Siekopai efsanesine göre Nea’ocoyá nehrinde,
Amazon yağmur ormanlarının derinliklerinde
özellikle büyük ve lezzetli bir balık sürüsü yaşardı.
Yağmur yağdığında ve sular yükseldiğinde balıklar görünürdü,
sular tekrar çekildiğinde yüzerek uzaklaşırlardı.
Nehir kıyısındaki köylüler, bu ara sıra verilen armağandan keyif aldılar
ve daha fazlasını istediler.
Onları suyun kaynağına doğru ormanın derinliklerinde,
çırpınan balıkların sesleriyle gürleyen bir lagüne kadar takip ettiler.
Tüm köy lagünün yanında kamp kurdu,
balıkları sersemletmek için
suya koyacakları bir zehir olan barbasco'yu getirdiler.
Bu sırada, genç şamanları yürüyüşe çıktı.
Tamamen yalnız olmayabileceğini hissetti.
Sonra, yüksek sesle mırıldanan bir dağ ağacına geldi,
balıkların gürlemesinin üzerinde bile onu duyabiliyordu.
Bunun üzerine, ruhların burada yaşadığından emindi.
Kampa geri döndüğünde,
balıkların bir sahibi olduğu konusunda halkını uyardı.
Sahibi bulacaktı.
O dönene kadar kimse balık tutmamalıydı.
Mırıldanan ağaca gitti.
İçeride, yoğun dokumacılarla dolu bir ev kadar büyük bir oyuk vardı.
Şefleri onu içeriye davet etti,
sulu küçük siripia meyvelerinin olgunlaştığını
ve onları toplamak için sepet ördüklerini açıkladı.
İnsan gibi görünmelerine ve davranmalarına rağmen
şaman, onların uçabilen ve rüzgarları kontrol edebilen
çiftçiler ya da hava goblinleri olduklarını biliyordu.
Nasıl örüleceğini ona öğrettiler.
Şaman ayrılmadan önce,
goblin şefi kulağına bazı gizli talimatlar fısıldadı.
Sonunda, içi oyuk bir kütüğün dışına bir ananas çekmesini
ve o gece içinde uyumasını söyledi.
Kampa döndüğünde köylüler barbasco zehriyle balık tutup, pişirip yiyorlardı.
Sadece şamanın küçük kız kardeşi geri durmuştu.
Sonra diğer herkes derin bir uykuya daldı.
Şaman ve kız kardeşi bağırdı ve onları salladı
ancak uyanmadılar.
Hava kararıyordu
bu yüzden şaman ve kız kardeşi
ananas filizini içi oyuk kütüğün dışına bağladılar ve içeriye sürünerek girdiler.
Kuvvetli bir rüzgarın çıkması hava goblinlerinin bir işaretiydi.
Dalları kırdı ve ağaçları devirdi.
Timsahlar, boa yılanları ve jaguarlar kükredi.
Su yükselmeye başladı.
Balıklar, kurutma raflarından fırladı ve uzağa yüzdüler.
Ananas filizi bir köpeğe dönüştü.
Orman yaratıklarını devrilmiş ağaçtan uzak tutmak için bütün gece havladı.
Şafak söktüğünde sel çekildi.
Balıklar gitti ve çoğu insan da öyle.
Orman hayvanları onları bir çırpıda yiyip bitirmişti.
Sadece şamanın akrabaları hayatta kaldı.
Ailesi ona döndüğünde şaman,
meyvelerin olgunlaştığını söylediklerinde goblinlerin ne demek istediğini anladı:
Siripia meyvelerini değil,
insan gözlerini topluyorlardı.
Şamanın büyük kız kardeşi
uzun, keskin tırnaklarıyla yüzüne dokunmaya çalışarak onu çağırdı.
Geri çekildi ve goblin şefinin talimatlarını hatırlayarak
yüzüne palmiye tohumları attı.
Tohumlar göz haline geldi.
Ancak daha sonra beyaz dudaklı bir pekariye dönüştü ve kaçtı,
hala yaşıyor ama artık insan değil.
Şaman ve küçük kız kardeşinin tüm topluluğu gitmişti.
Hava goblinlerinin ona öğrettiği gibi,
herkese sepet örmeyi öğreteceği başka bir köye gittiler
ancak goblin şefinin ona nasıl intikam alacağını söyleyen
son sözlerini unutmadı.
Yapraklara sarılmış kırmızı biber hava goblinlerinin evine döndü.
Goblinler, gözetleme deliklerinden izlerlerken
şaman ateş yaktı ve üzerine kırmızı biber attı.
Yangın, ağacı dumanla kaplamaya başladı.
İnsanların gözlerini yiyen goblinler öldü.
Uçup gidecek kadar hafif değillerdi.
Böylece goblinler, insanlar gibi çok ağır bir bedel ödedi
ancak onlar da şaman gibi hikayeyi anlatmak için yaşadılar.
Ruh ve insan dünyalarının buluştuğu Siekopai efsanesinde,
net galipler yoktur
ve hatta ölüm bir yenilenme fırsatıdır.