG: Bem, é excelente se tiver um trabalho
em que possa ficar em casa e fazê-lo através de reuniões virtuais,
e mesmo uma parte da sua vida social,
por exemplo, eu faço videochamadas com muitos amigos.
Tenho amigos na Europa que não sei quando poderei ver,
e marcamos chamadas regulares para falar.
Se ficar bastante isolada,
não corre grande risco.
É quando nos juntamos a muitas outras pessoas,
tanto no trabalho como na socialização,
que criamos esse risco
em particular, nas comunidades com um aumento de casos,
mesmo que não venha a ser obrigatório,
espero que os números da mobildiade mostrem as pessoas a corresponder
e a minimizar esses contactos fora de casa.
CA: Bill, será que te posso pedir
que fales um pouco de filantropia.
Obviamente, a tua fundação tem tido um papel enorme nisto,
mas a filantropia em termos mais gerais.
Começou o movimento Giving Pledge,
recrutou todos esses multimilionários
que se comprometeram a dar metade da sua fortuna
antes ou depois da morte.
Mas é mesmo difícil.
É difícil dar tanto dinheiro.
Tu próprio, creio,
desde que o Giving Pledge começou
— quando? Há 10 anos ou assim, não sei bem quando —
mas creio que a tua fortuna duplicou desde essa altura
apesar de seres o maior filantropo a nível mundial.
Será que é de facto difícil dar dinheiro
para tornar o mundo melhor?
Ou os doadores mundiais,
em especial os doadores realmente ricos,
deviam comprometer-se com um calendário,
como, "aqui está uma percentagem da minha fortuna, em cada ano,
"e à medida que envelheço,
"pode aumentar.
"Se eu levar isto a sério,
"tenho de dar — de algum modo, tenho de encontrar uma forma
"de o fazer de forma eficaz."
Esta é uma pergunta louca e injusta?
BG: Bem, seria ótimo subir a percentagem,
e o nosso objetivo, na Fundação Gates e na Giving Pledge,
é ajudar as pessoas a encontrar causas com que tenham ligação.
As pessoas dão por paixão.
Sim, os números são importantes,
mas há por aí tantas causas.
A forma como vais escolher é, se vires alguém doente,
vês alguém que não tem apoio social,
vês algo que ajuda a reduzir o racismo.
Ficas muito entusiasmado e, por isso, doas para essas causas.
E, claro,
algumas ofertas filantrópicas não resultam.
Precisamos de aumentar a ambição dos filantropos.
Agora, a filantropia colaborativa
que estamos a tentar facilitar através do projeto Audacious
— há mais quatro ou cinco grupos, que estão a juntar filantropos —
é fantástica,
porque eles aprendem uns com os outros,
ganham confiança com os outros e dizem:
"Eu dou x, e há mais quatro que contribuem
"por isso conseguimos maior impacto"
e felizmente, podem ter prazer mesmo quando descobrem,
"OK, aquela doação particular não resultou muito bem,
"mas continuemos."
Portanto, filantropia, sim,
gostava de ver a taxa subir,
e as pessoas que continuam,
é engraçado,
é gratificante,
escolhemos que membros da família participam.
No meu caso, a Melinda e eu adoramos fazer isto juntos,
aprender juntos.
Algumas famílias vão até envolver as crianças nas atividades,
por vezes as crianças pressionam.
Quando se tem muito dinheiro,
ainda se pensa num milhão de dólares como muito dinheiro,
mas se tivermos milhares de milhões,
devíamos dar centenas de milhões.
Por isso, é de certa forma encantador, em termos do gasto pessoal,
ficamos no nível onde estávamos antes.
Socialmente é muito conveniente.
Mas quando doamos, precisamos de aumentar a escala
ou será o nosso testamento
e não poderemos modelá-lo e apreciá-lo da mesma forma.
Por isso, sem...
— não o queremos obrigar —
mas sim, tu e eu queremos inspirar filantropos
para ver essa paixão, para ver essas oportunidades
bastante mais rapidamente do que no passado,
porque quer seja uma raça ou uma doença, ou todos os outros problemas sociais,
a inovação onde a filantropia pode chegar e fazer depressa,
se resultar, o governo pode vir atrás e ampliar.
Deus sabe que precisamos de soluções,
precisamos de esperança e progresso
as expetativas são altas,
que irão resolver problemas muito difíceis.
CA: A maioria dos filantropos, mesmo os melhores,
acham difícil dar mais do que uma percentagem da fortuna todos os anos,
e, contudo, os mais ricos do mundo têm muitas vezes acesso
a grandes oportunidades de investimento.
Muitos estão a ganhar riqueza 7 a 10% mais em cada ano.
Não será que, para ter uma oportunidade real,
de dar metade da fortuna,
chega-se a um ponto, em que é necessário planear dar 5, 6, 7, 8,
10% da fortuna anualmente?
E não é essa a lógica do que devia estar a acontecer?
BG: Sim, há pessoas como Chuck Feeney,
que deu um bom exemplo e deu todo o seu dinheiro.
Até a Melinda e eu debatemos se devíamos aumentar a taxa que damos.
Como dizes, temos tido muita sorte do lado do investimento,
através de várias coisas.
As fortunas de tecnologia têm-se saído bem,
mesmo este ano,
que é um daqueles grandes contrastes
do que se passa no mundo.
E acho mesmo que há uma expetativa que devíamos acelerar,
e há uma razão para acelerar.
O governo vai falhar numa série de necessidades.
Sim, há toneladas de dinheiro do governo por aí,
mas ajudar a que seja bem gasto,
ajudar a encontrar lugares, não é interferir
e se as pessoas estão dispostas a dar aos países em desenvolvimento,
eles não têm governos
que possam imprimir cheques de 15% do PIB,
e, por isso, o sofrimento genericamente, a questão económica por si só,
pondo a pandemia de lado,
é trágico.
É um retrocesso de cerca de cinco anos
em termos do avanço destes países,
e em poucos casos, é tão duro que a própria estabilidade do país
está em causa.
CA: Bom, Bill,
Tenho grande admiração pelo que tu e a Melinda fizeram.
Percorres este caminho apertado
de tentar gerir tantas coisas diferentes,
e o tempo que dedicas à melhoria do mundo em geral,
e sem dúvida, o dinheiro
e a paixão que aí colocas
— é fantástico.
Estou-te muito grato por teres estado este tempo connosco.
Muito obrigado,
e honestamente, o resto do ano,
as tuas capacidades e recursos vão ser mais necessários do que nunca,
por isso, boa sorte.
BG: Obrigado.
O trabalho é divertido e estou otimista. Obrigado, Chris.
Chris Anderson: Bem-vindo, Bill Gates.
Bill Gates: Obrigado.
CA: É ótimo ter você aqui, Bill.
Tivemos uma conversa TED há cerca de três meses
sobre esta pandemia,
acho que foi no final de março,
nessa altura, menos de mil pessoas haviam morrido nos EUA
e menos de 20 mil em todo o mundo.
Agora são cerca de 128 mil mortos nos EUA
e mais de meio milhão em todo o mundo,
dentro de três meses.
Três meses!
Qual é o seu diagnóstico para o restante deste ano?
Você analisa muitos padrões.
Na sua opinião, quais são os melhores e piores cenários?
BG: Infelizmente, a variedade de cenários é enorme,
considerando que, quando entrarmos no outono,
podemos ter taxas de mortalidade que rivalizem com o pior do que tivemos
no período de abril.
Se muitos jovens forem infectados,
eles vão acabar infectando idosos novamente,
e assim teremos o vírus nas casas de repouso,
nos abrigos para sem-teto,
em lugares onde já tivemos muitas mortes no país.
O caminho da inovação, que provavelmente alcançaremos
com diagnósticos, terapêutica, vacinas,
apresenta um bom progresso,
mas nada que alteraria fundamentalmente o fato
de que este outono nos EUA poderia ser muito ruim,
e é pior do que eu teria esperado ver há um mês,
o nível de alta mobilidade que voltamos a assumir,
sem o uso da máscara,
e agora o vírus chegou a muitas cidades
onde não havia estado antes de forma significativa,
então esse será um desafio.
Não há indicação de que chegamos muito abaixo da taxa de mortalidade atual
de cerca de 500 mortes por dia,
mas há um risco significativo de que poderia aumentar
aos mesmos 2 mil por dia que tínhamos antes,
pois não temos mantido o mesmo distanciamento,
a mesma mudança de comportamento que mantivemos em abril e maio.
E sabemos que esse vírus é um tanto sazonal,
então o poder de infecção,
seja pela temperatura, umidade, ou mais tempo dentro de casa,
será pior quando entrarmos no outono.
CA: Existem cenários nos EUA,
os quais, se extrapolarmos esses números adiante,
acabamos com mais de 250 mil mortes, talvez,
ainda neste ano, se não tivermos cuidado,
e em todo o mundo,
o número de mortos até o final do ano poderia ficar na casa dos milhões.
Existe evidência de que temperaturas mais quente do verão
estejam, na verdade, nos ajudando?
BG: Não se pode afirmar isso com certeza,
mas o padrão IHME definitivamente queria usar essa estação,
incluindo a temperatura e a umidade,
para tentar explicar por que maio não foi pior que o previsto.
Com isso, conforme saímos e a mobilidade aumentou,
os padrões eram de mais infecções e mortes por conta disso,
mas o padrão continuou repetindo
que era preciso usar essa sazonalidade
para entender por que maio e junho não foram piores do que o esperado.
E quando observamos o Hemisfério Sul,
o Brasil, por exemplo,
que está na estação oposta,
agora toda a América do Sul está tendo uma crescente epidemia.
A África do Sul apresenta uma epidemia de crescimento rápido.
Felizmente, a Austrália e a Nova Zelândia, os últimos países no Hemisfério Sul,
têm uma contagem de casos bem baixa,
e, apesar de eles precisarem continuar combatendo a doença,
se eles por exemplo, têm dez casos,
o que consideram um problema sério, eles tratam de lidar com isso.
Eles são esses países incríveis que conseguiram baixar tanto seus números
que o teste, a quarentena e o rastreamento
estão funcionando para combater e manter os casos bem próximos de zero.
CA: Ajudou talvez o fato de serem mais fáceis de se isolar
e por terem uma densidade populacional menor.
Mesmo assim, políticas inteligentes ajudaram.
BG: Sim, tudo é tão exponencial
que um pouco de boas políticas faz uma grande diferença.
Não é um jogo linear.
O rastreamento de contatos, se você tiver o número de casos que temos nos EUA,
é muito importante de ser feito, mas não nos levará de volta ao zero.
Ele nos ajudará a diminuir os casos, mas os números são incontroláveis.
CA: Certo, em maio e junho nos EUA,
os números foram um pouco melhores que alguns dos padrões previstos,
e a hipótese é a de que isso se deve em parte ao clima quente.
Pelo que estamos observando, você descreveria
como um aumento muito alarmante no número de casos nos EUA?
BG: Isso mesmo.
Na área de Nova York, por exemplo,
os casos continuam diminuindo um pouco,
mas em outras partes do país,
principalmente na região Sul agora,
vemos aumentos se equiparando,
e taxas de jovens com teste positivo
superiores ao que vimos até mesmo em algumas das áreas mais afetadas.
Claramente, os jovens voltaram à mobilidade
mais do que os idosos,
então a estrutura etária agora é bem jovem,
mas, por causa de familiares agregados multigeracionais,
as pessoas trabalham em casas de repouso,
infelizmente, isso vai fazer o caminho de volta,
tanto o atraso no tempo quanto a transmissão até os idosos,
o que trará de volta o aumento da taxa de mortalidade.
Ela está bem mais abaixo
dos anteriores 2 mil para os atuais 500 casos.
CA: E será que isso se dá em parte porque há um atraso de três semanas
entre os números de casos e os de fatalidades?
E será também em parte por ter havido intervenções eficazes,
e estamos vendo a possibilidade
de que a taxa geral de fatalidade esteja caindo um pouco agora
que adquirimos um conhecimento maior?
BG: Sim, certamente a taxa de mortalidade é sempre menor
quando não estamos sobrecarregados.
Quando estavam sobrecarregados na Itália,
na Espanha, até em Nova York no início,
e certamente na China,
não havia condições de fornecer sequer o básico,
o oxigênio e outros itens.
Um estudo que nossa fundação financiou no Reino Unido
descobriu o único medicamento além do remdesivir,
que é uma terapêutica comprovada,
a dexametasona,
a qual, para pacientes graves,
representa cerca de 20% de redução de mortes,
e ainda há muito para acontecer nesse sentido.
A hidroxicloroquina nunca estabeleceu resultados positivos;
não há mais nada a fazer quanto a isso.
Existem alguns experimentos em andamento,
mas considerando tudo que está sendo testado,
incluindo os anticorpos monoclonais,
teremos algumas ferramentas adicionais para o outono.
Então, quando falamos sobre taxas de mortalidade,
a boa notícia é que já fizemos progresso
e faremos mais ainda mesmo no outono.
Devemos começar a ter anticorpos monoclonais,
o tratamento que mais me deixa animado.
CA: Nos fale sobre isso em breve,
mas apenas para concluir sobre as taxas de mortalidade:
num sistema de saúde que funcione bem,
por exemplo, quando os hospitais nos EUA não estão superlotados,
na sua opinião,
quais são, aproximadamente, os números atuais de fatalidade,
como uma porcentagem do total de casos?
Estamos bem abaixo de 1%, talvez?
BG: Se todos os casos foram encontrados, sim,
estamos bem abaixo de 1%.
Estão considerando 0,4% a 0,5%.
Quando consideramos os assintomáticos,
provavelmente ficamos abaixo de 0,5%,
e essa é uma boa notícia.
Esta poderia ter sido uma doença com 5% de mortalidade.
As dinâmicas de transmissão dessa doença
são mais complexas
do que até mesmo especialistas previram.
Por exemplo, o número de contaminações pré-sintomáticas e assintomáticas,
e o fato de não haver tosse envolvida, o que sinalizaria um dos sintomas,
já que a maioria das doenças respiratórias provoca a tosse,
não há tosse nesta doença nos estágios iniciais.
Você pode estar cantando, rindo, conversando,
e particularmente as pessoas com cargas virais muito altas,
são as que causam esse contágio, e isso ainda é muito novo.
Mesmo os especialistas dizem: "Nossa, isso nos pegou de surpresa".
O número de contaminações assintomáticas e o fato de não haver tosse
e ela não ser um sintoma importante como na gripe ou na tuberculose.
CA: Essa é a astúcia diabólica do vírus.
Qual é a porcentagem total de contaminação assintomática?
Ouvi dizer que até mesmo metade de todas as contaminações
poderiam ser basicamente pré-sintomáticas.
BG: Sim, se contarmos os pré-sintomáticos,
a maioria dos estudos mostra até 40%,
e também temos os assintomáticos.
A quantidade de vírus que infecta o trato superior do sistema respiratório
é um tanto desconexa.
Alguns terão muitos vírus nessa região e bem poucos nos pulmões,
e os que chegam aos pulmões causam sintomas muito ruins,
e em outros órgãos também, mas principalmente nos pulmões,
e é quando se deve procurar tratamento.
O pior caso em termos de contaminação
é alguém que tem muitos vírus no trato respiratório superior
mas quase nenhum nos pulmões,
ele não procura por cuidados.
CA: Certo.
E assim, se adicionarmos pessoas assintomáticas às pré-sintomáticas,
então mais de 50% da contaminação
é, na verdade, feita por pessoas assintomáticas?
BG: Sim, a contaminação fica mais difícil de ser medida.
Nós vemos certos surtos,
mas essa é uma grande questão em relação à vacina:
será que, além de evitar que você fique doente,
que é o que será testado,
ela também vai impedir que você transmita o vírus?
CA: Essa vacina é algo importante e vamos falar sobre isso.
Mas antes, houve quaisquer outras surpresas nos últimos meses
que descobrimos sobre esse vírus
que impactam o modo como devemos confrontá-lo?
BG: Ainda não conseguimos definir o perfil dos indivíduos
com forte potencial de contaminação e talvez jamais consigamos.
Talvez seja algo bem aleatório.
Se pudéssemos identificá-los,
eles são responsáveis por boa parte da contaminação,
indivíduos com cargas virais muito altas.
Infelizmente, ainda não descobrimos isso.
Esse modo de contaminação,
se você está numa sala mas ninguém fala,
há bem menos contaminação.
Em parte é por isso que, embora o vírus possa ser transmitido em aviões,
não é tanto pela duração do contato ou pela proximidade,
mas porque, ao contrário de cantar num coral ou estar num restaurante,
a pessoa não exala ar ao falar alto
tanto quanto em outros ambientes internos.
CA: O que acha da ética de alguém que esteja viajando de avião
e se recusa a usar uma máscara?
BG: Se for um jato particular, tudo bem.
Se houver outros passageiros no avião,
significaria colocá-los em risco.
CA: No início da pandemia,
a OMS não aconselhou o uso de máscaras.
Estavam preocupados que elas fariam falta aos prestadores de serviços médicos
da linha de frente.
Em retrospecto, esse foi um erro terrível que cometeram?
BG: Sim.
Todos os especialistas sentem-se culpados...
a importância das máscaras está ligada aos assintomáticos;
se alguém apresenta muitos sintomas,
como foi com o ebola,
então fica evidente e ele é isolado,
e assim não há necessidade do uso da máscara.
Nesse caso, o fato de a máscara cirúrgica fazer parte de uma cadeia de distribuição
diferente das máscaras normais,
e de podermos aumentar bastante a produção das máscaras normais,
e que iria impedir que a transmissão do pré-sintomático e do assintomático,
foi um erro!
Mas não uma conspiração.
Sabemos mais a respeito agora.
Ainda assim, nosso nível de erro quanto ao benefício das máscaras são mais altos
do que gostaríamos de admitir, mas já é um benefício significativo.
CA: Temos algumas perguntas da comunidade.
Jim Pitofsky: "Você acha que os esforços de reabertura foram prematuros nos EUA,
e se foram, até onde podemos avançar para enfrentar a pandemia de modo responsável?"
BG: Bem, a pergunta sobre o equilíbrio
entre os benefícios, digamos, de voltar às aulas na escola
versus o risco de as pessoas ficarem doentes se fizerem isso
são questões muito difíceis
que, a meu ver, ninguém poderia dizer
que realmente sabe como resolver.
O entendimento de onde a contaminação acontece,
e o fato de que os jovens se contaminam
e podem transmitir o vírus para outras gerações,
deveríamos desconsiderar isso.
Se observarmos o aspecto da saúde,
a reabertura foi generosa demais.
Mas, a abertura em termos de saúde mental
e a busca de aspectos normais de saúde como vacinas ou outros cuidados,
trazem benefícios.
Acho que alguns aspectos da reabertura tenham criado mais risco do que benefício.
Reabrir bares tão rápido como aconteceu era mesmo crucial para a saúde mental?
Talvez não.
Então não acho que temos sido muito rigorosos com a reabertura,
assim como tenho certeza,
conforme estudamos isso,
que vamos perceber que alguns lugares não deviam ter sido reabertos tão rápido.
Mas aí temos as escolas,
que, mesmo considerando hoje,
o plano exato de reabrir escolas dos bairros mais pobres no outono,
não me parece uma questão simples
alcançar um equilíbrio entre benefício e risco envolvidos nisso.
Existem enormes benefícios em deixar essas crianças irem para a escola,
e como avaliamos o risco?
Numa cidade com poucos casos,
eu diria que isso é um benefício.
Mas isso significa que podemos ser surpreendidos.
Os casos podem aparecer, e então teríamos que mudar isso,
o que não é fácil.
Mas acho que por todos os EUA,
haverá lugares onde esse tipo de coisa não será uma boa escolha.
Então, quase qualquer dimensão de desigualdade
que essa doença tenha piorado:
tipo de trabalho, conexão à internet,
a capacidade da escola de oferecer o aprendizado on-line.
Pessoas que podem trabalhar de casa,
e algumas têm vergonha de admitir isso,
são mais produtivas
e aproveitam a flexibilidade que o trabalho em casa tem proporcionado,
e isso parece terrível,
porque sabemos que muitos estão sofrendo com isso de várias maneiras,
principalmente porque os filhos deles não podem ir pra escola.
CA: É verdade. Próxima pergunta.
Nathalie Munyampenda: "Em Ruanda, as intervenções políticas precoces
fizeram a diferença.
Neste momento, quais intervenções políticas você sugere para os EUA?"
Bill, eu sonho com o dia em que você será nomeado
o czar do coronavírus
com autoridade para se dirigir ao público.
O que você faria?
BG: As ferramentas de inovação
são, provavelmente, o maior conhecimento que eu e a fundação temos a oferecer.
Obviamente, algumas das políticas na reabertura foram generosas demais,
mas acho que todo mundo
poderia se envolver nisso.
Precisamos de liderança
que admita que ainda temos um grande problema a resolver
e não tornar isso algo político
assumindo que foi uma decisão genial.
Não, não foi genial,
mas há muitas pessoas, incluindo os especialistas,
que não entenderam muita coisa
e todos gostariam que qualquer ação que eles tenham tomado,
tivesse sido tomada uma semana antes.
O trabalho da Fundação Gates está nas ferramentas de inovação,
na criação de anticorpos, vacinas...
Temos profunda experiência,
e isso está além do setor privado,
por isso temos uma capacidade neutra de trabalhar com todos os governos
e com as empresas que escolhermos.
E quando se trabalha com produtos de ponto de equilíbrio,
qual deles deve obter recursos?
Não há sinal de mercado para isso.
Especialistas devem dizer qual anticorpo ou qual vacina merecem ser fabricados,
porque temos uma fabricação muito limitada para ambos,
e será entre empresas, o que normalmente nunca acontece.
Num geral, uma empresa o inventa
e aí usamos as fábricas de muitas empresas
pra obter o maior volume da melhor opção.
Eu coordenaria esse tipo de coisa,
mas precisamos de um líder que nos mantenha atualizados,
que seja realista
e nos mostre o comportamento correto,
além de impulsionar o caminho à inovação.
CA: Você precisa ter muita diplomacia ao falar sobre esse tipo de assunto.
Posso quase perceber seu desconforto.
Você fala regularmente com Anthony Fauci,
que é uma voz sábia a respeito disso na opinião da maioria das pessoas.
Mas até que ponto ele está de mãos atadas?
Ele não tem permissão para desempenhar o papel
que ele poderia nessa circunstância.
BG: O Dr. Fauci falou nos canais que ele foi autorizado a ter oportunidade,
e mesmo que ele estivesse falando a realidade,
o prestígio dele veio para ficar.
Ele pode se expressar dessa maneira.
Normalmente,
o Centro de Controle de Doenças, o CDC, seria a voz principal aqui.
Não que seja necessário,
mas em crises de saúde anteriores,
eram os especialistas dentro do CDC que falavam.
Eles são treinados para isso,
e por isso é um pouco incomum o quanto tivemos que confiar no Dr. Fauci
e não no CDC.
Deveria ser o Dr. Fauci, que é um pesquisador genial,
muito experiente, principalmente com vacinas.
De certa forma, ele tomou a palavra, usando o conselho mais amplo,
ou seja, o da epidemiologia,
e explicando da maneira correta,
quando ele admite que podemos voltar a ter um aumento nos casos,
e é por isso que precisamos nos comportar de tal maneira.
Mas é fantástico que ele tenha tido autorização para falar.
CA: Às vezes.
Vamos à próxima pergunta.
(Risos)
Nina Gregory: "Como você e sua fundação estão abordando as questões éticas
sobre quais países devem receber a vacina primeiro,
caso vocês descubram uma?"
Bill, use o momento para falar sobre os progressos na busca pela vacina
e quais são alguns dos principais pontos que todos deveríamos considerar
enquanto acompanhamos as notícias sobre o assunto.
BG: Existem três vacinas que, se funcionarem, serão as primeiras:
a Moderna, que infelizmente, não será produzida facilmente,
então, se funcionar, será direcionada principalmente aos EUA;
depois temos a AstraZeneca, que vem de Oxford;
e a Johnson e Johnson.
Essas são as três primeiras.
E temos dados em animais
que parecem potencialmente bons,
mas não são definitivos,
em particular, se a vacina funcionará nos idosos.
E, para elas, teremos dados de testes em humanos nos próximos meses.
Essas três serão restritas pelo estudo de segurança e eficácia.
Ou seja, conseguiremos fabricá-las, embora não tantas quanto queremos,
mas serão fabricadas antes do final do ano.
Se a Fase 3 vai ser bem-sucedida e completada antes do final do ano,
eu não seria tão otimista sobre isso.
Essa é a fase na qual os perfis de segurança e eficácia
precisam ser observados, mas eles serão iniciados.
E depois há quatro ou cinco vacinas com abordagens diferentes
que estão uns três ou quatro meses atrás:
Novavax, Sanofi, Merck.
Estamos financiando a capacidade da fábrica para muitas delas.
Algumas negociações complexas estão ocorrendo no momento,
para conseguirmos fábricas que produzirão para os países mais pobres,
aqueles de baixa e média renda.
E vamos nos concentrar em produtos mais escaláveis
que incluem AstraZeneca e Johnson e Johnson,
os custos deles são menores
e é possível construir uma única fábrica que produza 600 milhões de doses.
Portanto, existem várias possibilidades para vacina,
mas nada que possa ser concluído antes do final do ano.
Essa é realmente a melhor chance,
e agora se resumem a algumas opções,
nas quais, normalmente, existem grandes chances de fracasso.
CA: Bill, esse é o caso
que, se você e sua fundação não tivessem entrado em cena,
a dinâmica do mercado provavelmente levaria a uma situação
na qual, assim que um candidato promissor à vacina surgisse,
os países mais ricos basicamente iriam devorar
todo o suprimento inicial disponível?
Levaria pouco tempo para fabricá-las,
e não restaria nada para os países mais pobres.
Mas, efetivamente, ao dar garantias e capacidade de fabricação
para alguns desses candidatos,
você está possibilitando que ao menos algumas das primeiras unidades vacinais
irão para os países mais pobres?
É isso?
BG: Não se trata apenas de nós,
mas sim, temos um função central lá,
juntamente com um grupo que criamos, o CEPI,
Coligação para Inovações de Preparação para Epidemias,
e os líderes europeus concordam com isso.
Agora, nós temos a experiência para observar cada uma das vacinas
e perguntar: "Onde existe uma fábrica com a capacidade pra produzir essa vacina?
Em qual delas devemos injetar o dinheiro adiantado?
Quais deveriam ser os avanços
para que possamos passar a injetar dinheiro numa outra fábrica?"
Algumas pessoas do setor privado,
que realmente entendem desse assunto,
trabalham para nós
e somos uma parte confiável nisso;
somos nós que coordenamos muito disso, particularmente a fabricação.
Normalmente, espera-se que os EUA encarem isso como um programa global
e se envolvam.
Até agora,
não houve nenhuma atividade nessa frente.
Tenho discutido com membros do Congresso e do governo
sobre o próximo projeto de lei para a ajuda econômica
que poderia, talvez, direcionar 1% disso para as ferramentas que ajudariam
o mundo todo.
Então é possível,
mas é uma pena,
e esse vácuo aqui é que o mundo não está tão acostumado com isso,
e muitos estão se posicionando, inclusive a nossa fundação,
pra tentar ter uma estratégia que inclua países mais pobres,
os quais sofrerão uma alta taxa das mortes e efeitos negativos,
como seus sistemas de saúde sendo sobrecarregados.
A maioria das mortes acontecerá nos países em desenvolvimento,
apesar do enorme número de mortes que vimos na Europa e nos EUA.
CA: Gostaria de ser uma mosca pra ouvir você e a Melinda falando sobre isso,
por causa de todos os "crimes" éticos, digamos,
executados por líderes que deveriam ser mais sensatos.
Uma coisa é não dar o exemplo usando máscara,
mas não desempenhar um papel na ajuda ao restante do mundo
quando confrontado com um inimigo comum, respondendo como uma humanidade,
e ao invés disso,
encorajar uma disputa indecente entre nações na luta por vacinas, por exemplo.
A História, certamente, irá julgar isso severamente.
Isso é simplesmente doentio, não é?
Ou entendi tudo errado?
BG: Bem, não é tão simples assim.
Os EUA investem mais dinheiro que qualquer outro país
para financiar a pesquisa básica dessas vacinas,
e essa pesquisa não é restrita.
Não há nenhum direito de acesso que diz:
"Se vocês aceitarem nosso dinheiro, terão que pagar pelos direitos aos EUA".
O financiamento das pesquisas vai para todo mundo,
mas o financiamento das fábricas vai apenas para os EUA.
O problema é que, em qualquer outro assunto de saúde global,
por exemplo, os EUA lideram totalmente a erradicação da varíola,
e são o líder absoluto na erradicação da poliomielite,
com os principais parceiros: CDC, OMS, Rotary, UNICEF e a nossa fundação.
E também o HIV,
sob a liderança do presidente Bush, mas foi algo muito bipartidário,
algo chamado PEPFAR, foi inacreditável.
Salvou dezenas de milhões de vidas.
O mundo sempre esperou que os EUA estivessem à frente das negociações
no financiamento, na estratégia, tentando obter fábricas para o mundo,
mesmo que fosse para evitar que a infecção voltasse aos EUA
ou pra manter a economia global ativa,
o que é bom para empregos nos EUA para ter demanda vinda do exterior.
Então, existe toda essa incerteza sobre o que vai funcionar
e decidir quem está no comando.
A retirada da OMS, é uma dificuldade
que esperamos ser remediada em algum momento,
pois precisamos dessa coordenação através da OMS.
CA: Vamos a outra pergunta.
Ali Kashani: "Existem outros padrões particularmente bem-sucedidos
de como lidar com uma pandemia que você já tenha visto pelo mundo?"
BG: É fascinante que, além de ação precoce,
observamos em pessoas com teste positivo que tiveram a pulsação monitorada
ou seja, o nível de saturação de oxigênio na corrente sanguínea,
com um medidor de pulsação bem barato,
e assim conseguimos saber que elas devem logo ser levadas ao hospital.
Os pacientes não sabem que estão prestes a ficar gravemente doentes.
É uma razão fisiológica interessante, mas não vou abordar isso agora.
A Alemanha tem uma taxa de mortalidade bem baixa
devido a esse tipo de monitoramento.
É claro, quando o assunto é instalações,
descobrimos que o respirador, apesar das boas intenções,
a princípio foi demasiadamente usado e de modo incorreto.
Os médicos estão bem melhor informados sobre o tratamento atualmente.
Muito disso vale para o mundo todo.
O medidor de pulsação deverá ser implantado amplamente,
mas a Alemanha foi pioneira nisso.
E agora temos a dexametasona que, felizmente, é barata, oral,
e podemos acelerar a sua fabricação.
Isso também em nível global.
CA: Bill, eu gostaria de saber
como tem sido para você, pessoalmente, todo esse processo.
Porque, apesar da sua paixão e boa intenção neste tópico,
parece totalmente óbvio pra qualquer um que tenha passado um tempo com você,
que existem teorias da conspiração medonhas sobre você.
Acabei de verificar com uma empresa chamada Zignal que monitora mídia social.
Disseram que, até o momento, somente no Facebook,
foram publicados mais de 4 milhões de posts
que associam seu nome a algum tipo da teoria da conspiração sobre o vírus.
Eu li sobre uma enquete na qual mais de 40% dos republicanos
acreditam que a vacina que você lançaria
implantaria um microchip nas pessoas para rastrear a localização delas.
Eu nem consigo acreditar na porcentagem dessa enquete.
Algumas pessoas parecem levar isso muito a sério,
e algumas dessas notícias até foram recirculadas na "Fox News".
Alguns levam isso tão a sério que fazem horríveis ameaças.
Você parece não se incomodar com isso,
mas, na verdade, quem mais já esteve nesta posição?
Como você está lidando com isso?
Que mundo é esse que permite que esse tipo de desinformação aconteça?
O que fazer para ajudar a corrigir isso?
BG: Não tenho certeza.
E algo novo
essa coisa de teorias da conspiração.
A Microsoft teve sua parte da controvérsia,
mas pelo menos isso tinha a ver com o mundo real, sabe?
O Windows travou mais do que deveria?
Tivemos problemas antitruste.
Mas pelo menos eu sabia do que se tratava.
Quando isso surgiu, meu instinto foi de levar na brincadeira.
Disseram-me que era inapropriado, pois isso é algo muito sério.
Pode ser que as pessoas fiquem com receio de tomar uma vacina.
E, é claro, uma vez que a tivermos, será como foi com as máscaras:
teremos que conseguir envolver as pessoas.
Quando se trata de uma vacina que bloqueia a contaminação,
há um benefício enorme para a comunidade com a ampla adoção da vacinação.
Fico um pouco sem saber o que dizer ou fazer,
porque essa coisa de conspiração é algo novo para mim.
O que dizer
para não dar credibilidade a isso?
O fato de uma comentarista da "Fox News",
Laura Ingraham,
ter dito isso que vou implantar um microchip nas pessoas,
a enquete não é tão surpreendente, pois é o que as pessoas viram na TV.
Isso é inacreditável!
E as pessoas estão, obviamente, buscando explicações mais simples
do que terem que estudar virologia.
CA: O TED não é político,
mas acreditamos na verdade.
Eu diria: Laura Ingraham você deve desculpas e uma explicação ao Bill Gates.
Deve mesmo.
E qualquer um assistindo,
que ache que esse homem está envolvido em alguma conspiração,
devia passar por um exame mental.
Você está louco!
Muitos de nós conhecemos o Bill há muitos anos,
somos testemunhas da paixão e do engajamento dele para saber
que você é louco.
Então, caia na real,
e vamos tentar resolver essa pandemia.
É sério!
Se alguém no bate-papo aqui tem uma sugestão positiva
de como nos livrarmos de conspirações, pois elas se alimentam uma da outra,
do tipo: "Bem, eu diria tal coisa, porque sou parte da conspiração".
Como podemos voltar a ter um mundo no qual a informação pode ser confiável?
Temos que ser melhores nisso.
Alguma outra pergunta da comunidade?
Aria Bendix de Nova York: "Quais são suas recomendações pessoais
para quem quer reduzir o risco de infecção em meio a um aumento dos casos?"
BG: Bem, é ótimo se você tem um emprego
que te permita ficar em casa
e você possa fazer reuniões on-line,
e até algumas atividades sociais;
eu faço videochamadas com muitos amigos.
Tenho amigos na Europa que nem imagino quando poderei vê-los novamente,
mas marcamos chamadas regulares para conversar.
Se você se isolar o bastante,
não corre muito risco.
Mas é quando a pessoa se reúne com muitas outras,
seja através do trabalho ou socialização, que gera esse risco.
E, particularmente nessas comunidades nas quais o número de casos aumentou,
mesmo que não seja obrigatório,
espero que os números da mobilidade mostrem que as pessoas estão respondendo
e minimizando esses contatos externos.
CA: Bill, eu gostaria de te perguntar um pouco sobre filantropia.
Obviamente, sua fundação tem desempenhado um papel enorme na pandemia,
mas filantropia, num geral.
Você deu início à campanha "The Giving Pledge",
e recrutou todos esses bilionários
que se comprometeram a doar metade do seu patrimônio líquido
antes ou depois da morte deles.
Mas é realmente difícil de fazer isso, doar tanto dinheiro assim.
Desde que iniciou The Giving Pledge,
há uns dez anos, não tenho certeza quando foi,
o seu próprio patrimônio dobrou desde esse período
apesar de você ser líder filantropo mundial.
Será que é fundamentalmente difícil doar dinheiro efetivamente
para tornar o mundo melhor?
Ou os doadores do mundo, especialmente os ricos,
deveriam começar a se comprometer com um cronograma do tipo:
"Aqui está uma porcentagem do meu patrimônio líquido a cada ano
que, à medida que envelheça, possivelmente aumente.
Para levar isso a sério, devo abrir mão, de alguma forma,
e encontrar uma maneira de fazer isso efetivamente"?
Essa é uma questão injusta e insensata?
BG: Seria ótimo aumentar essa taxa.
Nosso objetivo, tanto com a Fundação Gates ou através da The Giving Pledge,
é ajudar as pessoas a encontrar causas com as quais elas se conectem.
As pessoas doam pela paixão.
Sim, os números são importantes, mas há muitas causas mundo afora.
Você vai escolher uma quando vê alguém que está doente,
ou que não esteja sendo atendido pelos serviços sociais.
Você vê algo que pode ajudar a reduzir o racismo,
se sente muito envolvido e então doa pra essa causa.
E claro, algumas doações filantrópicas não dão certo.
Precisamos aumentar o nível de ambição dos filantropos.
A filantropia colaborativa
que vocês estão ajudando a facilitar através do Audacious Project,
há outros quatro ou cinco grupos que estão reunindo filantropos,
é fantástica,
porque uns aprendem com os outros, eles conquistam mútua confiança,
e pensam: "Eu doei tal valor, outras quatro pessoas investiram,
então estou tendo mais impacto".
E espero que isso possa ser divertido para eles mesmo quando descobrem
que aquela doação não tenha funcionado tão bem,
mas eles seguem adiante.
Então, sim, eu gostaria de ver a taxa de filantropia aumentar,
e para as pessoas que se mantêm nela,
é divertido, é recompensador,
você escolhe membros da família para a parceria na doação.
Melinda e eu adoramos fazer isso juntos,
nós aprendemos muito.
Algumas famílias envolvem os filhos, que, às vezes, são bem mandões.
Quando você tem muito, ainda acha que US$ 1 milhão é muito dinheiro,
mas se você tem bilhões, deveria estar doando centenas de milhões.
Então é meio charmoso que, em termos de despesas pessoais,
você se mantenha no nível em que estava antes.
É socialmente bem apropriado.
Mas na sua doação, você precisa aumentar
ou o dinheiro irá para o seu testamento,
e você não conseguirá gerenciá-lo e aproveitá-lo da mesma maneira.
Não queremos fazer uma imposição,
mas sim, eu e você queremos inspirar filantropos
a ver essa paixão, essas oportunidades, mais rapidamente do que no passado,
seja pela causa do racismo ou uma doença, ou todos os outros males sociais.
A inovação do que a filantropia pode fazer rapidamente,
se funcionar, o governo pode entrar na retaguarda e dimensionar,
e Deus sabe que precisamos de soluções, desse tipo de esperança e progresso
que são tão necessários
e que resolverão problemas muito difíceis.
CA: Muitos dos filantropos, até o melhor deles,
acham difícil doar mais do que 1% de seu patrimônio líquido todos os anos,
ainda assim, o mais rico do mundo muitas vezes tem acesso
a grandes oportunidades de investimento.
Muitos deles estão ganhando uma riqueza entre 7% e 10% a mais por ano.
Não seria o caso de, pra ter uma chance real de doar metade da sua fortuna,
você tem que planejar doar entre 5% a 10% do seu patrimônio líquido anualmente?
Não é lógico que isso já deveria estar acontecendo?
BG: Sim, existem pessoas como Chuck Feeney,
que deu um bom exemplo e doou todo o dinheiro dele.
Até Melinda e eu estamos considerando se devemos aumentar a taxa que doamos.
Como você disse,
temos tido muita sorte com investimentos através de uma variedade de opções.
As fortunas tecnológicas, em geral, têm dado muito certo,
mesmo este ano,
que é um daqueles grandes contrastes
quanto ao que está acontecendo no mundo.
Acho que há uma expectativa que devemos acelerar,
e há uma razão para fazermos isso,
e o governo não conseguirá atender muitas das necessidades.
Sim, há muito dinheiro dos governos mundo afora,
mas devemos ajudar para que seja gasto de maneira sensata,
a encontrar lugares onde as doações não estão crescendo,
e se as pessoas estão dispostas a doar para os países em desenvolvimento,
esses países não têm governos que podem imprimir cheques para 15% do PIB.
O sofrimento nesses lugares,
considerando-se apenas o aspecto econômico,
deixando a pandemia de lado,
é trágico.
É um retrocesso de cinco anos em termos de avanços nesses países,
e, em alguns casos, a situação é tão crítica que coloca em risco
a própria estabilidade do país.
CA: Bem, Bill, fico admirado
com o que você e Melinda têm feito.
Vocês percorrem um caminho estreito
tentando equilibrar tantas coisas diferentes,
e todo esse tempo que dedicam à melhoria do mundo como um todo,
e definitivamente a quantidade de dinheiro e de paixão que vocês colocam nisso
é realmente incrível.
E sou muito grato a você por passar esse tempo conosco.
Muito obrigado,
e honestamente, no restante deste ano,
suas habilidades e recursos serão mais necessários do que nunca,
então boa sorte.
BG: Obrigado. É um trabalho divertido e estou bastante otimista.
Obrigado, Chris.
Chris Anderson: Bine ai venit, Bill Gates!
Bill Gates: Mulțumesc!
CA: Mă bucur că ești aici, Bill.
Acum trei luni, am avut o discuție TED
despre această pandemie,
și atunci, pe la sfârșitul lui martie,
cred că muriseră mai puțin de o mie de oameni în SUA
și sub 20.000 în lume.
Acum numărul deceselor în SUA se ridică la 128.000,
și mai mult de jumătate de milion în lume,
în trei luni.
În trei luni.
Care crezi că va fi situația la sfârșitul anului?
Analizezi o mulțime de modele.
Care crezi că e cel mai optimist și cel mai pesimist scenariu?
BG: Din păcate, gama de scenarii e destul de largă,
incluzând faptul că, pe măsură ce ne apropiem de toamnă,
am putea avea o rată a mortalității care să rivalizeze
cu cea mai ridicată de până acum, din aprilie.
Dacă mulți tineri se vor infecta,
aceștia vor infecta în cele din urmă din nou persoanele în vârstă,
apoi virusul va ajunge iar în casele de bătrâni,
în adăposturi,
în locurile unde au fost multe decese.
Proiectele inovative pe care probabil le vom aborda,
diagnosticare, tratament, vaccinuri,
sunt domenii unde s-a progresat mult,
dar nimic care să schimbe fundamental
faptul că în toamnă situația ar putea să fie foarte gravă pentru SUA,
iar asta e mai rău decât m-aș fi așteptat acum o lună:
modul rapid în care ne-am reluat activitățile,
nepurtarea măștilor,
iar acum virusul a pătruns în multe orașe
care nu înregistrau o rată de incidență semnificativă înainte,
așa că va fi o mare problemă.
Nu există niciun scenariu în care scade sub rata actuală
care e de 500 de decese pe zi,
dar există un risc semnificativ să ne întoarcem
la 2.000 de decese pe zi, câte aveam înainte,
deoarece nu respectăm distanțarea,
nu mai suntem la fel de precauți
cum eram în aprilie și mai.
Și știm că acest virus e oarecum sezonier,
prin urmare puterea de infectare,
atât prin temperatură, umiditate, mai mult timp petrecut în casă,
va fi mai mare pe măsură ce se apropie toamna.
CA: Există scenarii pentru SUA,
dacă extrapolăm aceste numere,
în care vom avea într-un final
mai mult de un sfert de milion de decese,
chiar și în acest an, dacă nu suntem precauți,
iar la nivel mondial, până la sfârșitul anului
numărul deceselor poate fi de ordinul milioanelor.
Există dovezi că temperaturile mai ridicate din timpul verii
ne-au ajutat?
BG: Nu se știe cu siguranță,
dar modelul IHME ia în calcul anotimpul,
inclusiv temperatura și umiditatea,
pentru a explica de ce luna mai nu a fost mai rea de atât.
Pe măsură ce am ieșit din case și numărul deplasărilor a crescut,
s-au preconizat mai multe infectări și decese,
iar modelul continua să spună:
„Trebuie să folosesc acest caracter sezonier
pentru a pune în ecuație lunile mai și iunie
și a vedea de ce n-au fost mai rele de atât”.
Am văzut asta în Emisfera Sudică,
de exemplu în Brazilia,
unde e anotimpul opus,
iar acum toată America de Sud se luptă cu o uriașă epidemie.
Africa de Sud are o epidemie în creștere rapidă.
Din fericire, Australia și Noua Zeelandă,
cele mai îndepărtate țări din Emisfera Sudică,
au un număr foarte mic de cazuri,
așa că, deși trebuie să continue să micșoreze acest număr,
vorbesc despre „Oh, avem 10 cazuri,
asta e o mare problemă, trebuie să scăpăm de ele”.
Fac parte din aceste țări extraordinare care au un număr atât de mic,
unde testarea, carantina și monitorizarea
îi ajută să mențină numărul de cazuri foarte aproape de zero.
CA: A ajutat probabil și faptul că au fost mai ușor de izolat,
precum și densitatea mai mică a populației.
Dar fără îndoială, au avut politici inteligente.
BG: Da, totul e atât de exponențial
încât o măsură bună, oricât de mică, aduce beneficii mari.
Nu e un joc liniar.
Monitorizarea contactelor, la numărul de cazuri din SUA,
e un lucru foarte important,
dar nu ne va aduce înapoi la zero.
Te ajută la oprirea creșterii cazurilor,
dar situația e copleșitoare.
CA: În SUA, în mai și iunie,
numerele au fost ceva mai bune decât prevedeau unele modele,
și se presupune că asta se datorează vremii mai calde.
Ce vedem acum ai descrie
ca fiind o creștere alarmantă de cazuri în SUA?
BG: Da, așa este...
În zona New York,
cazurile continuă să scadă,
dar în alte părți ale țării,
în special în partea de sud,
avem creșteri care compensează asta,
iar rata de testări pozitive la tineri
e mai mare decât am văzut în unele dintre cele mai afectate zone.
E clar că tinerii se mișcă mai mult,
mai mult decât persoanele în vârstă,
astfel încât structura pe vârste e foarte mică acum,
dar din cauza locuințelor formate din mai multe generații,
a oamenilor care lucrează în cămine de bătrâni,
asta ne va aduce înapoi din păcate,
atât la decalajul de timp cât și la transmitere,
vor reveni cazurile la vârstnici,
iar asta va crește iar rata deceselor
care a scăzut acum
de la 2.000 la aproximativ 500.
CA: Și asta e din cauza decalajului de trei săptămâni
între numărul de cazuri și numărul de decese?
Și probabil datorită faptului
că s-au luat măsuri eficiente,
iar acum observăm o scădere
a ratei mortalității,
în condițiile în care știm mai multe despre virus?
BG: Cu siguranță rata mortalității e mai mică
atunci când nu ești supraîncărcat.
Așa s-a întâmplat în Italia, când au fost supraaglomerați,
în Spania, chiar și New York la început,
desigur în China,
unde nu au putut nici măcar să asigure lucruri de bază,
cum ar fi oxigenul și altele.
Un studiu finanțat de fundația noastră în UK
a descoperit că pe lângă Remdesivir,
care e un tratament verificat,
Dexametazonă,
la pacienții în stare gravă,
reduce rata mortalității cu 20%
și există mai multe medicamente ce sunt testate.
Hidroxiclorochina nu a dat niciodată rezultate pozitive,
prin urmare nu are viitor.
Mai sunt câteva studii în desfășurare,
însă lista cu cercetările în curs,
inclusiv anticorpii monoclonali,
va fi un instrument în plus pe care-l vom avea pentru toamnă.
Așadar, când vorbim despre rata mortalității,
vestea bună e că avem deja câteva lucruri noi
și vom avea mai multe la toamnă.
Ar trebui să începem să avem anticorpi monoclonali,
singurul tratament de care sunt foarte încântat.
CA: Te rog să ne spui mai multe despre asta imediat,
dar vreau să înțelegem mai bine rata mortalității:
într-un sistem de sănătate funcțional,
de exemplu SUA, când spitalele nu sunt supraaglomerate,
care crezi că sunt cifrele aproximative
în viitorul apropiat,
ca procent din numărul total de cazuri?
Suntem, poate, sub 1%?
BG: Dacă depistăm fiecare caz,
da, suntem cu mult sub 1%.
Oamenii estimează 0,4 sau 0,5.
Dacă îi luăm în calcul pe cei care n-au avut deloc simptome,
probabil că numărul e sub 0,5,
iar asta e o veste bună.
Această epidemie ar fi putut avea o rată de 5%.
Dinamica de transmitere a virusului
e mult mai complicată decât au prevăzut experții.
Contagiozitatea celor presimptomatici și a celor asimptomatici
și faptul că virusul nu produce tuse,
când ai putea observa tusea,
pentru că majoritatea afecțiunilor respiratorii provoacă tuse.
Însă în acest caz, în stadii incipiente, nu e vorba de tuse,
ci de cântat, râs, vorbit,
de fapt, în cazul celor care răspândesc extrem virusul,
cei cu încărcătură virală mare,
asta cauzează răspândirea,
iar asta e destul de nou
și chiar și experții spun: „Ne-a luat prin surprindere”.
Gradul de răspândire asimptomatică
și faptul că nu există tuse,
adică nu e un element cheie, ca la gripă sau tuberculoză.
CA: Da, aste e o abilitate diabolică a virusului.
Care e procentul de transmitere de la asimptomatici
din totalul transmiterilor?
Am auzit că jumătate din totalul transmiterilor
ar putea fi presimptomatice.
BG: Dacă luăm în calcul presimptomaticii,
cele mai multe studii arată că e 40%,
dar mai sunt și cei care nu au niciodată simptome.
Cantitatea de virus din zona respiratorie superioară
e oarecum inegală.
Unii oameni au mai mult aici și foarte puțin în plămâni,
iar ce se acumulează în plămâni provoacă simptomele foarte grave,
și în alte organe, dar în special la plămâni,
și atunci merg la spital.
Cazul cel mai grav când vorbim de răspândire
e când există o persoană cu tractul respirator încărcat,
dar aproape deloc în plămâni,
prin urmare nu se duc la spital.
CA: Așa este.
Dacă adaugi la cei care n-au avut niciodată simptome
pe cei presimptomatici,
nu cumva rezultatul e că 50% din transmiteri
provin de fapt de la non-simptomatici?
BG: Transmiterea e mai greu de măsurat.
Vedem anumite focare de virus
și asta chiar e o problemă pentru vaccin:
pe lângă faptul că te ferește de boală,
lucru pe care îl testează studiile,
va putea să te oprească să fii contagios?
CA: Acest vaccin
e o discuție foarte importantă.
Dar înainte de asta,
e ceva ce n-am știut și am învățat
despre virus în ultimele două luni
care a avut un impact despre cum ar trebui să acționăm?
BG: Nu suntem capabili încă să stabilim cine sunt cei mai contagioși,
în ceea ce privește profilul lor,
și s-ar putea să nu reușim niciodată.
Ar putea fi destul de aleatoriu.
Dacă i-am putea identifica,
ei sunt responsabili de majoritatea infecțiilor,
câțiva oameni care au încărcături virale foarte mari.
Din păcate, nu știm încă.
Acest model de transmitere,
când ești într-o cameră și nu vorbește nimeni,
e o transmitere foarte redusă.
Prin urmare, deși în avion virusul se poate transmite,
transmiterea e mai mică raportat la indicele de proximitate,
deoarece spre deosebire de un cor sau la restaurant,
nu expiri puternic în timp ce vorbești,
așa cum se întâmplă în alte locuri în interior.
CA: Hmm...
Ce părere ai despre cineva care se urcă în avion
și refuză să poarte o mască?
BG: Dacă e avionul lor, atunci e în regulă.
Dacă mai sunt și alți oameni în avion,
asta i-ar pune în pericol pe ceilalți.
CA: La începutul pandemiei,
Organizația Mondială a Sănătății nu a recomandat purtarea măștii.
Erau îngrijorați ca personalul medical din prima linie să nu rămână fără.
În retrospectivă, a fost o greșeală mare?
BG: Da.
Specialiștii se simt vinovați că valoarea măștii,
care are legătură oarecum cu cei asimptomatici,
dacă oamenii sunt simptomatici,
ca în cazul Ebola,
atunci știi și îi izolezi,
fără să mai fie nevoie de măști.
Valoarea măștii,
faptul că măștile medicale au avut un lanț de aprovizionare
diferit de cel normal,
faptul că o mască normală putea fi produsă repede,
faptul că oprea transmiterea de la presimptomatici
și de la cei fără simptome...
A fost o greșeală.
Dar nu e o conspirație.
Doar că acum știm mai multe.
Dar și acum, marja de eroare despre beneficiile măștii
e mai mare decât vrem să recunoaștem,
dar e un beneficiu important.
CA: Am să vin acum cu câteva întrebări
din comunitate.
Le afișez aici.
Jim Pitofsky: „Credeți că eforturile de a redeschide SUA au fost premature
și dacă da, până unde poate merge SUA în confruntarea responsabilă a pandemiei?
BG: Discuția despre cum faci compromisuri
între beneficiile mersului la școală, de exemplu,
versus riscul de îmbolnăvire datorat mersului la școală,
acestea sunt întrebări foarte grele
și nu cred că e cineva care să spună:
„Vă voi spune cum se fac aceste compromisuri”.
Trebuie văzut unde sunt locurile cu transmitere
și faptul că tinerii se îmbolnăvesc
și fac parte din lanțul de transmitere între generații,
ar trebui să știm aceste lucruri.
Dacă ne uităm doar la domeniul sănătății,
înseamnă că am deschis prea ușor.
În ce privește sănătatea psihică
și găsirea unor soluții precum vaccinul sau alte metode de îngrijire,
deschiderea are beneficiile ei.
Cred că deschiderea unor locuri a adus mai multe riscuri decât beneficii.
Să deschizi atât de repede barurile
e important pentru sănătatea psihică?
Poate că nu.
Nu cred că am fost destul de exigenți cu privire la deschidere
și sunt sigur, pe măsură ce studiem,
că ne vom da seama că unele locuri nu trebuiau deschise așa de devreme.
Cât despre situația școlilor,
unde chiar în acest moment
se planifică deschiderea la toamnă pentru școlile din oraș,
nu am un răspuns categoric
asupra compromisurilor pe care le implică.
Sunt beneficii imense pentru a lăsa copiii să meargă la școală,
dar cum evaluezi riscurile?
Dacă ești într-un oraș cu puține cazuri,
probabil că acolo e un avantaj.
Dar s-ar putea să ai și surprize.
Ar putea apărea cazuri și atunci ar trebui să faci schimbări,
iar asta nu e ușor.
Cred că în toată America
vor fi locuri unde acest lucru nu va fi o alegere bună.
Aproape orice aspect al inegalității
a fost înrăutățit de acest virus:
tipul de loc de muncă, conexiunea la internet,
posibilitatea școlilor de a oferi clase online.
Funcționarii din birouri,
deși se feresc să recunoască,
sunt chiar mai productivi
și se bucură de flexibilitatea pe care le-o oferă munca de acasă,
iar asta e îngrozitor
când știi că mulți oameni suferă,
inclusiv copiii lor care nu se pot duce la școală.
CA: Într-adevăr. Să mai luăm o întrebare.
[Nathalie Munyampenda]: „Pentru noi, în Rwanda,
intervenția timpurie a contat foarte mult.
În acest moment, ce intervenții politice ați recomanda pentru SUA?”
Bill, visez la ziua în care vei fi desemnat
țarul coronavirusului,
cu autoritatea de a te adresa publicului.
Ce ai face?
BG: Mijloacele de inovație
sunt domeniul unde eu și fundația avem probabil cea mai mare experiență.
Desigur că unele politici de deschidere au fost mult prea generoase
și cred că toată lumea
ar putea să se implice în asta.
E nevoie de o autoritate
care să admită că avem încă o mare problemă,
și nu să transforme asta într-un element politic de genul:
„Nu-i așa că e minunat ce-am făcut?”
Nu, nu e minunat,
dar sunt mulți oameni inclusiv experți,
care știu că sunt multe lucruri pe care nu le înțelegem
și toți își doresc să fi acționat cu o săptămână mai devreme
în orice acțiune au întreprins.
Inovația
face parte din activitatea fundației
în domeniul anticorpilor, vaccinurilor,
unde avem o experiență vastă
și este în afara sectorului privat,
ceea ce ne oferă posibilitatea de a fi neutri când lucrăm cu guvernele
și alegem companiile.
În special când e vorba de produse rentabile,
care dintre ele ar trebui să fie finanțate?
Nu avem niciun indicator de piață.
Specialiștii trebuie să spună: „Acest anticorp merită să fie produs.
Acest vaccin merită să fie produs”,
deoarece posibilitățile de producție sunt limitate pentru ambele
și va fi o producție inter-companii, ceea ce nu se întâmplă de obicei,
unde o companie inventează,
apoi folosește instalația de producție a altor companii,
pentru a obține nivelul maxim de producție din opțiunea cea mai bună.
Putem să coordonăm aceste lucruri,
dar avem nevoie de un lider care să ne țină la curent,
care e realist,
are un comportament corect
și ne conduce pe calea inovației.
CA: Trebuie să fii un diplomat iscusit
ca să vorbești despre aceste lucruri.
Îmi dau seama cât e de neplăcut.
Știu că vorbești des cu Anthony Fauci,
care e o voce înțeleaptă în opinia multora.
Dar în ce măsură e restricționat?
Nu i se permite să joace rolul
pe care l-ar avea în aceste circumstanțe.
BG: Dr. Fauci a apărut acolo unde i s-a permis să fie difuzat
și cu toate că spunea lucruri reale,
prestigiul lui a intrat în impas.
El vorbește foarte deschis.
De regulă, vocea principală ar fi trebuit să fie Centrul de Control al Bolilor.
Nu e neapărat necesar,
dar în crizele anterioare de sănătate,
au fost lăsați specialiștii din CDC
să fie această voce.
Ei sunt antrenați pentru aceste crize,
de aceea e puțin neobișnuit acum să ne bazăm mai mult pe Fauci,
în loc de CDC.
E necesar să fie Fauci, care e un cercetător extraordinar,
cu experiență mai ales în vaccinuri.
Într-o anumită măsură, chiar a devenit, preluând sfatul general
al epidemiologilor
și explicându-l în mod adecvat,
recunoscând:
„Bine, avem o revenire acum
și de aceea trebuie să ne comportăm astfel”.
Dar e extraordinar că vocea lui a putut să răzbată.
CA: Câteodată.
Să vedem următoarea întrebare.
Nina Gregory: „Cum răspundeți dvs. și fundația dvs.
la întrebarea: ce țări vor primi primele vaccinul,
presupunând că vom găsi unul?”
Bill, profită de această oportunitate
pentru a vorbi despre unde s-a ajuns în cercetările pentru vaccin
și care sunt lucrurile la care să ne gândim cu toții
când urmărim știrile despre acest subiect.
BG: Există trei vaccinuri
care, dacă au efect, vor fi primele:
Moderna, care nu va fi folosit pe scară largă, din păcate,
iar dacă va funcționa, va fi specific pentru SUA;
apoi AstraZeneca, produs la Oxford;
și Johnson and Johnson.
Acestea sunt primele trei.
Mai avem studii pe animale,
care arată teoretic bine, dar nu sunt definitive,
nu știm dacă vor funcționa pentru vârstnici,
dar vom avea studii umane în următoarele luni.
Aceste trei vaccinuri vor fi trecute prin teste de siguranță și eficacitate.
Asta înseamnă că le vom putea produce,
dar nu așa de repede pe cât dorim.
Vom putea să le fabricăm până la sfârșitul anului.
Dacă faza 3 va avea succes
și se va termina înainte de sfârșitul anului,
nu sunt atât de optimist.
Faza 3 e atunci când va trebui să ne uităm la profilul de siguranță
și eficacitate,
dar va începe și aceasta.
Apoi mai sunt patru sau cinci vaccinuri care folosesc o abordare diferită
și care sunt probabil cu trei sau patru luni în urmă:
Novavax, Sanofi și Merk.
Finanțăm capacitatea de producție a fabricilor pentru multe dintre acestea,
chiar acum se desfășoară câteva negocieri
pentru a alege fabricile care vor produce pentru țările mai sărace,
unde veniturile sunt mici și medii.
Proiectele accesibile
care includ AstraZeneca și Johnson and Johnson
sunt în prim plan,
pentru că sunt ieftine
și poți construi o singură fabrică care să producă 600 de milioane de doze.
Prin urmare, găsirea unui vaccin
este posibilă.
Nu cred că vom avea ceva până la sfârșitul anului.
Acesta e cel mai fericit scenariu
și se reduce la câteva nume,
domeniu în care de obicei există o rată mare de eșec.
CA: Bill, e adevărat că,
dacă tu și fundația ta nu vă veți implica,
dinamica pieței ar putea duce la o situație
în care, imediat ce apare un vaccin,
țările mai bogate se vor grăbi
să acapareze tot stocul disponibil,
fiind nevoie de o perioadă de fabricare,
și nu va mai rămâne nimic și pentru țările mai sărace,
însă ce faci tu,
oferind garanții de producere
pentru câțiva candidați,
vei reuși să garantezi că cel puțin unele din primele vaccinuri
vor ajunge la țările mai sărace?
E adevărat?
BG: Da, dar nu numai noi o facem,
însă, da, avem un rol important aici,
alături de grupul CEPI, Coaliția de Pregătire pentru Epidemii,
și liderii europeni sunt de acord.
Avem experiența necesară să evaluăm fiecare proiect
și să ne întrebăm: „E vreo fabrică în lume
care are capacitatea de a produce asta?
În care dintre ele merită să investim?
În ce punct ar trebui să investim în alt producător?”
Deoarece oamenii din acest sector privat,
care chiar înțeleg cum merg lucrurile,
unii dintre ei lucrează pentru noi
și suntem un grup de încredere când vine vorba de asta,
ajungem să coordonăm o mare parte, în special partea de producție.
În mod normal, v-ați aștepta ca SUA să vadă în asta o problemă globală
și să se implice.
Până în prezent, nicio activitate de acest fel n-a avut loc.
Vorbesc cu persoane din Congres și din Administrație
despre următorul proiect de lege în caz de dezastre,
ca măcar 1% să poată ajunge la instrumentele
ce ajută întreaga lume.
Deci posibilități sunt,
dar din nefericire
există un vid aici,
lumea nu mai este ce a fost,
iar mulți oameni intervin, inclusiv fundația noastră,
pentru a ajuta cu o strategie
care să cuprindă și țările mai sărace,
care vor avea un procent ridicat de decese și de urmări negative,
plus un sistem de sănătate suprasolicitat.
Majoritatea deceselor vor fi în țările în curs de dezvoltare,
chiar dacă am văzut un număr enorm în Europa și SUA.
CA: Mi-aș dori să fiu o muscă pe perete
și să vă aud pe tine și Melinda vorbind despre asta,
asta din cauza tuturor „crimelor” morale
înfăptuite de liderii care ar fi trebuit să se ridice la nivelul așteptărilor.
Una e să nu fii un exemplu de purtare a măștii,
dar nici să nu joci un rol în ajutorarea lumii
când se confruntă cu un dușman comun,
să acționăm ca o umanitate,
iar tu în schimb...
să fii catalizatorul unei lupte rușinoase între națiuni
în lupta pentru vaccinuri, de exemplu.
Asta e chiar... desigur, istoria va judeca asta aspru.
E de-a dreptul dezgustător.
Am dreptate? Îmi scapă ceva?
BG: Nu e chiar atât de simplu.
America a investit bani
pentru a finanța cercetarea pentru aceste vaccinuri
mai mult decât orice țară
și aceste studii nu sunt restricționate.
Nu există cineva să spună: „Dacă ne-ați folosit banii,
trebuie să plătiți SUA drepturi de autor”.
Atunci când finanțează cercetarea,
ea e pentru toată lumea.
Atunci când finanțează fabricile, este numai pentru SUA.
Ceea ce face dificil acest lucru e că în orice criză globală de sănătate,
SUA a condus eradicarea variolei,
SUA e liderul eradicării poliomielitei,
alături de parteneri importanți: CDC, OMS, Rotary, UNICEF, fundația noastră.
În lume, în ce privește HIV-ul,
sub conducerea președintelui Bush, deși foarte bipartizan,
PEPFAR (Planul pentru Eradicarea SIDA) a fost ceva nemaipomenit.
A salvat zeci de milioane de vieți.
De asta lumea a așteptat mereu ca SUA
să fie cel puțin în capul mesei,
financiar, strategic, cum obții aceste fabrici pentru toată lumea,
chiar dacă scopul e să oprești ca infecția să nu intre înapoi în SUA
sau să ai o economie globală funcțională,
ceea ce e bine pentru locurile de muncă din SUA
să aibă cereri în afara țării.
De asta lumea e puțin contrariată,
e atâta incertitudine despre ce merge,
iar întrebarea care se pune e: „Cine e responsabil aici?”
Lucrul cel mai grav e că ne-am retras din OMS,
iar asta e o problemă care sper să fie remediată
la un moment dat,
pentru că avem nevoie de cooperarea
cu OMS.
CA: Să mai luăm o întrebare.
Ali Kashani: „Există modele reușite
de gestionare a pandemiei pe care le-ați văzut în lume?”
BG: E interesant că, pe lângă acțiunile de început,
există cu siguranță cazuri în care persoanele testate pozitiv
și monitorizate cu pulsoximetrul,
care măsoară saturația de oxigen din sânge
și e un aparat foarte ieftin,
sunt apoi internați foarte devreme în spital.
E incredibil că pacienții nu știu că lucrurile se vor înrăutăți.
E o rațiune fiziologică interesantă, dar nu intru acum în detalii.
De aceea Germania are o rată scăzută a deceselor,
pentru că au aplicat acest tip de monitorizare.
Iar apoi, când vine vorba de spitale,
am descoperit că ventilatoarele, deși folosite cu intenții bune,
au fost utilizate prea des și într-un mod necorespunzător
la început.
Sistemul de sănătate și medicii știu mai multe despre cum să trateze acum.
E valabil la nivel global în cele mai multe cazuri.
Folosind de la început pulsoximetrul ca indicator
se vor depista cele mai multe cazuri,
Germania fiind deschizător de drumuri în acest sens.
Acum avem dexametazona, care din fericire e ieftină, e orală,
putem crește producția.
E tot o acțiune globală.
CA: Bill, vreau să te întreb ceva
despre ce a însemnat pentru tine tot acest proces.
Pentru că, în ciuda pasiunii tale și a bunelor intenții în această privință
pe care oricine care a petrecut o clipă cu tine le vede,
există aceste teorii ale conspirației despre tine.
Tocmai m-am uitat pe Zignal,
o companie care monitorizează rețelele sociale.
Acolo arată că până azi, doar pe Facebook
au apărut peste patru milioane de postări
care te asociază cu diverse teorii conspiraționiste despre virus.
Am citit că un sondaj de opinie arăta că peste 40% dintre republicani
cred că vaccinul pe care o să-l produci
va pune un microcip în oameni pentru a le urmări locația.
Acest număr e de necrezut.
Apoi mai sunt unii oameni care chiar iau asta în serios,
și unele au tot fost recirculate la știrile de la Fox News,
iar unii oameni le cred atât de mult
încât fac niște amenințări groaznice.
Pare că reziști bine la aceste lucruri,
dar cine oare a mai fost în situația asta?
Cum faci față?
În ce fel de lume
există astfel de informații false?
Ce putem face ca să îndreptăm asta?
BG: Nu prea știu...
E un lucru nou
cu teoriile conspiraționiste.
Microsoft a avut parte de controverse,
dar măcar erau legate de lumea reală.
Se bloca Windows mai mult decât trebuia?
Sigur că au fost probleme de antitrust.
Dar măcar știam ce înseamnă asta.
Când au apărut teoriile acestea,
instinctul meu a fost să le iau în glumă.
Oamenii au spus că nu e bine,
pentru că e o problemă foarte serioasă.
Și îi va face pe oameni mai puțin dispuși să se vaccineze.
Iar când vom avea acest vaccin
va fi ca purtarea măștii,
unde mulți oameni vor beneficia,
fiind un vaccin care blochează transmiterea,
va fi un beneficiu uriaș pentru populație
să accepte larg acest vaccin.
Așa că sunt puțin blocat,
nu știu ce să spun sau să fac,
pentru că teoriile conspiraționiste sunt ceva nou pentru mine...
și ce poți să spui
astfel încât să poți infirma teoriile?
Faptul că un realizator de la Fox News, Laura Ingraham,
a spus despre mine că vreau să microcipez lumea,
face ca sondajele să nu fie atât de surprinzătoare,
după ce auzi asta la televizor.
E o nebunie.
Iar oamenii caută mai degrabă explicații mai simple
decât să înceapă să studieze virologia.
CA: Vreau să spun
că TED e apolitic,
dar credem în adevăr.
Spun un singur lucru:
Laura Ingraham, îi datorezi lui Bill Gates scuze și o dezmințire.
Trebuie să o faci.
Și tuturor celor care privesc acum,
care cred măcar pentru un minut că acest om e implicat într-o conspirație,
aveți nevoie de un examen la cap.
Ați înnebunit.
Suntem destui care îl știm pe Bill de mulți ani
și i-am văzut pasiunea și implicarea
ca să știm că ați luat-o razna.
Treceți peste asta,
haideți să ne uităm la problema actuală, aceea de a rezolva această pandemie.
Sincer.
Dacă cineva de aici are o sugestie,
o idee benefică despre cum putem
să scăpăm de conspirații,
pentru că se hrănesc una pe alta.
Cineva ar putea zice: „Spui asta pentru că faci parte dintr-o conspirație”
sau ceva asemănător.
Cum putem să ne întoarcem la o lume
în care te poți baza pe informații?
Trebuie să ne descurcăm mai bine aici.
Mai sunt și alte întrebări din partea comunității?
Aria Bendix din New York:
„Ce le recomandați celor care vor să-și reducă
riscul de a se infecta pe fondul creșterii cazurilor?”
BG: E minunat dacă ai un loc de muncă
unde poți să lucrezi de acasă și să ai întâlnirile online,
și chiar o parte din activitatea socială.
Am convorbiri online cu mulți prieteni.
Am prieteni în Europa pe care cine știe când îi voi vedea,
dar ne planificăm regulat să vorbim.
Dacă stai îndeajuns de izolat,
nu prezinți un risc prea mare,
însă problema apare când te întâlnești cu mulți oameni,
fie la serviciu, fie prin socializare,
iar asta aduce riscuri,
mai ales în comunitățile unde sunt multe cazuri,
chiar dacă nu va fi obligatoriu,
sperăm că numărul deplasărilor va arăta că oamenii respectă
și reduc contactele în afara casei.
CA: Bill, aș vrea să te întreb
puțin despre filantropie.
Cu siguranță fundația ta a jucat un rol important,
dar în filantropie în general.
Ai inițiat mișcarea Giving Pledge
și ai recrutat toți acești miliardari
care se angajează să doneze jumătate din averea lor
în timpul vieții sau după moartea lor.
Dar e greu să faci asta.
E foarte greu să dai atâția bani.
Am impresia că,
de când a început Giving Pledge,
acum 10 ani sau mai bine, nu sunt sigur când,
averea ta s-a dublat de atunci,
în ciuda faptului că ești cel mai mare filantropist din lume.
E dificil să dai bani în mod eficient
pentru a face lumea mai bună?
Sau ar trebui ca donatorii,
în special cei mai bogați donatori din lume,
să se angajeze într-un program
cum ar fi: „Acesta e un procent din averea mea în fiecare an,
și pe măsură ce îmbătrânesc,
poate crește.
Dacă chiar vreau să fac asta,
va trebui să găsesc o cale
de a dona eficient”.
E o întrebare nedreaptă și ciudată?
BG: Ar fi excelent dacă am putea să mărim această sumă,
iar scopul nostru, prin Fundația Gates sau prin Giving Pledge,
e să-i ajutăm pe oameni să găsească o cauză de care le pasă.
Oamenii donează din pasiune.
Sigur că sunt importante numerele,
dar sunt atât de multe cauze.
Modul în care alegi e că vezi pe cineva bolnav
și nu primește îngrijire socială.
Vezi pe cineva care ajută la diminuarea rasismului.
Tu ești foarte pasionat, așa că donezi acestei cauze.
Desigur,
anumite daruri filantropice nu vor funcționa.
Trebuie să creștem nivelul de ambiție al filantropilor.
Filantropia prin colaborare,
pe care TED o face posibilă prin Audacious,
alături de patru sau cinci alte grupuri care aduc împreună filantropi,
sunt lucruri minunate,
pentru că învață unii de la alții,
au încredere unii în alții,
simt că: „Dacă eu pun suma asta, ceilalți patru vor pune și ei,
deci are un impact mai mare”
și sperăm că va fi distractiv pentru ei chiar dacă vor vedea
că o donație anume nu a avut succes,
dar vor continua s-o facă.
Așadar, în ce privește filantropia,
mi-ar plăcea să crească,
iar cei care o fac
să o considere ceva plăcut,
ce te împlinește,
poți alege un membru din familie cu care să colaborezi pentru asta.
În cazul meu, Melindei și mie ne place să facem lucruri împreună,
să învățăm împreună.
Unele familii chiar îi implică și pe copii în aceste activități.
Câteodată copiii insistă.
Când ai foarte mulți bani,
încă ți se mai pare că un milion de dolari e o sumă foarte mare,
dar dacă ai miliarde,
ar trebui să dai sute de milioane.
E fascinant că, în ceea ce privește cheltuielile tale personale,
rămâi la nivelul la care erai înainte.
Din punct de vedere social, asta e destul de convenabil.
Dar în privința banilor donați e bine să mărești suma,
altfel o vei face prin testament
și nu vei avea posibilitatea să alegi și să te bucuri la fel de mult.
Prin urmare,
nu ne dorim să impunem,
dar amândoi vrem să inspirăm și alți filantropi
să fie cuprinși de acest entuziasm, să cunoască aceste oportunități
mai repede decât în trecut,
pentru că fie că e vorba de rasă, de boală sau de orice alte probleme sociale,
noutatea pe care o aduce filantropia e că poate rezolva rapid
și dacă are succes, statul vine din urmă să susțină acest efort.
E cunoscut faptul că e nevoie de soluții,
de acel tip de speranță și progres,
pentru că așteptările sunt mari
pentru rezolvarea problemelor foarte dificile.
CA: Multor filantropi, chiar celor mai mari dintre ei,
le e greu să doneze mai mult de 1% din venitul lor net în fiecare an,
deși cei mai bogați oameni din lume au adesea acces
la oportunități mari de investiții.
Mulți dintre ei își măresc averea cu 7 până la 10 procente anual.
În acest caz, pentru a reuși
să dai jumătate din averea ta,
va trebui să planifici să dai cinci, șase, șapte, opt, zece procente
din venitul tău anual.
Nu e logic să se întâmple așa?
BG: Sunt oameni precum Chuck Feeney,
care dă un bun exemplu și își donează toți banii.
Chiar și eu cu Melinda ne întrebăm dacă n-ar trebui să mărim donațiile.
Așa cum spui, am fost foarte norocoși în ce privește investițiile
datorită multor lucruri.
Câștigurile din tehnologie au mers bine în general,
chiar și anul acesta,
ceea ce e în contrast
cu ce se întâmplă în lume.
Și cred că se așteaptă de la noi să accelerăm,
chiar e un motiv pentru asta,
iar statul nu va putea acoperi multe nevoi.
Există sume extrem de mari de bani guvernamentali,
dar ajutând la cheltuirea lor cu folos
și unde anume, nu înseamnă că ieși în față.
Iar dacă oamenii vor să doneze țărilor în curs de dezvoltare,
ei nu au guverne
care să tipărească cecuri pentru 15% din PIB
și astfel suferința generală, dacă ne gândim doar la economie,
lasând deoparte pandemia,
e dramatică.
E vorba de o întârziere de cinci ani
în ce privește progresul acestor țări,
iar în unele cazuri e atât de greu încât însăși stabilitatea țării
e pusă la încercare.
CA: Bill,
sunt uimit de ce ați făcut tu și Melinda.
Ați mers pe poteca asta îngustă,
încercând să jonglați cu atât de multe probleme,
iar timpul pe care îl dedicați pentru binele lumii în ansamblu
și, bineînțeles, sumele de bani,
pasiunea pe care o puneți,
e ceva extraordinar
și sunt profund recunoscător pentru timpul petrecut cu noi.
Îți mulțumesc foarte mult
și fii sigur că până la sfârșitul anului,
abilitățile și resursele tale vor fi necesare mai mult ca oricând,
așa că mult succes!
BG: Mulțumesc!
E o muncă plăcută și sunt optimist. Mulțumesc, Chris!
Крис Андерсон: Билл Гейтс, добро пожаловать.
Билл Гейтс: Спасибо.
КА: Замечательно, что вы с нами вновь, Билл.
Около трёх месяцев назад на TED уже был разговор
о пандемии,
и на тот момент — это был конец марта —
тогда в США от вируса умерло меньше тысячи человек,
а в мире было не более 20 тысяч смертей.
Но теперь статистика такова, что в США уже 128 тысяч умерших
и более полумиллиона смертей в мире,
и это спустя три месяца.
Всего лишь три месяца.
Каков ваш прогноз, чего нам ждать к концу года?
Вы рассматриваете множество моделей.
На ваш взгляд, каковы лучший и худший сценарии?
БГ: Ну, разброс сценариев, как ни печально, довольно большой,
включая то, что осенью
у нас может быть смертность выше,
чем в апреле.
Если будет много заражённых среди молодых,
то в конечном итоге они вновь заразят пожилых,
и мы опять окажемся в домах престарелых,
приютах для бездомных,
в тех места, где уже было много смертей.
Инновационный трек, о котором, вероятно, зайдёт речь —
диагностика, терапия, вакцины —
здесь мы видим хороший прогресс,
но ничего такого, что фундаментально изменило бы тот факт,
что эта осень в США может быть довольно тяжёлой,
намного хуже, чем можно было предположить месяц назад;
та степень высокой мобильности населения, к которой мы вернулись,
игнорирование масок,
теперь вирус добрался до тех городов,
где раньше он не был так распространён,
а потому нам брошен серьёзный вызов.
Вряд ли мы сможем значительно снизить текущий уровень смертности,
сейчас в день это около 500 случаев,
но есть значительный риск, что мы можем вернуться
к прежним 2000 смертям в день,
потому что мы не соблюдаем социальную дистанцию,
не меняем своего поведения
до той степени, как это было в апреле и мае.
Мы уже знаем, что этот вирус в некоторой степени сезонный,
а потому масштабы инфекции
из-за температуры, влажности, бо́льшего времени внутри помещений
могут увеличиться с наступлением осени.
КА: То есть существуют сценарии, по которым в США,
если экстраполировать цифры на будущее,
что у нас может быть
больше четверти миллиона смертей, и, вероятно,
уже в этом году, если мы не будем осторожны,
а во всём мире, я говорю навскидку, к концу этого года
мы дойдём до миллионов смертей, нескольких миллионов.
Есть ли свидетельства, что жаркое лето
на самом деле было нам в помощь?
БГ: Нельзя утверждать с уверенностью,
но модель IHME (Института показателей и оценки здоровья) учитывала сезонность,
включая температуру и влажность,
чтобы объяснить, почему май не был хуже, чем на самом деле.
А когда мы вышли из локдауна, то мобильность пошла вверх,
модели поэтому предсказывали больше случаев заражений и смертей,
и наша модель всё пыталась донести:
«Но мне нужно учитывать сезонность,
чтобы показать, почему май не был хуже,
почему июнь не был хуже, чем оказалось».
И мы видим в южном полушарии,
например, в Бразилии,
где в это время была зима,
а теперь и по всей Южной Америке идёт большая волна эпидемии.
Южная Африка переживает быстро нарастающую эпидемию.
К счастью, Австралия и Новая Зеландия —
единственные две страны в южном полушарии,
где совсем мало случаев,
но они пытаются сдерживать даже и такие цифры,
постоянно говоря: «Ой, у нас десять новых случаев,
это много, надо с этим что-то делать».
Они являются удивительным примером стран, где цифры настолько низкие,
что тесты, карантин и отслеживание
у них работают, и потому у них цифры почти на нуле.
КА: Наверное, к тому же им проще изолироваться,
у них плотность населения меньше.
Но надо отдать должное их мудрой политике.
БГ: Верно, всё ведь экспоненциально,
если хотя бы чуть-чуть стараться, то можно многого достичь.
Это нелинейная зависимость.
Хотя бы взять отслеживание контактов, если у вас столько случаев, как в США,
это необходимо проводить,
но вы всё равно не снизите их до нуля.
Это поможет сдержать цифры,
но масштабы слишком большие.
КА: Итак, в мае и июне в США
цифры были чуть лучше, чем прогнозировали некоторые модели,
и выдвигаются гипотезы, что это произошло отчасти из-за тёплой погоды.
Теперь же мы видим то, что по вашему можно назвать
довольно тревожным скачком в количестве новых случаев в США?
БГ: Так и есть,
скажем, в районе Нью-Йорка
цифры продолжают несколько снижаться,
но в других частях страны,
особенно на юге прямо сейчас,
мы наблюдаем повышение, которое удручает,
и процент положительных тестов среди молодёжи выше,
чем отмечалось раньше даже в более опасных очагах.
Конечно ясно, что молодёжь более мобильна,
намного активнее передвигается, чем старшее поколение,
а потому возрастная структура на данный момент помолодела,
но из-за того, что под одной крышей проживает несколько поколений,
молодёжь работает в домах престарелых,
к сожалению, мы можем вернуться к тому,
что спустя какое-то время инкубационного периода
всё это опять ударит по пожилым,
и опять смертность пойдёт наверх,
хотя сейчас она низкая,
около 500, намного ниже, чем прежние 2000 смертей в день.
КА: Это отчасти связано с трёхнедельным зазором
между количеством новых случаев и числом смертей?
А также, возможно, с тем,
что было проведено какое-то эффективное вмешательство,
и, возможно, мы наблюдаем
общее снижение смертности,
потому что мы накопили некоторый опыт?
БГ: Да, конечно, смертность всегда ниже,
когда система не перегружена.
Возьмите Италию, когда была перегрузка,
Испанию, даже Нью-Йорк в самом начале,
уж точно Китай,
там не было возможности обеспечить самым необходимым,
вплоть до кислорода и всего остального.
Исследование в Великобритании, проведённое на средства нашего фонда,
показало, что помимо ремдезевира,
у которого доказанная терапия,
только дексаметазон
в тяжёлых случаях
даёт до 20% снижения смертности,
и отбор подобных средств продолжается.
Вы знаете, что гидроксихлорохин не дал положительных результатов,
и потому о нём уже речь не идёт.
Всё ещё проводятся испытания,
и есть список препаратов, их испытывают,
включая моноклональные антитела,
и к осени у нас уже будут дополнительные средства.
И потому, говоря о смертности,
есть хорошие новости, у нас уже есть несколько инноваций
и будут ещё, уже этой осенью.
У нас появятся моноклональные антитела,
это единственная терапия, которая вызывает у меня энтузиазм.
КА: Я как раз хотел задать вам вопрос об этом чуть позже,
а пока давайте уточним понимание статистики:
итак, в исправной системе здравоохранения,
например, в США, когда больницы не перегружены,
по вашему мнению,
какова смертность на данный момент приблизительно, в процентах,
от общего количества заражений?
Ниже одного процента, может быть?
БГ: Если учитывать каждый случай, то да,
ниже одного процента.
Некоторые даже говорят, что 0,4 или 0,5.
Если учитывать бессимптомных,
то вероятно где-то ниже 0,5,
и это хорошая новость.
Эта болезнь могла бы дать и все 5%.
Динамика заражения этим вирусом
более сложная, чем предсказывали эксперты.
Количество досимптомного и бессимптомного распространения
и тот факт, что не всегда бывает кашель,
когда бы вы точно заметили: «Ой, что это я кашляю»,
а большинство респираторных заболеваний вызывают кашель.
Но эта болезнь на ранней стадии не сопровождается кашлем,
наоборот, люди поют, смеются, общаются,
особенно эти супер-распространители,
люди с большой вирусной нагрузкой
распространяют болезнь,
и это нечто новое,
поэтому даже эксперты говорят: «Да уж, к такому мы не были готовы».
Масштабы бессимптомного заражения
и отсутствие кашля —
это основное отличие от гриппа и туберкулёза.
КА: Да уж, дьявольски коварный вирус.
А каков процент бессимптомного заражения
от общего числа заражений?
Я слышал, что это может составлять чуть ли не половину от всех случаев,
и всё это в досимптомный период.
БГ: Да, если учитывать досимптомные,
многие исследования говорят о 40%,
так ещё есть вообще без симптомов.
Количество вируса, попадающего на ваши верхние дыхательные пути,
довольно разрозненное.
У некоторых будет много в этом месте, но мало в лёгких,
а вот то, что попадает в лёгкие, как раз и вызывает тяжёлые последствия,
а ещё в других органах, но в первую очередь в лёгких,
и вот тогда вам требуется лечение.
Потому худший распространитель — тот,
у кого много вируса в верхних дыхательных путях
и почти ничего в лёгких,
они не обращаются за медпомощью.
КА: Понятно.
Итак, если сложить бессимптомных
с досимптомными,
то получается, что свыше 50 процентов заражений
происходит от бессимптомных носителей?
БГ: Да, передачу вируса сложно замерить.
Конечно, мы отмечаем места вспышек и тому подобное,
но основная проблема в вакцине:
сможет ли она, помимо предотвращения заболевания,
что сейчас и тестируют,
также нейтрализовать вас в качестве переносчика?
КА: Итак, о вакцине,
это очень важный момент, давайте о ней поговорим.
Но прежде скажите,
за последнюю пару месяцев были ещё сюрпризы,
узнали мы ещё что-то о вирусе,
что изменило наши ответные действия?
БГ: Мы всё ещё не можем описать типичного супер-распространителя,
в смысле, дать его характеристики,
скорее всего, и не сможем.
Это может быть абсолютно случайный набор.
Если бы мы смогли их идентифицировать,
понять, кто даёт бо́льшую часть заражений,
те несколько людей с высокой вирусной нагрузкой.
Но, к сожалению, мы пока это не выяснили.
К примеру, такой случай:
вы в помещении, где никто не разговаривает,
тут риск передачи невысок.
Это отчасти объясняет, почему в самолёте, где можно заразиться,
риск меньше ожидаемого, даже по временной соотнесённости,
потому что в отличие от, скажем, хорового концерта или ресторана
вы не выдыхаете интенсивно воздух из лёгких при громком разговоре,
как в других закрытых пространствах.
КА: Хмм.
Что вы скажете об этичности тех, кто садится в самолёт
и отказывается надеть маску?
БГ: Если это их личный самолёт, то пожалуйста.
Если на борту находятся другие люди,
то это подвергает риску этих людей.
КА: Ещё в начале пандемии,
ВОЗ не рекомендовала населению носить маски.
ВОЗ опасалась, что в таком случае масок не хватит на медперсонал.
Оглядываясь назад, можно ли сказать, что подобные рекомендации были ошибкой?
БГ: Да.
Все эксперты удручены, ведь маски важны,
и это связано с тем, что говорилось о бессимптомных,
если у людей ярко выражены симптомы,
как при Эболе,
тогда вы знаете, что надо изолироваться,
и тогда в масках нет надобности.
Значение ношения масок велико,
ведь медицинские маски идут через другую цепь поставок,
в отличие от простых масок,
то, что можно было масштабировать производство обычных масок,
и это могло бы остановить досимптомное
и бессимптомное заражение,
это была ошибка.
Но не ищите здесь теорию заговора.
Просто сейчас мы знаем о вирусе больше.
И даже теперь заблуждения по поводу ношения масок
все ещё есть, некоторые упорствуют,
но носить маску необходимо.
КА: Хорошо, я теперь перейду к вопросам
от наших зрителей.
Давайте я их здесь покажу.
Джим Питофски: «На ваш взгляд, в США снятие ограничений было преждевременным?
Если да, то какие меры нужны в США сейчас, чтобы сдержать пандемию?»
БГ: Ну, это вопрос о том, как найти компромисс
между возможностью ходить в школу и, скажем, риском заражения от того,
что ваши дети ходят в школу,
это очень непростой выбор,
и я не знаю никого, кто утверждает:
«Я знаю, как найти такой компромисс».
Понимание, где можно заразиться,
и то, что молодёжь может болеть
и стать звеном в цепи заражений между различными поколениями,
мы должны это донести.
Если просто взять аспект здоровья,
то мы вышли из локдауна слишком поспешно.
В терминах психического здоровья,
мы сделали это, чтобы заняться поиском вакцины и других способов лечения,
в этом, конечно, плюс.
Я считаю, что от некоторых действий по возврату к норме было больше вреда.
Вновь открывать бары, да ещё так поспешно,
так ли это важно для психического здоровья?
Наверно, не так уж.
Потому я считаю, что мы небрежно выходили из локдауна,
уверен, чем дальше будем изучать вирус,
тем больше будем понимать, что не надо торопиться с выходом.
И потом, взять, к примеру, школы,
одна рассадка по классу,
точный план рассадки в классах городских школ этой осенью,
здесь не может быть однозначного решения,
родители должны сами решать, как им быть.
То, что ребёнок ходит в школу, это определённо благо,
а как измерить риски?
Если вы живёте в городе, где немного случаев,
наверное, пользы от школы будет больше.
Но вполне может быть и наоборот.
Появятся случаи заражения, и тогда опять придётся всё менять,
а это нелегко.
Однако в некоторых районах США
даже на такой компромисс пойти нелегко.
Любое проявление неравенства
усугубилось этим заболеванием:
тип работы, интернет-связь,
возможности вашей школы организовать онлайн обучение.
Некоторые белые воротнички
с удивлением признают,
что стали более производительными
и почувствовали больше свободы, работая из дома,
и это неловко признавать,
когда знаешь, что большинству людей приходится несладко,
хотя бы потому, что их дети не могут ходить в школу.
КА: Так и есть. Следующий вопрос.
Натали Муньямпенда: «У нас в Руанде
госрегулирование на ранних этапах было решающим.
На данный момент, какое госрегулирование должны предпринять в США, на ваш взгляд?»
Билл, я просто мечтаю, что когда-нибудь вас назначат
главным по коронавирусу
с полномочиями обращаться к народу по этой проблеме.
Что бы вы сделали?
БГ: Инновационные инструменты
это та сфера, где я и наш фонд имеем большой опыт.
Ясно, что некоторые меры по выходу были чересчур поспешными,
но я считаю, что каждый
мог бы внести свою лепту.
Нам нужен лидер,
который признает, что у нас огромная задача,
и который не будет набирать политические очки, заявляя:
«Разве мы не отлично справились?»
Нет, не отлично,
и есть много людей, среди них даже эксперты
но мало тех, кто реально разбирается,
и каждый торопится сделать что-нибудь на недельку раньше,
не важно что, лишь бы побыстрее.
Инновационные средства,
над ними работают в нашем фонде,
над антителами, вакцинами,
у нас накоплен огромный опыт,
и мы не частный сектор,
и потому у нас есть нейтралитет работать со всеми правительствами
и любыми компаниями.
Особенно когда работаешь с некоммерческими вещами,
на какой продукт направить ресурсы?
Рынок здесь сигналов не даёт.
Эксперты должны сказать: «Вот эти антитела нужно производить.
Вот эту вакцину надо производить».
У нас не безграничные возможности для производства обоих продуктов,
и производиться они будут в разных местах, чего обычно не бывает,
когда одна компания изобретает,
а вы потом используете мощности многих других компаний,
чтобы добиться максимального масштаба для лучшего варианта.
И я всё это координирую,
но нам нужен лидер, кто будет держать руку на пульсе,
реалист,
подающий правильный пример
и двигающий инновации вперёд.
КА: То есть, надо проявлять мастерство дипломатии,
когда вы об этом говорите.
Я ценю, что вы отвечаете на неудобный вопрос.
Но ведь вы регулярно беседуете с Энтони Фаучи,
по общему мнению, это голос разума в данном вопросе.
До какой степени он свободен?
Ему не дают высказываться в полную силу,
а ведь он мог бы в данных условиях.
БГ: Доктор Фаучи выступает там, где ему дают эфир,
и даже несмотря на то, что он говорит реальные вещи,
его реноме остаётся при нём.
Он может высказываться таким образом.
Хотя Центр Контроля Заболеваний (CDC) должен в первую очередь высказываться.
Это вовсе необязательно,
но в предыдущих эпидемических кризисах
эксперты из CDC
всегда были рупором.
Это же их работа,
потому немного странно, что сейчас мы полагаемся на Фаучи,
а не на специалистов CDC.
Фаучи — блестящий исследователь,
у него большой опыт по части вакцин.
И теперь он даже стал давать рекомендации
обще-эпидемиологического характера,
и разъясняет всё обстоятельно,
и даже признаёт:
«Возможно, у нас здесь будет скачок,
поэтому нам надо действовать вот таким образом».
И всё же замечательно, что ему дают возможность высказываться.
КА: Иногда.
Давайте возьмём следующий вопрос.
Нина Грегори: «Как вы и ваш фонд
решаете этический вопрос о том, какие страны первыми получат вакцину
при условии, что её разработают?»
И ещё, Билл, пользуясь случаем,
скажите пару слов, на каком этапе квест по разработке вакцины,
и на какие основные моменты нам нужно обращать внимание,
когда мы слышим новости о вакцине?
БГ: Речь идёт о трёх вакцинах,
если они сработают, то это будет:
Moderna, которая, к сожалению, не имеет больших мощностей
и потому, если её вакцина будет рабочей, то появится только на американском рынке;
затем есть AstraZeneca, разработка из Оксфорда;
ну и Johnson and Johnson.
Это три самые первые разработки.
У нас есть данные тестов на животных,
многообещающие, но не окончательные,
в частности, не ясно, эффективна ли она для пожилых,
а данные тестов на людях у нас появятся спустя несколько месяцев.
Все три вакцины будут протестированы на безопасность и эффективность.
И потом мы сможем запустить производство,
хоть и не в таких масштабах, как хотелось бы.
Мы сможем их выпустить к концу года.
Если фаза три будет успешной
и если она будет завершена к концу года,
что весьма оптимистично.
На фазе три особенное внимание уделяется безопасности
и эффективности,
и они к этому уже подошли.
Также есть ещё четыре-пять вакцин, в которых применён другой подход,
они отстают месяца на три-четыре:
Novavax, Sanofi, Merck.
И мы финансируем производственные мощности для них всех,
прямо сейчас идут сложные переговоры,
чтобы выделить мощности под беднейшие страны,
страны с низким и средним уровнем доходов.
И самые масштабируемых проекты,
которые включают в себя AstraZeneca, Johnson and Johnson,
будут сфокусированы на них,
то есть недорогие,
и можно построить один завод с мощностью в 600 млн доз.
Так что несколько вакцин
имеют потенциал.
Но я не стал бы говорить о чём-то конкретном до конца года.
Это в самом лучшем случае.
Сейчас проводятся испытания всего лишь нескольких конструкций,
и возможность неудачи очень высока.
КА: Билл, можно сказать,
что если бы вы и ваш фонд не вмешались,
то рыночные силы привели бы к такой ситуации,
что как только на рынке замаячил бы потенциальный кандидат на вакцину,
то богатые страны тут же на него бы набросились,
захватили всю имеющуюся начальную партию,
как только её произведут,
и бедным странам ничего не досталось бы,
но вы, по сути, регулируете это,
давая гарантии и предоставляя мощности
потенциальным кандидатам на вакцину,
тем самым даёте возможность бедным странам получить хоть что-то
из первой партии вакцин?
Это так?
БГ: Ну, это же не только мы, хотя да,
нам принадлежит центральная роль,
наряду с рабочей группой CEPI (Коалиция Эпидемической Готовности),
европейские лидеры тоже в этом участвуют.
Сейчас у нас есть возможность посмотреть все конструкции
и спросить: «Итак, где в мире есть завод
с такими производственными мощностями?
Куда мы должны направить первые деньги?
И когда нужно будет
перенаправить деньги на другой завод?»
Потому что представители частного сектора,
кто в этом разбирается,
частично сотрудничают с нами,
а мы выступаем посредниками в этом вопросе,
нам приходится координировать много вопросов, особенно производственный.
Обычно предполагается, что США возьмётся за эту глобальную проблему
и включится в работу.
Но пока никакой активности на этом фронте.
Я разговариваю с людьми из Конгресса и Администрации
о том, что когда будет подписан следующий документ о пособиях,
то, может, один процент из этих денег можно было бы направить на инструменты,
чтобы помочь всему миру.
И это вполне выполнимо,
но, к сожалению,
здесь у нас образовался вакуум,
к которому мир не привык,
хотя многие подключаются, и наш фонд тоже,
и пытаются разработать стратегию,
в которой есть место и беднейшим странам,
которые страдают от высокой смертности и негативных последствий,
чьи системы здравоохранения перегружены.
Большинство смертей ожидается в развивающихся странах,
несмотря на высокую смертность в Европе и США.
КА: Хотелось бы мне стать мухой и послушать,
как вы с Мелиндой обсуждаете это,
ведь все эти этические «преступления», прямо скажем,
совершают политики, от которых ждут бо́льшего,
пусть они не понимают важность ношения масок,
но чтобы отказать в помощи миру,
когда у вас единый враг,
всем миром выступить против него,
а вместо этого...
Не знаю, они разжигают подлую заваруху между странами
в борьбе за вакцину.
Ну это же просто... потом история осудит их очень сурово.
Просто тошно на это смотреть.
Как вы считаете? Или я чего-то не понимаю?
БГ: Ну, всё не так радикально, как вы описываете.
США вложили больше денег
в финансирование основных исследований вакцин,
чем любая другая страна,
эти вложения ни к чему не обязывают.
Там нет никакого условия, типа: «Вот вам деньги,
но потом вы будете платить нам проценты».
США финансируют исследования,
их результаты — для всех.
Но деньги на производство идут только для рынка США.
Усложняет ситуацию то, что в любой другой глобальной проблеме
США безусловный лидер: в искоренении оспы,
в борьбе с полиомиелитом,
вместе с ключевыми партнёрами СDC, ВОЗ, Rotary, UNICEF, нашим фондом.
А ещё борьба с ВИЧ
во времена президента Буша, во время очень сильных партийных разногласий,
программа REPFAR стала просто чудом.
Она спасла десятки миллионов жизней.
И потому мир всегда ждёт, что США
будут хотя бы во главе стола переговоров.
Финансово, стратегически. Как получить заводы для остального мира?
Хотя бы для того, чтобы инфекция опять не вернулась в США,
чтобы глобальная экономика работала,
что хорошо для американского рынка труда,
чтобы был спрос за пределами США.
И потому мир как бы...
ну, есть какая-то неопределённость в том, что и как будет работать,
и потому в воздухе висит вопрос: «Ну, а кто будет за это отвечать?»
Потому самое печальное, что США вышли из ВОЗ,
это затруднение, которое когда-нибудь
будет исправлено,
потому что нам нужна координация
через ВОЗ.
КА: Давайте возьмём следующий вопрос.
Али Кашани: «Где в мире с пандемией справляются более успешно?
Вам известны какие-то удачные модели реагирования?»
БГ: Удивительно, но наряду с превентивными мерами
есть ещё такой способ: у людей с положительным тестом
следят за кислородом в их крови,
за уровнем насыщения крови кислородом,
и это очень дешёвый приборчик,
и можно понять на ранних стадиях, когда нужно обращаться в больницу.
Странно, но заболевшие не чувствуют, когда болезнь становится серьёзной.
Это интересный физиологический момент, но я сейчас не об этом.
И вот в Германии довольно низкий уровень смертности,
потому что они проводят такой мониторинг.
А потом, как только вы попадаете в медучреждение,
мы уже знаем, что ИВЛ — понятно, из самых лучших намерений,
но к ним прибегали чрезмерно и применяли неправильно
в самом начале пандемии.
На сегодняшний день врачи накопили опыт, варьируют подходы к лечению.
И это, я бы сказал, глобальный опыт.
Использование пульсоксиметров на ранних стадиях
станет широко применяться,
и Германия первой начала это применять.
А ещё дексаметазон, к счастью, он дешёв, в виде таблеток,
мы можем увеличить производство.
Это тоже будет во всём мире.
КА: Я бы хотел спросить вас, Билл,
как лично вы переживали весь этот процесс.
Как ни странно, хотя ваша приверженность делу и добрые намерения
очевидны любому, кто поговорит с вами хотя бы минуту,
тем не менее с вашим именем связаны какие-то безумные теории заговоров.
Я недавно справлялся у компании Zignal,
они мониторят соцсети.
По их данным, на текущий момент в одном лишь Фейсбуке
более четырёх миллионов постов,
в которых вас связывают с какими-то заговорами по поводу вируса.
Я читал, что в одном опросе более 40 процентов республиканцев
полагают, что вакцина, которую вы готовите к выпуску,
как-то связана с чипированием людей, чтобы следить за их передвижениями.
Честно, я поверить не могу в такие опросы и цифры.
Но ведь некоторые люди относятся к ним вполне серьёзно,
так ещё подобные сообщения были в эфире Fox News и так далее,
некоторые до того серьёзно в это поверили,
что даже начинают угрожать и всякое такое.
У вас получается отмахиваться от такого,
но ведь даже представить себе трудно, каково быть на вашем месте.
Как вам удаётся с этим справляться?
Что происходит с этим миром,
если такая дезинформация свободно циркулирует?
Как можно это исправить?
БГ: Сложно сказать.
И они недавно появились,
вот такие теории заговоров.
Вокруг Microsoft тоже была полемика,
но она была хоть как-то связана с реальностью.
Почему Windows ломается чаще, чем нужно?
У нас были проблемы с антимонополией.
Но по крайней мере я знал, что это было.
Когда же пошло вот это, признаюсь,
моей первой реакцией было отшутиться.
Но люди говорят, что шутить не подобает,
потому что всё очень серьёзно.
Это может отбить у людей желание делать прививку.
И конечно, когда вакцина будет готова,
то будет как с масками,
чем больше людей,
особенно, если эта вакцина блокирует передачу вируса,
для всей популяции польза будет больше,
чем больше людей сделают прививку.
Потому я здесь несколько озадачен,
не уверен, что говорить и что делать,
потому что эти конспиративные вещи для меня прямо новость какая-то,
и что тут ни говори,
всё будет толковаться в свете этой теории.
Из-за того, что ведущая Fox News Лора Инграхэм
в эфире повторяла этот вздор, что я чипирую людей,
меня нисколько не удивляют результаты опросов,
потому что это то, что люди слышат с экрана телевизора.
Дикость.
И люди явно жаждут простых объяснений,
это же проще, чем изучать вирусологию.
КА: Я скажу так,
TED вне политики,
но мы верим в истину.
Я даже больше скажу:
Лора Инграхэм, возьмите свои слова обратно и извинитесь перед Биллом Гейтсом.
Вы просто обязаны.
Любой, кто смотрит это видео
и засомневается в этом человеке хотя бы на минуту,
вам нужно к психиатру.
Потому что вы больны.
Многие из нас, кто знает Билла многие годы
и видел, как он предан работе, скажет вам,
что вы больны.
Довольно об этом,
давайте лучше взглянем на реальную ситуацию по остановке пандемии.
Право слово.
Если у кого в чате есть предложения,
конструктивные предложения того,
как покончить с теориями заговоров,
а то они растут как снежный ком.
Однако, если я так говорю, значит, я тоже часть заговора,
ерунда какая-то.
Всё же, как нам вернуться в мир,
где информации можно доверять?
Нам нужно это как-то менять.
Есть ли ещё вопросы от нашего сообщества?
Ария Бендикс из Нью-Йорка:
«Что вы лично можете посоветовать тем, кто стремится снизить
риск заражения посреди роста случаев?»
БГ: Ну, отлично, если у вас работа,
которую можно делать удалённо из дома,
и даже с друзьями общаться также,
знаете, я много общаюсь со своими друзьями через видеозвонки.
У меня друзья в Европе, и кто знает, когда мы с ними встретимся,
а так мы запланировали звонок и общаемся.
Если вы более-менее изолированы,
то риск у вас небольшой,
только если вы в контакте с большим количеством людей,
по работе или по другим причинам,
вот здесь риск возрастает,
особенно в тех социальных группах, где растёт заболеваемость,
даже если это не будет регулироваться властями,
я всё же надеюсь, что люди сами смогут регулировать свои передвижения
и минимизируют всяческие внешние контакты.
КА: Билл, хотел бы спросить вас
немного о филантропии.
Очевидно, что ваш фонд играет в этом огромную роль,
но я спрошу о филантропии в общем.
Вот вы начали инициативу «Клятва дарения»,
привлекли всех этих миллиардеров,
которые пообещали отдать в дар половину своих состояний
до или после своей смерти.
Но ведь это же очень трудно.
Чрезвычайно трудно отдать такую сумму денег.
Да и вы сами, я думаю,
с момента как началась эта инициатива,
когда это было? Лет десять назад?
Ваше собственное состояние с тех пор, наверное, удвоилось,
хоть вы и ведущий филантроп в мире.
Есть какое-то фундаментальное препятствие тому, чтобы раздавать деньги с пользой,
и чтобы мир при этом становился лучше?
Или же мировым донорам,
особенно богатым мировым донорам,
нужно составить график и работать по нему,
типа «вот такой процент моего состояния отчислять каждый год,
так чтобы, когда я постарею,
у меня ничего не осталось.
Раз уж я серьёзно настроен
и намерен раздать свое состояние, то нужно найти способ,
как сделать это эффективно».
Это глупый, нечестный вопрос?
БГ: Ну, было бы здорово увеличить темпы
и наша цель, как в Фонде Гейтсов, так и в инициативе «Клятва дарения»,
помочь людям найти повод, на который они откликнутся.
Люди делятся, когда они горят желанием.
Конечно, цифры важны,
но ведь и поводов хоть отбавляй.
Ведь вы откликаетесь на помощь, потому что видите, что кто-то болен,
что кто-то не получает социальную помощь.
Вы видите, что можете снизить расизм.
Вы испытываете сильный порыв и поэтому откликаетесь на этот повод.
И, разумеется,
не все филантропические дары могут сработать.
Нам нужно повышать уровень притязаний у филантропов.
Коллаборация филантропов,
вот вы способствуете сотрудничеству через проект Audacious,
есть ещё четыре-пять групп филантропов,
и это замечательно,
потому что они могут учиться друг у друга,
они получают взаимную поддержку
и знают, что, вложив свои деньги вместе с четырьмя другими филантропами,
они окажут бо́льшее воздействие.
Возможно, это может стать поводом для шуток впоследствии, если окажется,
что их безвозмездный дар не принёс особенной пользы,
но тем не менее продолжать надо.
Так что филантропия, да,
мне бы хотелось видеть её распространение,
и чтобы люди продолжали этим заниматься,
это же приносит радость,
это так вдохновляет,
вы можете делать это в партнёрстве с кем-то из своей семьи.
В моём случае, Мелинда и я любим такие совместные проекты,
мы вместе учимся новому.
В некоторых семьях привлекают к этому своих детей.
Иногда дети выступают инициаторами.
Даже если у вас много денег,
всё равно миллион долларов это большая сумма денег,
но когда у вас миллиарды,
вы должны отдавать сотнями миллионов.
Так что есть некая магия, с точки зрения личных финансов,
вы всё так же богаты, что и раньше.
И это вполне приемлемо с общественной точки зрения.
Но когда отдаёшь, нужно давать больше,
иначе это уже получается завещание,
и тогда от дарения не будет большой радости.
Поэтому, мы не хотим
как-то формально это регулировать,
но и вы, и я хотим вдохновить филантропов,
чтобы они почувствовали вкус к этому делу, увидели возможности,
значительно чаще, чем в прошлом,
будь то расовые вопросы, болезни или другие язвы общества,
инновации, на которые способны филантропы и скорость претворения их в жизнь,
не сравнить с государством, а правительства потом подтянутся.
Бог свидетель, нам нужны решения,
нам нужна надежда и прогресс,
ожидания чрезвычайно высоки,
что мы можем решить эти трудные проблемы.
КА: Мне кажется, большинство филантропов, даже самые лучшие из них,
не могут решиться давать больше одного процента от своего состояния в год,
но ведь у сильных мира сего есть доступ
к невероятным инвестициям.
У многих прирост состояния составляет до десяти с лишним процентов в год.
Ну если вы реально намерены
раздать половину своего состояния,
то в какой-то момент вы должны начать отчислять пять, шесть, семь, восемь,
десять процентов в год, не так ли?
То есть не в этом ли логика происходящего?
БГ: Да, есть такие люди, как Чак Фини,
он показал хороший пример и просто раздал все свои деньги.
Мы с Мелиндой тоже об этом говорим, может, нам тоже ускориться?
Как вы уже говорили, нам очень повезло с инвестициями
разного рода.
IT в целом дают очень хороший результат,
даже в этом году,
который так разительно отличается
от прошлых лет тем, что творится в мире.
И я уверен, что от нас ждут, что мы ускоримся,
и есть все основания, чтобы поторопиться с такой помощью,
ведь правительство не сможет закрыть столько потребностей.
Конечно, у правительства огромные ресурсы
но мы можем направить в нужное русло,
направить туда, куда помощь не доходит,
если мы хотим помочь развивающемуся миру,
там нет правительств,
которые напечатают чеки на сумму в 15 процентов ВВП,
и там страдания, экономические тяготы,
не считая пандемию,
и так очень велики.
В своём развитии эти страны
отбросило на пять лет назад,
а в некоторых случаях стабильность страны
находится под угрозой.
КА: Билл, позвольте,
я хочу выразить восхищение тем, что Мелинда и вы делаете.
Вы идёте по непроторенному пути,
пытаетесь удержать столько проектов,
и то количество времени, что вы отводите на улучшение мира в общем и целом,
и уж конечно, то количество денег
душевных сил, которых вы не жалеете,
это всё вызывает восхищение.
И я признателен вам за то, что вы уделили нам своё время.
Большое вам спасибо,
и по правде, до конца этого года
ваши опыт и ресурсы будут нам нужны сильнее, чем когда-либо,
и потому, удачи вам!
БГ: Благодарю.
Эта работа мне в радость, и я оптимист, спасибо вам, Крис.
Kris Anderson: Dobrodošli, Bil Gejts.
Bil Gejts: Hvala.
KA: Dobro. Sjajno je sšto ste ovde, Bil.
Znate, vodili smo TED razgovor pre oko tri meseca
u vezi sa ovom pandemijom,
i tada, mislim da je manje - mislim da je to bilo krajem marta -
tada je manje od 1000 ljudi umrlo u Americi
i manje od 20 000 širom sveta.
Mislim, brojevi sada su otprilike 128 000 umrlih u SAD
i više od pola miliona širom sveta,
u tri meseca.
U tri meseca.
Koja je Vaša dijagnoza, šta je moguće do kraja godine?
Gledate različite modele.
Šta mislite, koji je najbolji i najgori scenario moguć?
BG: Pa, spektar scenarija je, nažalost, veoma širok,
uključujući i to, da kako ulazimo u jesen,
mogli bismo imati stopu smrtnosti koja parira onoj koju smo imali
tokom aprila.
Ako se zarazi mnogo mladih,
vremenom, oni će zaraziti starije ljude ponovo,
i biće slučajeva u domovima za stare,
u prihvatilištima za beskućnike
na mestima gde smo imali mnogo umrlih.
Put do inovacije, koji ćemo verovatno dotaknuti -
dijagnostika, terapija, vakcine -
tu ima napretka,
ali ništa što bi značajno izmenilo činjenicu
da ova jesen u SAD može biti jako loša,
i to je gore nego što bih očekivao pre mesec dana,
stepen na koji smo se vratili usled uvećane pokretljivosti,
nenošenja maski,
i sada je virus dospeo u mnoge gradove
u kojima ranije nije postojao u značajnoj meri,
tako da će biti izazovno.
Ne postoji scenario u kome možemo doći mnogo ispod trenutne stope smrtnosti
koja je oko 500 umrlih dnevno,
ali postoji značajan rizik da odemo iznad
do čak 2 000 dnevno što smo imali ranije,
pošto ne održavamo distancu,
nema promene ponašanja,
do stepena koji smo imali u aprilu i maju.
I znamo da je ovaj virus donekle sezonski,
tako da će infektivnost,
usled temperature, vlažnosti, većeg boravka unutra,
biti veća kako ulazimo u jesen.
KA: Dakle postoje scenariji u kojima ćemo u SAD,
ako pratimo taj trend brojeva,
završiti sa,
više od 250 000 umrlih,
čak i ove godine, ako ne budemo pažljivi,
i širom sveta, pretpostavljam, broj umrlih do kraja godine,
bi premašio milione.
Ima li dokaza da nam više temperature tokom leta
zaista pomažu?
BG: Nisu u potpunosti sigurni,
ali trenutno, IHME model želi da iskoristi sezonu,
uključujući temperaturu i vlažnost,
da objasne zašto u maju nije bilo gore nego što je bilo.
I kada smo počeli izlaziti i taj broj se povećavao,
po modelu se očekivao porast infekcije a time i smrtnosti,
i model je nastavljao da govori:
"Moramo koristiti ovu sezonu
da uporedimo zašto u maju nije bilo gore,
zasto u junu nije bilo gore nego što je bilo."
I vidimo na Južnoj hemisferi,
znate, Brazil,
gde je suprotno godišnje doba,
sada cela Južna Amerika ima ogromnu epidemiju.
Južna Afrika ima veoma brzorastuću epidemiju.
Na sreću, Australija i Novi Zeland,
najdalje zemlje na južnoj hemisferi
imaju zaista jako mali broj slučajeva,
pa iako moraju da ih obaraju,
oni kažu: "O, imamo 10 slučajeva,
to je velika stvar, hajde da ih uklonimo."
Dakle to su jedne od onih sjajnih zemalja koje su smanjile svoje brojeve
koje testiraju, uvode karantin i prate
kako bi otkrili slučajeve, drže ih blizu nule.
KA: Možda je tome doprinela njihova udaljenost
i manja naseljenost, gustina naseljenosti.
Ali bez obzira na to, pametna politika.
BG: Da, sve je tako eksponencijalno
da i malo dobrog posla daje dugoročno dobre rezultate.
To nije linearna igra.
Znate, praćenje kontakata, ako imate broj slučajeva kao mi u Americi,
veoma je važno da to radite,
ali vas to neće dovesti do nule.
Pomoći će da se smanje,
ali to je toliko nekontrolisano.
KA: OK, dakle u maju i junu u SAD,
brojevi su bili malo bolji od predviđenog,
i pretpostavljalo se da je možda tako delimično zbog toplijeg vremena.
Sada vidimo, zaista, kako biste to opisali -
veoma zabrinjavajuć porast slučajeva u SAD?
BG: Tako je -
Recimo, u oblasti Njujork,
slučajevi nekako nastavljaju da opadaju
ali u drugim delovima zemlje,
prvenstveno na jugu, trenutno
imate povećanje koje to nadoknađuje,
i imate stopu pozitivno testiranih među mladima
koja je zapravo viša od one koju smo videli u nekim od zaraženijih oblasti.
Dakle, jasno, mladi su postali mobilniji
više od starijih
tako da je starosna stuktura trenutno mlada,
ali usled višegeneracijskih domaćinstava,
ljudi koji rade u domovima za stare,
nažalost, pronaći će svoj put nazad,
i inkubacija i prenos,
ponovo do starijih,
i počeće da se povećava stopa smrtnosti,
koja je spala -
dosta ispod 2 000 na oko 500 trenutno.
KA: Da li je to delimično i zato što postoji period od tri nedelje
između brojeva zaraženih i umrlih?
I takođe, delimično i zbog toga
što je bilo nekih efikasnih intervencija,
i zapravo vidimo mogućnost
da ukupna stopa smrtnosti zapravo malo opada,
sada kada imamo neka dodatna saznanja?
BG: Da, svakako je stopa smrtnosti uvek niža
kada niste preopterećeni.
Pa tako u Italiji, kada su bili preopterećeni,
Španiji, pa čak i Njujorku na početku,
naravno u Kini,
tamo niste bili u mogućnosti da obezbedite najosnovnije,
kiseonik i druge stvari.
Studija koju je naša fondacija sprovela u Engleskoj
ustanovila je da jedino pored leka remdesivir,
koji se pokazao delotvornim,
lek deksametazon,
za ozbiljno obolele,
smanjuje smrtnost za oko 20 posto,
i još niz drugih stvari.
Znate, hidroksihlorokvin nikada nije dao pozitivne podatke,
tako da je to uglavnom gotovo.
Ima još nekih ispitivanja,
ali lista isprobanih stvari,
uključujući i monoklonalna antitela,
imaćemo i neke dodatne stvari za jesen.
I tako kada govorimo o stopi smrtnosti,
dobra vest je, imamo već neke inovacije,
i imaćemo ih još na jesen.
Trebalo bi da imamo monoklonalna antitela,
što je terapija zbog koje se najviše radujem.
KA: O tome ću Vas pitati da mi malo više kažete za sekund,
ali da samo rezimiramo oko stope smrtnosti:
dakle u funkcionalnom zdravstvenom sistemu,
uzmimo npr. u SAD kad nije preopterećen,
šta mislite
koliki je broj umrlih, otprilike
u procentima?
Da li smo možda ispod jedan posto?
BG: Ako ste pronašli svaki slučaj, da,
dosta smo ispod jedan posto.
Ljudi tvrde, znate, 0,4 ili 0,5 posto.
Do momenta kada uračunate i asimptomatske,
verovatno je i ispod 0,5 posto,
i to je dobra vest.
Ova bolest je mogla biti i bolest od pet posto.
Dinamika prenošenja ove bolesti
je teža nego što su i eksperti predvideli.
Broj onih koji su presimptomatski i asimptomatski raste
i činjenica da to nije kašalj,
koji biste primetili, rekli: "Hej, ja kašljem" -
većina respiratornih infekcija izaziva kašalj.
Kod ove, u svojoj ranoj fazi, to nije kašalj.
to je pevanje, smejanje, razgovor,
zapravo, posebno za super-prenosioce,
ljude sa velikom količinom virusa u sebi,
uzrokuju širenje,
i to je dosta neuobičajno.
Tako i stručnjaci moraju da kažu, "Oho, uhvatilo nas je nespremne."
Količina asimptomatskog širenja
i činjenica da nema kašlja,
da nije glavni deo kao kod gripa ili tuberkuloze.
KA: Da, to je đavolski lukavo od virusa.
Koliki je taj asimptomatski prenos
procentualno, od ukupne transmisije?
Čuo sam brojke da bi moglo biti i da je polovina od ukupne transmisije
zapravo presimptomatska.
BG: Da, ako računate presimptomatske,
većina istraživanja pokazuje da je to oko 40 posto,
a imamo, takođe i asimptomatske.
Količina virusa koju primite u gornjim disajnim putevima
na neki način je nepovezana.
Neki ljudi će ga imati puno tu, a vrlo malo u plućima,
i šta dopre u pluća izaziva veoma teške simptome -
i drugim organima, ali najviše u plućima,
i tada tražite lečenje.
I tako najgori slučaj u smislu prenosivosti je
ako ga neko ima puno u gornjim disajnim putevima
a skoro ništa u plućima,
i zbog toga ne traže lečenje.
KA: Dobro.
I ako dodamo asimptomatske
presimptomatskim,
da li dobijamo da je više od 50 procenata prenosivosti
zapravo od asimptomatskih osoba?
BG: Da, prenosivost je teže meriti.
Znate, mi vidimo određena žarišta i stvari,
ali to je veliko pitanje sa vakcinama:
da li će, pored toga što ćete izbeći da se razbolite,
što će proba testirati,
da li će vas zaustaviti da budete prenosilac?
KA: Ta vakcina,
to je tako važno pitanje, doći ćemo do toga.
Ali pre nego što dođemo do toga,
da li je bilo drugih iznenađenja ovih poslednjih meseci
koja smo naučili o virusu,
koja mogu uticati na to kako treba da odgovorimo na njega?
BG: Još uvek ne možemo da odredimo ko su super-prenosioci
u smislu koji bi to bio profil,
i možda nikada ni nećemo.
Može biti potpuno nasumično.
Ako ih možemo identifikovati,
oni su odgovorni za većinu prenosa,
nekolicina ljudi koja ima veoma visoku infektivnost.
Ali nažalost, nismo to ustanovili.
Ovaj model prenosivosti,
ako ste u prostoriji i niko ne govori,
mnogo je manje prenosa.
Zato delimično, iako se može preneti i u avionu,
manje je nego očekivano, samo u smislu vremenskih odrednica,
zato što, za razliku od recimo hora ili restorana,
ne izdišemo u glasnom razgovoru
kao i u drugim zatvorenim prostorima.
KA: Hmm.
Koje je Vaše mišljenje o etici nekoga ko bi leteo avionom
i odbio da nosi masku?
BG: Ako su vlasnici aviona, onda je to u redu.
Ako ima drugih ljudi u avionu,
to bi bilo ugrožavanje ostalih ljudi.
KA: Na početku pandemije,
SZO nije savetovala ljude da nose maske.
Brinuli su se da ih neće biti dovoljno za snabdevanje bolnica.
U retrospektivi, da li je to bila velika greška koju su napravili?
BG: Da.
Svi stučnjaci se osećaju loše u vezi važnosti maski -
što se donekle vezuje za asimptomatske prenosioce;
ako su ljudi bili sa izraženim simptomima,
kao kod Ebole,
onda to znate i izolujete ih,
i tada nemate potrebu za maskama.
Važnost maski,
činjenica da se medicinske maske nabavljaju od različitih dobavljača
od običnih maski,
činjenica da možete proizvoditi normalne maske,
činjenica da bi to zaustavilo one presimptomatske,
nikad simptomatske.
To je greška.
Ali to nije zavera.
To je nešto o čemu sada znamo više.
Čak i sada, naša greška u shvatanju važnosti maski
je veća nego što želimo da priznamo,
ali njihova važnost je velika.
KA: Dobro. Počeću sa nekim pitanjima zajednice.
Hajde da ih pogledamo.
Džim Pitofski: "Da li mislite da je u SAD ponovno otvaranje preuranjeno,
i ako jeste, koliko daleko bi SAD trebale da idu u suzbijanju pandemije?"
BG: Pa, pitanje je kako praviti kompromis
između, recimo, odlaska u školu
naspram rizika da se razbolite jer idete u školu,
to su veoma teška pitanja
i mislim da niko ne može da kaže:
"Ja ću vam reći kako da napravite kompromise."
Razumeti odakle dolazi virus
i da se i mladi mogu zaraziti
i da su deo lanca prenosa,
to treba isticati.
Ako posmatrate samo zdravstveni aspekt,
otvorili smo se prilično liberalno,
Otvaranje u smislu mentalnog zdravlja
i normalni zdravstveni zahtevi kao vakcina i drugo,
ima koristi.
Mislim da su neka otvaranja napravila više rizika nego koristi.
Otvaranje kafića tako brzo kao što je urađeno,
da li je to toliko značajno za mentalno zdravlje?
Možda ne.
Mislim da ne bismo bili tako naklonjeni otvaranju
jer dok ga proučavamo,
shvatićemo da neke stvari nije trebalo da otvorimo tako brzo.
Ali onda imate škole,
gde čak i danas,
tačan plan, za škole u centrima gradova na proleće,
ne bih imao crno-beli pogled
na kompromise koji se prave.
Ima velikih prednosti da se deca puste u škole,
i kako merite taj rizik?
Ako ste u gradu gde nema mnogo slučajeva,
rekao bih da je korisno.
Ipak se može dogoditi iznenađenje.
Slučajevi se mogu pojaviti, i onda morate to menjati,
što nije jednostavno.
Ali mislim da u SAD,
biće mesta gde neće biti dobrih kompromisa.
Skoro sve nejednakosti
biće povećane ovom bolešću:
vrsta posla, internet veze,
mogućnosti škola za online nastavu.
Kancelarijski radnici,
ljudi se ustručavaju da to priznaju,
neki od njih su produktivniji
i uživaju pogodnosti koje nudi rad od kuće,
i to je strašno,
kada znaš da mnogi ljudi pate na razne načine,
uključujući i to da njihova deca ne idu u školu.
KA: Zaista. Evo sledećeg pitanja.
[Natali Muniampeda] "Za nas u Ruandi,
rana državna intervencija napravila je razliku.
U ovom momentu, koju državnu intervenciju predlažete za SAD?"
Bil, sanjam dan kada će Vas imenovati
"Koronavirus gospodarom"
sa vlašću da se zapravo obratite javnosti.
Šta biste uradili?
BG: Moderna sredstva
su nešto gde smo ja i fondacija verovatno najstručniji.
Jasno je, da su se neke države, velikodušno, prebrzo otvorile
ali ja mislim da se svi
mogu angažovati.
Potrebno nam je vođstvo
u smislu da prizna da smo i dalje u velikom problemu,
a ne da to pretvara u političko pitanje tipa:
"Zar nije sjajno to šta smo uradili?"
Ne, nije sjajno,
ali ima mnogo ljudi, uključujući i eksperte -
ima dosta toga što nisu razumeli,
i svi žele prošlu nedelju, koju god akciju da su preduzeli,
da su je preduzeli nedelju dana ranije.
Inovativne metode,
na tome radi naša fondacija
na antitelima, vakcinama,
imamo detaljne ekspertize,
i to van privatnog sektora,
tako da imamo nezavisnost da radimo sa svim vladama
i da biramo kompanije.
Posebno kada radite neprofitne proizvode,
kojem od njih da dodelite sredstva?
Nema signala tržišta za to.
Stručnjak mora da kaže: "OK, ova antitela zaslužuju proizvodnju.
Ova vakcina zaslužuje da se proizvede."
Zato što imamo veoma ograničenu proizvodnju obe stvari,
postojaće "unakrsne" kompanije, što obično nije slučaj,
gde će jedna kompanija to izmisliti,
a onda vi koristite proizvodnju drugih kompanija
za maksimalnu proizvodnju najboljeg proizvoda.
Ja bih koordinirao te stvari,
ali nam je potreban vođa koji bi nas obaveštavao,
koji je realan,
i pokazao nam ispravno ponašanje
istovremeno održavajući inovacijski put.
KA: Morate biti vrhunski diplomata
u tome na koji način pričate o ovim stvarima.
Skoro da razumem nelagodnost koja ovde postoji.
Vi redovno razgovarate sa Antonijem Faučijem,
koji je glas mudrosti u ovome po mišljenju mnogih.
Ali u kojoj meri je on limitiran?
Nije mu dozvoljeno da igra celu ulogu
koju bi mogao da igra u ovim okolnostima.
BG: Dr. Fauči se pojavio tamo gde mu je dozvoljeno malo vremena
i čak iako je počeo sa realnim stvarima,
njegov status je ugrožen.
On može do govori u tim okvirima.
CKB je glavni portparol ovde.
Nije neophodno
ali u prethodnim zdravstvenim krizama,
puštate stručnjake iz CKB-a
da se oglašavaju.
Oni su obučeni za te stvari,
tako da je malo neuobičajeno koliko se možemo osloniti na Faučija
nasuprot CKB-a.
Trebalo bi da Fauči, koji je sjajan istraživač,
toliko iskusan, posebno u oblasti vakcina.
Na neki način je postao, uzimajući široke savete
koji su epidemiološki saveti
i objašnjavajući ih na pravi način,
priznaje:
"OK, možda ćemo imati porast ovde,
i zato moramo da se ponašamo tako."
Ali je fantastično da je njegov glas mogao da se čuje.
KA: Ponekad.
Hajdemo na sledeće pitanje.
Nina Gregori: Kako se Vi i Vaša fondacija
izjašnjavate o etičkom pitanju koja zemlja dobija prva vakcine,
pod pretpostavkom da je Vi pronađete?"
Možda, Bile, da iskoristimo ovaj momenat
da porazgovaramo o tome dokle se stiglo u potrazi za vakcinom
i koje su ključne stvari o kojima bi svi trebalo da razmišljamo
dok pratimo novosti o tome.
BG: Postoje tri vakcine koje,
ako su efikasne, prednjače:
Moderna, koja se nažalost, neće lako skalirati
tako da ako bude efikasna, biće uglavnom za američko tržište;
onda imate AstraZeneca vakcinu, koja se pravi u Oksfordu;
i Džonson i Džonson.
To su tri najranije.
Imamo i podatke o životinjama
koji izgledaju potencijalno dobro ali nisu konačni,
posebno da li će biti efikasni za starije,
i imaćemo ljudske podatke u narednih nekoliko meseci.
Za ove tri vakcine će se raditi studija sigurnosti i efikasnosti.
Njih ćemo moći da proizvodimo
mada ne toliko koliko želimo.
Njih ćemo moći da proizvodimo krajem godine.
Da li će treća faza biti uspešna
i da li će se okončati do kraja godine,
povodom toga nisam baš optimističan.
U fazi tri mora se ispitati bezbednosni profil
i efikasnost,
ali sa time će se početi.
Onda postoji četiri ili pet vakcina koje koriste drugačiji pristup
koje su možda tri ili četiri meseca iza:
Novavaks, Sanofi, Merk.
Finansiramo fabričke kapacitete za mnoge od njih -
trenutno se vode složeni pregovori oko toga -
da se dobiju fabrike koje će biti posvećene siromašnijim zemljama,
sa niskim i srednjim primanjima.
Progresivne vakcine,
kao AstraZeneka i Džonson i Džonson,
mi ćemo se fokusirati na njih,
one koje su jeftinije
i možete sagraditi fabriku da napravi 600 miliona doza.
Dakle, veliki broj vakcina
je moguć.
Ja ne vidim ništa pre kraja godine.
To je zaista najbolji scenario,
i sužen je na nekiliko vakcina,
koje obično imaju visoki stepen neuspeha.
KA: Bil, da li to znači,
da Vi i Vaša fondacija niste u svemu ovome,
da bi tržišna dinamika vodila ka situaciji gde
čim bi se pojavila vakcina koja obećava,
bogatije zemlje bi razgrabile
sve dostupne zalihe -
potrebno je vreme za proizvodnju,
i ne bi ostalo ništa za siromašnije zemlje,
i da zapravo to što Vi radite
davanjem proizvodne garancije i mogućnosti
nekim od ovih kandidata,
omogućavate da bar neke od prvih zaliha vakcina
odu za siromašnije zemlje?
Da li je to tačno?
BG: Nismo samo mi, ali da,
mi imamo centralnu ulogu tu,
zajedno sa grupom koju smo osnovali KEPI - Koalicija za epidemijsku pripravnost,
i evropski lideri su se složili sa tim.
Imamo stručnjake da pogledaju svaku od vakcina
i kažu: "OK. Gde ima fabrika u svetu
koja ima kapaciteta da je napravi?
U koju da uložimo početni kapital?
Šta bi bila prekretnica
gde bismo preusmerili novac na neku drugu?"
zato što ljudi u privatnom sektoru,
koji se zaista razumeju te stvati,
neki od njh rade za nas,
i mi smo posrednici u ovim stvarima,
moramo da uskladimo mnogo toga, posebno taj deo oko proizvodnje.
Uglavnom biste očekivali da SAD gleda na sve ovo kao globalni problem
i da bude uključena.
Za sada, nema nikakvih aktivnosti po tom pitanju.
Razgovaram sa ljudima u Kongresu i administraciji
o tome kada će biti sledeći paket pomoći
kako bi bar jedam posto tih sredstava bio odobren za otkrića
koji bi pomogli celom svetu.
To je moguće,
ali nažalost,
tu je neki vakuum
na koji svet nije navikao
i mnogi ljudi se uključuju, uključujući i našu fondaciju,
da probamo i napravimo strategiju,
koja uključuje i siromašnije zemlje,
koje će imati visok stepen umrlih i negativne efekte,
uključujući i preopterećen zdravstveni sistem.
Najveći broj umrlih biće u zemljama u razvoju,
iako vidimo i veliki broj umrlih i u Evropi i u SAD.
KA: Voleo bih da sam muva na zidu
da mogu da čujem Vas i Melindu kada razgovarate o ovome,
zato što etički "kriminal", nazovimo to tako,
pod vođstvom lidera koji bi trebalo da znaju bolje,
mislim, jedno je ne propagirati nošenje maski,
ali ne učestvovati u pomoći svetu
kada je suočen sa zajedničkim neprijateljem,
da reagujemo ujedinjeni kao čovečanstvo,
a umesto toga...
znate, katalizovati zaista suludu pometnju među narodima
da se bore za vakcine, na primer.
To jednostavno izgleda - istorija će to grubo suditi, zasigurno.
To je jednostavno mučno.
Zar ne? Da li nešto propuštam?
BG: Pa, nije baš tako crno-belo.
SAD je uložila mnogo novca
da podrži osnovna istraživanja na vakcinama,
više od bilo koje zemlje do sad,
i to istraživanje nije ograničeno.
Nije to neka licenca koja kaže: "Hej, ako uzmete naš novac,
morate SAD da platite za licencu."
U meri u kojoj oni finansiraju istraživanje,
to je za svakoga.
U meri u kojoj finansiraju fabrike, to je samo za SAD.
Ono što otežava je što u svakom drugom zdravstvenom problemu,
SAD totalno vode u iskorenjivanju malih boginja,
SAD je totalni lider u iskorenjivanju dečije paralize,
sa glavnim partnerima - CKB, SZO, Rotari, UNICEF, naša fondacija.
Tako da svet - i za HIV,
za vreme predsednika Buša, ali je bilo veoma dvopartijsko,
nešto kao PEPFAR je bilo nezamislivo.
To je spasilo desetine miliona života.
Tako je svet uvek očekivao da SAD
uvek budu na čelu stola,
finansijski, strateški, kako da dobijete te fabrike za svet
čak i ako je to samo da se izbegne povratak infekcije u SAD
ili kako bi globalna ekonomija funkcionisala,
što je dobro za poslove u SAD,
da imate potražnju izvan SAD.
Tako je svet malo -
znate, toliko je neizvesnosti oko toga šta će ovde funkcionisati,
i postoji pitanje: "OK, ko je ovde glavni zaduženi?"
I tako najgora stvar, povlačenje iz SZO,
to je teškoća koja će se, nadajmo se, popraviti
u nekom trenutku,
zato što nam je potrebna ta saradnja
kroz SZO.
KA: Idemo na sledeće pitanje.
Ali Kašani: "Da li postoji neki posebno uspešan model
suzbijanja pandemije koji ste videli negde u svetu?"
BG: Fascinantno je, osim prvih akcija,
ima definitivno stvari gde ljude koji su testirani pozitivno
nadgledate njihov "puls ox",
što je nivo kiseonika u krvi,
što je veoma jeftin detektor,
i onda znate relativno rano da li treba da idu u bolnicu.
Pacijent ne zna da li će se situacija pogoršati.
To je zanimljiv fiziološki razlog u koji ne bih ulazio.
I tako Nemačka ima dosta nisku stopu smrtnosti
do čega su došli kroz takav način praćenja.
I tada, naravno, kada dospete u bolnicu,
naučili smo da je respirator, zapravo, iako krajnje dobronamerno,
bio previše korišćen i u pogrešne svrhe
u tim ranim danima.
Tako da zdravlje - doktori su danas daleko pametniji u vezi tretmana.
Većina toga je, rekao bih, globalna.
Merenje kiseonika kao rani pokazatelj,
to će se verovatno koristiti široko,
ali Nemačka je bila prethodnica u tome.
Pa onda, naravno, deksametazon - na sreću, jeftin je, prima se oralno,
možemo mu povećati proizvodnju.
I to će postati globalno takođe.
KA: Bil, hteo bih da Vas pitam
kako je Vama lično bilo tokom celog ovog procesa?
Zato što, čudno, iako Vaša strast i dobre namere po ovom pitanju
izgledaju očigledne svima koji su proveli i momenat sa Vama
postoji ta luda teorija zavere u vezi sa Vama.
Upravo sam proverio sa kompanijom Zignal
koja nadgleda društvene mreže.
Oni kažu da, do danas, mislim samo na Fejsbuku,
postavljeno je više od četiri miliona objava
koje Vas povezuju sa nekakvom zaverom oko virusa.
Pročitao sam da postoji anketa po kojoj više od 40 posto republikanaca
veruje da bi vakcina koju Vi izbacite
ugradila nekako mikročip u ljude, za praćenje njihove lokacije.
Ne mogu čak da poverujem ni u broj anketiranih.
Neki ljudi uzimaju to za ozbiljno,
nešto o tome se emitovalo i na "Fox Vestima", i drugde,
neki ljudi shvataju ovo dovoljno ozbiljno
pa prave dosta ozbiljne pretnje.
Izgleda da Vi radite dobru stvar ignorišući to,
ali zaista, ko je još bio u takvoj poziciji?
Kako se nosite sa tim?
U kakvom to svetu živimo
kada se takve dezinformacije mogu plasirati?
Šta možemo da uradimo da to ispravimo?
BG: Nisam siguran.
I to je novotarija,
da postoji teorija zavere.
Mislim, i oko Majkrosofta je bilo kontraverzi,
ali su bile povezane sa stvarnošcu.
Da li je Vindous blokirao više nego što bi trebalo?
Definitivno imamo problem sa nepoverenjem.
Ali sam bar znao o čemu se radi.
Kada se ovo pojavilo, moram reći,
instikt mi je bio da se šalim na tu temu.
Ljudi su rekli da je to neadekvatno,
pošto se radi o vrlo ozbiljnoj temi.
Izazvaće da ljudi budu manje voljni da prime vakcinu.
I jednom, kada je budemo imali,
biće kao sa maskama,
što više ljudi bude vakcinisano,
posebno ako bude vakcina koja sprečava dalji prenos,
postoji ogromna zajednička korist
od širokog usvajanja te vakcine.
Tako da sam malo zatečen,
nesiguran šta da kažem ili uradim,
jer ta predstava o zaveri je potpuno nova stvar za mene,
i šta da kažete
da ne pridajete značaja toj stvari?
Činjenica da je komentatorka na "Fox vestima", Laura Ingraham,
rekla te stvari o mom mikročipovanju ljudi,
ta anketa nije iznenađenje jer se to čulo
na televiziji.
To je ludost.
Ljudi očigledno traže jednostavnije objašnjenje
nego da se upuste u proučavanje virusologije.
KA: Mislim,
TED je apolitičan,
ali verujemo u istinu.
Rekao bih sledeće:
Laura Ingraham, dugujete Bilu Gejtsu izvinjenje i demanti.
Dugujete mu.
I svi koji ovo gledaju
i koji i na trenutak pomisle da je ovaj čovek uključen u neku zaveru,
trebalo bi da se pregledate.
Ludi ste.
Dosta nas poznaje Bila mnogo godina
i videli smo njegovu strast i angažovanost, da znamo
da ste ludi.
Tako da, prevaziđite to,
i pogledajte stvarne probleme u rešavanju pandemije.
Iskreno.
Ako bilo ko u ovom razgovoru ima predlog,
konstuktivan predlog
kako se otarasiti zaverenika
jer se oni međusobno hrane.
Sad će da bude: "O, reći ću to jer sam deo zavere,"
ili šta već.
Kako se vratiti u svet
gde se može verovati informacijama?
Moramo bolje da poradimo na tome.
Ima li još pitanja među publikom?
Aria Bendiks iz Njujorka:
"Koje su Vaše preporuke za one koji žele da smanje
rizik od infekcije usred rasta broja slučajeva?"
BG: Dobro je ako imate posao
da ostanete kod kuće i obavljate ga elektronski,
pa čak i neke vaše društvene aktivnosti,
znate, ja obavljam video pozive sa dosta svojih prijatelja.
Imam prijatelje u Evropi, koje ko zna kada ću videti,
ali planiramo pozive da razgovaramo.
Ako ostanete zaista izolovani,
ne izlažete se velikom riziku,
jer kada se okupljate sa puno ljudi
bilo kroz posao ili druženje,
to uvećava rizik,
i posebno u sredinama gde je veći broj slučajeva,
čak i ako nije obavezno,
nadajmo se da će količina mobilnosti pokazati da ljudi reaguju
i umanjuju spoljašnje kontakte.
KA: Bil, mogu li Vas pitati
nešto malo i o filantropiji?
Očigledno je Vaša fondacija odigrala veliku ulogu u ovome,
ali o filantropiji uopštenije.
Započeli ste "Giving Pledge" pokret,
okupili sve te milijardere
koji su se obavezali da će dati polovinu svoje neto zarade
pre ili posle svoje smrti.
Ali to je zaista teško uraditi.
Zaista je teško odreći se tolikog novca.
Vi lično, mislim,
od kad je pokret osnovan -
pre 10 godina, tako nekako, nisam siguran kada -
ali Vaša neto zarada, ja mislim, se udvostručila od tada
iako ste vodeći svetski filantrop.
Da li je u osnovi teško davati novac
kako bi se svet učinio boljim?
Ili bi svetski donatori trebalo,
a posebno veoma bogati svetski donatori
da se obavežu u smislu,
"Evo procenta mojih godišnjih neto primanja,
a kako starim,
možda se on i uveća.
Ako ovo shvatam ozbiljno,
da treba da doniram - nekako, moram pronaći način
da to uradim efikasno."
Da li je to nefer i besmisleno pitanje?
BG: Bilo bi sjajno povećati udeo,
i naš cilj je, i kroz Gejts Fondaciju i kroz "Giving Plegde",
da pomognemo ljudima da pronađu smisao sa kojim su povezani.
Ljudi daju kroz strast.
Da, brojke su važne,
ali ima toliko razloga oko nas.
Način na koji ćeš izabrati je ako vidiš nekoga ko je bolestan,
nekoga ko ne dobija socijalnu negu.
Vidiš nešto što pomaže da se smanji rasizam.
Strastveni ste i zato dajete tome.
I, naravno,
neki od tih filantropskih poklona neće uspeti.
Moramo povećati ambiciju kod filantropa.
Kooperativna filantropija,
kojoj pomažete kroz "Odvažni projekat"
ima oko četiri do pet drugih grupa koje okupljaju filantrope,
to je sjajno,
jer onda oni uče jedni od drugih,
stiču samopouzdanje jedni od drugih,
osećaju: "Hej, ulažem u nešto, i još četvoro drugih ljudi ulaže,
tako da imam sve više uticaja,"
i nadam se, da može da im bude zabavno čak iako shvate:
"OK, ovo i nije ispalo najbolje,
ali idemo dalje."
Dakle, filantropija, da,
voleo bih da vidim da se razvija,
i da ljudima koji se priključuju,
zabavno je,
ispunjavajuće,
izaberete člana porodice kao partnera u ovome.
U mom slučaju, Melinda i ja volimo da zajedno radimo te stvari,
da učimo zajedno.
Neke porodice će uključiti čak i decu u aktivnosti.
Ponekad deca guraju.
Kada imate puno novca,
i dalje mislite o milion dolara kao puno para,
ali ako imate milijarde,
trebalo bi da dajete stotine miliona.
Na neki način je čudesno, u smislu sopstvenih izdataka,
ostajete na nivou na kome ste i prethodno bili.
To je društveno sasvim prikladno.
Ali donacije morate povećavati,
inače će biti po vašoj volji,
i nećete moći da ih oblikujete i uživate u njima na isti način.
I tako bez -
ne želimo da ih učinimo obaveznim,
ali da, i vi i ja hoćemo da inpirišemo filantrope
da vide tu strast, da vide mogućnosti
mnogo brže nego u prošlosti,
jer bez obzira da li je u pitanju rasa ili bolest ili druga društvena bolest,
novine koje filantropija može da uradi i to brzo
da, ako daje rezultate, vlada može stati iza njih i podržati ih.
Bog zna da su nam potrebna rešenja,
potrebna nam je nada i napredak
da su očekivanja visoka
da se reše veoma teški problemi.
KA: Većina filantropa, čak i najbolji među njima,
teško se odriče više od jedan posto svog godišnjeg bogatstva,
a ipak najbogatiji na svetu često imaju pristup
sjajnim mogućnostima za ulaganje.
Mnogi od njih uvećaju bogatstvo sedam do 10 i više procenata godišnje.
Zar nije to prilika
dati polovinu svog bogatstva,
u nekom trenutku moraš da planiraš da daš pet, šest, sedam, osam,
10 posto svoje neto zarade godišnje?
Zar nije to logika toga što bi trebalo da se desi?
BG: Da, ima ljudi kao Čak Fini,
koji je postavio dobar primer i dao sav svoj novac.
Čak i Melinda i ja razgovaramo da li da povećamo davanja.
Kao što ste rekli, imali smo sreće sa investicijama
kroz razne stvari.
Oblast tehnologija je dobro prošla,
čak i ove godine
što je jedan od onih sjajnih kontrasta
sa dešavanjima u svetu.
Mislim da postoji očekivanje da treba da ubrzamo,
postoji i razlog za ubrzavanje,
i vlada će propustiti mnoge potrebe.
Da, ima tona vladinog novca uloženog,
ali pomaganje da se dobro potroši,
pomaganje da se nađu mesta u kojima nema napretka,
i ako su ljudi voljni da daju za zemlje u razvoju,
oni nemaju vlade
koje mogu da odštampaju ček na 15 posto BDP-a,
i ukupne patnje tamo, samo ekonomske stvari,
stavimo po strani pandemiju,
su tragične.
To je oko pet godina zastoja
u smislu kako te zemlje napreduju,
i u nekim slučajevima je toliko teško da je sama stabilnost zemlje
dovedena u pitanje.
KA: Dobro, Bil,
imam strahopoštovanje prema tome što ste Vi i Melinda uradili.
Idete ovom uskom stazom
pokušavajući da balansirate između toliko različitih stvari,
i vreme koje posvećujete boljitku sveta uopšte,
a definitivno i količina novca
i količina strasti koju u to dajete -
mislim, stvarno je fenomenalno,
i veoma sam Vam zahvalan što ste proveli ovo vreme sa nama.
Hvala Vam puno,
i iskreno, tokom ostatka godine,
Vaše veštine i resursi će biti potrebniji nego ikada,
Srećno.
BG: Hvala.
Zabavan je to posao i ja sam optimista. Hvala, Kris.
Chris Anderson: Hoş geldin, Bill Gates.
Bill Gates: Teşekkürler.
CA: Pekala. Seni burada görmek harika, Bill.
Bildiğin gibi, bu pandemi hakkında üç ay kadar önce
bir TED sohbeti yapmıştık
ve o sırada -- sanırım Mart'ın sonuydu --
ABD'de 1.000'den az,
dünya çapında da 20.000'den az kişi ölmüştü.
Bugünkü durum ise ABD'de yaklaşık 128.000 can kaybı,
dünya çapında da yarım milyondan fazla.
Bu üç ay içinde oldu,
üç ay içinde.
Bu yılın geri kalanında neler olabileceğine ilişkin teşhisin nedir?
Sen birçok modeli takip ediyorsun.
Sence en iyi ve en kötü ihtimaller neler olabilir?
BG: İhtimallerin aralığı, maalesef, epey geniş.
Örneğin, sonbahara girdiğimizde
Nisan dönemindeki en kötü ölüm oranımızla yarışacak bir ölüm oranımız olabilir.
Çok fazla genç insan enfekte olursa
onlar da er geç, yeniden yaşlı insanları enfekte edecektir,
sonra da virüs bakım evlerine, evsizler barınaklarına,
ölümün çok fazla olduğu olduğu yerlere ulaşacaktır.
Muhtemelen değineceğimiz yenilik konusunda,
-- tanı ve tedavi araçları, aşılar --
o konuda iyi gelişmeler var
ancak hiçbir şey, ABD'de güz döneminin kötü olabileceği gerçeğini değiştirmiyor.
Durum, bir ay önce beklediğimden daha kötü.
Eski hareketliliğimize geri döndük, maske takmıyoruz
ve şimdi virüs, daha önce fazla vaka görülmeyen şehirlere de ulaşmış durumda.
Yani, zorlu bir süreç olacak.
Şu anki ölüm oranımızın altına düşmemiz ihtimali söz konusu değil,
ki bu günde 500 ölüm demek,
ancak daha önce yaşadığımız,
günde 2.000'e yakın kayıp verdiğimiz noktaya yeniden gelme riskimiz çok fazla,
çünkü sosyal mesafeye ve davranış değişikliklerine
Nisan ve Mayıs'ta uyduğumuz kadar uymuyoruz.
Ayrıca bildiğimiz gibi, bu virüs bir miktar da mevsimsel,
yani sıcaklığı, nemi ve evde geçirilen zamanı göz önüne alırsak
enfeksiyonun gücü, sonbahara girdiğimizde daha kötü olacaktır.
CA: ABD için düşünülen olası senaryolarda,
yani, sayılara bakarak bazı tahminler yapıldığında ulaşılan sonuç,
eğer dikkatli olmazsak, bu yıl bitmeden bile
çeyrek milyondan fazla ölüm olacağını gösteriyor.
Dünya çapında da sanırım, yılın sonunda ölü sayısı milyonlarla ifade edilebilir.
Yazın artan sıcaklığın bize yardımcı olduğuna dair kanıt var mı?
BG: Tamamen emin değiller
ancak IHME modeli, Mayıs'ta durumun neden daha kötü olmadığını açıklayabilmek için
sıcaklık ve nem gibi mevsimsel faktörleri kesinlikle kullanmak istedi.
Modeller, dışarıya çıkmamızın ve hareketlilik sayılarının artmasının
daha fazla enfeksiyon ve ölüme yol açmasını bekliyorlardı,
bu yüzden şöyle demek istediler:
"Mayıs'ta ve Haziran'da durumun neden olduğundan daha kötü olmadığını
anlamlandırmak için mevsimselliği kullanmam gerekiyor."
Güney Yarım Küre'de bunu görüyoruz.
Örneğin, mevsimleri tam tersi şekilde yaşayan Brezilya
ve tüm Güney Amerika şimdi büyük bir salgın yaşıyor,
Güney Afrika çok hızlı büyüyen bir salgın yaşıyor.
Neyse ki Avustralya ve Yeni Zelanda'da, yani Güney Yarım Küre'nin son ülkelerinde
vaka sayıları çok az ve çabalamaya devam etmek zorunda olsalar da
"On vakamız var, bu büyük bir sorun. Bunu çözmeliyiz," diyorlar.
Bunlar, sayıları düşürmeyi başaran harika ülkelerden bazıları,
öyle ki testler, karantina ve temas takibi
sayıları sıfıra yakın tutma konusunda işlerine yarıyor.
CA: Nüfus yoğunluğunun daha düşük olması
ve izolasyonun daha kolay olması da yardımcı olmuştur.
Bununla beraber, zekice politikaları var.
BG: Her şey üstel değerlerle gelişiyor, yani biraz iyi çalışma çok yol katediyor.
Bu iş çizgisel değil.
Vaka sayınız ABD'deki kadar fazlaysa temas takibi yapmak çok önemli
ancak vaka sayısını sıfırlamaz.
Düşük sayılarda kalmanıza yardım eder ancak bu çok zorlayıcı olur.
CA: Yani Mayıs ve Haziran'da,
ABD'deki sayılar bazı modellerin tahmin ettiğinden daha iyiydi
ve bunun sebebinin kısmi olarak hava sıcaklığı olduğu varsayılıyor.
Şu an ABD'de gördüklerimizi, endişe verici bir vaka artışı olarak tanımlar mıydın?
BG: Doğru.
Örneğin, New York bölgesinde vakalar bir miktar azalmaya devam ediyor
ama ülkenin diğer kısımlarında, şu an özellikle de Güney'de
bunu dengeleyen artışlar var.
Ayrıca bu bölgelerdeki gençlerde testlerin pozitif çıkma oranı
bazı riskli bölgelerde gördüğümüzden daha fazla.
Açıkça görülüyor ki gençlerin hareketliliği yaşlılardan daha çok arttı.
Yani yaş yapısı şu an çok genç
ancak maalesef çok kuşaklı haneler ve bakımevleri çalışanları yoluyla,
hem etkinin ortaya çıkışındaki gecikme hem de bulaşıcılığın artması ile
yaşlılara geri dönecek ve ölüm oranı tekrar artacak,
şimdi 2.000'lerden 500'lere düşmüş durumda olsa bile.
CA: Bunun bir sebebi de
vaka sayıları ile ölüm sayıları arasında üç haftalık bir gecikme olması mı?
Belki de kısmi olarak,
bazı etkili müdahalelerin yapılmasından
ve artık daha bilgili olduğumuz için
genel ölüm oranının biraz düşmesi olasılığını görebildiğimizden mi?
BG: Evet, aşırı yüklenme olmadığında ölüm oranı her zaman daha düşük.
Hastanelere aşırı yüklenme olduğunda İtalya, İspanya
hatta ilk zamanlarda New York ve kesinlikle Çin --
buralarda oksijen gibi çok temel şeyleri bile sağlamaya imkan yoktu.
Birleşik Krallık'ta yapılan, vakfımız tarafından finanse edilen bir çalışma
iyileştiriciliği kanıtlanmış olan remdesivir dışında
işe yarayan bir madde buldu.
Bu deksametazon ve ağır hastalarda ölüm riskini yüzde 20 düşürüyor.
Bu konularda yapılmış epey plan var.
Hidroksiklorokin hiç pozitif veri oluşturmadı, yani o bitmek üzere.
Hâlâ devam eden birkaç deneme var
ancak şu an denenen şeylerin listesini düşünürseniz,
ki bunlara monoklonal antikorlar da dahil,
sonbahar için daha çok aracımız olacak.
Yani ölüm oranından konu açılmışken iyi haber şu:
Bazı yenilikleri çoktan yaptık ve çok daha fazlası gelecek, sonbaharda bile.
Monoklonal antikorları denemeye başlamalıyız,
beni en çok heyecanlandıran tedavi bu.
CA: Aslında birazdan sana bunun detaylarını soracağım
ama ölüm oranları konusunu toparlayacak olursak --
İyi işleyen bir sağlık sistemini ele alalım,
örneğin hastanelerin aşırı dolu olmadığı haliyle ABD,
sence burada şu an tüm vakalar içinde ölüm yüzdesi yaklaşık olarak nedir?
Yüzde birin altında olabilir mi?
BG: Her vaka tespit edildiyse, evet.
Yüzde birin kesinlikle altındadır.
İnsanlar yüzde 0,4 veya 0,5 olarak tahmin ediyor.
Asemptomatik geçirenleri de hesaba katarsak
muhtemelen 0,5'in de altındadır ve bu iyi bir haber.
Ölüm oranı yüzde beş de olabilirdi.
Bu hastalığın bulaşma dinamikleri,
uzmanların tahmin ettiğinden bile daha karışık.
Asemptomatik ve semptom öncesi bulaşım miktarı
ve "Galiba öksürüyorum," diye fark edilebilen bir tür öksürme olmaması --
çoğu solunum hastalığı öksürük yapar.
Bunun erken dönemlerde yaptığı ise öksürük değil,
şarkı söylemek, gülmek, konuşmak --
hatta, özellikle süper yayıcılar, yani çok yüksek viral yük taşıyan insanlar
virüsü bu şekilde yayıyor.
Bu çok yeni bir şey.
Uzmanlar bile "Bu bizi gafil avladı," diyor.
Asemptomatik yayılım miktarı ve öksürük olmaması
grip ve tüberkülozda pek görülen şeyler değil.
CA: Evet, bu virüsün şeytani bir kurnazlığı.
Peki, asemptomatik bulaş, toplam bulaşın yüzde kaçına denk geliyor?
Tüm bulaşın yarısının semptom öncesi bulaş olduğuna dair bazı sayılar duydum.
BG: Evet, eğer semptom öncesi olanlar sayılırsa
birçok araştırma bunun yüzde 40 olduğunu gösteriyor
ve bir de hiç semptom göstermeyenler var.
Üst solunum yoluna geçen virüs miktarı biraz bağlantısız.
Bazı insanların buralarında çok virüs olup akciğerlerinde çok az olabilir
ve kötü semptomlara yol açan şey akciğerinize aldığınız virüs --
ve diğer organlara ama çoğunlukla akciğerler --
ve bu noktada tedaviye ihtiyacınız oluyor.
Yani, bulaş bakımından en kötü senaryo
üst solunum yolunda çok fazla virüs olup akciğerinde neredeyse hiç olmayan kişiler,
çünkü hastaneye gitmiyorlar.
CA: Doğru.
Bu durumda asemptomatikleri semptom öncesi olanlara eklersek
bulaşın yüzde 50'den fazlası semptom göstermeyen insanlardan mı kaynaklanıyor?
BG: Bulaşı ölçmek daha zor.
Bazı noktaları tespit edebiliyoruz ancak aşıyla ilgili büyük bir soru bu:
Aşı, hastalığı önlemesinin yanında,
ki bunu denemeler gösterecek,
kişinin hastalığı başkasına bulaştırmasını da engelliyor mu?
CA: Bu aşıyla ilgili önemli bir soru, bunu konuşalım
ama oraya gelmeden,
son birkaç ayda virüsle ilgili, onunla savaşma yollarımızı etkileyecek olan
başka sürpriz bilgilerle karşılaştık mı?
BG: Hâlâ süper yayıcıların ayırt edici özelliklerini,
genel profillerini tanımlayamadık
ve belki de hiç yapamayacağız.
Belki de rastgele olan bir şeydir.
Eğer onları saptayabilseydik --
bulaşın çoğundan, virüs yükü çok fazla olan bu birkaç insan sorumlu
ama maalesef, bunu henüz çözemedik.
Bu bulaşma yoluna göre,
eğer hiç kimsenin konuşmadığı bir odadaysanız çok daha az bulaş olur.
Bu yüzden uçaklarda bulaş olsa bile,
sadece yakınlık ölçümüne bakarak bekleyeceğinizden çok daha az
çünkü uçakta, koro veya restoran benzeri kapalı bir ortamda olacağından
çok daha az yüksek sesli konuşma olur ve böyle bir ortamda solumazsınız.
CA: Uçağa binip maske takmayı reddeden birinin etiği hakkında ne düşünüyorsun?
BG: Eğer uçağın sahibi onlarsa sorun yok
ama uçakta başkaları da varsa o insanları tehlikeye atmak demek.
CA: Salgının başlarında, DSÖ insanlara maske takmaları önerisinde bulunmadı
çünkü ön saflardaki sağlık çalışanlarına yetmeyeceğinden endişeleniyorlardı.
Şimdi bakıldığında bu yaptıkları çok büyük bir hata mıydı?
BG: Evet.
Tüm uzmanlar maskenin önemi konusunda pişman --
burada konu yine asemptomatiklere geliyor.
Eğer insanlar Ebola'daki gibi çok semptomatik olsalardı,
o zaman farkında olurdunuz ve kendinizi izole ederdiniz,
yani maske gibi bir şeye ihtiyacınız olmazdı.
Maskenin önemi düşünülünce
tıbbi maskelerin normal maskelerden ayrı bir tedarik zincirinin olması,
normal maskelerin üretiminin kolayca yükseltilebilecek olması,
maske ile semptom öncesi ve asemptomatik bulaşın önlenebilecek olması --
yani bu bir hataydı ama komplo değildi.
Şimdi daha çok bilgi sahibiyiz.
Şu an bile, maskelerin faydası konusundaki hata çubuklarımız
kabul etmek istediğimizden fazla
ama yine de kayda değer bir faydaları var.
CA: Pekala, topluluğumuzdan gelen bazı soruları alacağım.
Ekrana koyalım.
Jim Pitofsky soruyor: "Sizce normalleşme çalışmaları ABD için çok mu erken,
eğer öyleyse, pandemi konusunda sorumlu davranmak kaydıyla
ne kadar ileri gidilmeli?"
BG: Bu soru, örneğin okula gitmenin yararları ile
gidenlerin hastalanma riski arasında nasıl ödünleşim yaptığınız sorusu --
bunlar gerçekten zor sorular.
Hiçbir insanın çıkıp
"Bu ödünleşimi nasıl yapacağımızı biliyorum," diyebileceğini sanmıyorum.
Bulaşın nerelerde sık olduğunu anlayabildiğimizi,
gençlerin de enfekte olabildiğini
ve çok kuşaklı bulaş zincirinin bir parçası olduklarını düşününce
bu ihtimali çıkarmalıyız.
Eğer yalnızca sağlık açısından düşünürsek gereğinden fazla normalleştik.
Akıl sağlığı bakımından
veya aşılara ulaşım gibi normal sağlık hizmetleri bakımından düşünüldüğünde
normalleşmenin faydaları var
ancak bence normalleşmenin bir kısmı faydadan çok risk yarattı.
Örneğin barları bu kadar erken açmak,
bu gerçekten akıl sağlığı için çok mu önemliydi?
Belki de değildi.
Bence normalleşme konusunda pek başarılı olamadık
ve eminim ki araştırmalar yaptıkça
bu kadar hızlı normalleşmememiz gerektiğini fark edeceğiz.
Bir yandan da okul durumu var,
bugün burada otururken bile
şehir içindeki okulların sonbahar planı ile ilgili,
bu konudaki ödünleşimlerle ilgili net bir siyah ya da beyaz görüşe sahip olamam.
Çocukların okula gitmesine izin vermenin çok büyük yararları var
ama risk nasıl ölçülebilir ki?
Fazla vakası olmayan bir şehirdeyseniz
ben yararın muhtemelen orada olduğunu söylerdim
ama bu şaşırabileceğiniz anlamına da gelir.
Vakalar artabilir ve bu sefer bunu değiştirmeniz gerekir
ki kolay bir şey değil.
Benim düşünceme göre, ABD genelinde
okulları açmanın iyi bir ödünleşim olmayacağı çok yer olacaktır.
Bu hastalık, adaletsizliğin her boyutunu daha da kötüleştirdi:
iş türü, internet bağlantısı, okulun çevrimiçi eğitim yapabilme gücü.
Beyaz yakalı çalışanlar --
insanlar itiraf etmekten utansa da
bazıları şimdi daha üretken, evde çalışmanın yarattığı esnekliği seviyorlar
ve diğer insanların birçok yönden zor durumda olduğunu bildiğinizde,
ki çocuklarının okula gitmemesi buna dahil,
bu çok kötü bir his.
CA: Kesinlikle. Sıradaki soruyu alalım.
[Nathalie Munyampenda] "Rwanda'da,
bizim için fark yaratan şey erken müdahale politikaları oldu.
Bu noktada, ABD için ne tür politika müdahaleleri önerirsiniz?"
Bill, senin koronavirüs lideri olarak atanıp
halka konuşma yapma yetkisi alacağın günün hayalini kuruyorum.
Sen ne yapardın?
BG: Benim ve vakfın temel uzmanlık alanı yenilik araçları.
Açıkça görülüyor ki, bazı normalleşme politikaları gereğinden fazla cömert
ancak bu sonuca herkesin varabileceğini düşünüyorum.
Liderliğe ihtiyaç var,
hâlâ büyük bir sorunumuz olduğunu kabul etmek
ve bunu siyasi bir şeye çevirip
"Bu yaptığımız şey harika olmadı mı?" dememek gerek.
Hayır, harika değil
ancak pek çok insan bu durumda, uzmanlar da dahil --
anlamadıkları birçok şey var
ve herkes, nasıl bir adım atmış olursa olsun
bunu bir hafta önce yapmış olmayı diliyor.
Yenilik araçları, vakfın antikorlar ve aşılarla ilgili çalışmaları,
bizim uzman olduğumuz konu bu.
Özel sektör alanının dışındayız,
bu yüzden seçtiğimiz tüm hükûmetlerle ve şirketlerle
tarafsız olarak çalışma olanağımız var.
Özellikle başabaş noktası ürünlerinde,
kaynaklar hangisi için kullanılmalı?
Bunun için bir piyasa sinyali yok.
Uzmanlar "Tamam, bu antikor üretimi hak ediyor, şu aşı üretime layık," demeli,
çünkü ikisi için de sınırlı imalatımız var
ve bu şirketlerarası olacak, ki normalde bu asla olmaz.
Normalde bir şirket icat eder
ve sen de, en iyi seçimden en yüksek hacmi elde etmek için
birçok şirketin üretim tesisini kullanırsın.
Yani ben böyle şeyleri koordine ederim
ancak yenilik tarafını motive etmenin yanında
bizi gelişmelerden haberdar edebilecek,
gerçekçi olacak ve bize doğru davranışı gösterecek bir lidere ihtiyacımız var.
CA: Gerçekten bu konudaki konuşmalarına bakınca
sen de uzman diplomat olmalıymışsın.
Buradaki sıkıntıyı da takdir ediyorum.
Anthony Fauci'yle düzenli olarak görüşüyorsun,
o da çoğu insanın görüşüne göre bu konuda bilge bir ses
ama onun da bir noktada eli kolu bağlı değil mi?
Bu koşullarda normalde oynayabileceği rolün tamamını oynamaya izni yok.
BG: Doktor Fauci, konuşma yetkisinin olduğu bir zamanda ortaya çıktı
ve ifadeleri gayet gerçekçi olmasına rağmen --
alanında saygın biri olarak, o şekilde açıkça konuşmaya hakkı vardı.
Genelde böyle durumlarda temel sözcü CDC olur.
Böyle bir zorunluluk yok
ancak önceki sağlık krizlerinde CDC'deki uzmanların sözcü olmasına izin verilmişti.
Onlar bu işler için eğitim aldı,
bu yüzden bu olayda CDC yerine Fauci'ye güvenmek zorunda olmamız
alışılagelmiş bir durum değil.
Fauci dinlenmeli, o harika bir araştırmacı
ve özellikle aşılar konusunda çok tecrübeli.
Bazı yönlerden, kapsamlı tavsiyeler verme, yani epidemiyoloji tavsiyeleri verme
ve bunları doğru şekilde açıklama pozisyonuna geçti.
Gerektiğinde "Burada bir ikinci dalga olabilir,
o yüzden bu şekilde davranmalıyız," diyebildi.
Sesinin duyulmasına izin verilmesi şahane oldu.
CA: Bazen.
Sıradaki soruyu alalım.
Nina Gregory, "Aşının bulunduğunu varsayarsak
siz ve vakfınız, hangi ülkede ilk aşılamanın yapılacağıyla ilgili
etik soruları nasıl değerlendiriyorsunuz?"
Bill, belki bu fırsatı, aşı arayışının nerede olduğundan
ve bu konudaki haberleri değerlendirirken düşünmemiz gereken anahtar noktalardan
bahsetmek için kullanabilirsin.
BG: Eğer işe yararlarsa şimdilik üç aşı var:
İlki Moderna, maalesef üretimi kolay olmayacak,
o yüzden işe yararsa çoğunlukla ABD odaklı olacak.
Diğer ikisi de Oxford'dan gelen AstraZeneca ve Johnson and Johnson.
Bunlar en erken bulunan üç tanesi.
Hayvanlardan gelen verilerimiz var,
potansiyel olarak iyi görünse de kesin değil,
özellikle de yaşlılarda işe yarayıp yaramayacağı kesin değil.
Önümüzdeki birkaç ayda da insan verilerimiz olacak.
Bu üçü güvenlik ve etkinlik denemeleriyle sınırlandırılacak,
yani istediğimiz sayıda olmasa da, bunları imal edebileceğiz.
Bunları bu yıl bitmeden imal edebileceğiz.
Üçüncü aşamanın başarılı olup olmayacağı
ve bunun yıl bitiminden önce tamamlanıp tamamlanmayacağı konusunda
pek iyimser olamam.
Üçüncü aşama, aşının güvenlik ve etkinlik profilinin iyice değerlendirildiği aşama.
İşte bunlara başlanacak.
Başka yaklaşımlar kullanan dört veya beş aşı daha var,
bunların süreci de üç dört ay geriden geliyor:
Novavax, Sanofi, Merck.
Bunların çoğu için fabrika kapasitelerini finanse ediyoruz,
bu konuda karmaşık müzakereler sürüyor --
Düşük ve orta gelirli denen,
daha yoksul ülkelere ayrılmış fabrikalar açma amacı var.
AstraZeneca ve Johnson and Johnson gibi ölçeklenebilir ürünlere odaklanacağız,
bunların maliyeti daha az
ve kuracağınız tek bir fabrika 600 milyon doz üretebiliyor.
Yani birçok aşı yapısı potansiyel aşamada.
Bu yıl bitmeden önce tamamlanmasını beklemiyorum.
Bu gerçekten en iyi ihtimal.
Şimdi seçenekler birkaç aşı yapısına indi
ve genelde yüksek hata oranı beklenir.
CA: Bill, eğer sen ve vakfın bu resimde olmasaydınız
piyasa dinamikleri, iyi bir aşı adayı ortaya çıktığı anda
zengin ülkelerin tüm mevcut arzı havada kapıştığı bir duruma yol açar mıydı?
Bunları üretmek zaman alıyor
ve yoksul ülkelere pek bir şey kalmazdı --
ancak senin, etkili bir şekilde yaptığın şey,
bu adaylardan bazılarına üretim garantisi ve imkanı vererek
en azından ilk aşı ünitelerinin bir kısmının
yoksul ülkelere gitmesini mümkün kılmak mı?
Bu doğru mu?
BG: Bunu tek yapan biz değiliz ama doğru,
merkezi rolü biz oynuyoruz,
CEPI, yani Epidemik Hazırlık Koalisyonu adını verdiğimiz grubumuz da bizimle.
Avrupa liderleri de bunu onaylıyor.
Bizim, bir yapıya bakıp şu soruları sorabilecek uzmanlığımız var:
"Dünyanın neresinde bunu yapabilecek kapasitede bir fabrika var?
İlk parayı hangisine yatırmalıyız?
Sermayeyi birinden diğerine aktarma kararımız için gereken ölçüt ne olmalı?"
Bu işlerden anlayan bazı özel sektör çalışanlarını bünyemizde barındırdığımız
ve bu konularda güvenilen bir taraf olduğumuz için
işin çoğunu, özellikle de üretim kısmını koordine edebiliyoruz.
Genelde, ABD'den beklenen bunu küresel bir sorun olarak kabul etmesi
ve müdahale etmesi.
Şimdiye kadar, bu yönde bir eylem olmadı.
Kongre'deki ve yönetimdeki insanlarla
bir sonraki yardım fonunun ne zaman geleceğini,
belki bu paranın yüzde birini
tüm dünyaya yardım edebilecek araçlar için harcayabileceğimizi konuşuyorum.
Yani bu mümkün ama pek şansı yok.
Buradaki boşluk, dünyanın buna pek alışık olmaması.
Birçok insan, bizim vakfımız da dahil, devreye giriyor,
yüksek ölüm yüzdeleri, olumsuz etkiler ve sağlık sistemlerinin çökmesi gibi
sorunlardan muzdarip olacak yoksul ülkeler için de bir strateji bulmaya çalışıyorlar.
Avrupa ve ABD'de yüksek ölüm sayıları görmemize rağmen
ölümlerin çoğu gelişmekte olan ülkelerde olacak.
CA: Keşke bir casus olup
Melinda ve seni bu konuda konuşurken dinleyebilseydim
Ne yaptığını bilmesi gereken liderler tarafından işlenen tüm ahlaki "suçlar" --
Demek istediğim, maske takma konusunda örnek olmamak başka,
ortak bir düşman varken ve tüm insanlık olarak cevap vermemiz gerekirken
dünyaya yardım etmeye yanaşmamak
ve hatta bunun yerine,
uluslar arasında, aşı için savaşmak gibi, yakışıksız çekişmeler başlatmak başka.
Bu çok -- elbette, tarih bunu acımasızca yargılayacaktır.
Bu çok mide bulandırıcı.
Öyle değil mi? Bir şey mi kaçırıyorum?
BG: İşler bu kadar siyah beyaz değil.
Şu ana kadar ABD, temel aşı araştırmalarını fonlamak için
tüm ülkelerden fazla para harcadı
ve bu araştırmalar kısıtlanmış değil.
"Eğer paramızı alıyorsan ABD'ye kâr payı vermelisin," diyen bir imtiyaz yok.
Aslında, araştırmanın finanse edildiği derecede veriyorlar,
bu herkes için geçerli.
Fabrikaların finanse edildiği derecede ise, sadece ABD için.
Bu işi zorlaştıran şey ise, tüm küresel sağlık sorunlarında --
çiçek hastalığı eradikasyonuna ABD öncülük etti,
çocuk felci eradikasyonu konusunda ABD liderdi,
elbette CDC, DSÖ, Rotary, UNICEF ve vakfımız gibi partnerlerle birlikte.
Yani dünya -- HIV konusunda da,
Başkan Bush'un liderliğinde -- ancak bu çift taraflı bir şeydi,
PEPFAR denilen şey de inanılmazdı.
Bu on milyonlarca hayat kurtardı.
Durum şu ki, dünya her zaman ABD'den,
en azından masanın başında oturmasını bekledi,
finansal ve stratejik olarak ne yapılacak, fabrikalar dünyaya nasıl yayılacak --
bunlar sadece enfeksiyonun ABD'ye geri dönmesini önlemek
veya küresel ekonomiyi canlı tutmak için olsa bile,
ki ABD'deki işlerin ABD dışında talep görmesi de iyi bir şey.
Yani dünyanın tavrı biraz --
neyin işe yarayıp yaramayacağı hakkında belirsizlikler var
ve dünya "Peki, burada yetkili kim?" diye soruyor.
Şu ana kadar en kötü şey DSÖ'den çekilmekti.
Umarım bir noktada bu zorluğa bir çözüm bulunur,
çünkü DSÖ'nün sağlayacağı koordinasyona ihtiyacımız var.
CA: Başka bir soru alalım.
Ali Kashani, "Dünya çapında, pandemiyle başa çıkma konusunda
özellikle başarılı bulduğunuz bir model var mı?"
BG: Erken önlem almak dışında, bazı etkileyici uygulamalar da var.
Örneğin testi pozitif çıkanları alıp nabız oksimetrelerini takip ediyorsunuz.
Bu, kandaki oksijen doygunluğu seviyesini gösteriyor
ve gerçekten çok ucuz bir detektör.
Böylece onları hastaneye erken yatırmanız gerektiğini anlıyorsunuz.
Tuhaf bir şekilde, hastalar durumlarının ağırlaşmak üzere olduğunu hissetmiyor.
İlginç bir fizyolojik sebebi var ama detayına girmeyeceğim.
Almanya hastalarını bu şekilde takip ederek vaka ölüm oranlarını düşük tuttu.
Elbette, tıbbi tesisler konusuna gelecek olursak
ilk günlerde, kesinlikle iyi niyetle de olsa
solunum cihazlarının gereğinden fazla ve yanlış modda kullanıldığını öğrendik.
Yani doktorlar tedavi konusunda şimdi daha akıllıca davranıyor.
Bence bunların çoğu küresel.
Nabız oksimetresi erken bir indikatör olarak daha yaygın kullanılacak
ama bunun öncüsü Almanya.
Şimdi de tabii, deksametazon -- neyse ki ucuz bir şey, oral
ve üretimini artırmak mümkün.
Bu da küresel olacak.
CA: Bill, senin için kişisel olarak tüm bu sürecin nasıl geçtiğini sormak istiyorum,
çünkü tuhaf bir şekilde, bu konudaki tutkun ve iyi niyetin
seninle bir an bile geçirmiş biri için çok açık olsa da
dışarıda senin hakkında çılgın komplo teorileri var.
Zignal adında, sosyal medya alanını takip eden bir şirketten kontrol ettim.
Diyorlar ki, şu ana kadar, sadece Facebook üzerinde
seni virüsle ilgili bir tür komplo teorisiyle bağdaştıran
dört milyondan fazla gönderi paylaşılmış.
Okuduklarıma göre, bir ankete katılan Cumhuriyetçilerin yüzde 40'ından fazlası
senin halka sunacağın aşının her nasılsa insanların içine bir mikroçip yerleştirip
konumlarını takip edeceğine inanıyormuş.
Bu sayılara inanamıyorum.
Bazı insanlar bunu gayet ciddiye de alıyor
ve hatta bazıları Fox News'te de çıktı.
Bazı insanlar bunu, gerçekten korkunç tehditler yağdıracak kadar ciddiye alıyor.
Bunu kafana takmamak konusunda iyi iş çıkarıyorsun
ama gerçekten, kaç kişi böyle bir pozisyona düşmüştür ki?
Bununla nasıl baş ediyorsun?
Nasıl bir dünyada yaşıyoruz ki böyle yanlış bilgiler ortalıkta dolaşabiliyor?
Bunu düzeltmek için ne yapabiliriz?
Emin değilim.
Komplo teorilerinin olması da çok yeni bir şey.
Microsoft hakkında da münakaşalar oldu
ama onlar en azından gerçek dünyayla bağlantılıydı.
Microsoft gereğinden fazla mı çöktü?
Kesinlikle antitröst problemlerimiz oldu
ama en azından bunların ne olduğunu biliyordum.
Bu çıktığında ise, söylemeliyim ki ilk tepkim dalga geçmek oldu.
İnsanlar bunun uygunsuz olduğunu çünkü durumun ciddi olduğunu söylediler,
insanların aşı olma isteğini kırabileceğini söylediler.
Elbette, aşı üretildiği zaman, bir yönden maskeler gibi olacak:
özellikle de bulaşı önleyen bir aşı olursa,
olabildiğince çok insana ulaşmak, aşının geniş çapta sahiplenilmesini sağlamak
toplum için çok büyük yarar sağlayacak.
Yani buna biraz hazırlıksız yakalandım.
Ne söyleyeceğimi ve yapacağımı bilmiyorum, çünkü bu komplo olayları benim için yeni
ve dedikodulara prim vermeden söyleyebileceğim ne var ki?
Fox News sunucusu Laura Ingraham'ın,
insanları mikroçiplediğimden bahsettiğini düşününce
o anketin sonuçları hiç de şaşırtıcı gelmiyor
çünkü televizyonda duydukları şey bu.
Çok çılgınca.
Açıkça görülüyor ki insanlar gidip virüsbilim çalışmaktansa
daha basit açıklamalar arıyorlar.
CA: TED apolitik bir oluşum ama gerçeğe inanıyoruz.
O yüzden diyorum ki,
Laura Ingraham, Bill Gates'e bir özür ve tekzip borçlusun.
Kesinlikle öyle.
Şu an bunu izliyorsanız ve bir dakika bile olsa
bu adamın bir komployla ilgisi olduğunu düşündüyseniz
beyninizi kontrol ettirmelisiniz.
Çıldırmış olabilirsiniz.
Çoğumuz Bill'i uzun yıllardır tanıyoruz,
bu konudaki tutkusunu ve bağlılığını gördüğüm için söylüyorum:
Siz çıldırmışsınız.
O yüzden artık aşın bunu
ve pandemiyle mücadele gibi gerçek konulara geri dönelim.
Cidden söylüyorum.
Eğer şu an sohbette olan birilerinin önerisi varsa
bu komplo teorilerinden nasıl kurtulacağımızla ilgili
olumlu bir öneri --
çünkü bunlar birbirini besliyor --
"Bunu biliyorum çünkü ben de komplonun bir parçasıyım," falan diyorsanız yazın.
Bilginin güvenilir olduğu bir dünyaya nasıl geri döneceğiz?
Bu konuda iyileşmek zorundayız.
Topluluğumuzdan başka soru var mı?
New York'tan Aria Bendix:
"Vaka artışının ortasındayken enfekte olma riskini düşürmek isteyen biri için
kişisel olarak ne önerirsiniz?"
BG: Eğer evde kalıp dijital görüşmelerle sürdürebileceğin bir işin varsa bu güzel.
Bazı sosyal aktiviteler bile böyle yürütülebilir,
mesela ben arkadaşlarımla hep görüntülü konuşuyorum.
Avrupa'da arkadaşlarım var, kim bilir onları ne zaman görebileceğim
ama konuşmak için düzenli görüşmeler ayarlıyoruz.
Eğer kendini izole edebiliyorsan fazla risk almıyorsundur.
Riski arttıran şey, iş için veya sosyal ortamlarda
diğer insanlarla bir araya gelmek.
Özellikle de vaka sayısı artan yerlerde, zorunlu tutulmayacak olmasına rağmen
umuyorum ki, hareketlilik oranı insanların sorumlu davrandığını
ve ev dışı teması en aza indirdiğini gösterir.
CA: Bill, sana hayırseverlik hakkında soru sormak istiyorum.
Vakfının burada büyük rol oynadığı açık ama genel olarak hayırseverlik hakkında --
Verme Sözü adında bir hareket başlattın,
ölümlerinden önce veya sonra
net varlıklarının yarısını bağışlamaya yemin eden milyarderleri birleştirdin
ancak bunu yapmak çok zor.
O kadar parayı bağışlamak gerçekten zor.
Sanırım sen kendin de, Verme Sözü başladığından beri -- kaç yıl?
On yıl önce olmalı, zamanını tam hatırlamıyorum --
ama o zamandan beri, dünyanın en önde gelen hayırseveri olmana rağmen
net varlığın yaklaşık iki katına çıktı.
Bu kadar parayı, dünyayı daha iyi bir yer yapmak adına
etkili bir şekilde kullanmak zor mu
yoksa dünyanın bağışçıları, özellikle de gerçekten zengin olan bağışçıları,
bunun için bir program hazırlamalı mı?
Mesela, "İşte her yıl için net varlığımın bir yüzdesi.
Belki ben yaşlandıkça bu da artar.
Eğer bu işi ciddiye alacaksam
bu parayı vermeliyim -- bunu etkili bir şekilde yapmanın yolunu bulmalıyım."
Bu adaletsizce ve çılgınca bir soru mu?
BG: Yüzdeyi arttırmak harika olur.
Bizim hem Gates Vakfı hem Verme Sözü olarak temel hedefimiz
insanlara, kendilerini bağlı hissettikleri amaçlar bulmalarında yardımcı olmak.
İnsanlar tutkuları sayesinde verir.
Evet, sayılar biraz önemli
ama dışarıda çözülecek çok sorun var.
Seçimi şöyle yapacaksınız: Hasta birini göreceksiniz,
sosyal hizmetlerden yararlanamayan birini göreceksiniz,
ırkçılığı azaltmaya yarayan bir şey göreceksiniz
ve bu konuda tutkulu olacaksınız, onun için para vereceksiniz.
Ayrıca, elbette bazı hayırseverlik eylemleri düzgün işlemeyecek.
Hayırseverlerin heveslerini arttırmaya hala ihtiyacımız var.
Senin de Audacious Project ile desteklediğin iş birlikçi hayırseverlik --
hayırseverleri bir araya getiren dört beş grup daha var.
Bu harika, çünkü bu şekilde birbirlerinden öğreniyorlar,
birbirlerine güven veriyorlar,
"Ben x kadar para koydum, dört kişi daha buna para koydu,
bu daha çok etki yaratacak," diye düşünüyorlar.
Umarım, belli bir iyiliklerinin iyi gitmediğini öğrendiklerinde bile
bu onlar için zevkli olabilir ve devam ederler.
Yani hayırseverlik oranının yükseldiğini görmek isterim.
Devam eden insanlar için de eğlenceli, tatmin edici bir deneyim
ve hangi aile bireyinin ortak olacağını seçebiliyorsunuz.
Kendim için konuşacak olursam
ben ve Melinda bunu birlikte yapmayı, birlikte öğrenmeyi seviyoruz.
Bazı ailelerde, çocuklar bile aktivitelerde yer alıyor.
Bazen ittirici güç çocuklar oluyor.
Gerçekten çok paranız olduğunda
hâlâ milyon dolarların çok para olduğunu düşünürsünüz
ama milyarlarınız varsa yüzlerce milyonunu vermeniz gerekir.
Kişisel harcamalarınızın aynı seviyede kalması çok büyüleyici.
Bu toplumun kabul edebileceği bir şey
ancak verdiğiniz miktarı arttırmak zorundasınız, yoksa bu vasiyetiniz olur
ve bu durumda yardımlarınızı istediğiniz gibi şekillendiremezsiniz
ve bundan o kadar da zevk almazsınız.
Bunu zorunlu tutmak istemiyoruz
ama evet, sen de ben de hayırseverlere ilham vermek istiyoruz ki
tutkularını ve fırsatları geçmiştekinden çok daha hızlı görebilsinler,
çünkü ırkçılık, hastalık veya başka bir toplumsal sorun olması fark etmeksizin
hayırseverliğin hızlıca gidip yapabileceği yenilikler --
işe yaraması durumunda hükümet de peşinden gidip bunu yaygınlaştırabilir.
Tanrı biliyor ki çözüme ihtiyacımız var,
beklentilerimizi yüksek tutmaya,
zor sorunları çözmemize yarayacak umuda ve ilerlemeye ihtiyacımız var.
CA: Çoğu hayırsever hatta en iyileri bile
her yıl net varlıklarının yüzde birinden fazlasını vermekte zorlanıyor
ancak dünyanın en zenginlerinin, genelde büyük yatırım fırsatlarına erişimi var.
Çoğunun varlığı, her geçen yıl yüzde yedi ile on arasında artıyor.
Gerçekten varlığının yarısını verme şansın olması için, her yıl
varlığının yüzde beş, altı, yedi, sekiz veya onunu vermeyi planlaman gerekmez mi?
Olması gereken şeyin mantığı bu değil mi?
BG: Evet, Chuck Feeney gibi
parasının tümünü bağışlayıp iyi örnek teşkil eden insanlar var.
Hatta Melinda ve ben de bağış oranımızı artırmalı mıyız diye düşünüyoruz.
Dediğin gibi, yatırım konusunda işler birçok yönden iyi gidiyor.
Genel olarak teknoloji servetlerinin durumu iyi,
hatta bu yıl bile, ki bu dünyada yaşananlara tezatlık oluşturuyor.
Ben de hızlanmamız gerektiğine dair bir beklenti olduğunu düşünüyorum
ve hızlanmak için gerekçe de var,
hükûmet birçok ihtiyacı gözden kaçıracak.
Evet, hükûmetin çok parası var ama paranın iyi bir şekilde harcanmasına yardım etmek,
ulaşmadığı yerlere ulaşmasını sağlamak --
ve eğer insanlar gelişmekte olan ülkelere yardım etmeye isteklilerse
o insanların, GSYİH'nin yüzde 15'i kadar çek yazabilecek hükûmetleri de yok,
yani oradaki geniş çaplı sorunlar, pandemiyi bir kenara bırakın,
yalnız ekonominin yarattığı sorunlar bile çok üzücü.
Normalde ileriye giden bu ülkeler için bu durum beş yıl geriye gitmek demek,
hatta bazıları için o kadar sıkıntılı ki ülkenin istikrarı bile tehlikede.
CA: Bill, Melinda ile yaptıklarınıza çok büyük saygı duyuyorum.
Dar bir yolda yürüyorsunuz ve birçok şeyi dengelemeye çabalıyorsunuz
ve dünyayı bütünüyle iyileştirmeye adadığınız zaman ve elbette para
ve tüm bunlara duyduğunuz tutku --
bunlar harika şeyler
ve bize zamanını ayırdığın için sana çok minnettarım.
Çok teşekkürler ve gerçekten, bu yılın geri kalanında da
senin becerilerin ve kaynaklarına her zamankinden çok ihtiyaç duyulacak,
o yüzden iyi şanslar.
BG: Teşekkürler.
Bu eğlenceli bir iş ve ben iyimserim, teşekkürler Chris.
克里斯·安德森（Chris Anderson）： 欢迎，比尔·盖茨！
比尔·盖茨：谢谢。
克里斯：好的， 欢迎你加入这场谈话，比尔。
大概三个月之前，
我们有过一次 关于新冠病毒的对话。
大概是三月底吧，
当时在美国只有不到 1000 人 因为感染而死亡，
而全球的死亡人数还不到 2 万。
然而现在，死亡人数 已经达到了 12 万 8 千人，
全球死亡人数超过了 50 万，
只用了
短短三个月。
你对下半年的疫情有什么判断呢？
你了解了很多预测模型，
你觉得最坏和最好的情况是什么呢？
比尔： 其实有非常多的可能性，
比如到了秋季的时候，
死亡率可能会比四月份
最严重的时候还要高。
如果有许多年轻人感染了，
最终他们就会再把 病毒传染给老年人，
所以在养老院里，
和流浪汉的收容所里，
死亡人数就会大大增加。
在科技创新方面，
包括诊断、治疗、疫苗等，
都有了很大的进展，
但是这并不能改变一个事实，
那就是这个秋季美国的 疫情可能会很严重，
并且比我上个月预测的还要严重。
因为我们逐步复工，
人们不戴口罩，
所以新冠病毒正在许多城市蔓延，
而这种传播速度是前所未有的，
所以这将是一个挑战。
让死亡率降低到
每天 500 人以下是不太可能的。
但是二次爆发的几率却很大，
死亡率甚至会攀升到 一天 2000 人，
这都是因为我们 没有保持社交距离，
没有像四五月份的时候那样
居家隔离。
并且我们知道，这个病毒 在一定程度上是季节性的，
所以包括温度、湿度、 更多的室内活动等影响，
会导致感染率
在秋季有所增长。
克里斯：所以如果 按照这个增长速度
推断美国的疫情情况，
到最后，
如果我们没有控制好，
仅在今年就会有 超过 25 万人死亡。
而到了今年年底，
全球会有超过百万人死亡。
有没有证据表明高温
其实会帮助我们抑制病毒？
比尔：这个我们还不能确定，
但是健康指标和评估研究所（IHME） 确实曾尝试用环境因素，
像温度和湿度，
来解释为什么五月的疫情 并没有之前那么严重。
当我们开始出行，
这个模型显示， 感染和死亡人数也会增加。
并且这个模型 也一直希望能够表明，
是否能够用季节性来解释，
为什么五月份没有那么严重，
为什么六月份 并没有之前那么严重。
并且我们也观察到，在南半球，
像巴西，
那里目前是冬季，
现在所有的南美洲国家 都已经有了大规模的传染。
病毒也在南非迅速传播。
幸运的是，澳大利亚和新西兰
是仅有的几个 没有很多确诊人数的
南半球国家。
即使他们在很努力地防疫，
也仍然会说， “我们又确诊了 10 例，
这可不是个小数目， 我们得严格防控。”
所以他们才成为了能把确诊人数 降到最低的那几个国家。
这些测试、隔离和追踪
都能帮助他们 把感染人数降到接近 0。
克里斯： 更方便的隔离促使
和更低的人口密度 可能会帮助他们控制疫情。
当然还有明智的政策。
比尔：是的， 所有数字都在飞快增长，
一点点努力都会有很大的帮助。
这不是一个简单的局面。
拿美国的确诊人数来说，
追踪接触者是尤其重要的，
但这并不会直接把感染率降到 0，
只是会把确诊人数降低一点，
但目前确诊人数实在是太多了。
克里斯：在五六月份的时候，
美国的确诊人数 比预估的要好一些，
这有可能是因为天气转暖。
你会把我们现在所看到的局面
当作一个爆发的预警吗？
比尔：是的，
比如像纽约地区，
确诊人数在持续下降。
但是在其他地方，
比如美国南部，
确诊人数在持续增加。
并且年轻人的确诊率
甚至要比一些疫情 严重的地区还要高。
很明显，年轻人开始外出活动，
并且比老年人外出频率要高，
所以现在感染的 主要人群是年轻人。
但是有的家里有不同年龄的人，
有人在养老院工作，
不幸的是， 这些人都很容易被感染。
而这样就会
导致很多老年人确诊。
所以死亡率就会开始增长。
而现在的死亡率已经
从每天 2000 人 降低到差不多 500 人了。
克里斯：这是不是因为 在确诊人数和死亡人数中
有三个星期的时间差？
也有可能是因为
一些有效的防护
让死亡率
下降了一点点，
并且我们对病毒了解更多了？
比尔：是的，如果医院 没有超负荷运转的话，
死亡率一定会低一些。
当意大利的医院超负荷的时候，
还有西班牙， 甚至是纽约初期的时候，
还有中国，
医院甚至都不能提供 基本的医疗设施，
像氧气等等。
我们在英国的基金会发现，
除了瑞德西韦，
唯一被证明有一定疗效的
就是地塞米松，
而且是给重症病人用的。
这个药会减少大概 百分之二十的死亡率。
所以这些药物的需求也很大。
现在没有数据证明 羟化氯喹有效，
所以这个试验基本上 就不会再进行了。
现在还有少数几个实验在进行。
但是所有我们尝试过的东西，
包括单克隆抗体，
我们在秋季的时候 将会有更多的手段。
所以说到死亡率，
好消息是我们已经 取得了一定的进展，
并且在秋季的时候 会有更多进展，
到时候我们应该 会有单克隆抗体，
这是我最期待的疗法。
克里斯：其实我想让你 再详细地说说
关于死亡率的问题。
在一个正常运转的医疗系统里，
像是在美国，如果 没有那么多人的话，
现在的死亡率大概会是
全部确诊人数的 1%？
你是怎么想的？
会低于百分之一吗？
比尔：如果你把每一个 病例都统计上，是的。
死亡率会低于 1%。
有的人会说 0.4%，0.5%。
当你把无症状感染者 也计入考量的话，
死亡率就会低于 0.5%，
这是个好消息。
新冠病毒本可能是一个 死亡率 5% 的病毒。
这个病毒的传播性
比许多专家预料的还要强。
无症状和轻度症状感染者 也会传染很多人，
因为他们不咳嗽，
完全没有任何预兆，
但许多的呼吸道疾病 都有咳嗽的症状。
在潜伏期， 新冠感染者是不会咳嗽的，
还能正常唱歌、大笑、说话。
尤其是这些超级传染者，
携带很多病毒的人，
造成的传播
这是比较惊人的。
所以专家们也不得不承认。 “哇，这是我们没有预料到的。”
因为无症状感染者的高传播率
和没有咳嗽等症状，
所以这和普通流感 或者肺结核并不太一样。
克里斯：是的，这就是 新冠病毒的狡猾之处。
我想知道无症状感染者的传播率
占总传播率的多少呢？
我听说仅仅轻症状感染者
就占了一半的传播率。
比尔：是的，如果你考虑 轻症状和无症状感染者，
那么大部分的研究都会表明，
他们的传染率大概占 百分之四十左右。
在上呼吸道的病毒
跟下呼吸道是没有关联的。
有些人的上呼吸道感染很严重， 但肺部却不太受影响。
而在肺部里的病毒会 让你感到非常的不适，
其他器官也会，但主要是肺部。
所以你就会去医院寻求治疗。
传染方面最坏的情形，
就是那些 上呼吸道感染较重的人，
但是肺部基本上没有感染，
所以他们就不会去医院。
克里斯：是的。
如果把所有的无症状感染者
都计入轻症状感染者里，
会有超过 50% 的传染率
来自无症状感染者吗？
比尔：是的，传染率其实更难评估。
我们已经看到一些爆发地，
所以对疫苗还有很大的疑问：
除了自己做好防护，
实验要证明的就是
疫苗会不会防止你传染给别人？
克里斯：这个疫苗
是一个很关键问题， 我们还会深入聊一下。
但是在这之前，
在过去的几个月里，
有没有任何其他的发现，
需要我们对新冠病毒 采取不同的措施？
比尔：我们还不能确定 谁是这些超级传染者，
像是具体的个人信息之类的，
有可能我们永远都不能确定，
因为这个人可能是任何人。
如果你能找到他们，
他们就是主要的传染病携带者。
而只有少数人会携带 这样致命的病毒。
但是遗憾的是，我们无法找到他们。
如果你们在一个房间里，
没有人说话，
传染率就会大大降低。
这就是为什么，虽然 在飞机上可以传染病毒，
但被传染的概率比你想象的要小。
因为这不像合唱团或者餐厅，
你不会在说话的时候大口喘息，
就像很多室内环境一样。
克里斯：嗯。
你怎么看待不戴口罩
坐飞机的人？
比尔：如果飞机是他们家的， 那就没有任何问题。
如果飞机上有别人，
这就是对别人的健康不负责任了。
克里斯：在疫情的前期，
世卫组织并没有建议人们戴口罩，
他们担心在一线工作的 医护人员会没有口罩用。
现在看来，这是不是 一个巨大的错误？
比尔：是的。
所有的专家都对此感到难过，
而这与无症状感染者有关。
如果人们表现出强烈的症状，
像是埃博拉，
你就会知道自己生病了， 并且主动自我隔离，
那么你就不会戴口罩外出了。
而对于口罩的重要性，
所谓医用口罩和普通口罩
有不同的生产链，
或者我们能把普通的 口罩进行大规模生产，
又或者口罩能防止轻症状感染者
和无症状感染者的传播，
这些都是错的。
但是这不是一个阴谋论。
只是我们现在更了解这个病毒了。
甚至现在，我们在 口罩的好处上所犯的错误
也比我们愿意承认的要高，
但这确实是一个显著的好处。
克里斯：好的，我想问几个
观众提出的问题。
我们一起来看看。
吉姆·皮托夫斯基问： “你觉得现在复工是不是为时过早，
如果是的，美国应该 继续抗疫到什么阶段？”
比尔：问题在于利弊之间的平衡。
其中有一些好处，比如开学。
但是风险就是人们可能 会因为上学而受到感染。
这些问题都是很难决策的。
并且我认为没有人可以说，
“我知道怎样权衡利弊。”
要了解疫情传播在哪里发生，
以及年轻人确实会被感染，
而且他们是多代传播链的一部分，
我们应该把这个弄清楚。
如果只是从医疗方面看，
我们确实复工太早了。
但是在精神上的“复工”，
接受正常医疗救治，像是疫苗，
是有好处的。
我觉得一部分复工是弊大于利的。
这么快让酒吧恢复营业，
对心理健康有那么重要吗？
也许没有。
所以我觉得复工并没有 我们想象的那么美好。
并且我确信，随着我们 对病毒的深入了解，
就会发现我们不应该这么快复工。
但是像学校等地方，
甚至今天，
一些内城区的学校，
我对这样利弊的权衡
也不是非黑即白的。
让孩子们重新回到学校 上学是一件极大的好事。
但是其中的风险呢？
如果是在一个 确诊人数没那么多的地方，
我认为在那利是大于弊的。
你们也可能会感到惊讶——
确诊病例如果持续增加的话， 学校可能会重新关闭，
要做到这一点并不容易。
不过我认为在整个美国，
肯定会有一些地方 是不值得冒这个风险的。
对于任何一个不平等的方面，
这场病毒都更加恶化了这个情况：
行业种类、是否有互联网、
学校上网课的能力。
对于白领们，
人们很不情愿承认，
其中的一些人在家里
就是会更有效率些， 并且能享受更加自由的时间。
当你知道很多人还在挣扎，
他们的孩子们没法回去上学，
这种感觉也的确很糟糕。
克里斯：确实。让我们 看看下一个问题。
[ 娜塔丽·明尼潘达 ] “在卢旺达，
早期的政府干预是很有效的。
你建议美国政府 现在采取哪些措施呢？”
比尔，我梦想着有一天你能
成为抗疫的领导者，
有能力说服大众。
你会怎么做？
比尔：这些科技创新
就是我跟基金会最擅长的地方。
很明显，一部分 复工的政策过于急躁了，
但是我认为大家
可以一起努力。
我们需要领导力。
并且能承认我们还有 许多问题需要去解决，
而不是把它变成一个政治问题。
“我们做得真好，不是吗？”
不，我们做得不好。
但是还有很多事情是很多人，
包括专家们既然没搞清楚的。
大家都希望要是能早一点 实施这个计划就好了，
比如早一个星期。
这些科技创新，
就是基金会在研究的，
抗生素、疫苗等等。
我们有深厚的专业知识，
并且这都是私营部门所没有的，
所以我们可以 以中立的态度和政府
以及目标公司合作。
特别是如果你是非赢利机构，
谁应该拿到资源？
没有市场信息能指明这一点。
专家们说：“好吧， 这个抗生素可以批量生产。
这个疫苗可以批量生产。”
因为我们很难 同时生产这两个东西，
而且是跨公司生产的， 这是以前从未出现过的情况，
比如一个公司发明了疫苗，
之后许多公司将效果最好的疫苗
以最大规模投入生产。
所以我可能会重点协调这些事项。
但是我们需要 一个对民众开诚布公的领导者，
能够实事求是，
以身作则，
并且推动创新。
克里斯：在谈论这些话题的时候，
你必须能够服众。
我真的很佩服你。
但是当你跟安东尼·福奇谈话的时候，
许多人都认为福奇是个很聪明的人。
但是有哪些事是他也无能为力的，
在这种情况下
他无法履行全部职责的？
比尔：福奇博士在他力所能及的时候 都会尽可能发表一些意见。
即使他说的事情都很现实，
他的威望已经根深蒂固。
他可以按照他的方式来说话。
通常情况下，疾控中心 应该是主要的发声机构。
这并不是绝对的，
但是在以前的流行病爆发期间，
疾控中心里的专家
起到了主要的领导作用。
他们的专业就是这个。
所以当我们说我们能不能依靠福奇， 而不是疾控中心，
是有点奇怪的。
福奇是个非常棒的研究人员。
特别是在疫苗方面，他很有经验。
有时候他会听取别人的意见，
关于传染病学的意见，
并且解释得很清楚。
他会承认，
“我们可能会有二次爆发，
这就是为什么我们要这么做。”
他的建议能被说出来是一件好事。
克里斯：有时候吧。
让我们来看看下一个问题。
妮娜·格雷戈里问， “如果新冠疫苗研发成功了，
你和你的基金会将如何解决 哪些国家优先得到疫苗等
伦理问题？“
比尔，正好可以借这个机会
跟我们说说疫苗实验 进行到哪个阶段了，
以及我们在关注新闻时，
我们应该想到哪些问题。
比尔：目前有三种疫苗，
如果的确有效的话， 那就是最早的几个了：
Moderna，很遗憾的是， 大规模生产比较困难。
如果能做到的话， 大概率美国会是其主要市场。
然后还有牛津的 阿斯利康（AstraZeneca），
最后是强生。
这是最早的几个疫苗。
我们还有动物实验的数据，
虽然看起来很好，但还不能 百分百确定是否可靠。
尤其是对老年人有没有效；
在接下来的几个月里 我们也会有人体实验数据。
这三个疫苗都会通过 安全性和药效试验。
虽然不能百分百满足我们的需求，
但是我们也会尽量大规模生产。
今年年底之前， 我们就可以大规模生产了。
无论第三阶段是否能成功，
无论今年年底能不能完成实验，
我都不抱太大希望。
在第三阶段会测试安全性
和药效，
这些实验也会逐渐开始。
之后三到四个月，
可能会有四到五个 不同种类的疫苗出现：
诺瓦瓦克斯（Novavax）， 赛诺菲（Sanofi），默克（Merck）。
我们为很多这类疫苗 都投入了资金以支持大规模生产——
目前还在进行一些复杂的讨论——
为了让这些工厂为贫穷的国家生产，
也就是所谓的中低收入国家的国家。
那些能大规模生产的工厂，
像是阿斯利康和强生，
我们会关注
那些低成本的疫苗，
这样一个工厂 可以生产 6 亿支疫苗。
疫苗的大批量生产
是可行的，
但是我觉得在今年年底 还不太可能实现。
这已经是最好的情况了，
现在只有几个疫苗在实验中，
通常失败率会很高。
克里斯：比尔，
如果你和你的基金会 并没有参与其中，
市场形势会不会因此而改变？
比如，一旦有效的疫苗 可以投入生产，
富有的国家就会蜂拥而至，
抢夺最初的少量产品——
毕竟疫苗生产也需要时间。
那么那些贫穷的国家就没有疫苗了。
但是你现在
为很多候选疫苗
保证了工厂的产量，
你也在想办法让那些贫穷的国家
能够分到一些疫苗，
是这样吧？
比尔：并不只有我们，不过没错。
我们处在中心的位置，
和另外一个组织合作建立了CEPI, 即联合流行病预备中心，
欧洲的领导者们也表示了赞同。
现在有专家去一一查看每一个疫苗，
然后评估，“在哪有能力生产
这样的疫苗的工厂呢？”
我们该怎么分配这笔初始资金？
我们可以把钱投资到其他地方的
时间点是什么？”
私营部门里
这方面的一些专家
也在为我们工作。
我们在疫苗方面是有一定权威的，
有能力协调资源和生产。
通常情况下，美国会 把这当作一个国际问题，
并且参与其中。
不过目前为止， 政府对此还没有任何举动。
我在跟国会和行政部的人讨论，
等下一波救助金发放的时候，
是不是可以用这笔钱中的百分之一
来帮助全世界。
这是有可能的。
但是很遗憾，
这个方案还不成熟，
世界还没有就此达成共识。
很多人都在参与， 包括我们的基金会，
尝试找到一种新的策略，
包括针对贫穷国家的策略，
这些国家的死亡率 和受到的冲击程度比较高，
它们的医疗系统都在超负荷运转。
除了在欧洲和美国 有这么高的死亡率，
大部分的死亡病例 都出现在发展中国家。
克里斯：我希望自己能够
偷听你和梅琳达是怎么说的。
因为这些领导人知道的更多，
而他们犯下的“罪行”， 就这么说吧，
当我们有一个共同的敌人的时候，
不戴口罩
就是抛弃了整个世界。
我们应该一起抗疫，
而不是
在不同国家之间挑起冲突，
比如哄抢疫苗。
当然，历史会证明一切，
这简直让人忍无可忍。
对吧？我没漏掉什么吧？
比尔：事情并不是这么简单的。
到现在为止， 美国比任何一个国家
都投入了更多的资金
来研究疫苗。
而这个研究并不是限制性的。
这并不是说， “如果你拿了我们的钱，
你就得给美国付使用费。”
他们确实给基金会投入了很多钱，
但是为了所有人的利益。
但是目前他们之投资了美国的工厂。
让这个问题变得棘手的是， 在所有其他全球卫生问题上，
美国在根除天花方面完全领先，
在根除脊髓灰质炎方面也一样， 有着关键的合作伙伴：
疾控中心、世卫组织、扶轮社、 联合国儿童基金会，以及我们的基金会。
那么在艾滋病方面， 在布什总统的领导下，
通过两党的携手合作， 我们启动了令人难以置信的
总统防治艾滋病 紧急救援计划（PEPFAR），
拯救了上千万条生命。
所以整个世界都在期盼着美国
至少能在资金和方法上做领头羊。
像是如何让这些工厂为全世界运作，
或只是防止美国输入性感染，
或者是让全球经济运转起来。
能有海外的需求
对于美国的工人们来说是好事。
所以现在全世界
对到底哪些方法有效， 依然没有明确的答案。
于是都很好奇， “究竟是谁在领导这一切？”
最差的状况就是 我们退出了世卫组织，
而我希望能够在某处程度上
撤回这个决定。
因为我们需要和世卫组织
一起协调合作。
克里斯：一起来看看下一个问题。
阿里-卡沙尼问道： “有没有一些手段
能有效处理这个全球危机？”
比尔：除了及早行动，
我们还可以监测这些 核酸检测阳性患者的
血氧饱和度，
就是血液里的氧气含量。
只需要一个非常廉价的检测仪，
然后尽早把他们转入就近的医院。
奇怪的是，病人们并不知道 自己的病情要恶化了，
这涉及到了有些有趣的病理学知识， 但我不打算深入介绍。
德国的死亡率是比较低的，
而他们就是这样监视病人的。
当然，当你去到这些地方的时候，
你就会了解到，即使这些 呼吸机是非常有帮助的，
但在前期却被过度使用了，
而且使用不当。
所以当前，医生们的 治疗手段都是非常先进的。
大部分策略都是全球适用的。
用血氧饱和度 作为前期监测的指标，
这样就可以大范围掌握病情。
但是在这一点上， 德国是第一个做到的。
当然，地塞米松 也很便宜，是口服的，
所以我们可以大量生产，
并推广到全世界。
比尔，我很想知道，
当你自己经历 这些事情的时候是什么感受。
因为，很奇怪的是， 如果有人接触过你，
就会知道你对公共健康研究的 热情和善心，
但是还是有一些人在传播 非常夸张的阴谋论。
我刚刚和一个 监管社交媒体的公司
Zignal 交流过。
他们说，我觉得仅仅是在脸书上，
就有超过 400 万的帖子，
是关于你和新冠病毒阴谋论的。
我看到一个投票显示， 百分之四十的共和党
觉得你们推出的疫苗
将会在人们的身体里植入 芯片来追踪他们的位置。
我想说，这个数字简直难以置信。
有的人对此十分认同，
有的人在福克斯新闻上 不断提到这个话题，
也有的人对此深信不疑，
甚至把它当成一种威胁。
你好像总是对此一笑了之，
不过说真的， 又有谁经历过这些呢？
你是怎么做到的？
现在是什么世道，
竟然让这种流言到处散播？
我们该怎么做才能改变这种风气？
比尔：我也不知道。
阴谋论
是一个比较新的东西。
我是说，微软也有这种言论，
但是这至少是跟 现实生活相关的，对吧？
Windows 系统崩溃得 是不是太频繁了？
我们肯定面临着 一些反垄断的问题,
但是至少我知道这是什么。
当这种情况发生，我得说,
我的直觉就是， 开个玩笑就过去了。
有人认为这么说不太好,
因为这是一件很严肃的事情,
会导致人们对接种疫苗更加抗拒。
当然，当我们有了疫苗,
就像口罩一样，
就会有很多人去接种，
特别是可以阻止传染的疫苗，
这个巨大的群体福利
会驱使人们大量的接种疫苗。
所以我有一点不确定
自己该说什么，或者做什么。
因为对我来说， 阴谋论是一个新事物。
所以对于一个 我太不相信的东西，
我能说什么呢？
事实上福克斯新闻的解说员 劳拉-英格拉姆（Laura Ingraham）
说过这个植入芯片的事情，
这个调查结果 并不是很出乎意料，
因为这就是人们在电视上听到的，
是毫无根据的。
人们通常只会去寻求 一个简单的解释，
而不是去仔细研究病理学知识。
克里斯：我想说，
TED 的政治立场是中立的。
但是我们相信真理。
我想说：
劳拉·英格拉姆，你欠比尔·盖茨 一个道歉，并且应该撤回你的言论。
你应该跟他道歉。
在观看这个视频的人，
如果你认为这个人 跟某个阴谋论有关，
你需要好好反省一下，
这种想法简直不可理喻。
我们很多人都认识比尔很多年了，
并且也见证了他对 公共卫生保护的决心。
我们可以告诉你， 你的想法很疯狂。
别再执迷不悟了，
去专注于抗击病毒 过程中的一些困难吧。
老实说，
如果观众中的任何人
在摆脱阴谋论方面
有任何积极的建议，
因为这背后有一个连锁效应。
你会有“哦，我这么说是因为 我就是这个阴谋论中的一部分。”
或者之类的想法。
我们如何才能回到一个
信息可靠的世界呢？
我们需要做得更好。
我们还有别的问题吧？
来自纽约的 阿里·班迪克斯问：
“你对那些想在 疫情越来越严重的地方
保护自己的人有什么建议？”
比尔：如果你 有一份工作，那很好。
你可以呆在家里， 通过网上会议工作，
甚至一些社交活动 也可以在网上进行。
我会跟很多朋友通视频电话。
我有一些在欧洲的朋友， 谁知道我什么时候才能见到他们，
但我们还是会时常打电话。
如果你把自己隔离起来的话，
感染的几率并不是很大。
但是如果你跟很多人 聚在一起的时候，
无论是同事还是朋友，
感染的几率就会高很多，
特别是在这些疫情高发的地方。
即使政府不会强制隔离你，
希望出行的人数也会少一点，
并且尽量减少 在外与人接触的机会。
克里斯：比尔， 我还想问问你
关于慈善的事情。
很明显，你的基金会 在这其中起到了巨大的作用。
但是说到整个慈善领域，
你发起了这个“赠予誓言”活动。
将这些保证会在去世前
把自己一半的财产 捐赠出去的亿万富翁
聚集起来。
但这是很难做到的，
一下子捐出去那么多钱 是很难做到的。
我觉得，你自己
从“赠予誓言”活动开始的时候——
大概十年之前吧， 我也记不太清了——
你的身价从那时候就翻了一倍，
尽管你还是世界上 最主要的慈善家之一。
把这些钱有效地捐出去
来改变这个世界，是不是很难？
还是说，这些捐赠者，
尤其是这些非常富裕的捐献者们，
开始形成了一个捐赠的习惯，
好比说，“这是我 每年身价的百分之几。
当我慢慢老了，
捐赠的钱款有可能增加。
如果我认真做这件事的话，
我得找到一个
能有效实现目标的方法。”
这个问题听起来合理吗？
比尔：多捐赠当然是件好事。
贝茨基金会和“赠予誓言”的目的都是
去帮助人们找到自己的目标。
人们都有助人为乐的善心
是的，钱款很重要，
但是有那么多人需要帮助。
当你看到有个人生病了， 你可以去帮助他。
或是有个人没有得到社会帮助， 你可以去帮助他。
或者你看到一个能减少 种族歧视的事物，
你非常热心， 就会全身心投入进去。
当然，
有的慈善家的贡献 并不会解决问题。
我们确实需要把慈善家的 目标设高一些。
通过 TED 的“大胆项目”
组织起来的合作性慈善，
还有另外四到五个慈善家组织，
这些都是非常棒的实践。
他们可以彼此学习，
通过彼此来树立自信。
他们就会觉得，“每个组织， 包括我自己，都投入了一部分资金，
这样我的影响力也会随之提升，”
即使他们发现其中 一项捐献的效果并不是太好，
我也希望他们能觉得开心，
而且想要继续合作下去。
所以慈善事业，是的，
我想让捐款率上升。
而捐献者也可以
乐在其中，
很有成就感。
你可以和家人一起做。
比如我，梅琳达和我 非常喜欢一起做这些事情，
一起学习。
在一些家庭里，孩子们 甚至也会参与进来。
有时候孩子们也可以推动进展。
当你有很多钱的时候，
你仍然会觉得一百万是很多钱。
但是如果你有几十亿，
你可能就会捐出上亿的财富。
有趣的是，就你个人支出来说，
你本身的财富地位 并没有什么改变，
对社会地位也没什么影响。
但是当你捐赠的时候， 你需要放大规模，
要不然就成了你自己的心愿。
那样你所带来的影响和 个人体验也会不太一样。
所以不是——
我们不想强制要求，
但是的确， 我们都想启发慈善家们
去发现这些梦想， 发现这些机会，
而且要以比以往更快的速度。
无论是因为种族、疾病， 还是其他的社会问题，
慈善事业的创新 都可以发展得很快，
如果效果不错，政府 也很可能会介入，并扩大规模。
上帝知道我们需要解决办法，
我们需要这种希望和过程，
我们对此的期望很高，
希望许多难题可以得到解决。
克里斯：大部分的慈善家， 甚至是最有名望的那几位，
也会觉得每年把身价的 百分之一捐出去很难。
而世界上最富裕的几个人
也和政府的投资项目有联系。
他们其中的很多人每年的 财富增长速度达到了百分之七到十。
是不是可以这样说，
要想把一半的财产捐出去，
你将来可能迟早得每年
捐出你的净资产的 百分五到百分之十？
这样理解没错吧？
比尔：是的，有些人， 像恰克 · 弗里尼（ Chuck Feeney），
把所有的财产都捐了出去， 而且给我们做了一个好榜样。
就连我和梅琳达也讨论过这个事情， 我们是不是也应该捐多一点？
就像你说的，我们很幸运，
可以投资不同的领域。
总体而言， 科技行业的财富很表现不错，
即便是在今年，
在这个特殊时期，
和其他行业形成了鲜明对比。
我的确认为我们应该 加快这一进程，
我们也有理由这么做，
而政府则会错过很多机会。
是的，政府有很多很多钱，
但是帮助他们花在对的地方，
帮忙他们找到那些 需求还没有被满足的地方。
如果人们愿意为发展中国家捐款，
而他们的政府无法提供
相当于本国 GDP 的 15% 的资金，
那么所带来的负面影响， 仅仅从经济情况来看——
撇开大流行疫情不谈——
也是很糟糕的。
这些国家在发展的道路上
相当于要经历五年的衰退，
在一些情况下，其严重程度
甚至会导致一些国家 连维持自身的稳定都成了问题。
克里斯：那么比尔，
我对你和梅琳达 所做的一切表示敬意——
你走上的一条少有人走的路，
去尝试不同的东西，
你为了改变世界而付出的时间，
当然还有财富，
以及你对此付出的一腔热忱——
真的太了不起了。
非常感谢你抽出时间来 参与这场对话。
非常感谢。
我相信，下半年，
这个世界会比以往任何时候 都更需要你的能力和资源。
祝你好运。
比尔：谢谢你。
我很热爱我的工作，对未来也很乐观。 谢谢你，克里斯。
克里斯·安德森：歡迎，比爾·蓋茲。
比爾·蓋茲：謝謝。
克：比爾，很高興你能來。
大約三個月前， 我們在 TED 對談上
談過這次疫情，
當時，我想只有不到—— 我想應該是三月底——
那時，美國的死亡人數 還不到一千人，
全世界還不到兩萬人。
現在美國的死亡人數 是十二萬八千人，
全世界則是超過五十萬人，
才短短三個月。才短短三個月。
今年下半年，你認為 可能會是怎樣的狀況？
你研究很多模型。
依你所見，最好 和最糟的情況會是什麼？
比：不幸的是， 可能的情況範圍非常大，
包括有可能等到進入秋天時，
我們的死亡率會追上
至今死亡率最高的四月期間。
若有許多年輕人受到感染，最終，
他們會再次傳染給老人，
會進入到安養中心、遊民收容所，
有許多人因疫情而死的地方。
我們等下可能會 概略談到創新軌跡——
診斷、治療法、疫苗——
那裡有很好的進展，
但都無法從根本上改變一個事實：
今年秋天美國的狀況可能會很糟，
比我在一個月前預期的更糟，
我們又回到了高移動性，
不戴口罩，
現在病毒已經大舉入侵許多
以前沒有病毒的城市裡，
所以這會是個困難的挑戰。
絕對不可能遠低於目前的死亡率，
而目前是一天五百人死亡。
但有極大的風險 死亡率會再次升高，
升至以前曾經發生過的 一天兩千人死亡，
因為我們沒有保持距離，
行為改變的程度
沒有像四月、五月那樣。
我們知道這種病毒 某種程度上是季節性的，
所以感染力
受到溫度、濕度、 待在室內時間變長的影響，
在進入秋天時會更強。
克：所以美國有種可能情況是， 如果依據這些數字向前推斷，
我們最後可能會有 超過二十五萬人死亡，
如果今年我們不小心謹慎，
到了年底全世界的死亡人數
可能會達「數」百萬。
有沒有證據顯示
夏天的高溫對我們真的有幫助？
比：沒有絕對確定，但，肯定的是
健康指標和評估研究所的模型 肯定會想要使用
季節，包括溫度和濕度，
來試圖解釋為什麼 五月的狀況沒有更糟糕。
所以，當我們走出來， 移動力數字又更高，
模型就預期會有更多人
因此被感染、死亡，
而模型一直要表示：
「但我得要用這種季節性
來配合說明為什麼五月沒有更糟，
為什麼六月沒有更糟。」
我們發現，在南半球，
比如巴西，
季節和我們相反，
現在整個南美洲的疫情都很嚴重。
南非的疫情惡化非常快速。
幸運的是，澳洲和紐西蘭， 南半球最後的國家，
感染案例還很少，
雖然它們必須要持續不斷對抗，
他們談的是：「喔，新增十個案例，
好嚴重，我們得擺脫這個情況。」
它們是少數幾個厲害國家， 能把數據壓到很低，
低到檢測、隔離、追蹤
對它們是有用的， 能讓案例數接近零。
克：也許比較容易隔離 也是有幫助的，
且人口密度比較低。
但無論如何，他們都有睿智的政策。
比：是的，一切都是指數增減，
做得好一點，就有很長遠的影響。
這不是線性的賽局。
要知道，若要追蹤接觸者， 以我們美國的病例數，
是非常重要必須要做的，
但也不可能讓回到零確診。
可以協助減少案例，
但數字太大了。
克：在美國，五月和六月時，
數字比一些模型預測的要好些，
假設可能的原因之一 是天氣比較溫暖。
現在我們所見的狀況，你是否會說
美國確診數增加的情況已經告急？
比：是的，是——
比如，在紐約地區，
確診數持續某種程度地下降，
但在美國其他地方，
現在主要是南部，
增加的人數足以將之抵消；
且年輕人檢測出陽性反應的比率
比我們在受災嚴重的地方
所見到的比率還要高。
所以，很顯然，年輕人的移動力
大於老年人的，
所以目前感染者的年齡結構很年輕。
但因為有多代同堂的家庭，
有人在安養中心工作，
不幸的是，還會走上回頭路，
時間延遲以及傳播 都會回到老人身上，
這就會讓死亡率再次升高。
目前死亡率已經下降——
從兩千人大大下降到 目前約五百人。
克：有部分是因為案例數
和死亡人數之間有三星期的延遲嗎？
也可能有部分是因為
過去有一些有效的干預手段，
讓我們真的能看見整體死亡率
有下降一些的可能性，
因為我們已經有更多額外知識了？
比：是的，在沒有負載過重時，
死亡率一定會比較低。
以義大利為例，他們在超載時，
還有西班牙，紐約最初的時候，
中國肯定也是，
在那種時候，甚至無法 提供基本的東西，
比如氧氣等等。
我們在英國成立的基金會 做了一項研究，
發現除了瑞德西韋之外，
只有一種藥物被證明有療效，
就是地塞米松，
對重病的病人，
死亡率可以減少約兩成。
離充分供應這兩種藥物還很遠。
而羥氯奎寧從未有正面數據，
大概就這些了。
還有一些試驗在進行中，
但所有嘗試過的藥物，
包括最終也拿來測試的單株抗體，
讓我們在秋天會有 一些額外的工具可以用。
所以，談到死亡率，
好消息是，我們已經有一些創新，
甚至秋天還會有更多。
我們應該會開始有單株抗體，
這是最讓我感到興奮的療法。
克：我其實等下就要問你這件事，
但我們先把死亡率的拼圖拼起來，
在運作良好的健康體系中，
比如美國醫院沒有過載的時候，
以你的看法，目前，
概略的死亡人數是否一直維持是
總案例數的一個比例？
我們也許在 1% 以下？
比：若所有的案例 都找出來了，是的，
一定低於 1%。
有人主張是 0.4、0.5。
如果你把無症狀感染者也納入，
可能會低於 0.5，
那是好消息。
這種疾病有可能是 死亡率 5% 的疾病。
這種疾病的傳播動態
比專家所預測都還要更困難。
症狀前個案和無症狀個案 造成散播的情況，
以及這種疾病並不像咳嗽，
讓你注意到「嘿，我在咳嗽」——
它不像大部分的呼吸道 疾病會讓你咳嗽。
這種疾病在初期時並不會咳嗽，
是你在唱歌、說笑的時候，
特別是身上有非常大量 病毒的超級傳播者，
造成病毒散播，這點十分新奇，
就連專家也說： 「哇，出乎我們意料之外。」
無症狀散播的量很大，
且又沒有咳嗽元素，
讓它完全不像流感或結核病。
克：是的，那正是 這種病毒的狡詐之處。
無症狀感染者造成的傳播
佔了總傳播的多少百分比？
我聽過的數字是， 總傳播數中有多達半數
基本上是症狀前造成的。
比：是的，如果症狀前也算的話，
大部分的研究顯示，約為四成，
還有些人始終都沒有出現症狀。
在上呼吸道區域的病毒量
某種程度是不相關的。
有些人在上面這裡有許多病毒， 但在肺部中卻很少，
真正造成嚴重症狀的 是肺部中的病毒——
還有其他的器官， 不過主要是肺部——
那時你才會去尋求治療。
所以，在散播方面最糟糕的情況
就是有人在上呼吸道有很多病毒，
但肺部幾乎沒有，
所以他們不會去尋求照護。
克：是的。所以， 如果把從來沒有症狀的個案
和症狀前個案加在一起，
總傳播當中是否會有超過五成 來自沒有症狀的個案？
比：傳播是很難測量的。
要知道，我們看到某些熱點，
但疫苗有一個大問題：
疫苗測試是要知道 除了讓你不生病，
是否還讓你不傳播？
克：疫苗是個很重要的問題， 我們要來談談它。
但在此之前，先談談 在過去幾個月，
是否有驚人新發現，
真會影響我們因應病毒的方式？
比：我們還無法找出超級傳播者
有什麼樣的特徵， 且可能永遠找不到。
那可能是很隨機的。
如果你能辨識出他們，
大部分的傳播都是他們造成的，
那些有非常高病毒量的少數人。
但很可惜，我們還沒搞懂這一塊。
傳播的模式，
若你在一間房間中，沒有人說話，
傳播就會少很多。
這可以部分說明 為什麼飛機雖然可以傳播，
就時間相鄰度測量來說， 實際情況卻比預期少很多，
因為在飛機上不像在合唱團或者餐廳，
你呼出的氣體不會像在大聲說話那樣，
比較像是在其他室內環境那樣。
克：嗯，對於有人 上飛機卻拒絕戴口罩，
在倫理面上，你有什麼的看法？
克：如果那架飛機 是你的，那沒關係。
如果機上有其他人，
那就是在危害其他人。
克：在疫情初期，世界衛生組織
並不建議大家戴口罩。
他們擔心會搶走前線 醫療服務提供者的口罩。
現在回頭看，他們是否犯了大錯？
比：是的。
所有專家都感覺很糟，
口罩的價值——
這和無症狀感染者 在某種程度上有關，
如果大家的症狀很明顯，
像伊波拉那樣，
你會知道誰被感染，就能做隔離，
就不會需要像口罩這樣的東西。
口罩的價值，
醫療口罩的供應鏈
和一般口罩不同，
你可以把一般口罩的規模做大，
就可以阻止症狀前感染，
也不會發生有症狀的感染。
那是個錯誤，
但那不是陰謀。
只是我們現在知道得更多。
就連現在，口罩益處的誤差線 都比我們願意承認的還要高，
但益處很顯著。
克：好，我帶來一些社群成員的問題。
把問題放上來。
吉姆·皮托夫斯基：
「你認為美國重新開放是否過早？
如果是，你認為美國若要負起責任 對抗疫情，應該做到什麼程度？」
比：問題在於權衡取捨，
像是去學校上學的好處，
對比去學校就得冒感染的風險。
那些問題很難取捨，
我不認為有任何一個人能說：
「我能教你如何權衡取捨。」
要了解傳播在哪裡發生，
且年輕人確實會被感染，
他們也是多代傳播鏈的一部分，
這資訊應該要傳出去。
如果只看健康面向，
我們的開放就太寬鬆了。
從心理健康方面來看開放，
以及尋求正常的健康相關事物，
比如疫苗或其他照護，
是有益處的。
我認為我們有些開放措施
造成的風險比益處高。
那麼快就開放酒吧，
那對心理健康有這麼必要嗎？
也許沒有。
我不認為我們對於 開放的判斷做得很好，
我相信，
當我們去研究，
會發現
有些開放措施不該這麼快。
但，又還有學校要考量，
就連今天坐在這裡，
確切的計畫，比如，
內都市（貧民區）秋季學校計畫，
對涉及到的相關權衡取捨，
我也沒有黑白分明的看法。
讓那些孩子去上學 的確有很大的益處，
而你要如何評估風險？
如果你所處的城市 沒有許多確診個案，
我會說，可能是有益處的。
你有可能會沒意料到。
個案可能會出現， 接著你就得改變，
這並不容易。
但我認為，在美國，
會有某些地方，
這樣的權衡不甚理想。
幾乎不平等的每一個維度，
都被這種疾病變得更糟糕：
工作類型、網路連線、
學校做線上學習的能力。
白領階級的工作者，
大家不好意思承認，
當中有些人的生產力比較高，
且能夠享受在家工作帶來的彈性，
而當你知道很多人在許多層面上
受苦時，那感覺糟透了，
包括他們的孩子無法去上學。
克：的確。來看下一個問題。
「對我們盧安達的人， 早期的政策干預造成了不同。
此時，你會建議美國 做什麼樣的政策干預？」
比爾，我夢想有一天你會被指派 擔任新型冠狀病毒沙皇，
有權真正對大眾發言。
你會怎麼做？
比：嗯，
創新工具
可能是我和基金會最擅長的地方。
顯然，有一些開放政策太大方了，
但我認為人人
都能參與其中。
我們需要領導人承認
我們的問題仍然很大，
且不要把它轉變成政治的東西：
「喔，我們做得很棒不是嗎？」
不，並不棒，但，
有許多人，包括專家——
他們還有很多不了解的，
大家都希望，不論採取什麼行動，
他們都能早一週行動。
至於創新工具，
基金會在這方面針對抗體、疫苗
做努力，
我們在此有很深的專業，
且是在民營部門之外，
所以我們中立，
能和所有政府及公司合作。
特別是當你在做不賠不賺的 產品時，誰能得到資源？
那可沒有市場訊號可以參考。
專家會說：「好，這種抗體 應該要生產製造。
這種疫苗應該要生產製造。」
因為生產力有限， 我們無法兩樣都生產，
必須要跨公司合作，
這在平時是不可能的——
一家公司發明，
交由多家公司的工廠
以最大的規模生產那選出的最佳產品。
我會協調這些事，
但我們需要領導人 提供我們最新的資訊。
他得要切實，
以身作則讓我們看怎樣做是對的，
同時引導創新軌跡。
克：你自己必須有純熟的外交技巧
才能談論這些事情；
因此我很感激你的不憚煩勞。
意思是，你常和安東尼·弗契博士談，
大部分人認為他在這方面很明智，
但他受到多大程度的限制？
他不被允許好好扮演
他在這個情況中可以扮演的角色。
比：如今的情況是 弗契博士被允許可上電視廣播。
雖然他說的內容都很實際，
他的威信卻被卡住了。
他能用那種方式發聲。
通常疾病管制與預防中心 (CDC) 是主要的發言中心。
未必非得如此，
但過去的健康危機
會讓 CDC 內部的專家出來發聲。
他們受的訓練就是要做這些，所以，
我們這麼仰賴弗契而不是 CDC，
這點是有點不尋常。
因為弗契是個出色的研究者，
經歷豐富，特別是在疫苗方面。
在某些層面上，他已經 變成接受廣大的建議，
也就是流行病學的建議，
且用正確的方式做解釋，
他會承認：「好，
疫情在這裡可能會反彈，
因此我們得要那麼做。」
到底，允許他的發言 傳得出來是很棒的事。
克：「有時」傳得出來。
我們來看看下一個問題。
妮娜·葛雷哥利：
「倘若你和你的基金會 找到可用的疫苗，
要如何處理哪個國家 先拿到疫苗的倫理問題？」
比爾，也許可以順便談談
疫苗發展的進度，
以及當我們在追蹤這方面的新聞時
應該要思考哪些關鍵。
比：有三種疫苗，
如果可行，會是最早的疫苗：
Moderna 公司的，
遺憾的是規模很不容易做大，
若它能用，可能主要會以美國為目標；
還有牛津的阿斯特捷利康藥廠；
還有嬌生公司。
這三種是最早的。
我們有動物資料，
看似潛力不錯，
但並非最佳，
特別是無法確定 對老年人是否有用，
在接下來幾個月 就會有人體實驗資料。
這三種疫苗
會由安全及功效試驗來把關。
也就是說，我們能生產它們，
但並不是想要多少就生產多少。
在年底之前我們就能生產它們。
至於第三階段是否會成功，
在年底前是否會完成，
我就沒那麼樂觀了。
第三階段必須要研究 所有的安全數據圖表
以及功效，但那些會開始進行。
接著還有四、五種疫苗 用的是不同的方法，
時間上落後三、四個月：
來自 Novavax、賽諾菲、 默克這幾間公司。
我們針對很多這些疫苗，
資助工廠的生產能力——
目前有一些和這方面
相關的複雜協商正在進行中——
要找到願意投入協助 較貧窮國家的廠商，
所謂的中低收入。
而能夠做大的構想，
包括阿斯特捷利康製藥及嬌生公司，
我們會專注在那些不昂貴的疫苗，
且只要單一工廠 就可以生產出六億劑。
所以有不少疫苗的構想
都有潛力。
我不認為在年底前會出來，
那真的會是最佳的情況。
其他只剩下少數幾個構想，
這些通常失敗率會很高。
克：比爾，是不是如果 你和你的基金會沒有參與，
市場動態就很可能會導致
當前景看好的候選疫苗出現時，
較富裕的國家基本上就會掃光
所有最初可以取得的疫苗供應——
生產出那些就要花些時間，
而較貧窮的國家什麼都搶不到。
但你實際上在做的事，
是把生產保證以及生產能力
給予一些候選疫苗，
因此有可能
至少最初生產出來的疫苗
有一部分可以給較貧窮的國家，
是這樣嗎？
比：不只是我們，但沒錯，
我們在此扮演了核心角色，
還有我們成立的團體 CEPI，
也就是流行病預防創新聯盟，
以及歐洲領導人都認同這一點。
我們有專門技術， 可以研究每一種構想，
並說：「好，世界上哪裡有工廠
有能力可以做到它？
我們應該最先把錢投入到哪間工廠？
到了什麼里程碑時
要把錢轉到不同的地方？」
因為真正了解狀況的私領域人員，
當中有些為我們工作，
在這些事情上， 我們是受信任的一方，
我們可以做很多協調，
特別是在生產製造的部分。
通常，你會預期美國
會把這個問題視為 全球的問題並介入。
截至目前為止
還沒發生任何那方面的活動。
我和國會以及政府的人交涉，
也許可以在下一個抒困法案
將其中的 1% 撥給 這些協助全世界的工具。
所以是有可能的，
但很遺憾，
在這種真空狀態下，
世界並不熟悉，
有很多人介入， 包括我們的基金會，
試圖想出策略，
將貧窮的國家納入，
這些國家的死亡率會很高，
負面效應會很大，
它們的健康系統可能無法招架。
儘管我們已經看到歐美 有大量的死亡案例，
但大部分的死亡案例 仍會發生在開發中國家。
克：我真希望能暗中偷聽
聽你和梅琳達談這些。
因為那些應該要做得更好的領導人，
所犯的這些，姑且說是道德「犯罪」，
我的意思是，不以身作則 戴口罩是一回事，
但在面臨共同敵人時
卻不扮演協助世界的角色，
不像是個「人」來回應，
反而……
催化國家間發生不該發生的爭奪，
比如，搶疫苗。
那似乎——
歷史肯定會嚴厲地評斷這件事。
那實在讓人作噁。
不是嗎？我有漏掉什麼嗎？
比：嗯，
並沒有那麼黑白分明。
美國拿出很多錢
來資助這些疫苗的基礎研究，
目前拿出的錢比任何國家都更多，
且沒限制那些研究。
並不是，比如要某種權利金： 「嘿，如果你拿了我們的錢，
你就得支付美國權利金。」
在資助研究方面， 他們確實是為所有人而做；
在資助工廠方面， 則是為了美國而做。
這件事之所以很難搞，是因為 在所有其他全球健康問題上，
像是美國完全主導滅絕天花，
美國領導消滅小兒麻痺症，
攜手重要的合作夥伴——
CDC、世界衛生組織、扶輪社、
聯合國兒童基金會、我們的基金會。
所以世界——還有愛滋病，
在布希總統的領導和兩黨的支持下，
愛滋病緊急救援計劃 簡直是不可思議，
拯救了數千萬條生命。
所以，世界一直都會期望美國
至少要在會議桌上引領，
財務上、策略上，
好，你要如何讓這些 工廠為全世界生產，
就算只是為了避免感染再回到美國，
或者讓全球經濟能運作，
在美國以外有需求，
對美國的就業也有利。
所以全世界有點——
究竟什麼能行得通， 都充滿了不確定性，
有這種「好，這裡是誰主導？」
所以，最糟糕的事， 離開世界衛生組織，
希望這個難題
還能在將來某個時點補救回來，
因為我們需要透過世界衛生組織協調。
克：我們再來看另一個問題。
阿里·卡沙尼：「在處理疫情上，
你看到世界上有什麼 特別成功的模型嗎？」
比：很棒的是， 除了超前部署之外，
還有其他的，比如針對 檢測結果為陽性的人
做脈搏血氧監控，
也就是他們血液中的氧氣飽和度，
這種偵測器非常便宜，
你很早就會知道要送他們就醫。
奇怪的是，病人並不知道 狀況會開始變嚴重。
我不在這裡深入討論 這背後有趣的生理原因。
德國的死亡率很低，
他們就是靠那種監控辦到的。
接著，當然，一旦你進入醫療場所，
我們發現，呼吸器其實
本意雖然很好，
但其實在早期被過度使用，
且使用的模式錯誤，
所以健康——
現今的醫生在治療上聰明很多。
我會說，這大部分都是全球性的。
用脈搏血氧來當作初期的指標，
可能會廣為流行起來，
但德國是這方面的先鋒。
現在，當然，地塞米松——
幸運的是它很便宜且是口服的，
我們可以增加生產。
那也會是全球性的。
克：比爾，我想要請問
你個人在這整個過程中的感受。
因為奇怪的是，
雖然你對這個主題的熱情及好意，
只要是和你相處過的人
都能非常明顯知道；
但外頭還是有些 和你有關的瘋狂陰謀論。
我才和 Zignal 公司聯繫，
他們做的是監控社群媒體空間。
他們說，至今，我想光是臉書，
就有超過四百萬篇貼文
和你在這次病毒事件中的陰謀論有關。
我讀到有一則民意調查，
有四成以上的共和黨員
相信你要推出的疫苗
會以某種方式將微晶片植入人體 以追蹤他們的所在。
我實在無法相信那調查的數字。
有些人還非常嚴肅看待此事，
在福斯新聞等地方還不斷重覆播放，
有些人很認真看待此事，
認真到會做出很可怕的威脅等等。
你似乎能完全不在意這些事，
但，誰遇過這種事情？
你怎麼處理這種狀況？
這是個怎樣的世界，
讓這麼錯誤的資訊能到處傳？
我們要如何協助改正它？
比：我不確定。
以前沒有過這種情況，
出現這些陰謀論。
微軟有它的爭議性，
但至少是和真實世界有關。
Windows 當機的次數是否過高？
我們絕對有反壟斷的問題。
但至少我知道那是什麼。
陰謀論出現時，
我的直覺就是笑笑過去即可。
大家說那樣並不妥當，
因為這是非常嚴肅的事。
會讓人比較不願意去接種疫苗。
當然，一旦我們有了疫苗，
就會像口罩一樣，
讓許多人，
特別是對能阻擋傳播的疫苗，
若能讓疫苗被廣為使用，
對社會有很大的益處。
所以我有點陷入兩難，
不確定該說、該做什麼，
因為對我來說，陰謀論是種新東西。
你要說什麼
才不會讓它變得可信？
福斯新聞的時事評論者
勞拉·英格拉漢姆說 我要在人體植入微晶片；
如果人們在電視上聽到這些，
那民調結果並不意外。
很荒唐。
很顯然大家寧可尋求比較簡單的解釋，
而不願去研究病毒學。
克：我的意思是，
TED 無關政治，
但我們相信真相。
我會說：
勞拉·英格拉漢姆，你欠比爾·蓋茲 一個道歉且應該把話收回。
真的。
現在在看的觀眾，
如果你有一絲絲認為 這個人會涉及陰謀，
最好去檢查你的大腦。你瘋了。
我們有很多人都認識比爾許多年，
也見識到他在此的熱情和投入，
我們知道的足以確定你瘋了。
所以快想開吧，
我們來研究真正的問題： 如何解決這次疫情。
這是說真的。
聊天室裡有沒有人可以建議一下，
關於怎麼做的正面建議，
要怎麼擺脫陰謀論？
因為他們彼此互相助長。
「喔，我會那樣說是因為 我也是陰謀的一部分」之類的。
我們要如何回到
資訊可信的世界？
我們在這方面得做得更好。
還有其他來自社群的問題嗎？
紐約市的艾莉亞·班迪克斯：
「對於在這個確診數漸增的環境中
想要減低感染風險的人， 你個人有什麼建議？」
比：很好的情況是，如果你的工作
可以在家做，
透過數位會議來進行，
甚至做些社交活動，
我和很多朋友用視訊通話。
我有些朋友在歐洲，天知道 我何時才會再見到他們，
但我們會安排定期視訊會議來交談。
如果你能處在很隔離的狀態，
你就不會有什麼風險，
是當你和很多人在一起時，
不論是工作或社交，
那才會造成風險；
特別是在確診個案數 增加的社區中，
雖然這不是強制命令，
希望流動率數字會顯示 大家有做出因應，
並將那些屋外的接觸
降到最低。
克：比爾，不知道我能否問你 一點關於慈善事業的問題。
很顯然，你的基金會 在此扮演重要角色，
不過整體來說是慈善事業。
你發起了「捐贈誓言」運動，
招募了許多億萬富翁
誓言在死前或死後要捐出
他們的一半淨值。
但那真的很難。
很難捐出這麼多錢。
我認為，你自己， 從「捐贈誓言」開始之後——
多久了？十年左右？ 我不太確定時間——
但你自己的淨值，我想， 已經比那時增加了一倍，
儘管你是世界上帶頭的慈善家。
基本上要把錢有效地捐出去
讓世界變更好是很困難的？
或者，世界上的捐贈者，
特別是真的很有錢的捐贈者， 應該要開始承諾一個時間表，
比如「這是我每年淨值的一個百分比，
隨著我年齡漸增，可能還會提升。
如果我認真看待此事，
我必須要找到某種方式 有效益地做捐贈。」
這個問題會很不公平且瘋狂嗎？
比：如果能把比率提高是很好，
我們的目標，透過蓋茲基金會 或捐贈誓言想達到的目標，
是協助大家找到 他們能有所連結的理念。
大家是透過熱情來付出的。
是的，數字很重要，
但，外頭有好多理念。
你挑選目標的方式是， 你看到某人生病，
你看到某人無法得到社會服務，
你看到某種能協助 減少種族主義的方式。
你非常有熱情， 所以會為那些事去捐贈。
當然，有些慈善捐贈最後沒有用。
我們確實需要提高慈善家的企圖心。
合作性質的慈善事業，
透過「大膽計畫」來貢獻心力，
有另外四、五個團體在將 慈善家集結起來，那很棒，
因為他們能彼此學習，
他們能從彼此身上得到信心，
他們覺得：「嘿，我投入 x，
另外四個人投入金錢，
所以影響會比較大。」
希望，就算當他們發現某些捐贈
並沒有預期的效果， 他們仍然能樂在其中，
繼續投入。
所以，慈善事業，是的，
我希望能看到比率上升，
對於開始動身的人，
這很有趣，很讓人滿足，
你可以選要和哪個家人 攜手一起做這件事。
就我來說，我和梅琳達 很喜歡一起做這些事，
一起學習。
在某些家庭中， 甚至孩子也參與活動。
有時是孩子在推動。
若你有很多錢，
仍然會認為一百萬美金是一大筆錢；
但如果你有幾十億美金， 你應該要捐贈出幾億美金。
蠻迷人的一點在於， 就你的個人花費來說，
你和以前沒有什麼不同。
在社會層面上是妥當的。
但就你的捐贈來說， 你得要增加規模，
要不然它就會變成你的遺囑，
你就無法控制它， 無法用同樣的方式來享受它。
所以若沒有——
我們不想強制規定它，
但，是的，
你我都想要鼓勵慈善家
看見那些熱忱、看見那些機會，
且要比過去更快。
因為不論種族、疾病 或其他社會弊端，
慈善事業能快速地創新，
如果行得通，
政府能支持並把規模做大。
天知道我們很需要解決方案，
我們需要希望和進展，
期望很高，
希望能解決非常困難的問題。
克：大部分的慈善家， 就連最好的慈善家，
都很難每年捐出他們淨值的 1%，
但，世界上最有錢的人
通常能取得很好的投資機會。
當中有許多人的財富 每年能增加 7 到 10%。
不就是這種情況，真的有機會 能把一半財富捐出來？
在某些時點，你得要計畫每年捐出
你淨值的 5%、6%、 7%、8%、10%？
這樣子的邏輯不是很合理嗎？
比：有像查克·費尼這樣的人，
樹立好榜樣，
捐出他所有的錢。
就連梅琳達和我也在談，
是否要提高我們捐贈的比率？
如你所言，在投資面上透過各種方式，
我們一直很幸運。
總體來說，科技業的財富表現很好，
就連今年也是，
和世界上發生的狀況
是很大的對比。
我確實認為大家預期我們要加速，
是有應該加速的理由。
很多的需求政府照顧不到。
沒錯，外頭有一堆政府的錢，
但要協助善用它們，
協助找到還沒有得到幫助的地方。
如果大家願意捐給開發中世界，
那裡的政府無法印製
等同 15% 國民所得的紓困支票，
所以單就經濟層面來說 就已經讓廣大的人民很苦，
更不用說疫情了，
很不幸。
對這些國家而言，
向前的發展倒退了五年，
在少數例子中，艱困到
連國家的穩定度都成了問題。
克：嗯，比爾，
我很敬佩你和梅琳達所做的。
你們走在這條狹路上，
試圖改變這麼多事物，
你投入讓整個世界變更好的時間
以及金錢，
還有你投入的熱情，真的很不簡單。
我很感激你能抽空和我們討論。
非常謝謝你，
老實說，今年剩下的日子， 會比以往更需要你的技能和資源。
所以，祝好運。
比：謝謝。我樂在其中，而且很樂觀。
謝謝，克里斯。