در ۱۲ اگوست سال ۲۰۲۰،
دو گروه از دختران برای اعتراض کردن در مینسک،
مرکز کشور بلاروس حاضر شدند.
آنها لباس‌های سفید پوشیدند
و پای برهنه به خیابان رفتند.
در صبح،
بعضی‌ها به بازار کوماروسکی در مرکز شهر رفتند.
بعدا در همان روز،
گروه دیگری باشاخه‌های گل
در کنار مشعل همیشه روشن زیر مجسمه پیروزی جمع شدند.
آنها دست در دست کنار هم ایستادند،
و شروع به خواندن لالایی بلاروسی کردند،
و منتظر رسیدن ماشین‌های پلیس شدند.
آنها می‌دانستند که پلیس آنها را دستگیر خواهد کرد در حالیکه
پابرهنه بودند با شاخه‌های گل در دستشان،
آنها را به اداره پلیس خواهند برد،
آنها را کتک می‌زنند و تحقیر می‌کنند.
اما با این حال این کار را انجام دادند.
امسال، چیزی در بلاروس تغییر کرد،
در کشوری که با جمعیت بیش از نه میلیون نفر
که به وسیله یک رهبر مستبد از سال ۱۹۹۴ اداره می‌شد.
این زنان جوان به نتیجه آرای دستکاری شده در انتخابات اعتراض می‌کردند،
که چند روز پیش انجام شده بود.
اعتراض کوچک آنها خیلی زود گسترش پیدا کرد
به اعتراضی بزرگ و آرام که زنان رهبر این تظاهرات
در سراسر کشور بودند.
در طی فقط چند روز،
چند صد هزار نفر به خیابان‌ها رفتند
و تظاهرات از آن زمان به بعد ادامه یافت،
تظاهراتی که بلاروس هرگز شبیه آن را ندیده بود.
این تظاهرات ادامه داشت اگرچه
رئیس جمهور از انتخاب دوباره خود خبر داده بود
و بیش از ۱۰۰۰۰ نفر دستگیر شده بودند،
صد‌ها نفر شکنجه شده بودند
و حداقل شش نفر کشته شده بودند.
خیلی از مردم تعجب می‌کردند که چرا مردم بلاروس به اعتراض ادامه می‌دادند.
چه چیزی باعث ماندن آنها در خیابان‌‍‌ها می‌شد
با وجود خشونت بی‌سابقه پلیس،
و با وجود دولتی که بدون قانون عمل می‌کرد؟
بیشترین جوابی که شنیدم
این است که مردم نترس شدند،
و این باعث همبستگی ما شده.
زیرا ترس سبب جدایی از همدیگر است.
این باعث انزوا می‌شود.
فرقی نمی‌کند که
مرد، زن، بچه، یا پیر باشی --
همه ما احساس ترس می‌کنیم،
اما فقط زمانیکه ما خود را تنها حس کنیم.
اگر دو نفر با هم باشند، نمی‌ترسند.
فقط زمانی این اتفاق می‌افتد که ما از هم پشتیبانی کنیم.
پشتیبانی کنید تا همسایه شما،
همکار شما، و دوست شما تشویق شوند.
و آنها هم این کار را برای شما انجام دهند.
خیلی از این مسائل از نقش من در انتخابات شروع شد
در اوت سال ۲۰۲۰.
اینگونه من وارد انتخابات شدم به خاطر شوهرم سرگی که زندانی شده بود
و آشکار بود که مقامات صلاحیت او را برای کاندید شدن در انتخابات تایید نخواهند کرد؛
من بصورت قانونی در انتخابات برنده شدم
و به عنوان رهبر حزب دموکرات بلاروس انتخاب شدم،
اما نتایج رسمی فقط ۱۰ درصد از آرا را به من داد
و من با بچه‌هایم تبعید شدم؛
در حالیکه هنوز برای کسانی که به من رای داده بودند می‌جنگیدم
و برای کسانی که حکومت می‌خواست صدایشان را بدزدد؛
چقدر من «نترس» بودم.
اما لحظات زیادی بود که من احساس ترس می‌کردم،
و می‌خواستم کارم را متوقف کنم.
من تهدید می‌شدم
و می‌خواستند من را مجبور کنند که باور کنم در این مبارزه تنها هستم.
اما هرچه بیشتر به شهر‌های مختلف می‌رفتم،
و می‌دیدم مردم بیشتری برای حمایت کردن از من می‌آمدند،
ترسم کمتر می‌شد.
و در روز‌های آخر قبل از انتخابات در مینسک،
۶۰۰۰۰ نفر برای حمایت کردن از من آمدند،
و من دیگر نمی‌ترسیدم.
من هرگز تصمیم به انجام این کار نداشتم.
من هرگز یک فرد سیاسی نبودم،
و هرگز قصد نداشتم کاندید انتخابات شوم.
من می‌خواستم یک مادر و یک همسر باشم.
اما به خاطر سرنوشت و اراده مردم کشورم،
من برای این مقام بالا رفتم.
و من این مقام را با حس مسئولیت و با افتخار قبول کردم.
من نا امید نخواهم شد.
و مردم را حمایت خواهم کرد برای اینکه آنها من را حمایت کردند.
اشتیاق با همبستگی متولد می‌شود.
یکدست بودن سبب استحکام می‌شود.
من حالا می‌فهمم نترس بودن یک تعهد است.
این تصمیمی است که شما هر روز در زندگی می‌گیرید.
این یک مسئولیت است که شما می‌پذیرید --
مسئولیت در قبال همدیگر.
لازم به ذکر است که من با هم پیمانانم در بلاروس فرقی ندارم.
حمایت آنها محسوس است.
همبستگی آنها در حال رشد است.
وقتی دو نفر با هم هستید،
شما جرات پیدا می‌کنید.
وقتی که شما ۱۰۰ نفر با هم هستید، شما شجاع می‌شوید.
وقتی که هزار نفر با هم هستید،
شما نترس می‌شوید.
و زمانیکه شما ده‌ها هزار نفر با هم هستید،
شما شکست ناپذیر می‌شوید.
سپاسگزارم.