Είμαι αστροναύτης.
Πέταξα δύο φορές στο διαστημικό λεωφορείο,
και έζησα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό για σχεδόν έξι μήνες.
Ο κόσμος συχνά μου κάνει την ίδια ερώτηση, που είναι, «Πώς είναι στο διάστημα;»
λες και είναι μυστικό.
Το διάστημα ανήκει σε όλους μας,
και θα ήθελα να σας βοηθήσω να καταλάβετε γιατί είναι ένα μαγικό μέρος για όλους.
Την ημέρα μετά τα 50ά γενέθλιά μου,
επιβιβάστηκα σε μια ρωσική κάψουλα,
στη Ρωσία,
και εκτοξεύθηκα στο διάστημα.
Η εκτόξευση είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που κάνουμε,
και είναι και το πιο συναρπαστικό.
Τρία, δύο, ένα ... εκτόξευση!
Ένιωσα κάθε μία από την ελεγχόμενη μανία αυτών των πυραυλοκινητήρων
καθώς μας εκτόξευαν από τη Γη.
Πηγαίναμε όλο και γρηγορότερα,
μέχρι που μετά από οκτώμισι λεπτά, εσκεμμένως, αυτές οι μηχανές σταματούν --
μπαμ! --
και δεν έχουμε βάρος.
Και η αποστολή και η μαγεία ξεκινούν.
Ο Ντμίτρι, ο Πάολο κι εγώ κάνουμε γύρους τη Γη
στο μικροσκοπικό μας διαστημόπλοιο,
πλησιάζοντας προσεκτικά τον διαστημικό σταθμό.
Είναι ένας περίπλοκος χορός στα 28.000 χιλιόμετρα την ώρα
ανάμεσα στην κάψουλά μας, στο μέγεθος ενός αυτοκινήτου Smart,
και του διαστημικού σταθμού, στο μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου.
Φτάνουμε όταν αυτά τα δύο συνδέονται με έναν ήπιο θόρυβο.
Ανοίγουμε τις μπουκαπόρτες,
δίνουμε τσαπατσούλικες αγκαλιές μηδενικής βαρύτητας ο ένας στον άλλον,
και τώρα είμαστε έξι.
Είμαστε μια διαστημική οικογένεια, μια στιγμιαία οικογένεια.
Το αγαπημένο μου κομμάτι της ζωής μου εκεί πάνω
ήταν να πετάω.
Μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν σαν να ήμουν ο Πίτερ Παν.
Δεν είναι όπως το να επιπλέεις, ένα απλό άγγιγμα με το δάκτυλο
μπορεί να σας σπρώξει ως την άλλη άκρη του διαστημικού σταθμού,
και μετά κάπως σταματάτε με τα δάκτυλα των ποδιών σας.
Ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα ήταν να παρασύρομαι σιωπηλά
μέσα στον διαστημικό σταθμό,
που μουρμούριζε μέσα στη νύχτα.
Καμιά φορά αναρωτιόμουν αν ήξερε ότι ήμουν εκεί,
απλώς σιωπηλή.
Αλλά το να μοιράζομαι αυτό το θαύμα με το πλήρωμα
ήταν κι αυτό σημαντικό για μένα.
Μια τυπική μέρα στο διάστημα
ξεκινάει με την τέλεια διαδρομή για την δουλειά.
Ξυπνάω, πάω στο εργαστήριο
και χαιρετάω την καλύτερη πρωινή θέα που μπορεί να υπάρξει.
Είναι πολύ γρήγορη διαδρομή, μόνο 30 δευτερόλεπτα,
και δεν κουραζόμαστε ποτέ να κοιτάμε έξω από το παράθυρο.
Νομίζω ότι μας θυμίζει ότι είμαστε ακόμη πολύ κοντά στη Γη.
Το πλήρωμά μας ήταν το δεύτερο που χρησιμοποίησε το καναδέζικο ρομποτικό χέρι
για να πιάσει ένα σκάφος με προμήθειες στο μέγεθος ενός σχολικού λεωφορείου
που περιέχει περίπου δώδεκα διαφορετικά πειράματα
και τη μοναδική σοκολάτα που θα βλέπαμε για τους επόμενους τέσσερις μήνες.
Τώρα, πέρα από τη σοκολάτα, κάθε ένα από αυτά τα πειράματα
επιτρέπει να απαντηθεί ακόμη ένα επιστημονικό ερώτημα
που δεν μπορούμε να κάνουμε εδώ στη Γη.
Κι έτσι, είναι σαν ένα διαφορετικό πρίσμα,
που μας επιτρέπει να δούμε τις απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως,
«Τι γίνεται με την καύση;»
«Τι γίνεται με τη ρευστοδυναμική;»
Τώρα, ο ύπνος είναι πολύ ευχάριστος.
Το αγαπημένο μου -- θέλω να πω, μπορείτε να είστε ανάποδα, ίσια --
το αγαπημένο μου: κουλουριασμένη σαν μπάλα και να επιπλέω ελεύθερα.
Πλυντήριο; Όχι.
Φορτώνουμε τα βρόμικα ρούχα μας σε ένα άδειο σκάφος ανεφοδιασμού
και το στέλνουμε στο διάστημα.
Η τουαλέτα.
Όλοι θέλουν να ξέρουν.
Είναι δύσκολο να το καταλάβετε, έτσι έκανα ένα μικρό βίντεο,
επειδή ήθελα τα παιδιά να καταλάβουν
ότι η αρχή του κενού σώζει την ημέρα
και ότι μόνο ένα απαλό αεράκι
βοηθάει τα πάντα να πάνε εκεί που πρέπει.
Στην πραγματικότητα έτσι γίνεται.
(Γέλια)
Ανακύκλωση; Φυσικά.
Παίρνουμε τα ούρα μας, τα αποθηκεύουμε, τα φιλτράρουμε και μετά τα πίνουμε.
Και είναι γευστικότατα.
(Γέλια)
Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι,
τρώμε φαγητό που φαίνεται άσχημο αλλά τελικά έχει καλή γεύση.
Αλλά το ότι μαζευόμαστε γύρω από το τραπέζι είναι το σημαντικό,
νομίζω τόσο στο διάστημα όσο και στη Γη,
επειδή αυτό φέρνει πιο κοντά το πλήρωμα.
Για μένα, ένας τρόπος να μείνω συνδεδεμένη με τον υπόλοιπο κόσμο ήταν η μουσική.
Έπαιξα ένα ντουέτο ανάμεσα στη Γη και το διάστημα
με τον Ίαν Άντερσον των Jethro Tull
στην 50η επέτειο της ανθρώπινης διαστημικής πτήσης.
Η επικοινωνία με την οικογένεια ήταν πολύ σημαντική.
Μιλούσα με την οικογένειά μου σχεδόν κάθε μέρα όλον τον καιρό που ήμουν εκεί,
και διάβαζα βιβλία στον γιο μου, ήταν ένας τρόπος να είμαστε μαζί.
Πολύ σημαντικό.
Όταν ο διαστημικός σταθμός βρισκόταν πάνω από τη Μασαχουσέτη,
η οικογένειά μου έβγαινε έξω,
και κοιτούσαν το πιο λαμπρό αστέρι που περνούσε πάνω στον ουρανό.
Και όταν κοιτούσα κάτω, δεν μπορούσα να δω το σπίτι μου,
αλλά ήταν πολύ σημαντικό για μένα να ξέρω ότι αυτοί που αγαπούσα περισσότερο
κοιτούσαν πάνω ενώ εγώ κοιτούσα κάτω.
Στον διαστημικό σταθμό, για μένα, ενώνονται η αποστολή και η μαγεία.
Η αποστολή, η δουλειά είναι ζωτικά βήματα
στην αναζήτησή μας να πάμε πέρα από τον πλανήτη μας
και επιτακτική ανάγκη για κατανόηση της βιωσιμότητας εδώ στη Γη.
Μου άρεσε που ήμουν μέρος του,
και αν μπορούσα να πάρω μαζί και την οικογένειά μου,
δεν θα επέστρεφα ποτέ σπίτι.
Κι έτσι η θέα μου από τον σταθμό μού έδειξε
ότι όλοι προερχόμαστε από το ίδιο μέρος.
Όλοι έχουμε τους ρόλους μας.
Επειδή η Γη είναι το πλοίο μας.
Το διάστημα είναι το σπίτι μας.
Και είμαστε το πλήρωμα του Διαστημόπλοιου Γη.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)