Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Hello, good day, everyone.
I'm from the Shinnecock Nation.
Tabutni to the Cahuilla peoples,
whose land we gather on today.
I was taught that water is alive.
It can hear,
it holds memories.
And so I brought a water vessel up with me today,
because I want it to hold the memories of our conversation today.
Who gets legal rights?
History has shown us some people but not others.
In the United States, Indigenous peoples like myself
were not citizens under the law until 1924.
My Shinnecock ancestors, pictured here,
were not citizens under the law.
Then why do we claim to be nations governed by the rule of law
if some people are protected, but not others?
Because it remains one of the best ways to fight injustice.
And, as Indigenous people, we know injustice.
A dear friend, mentor, water walker,
Nokomis, Grandmother Josephine Mandamin-ba,
she told me of a prophecy that comes from her people,
the Anishinaabe of the Midewiwin Society.
And in that prophecy,
she told me that it tells of a day that will come
where an ounce of water costs more than an ounce of gold.
When she told me that prophecy, I sat for a moment,
and I thought about all of the injustices we see in our world today,
the water crises we see in our world today,
and I said, "Nokomis, Grandmother,
I feel like we are already in that time of prophecy."
And she looked back at me directly,
and she said,
"So what are you going to do about it?"
That's why I'm here with you today,
because I believe that one of the many solutions
to solving the many water injustices we see in our world today
is recognizing that water is a living relation
and granting it the legal personhood it deserves.
So to do so, we need to transform the way in which we value water.
We have to start to think about how do we connect to water.
Usually, someone might ask you,
"What is water?"
and you would respond with "Rain, ocean, lake, river,
H20, liquid."
You might even understand the sacred essentiality of water
and say that water is life.
But what if I asked you, instead,
"Who is water?"
In the same way that I might ask you, "Who is your grandmother?"
"Who is your sister?"
That type of orientation
fundamentally transforms the way in which we think about water,
transforms the way in which we make decisions
about how we might protect water,
protect it in the way that you would protect your grandmother,
your mother, your sister, your aunties.
That is the type of transformation
that we need if we are going to address the many water crises we see
in our world today,
these harrowing water crises
that have streamed across our digital devices
in countdowns to Day Zero,
the point at which municipal water supplies are shut off.
Places like Cape Town, South Africa,
where in 2018,
residents were limited to two-minute showers
and 23 gallons of water per day per person,
or just this past summer, where the mismanagement of water
led the streets of Chennai
to be lined with thousands of plastic water jugs
as residents waited hours for water tankers
to deliver water, first by rail, then by truck,
to meet their daily needs.
Or even here in the United States,
one of the most developed nations in the world.
Today, Flint, Michigan still does not have clean water.
But you are likely unfamiliar with these water crises,
such as Neskantaga First Nation in Northern Ontario, Canada,
where residents have been on a boil water advisory since 1995.
Or Grassy Narrows First Nation,
which for decades has been dealing with water contamination
from the paper mill industry
and where a recent study found
that nearly 90 percent of the Indigenous population
has some form of mercury poisoning,
causing severe health complications.
Or even among the Navajo Nation.
Pictured here is the Animas River on an early morning in 2015,
prior to the Gold King Mine spill.
After the spill leaked millions of hazardous mine waste
into the river system,
this was it later that day.
Today, the Navajo Nation and the Diné People
and the river itself are still trying to recover from contamination.
Or even right here in Palm Springs, California,
where the Agua Caliente Band of Cahuilla Indians
has been fighting for decades to protect groundwater from exploitation
so that future generations
can not only live but thrive in their homelands,
as they have since time immemorial.
You see, a recent study by DIGDEEP and the US Water Alliance
found that race, in the United States,
is the strongest predictor of water and sanitation access,
and that for us,
as Native American people,
we are the group most likely to have access issues
as it comes to water and sanitation.
So, as an Indigenous legal scholar and scientist,
I believe that many of these water injustices
are the result of the Western legal system's failure to recognize
the legal personhood of water.
And so we must ask ourselves --
who is justice for?
Humanity alone?
We've granted legal personhood to corporations.
In the US, the Supreme Court found in "Citizens United"
that a corporation was a person
with similar protections under the Constitution,
such as freedom of speech,
and applied similar reasoning in "Hobby Lobby,"
finding that a corporation had the right to freedom of religion
in defense against the implementation of the Affordable Care Act
for its employees.
Now, these are controversial cases,
and as a Shinnecock woman and a legal scholar,
they make me question the moral compass of the Western world,
where you can grant legal personhood to a corporation
but not nature.
You see, legal personhood grants us the ability
to be visible in a court of law,
and to have our voices heard as a person protected under the law.
And so if you can grant that to a corporation,
why not the Great Lakes?
Why not the Mississippi River?
Why not the many waterways across our planet
that we all depend on to survive?
We know we are in a global climate crisis,
but globally, our waters are also threatened,
and we are facing a global water crisis,
and if we want to address these crises in our lifetime,
we need to change.
We need to fundamentally transform the way in which we value water.
And this is not something new for us as Indigenous peoples.
Our Indigenous legal systems have a foundational principle
of understanding our nonhuman relations
as being living and protected under our laws.
And even for the Western world,
environmental legal theorists
have argued for the rights of nature since the 1970s.
But we need to do better.
We need to change.
And we need to grant legal personhood to water,
because it affords the following rights and protections.
It grants water the right to exist,
flourish, and naturally evolve,
and most of all, it protects the water from us,
from human beings that would do it harm,
from human-caused climate-change impacts,
from pollutants,
and from man-made contamination.
Moreover, it reverses the accepted hierarchy
of humanity's domination over nature.
As human beings on this planet,
we are not superior to other beings on this planet.
We are not superior to the water itself.
We have to learn how to be good stewards again.
We often imagine that the world is filled with infinite water.
In fact, it's not.
This planet, Ohke, Mother Earth,
has very finite freshwater resources.
Currently, nearly two billion people
live in countries experiencing high water stress.
It is also estimated that by 2030,
up to 700 million people could be displaced, worldwide,
due to water scarcity.
We have to address this crisis.
And so it's time for us to change.
We have to transform the way in which we value water.
And we can do that.
We can learn to be good stewards again.
We can create laws through which we grant legal personhood to water.
We can start to honor the original treaties
between Indigenous peoples and non-Indigenous peoples
for water protection.
We can appoint guardians for the water
that ensure the water's rights are always protected.
We can also develop water-quality standards
that have a holistic approach,
that ensure the well-being of the water before our human needs.
And moreover, we can work to dismantle exclusive property ownership over water.
And there are amazing successful examples of this around the world.
The Whanganui River in Aotearoa, in New Zealand,
and the Ganges River in India
were both granted legal personhood in 2017.
And even this year,
the residents of the city of Toledo
recognized the legal personality of Lake Erie.
And right here in California,
the Yurok Tribe granted legal personhood to the Klamath River.
You see, I imagine a world where we value water
as a living relation,
where we work to restore our connection to water.
As women, we are water carriers.
We nurture water in our wombs for nine months.
It's the first medicine that each of us as human beings
is exposed to.
See, we are all born as human beings with a natal connection to water,
but somewhere along the way, we lost that connection,
and we have to work to restore it.
Because I imagine a world
in which water is healthy and ecosystems are thriving.
I imagine a world
where each of us takes up our right of responsibility
as water citizens
and protects water.
So, in the words of Nokomis,
what are you going to do about it?
What are you going to do for the water?
Well, you can call your local politician.
You can go to a town meeting.
You can advocate for granting legal personhood to water.
You can be like the residents of the city of Toledo
and build from the grass roots,
and craft your own legislation if the politicians won't write it,
recognizing legal personality of water.
You can learn about the Indigenous lands and waters that you now occupy
and the Indigenous legal systems that still govern them.
And most of all, you can connect to water.
You can restore that connection.
Go to the water closest to your home,
and find out why it is threatened.
But most of all, if you do anything,
I ask that you make a promise to yourself,
that each day, you will ask,
"What have I done for the water today?"
If we are able to fulfill that promise,
I believe we can create a bold and brilliant world
where future generations are able to form
the same relationship to water that we have been privileged to have,
where all communities of human and nonhuman relations
have water to live,
because water is life.
Tabutni. Thank you.
(Applause)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
أهلا، يوم طيب للجميع.
أنا من أمة الشينكوك.
بفضل شعب كاهيلا،
الذين نجتمع على أرضهم اليوم.
تعلمت أن الماء شيء حيّ.
يمكنه أن يسمع.
لديه ذكريات.
أحضرت كوب ماء معي اليوم.
لأنني أريده أن يحمل ذكريات محادثة اليوم.
من لديه الحقوق الشرعية؟
التاريخ أظهر لنا بعض الناس دون آخرين.
في الولايات المتحدة السكان الأصليون مثلي
ليسوا مواطنين قانونيا حتى سنة 1924.
أسلافنا الشينكوك المصوَّرين هنا،
ليسوا مواطنين قانونيا.
لماذا يُعلن أن نكون أمما يحكمها القانون
إذا كان البعض فقط محميّين قانونيا وليس الكلّ؟
إنها أفضل طريقة لمحاربة الظلم.
ونحن كسكان أصليين نعرف ما هو الظلم.
حدثتني الصديقة العزيزة الناصحة
وحاملة الماء الجدة جوزيفين ماندامينبا،
عن نبوءة يؤمن بها شعبها،
الأنيشينابي وهم فرع من قبيلة الميدويوين.
والنبوءة تقول،
أنه سيأتي على الناس أيام
تكون أوقية الماء أغلى من أوقية الذهب.
عندما أخبرتني عن هذه النبوءة جلست لبرهة.
وفكرت في كل الظلم الذي نراه في عالمنا اليوم.
أزمة الماء التي نراها اليوم في عالمنا.
وقلت: " نوكوميس جدتي،
أشعر أننا في ذلك اليوم الذي تحدثت عنه النبوءة."
والتفتت إليّ مباشرة،
وقالت،
" إذن ما الذي ستفعلينه حول هذا؟"
لهذا أنا أمامكم اليوم،
لأنني أؤمن أن واحدا من بين الحلول الكثيرة
لرفع المظالم عن الكثير من المياه التي نراها في عالم اليوم
هو التأكد أن الماء هو علاقة حيّة.
ويجب منحه الشخصية القانونية التي يستحقّها.
لفعل هذا، نحن بحاجة إلى تحويل طريقة تقييمنا للماء.
علينا أن نبدأ في التفكير في كيفية ارتباطنا بالماء.
عادة ، قد يسألك أحدهم،
"ما هو الماء؟"
وأنت تجيب بـ" المطر، المحيط، البحيرة، النهر،
H20 سائل."
ربما حتى تفهم الأهمية البالغة للماء
وتقول أن الماء هو الحياة.
لكن ماذا لو سألتك، بدلا من ذلك،
"من هو الماء؟"
بنفس الطريقة التي ربما أسألك، "من هي جدّتك؟"
"من هي أختك؟"
هذا الأسلوب من الاتجاه
في الأساس يحول طريقة التفكير حول الماء،
يحول طريقة اتّخاذ القرارات
حول كيفية حماية الماء،
حمايته بنفس الطريقة التي تحمي بها جدّتك.
أمك، أختك، عمّاتك.
هذا هو أسلوب التغيير
الذي نحتاجه إذا أردنا معالجة أزمات المياه التي نراها
في عالمنا اليوم،
هذه الأزمات المرعبة للمياه
التي تتدفق على أجهزتنا الرقميّة
في عدّ تنازلي نحو اليوم صفر.
عند النقطة التي تغلق فيها مزودات المياه البلدية.
أماكن مثل كيب تاون في، حنوب افريقيا،
حيث في سنة 2018
السكّان لا يمكنهم الاغتسال لأكثر من دقيقتين.
وحصّتهم من الماء هي 23 غالون من الماء للشخص في اليوم.
أو، فقط في الصيف الماضي، حيث أوصل سوء إدارة الماء
شوارع شيناي
لتسطّر بآلاف حاويات الماء البلاستيكية
والسكان لساعات وهم ينتظرون ناقلات الماء
التي توصل المياه أولا باستعمال القطار ثم باستعمال الشاحنة،
ثمّ يصل الماء إلى حاجاتهم اليومية.
أو حتى هنا في الولايات المتحدة.
واحدة من أكثر الأمم تطوّرا في العالم.
اليوم، فلينت، ميشيغان، لا زالت تفتقد الماء النظيف.
لكن يبدو أنك غير متعود على هذه الأزمات المائية.
مثل أمة نسكانتاغا في شمال أونتاريو بكندا
السكان كانوا معتمدين على غلي الماء منذ 1995.
أو أمة غراسي ناراوز،
الذين ظلوا لعقود يتعاملون مع ماء ملوت.
قادم من صناعة ورق المطاحن
حيث وصلت دراسة مؤخرا
أن 90 بالمئة من السكان المحليين
لديهم شيء من أشكال الزئبق السام،
مسببا تعقيدات صحية حادة.
وحتى بين أمة النافاهو.
الصورة هنا هي لنهر أنيماس في بداية 2015
قبل هوس مناجم الذهب.
بعد هذا الهوس تسربت ملايين النفايات الخطيرة
إلى نظام النهر،
هذا ما حصل بعدها ذلك اليوم.
اليوم، أمة النافاهو وشعب دينيه
والنهر نفسه لا يزالون يتعافون من هذا التلوث.
وحتى هنا في ربيع بالم بكاليفورنيا،
حيث جماعة الآغوا كاليونت من هنود الكاهيلا
كانت تحارب لعقود لحماية مصدرها المائي من الاستغلال
من أجل أجيال الأمم القادمة
ليكون لها الحق، في أن يزدهروا بموطنهم لا أن يعيشوا فقط،
كما كانوا دائما منذ القدم.
ترون في دراسة مؤخرا من قبل ديغديب و تحالف الماء للولايات المتحدة.
وجدت أن هذا الشعب في الولايات المتحدة،
هو أكبر متنبئ لعمليات نقل وتصريف الماء،
وهذا بالنسبة لنا،
كسكان أصليين للولايات المتحدة،
نحن المجموعة التي لديها مشاكل في التعامل غالبا.
مع الماء والصرف الصحي.
لذا، كوني من السكان الأصليين ومدرسة وعالمة،
أعتقد أن الكثير من هذا الظلم للمياه
هو نتيجة لفشل النظام القانوني الغربي في تحديد
الشخصية القانونية للماء.
لذا يجب أن نسأل أنفسنا...
لمن تكون العدالة؟
هل هي للإنسانية فقط؟
لقد سمحنا في قانوننا بشخصنة المؤسسات.
في الولايات المتحدة، المحكمة العليا وجدت في "اتحاد المواطنين"
أنّ المؤسسة هي شخص
بنفس الحماية للأشخاص وفقا للدستور،
مثل حرية التعبير،
وطبقت نفس المنطق على مجموعة "هوبي لوبي،"
حيث وجدت أن المؤسسة لها الحق في حرية المعتقد
في دفاعها ضدّ تطبيق قانون الرعاية الصحية
من أجل عمالها.
الآن، هذه قضايا جدليّة،
وكوني امرأة شينكوك ومدرسة،
أنا أتساءل حول البوصلة الأخلاقية للعالم الغربي،
كيف يمكنك أن تمنح الشخصية القاننونية لمؤسسة
دون أن تمنحها للطبيعة.
ترون أن الشخصنة تمنحنا القدرة
لنكون مرئيين في سريان القانون،
ولإسماع أصواتنا كأشخاص محميين من طرف القانون.
لذا إذا منحت هذا لمؤسسة،
لماذا لا تمنحها للبحيرات العظمى؟
ونهر الميسيسيبي؟
وكل طرق الماء عبر كوكبنا
التي نعتمد عليها جميعا لنجاتنا؟
نحن نعرف أننا في أزمة مناخ عالمية،
لكن عالميا، مياهنا مهدّدة،
ونحن نواجه أزمة مياه عالمية،
وإذا أردنا معالجة هذه الأزمات في حياتنا،
نحن بحاجة للتغيير.
نحن بحاجة للتغيير الجذري لطرقنا في تقييم الماء.
وهذا ليس جديدا لنا كسكان أصليين.
في نظامنا القانوني (نحن السكان الأصليين) لدينا مبدأ أساسي
لفهم العلاقات مع غير البشر.
ككائن حيّ ومحمي تحت قوانيننا.
وحتى بالنسبة للعالم الغربي،
منظرو القانون البيئي
تجادلوا حول حق الطبيعة منذ سنة 1970.
لكننا بحاجة لفعل الأفضل.
نحن بحاجة للتغيير.
نحن بحاجة لمنح الشخصية للماء،
لأنه يتحمّل الحقوق والحمايات اللاحقة.
إنه يمنح الماء الحق في الوجود،
والازدهار، والتطور الطبيعي،
وفوق كلّ هذا، حماية الماء منّا،
من الإنسان الذي سيؤذيه،
من الإنسان الذي يسبب تغير المناخ،
من الملوثات،
ومن الإنسان الملوّث.
والأكثر من هذا إنه يقبل موروث الخاص
بهيمنة الإنسان على الطبيعة.
كبشر على هذا الكوكب،
لسنا متفوقين على الكائنات الأخرى في هذا الكوكب.
ولسنا متفوقين على الماء نفسه.
علينا التعلم كيف نكون قادة جيدين مرة أخرى.
غالبا نعتقد أن العالم مملوء بماء لا ينتهي.
في الحقيقة، ليس صحيحا.
هذا الكوكب، أوغي، الأرض الأم،
لديها مصادر جد محدودة للماء العذب.
حاليا، حوالي 2 مليار شخص
يعيشون في بلدان تعاني من ضغط الماء.
ويقدر أيضا أنه في سنة 2030،
أكثر من 700 مليون بشر قد يغيرون مساكنهم، على نطاق واسع،
بسبب ندرة الماء.
علينا أن نعالج هذه الأزمة.
لذا إنه وقت التغيير.
علينا أن نحول طريقة تقييمنا للماء.
ويمكننا ذلك.
يمكننا أن نتحمل كوننا قادة جيدين مرة أخرى.
يمكننا إنشاء القوانين لمنح الشخصية القانونية للماء.
يمكننا البدء بتشريف المعاهدات الأصلية
بين السكان الأصليين وغيرهم
لحماية الماء.
يمكننا تعيين حراس للماء
للتأكيد أن حقوق الماء دائما محمية.
يمكننا أيضا تطوير معايير نوعيّة الماء
وفق مقاربة كليّة،
التي تؤكد كون الماء جيّدا قبل الاستعمال البشري.
والأكثر من هذا، يمكننا تفكيك التملّك الحصري للماء.
وهناك أمثلة رائعة ناجحة حول هذا حول العالم.
نهر الوانغاني بأتياروا بنيوزيلاندا.
ونهرالغانج بالهند
كلاهما مُنح الشخصية القانونية في سنة 2017.
وحتى في هذه السنة،
سكان مدينة توليدو
أكدوا الشخصية القانونية لبحيرة إيري.
وهنا بالتحديد في كاليفورنيا،
قبيلة يوروك منحت الشخصية القانونية لنهر كلاماث.
ترون أنني أتخيل أن العالم يقيم الماء.
كعلاقة حيّة،
عندما نعمل من أجل استرجاع علاقتنا مع الماء.
كامرأة فنحن بخلفية مائية.
نغذي الماء بأرحامنا لتسعة أشهر.
إنه أول دواء من المفترض علينا كبشر
أن نتعاطاه.
إذن وُلدنا كبشر بعلاقة ميلادية مع الماء،
لكن بمكان ما في الطريق نفقد تلك العلاقة،
وعلينا أن نعمل لاسترجاعها.
لأنني أتخيل العالم
حيث الماء صحي والنظام البيئي يزدهر.
أتخيل عالما
حيث كلنا يأخذ جزءا من المسؤولية
كمواطنين مائيين
ونحمي الماء.
إذن، بكلمات النوكوميس،
ما الذي أنت على وشك فعله؟
ما الذي ستفعله من أجل الماء؟
حسن، يمكنك الاتصال بالسياسي المحلي.
يمكنك الذهاب إلى اجتماع البلدة.
يمكنك المحاماة من أجل منح الشخصية للماء.
يمكنك أن تكون مثل سكان مدينة توليدو
والبناء انطلاقا من جذور العشب،
وكتابة تشريعك الخاص إذا رفض السياسيون كتابته،
التأكيد على الشخصية القانونية للماء.
يمكنك دراسة أرض السكان الأصليين والماء الموجود فيها.
والنظام القانوني العرفي الذي لا يزال يحكمها.
وفوق كل هذا، يمكنك الارتباط بالماء.
يمكنك استرجاع هذه العلاقة.
اذهب إلى أقرب ماء إلى بيتك،
واكتشف لماذا هو مهدّد.
وفوق كل هذا، إذا فعلت أي شيء،
أسألك أن تقطع وعدا على نفسك،
أن ما من يوم يمرّ إلا وتسأل نفسك،
"ماذا فعلت من أجل الماء اليوم؟"
إذا كنّا قادرين على إنجاز هذا الوعد،
أؤمن أنه بإمكاننا إنشاء عالمٍ رائعٍ وقويّ
حيث يمكن للأجيال القادمة أن تكوّن
نفس العلاقة مع الماء، هذه العلاقة التي تميزنا بها،
حيث كلّ المجتمعات البشرية وغير البشرية
كان الماء لها لتعيش،
لأن الماء هو الحياة.
تابوتني . شكرا.
(تصفيق)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Willkommen, guten Tag allerseits.
Ich komme aus der Shinnecock Nation.
Tabutni an die Leute von Cahuilla,
auf deren Land wir uns heute versammeln.
Mir wurde beigebracht, dass Wasser lebt.
Es hört,
es birgt Erinnerungen.
Deswegen habe ich heute ein Wassergefäß mitgebracht,
denn ich möchte, dass es die Erinnerungen unserer heutigen Konversation aufnimmt.
Wer erhält Rechtsansprüche?
Die Geschichte hat uns gezeigt, manche Menschen bekommen sie, aber andere nicht.
In den USA wurden indigene Menschen, wie ich selbst,
laut Gesetz bis 1924 nicht als Bürger angesehen.
Meine Shinnecock Vorfahren, hier abgebildet,
waren laut Gesetz keine Bürger.
Warum behaupten wir dann, Nationen zu sein,
die der Rechtsstaatlichkeit unterliegen,
wenn einige Menschen geschützt werden, andere aber nicht?
Weil es einer der besten Wege bleibt, Ungerechtigkeit zu bekämpfen.
Und als indigene Menschen, kennen wir Ungerechtigkeit.
Eine liebe Freundin, Mentorin, Water Walker Aktivistin,
Nokomis, Großmutter Josephine Mandamin-ba,
erzählte mir von einer Prophezeiung, die aus ihrem Volk stammt,
den Anishinaabe aus der Midewiwin Gesellschaft.
Und in dieser Prophezeiung,
sagte sie mir, ist die Rede von einem Tag, der kommen wird,
an dem Wasser mehr als Gold kosten wird.
Als sie mir von dieser Prophezeiung erzählte,
ging ich einen Moment lang in mich,
und dachte über all die Ungerechtigkeiten,
die wir in unserer heutigen Welt sehen, nach,
die Wasserkrisen, die wir in unserer heutigen Welt erfahren,
und ich sagte: "Nokomis, Großmutter,
ich fühle mich, als befänden wir uns bereits in der Zeit der Prophezeiung."
Sie sah mich geradewegs an,
und sagte:
"Was also wirst du dagegen unternehmen?"
Aus diesem Grund bin ich heute zu euch gekommen,
weil ich glaube, dass es eine der vielen Möglichkeiten ist,
die ungerechte Wasserverteilung, die wir in unserer heutigen Welt sehen, zu lösen,
indem wir erkennen, dass Wasser eine lebendige Verbindung ist
und ihm die Persönlichkeitsrechte zukommen lassen, die es verdient.
Um dies zu tun, müssen wir anfangen, Wasser mit neuen Augen zu sehen.
Wir müssen überdenken, wie wir mit Wasser in Verbindung stehen.
Normalerweise würde jemand fragen:
"Was ist Wasser?"
und Sie würden antworten mit: "Regen, Ozean, See, Fluss,
H2O, flüssig."
Sie würden eventuell sogar die heilige Essentialität von Wasser erkennen
und sagen, dass Wasser Leben ist.
Aber was wäre, wenn ich stattdessen fragen würde:
"Wer ist Wasser?"
Auf dieselbe Art, wie ich fragen könnte: "Wer ist Ihre Großmutter?",
"Wer ist Ihre Schwester?"
Diese Art der Orientierung
verändert grundlegend die Art, wie wir über Wasser denken,
verändert die Art, wie wir Entscheidungen treffen,
die Art, wie wir Wasser beschützen,
es auf eine Art beschützen, wie Sie Ihre Großmutter beschützen würdet,
Ihre Mutter, Ihre Schwester, Ihre Tanten.
Diese Art von Umdenken brauchen wir,
wenn wir die vielen Wasserkrisen adressieren wollen,
die wir un unserer heutigen Welt sehen,
diese erschütternden Wasserkrisen,
die über unsere digitalen Geräte
mit Countdowns bis zur Stunde Null übertragen wurden,
der Punkt, an dem kommunale Wasserversorgunen abgestellt werden.
Orte wie Kapstadt, Südafrika,
wo im Jahr 2018
die Bewohner auf zweiminütige Duschen begrenzt wurden,
sowie 23 Galonen Wasser, also 87 Liter pro tag, pro Person,
oder gerade letzten Sommer, als schlechtes Wassermanagement dazu führte,
dass sich in den Straßen von Chennai
tausende Wasserkrüge aus Plastik aneinander reihten,
während die Bewohner stundenlang auf Wassertankwagen warteten,
die Wasser erst per Bahn, dann per Lkw liefern sollten,
um den Tagesbedarf zu decken.
Oder sogar hier in den USA,
eines der am weitesten entwickelten Länder der Welt.
Selbst heute gibt es noch kein sauberes Wasser in Flint, Michigan.
Aber mit diesen Wasserkrisen werden Sie wahrscheinlich nicht sehr vertraut sein,
wie beispielsweise die Erste Nation Neskantaga in Nord-Ontario, Kanada,
wo die Bewohner seit 1995 an eine Wasserabkochverordnung gebunden sind.
Oder die Erste Nation Grassy Narrows,
welche seit Jahrzehnten mit Wasserverschmutzungen zu kämpfen haben,
ausgelöst durch Papierfabriken
wobei neuste Studien herausgefunden haben,
dass fast 90 Prozent der indigenen Bevölkerung
irgendeine Form von Quecksilbervergiftung hat,
welche schwere Gesundheitsprobleme auslöst.
Oder auch unter der Navajo Nation.
Hier ist der Animas an einem frühen Morgen im Jahr 2015 abgebildet,
vor dem Auslaufen der Gold King Mine.
Nachdem Unmengen an gefährlichen Minenabfällen durch den Überfluss
in den Fluss gelangt waren,
war das hier der Fluss später am Tag.
Noch heute versuchen die Navajo Nation und die Diné
sowie der Fluss selbst, sich von der Kontaminierung zu erholen.
Oder sogar genau hier in Palm Springs, Kalifornien,
wo der Bund der Agua Caliente Indianer von Cahuilla
seit Jahrzehnten dafür kämpft, das Grundwasser vor Ausbeutung zu schützen,
sodass kommende Generationen
nicht nur in ihren Heimatländern leben, sondern auch gedeihen können,
so wie sie es seit jeher tun.
Eine aktuelle Studie von DIGDEEP und der US Water Alliance
fand heraus, dass in den USA
Rasse eines der stärksten vorhersagenden Elemente
für den Zugang zu Wasser und Sanitäranlagen ist,
und dass es für uns,
als Ureinwohner Amerikas,
am wahrscheinlichsten ist, dass wir Zugangsprobleme haben werden,
was Wasser und Sanitäranlagen anbelangt.
Als indigene Rechtswissenschaftlerin und Wissenschaftlerin,
glaube ich, dass viele dieser Wasserungerechtigkeiten
das Resultat des westlichen Rechtssystems ist,
welches versagt, Wasser Persönlichkeitsrechte zuzusprechen.
Und so müssen wir uns selbst fragen:
Gerechtigkeit für wen?
Für die Menschheit allein?
Wir haben Körperschaften Persönlichkeitsrechte gewährt.
In den USA stellte der Oberste Gerichtshof in dem Fall "Citizens United" fest,
dass Körperschaften eine Person sind,
mit den laut Verfassung gleichen Schutzmaßnahmen,
wie Meinungsfreiheit,
und wandte die gleiche Denkweise in dem Fall "Hobby Lobby" an,
wobei er feststellte, dass Körperschaften ein Recht auf Religionsfreiheit haben,
zur Verteidigung gegen die Einführung des Affordable Care Act
für seine Mitarbeiter.
Nun, dies sind kontroverse Fälle,
und als eine Frau der Shinnecock und Rechtswissenschaftlerin,
bringen sie mich dazu, den moralischen Kompass der westlichen Welt anzuzweifeln,
wo man einer Körperschaft Persönlichkeitsrechte zusprechen kann,
der Natur jedoch nicht.
Persönlichkeitsrechte gewähren uns die Fähigkeit,
vor Gericht gesehen und angehört zu werden
als eine Person, die vom Recht geschützt wird.
Wenn man das einer Körperschaft zusprechen kann,
warum nicht den Großen Seen?
Wieso nicht dem Mississippi?
Warum nicht den vielen Wasserstraßen auf unserem Planeten,
auf die wir angewiesen sind, um überleben zu können?
Wir wissen, dass wir uns in einer globalen Klimakrise befinden,
aber unsere Gewässer sind weltweit gleichermaßen betroffen,
und wir stehen vor einer globalen Wasserkrise,
und wenn wir diese Krisen zu unseren Lebzeiten adressieren wollen,
dann müssen wir uns ändern.
Wir müssen die Art, wie wir Wasser schätzen, grundlegend verändern.
Und das ist nichts Neues für uns indigene Menschen.
Unsere indigenen Rechtssysteme haben ein Grundprinzip
unsere nichtmenschlichen Beziehungen so zu verstehen,
dass sie unter unseren Gesetzen leben und geschützt werden.
Selbst in der westlichen Welt
haben Umweltrechtstheoretiker
seit 1970 für die Rechte der Natur argumentiert.
Aber wir müssen es noch besser machen.
Wir müssen uns ändern.
Und wir müssen dem Wasser Persönlichkeitsrechte zusprechen,
weil es die folgenden Rechte und Schutzmaßnahmen gewährt.
Es gewährt Wasser das Recht zu existieren,
zu gedeihen und sich natürlich zu entwickeln,
und vor allem, beschützt es das Wasser vor uns,
vor Menschen, die ihm Schaden würden,
vor durch Menschen verursachte Schäden durch den Klimawandel,
vor Schadstoffen,
und vor durch Menschen künstlich verursachte Kontaminationen
Des Weiteren kehrt es die allgemein anerkannte Hierarchie um,
dass Menschen die Natur beherrschen.
Als Menschen auf diesem Planeten,
sind wir nicht übergeordnet gegenüber anderen Lebewesen auf diesem Planten.
Wir sind Wasser nicht übergeordnet.
Wir müssen lernen, wieder gute Verwalter zu sein.
Wir stellen uns oft vor, die Erde sei gefüllt mit unendlich viel Wasser.
Tatsächlich ist sie es nicht.
Dieser Planet, Ohke, Mutter Erde,
hat sehr begrenzte Süßwasserressourcen.
Derzeit leben etwa 2 Milliarden Menschen
in Ländern, die Wasserarmut erfahren.
Es wird ebenfalls geschätzt, dass im Jahr 2030
bis zu 700 Millionen Menschen weltweit vertrieben werden könnten,
wegen Wasserknappheit.
Wir müssen diese Krise adressieren.
Also ist es an der Zeit, dass wir uns ändern.
Wir müssen die Art, wie wir Wasser schätzen, verändern.
Und das können wir.
Wir können lernen, wieder gute Verwalter zu werden.
Wir können Gesetze erlassen, die Wasser Persönlichkeitsrechte zusprechen.
Wir können damit beginnen, die ursprünglichen Verträge einzuhalten,
zwischen indigenen Menschen und nicht indigenen Menchen,
zum Schutz von Wasser.
Wir können Beschützer des Wassers ernennen,
die sicherstellen, dass die Rechte des Wassers zu jeder Zeit geschützt sind.
Wir können auch Standards für die Wasserqualität einführen,
die einen ganzheitlichen Ansatz besitzen,
die sicherstellen, dass das Wohlergehen des Wassers
über den menschlichen Bedürfnissen steht.
Darüber hinaus, können wir uns dafür einsetzen,
das ausschließliche Eigentum an Wasser abzubauen.
Und dafür gibt es auf der ganzen Welt erstaunlich erfolgreiche Beispiele.
Dem Whanganui in Aotearoa, in Neuseeland,
und dem Ganges in Indien
wurden im Jahr 2017 Persönlichkeitsrechte zugesprochen.
Und sogar dieses Jahr,
sprachen die Bewohner Toledos
dem Eriesee Persönlichkeitsrechte zu.
Und genau hier, in Kalifornien,
sprach der Stamm der Yurok dem Klamath Persönlichkeitsrechte zu.
Ich stelle mir eine Welt vor, in der wir Wasser schätzen,
als eine lebende Verbindung,
in der wir daran arbeiten, unsere Verbindung zu Wasser wiederherzustellen
Als Frauen sind wir Träger von Wasser.
Im Mutterleib nähren wir neun Monate lang von Wasser.
Es ist die erste Medizin, der jeder von uns Menschen
ausgesetzt ist.
Sehen Sie, wir alle werden als menschliche Wesen
mit einer angeborenen Verbindung zum Wasser geboren,
aber irgendwo auf dem Weg, haben wir diese Verbindung verloren,
und wir müssen daran arbeiten, diese wiederherzustellen
Denn ich stelle mir eine Welt vor,
in der das Wasser gesund ist und die Ökosysteme gedeihen.
Ich stelle mir eine Welt vor,
in der jeder von uns seiner Pflicht nachgeht, Verantwortung zu übernehmen,
als Bürger des Wassers
und Beschützer des Wassers.
Also, mit den Worten der Nokomis,
Was werden Sie dagegen unternehmen?
Was werden Sie für das Wasser tun?
Nun, Sie können einen lokalen Politiker anrufen.
Sie können zu einer Stadtversammlung gehen.
Sie können sich dafür einsetzen, Wasser die Rechtspersönlichkeit zuzusprechen.
Sie können wie die Bewohner von Toledo sein
und von der Basis aus aufbauen
und Ihre eigene Gesetzgebung entwerfen, wenn die Politiker es nicht tun wollen,
die dem Wasser Persönlichkeitsrechte zuspricht.
Sie können über das Land und die Gewässer der Eingeborenen lernen,
das Sie jetzt besitzen
und die indigenen Rechtssysteme, die sie immer noch bestimmen.
Aber vor allem können Sie eine Verbindung zum Wasser aufbauen.
Sie können diese Verbindung wiederherstellen.
Gehen Sie zu dem Ihrem Haus nahegelegendsten Gewässer,
und finden Sie heraus, warum es bedroht ist.
Und falls Sie etwas tun wollen,
versprechen Sie sich selbst,
dass Sie sich jeden Tag selbst fragen:
"Was habe ich heute für das Wasser getan?"
Wenn wir dieses Versprechen einhalten können,
dann glaube ich, können wir eine mutige und brillante Welt schaffen,
in der künftige Gernerationen die Möglichkeit haben,
dieselbe Beziehung zum Wasser aufzubauen, zu der wir privilegiert waren,
wo alle Gemeinden menschlicher und nichtmenschlicher Beziehungen
Wasser zum Leben haben,
denn Wasser ist Leben.
Tabutni. Vielen Dank.
(Applaus)
Ακουέ Ούνι Κεσάκ. Κέλσι Λέοναρντ Νουϊσουόνκ.
Γεια σας, καλημέρα σε όλους.
Κατάγομαι από το Έθνος Σίνεκοκ.
Ταμπούτνι στον λαό Κουΐγια
στην περιοχή του οποίου είμαστε σήμερα.
Με δίδαξαν ότι το νερό είναι ζωντανό.
Μπορεί να ακούει,
να διατηρεί αναμνήσεις.
Γι' αυτό έφερα μαζί μου σήμερα ένα παγούρι με νερό,
γιατί θέλω να διατηρήσει την ανάμνηση της συζήτησής μας σήμερα.
Ποιος λαμβάνει νομικά δικαιώματα;
Η ιστορία μάς έχει δείξει ότι αυτό ισχύει για κάποιους ανθρώπους και όχι για άλλους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ιθαγενείς όπως εγώ
δεν ήταν πολίτες σύμφωνα με τον νόμο μέχρι το 1924.
Οι Σίνεκοκ πρόγονοί μου σ' αυτήν τη φωτογραφία
δεν ήταν πολίτες σύμφωνα με τον νόμο.
Γιατί τότε ισχυριζόμαστε ότι είμαστε έθνη που κυβερνώνται από το κράτος δικαίου
αν κάποιοι προστατεύονται, αλλά όχι οι υπόλοιποι;
Γιατί αυτός παραμένει ένας από τους καλύτερους τρόπους
να πολεμήσουμε την αδικία.
Και ως ιθαγενείς ξέρουμε τι θα πει αδικία.
Μια καλή μου φίλη, μέντορας, περιπατήτρια νερού,
η Νόκομις, Γιαγιά Τζόζεφιν Μάνταμιν-μπα,
μου είπε μια προφητεία που έχει ειπωθεί από τον λαό της,
οι Ανισινάμπε της κοινότητας Μιντέουιν.
Και σ' αυτήν την προφητεία
μου διηγήθηκε πως θα έρθει μια μέρα
όπου μια ουγγιά νερού θα κοστίζει περισσότερο από μια ουγγιά χρυσού.
Όταν μου είπε αυτήν την προφητεία, έμεινα ακίνητη για μια στιγμή
και σκέφτηκα όλες τις αδικίες που βλέπουμε στον κόσμο σήμερα,
τις κρίσεις του νερού που βλέπουμε στον κόσμο σήμερα
και είπα, «Νόκομις, Γιαγιά,
μου φαίνεται ότι αυτή η προφητεία συμβαίνει ήδη».
Μου ανταπέδωσε το βλέμμα και είπε,
«Τι θα κάνεις εσύ γι' αυτό;»
Γι' αυτό είμαι μαζί σας σήμερα εδώ.
Γιατί πιστεύω ότι μία από τις πολλές λύσεις
για να λύσουμε πολλές από τις αδικίες που βλέπουμε σήμερα για το νερό
είναι να αποδεχτούμε ότι το νερό είναι ένας ζωντανός συγγενής μας
και να του δώσουμε τη νομική ατομικότητα που του αξίζει.
Για να γίνει αυτό, πρέπει ν' αλλάξουμε τον τρόπο που εκτιμούμε την αξία του.
Πρέπει να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε πώς να έρθουμε κοντά με το νερό.
Συνήθως κάποιος θα σας ρωτούσε,
«Τι είναι το νερό;»
κι εσείς θα απαντούσατε «Βροχή, θάλασσα, λίμνη, ποτάμι,
Η2Ο, υγρό».
Ενδεχομένως να καταλαβαίνατε την ιερή ουσιαστικότητα του νερού
και να λέγατε ότι το νερό είναι ζωή.
Αλλά αν σας ρωτούσα, αντί γι'αυτό,
«Ποιο είναι το νερό;»
Με τον ίδιο τρόπο που θα σας ρωτούσα, «Ποια είναι η γιαγιά σας;»
«Ποια είναι η αδερφή σας;»
Αυτός ο προσανατολισμός
μεταμορφώνει θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το νερό,
τον τρόπο με τον οποίο παίρνουμε αποφάσεις
για το πώς θα προστατέψουμε το νερό,
πώς θα το προστατέψουμε όπως θα προστατεύατε τη γιαγιά σας,
τη μητέρα, την αδερφή, τις θείες σας.
Τέτοιου είδους μεταμόρφωση
χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τις πολλές κρίσεις νερού που βλέπουμε
στον κόσμο σήμερα,
τις οδυνηρές αυτές κρίσεις
που μεταδίδονται στις ηλεκτρονικές συσκευές
σε αντίστροφη μέτρηση μέχρι την ώρα μηδέν,
το σημείο που κλείνουν οι δημοτικές παροχές νερού.
Σε μέρη όπως το Κέιπ Τάουν, στη Νότια Αφρική,
όπου το 2018
οι κάτοικοι είχαν όριο δυο λεπτά για ντουζ
και 23 γαλόνια νερό το άτομο την ημέρα,
ή μόλις το περσινό καλοκαίρι, όταν η κακοδιαχείριση του νερού
οδήγησε χιλιάδες κατοίκους
να κάνουν ουρά στους δρόμους του Τσεννάι με πλαστικές κανάτες
περιμένοντας ώρες τις υδροφόρες
να φέρουν νερό, πρώτα με το τρένο, μετά με φορτηγά,
για τις καθημερινές τους ανάγκες.
Ή ακόμη κι εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες,
ένα από τα πιο ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου.
Σήμερα, το Φλιντ, στο Μίσιγκαν, ακόμα δεν έχει καθαρό νερό.
Αλλά μάλλον δεν έχετε ακούσει για κρίσεις νερού
όπως αυτή των ιθαγενών Νεσκαντάγκα στο βόρειο Οντάριο, στον Καναδά,
όπου οι κάτοικοι πρέπει να βράζουν το νερό τους από το 1995.
Ή οι ιθαγενείς Γκράσι Νάροουζ
οι οποίοι για δεκαετίες αντιμετωπίζουν τη μόλυνση του νερού
από τη βιομηχανία χαρτιού
και σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα
σχεδόν 90% του ιθαγενούς πληθυσμού
έχει κάποια μορφή δηλητηρίασης από υδράργυρο,
που προκαλεί σοβαρές ιατρικές επιπλοκές.
Ή ακόμα και το έθνος Νάβαχο.
Στη φωτογραφία βλέπετε τον ποταμό Άνιμας ένα πρωινό του 2015,
πριν τη διαρροή του μεταλλείου Γκολντ Κινγκ.
Μετά τη διαρροή εκατομμυρίων τοξικών αποβλήτων
μέσα στο ποτάμιο σύστημα,
ορίστε ο ποταμός μερικές ώρες αργότερα.
Σήμερα το έθνος των Νάβαχο και ο λαός Ντινέ
και ο ίδιος ο ποταμός ακόμα προσπαθούν να ανακάμψουν από τη μόλυνση.
Ή ακόμα κι εδώ, στο Παλμ Σπρινγκς, στην Καλιφόρνια,
όπου η ομάδα Άγκουα Καλιέντε των Ινδιάνων Καούγια
αγωνίζεται για δεκαετίες να προστατέψει τα υπόγεια ύδατα από την εκμετάλλευση
ώστε οι μελλοντικές γενιές
να μπορέσουν να ζήσουν και να ευημερήσουν στις πατρίδες τους,
όπως έχουν κάνει από αμνημονεύτων χρόνων.
Βλέπετε, μια πρόσφατη μελέτη του DIGDEEP και της Συμμαχίας Νερού των ΗΠΑ
διαπίστωσε ότι η φυλή, στις Ηνωμένες Πολιτείες,
είναι το ισχυρότερο μέσο πρόβλεψης της πρόσβασης σε νερό και αποχέτευση
και ότι εμείς,
ως ιθαγενείς Αμερικάνοι,
έχουμε τις περισσότερες πιθανότητες να μην έχουμε πρόσβαση
σε νερό και αποχέτευση.
Ως ιθαγενής νομικός και επιστήμονας λοιπόν
θεωρώ ότι πολλές από αυτές τις αδικίες
οφείλονται στην αδυναμία του νομικού συστήματος της Δύσης να αναγνωρίσει
τη νομική ατομικότητα του νερού.
Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε
για ποιον υπάρχει η δικαιοσύνη;
Μόνο για τους ανθρώπους;
Έχουμε παραχωρήσει νομική ατομικότητα σε εταιρείες.
Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η εταιρεία «Πολίτες Ενωμένοι»
είναι πρόσωπο
που προστατεύεται εξίσου από το Σύνταγμα
όσο αφορά στην ελευθερία του λόγου,
και με την ίδια λογική στην περίπτωση του «Χόμπι Λόμπι»
αποφάνθηκε ότι μια εταιρεία έχει δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία
ενάντια στην εφαρμογή του Νόμου Οικονομικά Προσιτής Φροντίδας
στους εργαζομένους της.
Βέβαια, αυτές είναι αμφιλεγόμενες υποθέσεις,
και ως Σίννεκοκ και νομική επιστήμονα,
με κάνουν να αμφισβητήσω την ηθική πυξίδα του δυτικού κόσμου,
όπου μπορείς να παραχωρήσεις νομική ατομικότητα σε μια εταιρεία
αλλά όχι στη φύση.
Βλέπετε, η νομική ατομικότητα μας δίνει τη δυνατότητα
να είμαστε ορατοί σε ένα δικαστήριο,
και να ακούγεται η φωνή μας ως άτομα που προστατεύονται από τον νόμο.
Αν λοιπόν μπορείς να δώσεις κάτι τέτοιο σε μια εταιρεία,
γιατί όχι στις Μεγάλες Λίμνες;
Γιατί όχι στον Μισισιπή;
Γιατί όχι στους πολλούς πλωτούς ποταμούς του πλανήτη μας
από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή μας;
Ξέρουμε ότι βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια κλιματική κρίση,
αλλά σε όλο τον κόσμο το νερό επίσης κινδυνεύει,
είμαστε αντιμέτωποι με μια παγκόσμια κρίση νερού,
και αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις κρίσεις όσο ζούμε,
πρέπει να αλλάξουμε.
Πρέπει να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο εκτιμούμε την αξία του νερού.
Και αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για μας τους ιθαγενείς.
Τα νομικά μας συστήματα διαθέτουν τη θεμελιώδη αρχή
της κατανόησης των μη ανθρωπίνων σχέσεων
ως ζωντανών και προστατευόμενων από τους νόμους μας.
Και ακόμα και στον δυτικό κόσμο,
θεωρητικοί της περιβαλλοντικής νομοθεσίας
έχουν υποστηρίξει τα δικαιώματα της φύσης από τη δεκαετία του 70.
Πρέπει όμως να κάνουμε περισσότερα.
Πρέπει να αλλάξουμε.
Και πρέπει να παραχωρήσουμε νομική ατομικότητα στο νερό
γιατί του προσφέρει τα εξής δικαιώματα και προστασίες.
Δίνει στο νερό το δικαίωμα της ύπαρξης,
της ευδοκιμίας, της φυσικής εξέλιξης,
και πάνω απ' όλα, προστατεύει το νερό από μας,
από τους ανθρώπους που μπορεί να το βλάψουν,
από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής,
από τους ρύπους,
και από την ανθρωπογενή μόλυνση.
Επιπλέον, αντιστρέφει την κοινά αποδεκτή ιεραρχία
της κυριαρχίας του ανθρώπου στη φύση.
Ως άνθρωποι σ' αυτόν τον πλανήτη
δεν είμαστε ανώτεροι από τα άλλα όντα σ'αυτόν τον πλανήτη.
Δεν είμαστε ανώτεροι από το νερό.
Πρέπει να μάθουμε πώς να ξαναγίνουμε καλοί φύλακες.
Συχνά φανταζόμαστε ότι στον κόσμο υπάρχει άπειρο νερό.
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Αυτός ο πλανήτης, Όγκι, η μητέρα Γη
έχει πολύ περιορισμένες πηγές γλυκού νερού.
Αυτή τη στιγμή, σχεδόν δυο δισεκατομμύρια
ζουν σε χώρες που αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με το νερό.
Υπολογίζεται επίσης ότι μέχρι το 2030
έως και 700 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο μπορεί να εκτοπιστούν
λόγω της έλλειψης νερού.
Πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση.
Είναι λοιπόν καιρός να αλλάξουμε.
Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο εκτιμούμε την αξία του νερού.
Μπορούμε να το κάνουμε.
Μπορούμε να ξαναγίνουμε καλοί φύλακες.
Μπορούμε να θεσπίσουμε νόμους που να δίνουν νομική προσωπικότητα στο νερό.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε τηρώντας τις πρώτες συνθήκες
ανάμεσα σε ιθαγενείς και μη ιθαγενείς
για την προστασία του νερού.
Μπορούμε να διορίσουμε φρουρούς του νερού
που θα διασφαλίζουν τη διαρκή προστασία των δικαιωμάτων του νερού.
Μπορούμε επίσης να αναπτύξουμε πρότυπα ποιότητας νερού
που έχουν ολιστική προσέγγιση,
που διασφαλίζουν την ευημερία του νερού πριν από τις ανθρώπινες ανάγκες μας.
Μπορούμε να παλέψουμε για την εξάλειψη της αποκλειστικής ιδιοκτησίας του νερού.
Υπάρχουν καταπληκτικά επιτυχημένα παραδείγματα σε όλο τον κόσμο.
Ο Ποταμός Φάνγκανουι στην Αοτεαρόα, στη Νέα Ζηλανδία
και ο Γάγγης στην Ινδία
απέκτησαν νομική προσωπικότητα το 2017.
Κι ακόμη και φέτος
οι κάτοικοι της πόλης του Τολίντο
αναγνώρισαν τη νομική προσωπικότητα της Λίμνης Ήρι.
Κι εδώ στην Καλιφόρνια,
η Φυλή Γιούροκ έδωσε νομική προσωπικότητα στον Ποταμό Κλάμαθ.
Βλέπετε, φαντάζομαι έναν κόσμο όπου εκτιμούμε την αξία του νερού
ως ζωντανού συγγενή,
όπου παλεύουμε να αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το νερό.
Ως γυναίκες, είμαστε νεροκουβαλήτριες.
Ανατρέφουμε το νερό στις μήτρες μας για εννιά μήνες.
Είναι το πρώτο φάρμακο που ο καθένας από μας τους ανθρώπους
έχει στη διάθεσή του.
Βλέπετε, γεννιόμαστε όλοι οι άνθρωποι με μια σχέση με το νερό,
αλλά στην πορεία χάσαμε αυτή τη σχέση,
και πρέπει να παλέψουμε να την αποκαταστήσουμε.
Γιατί φαντάζομαι έναν κόσμο
όπου το νερό είναι υγιές και τα οικοσυστήματα ευημερούν.
Φαντάζομαι έναν κόσμο
όπου ο καθένας μας αναλαμβάνει την υποχρέωσή του
ως πολίτες του νερού
και προστατεύει το νερό.
Όπως λοιπόν λένε οι Νόκομις,
τι θα κάνετε γι' αυτό;
Τι θα κάνετε για το νερό;
Μπορείτε να καλέσετε τον πολιτικό της περιοχής σας.
Να πάτε στο συμβούλιο της πόλης σας.
Να υποστηρίξετε την παροχή νομικής προσωπικότητας στο νερό.
Να γίνετε σαν τους κατοίκους της πόλης του Τολίντο
και να ξεκινήσετε από τη βάση,
και να δημιουργήσετε τη δική σας νομοθεσία αν δεν το κάνουν οι πολιτικοί
αναγνωρίζοντας νομική προσωπικότητα στο νερό.
Μπορείτε να μάθετε για τις περιοχές και τα νερά των ιθαγενών που κατέχετε
και τα ιθαγενή νομικά συστήματα που ακόμα τα διέπουν.
Πάνω απ' όλα, μπορείτε να συνδεθείτε με το νερό.
Να αποκαταστήσετε εκείνη τη σχέση.
Πάτε στην κοντινότερη πηγή νερού
και μάθετε από τι απειλείται.
Πάνω απ'όλα, αν είναι να κάνετε κάτι,
σας ζητώ να υποσχεθείτε στον εαυτό σας
να αναρωτιέστε κάθε μέρα
«Τι έκανα σήμερα για το νερό;»
Αν μπορούμε να τηρήσουμε αυτή την υπόσχεση
πιστεύω θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε έναν τολμηρό και υπέροχο κόσμο
όπου οι μελλοντικές γενιές θα μπορούν να δημιουργήσουν
την ίδια σχέση με το νερό που είχαμε το προνόμιο να έχουμε εμείς,
όπου όλες οι κοινότητες ανθρώπων και μη
έχουν νερό για να ζήσουν,
γιατί το νερό είναι ζωή.
Ταμπούτνι. Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Hola, buenos días a todos.
Soy de la nación de Shinnecock.
Gracias a la tribu Cahuilla,
en cuya tierra nos reunimos hoy.
Me enseñaron que el agua está viva.
Puede oír,
retiene recuerdos.
Y por ello he traído un recipiente de agua conmigo hoy,
porque quiero que retenga los recuerdos de nuestra conversación de hoy.
¿Quién obtiene derechos legales?
La historia nos ha demostrado que algunas personas sí, pero otras no.
En EE.UU., personas indígenas como yo
no fuimos ciudadanos según la ley hasta 1924.
Mis ancestros de Shinnecock, que aquí muestro,
no eran ciudadanos según la ley.
Entonces, ¿por qué decimos ser naciones gobernadas por la ley
si algunas personas están protegidas, pero otras no?
Porque sigue siendo una de las mejores formas de combatir la injusticia.
Y, como personas indígenas, conocemos la injusticia.
Una querida amiga, mentora, caminante del agua,
Nokomis, Abuela Josephine Mandamin-ba,
me habló de una profecía procedente de su poblado,
los Anishinaabe de la Sociedad Midewiwin.
Y en esa profecía,
me dijo que cuenta que llegará un día
donde una onza de agua costará más que una onza de oro.
Cuando me contó la profecía, me senté un momento
y pensé sobre todas las injusticias que vemos en el mundo hoy,
las crisis de agua que vemos en el mundo hoy,
y dije: "Nokomis, Abuela,
siento que ya se está cumpliendo la profecía".
Y me miró a los ojos
y dijo:
"¿Y qué vas a hacer al respecto?"
Por eso estoy aquí con Uds. hoy,
porque creo que una de las muchas soluciones
para resolver las injusticias del agua que vemos en el mundo hoy
es reconocer que el agua es un familiar vivo
y otorgarle la personalidad jurídica que se merece.
Para conseguirlo, necesitamos transformar la manera en la que valoramos el agua.
Tenemos que empezar a pensar en cómo conectamos con el agua.
Normalmente, alguien podría preguntarles:
"¿Qué es el agua?"
Y responderían con: "Lluvia, océano, lago, río,
H2O, líquido."
Podrían incluso entender la esencialidad sagrada del agua
y decir que el agua es vida.
Pero y si les preguntase, en cambio:
"¿Quién es el agua?"
De la misma forma en la que podría preguntarles: "¿Quién es su abuela?"
"¿Quién es su hermana?"
Ese tipo de orientación
transforma en esencia la forma en la que pensamos sobre el agua,
transforma la manera en que tomamos decisiones
en cómo podríamos proteger el agua,
protegerla de la misma forma como protegerían a su abuela,
a su madre, a su hermana, a sus tías.
Ese es el tipo de transformación
que necesitamos si vamos a enfrentarnos a las múltiples crisis de agua que vemos
en nuestro mundo hoy,
estas horrorosas crisis de agua
transmitidas en nuestros dispositivos digitales
como cuentas atrás hasta el Día Cero,
el momento en el que los suministros municipales de agua son cerrados.
Lugares como Cape Town, en Sudáfrica,
donde en 2018
los residentes fueron restringidos a ducharse en dos minutos
y a 87 litros de agua al día por persona;
o este pasado verano, donde el mal empleo del agua
llevó a las calles de Chennai
a llenarse de miles de jarras de agua de plástico
mientras los residentes esperaron durante horas a que los tanques de agua
les diesen agua, primero en ferrocarriles, luego en camiones,
para cubrir sus necesidades diarias.
O incluso aquí en EE. UU.,
uno de los países más desarrollados del mundo.
A día de hoy Flint, en Michigan, todavía no tiene agua limpia.
Pero quizás no hayan oído hablar de estas crisis de agua,
como la de Neskantaga First Nation en el norte de Ontario, en Canadá,
donde sus residentes han estado bajo aviso de hervir su agua desde 1995.
O en Grassy Narrows First Nation,
que durante décadas ha estado tratando con la contaminación del agua
causada por fábricas de papel
y donde un reciente estudio encontró
que cerca del 90 % de la población indígena
tenía algún tipo de intoxicación por mercurio,
causándoles severas complicaciones de salud.
O incluso entre la nación Navajo.
Aquí os muestro el río de las Ánimas una mañana de 2015
antes del derrame de la mina Gold King.
Después de que se vertiesen millones de residuos mineros peligrosos
al sistema fluvial,
asçi era el río más tarde en el mismo día.
Hoy, la Nación Navajo y el poblado Diné
y el propio río están intentando recuperarse de la contaminación.
O incluso aquí mismo en Palm Springs, California,
donde la Banda Agua Caliente de Indios Cahuilla
ha luchado durante décadas por proteger la explotación de aguas subterráneas
para que futuras generaciones
no solo puedan vivir sino también prosperar en su tierra natal,
tal y como lo han hecho desde tiempos inmemorables.
Verán, un estudio reciente de DIGDEEP y la US Water Alliance
demostró que la etnia, en EE. UU.,
es el mayor indicador de acceso a agua y sanidad;
y eso para nosotros,
como americanos nativos,
somos el grupo con mayor probabilidad de tener problemas de acceso
relacionados con el agua y la sanidad.
Así que, como experta legal y científica indígena,
creo que muchas de estas injusticias del agua
son resultado del sistema legal occidental fallando al reconocer
la personalidad jurídica del agua.
Y debemos preguntarnos a nosotros mismos:
¿Para quién es la justicia?
¿Solo para la humanidad?
Hemos otorgado personalidad jurídica a corporaciones.
En EE. UU., la Corte Suprema encontró en "Ciudadanos Unidos"
que una corporación era una persona
con protecciones similares bajo la Constitución,
tales como la libertad de expresión,
y aplicó un razonamiento similar en "Hobby Lobby",
viendo que una corporación tenía derecho a la libertad de religión
como defensa contra la implementación de la Ley del Cuidado Accesible
sobre sus empleados.
Ahora bien, esto son casos controvertidos,
y como mujer Shinnecock y experta legal,
me hacen cuestionarme el compás moral del mundo occidental,
donde uno puede garantizar personalidad jurídica a una corporación,
pero no a la naturaleza.
Verán, la personalidad jurídica nos otorga la capacidad
de ser visibles en un Tribunal de Justicia
y que oigan nuestra voz como la de una persona protegida por la ley.
Y si pueden otorgar eso a una corporación,
¿por qué no a los Grandes Lagos?
¿Por qué no al río Misisipi?
¿Por qué no a los muchos canales de agua alrededor del planeta
de los que depende nuestra supervivencia?
Sabemos que estamos ante una crisis climática global
pero, globalmente, nuestras aguas también son amenazadas,
y estamos enfrentándonos a una crisis de agua global,
y si queremos abordar estas crisis durante nuestras vidas,
necesitamos cambiar.
Necesitamos transformar en esencia la forma en la que valoramos el agua.
Y esto no es algo nuevo para nosotros, el poblado indígena.
Nuestros sistemas jurídicos indígenas tienen un principio fundamental
de entender a nuestros parientes no humanos
como seres vivos y protegidos por la ley.
E incluso en el mundo occidental,
teóricos jurídicos ambientales
han luchado por los derechos de la naturaleza desde los años 70.
Pero necesitamos hacerlo mejor.
Necesitamos cambiar.
Y necesitamos otorgarle personalidad jurídica al agua
porque permite los siguientes derechos y protecciones.
Le garantiza al agua el derecho a existir,
prosperar y evolucionar de forma natural,
y sobe todo, protege al agua de nosotros,
de seres humanos que le harían daño,
de impactos ambientales causados por el ser humano,
de contaminantes,
y de la contaminación causada por humanos.
Además, revierte la jerarquía aceptada
del dominio humano sobre la naturaleza.
Como humanos en este planeta,
no somos superiores a otros seres del planeta.
No somos superiores a la propia agua.
Tenemos que aprender a ser buenos mayordomos de nuevo.
A menudo imaginamos que el mundo está lleno de agua infinita.
De hecho, no lo está.
Este planeta, Ohke, la Madre Tierra,
tiene unos recursos de agua dulce muy finitos.
Actualmente, cerca de 2000 millones de personas
viven en países que experimentan altas crisis de agua.
También se ha estimado que para el 2030,
hasta 700 millones de personas podrían ser desplazadas a lo largo del mundo
debido a la escasez de agua.
Tenemos que abordar esta crisis.
Y por ello es hora de que cambiemos.
Tenemos que transformar la forma en la que valoramos el agua.
Y podemos hacerlo.
Podemos aprender a ser buenos mayordomos de nuevo.
Podemos crear leyes a través de las que se otorgue personalidad jurídica al agua.
Podemos empezar a honrar los tratados originales
entre poblados indígenas y no indígenas
para proteger el agua.
Podemos designar guardianes para el agua
que aseguren que los derechos del agua estén siempre protegidos.
También podemos desarrollar estándares de calidad del agua
que tengan un enfoque holístico,
que asegure el bienestar del agua por encima de nuestras necesidades humanas.
Y, además, podemos trabajar en desmantelar la propiedad exclusiva sobre el agua.
Y hay buenos ejemplos sorprendentes de esto alrededor del mundo.
El río Whanganui en Aotearoa, en Nueva Zelanda,
y el río Ganges en India
fueron otorgados personalidad jurídica en 2017.
E incluso este año,
los residentes de la ciudad de Toledo
reconocieron la personalidad jurídica del lago Erie.
Y aquí mismo en California,
la tribu Yurok otorgó personalidad jurídica al río Klamath.
Verán, imagino un mundo donde valoremos el agua
como a un pariente vivo,
donde trabajemos por restaurar nuestra conexión con el agua.
Como mujeres, somos transportadoras de agua.
Nutrimos al agua en nuestros vientres durante nueve meses.
Es la primera medicina a la que cada uno de nosotros, seres humanos,
somos expuestos.
Verán, todos nacemos como seres humanos con una conexión natal con el agua,
pero en algún punto de nuestro camino, perdimos esa conexión,
y tenemos que trabajar por restaurarla.
Porque imagino un mundo
donde el agua esté sana y los ecosistemas prosperen.
Imagino un mundo
donde cada uno de nosotros tome nuestro derecho de responsabilizarnos
como ciudadanos del agua
y protejamos el agua.
Así que, en palabras de Nokomis:
¿qué van a hacer al respecto?
¿Qué van a hacer por el agua?
Bueno, pueden llamar a un político local.
Pueden ir a una asamblea popular.
Pueden promover la concesión de personalidad jurídica al agua.
Pueden ser como los habitantes de la ciudad de Toledo
y edificar desde la base,
y construir su propia legislación, si los políticos no van a escribirla,
reconociendo la personalidad jurídica del agua.
Pueden aprender acerca de las tierras y aguas indígenas que ahora ocupan
y el sistema jurídico indígena que aún las gobierna.
Y sobre todo, pueden conectar con el agua.
Pueden restaurar esa conexión.
Vayan al agua más próxima a su hogar
y descubran por qué está amenazada.
Pero, sobre todo, si hacen algo,
les pido que se prometan a sí mismos
que cada día, se preguntarán:
"¿Qué he hecho por el agua hoy?"
Si somos capaces de cumplir esa promesa,
creo que podremos crear un mundo audaz y brillante
donde futuras generaciones sean capaces de formar
la misma relación con el agua que hemos tenido el privilegio de tener,
donde todas las comunidades de parientes humanos y no humanos
tengan agua para vivir,
porque el agua es vida.
Tabutni. Muchas gracias.
(Aplauso)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Bonjour à tout le monde.
Je fais partie de la nation Shinnecock.
Merci à la tribu Cahuilla,
qui aujourd'hui nous accueille sur sa terre.
On m'a appris que l'eau est vivante.
Elle peut entendre
et garder en mémoire.
Aujourd'hui, j'ai donc amené un récipient à eau,
car je veux qu'il retienne nos conversations.
Qui jouit de droits légaux ?
Comme le passé nous l'a montré, certaines personnes mais pas d'autres.
Aux États-Unis, les indigènes comme moi
n'ont obtenu la citoyenneté aux yeux de la loi qu'en 1924.
Mes ancêtres Shinnecock, représentés ici,
n'étaient pas des citoyens légaux.
Alors pourquoi revendique-t-on d'être un État de droit
si certaines personnes sont protégées, et d'autres pas ?
Car cela reste un des meilleurs moyens de se battre contre l'injustice.
Et, en tant qu'indigènes, nous connaissons l'injustice.
Une amie proche, mentor, une marcheuse de l'eau,
Nokomis, grand-mère Josephine Mandamin-ba,
m'a parlé d'une prophétie de son peuple,
les Anichinabés de la Société Midewiwin.
Et dans cette prophétie,
elle m'a dit qu'il est fait mention d'un jour à venir
où une once d'eau coûtera davantage qu'une once d'or.
Lorsqu'elle m'a révélé cette prophétie, je me suis assise un moment
et j'ai pensé à toutes les injustices que nous voyons aujourd'hui sur Terre,
à la crise de l'eau à laquelle nous assistons aujourd'hui
et j'ai dit : « Nokomis, grand-mère,
j'ai l'impression que nous vivons déjà cette prophétie aujourd'hui. »
Elle m'a regardée droit dans les yeux
et elle m'a dit :
« Et que vas-tu faire à ce sujet ? »
C'est pour ça que je suis ici avec vous aujourd'hui.
Car je crois que, parmi les nombreuses solutions
aux diverses injustices liées à l'eau qui existent dans le monde aujourd'hui,
il y a reconnaître que l'eau est une parente vivante
et lui confier la personnalité juridique qui lui est due.
Pour cela, nous devons modifier la valeur que nous attribuons à l'eau.
Il nous faut commencer à réfléchir à notre relation avec elle.
En général, si quelqu'un vous demande :
« C'est quoi l'eau ? »,
vous répondrez : « La pluie, les océans, les lacs, les fleuves,
H2O, un liquide. »
Peut-être même que vous comprendrez son caractère primordial et sacré
et vous direz que l'eau, c'est la vie.
Mais si je vous demandais plutôt :
« Qui est l'eau ? »
De la même façon, j'aurais aussi pu vous demander : « Qui est votre grand-mère ?
Qui est votre sœur ? »
Ce type d'approche
modifie fondamentalement notre manière de penser à l'eau,
notre façon de prendre des décisions
sur la manière de préserver l'eau,
la préserver comme on protégerait sa grand-mère,
sa mère, sa sœur, ses tantes.
C'est le genre d'évolution
dont nous avons besoin pour répondre aux nombreuses crises de l'eau
du monde actuel,
ces douloureuses crises de l'eau
qui se diffusent sur nos appareils numériques
comme un compte à rebours jusqu'au « Jour Zéro »,
le jour où l'approvisionnement municipal en eau est coupé.
Dans des endroits comme Le Cap, en Afrique du Sud,
où, en 2018,
les habitants ont été limités à des douches de deux minutes
et à moins de 90 litres d'eau par jour et par personne.
Ou encore l'été dernier, quand une mauvaise gestion de l'eau
a conduit les rues de Chennai
à se remplir de milliers de bidons d'eau en plastique
alors que les habitants attendaient des heures que des citernes
leur livrent de l'eau, d'abord par train, puis en camion,
pour répondre à leurs besoins quotidiens.
Ou même ici, aux États-Unis,
l'une des nations les plus développées au monde.
Actuellement, la ville de Flint, dans le Michigan, n'a toujours pas d'eau propre.
Mais vous n'êtes certainement pas autant au courant de ces crises de l'eau
que la Première Nation Neskantaga, dans l'Ontario, au Canada,
à qui on conseille de bouillir leur eau depuis 1995.
Ou la Première Nation de Grassy Narrows,
qui vit avec de l'eau contaminée depuis des dizaines d'années
à cause d'une papeterie.
Une étude récente a montré
que près de 90% de la population indigène
souffre d'intoxication au mercure,
créant de graves complications de santé.
Ou même chez la Nation navajo.
On peut voir ici la rivière Animas tôt un matin de 2015,
avant le déversement d'eaux usées de la mine Gold King.
Après que des millions de déchets miniers dangereux ont été déversés
dans le réseau fluvial,
la revoici plus tard ce jour-là.
Aujourd'hui, la Nation navajo, le peuple Diné
et la rivière elle-même essaient toujours de se remettre de la pollution.
Ou même ici à Palm Springs, en Californie,
où le groupe d'Indiens Cahuilla d'Agua Caliente
se bat depuis des dizaines d'années pour protéger les nappes de l'exploitation
afin que les générations futures
puissent vivre et s'épanouir sur leur terre natale,
comme ils l'ont toujours fait.
Vous savez, une étude récente de DIGDEEP et de la US Water Alliance
a révélé qu'aux États-Unis la race
est le meilleur indicateur de l'accès à l'eau et à l'assainissement
et que nous,
les Amérindiens des États-Unis,
formons le groupe qui a le plus de probabilité d'avoir des problèmes d'accès
à l'eau ou à l'assainissement.
Ainsi, en tant que juriste et scientifique indigène,
je crois que beaucoup de ces injustices liées à l'eau
viennent de ce que le système juridique occidental ne reconnaît pas
la personnalité juridique de l'eau.
Nous devons donc nous demander –
à qui sert la justice ?
A l'humanité seulement ?
Nous avons accordé aux entreprises la personnalité juridique.
La Cour Suprême a estimé dans l'affaire « Citizens United »
qu'une entreprise est une personne
avec les mêmes droits garantis par la Constitution,
comme la liberté d'expression.
Elle a tenu un raisonnement proche dans « Hobby Lobby »
en estimant qu'une entreprise a droit à la liberté religieuse
pour éviter l'application de l'Obamacare
à ses salariés.
Ces affaires sont sujettes à controverse
et, en tant que Shinnecock et juriste,
elles m'amènent à remettre en question le sens moral d'un monde occidental
où on octroie à une entreprise la personnalité juridique,
mais pas à la nature.
La personnalité juridique permet
d'avoir sa place dans un tribunal
et de faire entendre sa voix en tant que personne protégée par la loi.
Et donc, si l'on peut la donner à une entreprise,
pourquoi pas aux Grands Lacs ?
Pourquoi pas au Mississippi ?
Pourquoi pas aux nombreux cours d'eau de notre planète
dont notre survie commune dépend ?
Nous sommes conscients de la crise climatique actuelle,
mais, à l'échelle mondiale, les eaux sont aussi menacées
et nous sommes confrontés à une crise de l'eau dans le monde.
Et, si nous voulons répondre à cette crise de notre vivant,
nous devons changer.
Notre manière d'évaluer l'importance de l'eau doit fondamentalement évoluer.
Rien de nouveau pour nous, les peuples indigènes.
Les systèmes juridiques indigènes ont pour principe fondamental
de considérer les membres non-humains de notre famille
comme des êtres vivants, protégés par nos lois.
Même dans le monde occidental,
les théoriciens du droit environnemental
ont défendu les droits de la nature depuis les années 70.
Mais nous devons faire plus.
Nous devons changer.
Nous devons accorder à l'eau la personnalité juridique
pour lui offrir les droits et les protections suivantes.
Le droit d'exister,
de s'épanouir et d'évoluer naturellement.
Et par-dessus tout, elle protégerait l'eau de nous,
des humains qui lui seraient nuisibles,
des effets du changement climatique,
des polluants
et de la pollution d'origine humaine.
De plus, cela renverserait la hiérarchie généralement acceptée
selon laquelle l'humanité domine la nature.
Nous, les êtres humains,
ne sommes pas supérieurs aux autres êtres sur cette planète.
Nous ne sommes pas supérieurs à l'eau.
Il faut que nous apprenions à redevenir de bons gardiens.
Nous pensons souvent que le monde a des ressources infinies en eau.
En fait, ce n'est pas vrai.
Cette planète, Ohke, la Terre-Mère,
dispose de ressources d'eau très limitées.
Actuellement, environ deux milliards de personnes
vivent dans des pays qui connaissent une pénurie d'eau.
On estime aussi que d'ici 2030,
jusqu'à 700 millions de personnes pourraient être déplacées dans le monde,
à cause de la pénurie d'eau.
Nous devons répondre à cette crise.
Il est temps pour nous de changer.
Nous devons modifier la valeur que nous donnons à l'eau.
Et c'est possible.
Nous pouvons apprendre à redevenir de bons gardiens.
Nous pouvons créer des lois pour accorder à l'eau la personnalité juridique.
Nous pouvons commencer à honorer les premiers traités
entre les populations indigènes et non indigènes
en matière de protection de l'eau.
Nous pouvons nommer des gardiens de l'eau
qui veilleraient à ce que les droits de l'eau soient toujours protégés.
Nous pouvons aussi créer des normes de qualité de l'eau
dans une approche holistique,
qui ferait passer le bien-être de l'eau avant les besoins de l'homme.
Nous pouvons aussi œuvrer à la suppression de la propriété exclusive de l'eau.
Il y a des exemples de succès incroyables à travers le monde.
Le Whanganui à Aotearoa, la Nouvelle-Zélande,
et le Gange en Inde
ont tous deux reçu la personnalité juridique en 2017.
Et cette année même,
les habitants de Toledo
ont accordé au lac Érié la personnalité juridique.
Ici-même, en Californie,
la tribu Yorok a donné la personnalité juridique au fleuve Klamath.
Vous savez, j'imagine un monde où nous verrions l'eau
comme un parent vivant
et où nous travaillerions à réparer notre relation avec l'eau.
Nous les femmes, sommes des porteuses d'eau.
Nous nourrissons de l'eau dans notre ventre pendant neuf mois.
C'est le premier remède que chacun de nous, les êtres humains,
rencontre.
Nous autres, êtres humains, avons tous une relation avec l'eau dès la naissance,
mais à un moment donné, nous avons perdu cette relation
et nous devons travailler à la retrouver.
Parce que j'imagine un monde
dans lequel l'eau est bonne pour la santé et les écosystèmes prospèrent.
J'imagine un monde
où chacun de nous accepte son droit à la responsabilité,
en tant que citoyen de l'eau,
et la protège.
Alors, pour reprendre les mots de Nokomis :
qu'allez-vous faire à ce sujet ?
Qu'allez-vous faire pour l'eau ?
Vous pouvez appeler votre élu local,
aller au conseil municipal,
militer pour accorder la personnalité juridique à l'eau.
Vous pouvez faire comme les habitants de Toledo :
construire à partir de rien,
rédiger votre propre loi si les politiques ne le font pas,
afin de reconnaître la personnalité juridique de l'eau.
Vous pouvez vous informer sur les terres et les eaux indigènes que vous occupez,
ainsi que sur les systèmes juridiques qui les régissent encore.
Et surtout, vous pouvez vous relier à l'eau.
Retrouver ce lien.
Aller au point d'eau le plus près de chez vous
afin de voir pourquoi il est en danger.
Mais par-dessus tout, au minimum,
je vous demande de vous faire la promesse
que chaque jour vous vous demanderez :
« Qu'ai-je fait pour l'eau aujourd'hui ? »
Si nous sommes capables d'honorer cette promesse,
je pense que nous pouvons créer un monde intrépide et formidable
dans lequel les générations futures pourront construire
la même relation avec l'eau que nous avons eu la chance de connaître.
Un monde dans lequel toutes les communautés, humaines ou non,
ont de l'eau pour vivre,
car l'eau, c'est la vie.
Tabutni. Merci.
(Applaudissements)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Jó napot mindenkinek!
A shinnecock nemzetből való vagyok.
Tabutni [köszönet] a cahuillaiaknak,
akiknek földjén ma összegyűltünk.
Arra tanítottak, hogy a víz él.
Hall bennünket,
megőrzi az emlékeket.
Magammal hoztam egy vizeskancsót,
hogy megőrizze a mai beszélgetés emlékét.
Ki rendelkezik törvényes jogokkal?
A történelem rámutat, hogy van, aki igen, és van, aki nem.
Az Egyesült Államokban, az őslakosok, mint jómagam,
állampolgárságot csak 1924 után kaptak.
Shinnecock őseim, a képen,
nem élveztek állampolgári jogokat.
Miért állítsuk azt a nemzetekről, hogy jogállamban élnek,
ha nem mindenki élvezi ugyanazt a védelmet?
Azért, mert ez az igazságtalanság egyik legjobb ellenszere.
Őslakosként tudjuk, mi az igazságtalanság.
Jó barátunk, mentorunk, vízért menetelő
Nokomis, nagyanyánk, Josephine Mandamin-ba
elmesélte a midewiwin-beli törzse
anisinábé népének egyik jövendölését.
Ebben pedig az állt,
hogy el fog jönni a nap,
amikor az arany unciája közel sem fog annyit érni, mint ugyanannyi víz.
Amint erről a jövendölésről mesélt,
végigfutott agyamon világunk összes igazságtalansága,
a világszerte látott vízválság,
majd azt mondtam: "Nokomis, nagyanya,
a jövendölés számunkra mintha beteljesülni látszana."
Ő egyenesen rám nézett,
és azt válaszolta:
"Tudsz valamit ellene tenni?"
Ezért jöttem ma el, mert hiszem,
hogy a világban látott víz körüli igazságtalanságok
leküzdésének egyik módja lehetne,
ha a vízhez mint élőlényhez viszonyulnánk,
és megérdemelten jogi személyiséggel látnánk el.
Ehhez át kell formálnunk a vízhez fűződő értékrendünket.
El kell gondolkodnunk, hogy miként kötődünk hozzá.
Ha valaki megkérdezi:
"Mi a víz?",
általában ezt válaszolnánk:
"Eső, óceán, tó, folyó, H₂O, folyadék."
Talán még a víz szent lényegével is tisztában vagyunk,
és azt mondjuk: a víz az élet.
Viszont, ha azt kérdezném:
"Ki a víz?"
Akárcsak ha azt kérdezném önöktől: "Ki az ön nagyanyja?",
"Ki az ön lánytestvére?"
Ez a szemléletváltás lényegében formálná át,
ahogyan a vízről gondolkodunk,
átformálná, hogyan hozunk döntéseket
a víz védelmének lehetőségeiről,
ugyanúgy, ahogy nagyanyánk, édesanyánk,
testvérünk, nénénk védjük.
Ilyen típusú átalakulás szükséges,
ha a világban látott vízválság ellen
fel akarjuk venni a harcot,
az olyan felemésztő vízválságok ellen,
amelyeket képernyőinken nyomon követhetünk,
amint visszaszámlálnak a végső napig,
amikor is a városi vízellátás megszűnik.
Például a dél-afrikai Fokvárosban,
ahol 2018-ban,
a lakosságot két percnyi zuhanyzásra
és személyenként 100 liter víz használatára korlátozták,
vagy ahogy múlt nyáron a hibás vízgazdálkodás miatt
Csennai utcáit
több ezer műanyag kanna lepte el,
amint a lakosok órákig vártak az először vasúton,
majd közúton érkező tartálykocsikra,
hogy fedezzék napi szükségletüket.
Vagy akár itt, az Egyesült Államokban,
a világ egyik legfejlettebb országában.
A michigani Flintnek a mai napig nincs tiszta vize.
Bár ezekről a válságokról valószínűleg nem hallottak:
Az észak-ontariói első nemzet Kanadában, a neskantaga,
ahol a lakosság 1995 óta csak forralt vizet használhat.
Vagy a Grassy Narrows,
akik évtizedek óta küszködnek
a papíripar okozta vízszennyezéssel.
Egy utóbbi tanulmány szerint
az őslakosság 90 százalékának
van valamilyen szintű,
súlyos egészségi szövődményekkel járó higanymérgezése.
Vagy akár a navahó nemzet körében.
Az Animas folyó látható itt 2015 egyik kora reggelén,
a Gold King Mine-kiömlés előtt.
Miután a bányából
több ezer köbméter káros anyag ömlött a folyórendszerbe,
ilyenné változott.
A navahó nemzet, a diné nép
és a folyó a mai napig próbál a szennyezéstől megszabadulni.
Vagy akár pont itt, a kaliforniai Palm Springsben,
ahol a cahuilla indiánok Agua Caliente Bandje
évtizedek óta küzd a talajvíz védelméért,
hogy a jövő nemzedékek ne csak éljenek,
hanem gyarapodjanak is szülőföldjükön,
ahogy azt az idők kezdete óta tették.
Az amerikai DIGDEEP és a US Water Alliance
nemrégiben készült tanulmánya szerint
a rassznak irányadó szerepe van a víz- és szennyvízellátásban.
Őslakosokként pedig
mi vagyunk azok,
akik leginkább szembesülünk
víz- és szennyvízellátási gondokkal.
Indián jogászként és kutatóként hiszem,
a vizet érintő igazságtalanságok abból erednek,
hogy a nyugati jogrendszer
képtelen a vizet jogi személyiségként elismerni.
Meg kell kérdeznünk magunktól –
az igazság kiért van?
Csupán az emberiségért?
A társaságokat elláttuk jogi személyiséggel.
Az USA-ban, a Legfelsőbb Bíróság a Citizens United döntésében kimondta:
a társaság egyenlő a személlyel,
ugyanazokkal az alkotmányos jogokkal,
mint a szólásszabadság,
és ezt alkalmazta a Hobby Lobby-ügy indoklásában,
ahol a társaságnak a vallásszabadság jogából kiindulva
nem kellett az Obamacare-t biztosítania
alkalmazottai számára.
Ezek mindenesetre vitás esetek,
és shinnecock nőként és jogászként eltűnődöm,
lehet-e a Nyugat erkölcsi iránytű,
amikor jogi személyiséggel látunk el társaságokat,
ellenben a természetet nem.
A jogi személyiség lehetővé teszi számunkra
a törvényszék előtti megjelenést,
hogy jogvédett személyként hangunkat hallathassuk.
Ha a társaságokat felruházhatjuk vele,
a Nagy-tavakat miért nem?
A Mississippi folyót miért nem?
A bolygón bejárható vízi utakat, amelytől mindannyiunk élete függ,
miért nem?
Tudjuk, globális klímaválságban vagyunk,
de globálisan a vizeink is veszélyben vannak,
így globális vízválsággal nézünk szembe.
Ha e válságokat még életünkben le akarjuk küzdeni,
változtatnunk kell.
Alapvetően át kell formálnunk a vízhez fűződő értékrendünket.
Ebben pedig nekünk, őslakosoknak semmi új nincs:
jogrendszerünk alapköve
a nem emberi viszonyaink
élőként és jogvédettként való felfogása.
Pedig még a nyugati világban is,
környezetjogi teoretikusok
már az 1970-es évek óta a természet jogai mellett állnak ki.
De ez nem elég.
Változtatnunk kell.
Jogi személyiséggel kell ellátnunk a vizet,
hiszen ebből adódóan jogi védelemben részesülhet.
Ez a vizet a létezés, a gyarapodás,
a természetes fejlődés jogával látja el,
és legfőképpen védelmet nyújt ellenünk,
hogy ne tehessünk kárt benne,
védi az ember keltette klímaváltozás hatásaitól,
a szennyezőanyagoktól,
az ember alkotta mérgező anyagoktól.
Továbbá ez megfordítaná az általánosan elfogadott
"ember uralja a természetet" hierarchiát.
Emberi lényként ezen a bolygón
nem vagyunk felsőbbrendűek más élőlényeknél.
A víznél sem vagyunk felsőbbrendűek.
Meg kell tanulnunk újra jó gondnoknak lenni.
Gyakran hisszük, hogy a világ végtelen vízmezőket rejt.
De nem.
Ez a bolygó, Ohke, a Földanya,
véges édesvízforrásokkal rendelkezik.
Jelenleg közel kétmilliárdan élnek olyan országokban,
ahol nagyfokú vízhiány van.
Úgy becsülik,
hogy 2030-ra 700 millió ember kényszerül elhagyni lakóhelyét
a víz szűkössége miatt.
Fel kell készülnünk erre a válságra.
Tehát eljött az idő a változtatásra.
Át kell formálnunk a vízhez fűződő értékrendünket.
Képesek vagyunk rá.
Lehetünk újra jó gondnokok.
Törvényeink jogi személyiséggel láthatják el a vizet.
Elkezdhetjük tisztelni
az indiánok és nem-indiánok közti első szerződéseket
a vízvédelem érdekében.
Gondviselőt jelölhetünk ki a víz számára,
biztosítva, hogy jogai állandó védelemben részesülnek.
Felállíthatunk új vízminőségi szabályokat,
holisztikus megközelítéssel,
így biztosítva a víz jólétét, mielőtt saját szükségleteinket néznénk.
Továbbá megszüntethetjük a víz feletti kizárólagos tulajdonjogot.
Erre számos sikeres példát láthatunk világszerte.
Az új-zélandi Aotearoában a Whanganui folyót
és a Gangeszt Indiában
2017-ben jogi személyiséggel látták el.
És még ebben az évben
Toledo lakossága
jogi személyiségként ismerte el az Erie-tavat.
Itt, Kaliforniában pedig
a yurok törzs jogi személyiséggel látta el a Kalamath folyót.
Olyan világot képzelek el, ahol vízhez élőként viszonyulunk,
és úgy is értékeljük,
ahol a hozzá kötődő kapcsolatunk helyreállításán fáradozunk.
Nőként mi vízhordozók vagyunk.
Méhünkben kilenc hónapig óvjuk a vizet.
Emberi lényként ez az első orvosság,
amely hat ránk.
Születésünkből eredendően mindannyian szorosan kötődünk a vízhez,
de valahol útközben veszni hagytuk ezt a kötődést,
és fáradoznunk kell a helyreállításán.
Mert olyan világot képzelek el,
amelyben a víz életerős és az ökorendszer gazdagodik.
Olyan világot képzelek el,
ahol egyenként a víz polgáraként
felvállaljuk a felelősséget
és védelmezzük a vizet.
Nokomis szavaival élve:
Mit tehetünk az érdekében?
Mit tehetünk a vízért?
Beszélhetünk a helyi képviselővel,
elmehetünk a városi közgyűlésre.
Támogathatjuk a víz jogi személyiségként való elismerését.
Követhetik Toledo lakosságának példáját,
és az alapoktól kezdve kialakíthatják saját jogszabályaik,
ha a képviselők nem akarják megírni,
és a vizet jogalanyként elismerni.
Tanulhatunk az őslakosok mára már elfoglalt földjeiről és vizeiről,
és az indiánok jogrendszeréről, amely máig érvényben van.
Végül a vízhez is fordulhatunk,
és helyreállíthatjuk a kötődésünket.
Menjenek ki a lakóhelyükhöz legközelebb eső vízhez,
és derítsék ki, miért veszélyeztetett.
De bármit tegyenek is,
azt kérem, ígérjék meg maguknak,
hogy mindennap megkérdezik:
"Tettem-e valamit ma a vízért?"
Ha teljesíteni tudják ezt az ígéretet,
hiszem, hogy bátor és gyönyörű világot formálhatunk,
ahol a jövő nemzedéke képes lesz úgy fordulni a vízhez,
mint ahogy az nekünk megadatott,
ahol minden közösségnek, emberi és nem emberi viszonyban,
megvan az élethez kellő vize,
mert a víz élet.
Tabutni. Köszönöm.
(Taps)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Halo, selamat siang, Semuanya!
Saya dari suku Shinnecock.
Terima kasih kepada masyarakat Cahuilla.
Di tanah mereka kita berkumpul hari ini.
Saya diajarkan bahwasanya air itu hidup.
Ia dapat mendengar
dan menyimpan memori.
Jadi saya membawa bejana air hari ini
karena saya ingin ia menyimpan memori perbincangan kita hari ini.
Siapa yang mendapatkan hak legal?
Sejarah telah menunjukkan kita beberapa orang, tapi tidak semuanya.
Di Amerika Serikat, orang adat seperti saya
tidak diakui sebagai warga negara hingga tahun 1924.
Leluhur Shinnecock-ku, yang ada di foto ini,
tidak diakui sebagai warga negara.
Lalu, mengapa kita mengaku sebagai negara yang diatur oleh hukum
jika sebagian orang dilindungi tapi yang lain tidak?
Karena itu tetap salah satu jalan terbaik untuk memerangi ketidakadilan.
Sebagai masyarakat adat, kami tahu ketidakadilan.
Seorang teman, mentor, pejuang air,
dan Nokomis, yakni Nenek Josephine Mandamin-ba,
memberitahu saya sebuah ramalan yang datang dari rakyatnya,
yaitu Anishinaabe dari Masyarakat Midewiwin.
Dalam ramalan itu,
ia memberitahu saya bahwa akan datang suatu hari
ketika satu ons air lebih berharga daripada satu ons emas.
Setelah ia memberitahu ramalan itu, saya termenung sesaat
lalu memikirkan seluruh ketidakadilan yang kita temui di dunia saat ini,
seperti krisis air yang kita lihat sekarang.
Kemudian saya berkata, "Nokomis, Nenek,
saya rasa kita sudah berada pada masa terjadinya ramalan itu."
Lalu ia menatap saya
dan membalas,
"Jadi apa yang akan kau lakukan terhadapnya?"
Itulah alasan saya di sini bersama kalian hari ini
karena saya percaya bahwa salah satu dari sekian banyak solusi
untuk memecahkan berbagai ketidakadilan atas air yang kita jumpai hari ini
adalah mengakui bahwa air merupakan hubungan hidup
dan memberinya status legal yang sepantasnya.
Untuk melakukannya, kita perlu mengubah cara pandang kita dalam menilai air.
Kita harus mulai berpikir bagaimana kita terhubung dengan air.
Biasanya, seseorang akan bertanya pada Anda,
"Apa itu air?"
Lalu, Anda akan menjawabnya dengan "Hujan, samudra, danau, sungai,
H2O, cairan."
Anda mungkin bahkan memahami betapa sakral dan pentingnya air
dan mengatakan bahwa air adalah kehidupan.
Namun, bagaimana jika saya bertanya pada Anda,
"Siapa itu air?'
Dengan cara yang sama ketika saya menanyakan, "Siapa nenek Anda?"
"Siapa saudari Anda?"
Orientasi semacam itu
secara fundamental mengubah cara kita memandang air,
mengubah cara kita mengambil keputusan
akan bagaimana kita bisa melindungi air.
Melindunginya sebagaimana Anda akan melindungi nenek,
ibu, saudari, dan bibi Anda.
Itu merupakan jenis perubahan
yang kita butuhkan jika kita hendak mengatasi krisis air yang kita jumpai
hari ini.
Krisis air mengerikan ini
yang mengalir di perangkat digital kita
dalam hitungan waktu hingga Hari-H.
Titik ketika pasokan air kota ditutup.
Daerah seperti Cape Town, Afrika Selatan,
ketka pada tahun 2018,
orang-orang dibatasi untuk hanya mandi selama dua menit
dan 23 galon air per orang dalam satu hari.
Atau ketika musim panas kemarin, saat salah kelola air
menyebabkan jalan-jalan di Chennai
dijajarkan ribuan kendi plastik
sementara masyarakat menunggu pengangkut air selama berjam-jam
untuk mengantarkan air, awalnya dengan kereta lalu truk,
untuk memenuhi kebutuhan harian mereka.
Atau bahkan di sini, di Amerika Serikat,
salah satu negara paling maju di dunia.
Hari ini, Flint, Michigan, masih tidak memiliki air bersih.
Namun, kemungkinan besar Anda tidak familiar dengan krisis air ini,
seperti di Bangsa Pertama Neskantaga, Ontario Utara, Kanada,
ketika penduduk berada di bawah imbauan merebus air sejak tahun 1995.
Atau Bangsa Pertama Grassy Narrows,
yang selama puluhan tahun telah berhadapan dengan kontaminasi air
dari pabrik kertas.
Studi terkini dari sana menemukan
bahwa hampir 90 persen populasi adat
menderita semacam keracunan merkuri
yang menyebabkan komplikasi kesehatan berat.
Atau bahkan di antara Bangsa Navajo.
Ini adalah foto Sungai Animas pada suatu pagi tahun 2015
sebelum kebocoran Tambang Gold King.
Setelah kebocoran itu menyebarkan jutaan limbah tambang yang berbahaya
ke aliran sungai,
keadaan sungai itu menjadi seperti ini.
Sekarang, Bangsa Navajo, Masyarakat Diné,
serta sungai itu sendiri masih berusaha untuk pulih dari kontaminasi.
Atau bahkan tepat di sini, di Palm Springs, California,
tempat suku Agua Caliente Band of Cahuilla Indians
telah berjuang selama puluhan tahun untuk menjaga air tanah dari eksploitasi
sehingga generasi mendatang
tidak hanya bisa hidup, tapi juga sejahtera di tanah mereka
sebagaimana keadaan mereka sejak dahulu kala.
Studi terkini dari DIGDEEP dan US Water Alliance
menemukan bahwa ras, di Amerika Serikat,
merupakan prediktor akses air dan sanitasi yang terakurat.
Bagi kita,
sebagai penduduk asli Amerika,
kita merupakan kelompok yang paling rentan memiliki masalah akses
yang berkaitan dengan air dan sanitasi.
Sebagai seorang ilmuwan dan sarjana hukum asli Amerika,
Saya percaya bahwa kebanyakan ketidakadilan air ini
adalah buah dari kegagalan sistem hukum Barat dalam mengakui
status legal air.
Maka dari itu, kita harus bertanya pada diri sendiri.
Untuk siapa keadilan itu?
Hanya untuk kemanusiaan?
Kita telah memberikan status legal kepada banyak perusahaan.
Mahkamah Agung AS, pada "Citizens United", menyatakan
bahwa perusahaan merupakan orang
dengan perlindungan yang serupa di bawah Konstitusi,
seperti kebebasan berpendapat,
dan menerapkan penalaran yang mirip pada "Hobby Lobby,"
menyatakan bahwa perusahaan berhak atas kebebasan beragama
dalam pembelaan menentang implementasi ObamaCare.
untuk para pegawainya.
Ini adalah perkara-perkara yang kontroversial.
Sebagai wanita Shinnecock dan sarjana hukum,
saya jadi mempertanyakan pedoman moral dunia Barat,
ketika Anda bisa memberikan status legal pada perusahaan,
tetapi tidak pada alam.
Status legal memberi kita kemampuan
supaya dapat diakui dalam hukum
dan supaya suara kita terdengar sebagai seseorang yang dilindungi hukum.
Jadi, jika Anda bisa memberikannya pada perusahaan,
mengapa tidak pada Danau-Danau Besar?
Mengapa tidak pada Sungai Mississippi?
Mengapa tidak pada seluruh aliran air di Bumi
yang kita semua butuhkan untuk bertahan?
Kita tahu bahwasanya kita berada dalam krisis iklim global,
tapi secara global, keadaan air kita juga terancam
dan kita tengah menghadapi krisis air global.
Jika ingin mengatasi krisis ini selama kita hidup,
kita perlu berubah.
Kita perlu mengubah cara kita menilai air secara fundamental.
Ini bukan sesuatu yang baru bagi kami sebagai masyarakat adat.
Sistem hukum adat kami memiliki prisip mendasar
dalam memahami hubungan nonmanusia kita
sebagai makhluk hidup dan dilindungi dalam hukum kami.
Bahkan di dunia Barat,
para pakar teori hukum lingkungan
telah memperdebatkan hak atas alam sejak tahun 1970-an.
Namun, kita harus lebih baik lagi.
Kita perlu berubah.
Dan kita perlu memberikan status legal pada air
karena dapat memberi hak dan perlindungan sebagai berikut.
Air jadi memiliki hak untuk eksis,
berkembang, dan ber-evolusi secara alami.
Yang paling utama, air menjadi terlindungi untuk kita
dari manusia yang membahayakannya,
dampak perubahan iklim akibat ulah manusia,
polutan,
dan kontaminasi yang disebabkan manusia.
Terlebih lagi, status legal membalikkan hierarki berterima
dari dominasi manusia atas alam.
Sebagai manusia di Bumi ini,
kita tidak lebih tinggi dari mahluk hidup lain.
Kita tidak lebih tinggi dari air itu sendiri.
Kita harus belajar untuk menjadi pelayan yang baik.
Kita seringkali berpikir bahwa dunia terisi oleh air dalam jumlah tanpa batas.
Faktanya, itu tidak benar.
Bumi ini, Ohke, Ibu Pertiwi,
memiliki sumber air tawar yang sangat terbatas.
Saat ini, hampir dua miliar manusia
hidup di negara yang mengalami keterbatasan air tinggi.
Diperkirakan juga pada tahun 2030,
hingga 700 juta manusia di seluruh dunia bisa menjadi terlantar
karena kelangkaan air.
Kita harus mengatasi krisis ini.
Inilah saatnya untuk berubah.
Kita perlu mengubah cara kita menilai air
dan kita bisa.
Kita dapat belajar menjadi pelayan yang baik lagi.
Kita dapat menciptakan hukum supaya status legal pada air bisa kita berikan.
Kita dapat memulai menghormati perjanjian semula
antara masyarakat adat dan masyarakat non-adat.
untuk perlindungan air.
Kita dapat menunjuk pelindung untuk air
yang memastikan hak-hak air selalu terlindungi.
Kita juga mampu mengembangkan standar kualitas air
dengan pendekatan menyeluruh
yang memastikan kesejahteraan air sebelum kebutuhan hidup kita.
Selain itu, kita bisa berusaha mencopot kepemilikian eksklusif atas air.
Ada banyak contoh menakjubkan yang telah berhasil di seluruh dunia.
Sungai Whanganui di Aotearoa, Selandia Baru
dan Sungai Ganges di India,
keduanya mendapatkan status legal pada tahun 2017.
Bahkan tahun ini,
penduduk Kota Toledo
mengakui status legal Danau Erie.
Di sini, di California,
suku Yurok memberikan status legal pada Sungai Klamath.
Saya membayangkan dunia ketika kita menilai air
sebagai sebuah mahluk hidup,
tempat kita bekerja untuk memulihkan hubungan kita dengan air.
Sebagai wanita, kita adalah pembawa air.
Kita membesarkan air dalam rahim kita selama 9 bulan.
Itu merupakan obat yang pertama kali dipaparkan
kepada kita manusia.
Kita semua terlahir sebagai manusia yang terhubung dengan air sejak dikandung.
tapi entah bagaimana kita kehilangan hubungan itu
dan kita harus berusaha mengembalikannya.
Karena saya membayangkan dunia
tempat air menyehatkan dan ekosistem berkembang dengan baik.
Saya membayangkan dunia
tempat kita masing-masing menunaikan hak dan tanggung jawab
sebagai masyarakat air,
serta melindungi air.
Jadi, seperti yang Nokomis katakan,
apa yang akan Anda lakukan terhadapnya?
Apa yang akan Anda lakukan untuk air?
Anda dapat memanggil politisi setempat.
Anda dapat menghadiri rapat kota
Anda dapat menganjurkan supaya air diberi status legal.
Anda dapat menjadi seperti penduduk Kota Toledo
dan membangun dari akar-akarnya,
serta menyusun peraturan sendiri jika politisi enggan melakukannya
untuk mengakui status legal air.
Anda dapat mempelajari tanah dan perairan adat yang kini Anda tempati,
juga sistem hukum adat yang masih mengaturnya.
Yang terpenting, Anda dapat terhubung dengan air.
Anda dapat mengembalikan hubungan itu.
Pergilah ke sumber air terdekat dari rumah Anda
dan cari tahu mengapa ia terancam.
Yang terpenting, tiap Anda melakukan apa pun,
saya meminta Anda berjanji kepada diri Anda,
bahwa setiap harinya, Anda akan bertanya,
"Apa yang telah saya perbuat untuk air hari ini?"
Jika kita dapat memenuhi janji itu,
saya percaya bahwa kita dapat menciptakan dunia yang mencolok dan brilian,
tempat generasi mendatang akan dapat menjalin
hubungan yang sama dengan air yang sudah menjadi anugerah bagi kita.
Tempat seluruh hubungan komunitas manusia dan nonmanusia
memiliki air untuk hidup
karena air adalah kehidupan.
Tabutni, Terima kasih.
(Tepuk tangan)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Salve, buongiorno a tutti.
Vengo dalla Shinnecock Nation.
Tabutni alla tribù Cahuilla,
sulla cui terra ci ritroviamo oggi.
Mi è stato insegnato che l'acqua è viva.
Può sentire
e serbare ricordi.
E quindi ho portato qui con me un recipiente d'acqua,
perché voglio che serbi il ricordo della nostra conversazione.
Chi possiede diritti legali?
La storia ha dimostrato che alcune persone li hanno, ma altre no.
Negli Stati Uniti, le persone Indigene come me
per la legge non sono stati cittadini fino al 1924.
I miei antenati Shinnecock, qui una foto,
non erano cittadini per la legge.
Allora perché sosteniamo di essere nazioni governate dalla legge,
se alcune persone sono protette, ma altre no?
Perché rimane uno dei modi migliori per combattere l'ingiustizia.
E noi, da persone Indigene, sappiamo bene cos'è l'ingiustizia.
Una cara amica, mentore, camminatrice dell'acqua,
Nokomis, Nonna Josephine Mandamin-ba,
mi ha detto di una profezia che viene dalla sua gente,
gli Anishinaabe della Midewiwin Society.
E questa profezia,
lei mi disse che racconta di un giorno che verrà
in cui 30 millilitri di d'acqua costeranno più di 30 grammi d'oro.
Quando mi raccontò questa profezia, mi sedetti per un momento,
e pensai a tutte le ingiustizie che vediamo oggi nel nostro mondo,
le crisi idriche che vediamo nei giorni nostri,
e dissi, "Nokomis, Nonna,
mi sembra che sia adesso l'ora di quella profezia."
E lei mi guardò diretta,
e mi disse,
"Quindi cosa pensi di fare?"
Questo è il motivo della mia presenza qui oggi,
perché credo che una delle molte soluzioni
per risolvere le numerose ingiustizie idriche che vediamo oggi
sia riconoscere che l'acqua è qualcosa di vivo
e darle la personificazione legale che merita.
Per farlo, dobbiamo trasformare il modo in cui valorizziamo l'acqua.
Dobbiamo cominciare a pensare a come ci connettiamo all'acqua.
Di solito, qualcuno potrebbe chiedervi,
"Cos'è l'acqua?"
e voi rispondereste con "Pioggia,
oceano, lago, fiume, H2O, liquidi"
Potreste addirittura capire la sacra essenzialità dell'acqua
e dire che l'acqua è vita.
Ma se vi chiedessi, invece,
"Chi è l'acqua?"
Allo stesso modo con cui vi potrei chiedere "Chi è tua nonna?"
"Chi è tua sorella?"
Quel tipo di orientamento
trasforma fondamentalmente il modo in cui vediamo l'acqua,
trasforma il modo in cui prendiamo decisioni
su come potremmo proteggere l'acqua,
proteggerla come proteggereste vostra nonna,
vostra madre, vostra sorella, le vostre zie.
Questo è il tipo di trasformazione
necessario se intendiamo affrontare le svariate crisi idriche
nel mondo oggi,
queste crisi strazianti
trasmesse dai nostri dispositivi elettronici
fino al Giorno Zero,
fino al punto in cui viene sospesa la fornitura di acqua.
Posti come Città del Capo, Sudafrica,
dove nel 2018,
i residenti erano costretti a docce di due minuti
e a 87 litri d'acqua per persona al giorno,
o solamente quest'estate, in cui la cattiva gestione dell'acqua
ha portato le strade di Chennai
ad essere costeggiate di brocche di plastica
mentre i residenti aspettavano che le cisterne
portassero l'acqua prima via treno, poi via camion,
per rispondere al loro fabbisogno quotidiano.
Oppure addirittura negli Stati Uniti,
una delle nazioni più sviluppate al mondo.
Oggi, Flint, in Michigan non ha ancora acqua potabile.
Ma voi siete estranei a queste crisi idriche,
come a Neskantaga First Nation nell'Ontario del Nord, Canada,
dove gli abitanti sono avvertiti di bollire l'acqua dal 1995.
Oppure Grassy Narrows First Nation,
che da decenni sta facendo i conti con la contaminazione dell'acqua
per colpa delle industrie cartiere
e dove uno studio recente ha scoperto
che circa il 90 per cento della popolazione indigena
ha qualche forma di avvelenamento da mercurio,
che causa seri problemi di salute.
O nella Riserva Navajo.
Quest'immagine è del fiume Animas una mattina del 2015,
prima del versamento delle Mine Gold King.
Dopo il versamento di rifiuti nocivi
nel corso d'acqua,
questo è il risultato quel giorno.
Oggi la Riserva Navajo e la gente Diné
e il fiume stesso si stanno ancora riprendendo dalla contaminazione.
O anche proprio qui a Palm Spring, California,
dove la Agua Caliente Band o gli Indiani Cahuilla
stanno lottando da decenni per proteggere le acque sotterranee dallo sfruttamento
perché le generazioni future
possano non solo vivere ma anche prosperare nelle loro terre natie,
come fanno da tempo immemore.
Uno studio recente di DIGDEEP e della US Water Alliance
ha scoperto che la razza, negli Stati Uniti,
è il più forte indicatore di accessibilità all'acqua e all'igiene,
e che per noi,
Nativi Americani,
siamo il gruppo con più probabilità di problemi di disponibilità
di acqua e igiene.
Come studente di legge e scienziata indigena
credo che molte di queste ingiustizie idriche
siano risultato del fallimento del sistema legale occidentale
nel riconoscere
la personalità giuridica dell'acqua.
Quindi ci dobbiamo chiedere --
per chi è la giustizia?
Solamente per l'umanità?
Abbiamo garantito personalità giuridica alle società.
Negli Stati Uniti, la Corte Suprema ha deciso con "Citizens United"
che una società è una persona
con protezioni simili secondo la Costituzione,
come la libertà di parola,
e ha applicato un ragionamento simile a "Hobby Lobby,"
concludendo che una società ha il diritto di libertà religiosa
in difesa contro l'implementazione dell'Affordable Care Act
per i suoi dipendenti.
Questi sono casi controversi,
e come donna Shinnecock e studente di legge,
mi fanno riflettere sul senso morale del mondo occidentale,
in cui si può garantire personificazione legale a una società
ma non alla natura.
La personalità giuridica ci garantisce la capacità
di essere visibili in una corte legale,
e di far sentire le nostre voci come persone protette dalla legge.
E se quindi si può garantire questo alle società,
perché non ai Grandi Laghi?
Perché non al fiume Mississippi?
Perché non ai numerosi corsi d'acqua del nostro pianeta
da cui dipendiamo per sopravvivere?
Sappiamo di essere in una crisi climatica globale,
ma globalmente, anche le nostre acque sono in pericolo.
e stiamo affrontando una crisi idrica globale,
e se vogliamo affrontare queste crisi nel corso delle nostre vite,
dobbiamo cambiare.
Dobbiamo trasformare drasticamente il modo di valorizzare l'acqua.
Non è una cosa nuova per noi Indigeni.
Il nostro sistema giudiziario indigeno ha un principio fondamentale
che considera le nostre relazioni non-umane
come esseri viventi e protetti sotto la nostra legge.
Anche per il mondo occidentale,
i teorici legali ambientali
hanno argomentato a favore dei diritti della natura dagli anni '70.
Ma dobbiamo fare di meglio.
Dobbiamo cambiare.
E dobbiamo garantire la personalità giuridica all'acqua,
perché offra i seguenti diritti e protezioni.
Che garantisca all'acqua il diritto di esistere,
prosperare e evolvere naturalmente,
e soprattutto, che protegga l'acqua da noi,
dagli esseri umani che la danneggerebbero,
dagli impatti causati da cambiamenti climatici provocati dall'uomo,
dagli inquinanti,
e dalle contaminazioni dell'uomo.
Inoltre, inverte la gerarchia comunemente accettata
della dominazione umana sulla natura.
Come esseri viventi su questo pianeta,
non siamo superiori agli altri esseri di questo pianeta.
Non siamo superiori all'acqua.
Dobbiamo imparare come essere di nuovo buoni amministratori.
Spesso immaginiamo che il mondo è pieno di acqua infinita.
In realtà, non lo è.
Questo pianeta, Ohke, Madre Terra,
ha delle risorse d'acqua dolce decisamente limitate.
Attualmente, quasi due miliardi di persone
vivono in paesi con grandi difficoltà idriche.
Si stima che entro il 2030,
saranno fino a 700 milioni gli sfollati nel mondo,
per mancanza d'acqua.
Dobbiamo risolvere questa crisi.
E quindi è arrivato il momento di cambiare.
Dobbiamo trasformare il modo di valorizzare l'acqua.
E lo possiamo fare.
Possiamo imparare a diventare migliori amministratori.
Possiamo creare leggi che diano personalità giuridica all'acqua.
Possiamo iniziare ad onorare i trattati originali
tra gli Indigeni e i non-Indigeni
per la protezione dell'acqua.
Possiamo nominare dei difensori dell'acqua
che assicurino la protezione dei diritti dell'acqua.
Possiamo anche sviluppare standard di qualità dell'acqua
che abbiano un approccio olistico
che assicuri il benessere dell'acqua prima dei nostri bisogni umani.
E inoltre, possiamo smantellare la proprietà esclusiva dell'acqua.
Ci sono fantastici esempi di questo nel mondo.
Il fiume Whanganui ad Aotearoa, in Nuova Zelanda,
e il fiume Gange in India
hanno personalità giuridica dal 2017.
Perfino quest'anno,
gli abitanti di Toledo
hanno riconosciuto personalità giuridica al Lago Erie.
E proprio qui in California,
la Tribù Yurok ha conferito la personalità al fiume Klamath.
Io immagino un mondo dove diamo all'acqua
il valore di una relazione,
in cui lavoriamo per ripristinare il rapporto con l'acqua.
Come donne, siamo trasportatrici d'acqua.
Alleviamo acqua nel nostro grembo per nove mesi.
È la prima medicina a cui ogni essere umano
viene esposto.
Nasciamo tutti come esseri viventi con una naturale connessione con l'acqua,
ma nel tempo, abbiamo perso quella connessione,
e dobbiamo lavorare per ripristinarla.
Perché immagino un mondo
in cui l'acqua è sana e gli ecosistemi fioriscono.
Immagino un mondo
dove ognuno di noi si prende le proprie responsabilità
come cittadini dell'acqua
e la protegge.
Quindi, a nome dei Nokomis,
cosa farete?
Cosa farete per l'acqua?
Potete chiamare i vostri politici locali.
Potete andare ad incontri municipali.
Potete promuovere la personalità giuridica dell'acqua.
Potete essere come i cittadini di Toledo
e costruire dalla base,
creare le vostre leggi se i politici non le scrivono,
riconoscendo la personalità giuridica all'acqua.
Potete imparare delle terre indigene e dell'acqua che ora occupate
e del sistema legale indigeno che le regola.
E soprattutto, potete comunicare con l'acqua.
Potete ristabilire quella connessione.
Andate alla fonte più vicina a casa vostra,
e scoprite perché è in pericolo.
Ma prima di tutto, se fate qualcosa,
vi chiedo di fare una promessa a voi stessi,
che ogni giorno, vi chiederete,
"Cos'ho fatto per l'acqua oggi?"
Se sarete in grado di mantenere questa promessa,
credo che si possa creare un mondo audace e brillante
dove le generazioni future sono in grado di creare
la stessa relazione con l'acqua di quella che siamo stati privilegiati ad avere,
in cui tutte le comunità di relazioni umane e non
hanno acqua per vivere,
perché l'acqua è vita.
Tabutni. Grazie.
(Applausi)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooseesuonk.
안녕하세요 여러분. 좋은 하루입니다.
저는 시네콕 네이션에서 왔습니다.
카후일라 민족에 감사드립니다.
오늘 우리는 그들의 땅에 모여있어요.
저는 물이 살아 있다고 배웠어요.
물은 들을 수 있고
기억을 간직할 수 있어요.
그래서 오늘 물병 하나를 가져 왔는데요,
이 물이 우리의 대화를 기억하길 바라기 때문이에요.
누가 법적인 권리를 얻을까요?
역사는 우리에게 일부 사람들만을 보여줬습니다.
미국에서 저와 같은 토착민들은
1924년까지 법적으로 미국 시민이 아니었습니다.
사진에 있는 저의 시네콕 선조들은
법적으로 미국 시민이 아니었어요.
그럼, 왜 국가가 법의 원칙에 의해 통치돼야 한다고 주장할까요?
만약 일부 사람들은 보호를 받고 일부는 그렇지 않다면요.
왜냐하면 이는 불의와 싸우는 좋은 방법 중 하나이기 때문이에요.
그리고, 토착민으로서, 우리는 불평등을 알고 있습니다.
사랑하는 친구, 조언자, 이상주의자,
노코미스, 조세핀 만다민바 할머니는
그녀의 민족인 미드위윈의 아니시나베에서 전해져오는
예언 하나를 이야기 해주셨어요.
그리고 그 예언에는
할머니는 1온스의 금보다 1온스의 물이
더 비싼 날이 올 거라고 말씀하셨어요.
그 예언을 말씀을 하셨을 때, 저는 잠깐 앉아서
오늘날 세계에서 마주할 수 있는 수많은 불평등을 떠올렸어요.
오늘 날 볼 수 있는 물의 위기를 말이죠.
그리고 “노코미스, 할머니
우리는 이미 그 예언이 말하는 세상에 있는 것 같아요.
그러자 할머니는 저를 보면서
말씀하셨어요.
그럼 너는 그것에 대해 무엇을 할 거니?
이것이 오늘 제가 여러분과 함께 있는 이유예요.
왜냐하면 저는 오늘날 우리가 마주하는
수많은 물의 불평등에 대한 문제를 해결하는 방법 중 하나는
물은 생존과 관계가 있는 것이며 마땅히 누려야 할 사람들에게
주어져야 함을 인식하는 것이라고 생각합니다.
그것을 위해서, 우리는 물을 생각하는 방식을 바꿔야 합니다.
어떻게 물과 연결될 수 있는지 생각하는 것부터 시작해야 해요.
몇몇 사람들이 아마도 여러분에게 물어볼 거예요.
“물이 무엇인가요?”
그리고 당신은 “비, 넓은 바다, 호수, 강
산소, 액체” 라고 대답할 수 있을 거예요.
아마 당신은 물의 신성한 기원을 이해하고
물은 생명이라고 말할 수도 있을 겁니다.
하지만 그 대신에 이렇게 물어본다면 어떨까요?
“물은 누구이죠?”
같은 식으로 물어볼 수도 있어요. “당신의 할머니는 누구신가요?”
“당신의 여자 형제는 누구인가요?”
이러한 유형의 기원은
근본적으로 우리가 물을 생각하는 방식을 바꿀 수 있습니다.
우리가 물을 보호할 수 있는 결정을 내리는 방법을 바꿀 수 있습니다.
여러분이 할머니, 어머니, 이모들을 보호하듯 물을 지킬 수 있어요.
이것은 우리가 오늘날 세계에서 볼 수 있는
많은 물의 위기들을 대해 다루게 된다면 필요한
변화의 유형입니다.
디지털 장치들을 통해 흘러 나오는
이 끔찍한 물의 위기들은
도시 수도 공급이 중단되는
0일차까지 카운트다운 됩니다.
2018년의 남아프리카 케이프타운처럼
주민들은 2분간의 샤워와
1인당 하루 23갤런으로 물 사용을 제한 받거나
지난 여름, 물을 잘못 관리하면서
인도 첸나이의 도로들에는
수천개의 플라스틱 물 주전자가 늘어서 있었고,
주민들은 매일 필요한 양의 물을
철도로, 트럭으로 물 탱크가 배달해주길
몇 시간 동안 기다렸습니다.
심지어 여기 미국에서도,
세계에서 가장 발전된 국가 중 한 곳에서도,
미시간 주의 플린트에는 여전히 깨끗한 물이 없습니다.
하지만 여러분은 이런 물의 위기에 익숙하지 않을 겁니다.
1995년부터 주민들이 끓는 물 사용을 권고 받아온
캐나다 북부 온타리오주의 퍼스트 네이션처럼요.
아니면 그래시 내로우스 퍼스트 네이션,
몇십년 동안 제지 공장 산업에서 발생한
수질 오염을 다루어 왔고,
최근의 연구에서
약 90%의 토착민들이
심각한 건강 문제들을 일으키는 일종의 수은 중독을 겪고 있음이
밝혀진 도시처럼 말이죠.
아니면 심지어 나바호에서도.
이 사진은 2015년 어느 날 아침 아니미스 강을 찍은 거예요.
골드 킹 광산 유출 사건이 일어나기 전에 말이죠.
엄청난 양의 광산 유해 물질이
강에 유출된 이후,
이것은 그 날 이후의 모습입니다.
오늘날, 나바호와 디네 민족
그리고 강은 오염에서 벗어나려고 여전히 노력하고 있습니다.
심지어 이곳 캘리포니아 팜 스프링에서도
카후일라 부족의 아구아 깔리엔떼 밴드가
지하수의 부당한 이용을 막기 위해 수십년 동안 싸워 오고 있습니다.
미래의 자손들이
그들의 조국에서 사는 것 뿐만 아니라 번성할 수 있도록,
아주 오래전부터 그랬던 것 처럼 말이죠.
DIGDEEP과 미국 물 연맹이 실시한 최근의 연구에서
미국에서는 ‘인종’이 물과 위생시설에 대한 접근성의
가장 강한 예측 지표임을 밝혀냈습니다.
그리고 우리는,
미국의 토착민으로서 우리는
물과 위생시설에 대한 접근성 문제를
가지고 있을 가능성이 가장 큰 공동체입니다.
그래서 토착 법학자이자 과학자인 저는
이러한 물의 불평등 문제의 다수는
서부 법률 시스템이 물의 법인적 성격을 인식하는 것에
실패한 결과라고 생각합니다.
그리고 우리는 스스로에게 물어봐야 합니다.
정의는 누구를 위한 것인가요?
인간만을 위한 것일까요?
우리는 기업들에 법인격을 부여했습니다.
미국 대법원은 ‘시민연합’에서
기업은 인간(법인)이라는 것을 발견했습니다.
헌법상에서 인간과 비슷하게 보호 받고
발언의 자유를 갖기도 합니다.
“하비 로비”라는 기업에 비슷한 추론을 적용하여
고용인들의 건강보험개혁법 (오바마 케어) 이행에 반하는
종교적 자유를 보장받았음을 알아낼 수 있었습니다.
이들은 논란이 많은 사례입니다.
그들은 시네콕의 여성이자 법학자인 저를 궁금하게 했습니다.
서부 세계의 윤리 기준은 어떤 것인가 말이죠.
기업에는 법적인 인격을 부여하고
자연에는 그렇지 않죠.
아시다시피, 법인격은 우리에게
법정에 설 수 있는 자격을 부여합니다.
그리고 법의 보호 받는 사람으로서 목소리를 낼 수도 있죠.
그리고 기업에게 법인격을 인정해줄 수 있다면
왜 그레이트 레이크는 안 되죠?
왜 미시시피 강은 안 되나요?
왜 우리 모두가 생존을 위해 의지하는
지구에 있는 수 많은 수로들은 안 될까요?
우리는 세계적인 기후 위기에 처해있다는 것을 알고 있어요.
하지만 세계적으로 우리의 물도 위협 받고 있고
우리는 세계적인 물의 위기에 직면해 있어요.
이러한 위기를 해결하길 원한다면
우리는 변화해야만 합니다.
우리는 근본적으로 물을 생각하는 방식을 바꿔야 합니다.
그리고 이건 토착민에게는 새로운 것이 아니예요.
우리 토착법에는 법에 따라 생활하고 보호받는
인간과 비인간의 관계에 대한 이해를 토대로 하는
기본 원칙이 있습니다.
심지어 서부 사회에서는
환경 법률 이론가들이
1970년대부터 자연의 권리를 주장해 오고 있습니다.
하지만 우리는 더 잘해야 합니다.
변화해야 합니다.
그리고 우리는 물에 법적인 인격을 부여해야 합니다.
이것이 다음의 권리와 보호조치를 가능하게 하기 때문입니다.
이것은 물이 존재하고 번성하며
자연적으로 진화할 권리를 부여합니다.
그리고 무엇보다도, 이것은 인간으로부터 물을 보호합니다.
인간에 의한 손상으로부터,
인간이 유발하는 기후 변화의 영향으로부터,
오염물질로부터,
그리고 인간에 의한 오염으로부터 물을 보호합니다.
더 나아가서, 이것은 자연에 대한
인류의 지배에 대한 체계를 뒤집습니다.
이 행성의 인간으로서,
우리가 지구 상의 다른 존재들보다 우월하지 않습니다.
우리는 물보다 우월한 존재가 아닙니다.
우리는 다시 좋은 관리자가 될 수 있는 방법을 배워야 합니다.
우리는 흔히 물이 세상에 무한히 존재한다고 생각합니다.
사실은 그렇지 않습니다.
이 행성, 대지에 존재하는
신선한 물은 매우 한정되어 있습니다.
최근, 거의 20억 명의 사람들이
물에 관련된 문제를 겪고 있는 국가들에서 살고 있습니다.
또한, 2030년까지
전세계에서 최대 7억 명이 사라질 수 있다고 예측합니다.
물 부족 때문에 말이죠.
우리는 이 위기를 중요하게 다뤄야 합니다.
그리고 이제는 변화해야 합니다.
우리는 물을 생각하는 방식을 바꿔야 합니다.
우리는 할 수 있습니다.
우리는 다시 좋은 관리자가 될 수 있습니다.
우리는 물에 법인격을 부여하는 법을 제정할 수 있습니다.
우리는 원래의 조약에 대해 존중할 수 있습니다.
토착민과 비토착민들의
물 보호에 대한 조약을 말이죠.
우리는 물의 권리가 항상 보호받을 수 있도록 보장하는
물의 수호자를 지정할 수 있습니다.
우리는 전체론적으로 접근해서
물 품질의 기준을 개발할 수도 있습니다.
인간의 필요 이전에 물 자체의 행복을 보장하는 기준을 말입니다.
또한, 물에 대한 독점적 재산권을 없애기 위해 노력할 수 있습니다.
이것에 대한 놀랍도록 성공적인 사례가 있습니다.
뉴질랜드 아오테이어러우어에 있는 왕가누이 강,
그리고 인도의 갠지스 강은
2017년에 법인격을 인정받았습니다.
심지어 올해,
톨레도의 주민들은
에리에 강의 법인격을 인정했습니다.
그리고 바로 여기 캘리포니아에서
유록부족은 클라마스 강에 법인격을 부여했습니다.
보시다시피, 저는 이러한 세상을 상상합니다.
물을 살아있는 존재로 인식하고
우리와 물의 관계를 회복하기 위해 노력하는 세상을 말입니다.
여성으로서, 물의 운반자로서,
우리는 자궁에 있는 물을 9개월 동안 보살핍니다.
이것은 인간으로서 우리가 처음으로 만날 수 있는 치료제입니다.
우리는 모두 물과 태생적으로 연결된 인간으로 태어났지만,
어딘가에서 그 연결을 잃어버렸기 때문에
회복하기 위해 노력해야 합니다.
그렇기 때문에 저는 꿈 꿉니다.
물이 건강하게 존재하고 생태계가 번성하는 세상을요.
저는 꿈 꿉니다.
우리 모두가 물의 시민으로서
책임감을 갖고
물을 보호하는 세상을 말입니다.
노코미스 할머니의 말씀처럼
여러분은 이것을 위해 무엇을 할 건가요?
여러분은 물을 위해서 무엇을 할 건가요?
여러분은 지역의 정치인에게 의견을 전달할 수 있습니다.
마을 회의에 참석할 수도 있어요.
물에 법인격을 부여하는 것에 찬성할 수도 있습니다.
여러분은 톨레도의 시민들처럼
여럿의 의견을 모으고 발전시켜서
법룰을 제정할 수도 있습니다.
만약 정치인들이 물의 법인격을 인정하지 않는다면 말이죠.
여러분은 지금 여러분이 차지하고 있는 토착지와 물,
그리고 아직 그들을 다스리는 토착 법률 시스템에 대해 배울 수 있습니다.
그리고 무엇보다도, 여러분은 물과 연결될 수 있습니다.
여러분은 그 관계를 회복할 수 있습니다.
집에서 가까운 물에 가서
왜 물이 위협받고 있는지 생각해 보세요.
하지만 무엇보다도 만약 당신이 무언가를 한다면
스스로에게 약속하기를 바랍니다.
매일 스스로에게 물어보세요.
내가 오늘 물을 위해 무엇을 했지?
만약에 우리가 그 약속을 지킬 수 있다면,
저는 우리가 대단하고 멋진 세상을 만들 수 있다고 믿습니다.
미래 세대들이 우리가 누렸던 것과 같은 관계를 형성할 수 있는 세상,
인간과 인간이 아닌 것들 모두가
삶을 위한 물을 확보할 수 있는 세상을 말입니다.
왜냐하면 물은 생명이기 때문입니다.
고맙습니다. 고맙습니다.
(박수)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Olá, bom dia a todos.
Eu sou da nação Shinnecock.
Tabutni para o povo Cahuilla,
em cuja terra nos reunimos hoje em dia.
Ensinaram-me que a água está viva.
Consegue ouvir,
guarda memórias.
Por isso, trouxe hoje comigo uma vasilha com água,
porque quero que guarde a memória da nossa conversa de hoje.
Quem tem direitos legais?
A história mostrou-nos que são só algumas pessoas, mas outras não.
Nos EUA, os povos indígenas como eu,
não eram considerados cidadãos até 1924.
Os meus antepassados Shinnecocks, aqui representados,
não eram cidadãos, do ponto de vista jurídico.
Então, porque é que queremos ser nações governadas pela lei,
se uns povos são protegidos e outros não?
Porque é uma das melhores formas de combater a injustiça.
E como povos indígenas, conhecemos a injustiça.
Uma querida amiga, mentora, defensora da água,
Nokomis, a avó Josephine Mandamin-ba,
falou-me de uma profecia do seu povo,
os Anishinaabe da Sociedade Midewiwin.
Nessa profecia,
disse-me que chegará um dia
em que a água será mais cara do que o ouro.
Quando ela me contou essa profecia,
pensei em todas as injustiças que vemos hoje no mundo,
as crises de água que vemos hoje em dia,
e disse: "Avó Nokomis,
"parece-me que já estamos nesse tempo da profecia."
Ela olhou para mim fixamente e disse:
"Então, o que vais fazer?"
É por isso que estou aqui hoje, convosco,
porque creio que uma das muitas soluções
para resolver a imjustiça da falta de água que vemos no mundo atual,
é reconhecer que a água é uma relação viva
e garantir-lhe a personalidade jurídica a que tem direito.
Para isso, precisamos de mudar a forma como valorizamos a água.
Precisamos de começar a pensar em como nos relacionamos com ela.
Normalmente, quando alguém nos pergunta:
"O que é água?"
nós respondemos:
"Chuva, oceano, lago, rio,H2O, líquido".
Até podemos compreender a essência sagrada da água,
e dizer que a água é vida.
Mas, se em vez disso eu vos perguntasse:
"Quem é a água?"
Tal como poderia perguntar: "Quem é a tua avó?"
"Quem é a tua irmã?"
Este tipo de abordagem
transforma fundamentalmente a forma como pensamos na água,
muda a nossa maneira de tomarmos decisões
sobre como podemos proteger a água,
protegê-la tal como protegeríamos a nossa avó,
a nossa mãe, a nossa irmã, as nossas tias.
É este o tipo de mudança que precisamos,
se quisermos lidar com as crises da água
que vemos no mundo atual,
essas crises de escassez da água
que aparecem nos nossos aparelhos digitais
em contagem decrescente até ao Dia Zero,
no momento em que é cortado o abastecimento de água municipal.
Locais como a Cidade do Cabo, na África do Sul,
onde, em 2018,
os moradores ficaram limitados a duches de dois minutos
e a 90 litros de água por dia, por pessoa.
Ou, como no verão passado, em que a má gestão da água
fez com que as ruas de Chennai, na Índia,
ficassem cheias com milhares de bidões de plástico
enquanto os moradores esperavam horas pelos tanques
que distribuíam água, primeiro por comboio, depois por camião,
para satisfazer as suas necessidades diárias..
Ou mesmo aqui, nos EUA,
um dos países mais evoluídos do mundo.
Hoje, Flint, Michigan ainda não tem água potável.
É possível que vocês não conheçam estas crises de água,
como a Primeira Nação Neskantaga no Ontário Norte, no Canadá,
onde os moradores são obrigados a consumir água fervida, desde 1995.
Ou a Nação Grassy Narrows
que, durante décadas, tem lidado com a contaminação da água
da indústria da pasta de papel
e onde um estudo recente descobriu
que quase 90% da população indígena
tem algum tipo de envenenamento por mercúrio
que causa graves problemas de saúde.
Ou mesmo entre a Nação Navajo.
Vemos aqui o Rio Animas, em 2015, nas primeiras horas do dia,
antes do derrame da mina Gold King.
Depois de o derrame ter lançado milhões de resíduos perigosos da mina
no sistema aquífero,
era este o aspeto do rio mais tarde no mesmo dia.
Até hoje, a nação Navajo e o povo Diné
e o próprio rio continuam a tentar recuperar da contaminação.
Ou mesmo aqui perto, em Palm Springs, na Califórnia,
onde os índios Cahuilla da reserva Agua Caliente
têm lutado há décadas para evitar a exploração da água subterrânea
para que as gerações futuras
possam não apenas sobreviver, mas prosperar na sua terra natal,
conforme têm feito desde tempos imemoriais.
Um estudo recente do DIGDEEP e da US Water Alliance
descobriu que nos EUA, a etnia é o indicador mais forte
quanto ao acesso à água e ao saneamento.
Para nós, enquanto povos nativos americanos,
somos o grupo com maior probabilidade de ter problemas
em relação ao acesso à água e ao saneamento.
Assim, enquanto jurista e cientista indígena,
creio que muitas destas injustiças em relação à água,
são resultado do fracasso do sistema legal ocidental
em reconhecer a personalidade jurídica da água.
Portanto, temos de nos perguntar:
Justiça para quem?
Só para a Humanidade?
Conferimos personalidade jurídica a empresas.
Nos EUA, o Supremo Tribunal considerou em "Citizens United"
que uma empresa era uma pessoa,
com proteções semelhantes, de acordo com a Constituição,
como a liberdade de expressão
e aplicou o mesmo raciocínio em "Hobby Lobby",
entendendo que uma empresa tinha o direito à liberdade de religião,
na defesa contra a implementação da Lei de Cuidados ao Paciente
para os seus empregados.
Ora, estes são casos polémicos
e, enquanto jurista Shinnecock,
fazem-me questionar a orientação moral do mundo ocidental
em que podemos atribuir personalidade jurídica a uma empresa
mas à Natureza não.
A personalidade jurídica garante-nos a capacidade
de estarmos presentes num tribunal,
e de termos voz enquanto pessoa protegida pela lei.
Assim, se conseguimos garantir isto a uma empresa,
porque não aos Grandes Lagos?
Porque não ao Rio Mississippi?
Porque não a tantos outros rios por todo o planeta
de que todos dependemos para sobreviver?
Sabemos que estamos numa crise climática mundial,
mas as nossas águas também estão ameaçadas a nível mundial
e estamos a enfrentar uma crise de água, a nível mundial.
Se queremos resolver esta crise durante a nossa geração,
precisamos de mudar.
Precisamos de transformar radicalmente a forma como valorizamos a água.
Isto não é nada de novo para os povos indígenas.
Os nossos sistemas legais indígenas têm um princípio base
de compreensão das relações não humanas,
como tendo vida e sendo protegidas pelas leis.
Mesmo para o mundo ocidental,
os teóricos do direito ambiental
têm defendido os direitos da Natureza desde os anos 70.
Mas precisamos de fazer melhor.
Precisamos de mudar.
Precisamos de garantir personalidade jurídica à água,
porque isso atribui-lhe os seguintes direitos e proteções:
Atribui à água o direito de existir,
de prosperar e de evoluir naturalmente
e sobretudo, protege a água de nós mesmos,
dos seres humanos que podem prejudicá-la,
dos impactos da alteração climática provocada pelo homem,
dos poluentes,
e de muitas contaminações provocadas pelo homem.
Além disso, inverte a hierarquia aceite
do domínio da Humanidade sobre a Natureza.
Enquanto seres humanos neste planeta,
não somos superiores aos outros seres deste planeta.
Não somos superiores à própria água.
Temos de reaprender a ser bons administradores.
Achamos, muitas vezes, que o mundo está cheio de água infinita.
Mas, na verdade, não está.
Este planeta, Ohke, a Mãe Terra,
tem recursos de água potável muito limitados.
Atualmente, cerca de 2000 milhões de pessoas
vivem em países com escassez de água.
Também se prevê que, em 2030,
mais de 700 milhões de pessoas possam ter de se deslocar
devido à escassez de água.
Temos de enfrentar esta crise.
Por isso, chegou a altura de mudar.
Temos de transformar a forma como valorizamos a água.
E podemos fazer isso.
Podemos reaprender a ser bons gestores.
Podemos criar leis que atribuam um caráter jurídico à água.
Podemos começar por honrar os tratados originais
entre povos indígenas e povos não indígenas
para a proteção da água.
Podemos nomear guardiões para a água
que garantam que os direitos da água sejam sempre protegidos.
Também podemos instituir padrões de qualidade da água
que tenham uma abordagem abrangente,
que garantam o bem-estar da água antes das nossas necessidades humanas.
E, além do mais, podemos trabalhar para acabar com o monopólio da água.
Há exemplos muito bem-sucedidos por todo o mundo.
O Rio Whanganui em Aotearoa, na Nova Zelândia,
e o Rio Ganges, na Índia,
obtiveram personalidade jurídica em 2017.
Ainda este ano,
os moradores da cidade de Toledo
reconheceram a personalidade jurídica do Lago Erie.
E aqui mesmo, na Califórnia,
a Tribo Yurok atribuiu personalidade jurídica ao Rio Klamath.
Vejam, eu imagino um mundo em que valorizamos a água,
como uma relação viva,
em que trabalhamos para restaurar a nossa ligação com a água.
Enquanto mulheres, somos transportadoras de água.
Nutrimos água no nosso ventre durante nove meses.
É o primeiro medicamento a que cada um de nós estamos expostos,
enquanto seres humanos.
Como veem, todos os seres humanos nascem com uma ligação natal com a água,
mas, durante o nosso percurso, perdemos essa ligação
e temos de trabalhar para a recuperar.
Porque eu imagino um mundo
no qual a água seja saudável e os ecossistemas prosperem.
Eu imagino um mundo
em que cada um de nós assuma o seu direito de responsabilidade
enquanto cidadãos da água,
protegendo a água.
Nas palavras dos Nokomis,
o que é que vocês vão fazer?
O que é que vão fazer em prol da água?
Bem, podem ligar para o vosso representante político.
Podem ir a uma reunião da cidade.
Podem defender a atribuição de personalidade jurídica à água.
Podem ser como os moradores da cidade de Toledo
e começar a partir do zero,
preparando a legislação, se os políticos não a escreverem,
para reconhecer a personalidade jurídica da água.
Podem estudar as águas e as terras indígenas que ocupamos atualmente
e os sistemas legais indígenas que ainda as governam.
E, sobretudo, podem estabelecer uma ligação com a água.
Podem restaurar essa ligação.
Vão até à água mais próxima da vossa casa
e averiguem porque é que está ameaçada.
Mas, sobretudo, se fizerem alguma das coisas que peço,
façam a promessa a vocês mesmos
de que todos os dias perguntem:
"O que é que eu fiz hoje pela água?"
Se conseguirem cumprir essa promessa,
creio que poderemos criar um mundo brilhante e forte
onde as futuras gerações poderão construir
a mesma relação com a água que tivemos o privilégio de ter,
em que todas as comunidades de relações humanas e não humanas
tenham água para viver,
porque a água é vida.
Tabutni. Obrigada.
(Aplausos)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Olá! Bom dia a todos.
Sou da nação Shinnecock.
Tabutni para os povos cahuilla,
em cujas terras nos reunimos hoje.
Me ensinaram que a água é um ser vivo.
Ela pode ouvir,
ela guarda lembranças...
Então eu trouxe comigo um vaso de água,
porque quero guardar as lembranças dessa nossa conversa hoje.
Quem tem direitos legais?
A história tem nos mostrado que algumas pessoas têm, mas outras não.
Nos Estados Unidos, povos indígenas como o meu
não eram considerados cidadãos nos termos da lei até 1924.
Meus ancestrais shinnecock, retratados aqui,
não eram cidadãos perante a lei.
Então, por que afirmamos ser nações regidas pelo Estado de Direito
se algumas pessoas estão protegidas, mas outras não?
Porque esse segue sendo um dos melhores modos de combater a injustiça.
E, como povos indígenas, nós conhecemos bem a injustiça.
Uma querida amiga, mentora, caminhadora das águas,
nokomis, a avó Josephine Mandamin-ba,
me falou de uma profecia que vem do povo dela,
a Sociedade Anishinaabe dos Midewiwin.
E nessa profecia,
ela me contou que dizem que virá um dia
em que uma onça de água custará mais que uma onça de ouro.
Quando ela me contou essa profecia, me sentei por um momento,
e pensei em todas as injustiças que vemos em nosso mundo hoje;
as crises hídricas que vemos no mundo,
e eu disse: "Nokomis, avó,
sinto que já chegamos àqueles tempos da profecia".
E ela olhou bem para mim,
e disse:
"Então, o que vai fazer quanto a isso?"
É por isso que estou aqui com vocês hoje,
pois acredito que uma das muitas soluções
para resolver as muitas injustiças contra a água que vemos no nosso mundo
é reconhecer que ela é um ser vivo
e conceder à água a personalidade de direito que merece.
Para fazer isso, precisamos transformar a maneira como valorizamos a água.
Precisamos começar a pensar sobre como nos conectamos a ela.
Geralmente, alguém pode te perguntar:
"O que é água?"
e você responde: "Chuva, oceano, lago,
rio, H20, líquido".
Você pode até entender a essencialidade sagrada da água
e dizer que ela é vida.
Mas e se eu perguntasse, em vez disso:
"Quem é a água?"
Do mesmo modo que eu poderia perguntar: "Quem é sua avó?"
"Quem é sua irmã?"
Esse tipo de orientação
transforma fundamentalmente o modo em que pensamos na água,
transforma a maneira como tomamos decisões sobre como podemos proteger a água;
protegê-la do modo que você protegeria a sua avó,
sua mãe, sua irmã, suas tias.
É dessa transformação que precisamos
se vamos abordar as muitas crises hídricas que vemos em nosso mundo hoje,
crises terríveis que têm sido transmitidas em nossos dispositivos digitais,
em contagem regressiva até o "Dia Zero",
o ponto em que o suprimento municipal de água será desligado.
Em lugares como a Cidade do Cabo, na África do Sul, onde, em 2018,
residentes foram limitados a tomar um banho de dois minutos
e a receber 105 litros de água por dia por pessoa;
ou há pouco, no verão passado, quando a má gestão da água
fez com que as ruas de Chennai
tivessem milhares de contêineres plásticos alinhados,
enquanto residentes aguardaram por horas pelos caminhões pipas
que entregariam água,
primeiro por trem, depois por caminhão, pra atender às necessidades diárias deles.
Ou mesmo aqui nos Estados Unidos,
um dos países mais desenvolvidos do mundo.
Ainda hoje, Flint, em Michigan, não tem água limpa.
Mas vocês provavelmente não estão familiarizados com essas crises hídricas,
como na Primeira Nação Neskantaga no norte de Ontário, Canadá,
onde os residentes têm estado sob uma diretiva de saúde pública desde 1995.
Ou a Primeira Nação Grassy Narrows,
que há décadas vem lidando com contaminação da água
da indústria de papel
e onde um estudo recente apontou que quase 90% da população indígena
sofre de algum tipo de envenenamento por mercúrio,
que causa graves complicações à saúde.
Ou mesmo entre a nação Navajo.
Nesta foto vemos o Rio Animas numa manhã bem cedo em 2015,
antes do derramamento da mina Gold King.
Depois do derramamento, milhões de resíduos perigosos vazaram das minas
no sistema fluvial.
Esta foto mostra aquele dia, mais tarde.
Hoje, a nação Navajo, o povo diné,
e o próprio rio ainda tentam se recuperar da contaminação.
Ou mesmo aqui em Palm Springs, Califórnia,
onde a faixa Agua Caliente dos índios cahuilla
vem lutando há décadas para proteger as águas subterrâneas da exploração
para que as gerações futuras
não só possam viver, mas prosperar em suas terras,
como têm vivido desde tempos imemoriais.
Um estudo recente feito pelo DIGDEEP e a pela US Water Alliance
descobriu que raça, nos EUA,
é o prognóstico mais forte de acesso à água e ao saneamento.
E nós, o povo nativo norte-americano,
somos o grupo mais provável a ter problemas de acesso
quando o assunto é água e saneamento.
Então, como indígena jurista e cientista,
acredito que muitas dessas injustiças contra a água
são o resultado da falha do sistema legal ocidental em reconhecer
a personalidade jurídica da água.
Então, devemos nos perguntar:
"A quem a justiça serve?
Apenas à humanidade?
Concedemos personalidade jurídica a corporações.
Nos EUA, a Suprema Corte declarou em "Citizens United"
que uma corporação era uma pessoa
com proteções semelhantes sob a Constituição,
como liberdade de expressão,
e aplicou raciocínio semelhante em "Hobby Lobby",
declarando que uma corporação tinha o direito à liberdade de religião
em defesa contra a implementação do Affordable Care Act
para seus funcionários.
Agora, esses são casos controversos,
e como mulher shinnecock e jurista,
eles me fazem questionar a bússola moral do ocidente,
onde se pode conceder direito legal a uma corporação,
mas não à natureza.
Vejam, a personalidade jurídica nos concede a capacidade
de sermos visíveis num tribunal,
e ter nossa voz ouvida como pessoa protegida pela lei.
E então, se é possível concedê-la a uma corporação,
por que não aos Grandes Lagos?
Por que não ao Rio Mississippi?
Por que não às muitas hidrovias por todo o nosso planeta
das quais todos nós dependemos para sobreviver?
Sabemos que atravessamos uma crise climática global,
mas, no mundo todo, nossas águas também estão ameaçadas,
e estamos enfrentando uma crise hídrica mundial,
e se quisermos abordar essas crises em nossa vida,
precisaremos mudar.
Precisaremos transformar fundamentalmente o modo como valorizamos a água.
E isso não é algo novo para nós como povos indígenas.
Nossos sistemas legais indígenas têm um princípio fundamental
de reconhecer nossas relações não humanas
como um ser vivo e protegido sob nossas leis.
E mesmo para o ocidente,
teóricos do direito ambiental têm debatido pelos direitos da natureza
desde a década de 1970.
Mas precisamos fazer mais.
Precisamos mudar.
E precisamos conceder personalidade jurídica à água,
porque isso oferece a ela os seguintes direitos e proteções:
concede à água o direito de existir,
prosperar e evoluir naturalmente,
e, acima de tudo, a protege de nós,
seres humanos que fariam mal a ela,
de impactos das mudanças climáticas causadas pelo homem, por poluentes,
e de contaminação criada pelo homem.
Além do mais, ela inverte a hierarquia acolhida
do domínio humano sobre a natureza.
Como seres humanos neste planeta, não somos superiores a outros seres.
Não somos superiores à própria água.
Nós temos que aprender a ser bons cuidadores novamente.
Muitas vezes imaginamos que a água do planeta é infinita.
Na verdade, não é.
Este planeta, Ohke, Mãe Terra,
possui recursos de água fresca muito finitos.
Atualmente, quase 2 bilhões de pessoas
vivem em países que sofrem com um alto estresse hídrico.
Também estima-se que até 2030,
cerca de 700 milhões de pessoas poderão ser deslocadas, em todo o mundo,
devido à escassez de água.
Precisamos enfrentar essa crise.
Então é hora de mudarmos.
Temos que transformar o modo como valorizamos a água.
E nós podemos fazer isso.
Podemos aprender a ser bons cuidadores novamente.
Podemos criar leis com as quais concedemos personalidade jurídica à água.
Podemos passar a honrar tratados originais
entre povos indígenas e não indígenas a fim de proteger a água.
Podemos nomear guardiões da água
que garantirão que os direitos dela serão sempre protegidos.
Nós também podemos desenvolver padrões de qualidade da água
com uma abordagem holística,
que garantam o bem-estar da água antes de nossas necessidades humanas.
E podemos trabalhar pra desmantelar propriedade exclusiva sobre a água.
E há exemplos surpreendentes desse sucesso em todo o mundo.
O Rio Whanganui em Aotearoa, na Nova Zelândia,
e o Rio Ganges na Índia;
a ambos foram concedidas personalidades jurídicas em 2017.
E mesmo nesse ano,
os moradores da cidade de Toledo
reconheceram a personalidade jurídica do Lago Erie.
E aqui mesmo na Califórnia,
a tribo Yurok concedeu personalidade jurídica ao Rio Klamath.
Eu imagino um mundo onde valorizamos a água
como um ser vivo,
no qual trabalhamos pra restaurar nossa conexão com a água.
Como mulheres, somos transportadoras de água.
Por nove meses, a nutrimos em nosso útero.
É o primeiro remédio ao qual cada um de nós, como seres humanos, é exposto.
Todos nós nascemos como seres humanos com uma conexão natal com a água,
mas ao longo do caminho, perdemos essa conexão,
e temos que nos esforçar para restaurá-la.
Porque imagino um mundo
onde a água é saudável e ecossistemas prosperam.
Imagino um mundo
onde cada um de nós assume nosso direito de responsabilidade
como cidadãos da água e a protege.
Então, nas palavras da nokomis, avó,
o que vão fazer quanto a isso?
O que vão fazer pela água?
Podem ligar para o seu político local.
Podem ir a uma reunião da prefeitura.
Podem defender a concessão de personalidade jurídica à água.
Vocês podem agir como os residentes da cidade de Toledo
e construir a partir das comunidades de base,
e elaborar sua própria legislação se os políticos não o fizerem,
reconhecendo a personalidade jurídica da água.
Podem aprender sobre as terras indígenas e as águas que vocês ocupam agora,
e sobre os sistemas legais indígenas que ainda as governam.
E acima de tudo, podem se conectar à água,
podem restaurar essa conexão.
Vão até a água mais próxima de vocês,
e descubram por que ela está ameaçada.
Mas o mais importante: se fizerem algo,
peço que façam uma promessa a vocês mesmos,
que a cada dia perguntarão:
"O que eu fiz pela água hoje?"
Se cumprirmos essa promessa,
acredito que poderemos criar um mundo corajoso e genial
onde as gerações futuras conseguirão formar
a mesma relação com a água que temos sido privilegiados a ter,
onde todas as comunidades das relações humanas e não humanas
tenham água para viver,
porque água é vida!
Tabutni. Obrigada.
(Aplausos)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
Merhaba, iyi günler herkese.
Ben, Shinnecock kabilesindenim.
Şu anda toprakları üzerinde toplandığımız,
bütün Cahuilla topluluğuna, "Tabutni."
Bana, suyun canlı olduğu öğretildi.
O, duyabilir
ve anılar biriktirebilir.
O yüzden bugün, yanımda bir su kabı getirdim
çünkü bugünkü sohbetimizi hatırlamasını istedim.
Yasal haklara kimler sahip olur?
Tarih bize gösterdi ki yalnızca bazı insanlar, bazılarıysa değil.
Amerika'da benim gibi yerli halkların insanları
1924 yılına kadar resmi olarak vatandaş sayılmadı.
Fotoğrafta gördüğünüz Shinnecocklu atalarım
yasal olarak vatandaş değillerdi.
Peki, bazı insanlar kanun tarafından korunur, bazıları korunmazken
neden hukukun üstünlüğüne inanan devletler olduğumuzu söylüyoruz?
Çünkü bu, adaletsizlikle savaşmanın hâlâ en iyi yollarından biri.
Ve yerli halklar olarak biz, adaletsizliğin ne olduğunu biliyoruz.
Çok sevgili bir arkadaş, akıl hocası, su taşıyıcısı,
Nokomis, Büyükanne Josephine Mandamin-ba,
bana kendi halkı olan Midewiwin Halklarından Anishinaabelere ait
bir kehanetten söz etmişti.
Bana dedi ki, bu kehanete göre,
bir gün gelecek ve bir kilo su, bir kilo altından
daha pahalı olacak.
Bana bu kehanetten bahsettiğinde bir saniyeliğine oturdum
ve bugün dünyamızda gördüğümüz bütün adaletsizlikleri,
dünyamızda gördüğümüz su kıtlığını düşündüm.
Ve ona şunu söyledim; "Nokomis, Büyükanne,
bence biz çoktan o kehanetin gerçek olduğu vakitteyiz."
Bana doğru baktı
ve şöyle söyledi:
Peki bununla ilgili ne yapacaksın?
Bu yüzden bugün burada sizinleyim
çünkü bugün dünyamızda gördüğümüz
suya dair adaletsizlikleri çözmenin birçok yönteminden birinin
suyun yaşayan bir madde olduğu fark etmek ve hakkı olan tüzel kişiliği
ona bahşetmek olduğuna inanıyorum.
Bunu yapabilmek için, suya değer verme biçimimizi dönüştürmemiz gerekiyor.
Suyla nasıl bağlantı kurduğumuzu düşünmeye başlamamız gerekiyor.
Genellikle, bazıları size
"Su nedir?" diye sorabilir
ve onlara şöyle cevap verirsiniz: "Yağmur, okyanus, göl, ırmak,
H2O, sıvı."
Hatta belki suyun kutsal elzemliğini hatırlar
ve suyun hayat olduğunu söylersiniz.
Ama onun yerine size şu soruyu sorsam:
"Su kimdir?"
Aynı size şunları da sorabileceğim gibi: "Büyükanneniz kim?"
ya da "Ablanız kim?"
Böyle bir çıkış noktası
su hakkında düşünme biçimlerimizi baştanbaşa değiştiriyor,
suyu koruma yollarımız hakkında
karar verme yollarımızı dönüştürüyor,
onu aynı büyükannemizi, annemizi, ablamızı, teyzelerimizi
koruduğumuz şekilde korumamızı sağlıyor.
Eğer dünyamızdaki su krizilerini;
yürek parçalayan,
dijital sayaçlarımızda
Sıfır Günü'ne kadar dayanan,
belediye kaynaklarının tıkanmasına sebep olan
su krizlerini çözmek istiyorsak,
ihtiyacımız olan dönüşüm bu.
2018 yılında Cape Town, Güney Afrika'da,
yurttaşların su kullanımı
iki dakikalık duşlarla
ve günlük kişi başı 87 litre suyla kısıtlandı.
Ya da geçtiğimiz yaz, kötü su yönetimi dolayısıyla Chennai sokaklarında
binlerce plastik şişe vardı
çünkü vatandaşlar saatlerce su tankerlerinin önce demiryoluyla,
sonra kamyonla,
günlük ihtiyaçlarını karşılayacak suyu
getirmesini bekledi.
Ya da burada, dünyanın en gelişmiş ülkelerinden biri olan
Amerika Birleşik Devletleri'nde bile.
Bugün Flint, Michigan'da hâlen temiz su bulunmuyor.
Ama sizin bu su krizlerine yabancı olmanız çok olası.
Örneğin Kanada'da, Ontario'nun kuzeyinde, Neskantaga First Nation'da,
yurttaşlara 1995 yılından beri suyu kaynatarak içmeleri tavsiye ediliyor.
Ya da Grassy Narrows First Nation'da,
kâğıt fabrikalarının yıllardır sebep olduğu su kirliliğiyle
baş etmek zorundalar.
Yapılan bir araştırmaya göre,
bu bölgede yaşayan yerli halkın neredeyse yüzde 90'ında
bir tür cıva zehirlenmesi bulundu
ve bu, ciddi sağlık problemlerine sebep oluyor.
Navaho halkında bile...
Burada Gold King Mine atık su dökülmesinin öncesinde,
2015'in bir sabahında, Animas Nehri görülüyor.
Su dökülmesiyle, milyonlarca maden atığı
nehirlere sızdıktan sonraki,
olayın olduğu günkü hâli görüyoruz.
Bugün, Navaho Halkı, Diné Halkı
ve nehrin kendisi hâlen su kirliliğinin zararlarından kurtulmaya çalışıyor.
Ya da tam burada, Palm Springs, Kaliforniya'da,
Agua Caliente Band of Cahuilla Indians grubu
yıllardır yüzey sularının sömürülmesini engellemek için çalışıyor ki
gelecek nesiller,
anavatanlarında yaşamakla kalmasın, aynı zamanda refah içinde olsunlar,
hatırlanamayacak kadar eskiden olduğu gibi...
DIGDEEP ve Birleşik Devletler Su Birliği tarafindan yapılan bir araştırmaya göre
Amerika Birleşik Devletleri'nde ırk,
su ve hijyene ulaşımdaki en belirleyici özellik.
Ve bu, bizim için,
yani Amerikan yerlileri için,
su ve hijyen konusuna gelindiğinde, onlara ulaşmakta en çok zorluk çekecek
grup olduğumuz anlamına geliyor.
Yerli bir hukuk bilgini ve bilim insanı olarak,
suya dair bu eşitsizliğin çoğunlukla
Batı'daki hukuk sisteminin, suyun kişiliğini tanımaktaki başarısızlığından
kaynaklandığını düşünüyorum.
Dolayısıyla kendimize sormalıyız:
Adalet kimin için?
Yalnızca insanlık mı?
Biz, firmalara tüzel kişilik verdik.
ABD'de, Yüksek Mahkeme'nin "Citizens United"da bulduğuna göre
firmalar, insandır
ve Anayasa'da bir insana benzer haklara sahiptir;
örneğin konuşma özgürlüğü...
Ve "Hobby Lobby"de, akıl yürütme yetilerinin
ve dini özgürlüklerinin olduğu bulundu;
çalışanlar için Ekonomik Sağlık Bakımı Yasası karşıtı uygulamaları
savunuyorlar böylece.
Bunlar, tartışmaya açık olaylar.
Bir Shinnecock kadını ve bir hukuk bilgini olarak,
bana bir firmaya tüzel kişilik verebilen ama doğaya veremeyen
Batı dünyası ahlâkını
sorgulatıyorlar.
Görüyorsunuz ki tüzel kişilik,
hukukun önünde görünür olmayı
ve hukuk tarafından korunan birinin sesimizi duymasını sağlıyor.
Bunu bir firmaya bahşedebiliyorsanız,
neden Büyük Göller'e de bahşedemeyesiniz?
Neden Mississippi Nehri değil?
Neden dünyamızda hayatta kalmak için
hepimizin ihtiyaç duyduğu su yolları değil?
Biliyoruz ki küresel bir iklim krizi içindeyiz,
ancak küresel olarak sularımız da tehlikede
ve küresel bir su kriziyle de karşı karşıyayız.
Eğer bu krize yaşam süremiz içinde çözüm bulmak istiyorsak,
değişmek zorundayız.
Suya verdiğimiz değeri kökünden dönüştürmemiz gerekiyor.
Bu, biz yerli halklar için yeni bir şey değil.
Yerli halkların hukuki sistemlerinin temelini oluşturan bir ilke,
insan dışındaki ilişkilerimizin de canlı
ve hukukumuz altına korunuyor olduğuna dair anlayışımızdır.
Batı dünyasında bile,
çevre hukuku teorisyenleri
1970'li yıllardan beri doğanın haklarını savunuyor.
Ama daha iyisini yapmalıyız.
Değişmemiz gerekiyor.
Suya tüzel kişilik vermemiz gerekiyor
çünkü tüzel kişilik, şu hakları ve korunmaları sağlıyor:
Suya varolma hakkını,
gelişme ve evrilme hakkını sağlıyor
ve en önemlisi, suyu bizden koruyor;
ona zarar verecek insanlardan,
insan sebepli iklim değişikliği etkilerinden,
kirleticilerden
ve insan yapımı kirliliklerden...
Daha fazlası, kabul edilmiş hiyerarşiyi tersine çeviriyor;
yani insanların doğaya olan üstünlüğünü.
Bu gezegendeki insanlar olarak,
bu gezegendeki diğer canlılardan üstün değiliz.
Sudan üstün değiliz.
Nasıl iyi temsilciler olunduğunu tekrar öğrenmemiz gerekiyor.
Bazen dünyanın sonsuz suyla dolu olduğunu düşünüyoruz.
Gerçekte, öyle değil.
Bu gezegen, Ohke, Toprak Ana,
çok kısıtlı taze su kaynağına sahip.
Şu anda, neredeyse iki milyar insan
su kıtlığı geriliminin yüksek olduğu ülkelerde yaşıyor.
Öyle öngörülüyor ki 2030 senesine kadar,
neredeyse 700 milyon kişi su kıtlığı nedeniye
yurdundan uzaklaştırılabilir.
Bu krize çözüm bulmalıyız.
Bizim değişmemizin zamanı da geldi.
Suya verdiğimiz değeri dönüştürmemiz gerekiyor.
Ve bunu yapabiliriz.
İyi temsilciler olmayı yeniden öğrenebiliriz.
Suya tüzel kişilik verdiğimiz yeni yasalar yaratabiliriz.
Suyu korumak için,
yerli olan ve olmayan halklar arasındaki sözleşmelerin
önemini fark edebiliriz.
Suyun haklarının her zaman korunduğunu garanti edebilecek
su muhafızları tayin edebiliriz.
Bütüncül yaklaşımı benimseyen su kalitesi standartları
belirleyebiliriz ki
suyun iyiliği bizim ihtiyaçlarımızdan önce gelsin.
Ve ayrıca, suyun üzerindeki mülk sahibi anlayışını yıkabiliriz.
Dünyada bunun çok başarılı örnekleri var.
Aotearoa'da yani Yeni Zelanda'da, Whanganui Nehri'ne
ve Hindistan'da Ganj Nehri'ne
2017 yılında tüzel kişilik verildi.
Hatta bu sene,
Toleda'daki vatandaşlar,
Erie Gölü'nün tüzel kişiliğini tandılar.
Burada, Kaliforniya'da,
Yurok Kabilesi, Klamath Nehri'ne tüzel kişilik verdi.
Görüyorsunuz, suya yaşayan bir canlı olarak değer verdiğimiz,
onunla bağlantımızı iyileştirdiğimiz,
bir dünya hayal ediyorum.
Kadınlar olarak biz, su taşıyıcılarıyız.
Suyu, rahmimizde dokuz ay boyunca besliyoruz.
Bizim insanlar olarak maruz kaldığımız
ilk ilaç, o.
İnsanlar olarak bizim, suyla doğuştan bir bağımız var
ancak zamanla bu bağı kaybettik
ve şimdi iyileştirmek için çalışmamız gerek.
Çünkü ben, bir dünya hayal ediyorum ki
su sağlıklı olsun ve ekosistem refah içinde olsun...
Bir dünya hayal ediyorum,
hepimiz, su yurttaşları olarak
bize düşen sorumluluğu alalım
ve suyu koruyalım.
Nokomis'in deyişiyle,
bununla ilgili ne yapacaksınız?
Su için ne yapacaksınız?
Yerel siyasetçinizi arayabilirsiniz.
Bir kent buluşmasına gidebilirsiniz.
Suya tüzel kişilik verilmesini savunabilirsiniz.
Toledo'daki yurttaşlar gibi olabilir,
kendi yerel halkınızla beraber,
eğer siyasetçiler yazmıyorsa, kendi kanunlarınızı yazarak
suyun tüzel kişiliğini tanıyabilirsiniz.
Yerli halkların yaşadığı toprakları, şu an işgal ettiğiniz suları
ve onları hâlâ yöneten yerli hukuki sistemleri öğrenebilirsiniz.
Hepsinden önemlisi suyla bağlantı kurabilirsiniz.
O bağlantıyı iyileştirebilirsiniz.
Evinize en yakın olan suya gidin
ve onun neden tehdit altında olduğunu öğrenin.
En önemlisi, yapabileceğiniz bir şey varsa
sizden kendinize söz vermenizi istiyorum:
Her gün, kendinize şunu soracaksınız,
"Bugün su için ne yaptım?"
Eğer bu sözü tutabilirsek,
inanıyorum ki gözüpek ve pırıl pırıl bir dünya yaratabilir,
bizim suyla kurma ayrıcalığına sahip olduğumuz ilişkiyi
gelecek nesillerin de kurmasını sağlayabilir,
bütün toplulukların, insan ya da insan olmayan herkesin,
yaşamak için suya sahip olduğunu görebiliriz,
çünkü su, hayattır.
Tabutni. Teşekkür ederim.
(Alkış)
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
大家好。
我来自辛奈考克部落。
感谢卡惠拉人，
我们今天就聚集在 他们的土地上。
他们教会我，水是有生命的。
它可以听，
它有记忆。
今天我也带来了一个水壶，
因为我想让它保存 关于我们今天对话的记忆。
谁拥有法律权益？
历史表明了一部分人有， 而另一部分没有。
在 1924 之前的美国， 像我一样的印第安土著
都不是在法律上被承认的公民。
照片上， 我的辛奈考克祖先，
当时都不是合法公民。
如果只是部分人得到保护，
那我们为什么还要称这些国家 是被依法治理的呢？
因为，它仍是抗击不公正的 最佳手段之一。
作为印第安土著， 我们明白什么是不公正。
我的一个密友、导师、水行者，
Josephine Mandamin-ba 奶奶，
她跟我说了关于她们部落，也就是
密得微文社会的 奥吉布瓦人的一则预言。
在那个预言中，
她告诉我有一天，
一盎司的水要比一盎司的黄金还贵。
听了她的预言，我坐着思考了一会儿，
我想到了我们今天在全世界 见到的所有不公正，
我们所见到的水危机，
然后我说，“奶奶，
我觉得我们好像已经 处于预言中所说的时代。”
她回过头来看着我，
说道，
“那你打算怎么做呢？”
这就是我今天来到这里的原因，
因为我认为，解决当前世界
众多水资源不公的方案之一，
就是承认水是一种活体，
并且赋予它应有的法律人格。
为此，我们需要转变 衡量水的价值的方式。
我们要开始思考如何 与水资源建立连接。
通常，人们会问你，
“什么是水？”
而你可能会回答 “雨水、海洋、湖泊、江河、
H2O、液体。”
你甚至有可能明白 水的神圣的重要性，
然后回答，水是生命。
但如果我换个方式问你，
“谁是水？”
而且是用问“谁是你奶奶？”
“谁是你姐姐？” 这样的方式去问。
这种表述方式
从根本上转变了我们看待水的方式，
转变了我们制定保护水资源的
决策的方式，
要像保护你的祖母、妈妈、
姐妹、阿姨一样保护水资源。
如果我们想要
解决今天所面临的诸多水危机， 那么这种转变
正是我们所需要的，
这些令人痛心的水危机
从一开始，也就是城市供水被切断
那一刻起，
就在我们的电子设备上刷屏了。
例如南非的开普敦，
在 2018 年
就规定居民洗澡不得超过两分钟，
每人每天用水不得超过 23 加仑,
又例如刚过去的这个夏天， 因为对水资源的管理不善，
导致印度钦奈的街头出现了
数千只塑料水壶排队的场景，
这些都是当地居民为了 取得日常所需的用水，
花了好几个小时等待 送水车的到来，这些水
先被火车运过来，再装到卡车上。
甚至就在美国，
这个世界上最发达的国家之一，
在密歇根州的弗林特市， 至今还没有干净的饮用水。
但是你很可能对以下的 水危机不是很熟悉，
例如加拿大安大略省北部的 纳斯坎塔加原住民地，
这里的居民从 1995 年开始 就被建议要把水烧开再饮用。
又例如在 Grassy Narrows First Nation，
人们这几十年来一直 在处理由造纸行业
所引起的水污染问题，
而最近的研究发现，
将近 90% 的当地土著人口
都出现了不同程度的汞中毒，
导致了严重的并发症。
美国的纳瓦霍地区 也面临严重的水污染的问题。
图中是 2015 年的某个清晨 在遭遇 Gold King 矿井泄漏事故
之前的阿尼玛斯河。
这次事故导致数百万吨 有害的矿井废水
流入了阿尼玛斯河，
这是那天晚些时候河水的样子。
今天，纳瓦霍地区和当地的人民
以及这条河本身都还在 尝试从污染中恢复。
甚至就在此地， 加利福尼亚的棕榈泉，
卡惠拉印第安人的阿瓜卡特部落
为了保护地下水资源 不被过度开采而斗争了数十年，
以此来保证他们的后代
不仅能在他们的故土生息， 更能够长久的繁荣下去，
就像他们一路从远古 走过来所经历的一样。
DIGDEEP 和美国水资源联盟 最近的一份研究发现，
种族在美国
强烈预示着获取水资源 和公共卫生的难易程度，
就拿我们来说，
作为美国的原住民，
我们是最可能在获取 水资源和公共卫生方面
面临各种问题的。
因此，作为一个土著法学家和科学家，
我认为，很多的水资源分配不公
都是西方法律系统无法承认
水的法律人格的结果。
因此我们必须问问自己——
我们的公平是为了谁而存在？
仅仅是人类自己吗？
我们授予了公司法人地位。
在美国，最高法院裁决“联合公民”组织
这一非盈利公司
享有跟公民一样的 受宪法保护的各项权利，
比如言论自由，
并且将同样的推理 用在了“Hobby Lobby"案上，
裁定企业拥有宗教自由的权利
以对抗《平价医疗法案》
在员工身上的实施。
这都是一些有争议的案件，
而作为一个辛奈考克女性以及法学家，
它们让我对西方世界的 道德指南针有了疑问，
你可以授予企业法律人格， 却不能授予自然
同样的权利。
法律人格赋予我们
在法庭上被看到的能力，
让我们作为受法律保护的人 能够发出自己的声音。
如果你能将这些权利授予一个企业，
那么为什么不能授予五大湖？
为什么不能授予密西西比河？
为什么不能授予我们赖以生存的
密布在这个星球上的众多水资源？
我们知道，全世界现在 正经历气候危机，
但是从全球来看，我们的水域 也正在遭受威胁，
我们正面临一场全球水危机，
如果我们想要在有生之年 解决这些危机，
就需要做出改变。
我们需要从根本上转变 我们衡量水的价值的方式。
而作为土著人民，这些 对我们来说并不新鲜。
我们的土著法律系统中有一个
将我们与非人类的关系理解为
有生命且受法律保护的基本原则。
即便是在西方世界，
自 1970 年代起，
环境法律理论家也已经开始 为自然的权利而争辩。
但是我们需要做得更好。
我们需要改变。
我们需要赋予水法律上的人格，
因为它能提供相应的权利和保护。
它授予水资源生存、
繁荣以及自然进化的权利，
最重要的是，它能保护水资源
远离会伤害到它的人类，
远离人类导致的气候变化的影响，
远离污染物，
以及远离人为污染。
此外，它还颠覆了公认的
人类对自然界的统治地位。
作为这个星球上的人类，
我们并不比其它的众生更高级。
我们也并不比水更高级。
我们需要重新学习 如何成为一个好管家。
我们经常想象世界上的水资源 是无穷无尽的，
但事实并非如此。
这个星球，我们的地球母亲，
她所拥有的淡水资源是非常有限的。
如今，全世界将近 20 亿人
生活在水资源极度匮乏的国家。
据估计到 2030 年，
全世界将会有多达 7 亿的人口
因水资源短缺而流离失所。
我们必须得解决这些危机。
因此，是时候做出改变了。
我们必须改变衡量水的价值的方式。
而且我们能够做到。
我们可以重新学习做一个好的管家。
我们可以立法来将法律人格授予水。
我们可以开始致敬那些
土著居民和非土著居民 为了保护水资源而签订的
最初的协议。
我们可以指定一位守护者，
以确保水资源的各项权利 总是受到保护。
我们还可以开发一套
经过整体分析的，
确保水的福祉优先于 人类需求的水质标准。
此外，我们还可以去除 对于水的专属所有权。
在全球范围内已经有了 一些惊人的成功案例。
例如新西兰的旺格努伊河，
以及印度的恒河
都在 2017 年被授予法律人格。
就在今年，
托莱多市的居民
承认了伊利湖的法律人格。
而就在此地，加利福利亚，
Yurok 部落授予了 克拉马斯河法律人格。
我想象了一个
我们将水视为生命，
并努力重建与水的联系的世界。
作为女人，我们是水的载体。
我们用九个月的时间 在子宫里孕育水（中的生命）。
它是我们作为人类所接触到的
第一剂良药。
作为人类，我们天生 就与水有一种联系，
只不过后来我们失去了这种联系，
我们需要去重建它。
因为我想象了一个
水资源很健康， 生态系统也欣欣向荣的世界。
我想象了一个
所有人都承担起自己作为
水的居民的责任，
去保护水的世界。
正如奶奶所说，
你打算怎么做呢？
你打算为水做些什么？
你可以联系当地的政治家。
你可以去参加镇上的会议。
你可以倡导将法律人格授予水。
你也可以像托莱多的居民一样
从基础做起，
如果政治家们不帮你， 那就自己起草法律
承认水的法律人格。
你可以去了解你现在所占有的， 但仍然被原住民法律系统所管辖的
那些原住民的土地和水域。
最重要的是，你可以跟水建立联系。
你可以重建那种联系。
去离你家最近的水域看看，
找出它为什么受到威胁。
然而最重要的是，不管你做任何事，
请你对自己承诺，
每一天，你都要问一下自己
“我今天为水做了什么？”
如果我们都能遵守这个承诺，
我相信我们能创造 一个勇敢和辉煌的世界，
在这个世界里，我们的后代能够同样
跟水建立起我们曾经 有幸拥有的那种关系，
所有的人类和非人类
都能获得赖以生存的水资源，
因为水就是生命。
谢谢。
（掌声）
Aquay Wunne Kesuk. Kelsey Leonard Nooweesuonk.
哈囉，大家好。
我來自辛納科克部落。
謝謝伊維留瓦特民族，
今天我們聚集在他們的土地上。
我被教導水是有生命的。
它聽得見，
它有記憶。
所以我今天帶了 一個水杯跟我一起上台，
因為我想要讓它存有 我們今天所談的內容的記憶。
誰能得到合法權利？
歷史告訴我們，有些人能得到， 但其他人不行。
在美國，像我自己這樣的原住民
一直到 1924 年才成為 法律下的公民。
照片上的是我的辛納科克祖先，
他們並非法律下的公民。
如果有些人受到保護， 其他人卻沒有，
為什麼我們還宣稱 自己是法治的國家？
因為那仍然是對抗不公正 最好的方式之一。
身為原住民，我們知道 不公正是什麼。
我的一位摯友、導師、水行者，
約瑟芬曼丹明祖母，
她告訴我，她的族人，
米德維文社會的阿尼西納比， 有一個預言。
她告訴我，
在那個預言中提到，將來有一天，
一盎司的水比一盎司的黃金還值錢。
當她告訴我那個預言時， 我沉默了一會兒，
我想著我們現今 社會上的各種不公正，
我們現今世界上的水危機。
我說：「祖母，
我覺得我們已經身處在 預言中的那個時候了。」
她直接回望著我，
她說：
「所以你打算怎麼做？」
那就是為什麼今天 我來到各位這裡，
因為我相信，要解決現今世界上
許多與水相關的不公正 有許多方法，其中之一
就是承認水是有生命的，
並授予它應得的法律人格地位。
若要這麼做，我們就得要 改變我們看待水的方式。
我們得要開始思考 我們如何和水連結。
通常，有人可能會問你，
「水是什麼？」
你會回答「雨水、 海洋、湖泊、河流、
H2O、液體。」
你甚至有可能知道水的神聖本質，
並說水就是生命。
但，如果我改問你：
「水是誰？」
就像是我在問你： 「你的祖母是誰？」
「你的姐姐是誰？」
那種定位
會從根本上改變 我們看待水的方式，
改變我們為了保護水
而做決策的方式，
如同你在保護你的祖母、
你的母親、你的姐妹， 和你的阿姨的方式。
我們需要的是這種轉變，
才能夠處理現今世界中
我們所看到的許多水危機。
這些讓人痛心的水危機
透過串流傳到我們的數位裝置，
倒數到第零日，
也就是城市供水終止的那一天。
像是南非開普敦這些地方，
在 2018 年時，
居民被限制淋浴最多只能兩分鐘，
一人一天只能使用 二十三加侖的水。
今年夏天，由於水資源的不當管理
造成清奈的街頭
排滿了數千個塑膠水罐，
居民要等數小時 才能等到水車來送水。
這些水，先是透過火車， 接著透過卡車的運送，
才能滿足他們日常的需求。
甚至在美國這裡也有水危機，
世界上最先進的國家之一。
現今，密西根州的弗林特市 仍然沒有乾淨用水。
但你很可能不熟悉 以下的這些水危機，
比如加拿大北安大略地區的 納斯坎塔加第一民族，
在那裡，從 1995 年起，居民就 收到了政府發的建議煮水公告。
或者格拉斯納羅斯第一民族，
數十年來一直在處理
水受到紙工廠污染的問題。
最近有一項研究發現，
該地區近九成的原住民人口
都受到了某種形式的水銀毒害，
造成嚴重的健康問題。
甚至在納瓦荷部落也有發生危機。
這張阿尼馬斯河照片是在 2015 年的一個清晨所拍攝，
在受到金王礦區廢水污染之前。
在數百萬加侖有毒礦坑廢水
流入河流系統中後，
這是那天晚點拍攝的照片。
現今，納瓦荷部落的族人
以及河流本身依然 在努力從污染中復元。
或者，甚至在加州這裡的棕櫚泉，
卡輝亞印第安人阿瓜卡連特帶
數十年來一直在為保護 地下水不要被開採而奮鬥，
以讓未來的世代
能在家園裡延續從已經 久遠到不可考的時代
就已開始的生活榮景。
DIGDEEP 組織和美國水聯盟 近期做了一項研究。
研究發現，在美國，
若要預測水和衛生的可得性， 種族是最強的預測因子。
對我們而言，
身為美國原住民，
我們這個族群最有可能碰到
水和衛生之可得性的相關問題。
所以，身為原住民、 法律學者和科學家，
我相信，許多水相關的不公正，
起因都是西方法律制度沒有能夠
承認水的法律人格地位。
我們必須要自問——
公正是要給誰的？
只有人類嗎？
我們將法律人格地位授予企業。
在美國，最高法庭 在「聯合公民」案中判定
企業是法人，
在憲法下受到與人相似的保護，
比如言論自由，
以及在「好必來」案中 應用類似的論據，
判定企業有宗教自由的權利，
辯護反駁對其員工
實施平價醫療法案。
這些是很有爭議性的案例，
身為辛納科克女子以及法律學者，
這些案例讓我質疑 西方世界的道德羅盤，
你們將法律人格地位授予企業，
卻不授予大自然。
若有法律人格地位，我們就可以
以受到法律保護的人的身份，
讓我們在法庭上被看見， 讓我們的聲音被聽見。
如果能把法律人格地位授予企業，
為什麼不能授予五大湖？
為什麼不能授予密西西比河？
為什麼不能授予地球上其他
我們賴以維生的水路？
我們知道我們身處在 全球氣候危機中，
但，從全球的角度來看， 我們的水也有受到威脅，
我們在面對的是全球的水危機，
如果我們想要在有生之年 處理掉這些危機，
我們就得做出改變。
我們得要從根本上改變 我們看待水的方式。
對我們原住民來說並不陌生。
我們的原住民法律體制 有一條根本原則，
把跟我們有所連結的非人類關係
都視為是有生命 且受到法律保護的。
就連在西方世界，
七○年代也有環境法律理論家
為大自然爭取權利。
但，我們得要做得更好。
我們必須要改變。
我們必須要將 法律人格地位授予水，
因為法律人格地位 能提供後續的權利和保護，
讓水有存在的權利，
繁盛的權利、自然演化的權利，
最重要的，還能 保護水不受我們傷害，
不受會危害水的人類傷害，
不受人類造成的氣候變遷影響，
不受污染物傷害，
不受人類造成的污染傷害。
此外，這麼做還能逆轉
由人類支配大自然的現存階級。
身為地球上的人類，
我們並沒有比地球上的 其他存在更優越。
我們並沒有比水更優越。
我們必須要學習如何 再次扮演好的管理人。
我們通常都會想像 世界上的水是用不完的。
事實並非如此。
這個星球，Ohke，大地之母，
它的淡水資源非常有限。
目前，有近二十億人
生活在水壓力很高的國家中。
估計，到 2030 年，
全世界會有高達七億人
可能因為水資源不足而被迫遷移。
我們必須要處理這個危機。
所以，該是我們改變的時候了。
我們必須要轉變 我們看待水的方式。
我們可以做到這點。
我們可以學習再次成為好的管理者。
我們可以立法 將法律人格地位授予水。
我們可以開始履行原住民
和非原住民之間
關於水保護的原始協定。
我們可以指派水的守護者，
來確保水的權利都能夠受到保護。
我們也能替水品質 訂出一套完整的標準。
把水資源的存續
擺在人類的需求之前。
此外，我們也能夠廢除 水資源私有的制度。
全球各地有許多獲得 卓著效果的例子。
紐西蘭奧特亞羅瓦的旺阿努伊河，
以及印度的恆河
都在 2017 年被授予了 法律人格地位。
就在今年，
托利多城的居民
承認了伊利湖的法律人格地位。
在加州這裡，
優克部落授予了克拉馬斯河 法律人格地位。
在我心目中的世界裡，水是有價值
且有生命的親人，
而我們都努力重建和水的連結。
身為女性，我們身上就帶著水。
我們的子宮裡孕育著水長達九個月。
水是我們每一個人所接觸到的
第一個藥物。
我們打從出世以來 就和水有著深厚的連結。
但在生命的某個階段， 我們失去了這個連結，
我們必須想辦法重建。
因為在我心目中的世界，
存在著健康的水 以及蓬勃的生態系。
在我心目中的世界，
我們克盡水市民的權利義務
來保護水資源。
所以，就像祖母說過的
你要怎麼做？
你要為水做些什麼？
嗯，你可以撥電話 給當地的政治人物。
你可以參加市民大會。
你可以倡導授予水法律人格。
如果政治人物們不願意做的話，
你可以像托利多市民一樣，
從根本開始刻畫你自己的法律
來承認水的法律人格。
你可以試著去了解你現在 使用的原住民土地及水，
以及現行的原住民法律系統。
最重要的是，你可以和水連結。
你可以重建這個連結。
前往離你家最近的水邊，
看看它是如何受到威脅。
最重要的是， 如果你們想做任何事的話，
我希望你們承諾自己：
每天，你問自己，
「我今天為水做了什麼？」
如果我們能兌現這個諾言，
我相信我們能創造 一個光彩耀眼的世界。
在這個世界裡， 世世代代都同樣能夠
享受著和水的關係， 就像我們一直有幸享有的一樣。
在這個世界裡，人類與萬物
都能夠因為有水而生存，
因為，水就是生命。
Tabutni. 謝謝。
（掌聲）