Do you feel trapped
in a broken economic model?
A model that's trashing the living world
and threatens the lives of our descendants?
A model that excludes billions of people
while making a handful unimaginably rich?
That sorts us into winners and losers,
and then blames the losers for their misfortune?
Welcome to neoliberalism,
the zombie doctrine that never seems to die,
however comprehensively it is discredited.
Now you might have imagined that the financial crisis of 2008
would have led to the collapse of neoliberalism.
After all, it exposed its central features,
which were deregulating business and finance,
tearing down public protections,
throwing us into extreme competition with each other,
as, well, just a little bit flawed.
And intellectually, it did collapse.
But still, it dominates our lives.
Why?
Well, I believe the answer is that we have not yet produced
a new story with which to replace it.
Stories are the means by which we navigate the world.
They allow us to interpret its complex and contradictory signals.
When we want to make sense of something,
the sense we seek is not scientific sense
but narrative fidelity.
Does what we are hearing reflect the way
that we expect humans and the world to behave?
Does it hang together?
Does it progress
as a story should progress?
Now, we are creatures of narrative,
and a string of facts and figures, however important facts and figures are --
and, you know, I'm an empiricist, I believe in facts and figures --
but those facts and figures have no power to displace a persuasive story.
The only thing that can replace a story
is a story.
You cannot take away someone's story
without giving them a new one.
And it's not just stories in general that we are attuned to,
but particular narrative structures.
There are a number of basic plots that we use again and again,
and in politics there is one basic plot
which turns out to be tremendously powerful,
and I call this "the restoration story."
It goes as follows.
Disorder afflicts the land,
caused by powerful and nefarious forces
working against the interests of humanity.
But the hero will revolt against this disorder,
fight those powerful forces,
against the odds overthrow them
and restore harmony to the land.
You've heard this story before.
It's the Bible story.
It's the "Harry Potter" story.
It's the "Lord of the Rings" story.
It's the "Narnia" story.
But it's also the story
that has accompanied almost every political and religious transformation
going back millennia.
In fact, we could go as far as to say
that without a powerful new restoration story,
a political and religious transformation
might not be able to happen.
It's that important.
After laissez-faire economics triggered the Great Depression,
John Maynard Keynes sat down to write a new economics,
and what he did was to tell a restoration story,
and it went something like this.
Disorder afflicts the land!
(Laughter)
Caused by the powerful and nefarious forces of the economic elite,
which have captured the world's wealth.
But the hero of the story,
the enabling state, supported by working class and middle class people,
will contest that disorder,
will fight those powerful forces by redistributing wealth,
and through spending public money on public goods
will generate income and jobs,
restoring harmony to the land.
Now like all good restoration stories,
this one resonated across the political spectrum.
Democrats and Republicans, labor and conservatives,
left and right all became, broadly, Keynesian.
Then, when Keynesianism ran into trouble
in the 1970s,
the neoliberals, people like Friedrich Hayek and Milton Friedman,
came forward with their new restoration story,
and it went something like this.
You'll never guess what's coming.
(Laughter)
Disorder afflicts the land!
Caused by the powerful and nefarious forces
of the overmighty state,
whose collectivizing tendencies crush freedom and individualism
and opportunity.
But the hero of the story, the entrepreneur,
will fight those powerful forces,
roll back the state,
and through creating wealth and opportunity,
restore harmony to the land.
And that story also resonated across the political spectrum.
Republicans and Democrats, conservatives and labor,
they all became, broadly, neoliberal.
Opposite stories
with an identical narrative structure.
Then, in 2008,
the neoliberal story fell apart,
and its opponents came forward with ...
nothing.
No new restoration story!
The best they had to offer was a watered-down neoliberalism
or a microwaved Keynesianism.
And that is why we're stuck.
Without that new story,
we are stuck with the old failed story
that keeps on failing.
Despair is the state we fall into
when our imagination fails.
When we have no story that explains the present
and describes the future,
hope evaporates.
Political failure is at heart
a failure of imagination.
Without a restoration story
that can tell us where we need to go,
nothing is going to change,
but with such a restoration story,
almost everything can change.
The story we need to tell
is a story which will appeal to as wide a range of people as possible,
crossing political fault lines.
It should resonate with deep needs and desires.
It should be simple and intelligible,
and it should be grounded in reality.
Now, I admit that all of this sounds like a bit of a tall order.
But I believe that in Western nations,
there is actually a story like this
waiting to be told.
Over the past few years,
there's been a fascinating convergence of findings
in several different sciences,
in psychology and anthropology and neuroscience and evolutionary biology,
and they all tell us something pretty amazing:
that human beings have got this massive capacity for altruism.
Sure, we all have a bit of selfishness and greed inside us,
but in most people, those are not our dominant values.
And we also turn out to be the supreme cooperators.
We survived the African savannas,
despite being weaker and slower than our predators and most of our prey,
by an amazing ability to engage in mutual aid,
and that urge to cooperate has been hardwired into our minds
through natural selection.
These are the central, crucial facts about humankind:
our amazing altruism and cooperation.
But something has gone horribly wrong.
Disorder afflicts the land.
(Laughter)
Our good nature has been thwarted by several forces,
but I think the most powerful of them is the dominant political narrative
of our times,
which tells us that we should live in extreme individualism
and competition with each other.
It pushes us to fight each other, to fear and mistrust each other.
It atomizes society.
It weakens the social bonds that make our lives worth living.
And into that vacuum
grow these violent, intolerant forces.
We are a society of altruists,
but we are governed by psychopaths.
(Applause)
But it doesn't have to be like this.
It really doesn't,
because we have this incredible capacity for togetherness and belonging,
and by invoking that capacity,
we can recover those amazing components of our humanity:
our altruism and cooperation.
Where there is atomization, we can build a thriving civic life
with a rich participatory culture.
Where we find ourselves crushed between market and state,
we can build an economics that respects both people and planet.
And we can create this economics around that great neglected sphere,
the commons.
The commons is neither market nor state, capitalism nor communism,
but it consists of three main elements:
a particular resource;
a particular community that manages that resource;
and the rules and negotiations the community develops to manage it.
Think of community broadband or community energy cooperatives
or the shared land for growing fruit and vegetables
that in Britain we call allotments.
A common can't be sold, it can't be given away,
and its benefits are shared equally among the members of the community.
Where we have been ignored and exploited,
we can revive our politics.
We can recover democracy from the people who have captured it.
We can use new rules and methods of elections
to ensure that financial power never trumps democratic power again.
(Applause)
Representative democracy should be tempered by participatory democracy
so that we can refine our political choices,
and that choice should be exercised as much as possible at the local level.
If something can be decided locally, it shouldn't be determined nationally.
And I call all this the politics of belonging.
Now, I think this has got the potential to appeal
across quite a wide range of people,
and the reason for this is that among the very few values
that both left and right share
are belonging and community.
And we might mean slightly different things by them,
but at least we start with some language in common.
In fact, you can see a lot of politics as being a search for belonging.
Even fascists seek community,
albeit a frighteningly homogenous community
where everyone looks the same and wears the same uniform
and chants the same slogans.
What we need to create is a community based on bridging networks,
not bonding networks.
Now a bonding network brings together people from a homogenous group,
whereas a bridging network brings together people from different groups.
And my belief is that if we create
sufficiently rich and vibrant bridging communities,
we can thwart the urge for people to burrow into the security
of a homogenous bonding community
defending themselves against the other.
So in summary,
our new story could go something like this.
Disorder afflicts the land!
(Laughter)
Caused by the powerful and nefarious forces
of people who say there's no such thing as society,
who tell us that our highest purpose in life
is to fight like stray dogs over a dustbin.
But the heroes of the story, us,
we'll revolt against this disorder.
We will fight those nefarious forces by building rich, engaging,
inclusive and generous communities,
and, in doing so,
we will restore harmony to the land.
(Applause)
Now whether or not you feel this is the right story,
I hope you'll agree that we need one.
We need a new restoration story,
which is going to guide us out of the mess we're in,
which tells us why we're in the mess and tells us how to get out of that mess.
And that story, if we tell it right,
will infect the minds of people across the political spectrum.
Our task is to tell the story that lights the path to a better world.
Thank you.
(Applause)
هل تشعرون أنكم محصورون
في نموذج اقتصادي متدهور؟
نموذج يحطم عالم الأحياء
ويهدد حياة أحفادنا؟
نموذج يستبعد مليارات الأشخاص
بينما يعمل على ثراء حفنة من الأشخاص بشكل خرافي؟
نموذج يصنفنا كرابحين وخاسرين،
ومن ثم يلوم الخاسرين على سوء حظهم.
أهلًا بكم في الليبرالية الجديدة،
مذهب زوبي الذي يبدو أنه لا يموت أبدًا،
ومع ذلك يفقد مصداقيته على نحو شامل.
ربما تخيلتم الآن أن الأزمة المالية في عام 2008
أدت إلى انهيار الليبرالية الجديدة.
بعد كل شيء، قد كشفت معالمها الرئيسية،
التي كانت رفع القيود عن الأعمال والمال،
وهدم دور الحماية العامة،
ووضعنا في منافسة شديدة مع بعضنا البعض،
كأنه لا توجد عيوب تذكر.
وقد انهارت فكريًا.
لكنها لا تزال تهيمن على حياتنا.
لماذا؟
حسنًا، أعتقد أن الإجابة هي أننا لم ننتج بعد
قصة جديدة لتحل محلها.
تعد القصص بمثابة الوسائل التي ننتقل بواسطتها حول العالم.
تسمح لنا القصص أن نفسّر تعقيدات الحياة وإشاراتها المتناقضة.
عندما نرغب في وضع معنى لشيء ما،
فليس المعنى الذي نسعى إليه علميًا
لكنه الأمانة للسرد القصصي.
هل ما نسمعه يعكس الطريقة
التي نتوقع أن يتصرف بها البشر والعالم؟
هل هي متماسكة؟
هل تتقدم
كما يتعين على القصة أن تتقدم؟
الآن، نحن مخلوقات السرد القصصي،
وسلسلة الحقائق والأرقام، مع ذلك فالحقائق والأرقام المهمة هي...
كما تعلمون، فأنا أتبع الفلسفة التجريبية، وأؤمن في الحقائق والأرقام...
لكن ليس لدى تلك الحقائق والأرقام أية نفوذ لتحل محل القصة المُقنعة.
شيء واحد يمكنه أن يحل محل القصة
وهو القصة.
لا تستطيعون انتزاع قصة أحدهم
دون منحهم واحدة جديدة.
وليست هي على العموم فقط القصص التي ننسجم معها،
لكنها هياكل السرد القصصي بحد ذاته.
هناك عدد من الحبكات الأساسية التي نستخدمها مرارًا وتكرارًا،
وهناك في السياسة حبكة أساسية واحدة
التي اتضح أنها فعالة بشكل كبير،
وأطلق عليها اسم "القصة المُعادة"
وتكون كالتالي:
تعمُ الفوضى الأرض،
بسبب قوى ذات نفوذ شريرة
تعمل ضد مصالح البشرية.
لكن سيثور البطل ضد هذه الفوضى،
ويحارب تلك القوى ذات النفوذ،
ضد احتمالات إسقاطهم
ويعيد الوئام إلى الأرض.
سمعتم هذه القصة من قبل.
إنها قصة الكتاب المقدس.
إنها قصة هاري بوتر.
إنها قصة سيد الخواتم.
إنها قصة نارينا.
ولكنها أيضًا القصة
التي رافقت تقريبًا كل تحول سياسي وديني
يرجع تاريخه إلى آلاف السنين.
في الواقع، يمكننا أن نذهب إلى حد القول
أنه دون قصة معادة جديدة فعالة
فإن التحول السياسي والديني
قد لا يكون قادرًا على الحدوث.
إن الأمر بتلك الأهمية.
بعد أن سببت سياسة عدم التدخل في حدوث الكساد الكبير،
جلس جون مينارد كينز لصياغة اقتصاد جديد،
وكان ما قام به هو القصة المُعادة،
وكانت شيئًا من هذا القبيل.
تعمُ الفوضى الأرض.
(ضحك)
بسبب قوى ذات نفوذ وشريرة للنخبة الاقتصادية،
التي استولت على ثروة العالم.
لكن بطل القصة،
الدولة التمكينية المدعومة من قبل الطبقة العاملة وأبناء الطبقة المتوسطة،
التي ستعترض على الفوضى،
وستحارب القوى ذات النفوذ عن طريق إعادة توزيع الثروة،
ومن خلال إنفاق الأموال العامة على البضائع العامة
التي ستولد الدخل والوظائف،
وتعيد الوئام إلى الأرض.
حاليًا مثلما هي كل القصص المعادة الجيدة
كان لهذه القصة صداها عبر الطيف السياسي.
فالديمقراطيون والجمهوريون، وحزب العمل والمحافظون،
واليسار واليمين أصبحوا جميعًا يتبعون النظرية الكينزية على نطاق واسع.
ومن ثم، عندما واجهت الكينزية الاقتصادية مشكلة
في سنوات السبعينيات من القرن الماضي،
فالليبراليون الجدد مثل فريدريك هايك وميلتون فريدمان،
تقدّموا بقصتهم المعادة الجديدة،
وكانت شيئًا من هذا القبيل.
لن تتوقعوا مطلقًا ماذا سيحدث.
(ضحك)
تعم الفوضى الأرض،
بسبب قوى ذات نفوذ وشريرة
للحكومة العاتية جدًا،
التي تسحق الميول المشتركة للحرية والفردية
والفرصة.
لكن بطل القصة وهو صاحب المشاريع،
سيحارب تلك القوى ذات النفوذ،
لاسترجاع الوضع،
وعن طريق إحداث الثروة والفرصة،
يعيد الوئام إلى الأرض.
وكان لتلك القصة أيضًا صداها عبر الطيف السياسي.
فالجمهوريون والديمقطراطيون والمحافظون وحزب العمل،
أصبحوا جميعًا لييراليين جدد.
القصص المعكوسة
مع هيكل سردي للقصة مماثل.
ومن ثم، في عام 2008،
انهارت قصة الليبرالية الجديدة،
وتقدّم معارضوها...
بلا شيء.
لم يكن هناك قصة معادة.
كان أفضل ما قدموه هو ليبرالية جديدة ضعيفة
أو نظرية كينزية سريعة.
ولهذا السبب نحن عالقون.
دون تلك القصة الجديدة،
نحن عالقون بقصة قديمة فاشلة
والتي في فشل مستمر.
يعد اليأس هو الحالة التي نعيشها
عندما تفشل تخيلاتنا.
عندما لا يكون لدينا قصة تفسّر الحاضر
وتصف المستقبل،
يتلاشى الأمل.
يعد الفشل السياسي في صميم
عدم القدرة على التخيل.
دون قصة معادة
التي يمكنها أن تخبرنا أين نذهب،
لن يتغير شيء،
لكن مع مثل هذه القصة المُعادة،
يمكن لكل شيء تقريبًا أن يتغير.
القصة التي نحتاج إلى قولها
هي القصة التي ستجذب أكبر عدد ممكن من الناس،
من خلال الاختلافات السياسية العميقة.
يجب أن يكون صداها مترافقًا مع رغبات واحتياجات عميقة.
يجب أن تكون بسيطة وواضحة،
ويجب أن تستند إلى الواقع.
أعترف الآن أن كل شيء بدا كمهمة صعبة جدًا.
لكن أعتقد أنه في الدول الغربية،
هناك قصة من هذا القبيل
في انتظار سردها.
على مدى السنوات القليلة الماضية،
كان هناك تقارب مذهل بين الاستناجات
في العديد من العلوم المختلفة،
في علم النفس وعلم الإنسان وعلم الأعصاب وعلم الأحياء التطويري،
وتخبرنا جميعها شيئًا مدهشًا للغاية:
أن لدى البشر هذه القدرة الكبيرة للإيثار.
بالتأكيد، في داخلنا جميعًا القليل من الأنانية والشجع،
لكن لمعظم الأشخاص، ليست هذه هي القيم المهيمنة.
واتضح أيضًا اننا متعاونون على نحوٍ فائق.
نجونا من السهول العشبية الأفريقية،
رغم كوننا أضعف وأبطأ من مهاجمينا ومعظم ضحايانا،
عن طريق القدرة المدهشة للمشاركة في المعونة المتبادلة،
وقد غرست تلك الرغبة للتعاون في أذهاننا
من خلال الانتقاء الطبيعي.
هذه هي الحقائق الأساسية المهمة بشأن البشرية:
إيثارنا وتعاوننا المدهشان.
لكن سار شيء ما بطريقة خاطئة جدًا.
تعم الفوضى الأرض.
(ضحك)
أحبطت طبيعتنا الجيدة عن طريق قوى عديدة،
لكن أعتقد أن أقواها هو هيمنة السرد القصصي السياسي
في وقتنا الحاضر،
الذي يخبرنا أنه يتعين علينا أن نعيش في فردية متطرفة
وأن نتنافس مع بضعنا البعض.
وتدفعنا لمحاربة بعضنا البعض، وأن نخاف ولا نثق ببعضنا البعض.
ويتفكك المجتمع.
وتضعف الروابط الاجتماعية التي تجعل حياتنا تستحق أن نحياها.
وفي ذلك الفراغ
تزداد القوى العنيفة المتعصبة.
نحن مجتمع إيثاري،
ولكن يحكمنا أشخاص معتلون نفسيًا.
(تصفيق)
لكن ليس بالضرورة أن يكون الأمر كذلك.
ليس بالضرورة حقًا،
لأنه لدينا القدرة المذهلة على الانتماء والعمل معًا،
وعن طريق اللجوء إلى تلك القدرة،
نستطيع إعادة مكونات إنسانيتنا المدهشة:
إيثارنا وتعاوننا.
حيثما وجد التفكك، نستطيع أن نبني حياة مدنية مزدهرة
مفعمة بالثقافة المشتركة الغنية.
حيثما نجد أنفسنا منهارين بين السوق والدولة،
نستطيع أن نبني اقتصادًا يحترم كلًا من البشر وكوكب الارض.
ونستطيع إحداث هذا الاقتصاد بشأن الدائرة المهملة الكبيرة
العموميات.
ليست العموميات هي السوق ولا الدولة، لا الرأسمالية ولا الشيوعية،
لكنها تشمل ثلاثة عناصر رئيسية:
مورد محدد،
ومجتمع محدد يدير ذلك المورد،
والقواعد والمفاوضات التي يطورها المجتمع لإدارة ذلك المورد.
فكروا في المجتمع واسع النطاق، أو في تعاونيات المجتمع الفعالة
أو الأرض المشتركة لزراعة الفواكه والخضار
التي نطلق عليها في بريطانيا المخصصات.
لا يمكن بيع العام، ولا يمكن الاستغناء عنه،
وتتشارك فوائده بشكل متساوٍ بين أعضاء المجتمع.
حيثما تم تجاهلنا أو استغلالنا،
يمكننا إحياء سياستنا.
يمكننا استعادة الديمقراطية من الأشخاص الذين استولوا عليها.
يمكننا استخدام قواعد ونهج جديدة للانتخابات
لضمان أن القوة المالية لن تتغلب مجددًا على القوة الديمقراطية.
(تصفيق)
يجب تغيير الديمقراطية التمثيلية بالديمقراطية التشاركية.
لكي نتمكن من تحسين خياراتنا السياسية،
وأنه يتعين تجربة ذلك الخيار قدر المستطاع على المستوى المحلي.
إذا أمكن تقرير أي شيء محليًا، لا يتعين تحديده وطنيًا.
وأسمي كل هذا سياسة الانتماء.
الآن، أعتقد أن لدى هذا القدرة على جذب
عدد كبير من الناس،
والسبب وراء ذلك هو أنه من بين القيم القليلة جدًا
التي يتشارك فيها اليمين واليسار
هي الانتماء والمجتمع.
وقد نقصد أمورًا مختلفة قليلًا عن طريقهما.
لكننا على الأقل نبدأ بلغة مشتركة.
في الواقع، يمكنكم رؤية الكثير من السياسة باعتبارها من أجل الانتماء.
حتى أنه يسعى المتطرفون الفاشيون إلى المجتمع.
ولو كان مجتمعا متجانسا بشكل مرعب
حيث يبدو الجميع متشابها، ويرتدي الجميع زيًا موحدًا
ويرددون نفس الشعارات.
ما نحتاج إليه هو إحداث مجتمع يرتكز على مد الجسور بين المجموعات،
وليس ترابط المجموعات.
الآن يجمع ترابط الشبكة الناس معًا من مجموعة متجانسة،
بينما يجمع مد الجسور بين الشبكات الناس معًا من مجموعات مختلفة.
واعتقادي أنه إذا أحدثنا
مجتمعات تمد الجسور فيما بينها وتتسم بالثراء والحيوية بما يكفي،
يمكننا التصدي لرغبة الناس في السطو على أمن
المجتمع المترابط المتجانس
والدفاع عن أنفسهم ضد الآخرين.
باختصار،
ستكون قصتنا الجديدة كالتالي،
تعم الفوضى الأرض.
(ضحك)
بسبب القوى ذات النفوذ والشريرة
لأشخاص يقولون أنه لا وجود لشيء مثل المجتمع
والذين يخبروننا أن الهدف الأسمى في الحياة
هو القتال كالكلاب الضالة بسبب سلة نفايات.
لكن أبطال القصة هم نحنُ،
سنثور ضد الفوضى.
سنحارب تلك القوى الشريرة عن طريق بناء مجتمعات غنية ومشاركة
مجتمعات شاملة وكريمة،
وللقيام بذلك،
سنعيد الوئام إلى الأرض.
(تصفيق)
الآن سواء أشعرتم أو لم تشعروا بأن هذه هي القصة الصحيحة،
آملُ أنكم ستوافقون أننا بحاحة إلى واحدة.
نحتاجُ إلى قصة معادة،
التي ستقودنا للخروج من الفوضى التي نعيشها.
والتي تخبرنا لماذا نعيش في الفوضى وكيف لنا الخروج منها.
وإذا قلنا تلك القصة بطريقة صحيحة،
فإنها ستصل إلى أذهان الناس عبر الطيف السياسي.
مهمتنا هي قول القصة التي تنير الطريق إلى عالمٍ أفضل.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Fühlen Sie sich in einem kaputten Wirtschaftsmodell gefangen?
Einem Modell, das Leben zerstört
und das unserer Nachkommen bedroht?
Einem Modell, das Milliarden Menschen ausgrenzt,
während eine Handvoll unvorstellbar reich wird?
Das uns in Gewinner und Verlierer einordnet
und die Verlierer für ihr Unglück verantwortlich macht?
Willkommen im Neoliberalismus,
der Zombie-Doktrin, die nie auszusterben scheint,
egal wie umfassend sie diskreditiert wird.
Vielleicht glaubten Sie,
die Finanzkrise 2008 hätte zum Kollaps des Neoliberalismus führen müssen.
Denn sie entlarvte dessen Hauptmerkmale --
Deregulierung von Geschäfts- und Finanzwesen,
Zerstörung öffentlicher Schutzmaßnahmen,
extremer Konkurrenzkampf --
als, sagen wir, nicht ganz makellos.
Intellektuell kollabierte er tatsächlich.
Trotzdem dominiert er unser Leben.
Warum?
Ich glaube, weil wir noch keine neue Geschichte erfunden haben,
um ihn zu ersetzen.
Mit Geschichten steuern wir die Welt.
Sie ermöglichen uns, komplexe und widersprüchliche Zeichen zu deuten.
Wenn wir etwas begreifen wollen,
suchen wir nicht nach dem wissenschaftlichen Sinn,
sondern nach erzählerischer Glaubwürdigkeit.
Spiegelt das, was wir hören ein Verhalten wider,
das wir von Menschen und der Welt erwarten?
Hängt es zusammen?
Entwickelt es sich
wie sich eine Geschichte entwickeln sollte?
Menschen lieben Geschichten.
Reihen von Fakten und Zahlen, so wichtig diese auch sein mögen --
ich bin Empiriker, ich glaube an Fakten und Zahlen --
doch diese Fakten und Zahlen haben nicht die Macht,
eine überzeugende Geschichte zu verdrängen.
Das einzige, was eine Geschichte ersetzen kann,
ist eine Geschichte.
Man kann niemandem eine Geschichte wegnehmen,
ohne ihm eine neue zu geben.
Wir sind nicht nur ganz allgemein auf Geschichten eingestellt,
sondern auf bestimmte erzählerische Strukturen.
Es gibt grundlegende Handlungsabläufe, die wir immer wieder benutzen,
und in der Politik gibt es einen grundlegenden Handlungsstrang,
der sich als sehr mächtig erweist:
Ich nenne ihn "Geschichte der Restauration".
Sie geht folgendermaßen:
Chaos plagt das Land,
verursacht von mächtigen und skrupellosen Kräften,
die sich gegen die Interessen der Menscheit richten.
Doch der Held stellt sich diesem Chaos,
bekämpft die mächtigen Kräfte,
stürzt sie allen Widrigkeiten zum Trotz
und stellt die Harmonie im Land wieder her.
Diese Geschichte kennen Sie.
Es ist die Geschichte der Bibel, von "Harry Potter",
von "Herr der Ringe" und von "Narnia".
Aber es ist auch die Geschichte,
die seit Jahrtausenden
fast jede politische und religiöse Veränderung begleitet.
Man könnte sogar behaupten,
dass ohne eine mächtige neue Geschichte der Restauration
eine politische oder religiöse Wandlung vielleicht gar nicht geschehen kann.
So wichtig ist sie.
Nach Ausbruch der Wirtschaftskrise der 30er
aufgrund des Laissez-faire-Liberalismus
schrieb John Maynard Keynes eine neue Wirtschaftslehre
und erzählte eine neue Geschichte der Restauration.
Sie ging in etwa so:
Chaos plagt das Land!
(Gelächter)
verursacht von den mächtigen und skrupellosen Kräften der Wirtschaftselite,
die den Reichtum der Welt erbeutet hat.
Doch der Held der Geschichte, der aktivierende Staat,
unterstützt von Arbeiterklasse und Mittelschicht,
wird das Chaos anfechten,
die mächtigen Kräfte durch Umverteilung des Wohlstands bekämpfen,
durch Investition öffentlicher Gelder für öffentliche Güter
Einkommen und Arbeitsplätze schaffen
und so die Harmonie im Land wiederherstellen.
Wie alle guten Geschichten der Restauration
fand auch diese große Resonanz im politischen Spektrum.
Demokraten und Republikaner, Arbeiter und Konservative,
Linke und Rechte wurden überwiegend zu Keynes-Anhängern.
Als der Keynesianismus in den 1970ern Probleme bekam,
präsentierten die Neoliberalen, z. B. Friedrich Hayek und Milton Friedman,
ihre neue Geschichte der Restauration,
und sie ging in etwa so:
Sie raten nie, was jetzt kommt.
(Gelächter)
Chaos plagt das Land!
Verursacht von den starken, skrupellosen Kräften
des übermächtigen Staates,
dessen kollektivistische Tendenzen
Freiheit, Individualismus und Chancen zerstören.
Aber der Held der Geschichte, der Unternehmer,
bekämpft diese mächtigen Kräfte,
drängt den Staat zurück
und stellt durch das Schaffen von Wohlstand und Chancen
die Harmonie im Land wieder her.
Auch diese Geschichte fand Resonanz quer durch das politische Spektrum.
Republikaner und Demokraten, Konservative und Arbeiter
wurden alle überwiegend neoliberal.
Gegensätzliche Geschichten mit identischer narrativer Struktur.
Dann, im Jahr 2008, scheiterte die neoliberale Geschichte
und die Gegner lieferten ...
(Gelächter)
nichts.
Keine neue Geschichte der Restauration!
Das Beste, was sie zu bieten hatten,
war verwässerter Neoliberalismus oder aufgewärmter Keynesianismus.
Und deshalb stecken wir fest.
Ohne neue Geschichte
stecken wir mit der alten, gescheiterten Geschichte fest,
die immer wieder scheitert.
Wir fallen in einen Zustand der Verzweiflung,
wenn unsere Fantasie versagt.
Wenn wir keine Geschichte haben,
die das Heute erklärt und die Zukunft beschreibt,
verfliegt jegliche Hoffnung.
Politisches Versagen ist im Grunde
ein Versagen der Fantasie.
Ohne Geschichte der Restauration, die uns den Weg weist,
verändert sich nichts,
aber mit so einer Geschichte der Restauration
kann sich fast alles ändern.
Die Geschichte, die wir erzählen müssen,
wird bei möglichst vielen verschiedenen Menschen Anklang finden
und politische Gräben überwinden.
Sie sollte tiefe Bedürfnisse und Sehnsüchte ansprechen.
Sie sollte einfach und verständlich sein
und Bezug zur Wirklichkeit haben.
Ich gebe zu, das ist wohl etwas viel verlangt.
Doch ich glaube, in der westlichen Welt gibt es tatsächlich so eine Geschichte,
die darauf wartet, erzählt zu werden.
Seit einigen Jahren gibt es faszinierend übereinstimmende Ergebnisse
in mehreren Wissenschaften:
Psychologie, Anthropologie, Neurowissenschaften, Evolutionsbiologie.
Sie alle belegen Erstaunliches:
Menschen haben eine ausgeprägte Fähigkeit zum Altruismus.
Sicher, wir haben alle ein bisschen Egoismus und Gier in uns,
aber bei den meisten Menschen überwiegen diese Eigenschaften nicht.
Wir sind auch erstklassige Kooperationspartner.
Wir überlebten die Savanne Afrikas,
obwohl wir schwächer und langsamer waren als Raubtiere und die meisten Beutetiere,
durch die erstaunliche Fähigkeit, uns gegenseitig zu helfen.
Dieser Drang zu kooperieren
ist durch natürliche Auslese fest in unserer Denkweise programmiert.
Das sind die zentralen, wesentlichen Fakten des Menschseins:
unser unglaublicher Altruismus und unsere Fähigkeit zur Kooperation.
Aber etwas lief schrecklich falsch.
Chaos plagt das Land.
(Gelächter)
Unser gute Wesensart wird von mehreren Kräften gestört,
doch die mächtigste Kraft ist wohl
das dominante politische Narrativ unserer Zeit.
Es leitet uns dazu an,
extrem individualistisch und in Konkurrenz miteinander zu leben.
Es treibt uns zum Kampf gegeneinander,
zu gegenseitiger Furcht und Misstrauen.
Sie atomisiert die Gesellschaft,
schwächt die sozialen Bindungen, die das Leben lebenswert machen.
Und in diesem Vakuum
wachsen gewaltsame, intolerante Kräfte.
Wir sind eine Gesellschaft von Altruisten,
aber werden von Psychopathen beherrscht.
(Applaus)
Aber so muss es nicht sein -- wirklich nicht.
Denn wir haben die unglaubliche Gabe für Miteinander und Zugehörigkeit.
Dank dieser Gabe
können wir die fantastischen Anlagen unseres Menschseins zurückgewinnen:
Altruismus und Kooperation.
Anstelle von Zerstörung
können wir ein florierendes Gemeinschaftsleben
mit reicher Kultur für alle schaffen.
Wo wir zwischen Markt und Staat erdrückt werden,
können wir eine Ökonomie schaffen, die Mensch und Erde respektiert.
Diese Ökonomie können wir um einen stark vernachlässigten Bereich schaffen:
das Gemeingut.
Gemeingut ist weder Markt noch Staat, Kapitalismus oder Kommunismus,
aber es umfasst drei Hauptelemente:
eine bestimmte Ressource,
eine Gemeinschaft, die diese Ressource verwaltet,
und die Regeln und Verhandlungen,
die die Gemeinschaft zur Verwaltung entwickelt.
Denken Sie an Breitbandübertragung oder Energiegenossenschaften
oder gemeinsam genutztes Land zum Anbau von Obst und Gemüse,
sogenannte Schrebergärten.
Gemeingut kann nicht verkauft oder verschenkt werden
und die Erträge werden gerecht unter den Gemeinschaftsmitgliedern geteilt.
Wo wir ignoriert und ausgebeutet werden, können wir unsere Politik neu beleben.
Wir können die Demokratie vor den Menschen retten, die sie uns nahmen.
Wir können neue Regeln und Wahlmethoden einführen,
sodass die Finanzmacht
nie mehr über die Macht der Demokratie triumphiert.
(Applaus)
Repräsentative Demokratie
sollte durch mitbestimmende Demokratie gezügelt werden,
um politische Entscheidungen passgenauer zu gestalten.
Sie sollten so oft wie möglich auf kommunaler Ebene gefällt werden.
Wenn etwas kommunal entschieden werden kann,
sollte es nicht national festgelegt werden.
Ich nenne all das "Politik der Zugehörigkeit".
Ich glaube, sie hat das Potential,
sehr viele verschiedene Menschen anzusprechen,
denn unter den ganz wenigen Werten, die Linke und Rechte teilen,
sind Zugehörigkeit und Gemeinschaft.
Vielleicht meinen wir damit nicht ganz dasselbe,
aber wir starten doch mit einer gemeinsamen Sprache.
Überhaupt geht es in der Politik oft um Suche nach Zugehörigkeit.
Sogar Faschisten suchen Gemeinschaft,
wenn auch eine erschreckend homogene,
in der alle gleich aussehen,
dieselben Uniformen tragen und dieselben Parolen skandieren.
Wir müssen eine Gemeinschaft schaffen,
die auf Brückennetzwerken, nicht auf Bindungsnetzwerken basiert.
Bindungsnetzwerke vereinen Menschen einer homogenen Gruppe,
Brückennetzwerke führen Menschen verschiedener Guppen zusammen.
Ich bin überzeugt, durch Bildung reicher, dynamischer Brückengemeinschaften
können wir dem Drang der Menschen entgegenwirken,
sich in die Sicherheit einer homogenen Bindungsgemeinschaft zu flüchten,
die sich anderen gegenüber abgrenzt.
Zusammenfassend könnte die neue Geschichte in etwa so gehen:
Chaos plagt das Land!
(Gelächter)
Verursacht von den starken, skrupellosen Mächten derer,
die behaupten, es gebe keine Gesellschaft,
die sagen, es sei das höchste Lebensziel,
wie streunende Hunde um einen Mülleimer zu kämpfen.
Aber die Helden der Geschichte, wir,
werden uns gegen das Chaos erheben.
Wir bekämpfen diese skrupellosen Mächte
durch Schaffung reicher, ansprechender, inklusiver und großzügiger Gemeinschaften;
und dadurch stellen wir die Harmonie im Land wieder her.
(Applaus)
Egal ob Sie diese Geschichte für die richtige halten oder nicht:
Sie stimmen sicher zu, dass wir eine brauchen --
eine neue Geschichte der Restauration,
die uns aus unserem derzeitigen Chaos führt,
die uns sagt, warum wir im Chaos sind und wie wir wieder herauskommen.
Wenn wir diese Geschichte richtig erzählen,
infiziert sie die Gedanken der Menschen quer durch das politische Spektrum.
Unsere Aufgabe ist es, eine Geschichte zu erzählen,
die uns auf dem Weg in eine bessere Welt leuchtet.
Vielen Dank.
(Applaus)
Αισθάνεστε παγιδευμένοι
σε ένα χαλασμένο οικονομικό μοντέλο;
Ένα μοντέλο το οποίο καταστρέφει τον ζωντανό κόσμο
κι απειλεί τις ζωές των απογόνων μας;
Ένα μοντέλο που αποκλείει δισεκατομμύρια ανθρώπους
ενώ κάνει μια χούφτα αφάνταστα πλούσιους;
Το οποίο μας ταξινομεί σε νικητές και χαμένους
κι ύστερα κατηγορεί τους χαμένους για την ατυχία τους;
Καλώς ήρθατε στον νεοφιλελευθερισμό,
το δόγμα των ζόμπι που ποτέ δεν πεθαίνει,
όσο κι αν απαξιώνεται συνολικά.
Μπορεί να φανταζόσασταν ότι η οικονομική κρίση του 2008
θα οδηγούσε στην κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού.
Τελικά, εξέθεσε τα κύριά του χαρακτηριστικά,
τα οποία απορρύθμιζαν τις επιχειρήσεις και την οικονομία,
καταστρέφοντας την πολιτική προστασία
ρίχνοντάς μας σε έναν ακραίο ανταγωνισμό μεταξύ μας,
καθώς επίσης και τα ψεγάδια του.
Και διανοητικά πράγματι κατέρρευσε.
Όμως ακόμα κυριαρχεί στη ζωή μας.
Γιατί;
Λοιπόν, η απάντηση πιστεύω είναι πως δεν έχουμε δημιουργήσει ακόμα
μια νέα ιστορία για να το αντικαταστήσουμε.
Οι ιστορίες είναι τα μέσα με τα οποία πλοηγούμαστε στον κόσμο.
Μας επιτρέπουν να ερμηνεύουμε τα πολύπλοκα και αντιφατικά του σήματα.
Όταν θέλουμε να κατανοήσουμε κάτι,
η έννοια που αναζητούμε δεν είναι επιστημονική,
αλλά μια αφηγηματική ακρίβεια.
Αυτό που ακούμε εκφράζει τον τρόπο
που αναμένουμε οι άνθρωποι και ο κόσμος να συμπεριφέρονται;
Έχει ειρμό;
Εξελίσσεται όπως θα έπρεπε να εξελίσσεται μια ιστορία;
Eίμαστε πλάσματα της αφήγησης,
και ένα σύνολο στοιχείων κι αριθμών
όσο σημαντικά κι αν είναι τα στοιχεία κι οι αριθμοί
—είμαι εμπειρικός, πιστεύω στα στοιχεία και τους αριθμούς—
αλλά τα στοιχεία κι οι αριθμοί δεν έχουν τη δύναμη
να υποκαταστήσουν μια πειστική ιστορία.
Το μόνο πράγμα που μπορεί να υποκαταστήσει μια ιστορία
είναι μια άλλη ιστορία.
Δεν μπορείς να στερήσεις κάποιου την ιστορία
χωρίς να του δώσεις μια καινούργια.
Και δεν είναι απλώς ότι γενικά έχουμε προσαρμοστεί σε ιστορίες,
αλλά και σε συγκεκριμένες δομές αφήγησης.
Υπάρχει ένας αριθμός από βασικές πλοκές που χρησιμοποιούμε επανειλημμένα,
και στην πολιτική υπάρχει μια βασική πλοκή
η οποία αποδεικνύεται τρομερά ισχυρή,
κι εγώ την αποκαλώ «η ιστορία της αποκατάστασης».
Πάει κάπως έτσι.
Αναταραχή πλήττει τη γη.
Προκαλείται από τις ισχυρές και μοχθηρές δυνάμεις
που δουλεύουν ενάντια στα συμφέροντα της ανθρωπότητας.
Αλλά ο ήρωας θα επαναστατήσει ενάντια σε αυτή την αναταραχή,
θα πολεμήσει εκείνες τις ισχυρές δυνάμεις,
ανατρέποντάς τις ενάντια στις πιθανότητες
και θα αποκαταστήσει την αρμονία στη γη.
Την έχετε ξανακούσει αυτή την ιστορία.
Είναι η ιστορία της Βίβλου.
Η ιστορία του «Χάρι Πότερ».
Η ιστορία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».
Η ιστορία της «Νάρνια».
Μα είναι επίσης μια ιστορία
η οποία συνόδευσε σχεδόν κάθε πολιτική και θρησκευτική μετεξέλιξη
που συνέβη εδώ και χιλιετίες.
Στην πραγματικότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ακόμα
ότι χωρίς μια νέα ισχυρή ιστορία αποκατάστασης
μια πολιτική και θρησκευτική μετεξέλιξη
ενδέχεται να μη συμβεί.
Είναι τόσο σημαντικό.
Αφότου ο οικονομικός φιλελευθερισμός προκάλεσε τη Μεγάλη Ύφεση,
ο Τζον Μέΐναρντ Κέινς έκατσε για να συντάξει μια νέα οικονομία,
κι αυτό που έκανε ήταν να πει μια ιστορία αποκατάστασης,
η οποία ήταν κάπως έτσι.
Αναταραχή πλήττει τη γη!
(Γέλια)
Προκαλείται από τις ισχυρές και μοχθηρές δυνάμεις
της οικονομικής ελίτ,
η οποία άρπαξε τον παγκόσμιο πλούτο.
Ο ήρωας όμως της ιστορίας,
το υποστηρικτικό κράτος, που στηρίζεται από την εργατική και τη μεσαία τάξη,
θα εναντιωθεί σε αυτή τη διαταραχή,
θα πολεμήσει εκείνες τις ισχυρές δυνάμεις με την αναδιανομή του πλούτου,
και μέσω της δαπάνης του δημοσίου χρήματος σε δημόσια αγαθά
θα παράγει εισόδημα και θέσεις εργασίας,
αποκαθιστώντας την αρμονία στη γη.
Τώρα, όπως όλες οι καλές ιστορίες αποκατάστασης,
αυτή είχε απήχηση σε όλο το πολιτικό φάσμα.
Δημοκράτες και Ρεπουμπλικανοί, Εργατικοί και Συντηρητικοί,
Δεξιά και Αριστερά, όλοι τους έγιναν σε μεγάλο βαθμό, Κεϊνσιανιστές.
Τότε, όταν ο Κεϊνσιανισμός αντιμετώπισε δυσκολίες
τη δεκαετία του '70,
οι νεοφιλελεύθεροι, άνθρωποι όπως οι Φρίντριχ Χάγιεκ και Μίλτον Φρίντμαν,
εμφανίστηκαν με τη νέα τους ιστορία αποκατάστασης,
η οποία ήταν κάπως έτσι.
Δεν θα μαντέψετε τι έρχεται.
(Γέλια)
Αναταραχή πλήττει τη γη!
Προκαλείται από τις ισχυρές και μοχθηρές δυνάμεις
του παντοδύναμου κράτους,
του οποίου οι τάσεις κολλεκτιβοποίησης συνθλίβουν την ελευθερία τον ατομικισμό
και τις ευκαιρίες.
Ο ήρωας όμως της ιστορίας, ο επιχειρηματίας,
θα πολεμήσει αυτές τις ισχυρές δυνάμεις, θα επαναφέρει την ομαλότητα,
και με τη δημιουργία πλούτου και ευκαιριών
θα αποκαταστήσει την αρμονία στη γη.
Kι αυτή η ιστορία είχε απήχηση σε όλο το πολιτικό φάσμα.
Ρεπουμπλικανοί και Δημοκράτες, Συντηρητικοί κι Εργατικοί,
όλοι τους έγιναν, σε γενικό βαθμό, νεοφιλελεύθεροι.
Είναι αντίθετες ιστορίες,
αλλά με πανομοιότυπη δομή αφήγησης.
Κατόπιν, το 2008,
η νεοφιλελεύθερη ιστορία κατέρρευσε,
κι οι αντίπαλοί της πέρασαν στο προσκήνιο με...
τίποτα.
Καμιά νέα ιστορία αποκατάστασης!
Το καλύτερο που είχαν να προσφέρουν ήταν ένας γλυκανάλατος νεοφιλελευθερισμός
ή ένας ξαναζεσταμένος Κεϊνσιανισμός.
Και γι' αυτόν τον λόγο έχουμε κολλήσει.
Χωρίς αυτή τη νέα ιστορία,
έχουμε κολλήσει με την παλιά αποτυχημένη ιστορία
που αποτυγχάνει συνεχώς.
Απελπισία είναι η κατάσταση στην οποία πέφτουμε
όταν η φαντασία μας αποτυγχάνει.
Όταν δεν έχουμε ιστορία η οποία να εξηγεί το παρόν και να περιγράφει το μέλλον,
η ελπίδα εξανεμίζεται.
Η πολιτική αποτυχία είναι κατά βάθος μια αποτυχία της φαντασίας.
Χωρίς μια ιστορία αποκατάστασης να μας πει πού πρέπει να πάμε,
τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Αλλά με μια τέτοια ιστορία αποκατάστασης,
σχεδόν τα πάντα μπορούν να αλλάξουν.
Η ιστορία που πρέπει να πούμε
θα πρέπει να μπορεί να προσελκύει ένα όσο το δυνατόν ευρύτερο φάσμα ανθρώπων,
ξεπερνώντας τους πολιτικούς διαχωρισμούς.
Θα πρέπει να έχει απήχηση στις βαθιές ανάγκες και επιθυμίες.
Θα πρέπει να είναι λιτή και σαφής
και να στηρίζεται στην πραγματικότητα.
Τώρα, παραδέχομαι ότι όλο αυτό ακούγεται λίγο χλωμό.
Αλλά πιστεύω ότι στα δυτικά κράτη
υπάρχει πραγματικά μια τέτοια ιστορία
που αναμένεται να εξιστορηθεί.
Τα τελευταία χρόνια,
υπάρχει μια εντυπωσιακή σύγκλιση πορισμάτων
σε αρκετές διαφορετικές επιστήμες,
στην ψυχολογία, τη ανθρωπολογία, τη νευροεπιστήμη
και την εξελικτική βιολογία,
και όλες μας λένε κάτι αρκετά εκπληκτικό:
ότι τα ανθρώπινα όντα έχουν αυτή την τεράστια ικανότητα για αλτρουϊσμό.
Σίγουρα, όλοι μας έχουμε μέσα μας λίγο εγωισμό και απληστία,
μα στους περισσότερους ανθρώπους αυτές δεν είναι οι κυρίαρχες αξίες.
Kι επίσης αποδεικνύεται πως είμαστε άριστοι συνεργάτες.
Επιβιώσαμε στις αφρικανικές σαβάνες,
παρότι είμαστε πιο αδύναμοι και πιο αργοί από τους κυνηγούς μας
και τα περισσότερα θηράματά μας,
μέσω μιας φοβερής ικανότητας να συμμετέχουμε σε μια αμοιβαία βοήθεια,
κι αυτή η παρότρυνση για συνεργασία έχει εντυπωθεί στο μυαλό μας
μέσω της φυσικής επιλογής.
Αυτά είναι τα κύριας σημασίας γεγονότα σχετικά με την ανθρωπότητα:
Ο φοβερός μας αλτρουϊσμός κι η συνεργασία.
Αλλά κάτι πήγε παντελώς στραβά.
Αναταραχή πλήττει τη γη.
(Γέλια)
H καλή μας φύση ανατράπηκε από πολλές δυνάμεις,
αλλά πιστεύω ότι το πιο ισχυρό από αυτές
είναι το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα της εποχής μας,
το οποίο μας λέει ότι πρέπει να ζούμε σε έναν ακραίο ατομικισμό
και να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον.
Μας ωθεί να πολεμάμε, να φοβόμαστε και να μην εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο.
Κονιορτοποιεί την έννοια της κοινωνίας.
Αποδυναμώνει τους κοινωνικούς δεσμούς που μας δίνουν λόγο ύπαρξης στη ζωή.
Και μέσα σε αυτό το κενό
αναπτύσσονται αυτές οι βίαιες, μισαλλόδοξες δυνάμεις.
Πράγματι είμαστε μια κοινωνία αλτρουϊστών,
μα κυβερνούμαστε από ψυχοπαθείς.
(Χειροκρότημα)
Αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι.
Πραγματικά δεν χρειάζεται,
διότι έχουμε αυτή την απίστευτη ικανότητα για ομαδικότητα και συνοχή,
και με την επίκληση αυτής της ικανότητας,
μπορούμε να ανακτήσουμε αυτά τα εκπληκτικά στοιχεία της ανθρωπιάς μας:
τον αλτρουϊσμό μας και τη συνεργασία.
Όπου υπάρχει κατακερματισμός μπορούμε να χτίσουμε μια ακμάζουσα πολιτική ζωή
με μια πλούσια συμμετοχική κουλτούρα.
Όπου βρισκόμαστε συντετριμμένοι μεταξύ αγοράς και πολιτείας,
μπορούμε να οικοδομήσουμε μια οικονομία με σεβασμό στον άνθρωπο και τον πλανήτη.
Και μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτή την οικονομία
γύρω από αυτή την παραμελημένη σφαίρα:
τα κοινά.
Τα κοινά δεν είναι ούτε αγορά ή κράτος,
καπιταλισμός ή κομμουνισμός,
αλλά αποτελούν τρία κύρια στοιχεία:
έναν συγκεκριμένο πόρο,
μια συγκεκριμένη κοινότητα που διαχειρίζεται αυτόν τον πόρο,
και τους κανόνες και τις διαπραγματεύσεις
που αναπτύσσει η κοινότητα για να τον διαχειριστεί.
Φανταστείτε μια κοινότητα ευρείας ζώνης ή κοινοτικούς ενεργειακούς συνεταιρισμούς
ή την κοινή γη για την καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών
που στη Βρετανία τα αποκαλούμε κλήρους.
Ένα κοινό δεν μπορεί να πουληθεί, δεν μπορεί να παραχωρηθεί,
και τα οφέλη του μοιράζονται ισότιμα ανάμεσα στα μέλη της κοινότητας.
Εκεί όπου μας αγνόησαν και μας εκμεταλλεύτηκαν,
μπορούμε να ανανεώσουμε την πολιτική μας.
Μπορούμε να ανακτήσουμε τη δημοκρατία από τα άτομα που την κατέλαβαν.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε νέους κανόνες και μεθόδους για εκλογές
για να εξασφαλίσουμε ότι η οικονομική εξουσία δεν θα ποδοπατήσει
τη δημοκρατική εξουσία ξανά.
(Χειροκρότημα)
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία πρέπει να αντισταθμίζεται
από τη συμμετοχική δημοκρατία,
για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τις πολιτικές μας επιλογές,
κι αυτή η επιλογή θα πρέπει να ασκείται όσο το δυνατόν σε τοπικό επίπεδο.
Αν κάτι μπορεί να αποφασιστεί τοπικά, δεν πρέπει να καθορίζεται εθνικά.
Κι εγώ το αποκαλώ αυτό «η πολιτική του ανήκειν».
Τώρα, πιστεύω ότι αυτό έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει
ένα μεγάλο εύρος ανθρώπων,
και ο λόγος για αυτό είναι ότι ανάμεσα στις ελάχιστες αξίες,
που μοιράζεται η Δεξιά κι η Αριστερά,
είναι η ένταξη κι η κοινότητα.
Kαι η έννοιά μας μπορεί να διαφέρει λίγο από αυτά
αλλά τουλάχιστον ξεκινάμε με μια κοινή γλώσσα.
Βασικά, μπορείτε να δείτε πολλές πολιτικές σαν μια αναζήτηση για ένταξη.
Ακόμα κι οι φασίστες αναζητούν την κοινότητα,
αν και είναι μια τρομακτικά ομοιογενής κοινότητα
όπου όλοι φαίνονται ίδιοι και φορούν την ίδια στολή
και φωνάζουν τα ίδια συνθήματα.
Πρέπει να δημιουργήσουμε μια κοινότητα βασισμένη σε δίκτυα που γεφυρώνουν,
όχι δίκτυα που δεσμεύουν.
Ένα δίκτυο που δεσμεύει, συγκεντρώνει ανθρώπους από μια ομοιογενή ομάδα,
ενώ ένα δίκτυο που γεφυρώνει, συγκεντρώνει ανθρώπους από διαφορετικές ομάδες.
Κι εγώ πιστεύω ότι αν δημιουργήσουμε
επαρκώς πλούσιες και δραστήριες κοινότητες που γεφυρώνουν,
μπορούμε να αποτρέψουμε την επιθυμία των ανθρώπων να εισχωρήσουν στην ασφάλεια
μιας ομοιογενούς κοινότητας που δεσμεύει
και που υπερασπίζεται τον εαυτό της ενάντια στους άλλους.
Άρα, εν ολίγοις,
η νέα μας ιστορία θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι.
Αναταραχή πλήττει τη γη!
(Γέλια)
Προκαλείται από τις ισχυρές και μοχθηρές δυνάμεις
από ανθρώπους που λένε ότι δεν υπάρχει κοινωνία,
οι οποίοι μας λένε ότι ο απώτερος σκοπός μας στη ζωή
είναι να παλεύουμε σαν αδέσποτα σκυλιά για έναν σκουπιδοτενεκέ.
Οι ήρωες όμως της ιστορίας, εμείς,
θα επαναστατήσουμε ενάντια σε αυτή την αναταραχή.
Θα πολεμήσουμε αυτές τις μοχθηρές δυνάμεις οικοδομώντας πλούσιες, συμμετοχικές,
ευρύτερες και δοτικές κοινότητες,
και, με την πράξη αυτή,
θα αποκαταστήσουμε την αρμονία στη γη.
(Χειροκρότημα)
Τώρα, το κατά πόσον αισθάνεστε ότι αυτή είναι η κατάλληλη ιστορία ή όχι,
ελπίζω να συμφωνείτε ότι χρειαζόμαστε μία.
Χρειαζόμαστε μια νέα ιστορία αποκατάστασης,
η οποία θα μας οδηγήσει έξω από το χάλι που βρισκόμαστε,
να μας λέει γιατί είμαστε σε αυτό το χάλι και πώς να βγούμε από αυτό.
Και αυτή η ιστορία, αν την πούμε σωστά,
θα μολύνει τα μυαλά των ανθρώπων σε όλο το πολιτικό φάσμα.
Είναι καθήκον μας να πούμε μια ιστορία
που να φωτίζει το μονοπάτι για έναν καλύτερο κόσμο.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
¿Se sienten atrapados en un modelo económico roto?
¿Un modelo que destroza el mundo de los seres vivos
y amenaza la vida de nuestros descendientes?
¿Un modelo que excluye a miles de millones de personas
mientras solo unos pocos se vuelven inimaginablemente ricos?
Eso nos separa entre ganadores y perdedores,
para luego culpar a los perdedores por su mala suerte.
¡Bienvenidos al neoliberalismo!
La doctrina zombie que nunca parece morir,
por muy desacreditada que esté.
Quizás Uds. se hayan imaginado que la crisis financiera de 2008
hubiera podido desembocar en el colapso del neoliberalismo.
Después de todo, hizo evidentes sus características centrales:
la desregulación de los negocios y las finanzas,
derribando la protección pública,
empujándonos a una rivalidad extrema entre nosotros,
todo un poco defectuoso.
E intelectualmente, sí colapsó.
Y sin embargo, aún domina nuestras vidas.
¿Por qué?
Creo que la respuesta es que todavía no hemos creado
una nueva historia para reemplazarla.
Las historias son los medios con los que navegamos por el mundo.
Nos permiten interpretar sus complejas y contradictorias señales.
Cuando queremos entender el significado de algo,
no buscamos un significado científico,
sino fidelidad narrativa.
¿Lo que oímos refleja cómo esperamos que se comporten los humanos y el mundo?
¿Cuadra?
¿Progresa como debe progresar una historia?
Somos criaturas de la narrativa,
y una serie de hechos y cifras, por importantes que sean -
como saben, soy empirista, creo en hechos y cifras,
pero esos hechos y cifras no pueden desplazar una historia persuasiva.
Lo único que puede reemplazar una historia
es una historia.
No se le puede quitar la historia a una persona
sin darle una nueva.
Y no son solo historias en general con las que estamos sintonizados,
sino con las estructuras narrativas particulares.
Hay una serie de tramas básicas que usamos una y otra vez,
y en política hay una trama básica
que resulta ser tremendamente poderosa:
la llamo "la historia de la restauración".
Y es así:
El desorden aflige al mundo,
causado por fuerzas poderosas y nefastas,
que actúan en contra de los intereses de la humanidad.
Pero el héroe se rebelará contra este desorden,
luchará contra esas poderosas fuerzas,
contra todo pronóstico las derrocará
y restaurará la armonía al mundo.
Ya conocen esta historia.
Es la historia bíblica.
Es la historia de "Harry Potter".
Es la historia de "El señor de los anillos".
Es la historia de "Narnia".
Pero también es la historia
que ha acompañado a casi todas las transformaciones políticas y religiosas
por milenios.
De hecho, hasta podríamos decir
que sin una nueva y poderosa historia de restauración,
una transformación política y religiosa
quizás no pueda suceder.
Es así de importante.
Después de que la economía del "laissez faire" desencadenara la Gran Depresión,
John Maynard Keynes se puso a escribir una nueva economía,
y la historia de restauración que relató
fue algo así:
El desorden aflige al mundo,
(Risas)
Causado por las poderosas y nefastas fuerzas de la élite económica,
que han capturado la riqueza del mundo.
Pero el héroe de la historia,
el estado habilitador, apoyado por la clase trabajadora y la clase media,
combatirá ese desorden,
luchará contra esas poderosas fuerzas y redistribuirá la riqueza,
y gastando el dinero público en bienes públicos,
generará ingresos y empleo,
restaurando la armonía en el mundo.
Como todas las buenas historias de restauración,
esta resonó por todo el espectro político.
Los demócratas y los republicanos, los laboristas y los conservadores,
la izquierda y derecha,
todos se volvieron, en términos generales, keynesianos.
Y cuando el keynesianismo tuvo problemas
en los años 70,
los neoliberales, gente como Friedrich Hayek y Milton Friedman,
presentaron su nueva historia de restauración,
y fue algo así:
Nunca adivinarán lo que sigue.
(Risas)
El desorden aflige al mundo,
causado por las poderosas y nefastas fuerzas
del poderoso estado,
cuyas tendencias colectivizantes aplastan la libertad, el individualismo
y la oportunidad.
Pero el héroe de la historia, el emprendedor,
luchará contra esas poderosas fuerzas,
hará retroceder al estado,
creará riqueza y oportunidades,
y restaurará la armonía en el mundo.
Esta historia también resonó en todo el espectro político.
Los republicanos y los demócratas, los conservadores y los laboristas,
todos se volvieron, en general, neoliberales.
Historias opuestas
con una estructura narrativa idéntica.
Luego, en 2008,
la historia neoliberal se derrumbó
y sus oponentes se presentaron con...
(Risas)
¡nada!
¡Sin una nueva historia de restauración!
Lo mejor que podían ofrecer era un neoliberalismo diluido.
o un keynesianismo de microondas.
Y por eso estamos atrapados.
Sin esa nueva historia,
estamos atrapados con la vieja historia fallida
que sigue fallando.
La desesperación es el estado en el que caemos
cuando nuestra imaginación fracasa.
Cuando no tenemos una historia que explique el presente
y describa el futuro,
la esperanza se evapora.
El fracaso político es, escencialmente,
un fracaso de la imaginación.
Sin una historia de restauración
que nos pueda decir a dónde tenemos que ir,
no va a cambiar nada,
pero con esa historia de restauración,
casi todo puede cambiar.
La historia que necesitamos contar
es una historia que atraiga a la mayor cantidad de personas posible,
cruzando fallas políticas.
Debe resonar con profundos deseos y necesidades.
Debe ser simple e inteligible,
y debe estar basada en la realidad.
Admito que todo esto suena bastante difícil.
Pero creo que en las naciones occidentales,
en realidad hay una historia como esta
a la espera de ser contada.
En los últimos años,
hemos tenido una fascinante convergencia de hallazgos
en varias ciencias diferentes,
en psicología, antropología, neurociencia y biología evolutiva,
y todos nos dicen algo bastante asombroso:
que los seres humanos tenemos una capacidad inmensa de altruismo.
Sí, todos tenemos un poco de egoísmo y de codicia dentro de nosotros,
pero en la mayoría de las personas, estos no son nuestros valores dominantes.
Y también resultamos ser cooperadores supremos.
Sobrevivimos en las sabanas africanas, pese a ser más débiles
y más lentos que nuestros depredadores y que la mayoría de nuestras presas,
por una asombrosa capacidad para ayudarnos mutuamente,
y ese impulso de cooperar se ha programado en nuestras mentes
a través de la selección natural.
Estos son los hechos centrales y cruciales sobre la humanidad:
nuestro increíble altruismo y cooperación.
Pero algo salió terriblemente mal.
El desorden aflige al mundo,
(Risas)
Nuestra buena naturaleza fue frustrada por varias fuerzas,
pero creo que la más poderosa es la narrativa política
que domina estos tiempos,
que nos dice que deberíamos vivir en un individualismo extremo
compitiendo entre nosotros.
Nos obliga a luchar entre nosotros, a temer y desconfiar el uno del otro.
Atomiza la sociedad.
Debilita los lazos sociales que hacen que valga la pena vivir.
Y en ese vacío
crecen estas fuerzas violentas e intolerantes.
Somos una sociedad de altruistas,
pero estamos gobernados por psicópatas.
(Aplausos)
Pero no tiene por que ser así.
No es necesario,
porque tenemos esta increíble capacidad de unión y de pertenencia,
e invocando esta capacidad,
podemos recuperar esos componentes asombrosos de nuestra humanidad:
nuestro altruismo y cooperación.
Donde haya atomización, construyamos una vida cívica próspera
con una rica cultura participativa.
Donde nos encontremos aplastados entre el mercado y el estado,
podemos construir una economía que respete a las personas y al planeta.
Y podemos crear esta economía en torno a esa gran esfera descuidada:
el bien común.
El bien común no es ni mercado ni estado, ni capitalismo ni comunismo,
consta de tres elementos principales:
un recurso particular;
una comunidad particular que maneja ese recurso;
y las reglas y negociaciones que la comunidad desarrolla para administrarlo.
Piensen en una banda ancha comunitaria o en cooperativas de energía comunitaria
o en los terrenos comunitarios para cultivar frutas y verduras
que en Gran Bretaña son las huertas o parcelas comunes.
Un bien común no se puede vender, no se puede regalar,
y sus beneficios se comparten por igual entre los miembros de la comunidad.
Donde hemos sido ignorados y explotados,
podemos revivir nuestra política.
Podemos recuperar la democracia de quienes nos la quitaron.
Podemos usar nuevas reglas y métodos electorales
para garantizar que el poder financiero no vuelva a triunfar sobre el democrático.
(Aplausos)
La democracia representativa debe ser moderada por la democracia participativa
para que podamos refinar nuestras elecciones políticas,
y esa elección debe ejercerse tanto como sea posible a nivel local.
Si algo puede decidirse localmente, no debe determinarse a nivel nacional.
Y llamo a todo esto una política de pertenencia.
Creo que esto tiene el potencial de atraer
a una amplia gama de personas,
ya que unos de los muy pocos valores
que comparten la izquierda y la derecha
son la pertenencia y la comunidad.
Y podríamos referirnos cosas un poco diferentes,
pero al menos comenzamos con un lenguaje en común.
De hecho, mucha política puede considerarse una búsqueda de pertenencia.
Incluso los fascistas buscan comunidad,
aunque una comunidad espantosamente homogénea
donde todos se ven iguales y usan el mismo uniforme
y cantan los mismos eslóganes.
Lo que necesitamos crear es una comunidad basada en redes de conexión,
no redes de unión.
Una red de unión une a personas de un grupo homogéneo,
mientras que una red de conexión une a personas de diferentes grupos.
Y pienso que si creamos comunidades de conexión
lo suficientemente ricas y vibrantes,
podemos frustrar la necesidad de que la gente se sumerja en la seguridad
de una comunidad de vinculación homogénea
defendiéndose contra el otro.
En resumen,
nuestra nueva historia podría ser algo así:
El desorden aflige al mundo,
(Risas)
causado por las poderosas y nefastas fuerzas de las personas
que dicen que no existe la sociedad,
quienes nos dicen que nuestro mayor propósito en la vida
es pelear como perros callejeros por un cubo de basura.
Pero los héroes de la historia, nosotros,
nos rebelaremos contra este desorden.
Lucharemos contra esas fuerzas nefastas construyendo comunidades ricas,
atrayentes, inclusivas y generosas,
y de esta forma
restauraremos la armonía al mundo.
(Aplausos)
Y si creen o no que esta es la historia correcta,
espero que estén de acuerdo en que necesitamos una.
Necesitamos una nueva historia de restauración,
que nos guiará fuera del embrollo en el que estamos,
que nos cuenta por qué estamos aquí y nos dice cómo salir.
Y esta historia, si la contamos bien,
infectará las mentes de las personas en todo el espectro político.
Nuestra tarea es contar la historia que ilumina el paso hacia un mundo mejor.
Gracias.
(Aplausos)
آیا احساس میکنید
در یک مدل اقتصادی ناکارآمد به دام افتادهاید؟
مدلی که جهان زنده را به زباله مبدل میکند
و زندگی نسلهای بعدی را تهدید میکند؟
مدلی که میلیاردها نفر را از دایره ثروت خارج میکند
و در عین حال مشتی اقلیت را به شکل غیرقابل تصوری ثروتمند میسازد؟
مدلی که ما را به دو قسم برنده و بازنده دستهبندی میکند،
و بازندهها را برای بدشانسیشان مقصر معرفی میکند؟
به نئولیبرالیسم خوش آمدید،
دکترینی خونآشام که ظاهراً قرار نیست از میان برود،
هرچند اعتبارش کاملا از بین رفته.
ممکن است تصور کرده باشید که بحران اقتصادی ۲۰۰۸
به سقوط نئولیبرالیسم منجر شده باشد.
هر چه که باشد، این بحران چهره اصلی نئولیبرالیسم را نشان داد،
که عبارت بودند از خروج کسب و کار و فعالیتهای مالی از زیر قوانین،
متلاشی کردن بیمه اموال،
و انداختن ما به رقابتی شدید با یکدیگر،
و کمی هم دچار نقصان بود.
و به لحاظ فکری از هم پاشید.
اما همچنان بر زندگی ما تسلط دارد.
چرا؟
خب، فکر میکنم پاسخ این است که هنوز
داستانی جدید برای جایگزینی آن ایجاد نکردهایم.
داستانها ابزاری هستند که از طریقشان مسیرمان را در جهان تعیین میکنیم.
داستانها به ما اجازه تفسیر علائم پیچیده و متناقض جهان را میدهد.
وقتی میخواهیم معنای چیزی را دریابیم،
معنایی که به دنبالش هستیم درک علمی نیست
بلکه منظور روایت منطقی است.
آیا چیزی که میشنویم انعکاسی است از
آنچه که از رفتار انسانها و جهان انتظار داریم؟
آیا روایت منسجم است؟
آیا طوری پیش میرود
که یک داستان باید پیش برود؟
ما موجوداتی راوی هستیم،
و رشتهای از واقعیات و ارقام، هرچقدر هم که این واقعیات و ارقام مهم باشند--
من به عنوان یک انسان تجربی به واقعیات و ارقام معتقدم --
اما آن واقعیات و ارقام در جابهجا کردن یک داستان قانعکننده هیچ قدرتی ندارند.
تنها چیزی که جای یک داستان را میتواند بگیرد
یک داستان دیگر است.
نمیتوانید داستان کسی را از او بگیرید
بدون اینکه داستانی جدید به او بدهید.
و فقط به طور کلی داستان نیست که با آن هماهنگ میشویم،
بلکه بویژه ساختار روایی است که مهم است.
تعدادی طرح پایه وجود دارند که بارها و بارها از آنها استفاده میکنیم،
و در سیاست یک طرح پایه وجود دارد
که معلوم شده بسیار قدرتمند است،
و من آن را «داستان احیاء» نامیدهام.
از این قرار است.
آشفتگی سرزمین را فرا گرفته است،
که ناشی از نیروهای قدرتمند و شریر است
و بر خلاف منافع بشریت عمل میکند.
اما قهرمان علیه این آشفتگی قیام میکند،
با آن نیروهای قدرتمند میجنگد،
و بدیها را بر میاندازد
و تعادل را در سرزمین احیا میکند.
این داستان را قبلاً شنیدهاید.
داستان انجیلی است.
داستان «هری پاتر» است.
داستان «ارباب حلقهها» است.
داستان «نارنیا» است.
در عین حال همان داستانی است
که با تمام تحولات سیاسی و مذهبی همراه است
و به هزاران سال قبل بر میگردد.
در واقع میتوانیم چنین نتیجه بگیریم
که بدون یک داستان جدید و قدرتمند بازسازی،
یک تحول سیاسی و مذهبی
نمیتواند اتقاق بیافتد.
اینقدر این موضوع مهم است.
پس از اینکه اقتصاد لسهفر شعله رکود بزرگ اقتصادی را روشن کرد،
جان مینارد کینز اقتصادی جدیدی را تدوین کرد،
کاری که او انجام داد گفتن یک داستان بازسازی بود،
چیزی شبیه به این بود،
آشفتگی سرزمین را فرا گرفته است!
(خنده)
که ناشی از نیروهای قدرتمند و شریر در میان نخبگان اقتصادی است،
که ثروت جهان را قبضه کرده است.
اما قهرمان داستان،
دولتی توانمندساز و مورد حمایت کارگران و طبقه متوسط،
با این آشفتگی مقابله میکند،
از طریق بازتوزیع ثروت به جنگ آن نیروهای قدرتمند میرود.
و با خرج پول مردم برای کالاهای مردمی
شغل و درآمد ایجاد میکند،
و نظم را به سرزمین باز میگرداند.
مثل تمام داستانهای خوب بازسازی،
این داستان نیز در گستره طیفهای سیاسی پذیرفته میشود.
دموکراتها، جمهوریخواهان، کارگران و محافظهکاران،
چپ و راست همه طرفدار کینزی میشوند.
بعد هنگامی که مکتب کینزی
در دهه ۱۹۷۰ به مشکل بر خورد،
نولیبرالهایی مثل فریدریش هایک و میلتون فریدمن
با داستان بازسازی جدیدشان وارد میدان شدند،
که از این قرار بود:
محال است که بتوانید حدس بزنید،
(خنده)
آشفتگی سرزمین را فرا گرفته،
که ناشی از نیروهای قدرتمند و شریر
در دولتهای بسیار قدرتمند است،
نیروهایی که تمایلات جمعیشان آزادی و فردگرایی
و فرصتها را در هم میشکند.
اما قهرمان داستان، فرد کارآفرین،
با این نیروهای قدرتمند خواهد جنگید،
دولت را به عقب میراند،
و با خلق ثروت و فرصت،
تعادل را به سرزمین باز میگرداند.
و این داستان نیز بین طیفهای سیاسی پذیرفته میشود.
دموکراتها و جمهوریخواهان، محافظهکاران و کارگران،
چپ و راست همه نولیبرال میشوند.
داستانهایی متناقض
با ساختار روایی یکسان.
بعد در سال ۲۰۰۸
داستان نولیبرال از هم میپاشد،
و رقیب آن وارد میدان میشود ...
هیچ.
داستان جدید بازسازی در کار نیست!
بهترین چیزی که عرضه کردند یک نئولیبرالیسم رقیق شده
یا یک کینزی فوری در ماکروویو است.
برای همین است که گیر کردهایم.
بدون یک داستان جدید،
در یک داستان قدیمی شکستخورده گیر کردهایم
که مکررا شکست میخورد.
ناامیدی حالتی است که دچارش میشویم
وقتی تخیلاتمان محقق نمیشود،
هنگامی که داستانی نداریم که حال را توضیح دهد
و آینده را توصیف کند،
امید ناپدید میشود.
شکست سیاسی در واقع
شکست تخیلات است.
بدون داشتن یک داستان بازسازی
که به ما بگوید به کجا باید برویم،
هیچ چیزی عوض نمیشود،
اما با یک داستان بازسازی،
تقریباً همه چیز میتواند عوض شود.
داستانی که به آن نیاز داریم
داستانی است که در حد امکان طیف وسیعی از افراد را جذب میکند،
و از مرز خطاهای سیاسی میگذرد.
میبایست هم راستای نیازها و آرزوها باشد.
باید ساده و قابل فهم باشد،
و باید بر واقعیت درست بنشیند.
میپذیرم که داشتن همه این صفات فهرست سفارش بلندبالایی است.
اما معتقدم که در ملل غرب،
داستانی با این صفات
در انتظار بازگو شدن است.
در طول چند سال گذشته،
یافتههای همگرای جذابی
رد چند رشته مختلف علمی صورت گرفته.
در روانشناسی و مردمشناسی و عصبشناسی و زیستشناسی تکاملی،
و همه اینها پیام شگفتانگیزی برای ما دارند:
اینکه انسان ظرفیت بالایی برای ایثار دارد.
البته همه ما کمی خودخواهی و حرص در درونمان داریم،
اما در بیشتر افراد، اینها ارزشهای غالب ما نیستند.
و همچنین مشخص شده که میتوانیم همکاران اعظم باشیم.
ما در دشتهای آفریقا بقا یافتیم،
علیرغم اینکه از درندگان شکارچی و بیشتر شکارهایمان ضعیفتر و کندتر بودهایم،
با قابلیت شگفتانگیز در همیاری متقابل،
و این میل به همکاری، از طریق انتخاب طبیعی
در درون ذهنمان حک شده است.
اینها حقایق مرکزی و حیاتی بشریت هستند:
حس شگقتانگیز ایثار و تعاون.
اما اتفاقات بدی هم افتاده است.
آشفتگی سرزمین را فرا گرفته است،
(خنده)
این ذات خوب ما توسط برخی نیروها خنثی شده است،
اما فکر میکنم قویترین آنها روایت سیاسی فراگیر
در زمان ما است،
که به ما میگوید باید در فردگرایی مفرط زندگی کنیم
و با یکدیگر رقابت کنیم.
این موضوع ما را وادار کرده است که با هم بجنگیم، از هم بترسیم و به هم اعتماد نکنیم.
این موضوع جامعه را متفرق کرده،
و پیوندهای اجتماعی که به زندگی ما ارزش میبخشد را از هم گسیخته است.
و در خلأ این پیوندها
این نیروهای خشونت و کمصبری است که رشد میکند.
ما جامعهای از انسانهای نوعدوست هستیم،
اما انسانهای روانی دارند بر ما حکمفرمایی میکنند.
(تشویق)
ولی نباید این گونه باشد.
واقعاً نباید،
چون ما ظرفیتی باورنکردنی برای باهم بودن و تعلق داریم،
و با به کار بردن این ظرفیت،
میتوانیم آن بخشهای شگفتانگیز انسانیتمان را بازیابی کنیم:
نوعدوستی و تعاون.
جایی که تفرق وجود دارد، میتوانیم با یک فرهنگ مشارکتی غنی
زندگی شهری پررونق را بسازیم.
در وضعیتی که استخوانهایمان دارد بین دولت و بازار له میشود،
میتوانیم اقتصادی بنا کنیم که هم مردم و هم کره زمین را لحاظ کند.
و میتوانیم این اقتصاد را حول این کره عالی مغفولمانده بسازیم،
منابع مشترک،
منابع مشترک نه به بازار تعلق دارند نه دولت، نه کاپیتالیسم نه کمونیسم،
ولی از سه عنصر اصلی تشکیل شده است:
منبعی ویژه؛
اجتماعی ویژه که این منبع را مدیریت کند؛
و قوانین و فضای گفتگویی که این اجتماع برای مدیریت ایجاد میکند.
پهنای باند اجتماعی یا یک تعاونی جمعی انرژی را تصور کنید
یا زمین اشتراکی برای رشد میوه و سبزیجات
که در بریتانیا به آن الاتمنت میگوییم.
یک منبع مشترک قابل فروش نیست، نمیتواند به کسی بخشیده شود،
و منافع آن به طور مساوی بین آن اجتماع تقسیم میشود.
زمانی که نادیده گرفته شویم یا از ما بهرهکشی شود،
میتوانیم امور سیاسی را راهاندازی کنیم.
دموکراسی را میتوانیم از افرادی که آن را در دست دارند بازیابی کنیم.
از قوانین و روشهای انتخابات میتوانیم استفاده کنیم
تا مطمئن شویم که قدرت مالی (مثل ترامپ) هرگز قدرت دموکراتیک را مغلوب نمیسازد.
(تشویق)
دموکراسی نیابتی باید با دموکراسی مشارکتی تعدیل شود
از این طریق میتوانیم انتخابات سیاسیمان را پالایش کنیم،
و آن انتخاب باید تا حد امکان در سطح محلی اعمال شود.
موردی که به صورت محلی قابل تصمیمگیری است نباید به صورت ملی تعیین گردد.
من به همه اینها سیاست تعلق میگویم
و فکر میکنم پتانسیل جذب را
در طیف وسیعی از افراد دارد.
دلیلش این است که در بین ارزشهای اندکی
که دو حزب چپ و راست در آن مشترک هستند
تعلق و جمعگرایی وجود دارد.
اما منظور ما از این دو ممکن است کمی متفاوت باشد،
اما حداقل با یک زبان مشترک، کار را شروع میکنیم.
در واقع، سیاسیون زیادی را میبینیم که در جستجوی تعلق هستند.
حتی فاشیستها به دنبال اجتماع هستند،
البته اجتماعی به طرز وحشتناک یکدست
که همه یکسان به نظر میرسند و یونیفرم مشابهی میپوشند
و شعارهای یکسانی سر میدهند.
اجتماعی که ما به دنبالش هستیم بر اساس شبکهای از پلهاست،
نه شبکهای از اتصالات.
شبکه اتصالات افراد یک گروه یکدست را دور هم جمع میکند،
اما شبکه پلها افراد را از گروههای متفاوت دور هم جمع میکند.
و اعتقاد دارم که اگر
اجتماعات پل شده و به اندازه کافی غنی و باطراوت را خلق کنیم،
میتوانیم واداشتن افراد برای برقراری امنیت یک جمع خاص و یکدست را
خنثی کنیم.
جمع خاصی که میخواهد از خود در قبال دیگران دفاع کند.
پس به طور خلاصه،
داستان ما این گونه است.
آشفتگی، سرزمین را فرا گرفته است!
(خنده)
و مسبب آن نیروهای قدرتمند و شریری هستند
که از افرادی تشکیل شده است که میگویند چیزی به نام جامعه وجود ندارد،
کسانی که به ما میگویند مهمترین هدف در زندگی
این است که مثل سگهای ولگرد بر سر زباله بجنگیم.
اما قهرمانان داستان، خودمان،
ما در مقابل این آشفتگی قیام خواهیم کرد.
ما با این نیروهای شریر با ساخت اجتماعاتی غنی، جذاب،
جامع و بخشنده خواهیم جنگید،
و با این کار،
نظم را به سرزمین باز خواهیم گرداند.
(تشویق)
حالا هر چه باشد شما حس میکنید که این داستان درست است،
امیدوارم شما هم موافق باشید که به یک داستان نیازمندیم.
به یک داستان بازسازی جدید نیاز داریم،
که قرار است ما را در این آشفتهبازار راهنمایی کند،
که بگوید چرا در این آشفتهبازار هستیم و چطور میتوانیم از این وضعیت رها شویم.
و این داستان اگر آن را درست بدانیم،
روی ذهن افراد در طیفهای سیاسی اثر خواهد گذاشت.
وظیفه ما گفتن این داستان است که مسیر را برای جهانی بهتر روشن میکند.
متشکرم.
(تشویق)
Vous sentez-vous pris au piège
dans un modèle économique défaillant ?
Un modèle qui saccage le monde vivant
et menace la vie de nos descendants ?
Un modèle qui exclut des milliards de personnes
tout en en rendant une poignée incroyablement riches ?
Qui nous classe en gagnants et perdants
puis blâme les perdants pour leur malheur ?
Bienvenue dans le néolibéralisme,
la doctrine zombie qui semble ne jamais mourir,
peu importe qu'elle soit entièrement discréditée.
Vous avez peut-être imaginé que la crise financière de 2008
aurait mené à l'effondrement du néolibéralisme.
Après tout, elle a exposé ses caractéristiques clés,
qui étaient de déréguler les affaires et la finance,
de détruire les protections publiques,
de nous mettre en concurrence extrême les uns envers les autres,
comme étant, eh bien, quelque peu déficientes.
Intellectuellement, il s'est effondré.
Mais il domine encore notre vie.
Pourquoi ?
Je crois que la réponse est que nous n'avons pas encore élaboré
une nouvelle histoire avec laquelle le remplacer.
Les histoires sont nos moyens de navigation dans le monde.
Elles nous permettent d'interpréter ses signaux complexes et contradictoires.
Quand nous voulons comprendre quelque chose,
le sens que nous cherchons n'est pas du sens scientifique
mais de la fidélité narrative.
Est-ce que ce que nous entendons reflète la façon
dont nous nous attendons à ce que les humains et le monde se comportent ?
Est-ce que cela tient la route ?
Est-ce que cela évolue
comme une histoire devrait évoluer ?
Nous sommes des créatures de récit
et une série de faits et de chiffres, peu importe leur importance --
je suis un empiriste, je crois aux faits et aux chiffres --
mais ces faits et chiffres n'ont pas le pouvoir
de supplanter une histoire convaincante.
La seule chose qui puisse remplacer une histoire
est une histoire.
Vous ne pouvez pas ôter son histoire à quelqu'un
sans lui en donner une nouvelle.
Ce ne sont pas les histoires en général dont nous sommes à l'écoute,
mais des structures narratives spécifiques.
Il y a un certain nombre de synopsis élémentaires
que nous utilisons et réutilisons.
En politique, il y a un synopsis élémentaire
qui s'avère être incroyablement fort
et je l'appelle « l'histoire de la réhabilitation ».
Elle se déroule ainsi.
Le chaos accable la contrée,
causé par des forces puissantes et néfastes
œuvrant contre les intérêts de l'humanité.
Mais le héros va se révolter contre ce chaos,
combattre ces forces puissantes,
contre toute attente, les renverser
et rétablir l'harmonie dans la contrée.
Vous avez déjà entendu cette histoire.
C'est l'histoire de la Bible.
C'est l'histoire de « Harry Potter ».
C'est l'histoire du « Seigneur des anneaux ».
C'est l'histoire de « Narnia ».
Mais c'est également l'histoire
qui a accompagné presque toutes les transformations politiques et religieuses
depuis des millénaires.
En fait, nous pourrions aller jusqu'à dire
que sans une nouvelle histoire de réhabilitation percutante,
une transformation politique et religieuse
ne pourrait pas se produire.
C'est aussi important que cela.
Après l'économie du laissez-faire qui a déclenché la Grande Dépression,
John Maynard Keynes a écrit de nouvelles sciences économiques
et ce qu'il a fait, c'est raconter une histoire de réhabilitation
et l'histoire était la suivante.
Le chaos accable la contrée !
(Rires)
Causé par les forces puissantes et néfastes de l'élite économique
qui s'est emparée de la richesse mondiale.
Mais le héros de l'histoire,
l’État catalyseur, soutenu par les gens des classes ouvrière et moyenne,
contestera ce chaos,
combattra ces forces puissantes en redistribuant les richesses
et en dépensant l'argent public pour des biens publics,
générera des revenus et des emplois,
rétablissant l'harmonie dans la contrée.
Comme toute bonne histoire de réhabilitation,
celle-là a résonné dans toute la sphère politique.
Les Démocrates et les Républicains, les Travaillistes et les Conservateurs,
la gauche et la droite sont tous devenus, globalement, keynésiens.
Puis, quand le keynésianisme s'est heurté à des difficultés
dans les années 70,
les néolibéraux, des gens comme Friedrich Hayek et Milton Friedman,
se sont manifestés avec leur nouvelle histoire de réhabilitation
et l'histoire était la suivante.
Vous ne devinerez jamais.
(Rires)
La chaos accable la contrée !
Causé par les forces puissantes et néfastes
de l’État omnipotent
dont les tendances à la collectivisation écrasent la liberté, l'individualisme
et les opportunités.
Mais le héros de l'histoire, l'entrepreneur,
va combattre ces forces puissantes,
faire reculer l’État
et en créant de la richesse et des opportunités,
rétablir l'harmonie dans la contrée.
Cette histoire a résonné dans toute la sphère politique.
Républicains et Démocrates, Conservateurs et Travaillistes,
ils sont tous devenus, globalement, néolibéraux.
Des histoires contraires
avec une structure narrative identique.
Puis, en 2008,
l'histoire néolibérale s'est effondrée
et ses opposants se sont manifestés ...
avec rien du tout.
Pas de nouvelle histoire de réhabilitation !
Le mieux qu'ils avaient à offrir était un néolibéralisme édulcoré
ou un keynésianisme réchauffé.
Et c'est pour cela que nous sommes coincés.
Sans cette nouvelle histoire,
nous sommes coincés avec l'ancienne histoire défaillante
qui continue de défaillir.
Le désespoir est l'état dans lequel nous sombrons
quand notre imagination défaille.
Quand nous n'avons pas d'histoire qui explique le présent
et décrit le futur,
l'espoir s'évapore.
L'échec politique est en son cœur
un manque d'imagination.
Sans histoire de réhabilitation
qui puisse nous dire où nous devons aller,
rien ne changera,
mais avec une telle histoire de réhabilitation,
presque tout peut changer.
L'histoire que nous devons raconter
est une histoire qui séduira un éventail de personnes aussi vaste que possible,
au-delà des lignes de fracture politique.
Elle devrait résonner avec des besoins et des désirs profonds.
Elle devrait être simple et intelligible
et elle devrait être ancrée dans la réalité.
J'admets que tout ceci semble être un défi de taille.
Mais dans les nations occidentales,
il y a une telle histoire
qui attend d'être racontée.
Au cours des dernières années,
il y a eu une fascinante convergence de découvertes
dans différentes sciences,
en psychologie, en anthropologie, en neuroscience et en biologie évolutive,
et elles nous disent toutes quelque chose d'extraordinaire :
les êtres humains ont cette incroyable faculté à l'altruisme.
Bien sûr, nous avons tous un peu d'égoïsme et de cupidité en nous,
mais chez la plupart des gens, ce ne sont pas nos valeurs dominantes.
Nous nous avérons également être les coopérateurs ultimes.
Nous avons survécu aux savanes africaines,
malgré le fait que nous étions plus faibles et plus lents
que nos prédateurs et que la majorité de nos proies,
grâce à une faculté incroyable à nous aider mutuellement.
Et ce désir de coopérer a été programmé dans nos esprits
via la sélection naturelle.
Ce sont des faits essentiels et cruciaux au sujet de l'humanité :
notre altruisme et notre coopération incroyables.
Mais quelque chose s'est terriblement mal passé.
Le chaos accable la contrée.
(Rires)
Notre bonne nature a été contrecarrée par plusieurs forces,
mais je crois que la plus puissante est le récit politique dominant
de notre époque,
qui nous dit que nous devrions vivre dans un individualisme extrême
et en concurrence avec les autres.
Cela nous pousse à nous battre, à craindre et à nous méfier des autres.
Cela atomise la société.
Cela affaiblit les liens sociaux qui font que notre vie mérite d'être vécue.
Et dans ce néant,
ces forces violentes et intolérantes s'accroissent.
Nous sommes une société d'altruistes,
mais nous sommes gouvernés par des psychopathes.
(Applaudissements)
Mais cela n'a pas à être ainsi.
Cela n'a pas à être ainsi
car nous avons cet incroyable potentiel d'unité et d'appartenance.
Et en faisant appel à ce potentiel,
nous pouvons recouvrer ces formidables aspects de notre humanité :
notre altruisme et notre coopération.
Où il y a de l'atomisation, nous pouvons établir une vie civique florissante
avec une culture participative riche.
Où nous nous trouvons écrasés entre le marché et l’État,
nous pouvons établir une économie qui respecte les gens et la planète.
Et nous pouvons établir cette économie
autour de cette sphère remarquable et négligée :
les biens communs.
Les biens communs ne sont ni le marché ni l’État,
ni le capitalisme ni le communisme,
mais ils consistent en trois éléments principaux :
une ressource spécifique,
une communauté spécifique qui gère cette ressource
et les règles et négociations
que cette communauté développe pour la gérer.
Pensez à du haut débit communautaire,
à des coopératives énergétiques communautaires
ou à un terrain partagé pour cultiver des fruits et légumes,
ce que nous appelons jardins familiaux.
Un bien commun ne peut pas être vendu ou être cédé
et ses bénéfices sont partagés équitablement
entre les membres de la communauté.
Là où nous avons été ignorés et exploités,
nous pouvons raviver notre politique.
Nous pouvons reprendre notre démocratie des gens qui s'en sont emparés.
Nous pouvons utiliser de nouvelles règles et méthodes d'élections
pour nous assurer que le pouvoir financier
n'éclipse plus jamais le pouvoir démocratique.
(Applaudissements)
La démocratie représentative devrait être tempérée par la démocratie participative
afin que nous puissions raffiner nos choix politiques
et ce choix devrait être exercé autant que possible au niveau local.
Si quelque chose peut être décidé localement,
cela ne devrait pas être déterminé nationalement.
J'appelle cela la politique d'appartenance.
Je pense que cela peut être attrayant
auprès d'un large éventail de gens
et la raison en est que parmi les quelques rares valeurs
que la gauche et la droite partagent,
il y a le sentiment d'appartenance et la communauté.
Nous parlons peut-être de choses légèrement différentes,
mais commençons au moins avec quelques mots en commun.
Vous pouvez voir beaucoup de la politique comme étant une recherche d'appartenance.
Même les fascistes sont à la recherche d'une communauté,
quoiqu'une communauté effroyablement homogène
où tout le monde se ressemble, porte le même uniforme
et chante les mêmes slogans.
Ce que nous avons besoin de créer,
c'est une communauté fondée sur l'interconnexion de réseaux,
pas l'unification de réseaux.
Un réseau unifié réunit des gens issus d'un groupe homogène,
alors que des réseaux interconnectés
réunissent des gens issus de différents groupes.
Je suis convaincu que si nous créons
des communautés interconnectées riches et vivantes,
nous pouvons contrecarrer le désir des gens de se terrer dans la sécurité
d'une communauté homogène
se défendant contre les autres.
Pour résumer,
notre nouvelle histoire pourrait se dérouler comme suit.
Le chaos accable la contrée !
(Rires)
Causé par les forces puissantes et néfastes
des gens qui disent que la société n'existe pas,
qui nous disent que notre objectif le plus noble dans la vie
est de nous battre tels des chiens errants pour une poubelle.
Mais les héros de l'histoire, nous,
nous nous révolterons contre ce chaos.
Nous combattrons ces forces néfastes en créant des communautés
riches, stimulantes, inclusives et généreuses
et, ce faisant,
nous rétablirons l'harmonie dans la contrée.
(Applaudissements)
Que vous ayez ou non l'impression que c'est la bonne histoire,
j'espère que vous serez d'accord qu'il en faut une.
Il nous faut une nouvelle histoire de réhabilitation
qui va nous guider pour sortir du pétrin dans lequel nous sommes,
qui nous dit pourquoi nous sommes dans le pétrin
et qui nous dit comment nous sortir de ce pétrin.
Cette histoire, si elle est racontée correctement,
pénètrera les esprits des gens dans toute la sphère politique.
Notre tâche est de raconter l'histoire
qui éclaire le chemin vers un monde meilleur.
Merci.
(Applaudissements)
તમે ફસાયેલા લાગો છો
તૂટેલા આર્થિકતંત્રમાં?
એક મોડેલ જે આખા વિશ્વ ને ત્રાસ આપે છે
અને અમારા વંશના જીવનને ધમકી આપે છે?
એક તંત્ર જે અજબો લોકોને બાકાત રાખે છે
જ્યારે અકલ્પનિય સમૃદ્ધિ બનાવતી વખતે?
તે આપણને વિજેતાઓને હારનારાઓમાં ફેરવે છે,
અને પછી હારનારાઓને દોષી ઠેરાવે છે તેમના દુર્ભાગ્ય માટે?
નિયોલિબેરલિઝમમાં આપનું સ્વાગત છે,
આ ઝોમ્બી સિદ્ધાંત તે ક્યારેય મરેલું લાગતું નથી,
જોકે વ્યાપકપણે તે બદનામ થયેલ છે.
હવે તમે 2008ના નાણાકીય સંકટ માટે કલ્પના કરી હશે
નિયોલિબેરલિઝમને પતન તરફ દોરી હોત.
અંતમાં, તેની કેન્દ્રીય સુવિધાઓ ખુલ્લી પડી,
વેપાર અને નાણાં જે નિયમનકારી હતા,
જાહેર સંરક્ષણોને તોડીને,
અમને એકબીજા સાથે આત્યંતિક સ્પર્ધામાં ફેંકી રહયા છે,
તેમજ, થોડો ક્ષતિપૂર્ણ.
અને બુદ્ધિપૂર્વક, તેનું પતન થયું.
પરંતુ હજી પણ, તે આપણા જીવન પર પ્રભુત્વ ધરાવે છે.
કેમ?
સારું, હું એ જવાબ માનું છું, કે જે આપણે હજી બનાવ્યું નથી
એક નવી વાર્તા જેની સાથે તેને બદલવું.
વાર્તાઓ એ માધ્યમ છે જેના દ્વારા આપણે વિશ્વને શોધખોળ કરીએ છીએ.
તેઓ અમને તેના જટિલ અને વિરોધાભાસી સંકેતોને અર્થઘટન કરવાની મંજૂરી આપે છે.
જ્યારે આપણે કોઈ વસ્તુનો અર્થ સમજવા માંગીએ છીએ,
આપણે જે અર્થમાં શોધીએ છીએ તે વૈજ્ઞાનિક ભાવના નથી
પરંતુ વફાદારીની કથા.
જે આપણે સાંભળી રહ્યા છીએ તે રીતે પ્રતિબિંબિત કરે છે
કે આપણે માણસોની અપેક્ષા રાખીએ છીએ અને વિશ્વ વર્તે?
શું તે એક સાથે અટકી જાય છે?
તે પ્રગતિ કરે છે
એક વાર્તા તરીકે પ્રગતિ કરીશું?
હવે, આપણે કથાના પ્રાણી છીએ,
અને જો કે તથ્યો અને આંકડાઓની તાર, મહત્વપૂર્ણ તથ્યો અને આંકડાઓ છે
અને,તમે જાણો છો,હું પ્રયોગશાસ્ત્રી છું, તથ્યો અને આંકડામાં માનું છું
પરંતુ તે તથ્યો અને આકૃતિઓની કોઈ શક્તિ નથી વાર્તાને વિસ્થાપન કરવા માટે
એકમાત્ર વસ્તુ જે વાર્તાને બદલી શકે છે
એક વાર્તા છે.
તમે કોઈની વાર્તા છીનવી શકતા નથી
તેમને નવું આપ્યા વિના.
અને તે ફક્ત સામાન્ય રીતે વાર્તાઓ જ નથી કે આપણે અનુરૂપ થઈ ગયા છીએ,
પરંતુ ચોક્કસ કથાના માળખાં.
ત્યાં એક પાયાના પ્લોટ છે કે જે આપણે ફરીથી ને ફરીથી વાપરી શકીયે છીએ,
અને રાજકારણમાં કાવતરું એક મૂળ છે
જે ભારે શક્તિશાળી બન્યું,
અને હું આને "પુનઃસ્થાપન વાર્તા" કહું છું.
તે નીચે મુજબ જાય છે.
અવ્યવસ્થા જમીનને અસર કરે છે,
શક્તિશાળી અને દુષ્ટ દળો દ્વારા થાય છે
માનવતાના હિતો વિરુદ્ધ કાર્યરત છે.
પરંતુ હીરો બળવો કરશે આ અવ્યવસ્થા સામે,
તે શક્તિશાળી દળો સામે લડવા,
મતભેદ સામે તેમને ઉથલાવી નાખવું
અને જમીન માટે સંવાદિતા પુન:સ્થાપિત કરો.
તમે આ વાર્તા પહેલા સાંભળી હશે.
તે બાઇબલની વાર્તા છે.
તે "હેરી પોટરની" વાર્તા છે.
તે "લોર્ડ ઓફ ધ રિંગ્સની" વાર્તા છે.
તે "નરનીયાની " વાર્તા છે.
પણ તે વાર્તા પણ છે
કે લગભગ દરેક રાજકીય અને ધાર્મિક પરિવર્તન સાથે છે
મિલેનિયા પાછા જતા.
હકીકતમાં, આપણે ત્યાં સુધી કહી શકીએ
કે શક્તિશાળી વગર નવી પુન:સંગ્રહની વાર્તા,
રાજકીય અને ધાર્મિક પરિવર્તન
થઈ શકશે નહીં.
તે મહત્વનું છે.
લૈસેઝ-ફાઇર ઇકોનોમિક્સ પછી મહાન હતાશાને વેગ આપ્યો,
જ્હોન મેનાર્ડ કીનેસ નવું અર્થશાસ્ત્ર લખવા બેઠો,
અને તેણે જે કર્યું તે કહેવાનું હતું એક પુન:ર્સ્થાપન વાર્તા,
અને તે કંઈક આ જેવું થયું.
અવ્યવસ્થા જમીનને પીડિત કરે છે!
(હાસ્ય)
આર્થિક ચુનંદા દળો,શક્તિશાળી અને નકારાત્મક દ્વારા થાય
જેણે વિશ્વની સંપત્તિ કબજે કરી છે.
પરંતુ વાર્તાનો હીરો,
સક્ષમ રાજ્ય, આધારભૂત કામદાર વર્ગ અને મધ્યમ વર્ગના લોકો દ્વારા,
તે અવ્યવસ્થા સામે લડશે,
સંપત્તિના પુન:વિતરણ દ્વારા, તે શક્તિશાળી દળો સામે લડશે
અને ખર્ચ દ્વારા જાહેર માલ પર જાહેર નાણાં
આવક અને રોજગાર પેદા કરશે,
જમીન સાથે સંવાદિતા પુનઃસ્થાપિત.
હવે બધી સારી પુન:ર્સ્થાપન વાર્તાઓની જેમ,
રાજકીય સ્પેક્ટ્રમ પર, આ એક પડઘો પાડે છે
ડેમોક્રેટ્સ અને રિપબ્લિકન, મજૂર અને રૂઢિચુસ્તો,
ડાબે અને જમણે બધા બની ગયા, મોટે ભાગે, કેનેશિયન.
તે પછી,જ્યારે કેનેશિયનવાદ મુશ્કેલીમાં દોડી ગયો
1970 ના દાયકામાં,
નિયોલિબરલ્સ, લોકોને ગમે છે ફ્રીડ્રિચ હાયક અને મિલ્ટન ફ્રાઇડમેન,
સાથે આગળ આવ્યા તેમની નવી પુનઃસ્થાપનાની વાર્તા,
અને તે કંઈક આ જેવું થયું.
તમે ધારી ન શકો શું આવી રહ્યું છે.
(હાસ્ય)
અવ્યવસ્થા જમીનને પીડિત કરે છે!
અને દુષ્ટ બળો શક્તિશાળી દ્વારા થાય છે
સર્વોચ્ચ રાજ્યની,
જેની સામૂહિક વૃત્તિઓ સ્વતંત્રતા અને વ્યક્તિવાદને વાટવું
અને તક.
પરંતુ વાર્તાનો હીરો, ઉદ્યોગસાહસિક,
તે શક્તિશાળી દળો સામે લડશે,
રાજ્ય પાછા રોલ,
અને બનાવટ દ્વારા સંપત્તિ અને તક,
જમીન સાથે સંવાદિતા પુનઃસ્થાપિત કરો.
અને તે વાર્તા પણ ગુંજી ઉઠી રાજકીય સ્પેક્ટ્રમ પર.
રિપબ્લિકન અને ડેમોક્રેટ્સ, રૂઢિચુસ્ત અને મજૂર,
તેઓ બધા, વ્યાપકપણે, નિયોલિબરલ બન્યા.
વિરુદ્ધ વાર્તાઓ
સમાન વર્ણનાત્મક રચના સાથે.
પછી, 2008 માં,
નિયોલિબરલ વાર્તા અલગ પડી,
અને તેના વિરોધીઓ આગળ આવ્યા ...
કંઈ નહીં
કોઈ નવી પુન:ર્સ્થાપન વાર્તા નથી!
તેઓને શ્રેષ્ઠ ઓફર કરી હતી એક નીચે પાણીયુક્ત નિયોલિબેરલિઝમ હતું
અથવા માઇક્રોવેવ્ડ કીનેસિયનવાદ.
અને તેથી જ આપણે અટવાઈ ગયા છીએ.
તે નવી વાર્તા વિના,
આપણે જૂની નિષ્ફળ વાર્તા સાથે અટવાઇ ગયા છે
તે નિષ્ફળ રહે છે.
નિરાશા એ રાજ્ય છે જેમાં આપણે આવીએ છીએ
જ્યારે આપણી કલ્પના નિષ્ફળ જાય છે.
જ્યારે અમારી પાસે કોઈ વાર્તા નથી કે જે વર્તમાન સમજાવે છે
અને ભવિષ્યનું વર્ણન કરે છે,
આશા બાષ્પીભવન થાય છે.
રાજકીય નિષ્ફળતા હૃદયમાં છે
કલ્પનાની નિષ્ફળતા.
પુનઃસ્થાપન ની વાર્તા વિના
તે આપણને કહી શકે છે કે આપણે ક્યાં જવાની જરૂર છે,
કંઈ બદલાશે નહીં,
પરંતુ આવી પુન:સ્થાપનની વાર્તા સાથે,
લગભગ બધું બદલાઈ શકે છે.
વાર્તા આપણે કહેવાની જરૂર છે
શક્ય તેટલા વિશાળ લોકોની શ્રેણીમાં એક વાર્તા છે જે અપીલ કરશે
રાજકીય ખામીયુક્ત રેખાઓ ઓળંગી.
ઊંડી જરૂરિયાતો અને ઇચ્છાઓ સાથે તે ગૂંજવું જોઈએ
તે સરળ અને સુગમ હોવું જોઈએ,
અને તે વાસ્તવિકતાથી ભરેલું હોવું જોઈએ.
હવે, હું સ્વીકારું છું કે આ બધા એકજ ઉંચા ક્રમમાં અવાજ કરે છે.
પરંતુ હું માનું છુંકે પશ્ચિમી દેશોમાં,
ખરેખર આની જેમ એક વાર્તા છે
કહેવા માટે રાહ જુઓ.
છેલ્લા કેટલાક વર્ષોમાં,
ત્યાં એક તારણો રસપ્રદ રહ્યો છે
વિવિધ વિજ્ઞાનશાશાસ્ત્રમાં,
મનોવિજ્ઞાન અને માનવશાસ્ત્રમાં અને ન્યુરોસાયન્સ અને ઇવોલ્યુશનરી બાયોલોજી,
અને તેઓ બધા અમને કંઈક સુંદર આશ્રયચકિત કહે છે
પરોપકાર માટે આ વિશાળ ક્ષમતા મનુષ્યને મળ્યો છે
ખાતરી કરો કે, આપણા બધામાં થોડો સ્વાર્થ છે અને આપણી અંદર લોભ,
પરંતુ મોટાભાગના લોકોમાં, તે આપણા પ્રબળ મૂલ્યો નથી.
અને આપણે પણ બન્યા સર્વોચ્ચ સહકાર.
અમે આફ્રિકન સવાનાથી બચી ગયા,
નબળા અને ધીમી હોવા છતાં આપણા શિકારીઓ મોટાભાગના શિકાર કરતા,
એક સુંદર ક્ષમતા દ્વારા પરસ્પર સહાયમાં રોકાયેલા રહેવા માટે,
અને સહકાર આપવા વિનંતી આપણા મગજમાં સખત મહેનત કરવામાં આવી છે
કુદરતી પસંદગી દ્વારા.
આ કેન્દ્રિય છે, માનવજાત વિશેના નિર્ણાયક તથ્યો:
અમારા અદ્ભુત પરોપકાર અને સહયોગ.
પરંતુ કંઈક ખૂબ જ ખોટું થયું છે.
અવ્યવસ્થા જમીનને અસ્વસ્થ કરે છે.
(હાસ્ય)
આપણો સારા સ્વભાવ નિષ્ફળ ગયા છે અનેક દળો દ્વારા,
પરંતુ મને લાગે છે કે તેમાંથી સૌથી શક્તિશાળી પ્રબળ રાજકીય કથા છે
અમારા સમયનો,
જે આપણને કહે છે કે આપણે જીવવું જોઈએ આત્યંતિક વ્યક્તિવાદમાં
અને એકબીજા સાથે સ્પર્ધા.
તે આપણને એકબીજા સાથે લડવા દબાણ કરે છે, એકબીજાને ડરવા અને અવિશ્વાસ રાખવા.
તે સમાજને એટમાઇઝ કરે છે.
તે સામાજિક બંધનોને નબળી પાડે છે જે આપણા જીવનને જીવન જીવવા યોગ્ય બનાવે છે.
અને તે શૂન્યાવકાશમાં
આ હિંસક, અસહિષ્ણુ દળો વધવા.
આપણે પરોપકારીઓનો સમાજ છે,
પરંતુ આપણે મનોચિકિત્સકો દ્વારા સંચાલિત છીએ.
(તાળીઓ)
પરંતુ તે આના જેવું હોવું જોઈએ નહીં.
તે ખરેખર નથી કરતું,
કારણ કે આપણી પાસે આ અતુલ્ય ક્ષમતા છે એકતા અને સંબંધ માટે,
અને તે ક્ષમતાનો ઉપયોગ કરીને,
અમે તે આશ્ચર્યજનક પુન:પ્રાપ્ત કરી શકો છો આપણા માનવતાના ઘટકો:
આપણો પરોપકાર અને સહયોગ.
જ્યાં અણુકરણ છે, આપણે સમૃદ્ધ નાગરિક જીવન બનાવી શકીએ
સમૃદ્ધ સહભાગી સંસ્કૃતિ સાથે.
જ્યાં આપણે આપણી જાતને કચડી નાખેલી ગણીએ છીએ બજાર અને રાજ્ય વચ્ચે,
આપણે અર્થશાસ્ત્ર બનાવી શકીએ જે લોકો અને ગ્રહ બંનેનો આદર કરે છે.
અને આપણે આ અર્થશાસ્ત્ર બનાવી શકીએ તે મહાન અવગણના કરાયેલા ક્ષેત્રની આસપાસ,
કોમન્સ.
આ સમુદાયો ન તો બજાર છે અને ન રાજ્ય છે, મૂડીવાદ કે સામ્યવાદ,
પરંતુ તેમાં ત્રણ મુખ્ય તત્વો શામેલ છે:
ચોક્કસ સંસાધન;
ચોક્કસ સમુદાય કે સંસાધન વ્યવસ્થા કરે છે;
અને નિયમો અને વાટાઘાટો સમુદાય તેનું સંચાલન કરવા માટે વિકાસ કરે છે.
સમુદાય બ્રોડબેન્ડ વિશે વિચારો અથવા સમુદાય ઉર્જા સહકારી
અથવા વહેંચાયેલ જમીન ફળ અને શાકભાજી ઉગાડવા માટે
કે બ્રિટનમાં આપણે ફાળવણીઓ કહીએ છીએ.
સામાન્ય વેચી શકાતું નથી, તે આપી શકાય નહીં,
અને તેના ફાયદા સમાનરૂપે વહેંચાયેલા છે સમુદાયના સભ્યોમાં.
જ્યાં આપણી અવગણના કરવામાં આવી છે અને તેનું શોષણ કરવામાં આવ્યું છે,
આપણે રાજકારણને ફરી જીવંત કરી શકીએ છીએ.
આપણે લોકશાહીને પુન:સ્થાપિત કરી શકીશું તે લોકો કે જેણે તેને કબજે કરી છે.
આપણે નવા નિયમોનો ઉપયોગ કરી શકીએ છીએ અને ચૂંટણીની પદ્ધતિઓ
તે નાણાકીય શક્તિની ખાતરી કરવા માટે લોકશાહી સત્તાને ફરીથી ક્યારેય નહીં મારે.
(તાળીઓ)
પ્રતિનિધિ લોકશાહી જોઈએ સહભાગી લોકશાહી દ્વારા ગુસ્સે થવું
જેથી આપણે સુધારી શકીએ અમારી રાજકીય પસંદગીઓ,
અને તે પસંદગીનો શક્ય તેટલું સ્થાનિક સ્તરે. ઉપયોગ કરવો જોઈએ
જો કોઈ સ્થાનિક રીતે નિર્ણય કરી શકાય છે, તે રાષ્ટ્રીય સ્તરે નક્કી થવું જોઈએ નહીં.
અને હું આ બધાને રાજકારણ.સંબંધિત કરું છું
હવે, મને લાગે છે કે અપીલ કરવાની સંભાવના મળી ગયું છે
લોકોની વિશાળ શ્રેણીમાં,
અને આનું કારણ તે ખૂબ જ ઓછા મૂલ્યો વચ્ચે છે
કે બંને ડાબી અને જમણી શેર
સંબંધ અને સમુદાય છે.
અને તેમના દ્વારા થોડી અલગ વસ્તુઓ,અમે અર્થ કરી શકે છે
પરંતુ સામાન્ય ભાષામાં.ઓછામાં ઓછું આપણે શરૂ કરીએ છીએ
હકીકતમાં, તમે ખૂબ રાજકારણ જોઈ શકો છો સંબંધ ધરાવવાની શોધ છે.
ફાશીવાદીઓ પણ સમુદાયની શોધ કરે છે,
ભલે એક ડરથી સજાતીય સમુદાય
જ્યાં દરેક સમાન દેખાય છે અને સમાન ગણવેશ પહેરે છે
અને તે જ સૂત્રોચ્ચાર કરે છે.
આપણે જે બનાવવાની જરૂર છે એ બ્રિજિંગ નેટવર્ક પર આધારિત એક સમુદાય છે,
નેટવર્ક્સ બંધન નથી.
સજાતીય જૂથના લોકોને,હવે એક બંધન નેટવર્ક સાથે લાવે છે
જ્યારે વિવિધ જૂથોના લોકો. બ્રિજિંગ નેટવર્ક સાથે આવે છે
અને મારી માન્યતા છે કે જો આપણે બનાવીએ
પર્યાપ્ત સમૃદ્ધ અને વાઇબ્રેન્ટ બ્રિજિંગ સમુદાયો,
લોકો સલામતીમાં ડૂબવા માટે, અરજ નિષ્ફળ કરી શકો છો
એકસમય બંધન સમુદાયનો
પોતાને બીજા સામે બચાવ કરવો.
તેથી સારાંશમાં,
અમારી નવી વાર્તા જઈ શકે છે થોડું આના જેવું.
અવ્યવસ્થા જમીનને પીડિત કરે છે!
(હાસ્ય)
અને દુષ્ટ બળો શક્તિશાળી દ્વારા થાય છે
જે લોકો કહે છે કે સમાજ જેવી કોઈ વસ્તુ નથી,
જે અમને કહો જીવનનો અમારો સર્વોચ્ચ હેતુ
એક ડસ્ટબિન ઉપર. રખડતા કૂતરાઓની જેમ લડવાનું છે
પરંતુ વાર્તાના નાયકો, અમને,
અમે આ અવ્યવસ્થા સામે બળવો કરીશું.
શ્રીમંત મકાન દ્વારા, અમે તે બેફામ દળો સામે લડીશું
સમાવિષ્ટ અને ઉદાર સમુદાયો,
અને, આમ કરવાથી,
અમે જમીન સાથે સંપ ફરીથી સ્થાપિત કરીશું.
(તાળીઓ)
હવે તમને લાગે છે કે આ એક સાચી વાર્તા છે કે નહીં
મને આશા છે કે તમે સંમત થશો કે આપણને એકની જરૂર છે.
આપણને નવી પુન:સ્થાપનાની વાર્તાની જરૂર છે,
જે આપણને માર્ગદર્શન આપશે આપણે જે ગડબડ કરી રહ્યા છીએ તેમાંથી,
જે કહે છે કે આપણે શા માટે ગડબડીમાં છીએ અને ગડબડમાંથી કેવી રીતે બહાર નિકલવાનુ કહે.
અને તે વાર્તા, જો આપણે તેને સાચું કહીએ,
લોકોના મનમાં સંક્રમિત કરશે રાજકીય સ્પેક્ટ્રમ પર.
અમારું કાર્ય વાર્તા કહેવાનું છે જે વધુ સારા વિશ્વનો માર્ગ પ્રગટાવશે.
આભાર.
(તાળીઓ)
האם אתם חשים לכודים
במודל כלכלי מקולקל?
מודל שמותח ביקורת על עולם החי
ומאיים על חיי הצאצאים שלנו?
מודל שמדיר מיליארדי אנשים
בעוד שהוא מייצר קומץ עשיר באופן בלתי נתפס?
שממיין אותנו אל מנצחים ומפסידים,
ואז מאשים את המפסידים בביש המזל שלהם?
ברוכים הבאים לניאו-ליברליות,
השיטה הזומבית שלא מתה לעולם,
לא משנה כמה היא מוטלת בספק.
אולי תיארתם לעצמכם שהמשבר הכלכלי ב-2008
יגרום להתמוטטות של הניאו-ליברליות.
אחרי הכל, הוא חשף את המאפיינים המרכזיים שלה,
שהם ביטול רגולציות על עסקים וממון,
הריסת הגנות ציבוריות,
השלכתנו אל תחרות קיצונית אחד עם השני,
כקצת פגומים.
ואינטלקטואלית, היא אכן קרסה.
ועדיין, היא שולטת בחיינו.
מדוע?
ובכן, אני מאמין שהתשובה לכך היא שעדיין לא ייצרנו
סיפור חדש שיחליף אותה.
סיפורים הם האמצעי בעזרתו אנו מנווטים בעולם.
הם מאפשרים לנו לפרש את האותות המורכבים והסותרים שלו.
כשאנו רוצים להבין משהו,
איננו מחפשים אחר הסבר מדעי
אלא אחרי נאמנות סיפורית.
האם מה שאנו שומעים משקף את הדרך
בה אנו מצפים מבני-האדם והעולם לנהוג?
האם זה מחזיק מים?
האם הוא מתפתח
כמו שסיפור צריך להתפתח?
אנחנו יצורים של נרטיבים,
ומחרוזת של עובדות ומספרים, לא משנה כמה חשובים הם --
ואתם יודעים, אני אמפיריציסט, אני מאמין בעובדות ומספרים --
אבל לעובדות ולמספרים הללו אין שום כוח להחליף סיפור משכנע.
הדבר היחיד שיכול להחליף סיפור
הוא סיפור.
לא ניתן לקחת ממישהו סיפור
מבלי לספק לו אחד חדש.
ואלו לא רק סיפורים באופן כללי שאנו מכווננים אליהם,
אלא מבנים סיפוריים מסויימים.
ישנן כמה עלילות בסיסיות שאנו משתמשים בהן שוב ושוב,
ובפוליטיקה יש עלילה בסיסית אחת
שמתגלה להיות חזקה בצורה אדירה,
ואני קורא לה "סיפור השיקום".
הוא הולך ככה.
אי-סדר פוגע בארץ,
הנגרם על-ידי כוחות חזקים ומרושעים
שעובדים נגד האינטרסים של האנושות.
אבל הגיבור ימרוד באי-הסדר,
ילחם בכוחות החזקים,
יביס אותם נגד כל הסיכויים
וישיב הרמוניה לארץ.
שמעתם את הסיפור הזה בעבר.
זהו סיפור התנ"ך.
זה הסיפור של "הארי פוטר".
הסיפור של "שר הטבעות".
הסיפור של "נרניה".
אבל זהו גם הסיפור
שמלווה כמעט כל שינוי פוליטי ודתי
בן אלף שנה.
למעשה, אנו יכולים להרחיב ולומר
שלולא סיפור שיקום רב-עוצמה,
שינוי פוליטי ודתי
עלול לא לקרות.
הוא עד כדי כך חשוב.
אחרי שכלכלת ה"לייז-פייר" הובילה לשפל הגדול,
ג'ון מיינרד קיינס ישב לכתוב כלכלה חדשה,
ומה שהוא עשה היה לספר סיפור שיקום,
והוא הלך בערך ככה.
אי-סדר פוגע בארץ!
(צחוק)
הנגרם על-ידי כוחות חזקים ומרושעים של אליטה כלכלית
שלכדה את העושר העולמי.
אבל הגיבור של הסיפור,
המדינה המתירנית, שנתמכת על-ידי אנשי מעמד הפועלים ומעמד הביניים,
תתחרה באי-הסדר,
תילחם בכוחות החזקים הללו באמצעות חלוקה מחודשת של הון,
ובעזרת בזבוז כספי הציבור על טובין ציבוריים
תיצור הכנסה ומשרות,
ותשיב הרמוניה לארץ.
עכשיו, כמו כל סיפור שיקום טוב,
הסיפור הזה הדהד לאורך כל הספקטרום הפוליטי.
דמוקרטים ורפובליקנים, הלייבור והשמרנים,
שמאל וימין, כולם נהיו קיינסיאנים.
ואז, כשהקיינסיאניות נתקלה במשבר
בשנות ה-70,
הניאו-ליברליים, אנשים כמו פרידריך הייק ומילטון פרידמן,
הגיחו לעולם עם סיפור השיקום החדש שלהם,
והוא הלך בערך כך.
לא תנחשו מה עומד להגיע.
(צחוק)
אי-סדר פוגע בארץ!
הנגרם על-ידי כוחות חזקים ומרושעים
של המדינה האדירה,
שהנטיות לקולקטיביות שלה רמסה את החופש, האינדיבידואליזם
ואת ההזדמנות.
אבל הגיבור של הסיפור, היזם,
ילחם בכוחות החזקים הללו,
יהדוף את המדינה
ובאמצעות יצירת עושר והזדמנות,
ישיב הרמוניה לארץ.
והסיפור הזה הדהד גם כן לרוחב הספקטרום הפוליטי.
רפובליקנים ודמוקרטים, הלייבור והשמרנים,
כולם הפכו להיות ניאו-ליברליים, בגדול.
סיפורים מנוגדים
עם מבנה סיפורי זהה.
ואז, ב-2008,
סיפור הניאו-ליברליזם התפרק,
והמתחרים שלו הגיחו לעולם עם...
כלום.
שום סיפור שיקום חדש!
הדבר הטוב ביותר שיכלו להציע היה ניאו-ליברליזם מהול
או קיינסיאניות מחוממת במיקרוגל.
וזו הסיבה שאנו תקועים.
ללא סיפור חדש
אנו תקועים עם הסיפור הכושל הישן
שממשיך להיכשל.
יאוש הוא המצב שאנו נופלים אליו
כשהדמיון שלנו נכשל.
כשאין לנו אף סיפור המסביר את ההווה
ומתאר את העתיד,
התקווה מתנדפת.
כישלון פוליטי הוא בליבו
כישלון של דמיון.
ללא סיפור שיקום
שאומר לנו לאן אנו צריכים ללכת
שום דבר לא הולך להשתנות,
אבל עם סיפור שיקום שכזה,
כמעט הכל יכול להשתנות.
הסיפור שאנו צריכים לספר
הוא סיפור שחייב למשוך מנעד אנשים רחב ככל האפשר,
חוצה קווי שבר פוליטים.
עליו להדהד עם צרכים ורצונות עמוקים.
הוא אמור להיות פשוט וברור,
ומחובר למציאות.
עכשיו, אני מודה שכל זה נשמע כמו דרישה מוגזמת.
אבל אני מאמין שבמדינות מערביות
ישנו באמת סיפור כזה
שמחכה להתגלות.
לאורך השנים האחרונות
הייתה התכנסות מרתקת של ממצאים
בכמה תחומי מדע שונים,
בפסיכולוגיה ואנתרופולוגיה ומדעי המוח וביולוגיה אבולוציונית,
וכולם מגלים לנו משהו די מדהים:
שלבני-האדם יש קבולת ענקית לזוּלָתָנוּת.
ברור, לכולנו יש מעט אנוכיות וחמדנות בתוכנו,
אבל, אצל רובנו, אלו לא הערכים הדומיננטים שלנו.
ובנוסף מסתבר שאנחנו משתפי פעולה עליונים.
שרדנו את הסוואנות האפריקאיות,
על-אף שאנחנו חלשים ואיטיים יותר מהטורפים ומהטרף שלנו,
בזכות יכולת מדהימה לעסוק בעזרה הדדית,
והדחף שלנו לשתף פעולה מחווט במוחנו
באמצעות הברירה הטבעית.
אלו העובדות המרכזיות על המין-האנושי:
הזוּלָתָנוּת ושיתוף הפעולה.
אבל משהו השתבש לגמרי.
אי-סדר פוגע בארץ.
(צחוק)
הטבע הטוב שלנו סוכל על-ידי כמה כוחות,
אבל אני חושב שהחזק מכולם הוא הסיפור הפוליטי הדומיננטי
של זמננו,
שאומר לנו שאנו צריכים לחיות באינדיבידואליזם קיצוני
ולהתחרות אחד בשני.
הוא דחוף אותנו להלחם זה בזה, לפחד ולא לבטוח באחר.
הוא מפרק את החברה לחלקיקים.
הוא מחליש את הקשרים החברתיים שהופכים את החיים שלנו לשווים לחיות.
ולתוך הריק הזה
גדלים כוחות אלימים ולא סבלניים.
אנחנו חברה של אלטרואיסטים,
אבל אנו נשלטים על-ידי פסיכופטים.
(מחיאות כפיים)
אבל זה לא חייב להיות כך.
זה באמת לא חייב,
מכיוון שיש לנו את הקיבולת המדהימה הזו לתחושה של קרבה ושייכות,
ובאמצעות קריאה לקיבולת הזו
אנו יכולים לשקם את הרכיבים המדהימים הללו של האנושיות שלנו:
זולתנות ושיתוף פעולה.
היכן שיש הפרדה לחלקיקים אנו יכולים לבנות חיים אזרחיים משגשגים
עם תרבות שיתופית עשירה.
כאשר אנו מוצאים עצמינו מעוכים בין שוק ומדינה,
אנו יכולים לבנות כלכלה המכבדת גם את האנשים וגם את כדור-הארץ.
ואנחנו יכולים ליצור כלכלה סביב התחום המוזנח
המון העם.
המון העם אינו שוק ולא מדינה, לא קפיטליזם ולא קומוניזם,
אלא הוא בעל שלושה מאפיינים עיקריים:
משאב מסויים;
קהילה מסויימת שמנהלת את המשאב הזה;
והחוקים והמשא ומתן שהקהילה מפתחת על-מנת לנהל אותו.
חשבו על קהילת פס רחב או אגודה שיתופית לאנרגיה קהילתית,
או האדמה המשותפת לגידול פירות וירקות
שבבריטניה אנו מכנים אותה גינה קהילתית.
פשוט העם אינו יכול להמכר, הוא אינו יכול להינתן,
והרווחים שלו מתחלקים באופן שווה בין כל חברי הקהילה.
היכן שאנו שקופים ומנוצלים,
אנו יכולים להחיות את הפוליטיקה שלנו.
אנו יכולים להחזיר את הדמוקרטיה מהאנשים שלכדו אותה.
אנו יכולים להשתמש בחוקים ושיטות חדשים לבחירות,
על-מנת לוודא שכוח כלכלי לעולם לא גובר על כוח דמוקרטי שוב.
(מחיאות כפיים)
דמוקרטיה ייצוגית צריכה להתמתן על-ידי דמוקרטיה השתתפותית
כדי שנוכל ללטש את ההחלטות הפוליטיות שלנו,
והבחירות הללו צריכות להיות מתורגלות ברמה המקומית כמה שניתן.
אם ניתן להחליט משהו ברמה המקומית, הוא לא צריך להקבע ברמה כלל-ארצית.
ואני קורא לכל זה פוליטיקת השייכות.
עכשיו, אני חושב שיש לזה את הפוטנציאל לפנות
למנעד די רחב של אנשים,
והסיבה לכך היא שבין הערכים הבודדים
שהשמאל והימין חולקים
הם השייכות והקהילה.
ויכול להיות שאנו מפרשים אותם מעט אחרת,
אך לפחות אנו מתחילים מאיזושהי שפה משותפת.
למעשה, אתם יכולים לראות המון פוליטיקות כחיפוש אחר שייכות.
אפילו פאשיסטים מחפשים קהילה,
אם כי, באופן מפחיד, קהילה הומוגנית
היכן שכולם נראים אותו הדבר ולובשים את אותם המדים
ומדקלמים את אותן הסיסמאות.
מה שאנחנו צריכים ליצור היא חברה המושתתת על גישור רשתות,
לא קישור רשתות.
קישור רשתות מקרבת בין אנשים בקבוצה הומוגנית,
בעוד שגישור רשתות מקרבת בין אנשים מקבוצות שונות.
ואני מאמין שאנו יכולים ליצור
קהילות מגושרות ומספיק עשירות ותוססות,
אנו יכולים לסכל את הדחף של אנשים להתחפר אל תוך הביטחון
של חברה הומוגנית מקושרת
ולהגן על עצמם מפני האחר.
לסיכום,
הסיפור החדש שלנו יכול ללכת ככה:
אי-סדר פוגע בארץ!
(צחוק)
הנגרם על-ידי כוחות חזקים ומרושעים
של אנשים האומרים שאין דבר כזה חברה,
שאומרים לנו שהמטרה העליונה בחיים
היא להילחם כמו כלבים תועים על פח אשפה.
אבל הגיבורים של הסיפור, אנחנו,
נמרוד באי-הסדר.
אנו נלחם בכוחות המרושעים הללו על-ידי בניית קהילות עשירות, מרתקות,
כוללות ונדיבות,
בעצם עשייתנו זאת,
נשיב הרמוניה לארץ.
(מחיאות כפיים)
כעת, בין אם אתם מרגישים שזהו הסיפור הנכון ובין אם לא,
אני מקווה שאתם מסכימים שאנו זקוקים לאחד.
אנו צריכים סיפור שיקום חדש,
שידריך אותנו מחוץ לבלגן שאנו נמצאים בו,
שיאמר לנו למה אנחנו בבלגן הזה ואיך לצאת ממנו.
והסיפור הזה, אם נספר אותו נכון,
ישפיע על דעות האנשים לרוחב כל הספקטרום הפוליטי.
המשימה שלנו היא לספר את הסיפור שמאיר את הדרך אל עולם טוב יותר.
תודה רבה.
(מחיאות כפיים)
Osjećate li se zarobljenima
u urušenom ekonomskom modelu?
Modelu koji uništava živi svijet
i prijeti životima naših potomaka?
Modelu koji isključuje milijarde ljudi,
istodobno čineći šačicu nezamislivo bogatima?
Koji nas svrstava u pobjednike i gubitnike,
a zatim krivi gubitnike za njihovu nesreću?
Dobrodošli u neoliberalizam,
zombijevsko učenje koje nikako da izumre,
koliko god detaljno bilo raskrinkavano.
Možda ste zamišljali kako će financijska kriza 2008. godine
dovesti do kraha neoliberalizma.
Konačno, pokazao je kako su njegove glavne osobine,
a to su deregulacija biznisa i financiranja,
odstranjivanje javnih zaštita,
tjeranje ljudi u ekstremno međusobno natjecanje,
pa, recimo, malo manjkave.
Intelektualno se doista jest srušio.
Ali i dalje upravlja našim životima.
Zašto?
Mislim da je odgovor da još nismo proizveli
novu priču kojom bismo ga zamijenili.
Priče su sredstva kojima se krećemo kroz svijet.
One nam omogućuju da tumačimo kompleksne i kontradiktorne znakove.
Ako želimo naći smisao nečega,
smisao koji tražimo nije znanstveni smisao,
nego vjerodostojnost priče.
Odražava li ono što čujemo način
na koji očekujemo da se ljudi i svijet ponašaju?
Da li je to dosljedno?
Napreduje li onako
kako bi priča trebala napredovati?
Mi smo narativna stvorenja,
a niz činjenica i brojki, koliko god činjenice i brojke bile važne,
znate, ja sam empiričar, ja vjerujem u činjenice i brojke,
ali one nemaju moć da nadomjeste uvjerljivu priču.
Jedina stvar koja može zamijeniti priču
jest priča.
Ne možete nekome oduzeti priču
a da mu ne ponudite novu.
A nisu samo priče općenito ono na što smo navikli,
već i određene narativne strukture.
Postoji određen broj osnovnih zapleta koje uvijek iznova koristimo,
a u politici postoji jedan osnovni zaplet
koji se pokazuje iznimno moćnim,
zovem ga "priča o obnovi".
Ide ovako.
Nered zahvaća zemlju,
uzrokovan moćnim i zlim silama
koje rade protiv interesa čovječanstva.
Ali junak će se pobuniti protiv tog nereda,
boriti se protiv tih moćnih sila,
pobijediti ih usprkos svemu
i obnoviti sklad zemlje.
Čuli ste već tu priču.
To je Biblija.
To je Harry Potter.
To je Gospodar prstenova.
To je Narnija.
Ali to je također
priča koja je pratila gotovo svaku političku i vjersku transformaciju
već tisućljećima unatrag.
Zapravo, možemo tvrditi
da bez moćne nove priče o obnovi,
nijedna politička ili vjerska transformacija
ne bi se možda mogla dogoditi.
Toliko je važna priča.
Nakon što je "laissez-faire" ekonomija dovela do Velike depresije,
John Maynard Keynes sjeo je i napisao novu ekonomiju,
učinio je to pričajući priču o obnovi,
a ona je išla otprilike ovako:
Nered zahvaća zemlju!
(Smijeh)
Izazivaju ga moćne i zle sile ekonomske elite,
koje su zarobile bogatstvo svijeta.
Ali junak priče,
sposobna država, koju podržavaju radnička i srednja klasa,
suprotstavit će se tom neredu,
oduprijet će se tim moćnim silama preraspodjelom bogatstva,
a putem trošenja javnog novca na javnu dobrobit
stvorit će dohodak i radna mjesta,
obnavljajući sklad zemlje.
Baš poput svake dobre priče o obnovi,
ova je odjeknula širom političkog spektra.
Demokrati i republikanci, laburisti i konzervativci,
lijevi i desni, svi su, u širem smislu, postali Keynesijanci.
A onda, kada je Keynesijanizam zapao u probleme
1970-ih godina,
neoliberalisti, ljudi poput Friedricha Hayeka i Miltona Friedmana,
pojavili su se sa svojom novom pričom o obnovi,
a ona je išla otprilike ovako:
- nikada nećete pogoditi što slijedi -
(Smijeh)
Nered zahvaća zemlju!
Uzrokuju ga moćne i zle sile
svemoćne države,
čije težnje za kolektivizacijom slamaju slobodu, individualnost
i prilike.
Ali junak priče, poduzetnik,
suprotstavit će se tim moćnim silama,
reducirati državu,
i stvaranjem bogatstva i prilika
vratiti sklad zemlji.
I ova priča je odjeknula diljem političkog spektra.
Republikanci i demokrati, konzervativci i laburisti,
svi su postali, u širem smislu, neoliberali.
Suprotne priče
s istom narativnom strukturom.
Zatim, 2008. godine,
neoliberalna priča se raspala,
a njezini protivnici donijeli su nam...
ništa.
Nema nove priče o obnovi!
Sve što su mogli ponuditi bio je razvodnjeni neoliberalizam
ili podgrijani Keynesijanizam.
I zato smo zapeli.
Bez te nove priče,
zapeli smo u staroj propaloj priči
koja i dalje propada.
Očaj je stanje u koje padamo
kada naša mašta zakaže.
Kada nemamo priču koja objašnjava sadašnjost
i opisuje budućnost,
nada iščezava.
Politički neuspjeh je u suštini
neuspjeh mašte.
Bez priče o obnovi,
koja nam može reći kamo trebamo ići,
ništa se neće promijeniti.
No, s takvom pričom o obnovi
gotovo sve se može promijeniti.
Priča koju trebamo ispričati
je priča koja će doprijeti do što većeg broja ljudi,
prelazeći političke razdjelnice.
Ona treba oslikavati naše duboke potrebe i čežnje.
Mora biti jednostavna i razumljiva
i mora biti utemeljena na stvarnosti.
Priznajem da sve ovo zvuči malo previše zahtjevno.
Ali vjerujem da u zapadnim zemljama
zapravo postoji takva priča
koja čeka da bude ispričana.
Tijekom zadnjih nekoliko godina,
došlo je da zapanjujućeg gomilanja otkrića
u nekoliko različitih znanosti,
u psihologiji i antropologiji, u neuroznanosti i evolucijskoj biologiji,
i sve one nam govore nešto prilično zadivljujuće:
da ljudska bića imaju ogromnu sposobnost za altruizam.
Naravno, svi imamo pomalo sebičnosti i pohlepe u sebi,
ali kod većine ljudi to nisu prevladavajuće vrijednosti.
Pokazalo se i da smo izvrsni suradnici.
Preživjeli smo afričke savane,
unatoč tome što smo bili slabiji i sporiji od predatora i većine našeg plijena,
pomoću iznimne sposobnosti da se upustimo u međusobno pomaganje.
A ta potreba za suradnjom ugrađena je u naše umove
putem prirodne selekcije.
To su središnje, presudne činjenice o ljudskoj vrsti:
naš nevjerojatan altruizam i suradnja.
Ali nešto je pošlo jako po zlu:
Nered zahvaća zemlju.
(Smijeh)
Naša dobra priroda prigušena je različitim silama,
ali mislim da je najjača od njih prevladavajući politički narativ
našeg vremena,
koji nam govori kako bismo trebali živjeti u ekstremnom individualizmu
i međusobnom natjecanju.
Tjera nas da se borimo jedni protiv drugih, da se bojimo i ne vjerujemo jedni drugima.
Rascjepkava naše društvo.
Oslabljuje društvene veze koje čine naš život vrijednim življenja.
A u tom vakuumu
rastu te nasilne, netrpeljive sile.
Mi jesmo društvo altruista,
ali nama upravljaju psihopati.
(Pljesak)
Ali ne mora biti tako.
Doista ne mora
jer imamo tu nevjerojatnu sposobnost za zajedništvo i pripadanje,
i prizivanjem te sposobnosti,
možemo povratiti te sjajne osobine naše ljudskosti:
naš altruizam i suradnju.
Tamo gdje je rascjepkanost, možemo izgraditi bogat građanski život
bogate kulture sudjelovanja.
Ondje gdje smo se našli pritiješnjeni između tržišta i države,
možemo izgraditi ekonomiju koja poštuje i ljude i planet.
I možemo izgraditi tu ekonomiju oko te velike zanemarene sfere,
zajedničkog ili javnog dobra.
Zajedničko dobro nije ni tržište niti država, ni kapitalizam niti komunizam,
već se sastoji od tri glavna elementa:
određeni resurs,
određena zajednica koja upravlja tim resursom
te pravila i dogovori koje zajednica donosi kako bi upravljala njime.
Sjetite se javnog širokopojasnog interneta ili lokalnih energetskih zadruga,
ili zajedničkog zemljišta za uzgoj voća i povrća
koje u Britaniji zovemo alokacije - dodijeljene parcele.
Zajedničko dobro se ne može prodati, ne može se pokloniti,
a njegove dobrobiti se ravnomjerno dijele između članova zajednice.
Ondje gdje smo ignorirani i iskorištavani,
možemo oživjeti našu politiku.
Možemo povratiti demokraciju od ljudi koji su je zarobili.
Možemo koristiti nova pravila i metode izbora
kako bismo osigurali da financijska moć više nikada ne nadjača demokratsku moć.
(Pljesak)
Zastupnička demokracija treba biti obogaćena participatornom demokracijom
kako bismo poboljšali naše političke izbore.
A taj izbor treba ostvarivati što je više moguće na lokalnoj razini.
Ono o čemu se može odlučivati lokalno, ne bi se smjelo određivati nacionalno.
Sve to ja nazivam politikom pripadanja.
Mislim da ona ima mogućnost doprijeti
do širokog raspona ljudi.
A razlog za to je da su među onim malobrojnim vrijednostima,
koje dijele i ljevičari i desničari,
pripadanje i zajednica.
Pod tim možemo podrazumijevati pomalo različite stvari,
ali barem započinjemo od nekog zajedničkog jezika.
Zapravo, mnoge politike možemo promatrati kao potragu za pripadnošću.
Čak i fašisti teže zajednici,
doduše zastrašujuće homogenoj zajednici
gdje svatko izgleda jednako, nosi istu uniformu
i pjevuši iste slogane.
Trebamo stvoriti zajednicu zasnovanu na mrežama koje premošćuju,
a ne mrežama koje vezuju.
Mreža koja vezuje okuplja ljude iz homogene skupine,
dok mreža koja premošćuje okuplja ljude iz različitih skupina.
Vjerujem, ako stvorimo
dovoljno bogate i živahne zajednice koje premošćuju,
možemo odvratiti ljude od ukopavanja u sigurnost
homogene vezivne zajednice
koja se brani od svih ostalih.
Sažetak naše nove priče
mogao bi ići ovako:
Nered zahvaća zemlju!
(Smijeh)
Izazvan moćnim i zlim silama
ljudi koji tvrde da ne postoji društvo,
koji tvrde da je naša najviša svrha u životu
boriti se poput pasa lutalica oko kante za smeće.
Ali junaci priče, mi,
oduprijet ćemo se tom neredu.
Odbit ćemo te zle sile gradeći
bogate, poduzetne, uključive i velikodušne zajednice,
i čineći to
povratit ćemo sklad zemlji.
(Pljesak)
Bez obzira mislite li da je ovo ona prava priča,
nadam se da ćete se složiti da nam je priča potrebna.
Trebamo novu priču o obnovi,
koja će nas izvesti iz nereda u kojem se nalazimo,
koja će nam reći zašto smo u neredu i kako da se izvučemo iz njega.
A ta priča, ako je ispričamo na pravi način,
zarazit će umove ljudi cijelog političkog spektra.
Naš zadatak je ispričati priču koja rasvjetljava put ka boljem svijetu.
Hvala.
(Pljesak)
Úgy érzik,
hogy rossz gazdasági modell csapdájában vergődnek?
Amely tönkreteszi élővilágunkat,
és utódaink életét veszélyezteti?
Amely milliárdnyi embert taszít ki,
s közben maroknyi embert elképzelhetetlenül gazdaggá tesz.
Amely győztesekre és vesztesekre oszt minket,
aztán balsorsukért a veszteseket hibáztatja?
Üdvözlöm önöket a neoliberalizmusban,
a láthatólag örök életű zombi doktrínában,
bármennyire lejáratódott is.
Azt képzelhették volna, hogy a 2008-as pénzügyi válság
a neoliberalizmus összeomlásához vezethetett volna.
Ám ehelyett rávilágított lényegi vonására:
az üzleti és pénzügyi szabályozottság csökkenésére,
az állami védelem leépítésére,
hogy kiélezett versenyre késztet bennünket egymással,
szóval, vannak némi hibái.
Viszont intellektuálisan összeomlott.
De még mindig uralja életünket.
Miért?
Azt hiszem, erre a válasz,
hogy helyette még nem találtunk ki új történetet.
A világban történetekkel szoktunk eligazodni.
Segítségükkel értelmezzük a sokrétű és ellentmondásos jeleket.
Amikor értelmet akarunk adni valaminek,
nem tudományos értelmet keresünk,
hanem a történet hitelességét.
Amit hallunk, tükrözi-e azt,
amit az emberek és a világ viselkedésétől elvárunk?
Összefér?
Úgy fejlődik,
ahogy a történetnek fejlődnie kell?
Mind narratíva teremtményei vagyunk,
és tények s számok láncolata, bármilyen fontosak legyenek is, –
empirista vagyok, tényeknek és számoknak hiszek, –
de a tényeknek s számoknak nincs hatalmuk meggyőző történet helyébe lépniük.
Egy történet helyébe
csak egy másik történet léphet.
Senkit sem foszthatunk meg a történetétől,
csak ha másikat nyújtunk helyette.
Nemcsak általában történeteket, melyekre már rá vagyunk hangolódva,
hanem konkrét narratív szerkezeteket.
Van jó pár alapsztori, amelyeket minduntalan használunk.
A politikában egy alapsztori van,
amely elképesztően hatásos,
ez pedig a "helyreállító történet".
A következőképpen működik.
Az emberiség érdekei ellen fellépő
hatalmas és gonosz erők hatására
súlyos csapás éri a földet.
Ám a hős felkel ellene,
megküzd a hatalmas erőkkel,
esélytelensége dacára legyőzi őket,
és helyreállítja a föld harmóniáját.
Hallották már ezt a történetet.
Bibliai történet.
Harry Potter története.
A Gyűrűk ura története.
A Narnia krónikái.
De ez a történet végigkísért
majd minden politikai és vallási átalakulást
évezredekre visszamenőleg.
Megkockáztathatjuk,
hogy új helyreállító történet nélkül
egyetlen politikai és vallási átalakulás
sem mehetne végbe.
Ennyire lényeges.
A nagy gazdasági világválságot kiváltó laissez-faire közgazdaság korszaka után
John Maynard Keynes új gazdaságtant írt,
és helyreállító történetet mesélt.
Körülbelül így hangzott.
Súlyos csapás éri a földet.
(Nevetés)
A gazdasági elit hatalmas és gonosz erői
megkaparintották a világ vagyonát.
De a történet hőse,
a munkásosztály és középosztály támogatta hatékony állam
megküzd a bajjal,
a gazdagságuk újraosztásával
és a közpénzek közjóra költésével megvív velük,
jövedelmet és munkahelyeket teremtve
helyreállítja a föld harmóniáját.
Mint minden jó helyreállító történet,
ez is végigvisszhangzott a politikai spektrumon.
Demokraták és republikánusok, munkáspártiak és konzervatívok,
baloldaliak és jobboldaliak széles értelemben vett keynesianisták lettek.
Amikor a keynesianizmus
az 1970-es években válságba került,
a neoliberálisok, pl. Friedrich Hayek és Milton Friedman,
új helyreállító történettel rukkoltak elő.
Körülbelül így hangzott.
Úgysem találják el, mi jön most.
(Nevetés)
Súlyos csapás éri a földet.
A túlhatalmú állam hatalmas és gonosz erői
kollektivizáló tendenciájukkal
fölmorzsolják a gazdaságban a szabadságot,
individualizmust és a lehetőségeket.
Ám a történet hőse, a vállalkozó,
megküzd a hatalmas erőkkel,
visszaszorítja az államot,
gazdagság és lehetőségek megteremtésével
helyreállítja a föld harmóniáját.
E történet is végigvisszhangzott a politikai spektrumon.
Demokraták és republikánusok, konzervatívok és munkáspártiak,
széles értelemben véve neoliberálisok lettek.
Egymásnak homlokegyenest ellentmondó,
de azonos narratív szerkezetű történetek.
Aztán 2008-ban
a neoliberális sztori darabjaira hullott,
és ellenzői előjöttek a...
semmivel.
Nincs új helyreállító történet!
Legjobbként csak a fölvizezett neoliberalizmust
vagy a megmikrózott keynesianizmust ajánlgatták.
Ezért feneklettünk meg.
Új történet nélkül
a kudarcot vallott régi sztoriba vagyunk beleragadva,
amely továbbra is hamis.
Kétségbe esünk,
mikor képzelőtehetségünk cserben hagy.
Mikor nincs sztorink a jelen magyarázatára
és a jövő leírására,
a remény szertefoszlik.
A politikai kudarc alapjában véve
a képzelőtehetség kudarca.
Helyreállító történet nélkül,
amely megszabhatná a követendő irányt,
semmi sem fog változni,
de ilyen helyreállító történettel
majdnem minden megváltozhat.
Olyan történetet kell elmondanunk,
amely az emberek lehető legszélesebb köréhez folyamodik,
átlépi a politikai törésvonalakat.
Tükröznie kell a mélyreható igényeket és vágyakat.
Egyszerűnek és érthetőnek kell lennie,
és a valóságon kell alapulnia.
Elismerem, hogy nehéz feladatnak hangzik.
De meggyőződésem,
hogy a nyugati népeknek van ilyen,
csupán elmondásra váró történetük.
Az utóbbi évek alatt
a fölfedezések elképesztő módon
egyfelé mutatnak sok tudományágban:
a pszichológiában, az idegtudományban, régészetben és a fejlődésbiológiában,
és mindegyikük valami elképesztőt közöl:
az emberi lényben megvan az önzetlenség hatalmas képessége.
Biztos, hogy mindannyiunkban van egy kis önzés és kapzsiság,
de legtöbbünk nem ezt vallja uralkodó értékének.
Sőt, páratlan együttműködőnek is bizonyulunk.
Túléltük az afrikai szavannákat,
noha gyengébbek és lassabbak vagyunk a ragadozóknál és legtöbb zsákmányunknál,
tanúságot téve egymás iránti bámulatos segítőkészségünkről,
és az együttműködés parancsa
a természetes kiválasztódással agyunkba vésődött.
Ezek az alapvető és sorsdöntő tények az emberiségről:
bámulatos önzetlenségünk és együttműködési készségünk.
De valami szörnyű dolog történik.
Súlyos csapás éri a földet.
(Nevetés)
Jó természetünk megnyilvánulását számos erő akadályozza,
de korunkra legjellemzőbb,
uralkodó politikai narratíva azt sugallja,
hogy szélsőséges individualizmusban
és egymással való versenyben kell élnünk.
Egymással való harcba, egymástól való félelembe és bizalmatlanságba hajszol.
Atomizálja a társadalmat.
Gyengíti a társadalmi kötődéseket, amelyek kedvéért pedig élni érdemes.
Ebbe a légüres térbe nőnek bele
ezek a kegyetlen, érzéketlen erők.
Önzetlenek társadalma vagyunk,
de pszichopaták kormányoznak minket.
(Taps)
De nem kéne ennek így lennie.
Tényleg nem,
mert elképesztő a képességünk a valahová tartozásra és az összetartozásra.
E képességünk mozgósításával
helyreállíthatjuk emberiességünk csodálatos alkotóelemeit:
önzetlenségünket és együttműködési készségünket.
Atomizáltság helyébe gazdag részvételen alapuló kultúrájú
virágzó polgári létet építhetünk.
Ahelyett, hogy a piac és az állam közt őrlődnénk,
az embert és a bolygót is tisztelő közgazdaságot hozhatunk létre.
Közgazdaságot teremthetünk az óriási elhanyagolt terület,
a köztulajdon köré.
A köztulajdon sem piaci, sem állami, nem kapitalizmus és nem kommunizmus,
hanem három fő elemből áll:
bizonyos forrás,
a forrást kezelő bizonyos közösség
a közösség által a források kezelésére kialakított szabályok és alkuk.
Gondoljunk a közösségi szélessávra vagy a közösségi energiaszövetkezetekre,
vagy a gyümölcs- és zöldségtermesztésre használt közös földekre,
melyet a britek konyhakertnek hívnak.
A köztulajdon nem adható el, nem ajándékozható el,
jótéteményeit a közösség tagjai egyenlő mértékben élvezik.
Ahol semmibe vettek és kizsákmányoltak minket,
felvirágoztathatjuk politikánkat.
Visszaszerezhetjük a demokráciát azoktól, akik elorozták tőlünk.
Új választási szabályokat és módszereket alkalmazhatunk,
hogy pénzügyi hatalom ne játszhassa ki ellenünk a demokratikus hatalmat.
(Taps)
A képviseleti demokráciát részvételi demokráciával kell mérsékelni,
hogy politikai döntéseinket finomíthassuk,
és minél inkább helyben dönthessünk.
Ha valamiről helyben dönthetünk, azt nem szabad országosan megszabni.
Ezt az odatartozás politikájának hívom.
Úgy vélem, ebben megvan a lehetőség,
hogy széles körhöz szóljon,
és ennek oka,
hogy a bal- és jobboldal kevés közös értéke között
az odatartozás és a közösség szerepel.
Talán kissé másként értelmezzük őket,
de legalább közös nyelven kezdjük.
Sok politika az odatartozást keresi.
Még a fasiszták is közösséget keresnek,
jóllehet ijesztően homogént,
amelyben mindenki ugyanúgy néz ki, ugyanazt az egyenruhát hordja,
és ugyanazokat a jelszavakat szajkózza.
Áthidaló hálózatokon alapuló közösségre,
és nem köteléken alapuló közösségre van szükség.
A köteléken alapuló hálózat csupán homogén csoport tagjait köti össze,
míg az áthidaló hálózat más-más csoportok tagjait fogja össze.
Hiszem, hogy ha elég gazdag
s élénk áthidaló hálózatokat hozunk létre,
meggátolhatjuk, hogy az emberek
homogén köteléken alapuló közösségbe ássák be magukat
az egymástól való védelem reményében.
Összegezve:
új történetünk valami ilyesmi lehet.
Súlyos csapás éri a földet.
(Nevetés)
Hatalmas és gonosz emberi erők,
amelyek azt hajtogatják, hogy társadalom nem létezik,
azt mondogatják, hogy legfőbb életcélunk a küzdelem,
mint ahogy kóbor ebek harcolnak szemetesedény körül.
Ám a történet hősei: mi,
felkelünk ellene.
Úgy küzdünk a gonosz erők ellen, hogy gazdag, vonzó, befogadó
és nagylelkű közösségeket építünk,
és íly módon
újra megteremtjük a föld harmóniáját.
(Taps)
Akár helyesnek vagy helytelennek tartják ezt a történetet, remélem,
egyetértünk, hogy szükségünk van rá.
Új helyreállító történet kell,
amely kivezet bennünket a zűrzavarból,
amely megmondja, miért vagyunk benne, és azt is, hogyan evickéljünk ki belőle.
Amennyiben helyesen meséljük el,
megfertőzi a politikai spektrum minden részében helyet foglalók elméjét.
A dolgunk: jobb jövő felé vezető utat megvilágító történetet mesélni.
Köszönöm.
(Taps)
Vi sentite intrappolati
in un modello economico corrotto?
Un modello che sta distruggendo il mondo
e minaccia la vita dei nostri discendenti?
Un modello che esclude miliardi di persone
rendendone una manciata ricca oltre ogni immaginazione?
Che ci divide in vincitori e perdenti,
e poi incolpa i perdenti della loro malasorte?
Benvenuti nel neoliberalismo,
la dottrina-zombie che sembra non morire mai,
malgrado i tanti buoni motivi per screditarla.
Forse avete immaginato che la crisi finanziaria del 2008
avrebbe portato al collasso del neoliberalismo.
Dopotutto, ha svelato le sue caratteristiche principali,
che stavano deregolamentando il business e la finanza,
distruggendo le sicurezze sociali,
gettandoci gli uni contro gli altri in una feroce competizione:
tutte caratteristiche, come dire, un tantino indesiderabili.
E intellettualmente, in effetti, il neoliberalismo è collassato.
E nondimeno, ancora domina le nostre vite.
Perché?
Le risposta, secondo me,
è che non abbiamo ancora elaborato una narrazione sostitutiva.
Le storie sono lo strumento con cui ci orientiamo nel mondo.
Ci consentono di interpretare i suoi segnali complessi e contraddittori.
Quando vogliamo dare un senso a qualcosa,
il senso che cerchiamo non è una spiegazione scientifica,
ma una narrazione coerente.
Quello che ascoltiamo rispecchia le nostre aspettative
sul comportamento degli esseri umani e del mondo?
È coerente?
Procede come una storia dovrebbe procedere?
Siamo fatti delle nostre narrazioni,
e una sfilza di dati e cifre, per importanti che siano -
e sapete che sono un empirico, credo in dati e cifre -
ma quei dati e cifre non possono, da soli, sostituire una storia convincente.
Niente può sostituire una narrazione condivisa,
tranne un'altra narrazione.
Non puoi togliere a qualcuno una storia senza dargliene un'altra.
E non andiamo in cerca di storie in generale,
ma di strutture narrative ben precise.
C'è una serie di trame fondamentali che usiamo di continuo,
e in politica c'è una trama di base
che sembra essere tremendamente potente,
e che io chiamo "la storia di riscatto".
Funziona così.
Il disordine affligge la terra,
causato da potenti e malvagie forze
che si oppongono al bene dell'umanità.
Ma l'eroe si ribellerà contro il disordine,
combatterà quelle potenti forze,
le scalzerà contro tutto e tutti
e riporterà l'armonia nella terra.
Avete già sentito questa storia.
È la storia della Bibbia.
È la storia di "Harry Potter".
È la storia de "Il Signore degli Anelli".
È la storia di "Narnia".
Ma è anche la trama di fondo
di quasi ogni trasformazione politica e religiosa
da millenni a questa parte.
Potremmo addirittura dire, in effetti,
che senza una nuova, potente storia di riscatto
nessuna trasformazione, politica o religiosa,
potrebbe mai accadere.
È davvero fondamentale.
Dopo che l'economia del laissez-faire aveva scatenato la Grande Depressione,
John Maynard Keynes si sedette e scrisse una nuova economia,
e raccontò una storia di riscatto
che recita più o meno così:
il disordine affligge la terra!
(Risate)
Causato dalle potenti e malvagie forze dell'élite economica
che hanno saccheggiato la ricchezza del mondo.
Ma l'eroe della storia, lo Stato permissivo,
con l'appoggio dalle classi media e operaia,
sfiderà il disordine,
combatterà quelle potenti forze ridistribuendo la ricchezza,
e investendo in beni pubblici
creerà reddito e posti di lavoro,
riportando l'armonia sulla terra.
Come ogni brava storia di riscatto,
anche questa attraversò gli schieramenti politici.
I Democratici e i Repubblicani, laburisti e conservatori,
sinistra e destra diventarono, generalmente, keynesiani.
Quando poi il keynesianesimo si incrinò,
negli anni '70,
i neoliberisti, persone come Friedrich Hayek e Milton Friedman,
si fecero avanti con una loro storia di riscatto,
che suonava più meno così.
Non la indovinerete mai.
(Risate)
Il disordine affligge la terra!
Causato dalle potenti e malvagie forze di uno Stato onnipresente,
le cui tendenze collettiviste soffocano libertà, iniziativa individuale
e le opportunità.
Ma l'eroe della storia, l'imprenditore,
combatterà queste potenti forze,
rimetterà lo Stato al suo posto,
e creando ricchezza e opportunità
riporterà l'armonia sulla terra.
E anche questa storia attraversò gli schieramenti politici.
Repubblicani e Democratici, conservativi e laburisti
tutti divennero, generalmente, neoliberali.
Storie opposte,
ma con una struttura narrativa identica.
Poi, nel 2008,
la narrazione neoliberale cadde a pezzi,
e i suoi opponenti si fecero avanti con...
Niente.
Nessuna nuova storia di riscatto!
Tutto quello che avevano da offrire era un neolibralismo annacquato,
o un keynesismo al microonde.
Ed è per questo, che ora siamo bloccati.
Senza quella nuova narrazione, restiamo bloccati nella vecchia,
che continua a fallire.
Cadiamo nella disperazione, quando non sappiamo cos'altro immaginarci.
Senza storie che spieghino il presente,
e descrivano il futuro,
la speranza svanisce.
I fallimenti politici, fondamentalmente,
sono fallimenti dell'immaginazione.
Senza una storia di riscatto che ci indichi la rotta,
niente cambierà.
Ma se quella storia ce l'avessimo, quasi tutto potrebbe cambiare.
La storia che dobbiamo raccontare
deve coinvolgere il maggior numero di persone possibile,
attraversando le varie fazioni politiche.
Dovrebbe fare appello a bisogni e desideri profondi.
Dovrebbe essere facile, comprensibile e fondata sulla realtà.
Ora, ammetto che tutto questo sembra un compito arduo.
Ma nelle nazioni occidentali, credo, una storia così c'è già.
E aspetta solo di essere diffusa.
Negli ultimi anni,
c'è stata un'affascinante convergenza di scoperte
in diversi campi scientifici;
in psicologia e antropologia, neuroscienza e biologia evolutiva,
e tutte ci raccontano una verità sorprendente:
che gli esseri umani hanno questa enorme capacità di altruismo.
Certo, portiamo dentro di noi anche un po' di egoismo e avidità;
ma nella maggior parte delle persone, non sono questi i valori dominanti.
E siamo anche, a quanto pare, la specie che coopera meglio.
Siamo sopravvissuti alle savane Africane,
nonostante fossimo più deboli e lenti di molti nostri predatori e prede,
grazie alla nostra incredibile capacità di aiutarci a vicenda.
E quell'istinto di cooperazione è stato "cablato" nella nostra mente
grazie alla selezione naturale.
Questo è il tratto centrale e cruciale dell'umanità:
il nostro incredibile senso di altruismo e cooperazione.
Ma qualcosa è andato terribilmente storto.
Il disordine affligge la terra.
(Risate)
La nostra buona natura è stata ostacolata da diverse forze;
ma la più potente di tutte, credo, è la narrativa politica oggi dominante,
stando alla quale dovremmo vivere in un individualismo estremo,
e in perenne competizione gli uni con gli altri.
Ci spinge a combatterci, a temerci e non fidarci gli uni degli altri.
Atomizza la società.
Indebolisce quei legami sociali per cui vale la pena vivere.
E in questo vuoto,
queste forze violente, e intolleranti, montano senza ostacoli.
Siamo una società di altruisti...
... ma siamo governati da psicopatici.
(Applausi)
Ma non deve essere così.
Davvero non deve,
perché abbiamo questa incredibile capacità di solidarietà e appartenenza,
e appellandoci a questa capacità
possiamo recuperare queste meravigliose componenti della nostra umanità:
altruismo e cooperazione.
Dove c'è atomizzazione, possiamo costruire una florida vita civica
con una ricca cultura partecipativa.
Quando ci troviamo schiacciati tra mercato e Stato,
possiamo costruire un'economia che rispetti le persone e il pianeta.
Possiamo creare questa economia partendo da una grande sfera trascurata:
i beni comuni.
Non sono né mercato né Stato, né capitalismo, né comunismo,
ma consistono in tre elementi principali:
una determinata risorsa,
una determinata comunità che gestisce tale risorsa,
e le regole e negoziazioni che la comunità sviluppa per gestirla.
Pensate alla banda larga condivisa, alle cooperative energetiche comunitarie,
o agli appezzamenti condivisi per coltivare frutta e verdura
che in Gran Bretagna chiamiamo "orti collettivi".
I beni comuni sono incedibili,
e i suoi benefici sono egualmente divisi tra i membri della comunità.
Là dove siamo stati ignorati e sfruttati,
possiamo rianimare la politica.
Possiamo salvare la democrazia da chi l'ha sequestrata.
Possiamo usare nuove regole e procedure elettorali,
per assicurarci che il potere finanziario non torni a soffocare quello democratico.
(Applausi)
La democrazia partecipativa dovrebbe bilanciare quella rappresentativa
così da fare scelte politiche più oculate;
e tali scelte dovrebbero essere attuate, quanto più possibile, a livello locale.
Se qualcosa si può decidere a livello locale,
non dovrebbe essere deciso a livello nazionale.
Chiamo tutto questo "politica dell'appartenenza".
Credo che tutto ciò possa interessare, potenzialmente,
una grande quantità di persone,
e la ragione è che tra i pochissimi valori
condivisi da destra e sinistra
ci sono senso di appartenenza e comunità.
Possiamo anche intendere cose leggermente diverse,
ma almeno partiamo da un linguaggio comune.
Potete vedere la ricerca di appartenenza in molta attività politica.
Persino i fascisti cercano una comunità,
per quanto sia una comunità spaventosamente omogenea
dove tutti sono uguali, mettono la stessa uniforme
e cantano gli stessi slogan.
La comunità che dobbiamo creare è basata su reti che ci connettano,
invece di intrappolarci.
Una rete vincolante unisce persone di un gruppo omogeneo,
mentre una rete-ponte unisce persone di gruppi differenti.
A mio avviso, se creassimo
comunità-ponti sufficientemente ricche e vibranti,
potremmo "disinnescare" l'istinto a rifugiarci
nella sicurezza di una comunità omogenea e vincolante,
difendendoci dal mondo là fuori.
Riassumendo, quindi,
la nostra nuova storia potrebbe essere più o meno così:
Il disordine affligge la terra!
(Risate)
Causato dalle potenti e malvagie forze
di persone che dicono che la società non esiste.
Secondo i quali il nostro scopo, nella vita,
è scannarci come cani randagi per un secchio della spazzatura.
Ma l'eroe della storia - tutti noi! -
ci rivolteremo contro il disordine.
Combatteremo quelle forze malvagie
costruendo comunità ricche, attive, inclusive e generose.
E nel farlo, riporteremo l'armonia sulla terra.
(Applausi)
Ora, che voi crediate o meno che questa sia la storia giusta,
spero converrete con me che ce ne serve una.
Serve una nuova storia di riscatto,
che ci guidi fuori dal casino in cui siamo,
che ci dica perché siamo finiti in questo casino, e come uscirne.
E questa storia, se la raccontiamo bene,
influenzerà la mente delle persone attraversando le fazioni politiche.
Il nostro compito è raccontare una storia che segni la via per un mondo migliore.
Grazie.
(Applausi)
こんな風に感じていませんか―
壊れた経済モデルに 囚われていると？
この経済モデルは 生き生きとした世界を台無しにし
私たちの後の世代の生活を おびやかしています
何十億もの人々を疎外する一方で
ひと握りの人を想像もつかないほどの 金持ちにしています
私たちを勝者と敗者に分け
敗者の不幸は 彼ら自身のせいにします
これが新自由主義です
このゾンビのような教義は どんなに徹底的に信用を失っても
死ぬことはないようです
もしかすると皆さんは 2008年の金融危機が
新自由主義を崩壊させたと 思っていたかもしれません
なんといっても 新自由主義は その核にある特徴をさらけ出しました
ビジネスと金融の規制緩和
公的保護の解体
私たちを互いに とことん競争させる仕組み
まあ ちょっと欠陥がありますね
実際 理屈で考えれば 崩壊したのです
けれど依然として 新自由主義は 私たちの生活を支配しています
なぜ？
私が考えるにそれは 私たちがまだ
新自由主義に代わる新しい物語を 生み出していないからです
物語は 私たちが世界を 旅するための道しるべです
物語によって 世界の複雑で 矛盾した信号を解釈できるのです
私たちが何かを理解したいとき
求めているのは 科学的な理屈ではなく
語りの真実味なのです
私たちが耳にしていることは
人間に そして世界に私たちが期待する 振舞いを反映しているだろうか？
つじつまは合っているだろうか？
物語はしかるべき姿で
前へ進んでいるだろうか？
私たちは物語とともに生きています
事実と数字は それが どんなに重要であっても
― 私は経験主義者ですから 事実と数字を信じますが ―
説得力のある物語を排斥するような力は 持っていないのです
物語にとって代わることのできるのは
物語だけです
新しい物語を与えないかぎり 誰かの物語を奪うことはできません
そして 私たちにしっくりくるのは ただの一般的な物語ではなく
ある特定の構造を持った 物語なのです
私たちは多くの基本的なプロットを くりかえし使っていますが
政治においては あるひとつのプロットが
とんでもなく力を持っている ということが分かっています
私はそれを 「回復の物語」 と呼んでいます
こういう話です
世界は混乱に苦しんでいる
強大で極悪非道な勢力による混乱が
人々に対して害をなしている
しかし英雄が この混乱に対して 立ち上がるであろう
その強大な勢力と戦い
大きな困難を乗り越えて 相手を打ち倒し
世界に再び調和をもたらすであろう
この物語 聞いたことがあるでしょう
聖書の物語です
『ハリー・ポッター』の物語です
『指輪物語』の物語です
『ナルニア国物語』の物語です
けれど これはまた
何千年も前から 政治や宗教における ほぼすべての変革に付随していた物語です
実際 ここまで言っても いいかもしれません
強力な 新しい回復の物語なしでは
政治 そして宗教の変革は
起こせないであろう
それほど大事なのです
「自由放任主義」の経済が 大恐慌を引き起こした後
ジョン・メイナード・ケインズは 新しい経済の記述に着手しました
彼が行ったのは 回復の物語を語ることでした
それはこんな話でした
世界は混乱に苦しんでいる！
（笑）
強大で極悪非道な 経済エリートたちによる混乱で
世界の富は独占されるに至った
しかし この物語の英雄
すなわち 労働者階級と中流階級の 人々に支えられた「支援国家」が
混乱に挑みかかり
富を再分配することで その強大な勢力と戦うであろう
そして 公共財に税金を投じることで
収入や仕事を生み出し
世界に再び調和をもたらすであろう
すべてのよくできた 回復の物語と同様に
この物語は 政治思想的に見て 幅広い層から共感を得ました
民主党も共和党も 労働党も保守党も
左派も右派もみんな あまねく ケインズ主義者になったのです
その後 ケインズ主義が 困難にぶちあたった 1970 年代には
フリードリヒ・ハイエクや ミルトン・フリードマンといった―
新自由主義者が 彼らの 新しい回復の物語を手に登場したのです
こんな話でした
さあどんな話だか
（笑）
世界が混乱に苦しんでいる！
権力が集中した国家という 強大で極悪非道な勢力が原因だ
国家の統制が 自由と個人主義
そして機会を打ち砕いている
しかし この物語の英雄 すなわち起業家が
その強大な勢力と戦い
国家を元の状態に戻し
そして富と機会を生み出すことによって
世界に再び調和をもたらすであろう
この物語もまた 幅広い政治思想の層から共感を得ました
共和党も民主党も 保守党も労働党も
みんながあまねく 新自由主義者になったのです
正反対の物語ですが
物語の構造はまったく同じです
それから 2008年になって
新自由主義の物語は崩壊しました
そして対抗する人たちが 掲げる物語は―
ありませんでした
新しい回復の物語がなかったのです！
彼らに提供できたのは せいぜい 水で薄められた新自由主義や
温めなおされた ケインズ主義でした
これが 私たちが 行き詰まっている理由です
新しい物語がないので
敗北した古い物語を抱えて 行き詰まり
古い物語の敗北を繰り返します
私たちの想像力が敗北したとき
私たちが陥るのは絶望です
今を説明し 未来を描いてくれる
物語がなければ
希望は消え失せてしまいます
政治の敗北というのは 実は
想像力の敗北なのです
私たちがどこへ行くべきなのかを 示すことのできる回復の物語なしでは
何かが変わることはないでしょう
しかし そのような 回復の物語があれば
ほとんどすべてが変わりうるのです
私たちが語るべき物語とは
政治的な党派間の断層を越えて できるだけ幅広い人々に
訴えかけるものです
そして心の奥深くのニーズと欲望に 響くものでなければなりません
シンプルでわかりやすく
現実に根ざしたもので なくてはなりません
一度に全部は 無理な注文に 聞こえるのも もっともです
けれど 西側の諸国では 実際に
このような物語を語ることが 待望されていると
私は信じています
過去数年間にわたり
科学の様々な分野からの 素晴らしい発見が
結集してきました
心理学 人類学 神経科学 進化生物学です
これらの発見のおかげで 実に素晴らしいことがわかりました
人間は 利他行動をとることに関して 大きな能力を獲得してきたのです
確かに私たちはみんな 自己中心的な部分 強欲な部分を内に持っています
しかし 多くの人において これは 支配的な価値観というわけではありません
また 私たちが優れた協力行動者である ということもわかってきました
私たちを捕食する生き物 そして獲物の多くと比べ 弱くて遅いのに
私たちはアフリカのサバンナで 生きのびました
これは 相互支援に関与できるという 素晴らしい能力によるものです
そしてこの 協力を求める衝動は 自然淘汰を通じて
私たちの心にしっかり 組み込まれたのです
これこそが 人間についての 核心的で重要な事実です
私たちの利他行動と協力行動は 驚異的なのです
しかし 何かがひどく おかしくなってしまいました
世界が混乱で苦しんでいるのです
（笑）
私たちの良き性質は 様々な勢力によって阻まれてきましたが
その中のもっとも強大なものは
私たちの時代の政治的な語りだと思います
それは私たちに 極端な個人主義と
相互競争の中で生きよと命じます
互いに戦い 互いを恐れ 互いを疑うように仕向け
社会を個々に分断し
人生の価値を生みだす 社会的な絆を弱めます
そこに生じた空白の中で
暴力的で偏狭な勢力が 大きくなっていきます
私たちは利他主義者の共同体なのに
支配者は反社会的人格者なのです
（拍手）
けれど こうである必要はありません
全然ありません
私たちは ともに在り帰属するという 素晴らしい力を持っているからです
この力を呼び起こすことで
私たちの人間性を構成している 驚異的な要素を取り戻せます
すなわち 利他行動と協力行動です
個々の分断があっても 豊かな参加型の文化によって
発展的な市民生活を 花咲かせることができます
市場と国家との間に 板挟みになってしまっているなら
人間と地球を両方とも尊重するような 経済を作っていけます
無視されてきた大きな領域の周辺に そんな経済を作り出していけるのです
その領域とは コモンズです
コモンズは 市場でも国家でもなく 資本主義でも共産主義でもありません
コモンズは３つの要素でできています
特定の資源
そしてその資源を管理する 特定のコミュニティ
そして 資源管理のためにコミュニティが 作りだしたルールと交渉の場です
コミュニティのブロードバンド接続や エネルギーの共同利用
果物や野菜を育てるための 共有地を思い浮かべてください
イギリスでは それを 「分区園」と呼んでいます
売却されたり 譲渡されたりしない 共有地のことです
生じた利益は コミュニティの構成員 みんなに平等に分配されます
無視されたり 搾取されてきた場所で
自分たちの政治を 復活させることができます
民主主義を 抑圧者の手から 奪い返すことができます
選挙の新しいルールや手法を駆使して
二度と 資金力が民主主義の力を 負かす（trump）ことのないようにできます
（拍手）
代表民主制を 参加型の民主制によって修正して
私たちの政治的選択に 磨きをかけていけるようにすべきです
そしてその選択は 可能な限り 地域のレベルで実行されるべきです
地域で決めることができるものは 国の規模で決定すべきではないのです
私はこれらをまとめて 帰属の政治と呼んでいます
この考え方は 広い範囲の 人々に訴えかける ー
可能性を持っていると思います
その理由は 左派と右派 両方が共有している
きわめて数少ない価値観が
帰属とコミュニティに関するものだからです
その言葉の意味は 少し違っているかもしれません
けれどまずは 共通の言葉から 始めましょう
実際 政治とは多くの局面で 帰属を探し求める過程と見なせます
ファシストでさえ コミュニティを探し求めていました
ただしそれは ぞっとするほど 均質性の高いコミュニティでした
そこでは誰もが 同じような見た目をし 同じ制服を着て
同じスローガンを唱えるわけです
私たちに必要なのは 絆で束縛するのではなく 橋を懸けるネットワークのコミュニティです
絆で束縛するネットワークは 均質な集団内の人をまとめるものですが
橋を懸けるネットワークは 異なる集団間の人を繋げるのです
私はこう信じています もし私たちが
十分に豊かで活気に満ちた 懸け橋のコミュニティを作り出せたら
絆で束縛する均質なコミュニティが作る 安定した場所に逃げこんで
他の人から身を守ろうとする 人々の衝動を抑えることができるでしょう
まとめると
私たちの新しい物語は 次のようなものになるでしょう
世界が混乱に苦しんでいる！
（笑）
この強大で極悪非道な勢力の正体は
共同体なんてものは 存在しないだとか
人生の最大の目的は野良犬のように ゴミ箱を巡って戦うことだと言うやつらだ
しかし この物語の英雄 ―我々は
この混乱に対して 立ち上がるだろう
豊かで魅力的で インクルーシブで 寛大なコミュニティを築き上げ
極悪非道な勢力と戦うだろう
そうすることで
世界に再び調和をもたらすであろう
（拍手）
これが正しい物語だと お感じになるかはともかく
新しい物語が必要だということは 同意されるでしょう
私たちには 新しい回復の物語が 必要なのです
私たちが陥っている混乱から 抜け出す方向を示す物語
なぜ混乱の中にいるのか どうやったら 抜け出せるのかを教えてくれる物語が
そしてそのような物語は 正しく語ることができれば
政治思想を越えて 人々の心の中に広がっていくでしょう
私たちの務めは より良い世界への道を 照らしてくれる物語を語ることなのです
ありがとうございました
（拍手）
망가진 경제 모델의 덫에
갇혀 있다는 기분이 드시나요?
우리가 사는 세상을 쓰레기로 만들고
우리 후손의 삶을 위협하는 모델에요?
수십억 명을 배제한 채
소수만 엄청난 부자로 만드는 모델에요?
사람들을 승자와 패자로 나누고
패자의 불운을 탓하는 모델에요?
신자유주의의 세계에 오신 걸 환영합니다.
절대 죽지 않을 것 같지만 신빙성은 전혀 없는
좀비 같은 사상이죠.
2008년 세계 금융위기의 여파로 신자유주의가 붕괴됐다고
생각하실지도 모르겠습니다.
핵심이 드러나기는 했죠.
사업과 금융 규제를 완화하고
공공을 보호하는 보호막을 없애고
타인과의 극단적 경쟁으로 내몰지만
약간의 흠결이 있다는 거요.
지적으로는, 붕괴 됐습니다.
하지만 여전히 우리 삶을 지배하고 있죠.
왜일까요?
제 생각엔 우리가 신자유주의를 대체할
새로운 이야기를 아직 만들지 못했기 때문인 것 같습니다.
이야기는 세계를 항해하는 수단입니다.
이야기를 통해 우린 세계의 복잡함과 모순되는 신호들을 읽어내죠.
우리가 무언갈 이해하고 싶다고 할 때
이 무언가란 과학적인 것이 아니라
묘사가 알찬 것을 의미합니다.
우리가 듣는 것이 인류의 행위와 세계의 작용에 대해
우리가 예상하는 바를 반영하나요?
그게 일치하나요?
이야기가 진행돼야 하듯 진행되나요?
우리는 모두 묘사의 산물이자
일련의 사실과 수치의 산물이죠.
하지만 중요한 사실과 수치는,
저는 경험론자이기에 사실과 수치를 믿지만,
그러한 사실과 수치에는 설득력 있는 이야기를 대체할 만한 힘이 없습니다.
이야기를 대체할 수 있는 유일한 것은
이야기 뿐이죠.
새 이야기를 제시하지 않는 이상
타인의 이야기를 없애는 건 무리입니다.
또, 우리가 동조하는 건 단순히 일반적인 이야기가 아닌
특정한 서사 구조입니다.
우리가 반복적으로 사용하는 수많은 기본 구성이 존재하고
정치에서도 터무니없이 강력하다 밝혀진
한가지 기본 구성이 존재합니다.
저는 이를 "복원 서사"라 부릅니다.
이 이야기가 흘러가는 방식은 이렇습니다.
인류의 이익에 반하는 일을 하는
강력하고 비도덕적인 세력이 야기한
혼란이 세상을 어지럽힙니다.
하지만 영웅이 등장해 혼란에 맞서
강력한 세력들과 싸우고
역경을 딛고 그들을 퇴치해
세상의 조화를 되찾아 줍니다.
이 이야기를 들어보신 적 있을 겁니다.
성경에 나오는 이야기죠.
"해리 포터"의 내용이고요.
"반지의 제왕"의 내용이기도 합니다.
"나니아 연대기" 이야기이기도 하죠.
그러나 수천 년 전으로 거슬러 올라가는
거의 모든 정치적, 종교적 변화가 수반된 이야기이기도 합니다.
사실, 강력한 새 복원 서사 없으면
정치적, 종교적 변화가
발생하지 않을 수도 있다고
말할 수 있을 정도입니다.
그 정도로 중요하죠.
자유 방임 경제 체제가 대공황을 일으킨 후
존 메이너드 케인스는 새로운 경제학을 집필하기 위해 앉았습니다.
그의 행동이 바로 복원 서사를 이야기 한 것이고
이런 식으로 흘러갔습니다.
혼란이 세상을 어지럽힙니다!
(웃음)
강력하고 비도덕적인 경제 엘리트들 때문에요.
이들은 세계의 경제를 쥐고 있었습니다.
하지만 이 이야기의 영웅이자
노동 계급과 중산층의 지지를 받고 권능을 부여 받은 국가는
혼란에 맞서 싸우고
부를 재분배해 강력한 세력과 겨루며
공공재에 공적 자금을 사용함으로써
수입과 직업을 만들어내
세상의 조화를 되찾습니다.
모든 좋은 복원 서사가 그렇듯
이 이야기 또한 정치적 스펙트럼을 가로질러 조화를 이룹니다.
민주당과 공화당, 노동당과 보수당,
좌파와 우파 모두가 케인즈 학파가 됐죠.
그러다 1970년대 케인즈주의가
문제에 부딪히자
프리드리히 하이에크나 밀턴 프리드먼 같은 신자유주의자들이
새로운 복원 서사와 함께 등장했고
이런 식으로 이야기가 전개됐습니다.
어떤 얘긴지 전혀 모르실 겁니다.
(웃음)
혼란이 세상을 어지럽힙니다!
지나치게 비대한 힘을 가진 국가의
강력하고 사악한 힘 때문에요.
이 국가의 집산주의적 경향은 자유, 개인주의, 기회를 부숴버리죠.
하지만 이 이야기의 주인공인 기업가는
이 강력한 힘에 맞서 싸우고
국가 권력을 예전 상태로 돌려놓고
부와 기회를 창출함으로써
세상의 조화를 되찾습니다.
이 이야기 또한 정치적 스펙트럼을 가로질러 조화를 이룹니다.
공화당과 민주당, 보수당과 노동당,
모두가 신자유주의자가 되죠.
정반대의 이야기지만
서사 구조는 완전히 동일합니다.
그리고 2008년이 되자
신자유주의 이야기는 무너져내리고
반대되는 이야기가 나타나지...
않았습니다.
그 어떤 새로운 복원 서사도 등장하지 않았습니다.
그들이 제시할 수 있는 최선은 희석시킨 신자유주의거나
전자레인지에 데운 케인스주의였어요.
우리가 갇힌 이유가 바로 이겁니다.
새로운 이야기 없이
실패한 옛이야기에 갇힌 채
계속 실패하는 거예요.
상상력이 기대에 미치지 못할 때
우리는 절망에 빠집니다.
현재를 얘기해주고, 미래를 그려주는
이야기가 없으면
희망이 사라져버립니다.
정치적 실패는 본질적으로
상상력의 실패입니다.
우리가 향할 곳을 알려주는
복원 서사 없이는
그 어떤 것도 변하지 않습니다
하지만 복원 서사가 있으면
거의 모든 것이 바뀔 수 있죠.
우리가 해야 하는 이야기는
정치적 갈등을 뛰어넘어 가능한 한 넓은 범위의 사람들에게
어필할 그런 것입니다.
깊은 욕구, 욕망도 상기시켜야 합니다.
단순하고 지적이어야 하고
현실에 근거를 둬야 하죠.
이 모든 게 실행이 어렵다는 걸 인정합니다.
하지만 저는 서방 국가에
전해지길 기다리는 이야기가 실제로 있다고 믿고 있습니다.
몇 년 전,
심리학, 인류학, 신경 과학, 진화 생물학 같은
몇몇의 서로 다른 학문에서
발견한 사실들이 겹치는 매혹적인 일이 발생한 적이 있었는데,
아주 엄청난 사실을 얘기해주더군요.
인간이 강력한 이타주의적 능력을 지니고 있다는 사실을요.
우리 모두 내면에 이기심과 탐욕이 있지만
이는 대다수에게 절대적인 가치가 아닙니다.
우리가 최고의 협력자라는 것도 밝혀졌죠.
우리는 포식자와 사냥감보다 약하고 느림에도 불구하고
아프리카 사바나에서 생존했습니다.
상호 협력에 참여하는 놀라운 능력과
자연 선택을 통해 사고방식에 고정되어 온
협력하고자 하는 욕구를 통해서요.
우리의 놀라운 이타주의와 협력은
인간에 대해 정의하는 중심적이고 중요한 사실입니다.
하지만 뭔가가 아주 잘못돼 왔습니다.
혼란이 세상을 어지럽혔죠.
(웃음)
우리의 온화함은 몇몇 힘에 의해 좌절됐지만
그 중 가장 강력한 것은 우리 시대의
지배적 정치 서사입니다.
극단적 개인주의 속에서 서로 경쟁하며 살아가야 한다고
우리에게 이야기하죠.
서로 싸우고 두려워하고 불신하게 강요하고요.
사회를 분열시키는 겁니다.
우리 삶을 살 가치 있게 해주는 사회 유대를 약하게 하기도 합니다.
그리고 사회 유대가 약해진 틈으로
폭력적이고 편협한 힘이 자라나죠.
우리는 모두 이타주의자이지만
사이코패스들에게 지배받고 있습니다.
(박수)
그러나 이렇게 될 필요는 없습니다.
정말로요.
우리에겐 연대와 소속감이라는 놀라운 능력이 있기 때문이며
그러한 능력을 불러냄으로써
이타주의와 협동이라는 놀라운 인간성의 요소를
회복할 수 있습니다.
분열이 일어난 곳에선 다채로운 참여 문화로
시민 생활의 번성을 이룩할 수 있습니다.
시장과 국가 사이에 밀어넣어진 자신을 발견한 곳에선
사람과 지구를 모두 생각하는 경제학을 만들 수도 있을 겁니다.
무시당하는 영역의 경제학을 만들 수도 있죠.
공유지요.
공유지는 시장도 국가도 아니고 자본주의도 공산주의도 아닙니다.
하지만 세 가지 주요 요소를 갖고 있죠.
특정한 자원.
그 자원을 관리하는 특정한 공동체.
공동체 관리를 위해 발전시킨 규칙과 협상.
지자체의 자체 광대역 서비스나 에너지 협력,
영국에서 시민 농장이라 부르는 과일이나 야채를 기를 수 있는
공유지를 떠올려보세요.
공유지는 판매도 양도도 불가능하고
여기서 나온 수익은 지역 사회 구성원들에게 공평하게 분배되죠.
우리가 무시당하고 착취당했던 곳에서
우리의 정치를 부활시킬 수 있는 겁니다.
민주주의를 가져간 사람들에게서 이를 되찾을 수 있고요.
다시는 경제적 힘이 민주적 힘을 이기지 못하게
새로운 규칙과 선거 방식을 사용할 수 있죠.
(박수)
대의 민주주의는 참여 민주주의로 단련이 되어야 합니다.
그래야 우리의 정치적 선택을 가다듬을 수 있으니까요.
또, 이 선택은 가능한 한 지역 차원에서 행사되어야 합니다.
지역 차원의 결정이 가능하다면 국가적으로 결정해선 안되고요.
저는 이 모두를 소속 정치라 칭합니다.
전 이것이 다양한 범위의 사람들에게
어필할 수 있는 잠재력이 있다 보는데,
그 이유는, 좌파와 우파 모두 공유하는
몇 안되는 가치가
소속감과 지역사회이기 때문입니다.
약간 의미가 다를 수는 있겠으나
적어도 같은 말로 시작하는 거죠.
실제로 많은 정치 체제가 소속감을 찾은 것을 볼 수 있습니다.
파시스트조차 공동체를 추구했죠.
비록 모든 사람이 똑같아 보이고
같은 유니폼을 입은 채 똑같은 슬로건을 외치는
무서운 단일 공동체이지만요.
우리가 만들어야 할 사회는 가교형 연결망에 기반한 것이지
결속형 연결망에 기반한 것이 아닙니다.
결속형 연결망은 동일한 집단 구성원을 한 데 묶지만
가교형 연결망은 다른 집단 구성원을 하나로 묶습니다.
만약 우리가 충분히 다양하고 활기찬 가교형 사회를 만들어낸다면
타인으로부터 자신을 지키기 위해 동일한 집단으로 구성된 결속 사회 속에
들어가고 싶어하는 사람들의 욕구를 막을 수 있으리라 믿습니다.
요약하자면
새 이야기는 아마 이렇게 흘러갈 겁니다.
혼란이 세상을 어지럽힙니다!
(웃음)
사회 같은 건 존재하지 않는다며
삶의 궁극적 목적은 쓰레기통 위에서
길 잃은 개처럼 싸우는 것이라 주장하는
강력하고 사악한 사람들의 힘 때문에요.
그러나 이야기의 영웅인 우리는
이 혼란에 대항해 들고 일어날 겁니다.
풍부하고 매력적이고 포용적이며 관대한 공동체를 건설함으로써
이 사악한 힘과 싸우는 거예요.
그리고 그렇게 해서
세상에 조화를 되찾아 올 겁니다.
(박수)
이 이야기가 옳은 것이라 느끼든 아니든
이야기의 필요성에는 동의하셨으면 합니다.
우리에겐 새로운 복원 서사가 필요합니다.
엉망인 상태에서 벗어나게끔 인도해주며
우리 상태가 엉망인 이유를 설명해주고 벗어날 방법을 알려주는 서사가요.
만약 우리가 제대로 이야기 한다면
정치적 스펙트럼을 가로질러 사람들의 사고방식에 영향을 줄 것입니다.
우리의 임무는 더 나은 세상으로 향하는 길을 비추는 이야기를 하는 것이죠.
감사합니다.
(박수)
Voel je je gevangen
in een kapot economisch model?
Een model dat de levende wereld vertrapt
en de levens bedreigt van onze nakomelingen?
Een model dat miljarden mensen uitsluit
terwijl het een enkeling onvoorstelbaar rijk maakt?
Dat ons opdeelt in winnaars en verliezers
en dan de verliezers hun tegenslag verwijt?
Welkom bij het neoliberalisme,
de zombie-doctrine die nooit lijkt te sterven,
hoezeer ze ook in diskrediet is gebracht.
Nu had je kunnen denken dat de financiële crisis van 2008
het neoliberalisme zou hebben doen ineenstorten.
Ze had toch de centrale kenmerken ervan blootgelegd,
namelijk het dereguleren van het zakenleven en de financiële wereld,
de afbraak van sociale buffers,
en het stimuleren van extreme onderlinge concurrentie.
Een ieder zag nu zijn gebreken.
Intellectueel ging het ook inderdaad onderuit.
Maar toch domineert het ons leven.
Waarom?
Ik denk dat we nog geen nieuw verhaal vonden
om het te vervangen.
Met verhalen navigeren we de wereld.
Ze stellen ons in staat
complexe en tegenstrijdige signalen te interpreteren.
Als we de zin van iets willen snappen,
zoeken we geen wetenschappelijke uitleg,
maar wel trouw aan een verhaal.
Weerspiegelt wat we horen
de manier waarop wij verwachten dat de mens en de wereld zich gedragen?
Is het samenhangend?
Gaat het vooruit
zoals een verhaal moet vooruitgaan?
We zijn wezens van het verhaal
en een reeks feiten en cijfers, hoe belangrijk die ook zijn --
ik ben een empirist, ik geloof in feiten en cijfers --
maar feiten en cijfers staan machteloos tegenover een overtuigend verhaal.
Het enige dat een verhaal kan vervangen...
... is een verhaal.
Je kunt iemands verhaal niet wegnemen
zonder hen een nieuw verhaal te geven.
Het zijn niet de verhalen in het algemeen die ons aanspreken,
maar wel bepaalde narratieve structuren.
Er zijn een aantal basisplots die we opnieuw en opnieuw gebruiken,
en in de politiek is er een fundamenteel plot
dat enorm krachtig blijkt te zijn.
Ik noem dat ‘het restauratieverhaal’.
Het gaat als volgt.
Onheil in het land!
Veroorzaakt door machtige, snode krachten
tegen de belangen van de mensheid.
Maar de held zal in opstand komen tegen deze wanorde,
die machtige krachten bevechten,
hen tegen de verwachtingen in ten val te brengen
en de harmonie in het land herstellen.
Je hebt dit verhaal eerder gehoord.
Het is het verhaal uit de Bijbel.
Het is het ‘Harry Potter’-verhaal.
Het is het ‘Lord of the Rings’-verhaal.
Het is het ‘Narnia’-verhaal.
Maar het is ook het verhaal
van bijna elke politieke en religieuze transformatie
van de voorbije millennia.
In feite kun je zelfs beweren
dat zonder een krachtig nieuw restauratieverhaal
een politieke en religieuze transformatie wellicht onmogelijk is.
Zo belangrijk is het.
Nadat de laissez-faire-economie tot de Grote Depressie leidde,
schreef John Maynard Keynes een nieuwe economie uit.
Hij vertelde een restauratieverhaal,
en het ging ongeveer als volgt.
Onheil in het land!
(Gelach)
Veroorzaakt door de krachtige en snode krachten van de economische elite
die beslag legde op de rijkdom van de wereld.
Maar de held van het verhaal,
de helpende staat, gesteund door de arbeiders en de middenklasse,
zal die wanorde aanvechten.
Ze zullen deze macht bestrijden door een herverdeling van rijkdom,
door het besteden van publiek geld aan publieke goederen
inkomsten en banen creëren,
en de harmonie in het land herstellen.
Zoals bij alle goede restauratieverhalen,
vond dit weerklank door het hele politieke spectrum.
Democraten en republikeinen, labour en conservatieven,
links en rechts werden allen in grote lijnen keynesiaans.
Maar toen het keynesianisme in de problemen geraakte
in de jaren zeventig,
kwamen neoliberalen, mensen zoals Friedrich Hayek en Milton Friedman,
op de proppen met hun nieuwe restauratieverhaal,
en het ging ongeveer als volgt.
Je raadt nooit wat er gaat komen.
(Gelach)
Onheil in het land!
Veroorzaakt door de machtige en snode krachten
van de almachtige staat,
wiens collectiviseringsneigingen
vrijheid, individualisme en kansen onderdrukken.
Maar de held van het verhaal, de ondernemer,
zal deze machtige krachten bevechten,
de staat ontmantelen
en door het creëren van rijkdom en kansen,
de harmonie herstellen in het land.
En ook dat verhaal resoneerde het hele politieke spectrum.
Republikeinen en democraten, conservatieven en labour,
werden allen in grote lijnen neoliberalen.
Tegengestelde verhalen
met een identieke verhaalstructuur.
Dan, in 2008,
viel het neoliberale verhaal uit elkaar,
en kwamen de tegenstanders naar voren met ...
... niets.
Geen nieuw restauratieverhaal!
Het beste wat ze te bieden hadden was een afgezwakt neoliberalisme
of een opgewarmd keynesianisme.
En daarom zitten we vast.
Zonder nieuw verhaal
zitten we met het oude, mislukte verhaal
dat maar blijft falen.
We vervallen tot wanhoop
wanneer onze verbeelding tekortschiet.
Zonder verhaal dat het heden verklaart
en de toekomst beschrijft,
verdampt de hoop.
Politieke mislukking is in de grond
een mislukking van de verbeelding.
Zonder restauratieverhaal
dat ons vertelt waarheen,
gaat er niets veranderen.
Maar met zo'n restauratieverhaal
kan bijna alles veranderen.
Het verhaal dat wij moeten vertellen
is een verhaal dat zoveel mogelijk mensen zal aanspreken,
over de politieke breuklijnen heen.
Het moet resoneren met diepe behoeften en verlangens.
Het moet eenvoudig en begrijpelijk zijn
en in de realiteit geworteld.
Ik geef toe dat dit een hele opgave lijkt.
Maar ik geloof dat in de westerse landen
een verhaal als dit erop wacht
om verteld te worden.
In de afgelopen jaren
is er al een fascinerende convergentie van bevindingen
in verschillende wetenschappen,
in de psychologie, de antropologie,
de neurowetenschappen en de evolutionaire biologie,
en die vertellen ons iets nogal geweldigs:
dat menselijke wezens een enorme gave voor altruïsme hebben.
Zeker, we hebben allemaal een beetje egoïsme en hebzucht in ons,
maar bij de meeste mensen zijn dat niet onze dominante waarden.
En we blijken ook buitengewoon te kunnen samenwerken.
We overleefden de Afrikaanse savannes
ondanks het feit dat we zwakker en langzamer waren
dan onze roofdieren en de meeste van onze prooien,
door een verbazingwekkend vermogen tot wederzijdse hulp,
en die drang om samen te werken zit in onze geest geëtst
door de natuurlijke selectie.
Dit zijn de centrale, cruciale feiten over de mensheid:
ons geweldige altruïsme en samenwerking.
Maar er is iets vreselijk misgegaan.
Onheil in het land!
(Gelach)
Onze goede natuur is gedwarsboomd door verschillende krachten,
maar ik denk dat de meest krachtige ervan het dominante politieke verhaal
van onze tijd is,
dat ons vertelt dat we moeten leven in extreem individualisme
en concurrentie met elkaar.
Het dwingt ons om elkaar te bevechten, te vrezen en te wantrouwen.
Het versplintert de samenleving.
Het verzwakt de sociale banden die ons leven de moeite waard maken.
En in dat vacuüm
groeien deze gewelddadige, intolerante krachten.
We zijn een maatschappij van altruïsten,
maar worden geregeerd door psychopaten.
(Applaus)
Maar het hoeft niet zo te zijn.
Echt niet,
want we hebben een ongelooflijk vermogen
tot saamhorigheid en verbondenheid
en met een beroep op die hoedanigheid
kunnen we die fantastische onderdelen van onze menselijkheid herstellen:
ons altruïsme en onze samenwerking.
Waar er versplintering is, kunnen we een bloeiend burgerlijk leven opbouwen
met een rijke participatieve cultuur.
Waar we geprangd zitten tussen markt en staat,
kunnen we een economie bouwen die zowel mens als planeet respecteert.
We kunnen deze economie creëren rond dat grote verwaarloosde gebied:
de commons.
De commons is noch markt, noch staat, noch kapitalisme, noch communisme,
maar het bestaat uit drie hoofdelementen:
een bepaalde hulpbron,
een bepaalde gemeenschap die deze hulpbron beheert
en de regels en onderhandelingen
die de gemeenschap ontwikkelt om ze te beheren.
Denk aan de breedbandgemeenschap of de gemeenschap van energiecoöperanten
of de gedeelde grond voor de teelt van groenten en fruit
die we kennen als volkstuinen.
Een common kan niet worden verkocht, kan niet worden weggegeven,
en de voordelen ervan worden gelijkelijk gedeeld
onder de leden van de gemeenschap.
Waar we werden genegeerd en geëxploiteerd,
kunnen we nu onze politiek doen herleven.
We kunnen de democratie heroveren van de mensen die ze ons afnamen.
We kunnen nieuwe regels en methoden van verkiezingen gaan gebruiken
om ervoor te zorgen dat financiële macht democratische macht nooit meer overtroeft.
(Applaus)
Representatieve democratie
moet worden getemperd door de participerende democratie
zodat we onze politieke keuzes kunnen verfijnen,
en die keuze moet zoveel mogelijk op lokaal niveau worden betracht.
Als er iets plaatselijk kan worden besloten,
moet het niet nationaal worden bepaald.
Ik noem dit geheel de politiek van verbondenheid.
Ik denk dat dit de potentie heeft
om een breed scala van mensen aan te spreken,
en de reden hiervoor is dat een van de weinige waarden
die zowel links als rechts delen
verbondenheid en gemeenschap zijn.
Ze verstaan er elk ietwat andere dingen onder,
maar in ieder geval beginnen we met wat gemeenschappelijke taal.
In feite kan je veel politiek zien als een poging ergens bij te horen.
Zelfs fascisten zoeken gemeenschap,
zij het een beangstigend homogene gemeenschap
waar iedereen er hetzelfde uitziet, hetzelfde uniform draagt
en dezelfde slogans zingt.
Wat we moeten creëren is een gemeenschap op basis van overbruggende netwerken,
geen netwerken binnen de groep.
Een netwerk binnen de groep brengt mensen uit een homogene groep samen,
terwijl een overbruggend netwerk mensen uit verschillende groepen samenbrengt.
En mijn overtuiging is
dat als we voldoend rijke en levendige overbruggende gemeenschappen creëren,
we de drang van mensen kunnen dwarsbomen om zich in te graven in de veiligheid
van een homogene verbindende gemeenschap
die zich verdedigt tegen 'de ander'.
Kort gezegd
zou ons nieuwe verhaal iets als dit kunnen worden.
Onheil in het land!
(Gelach)
Veroorzaakt door de krachtige en snode krachten
van mensen die zeggen dat zoiets als een samenleving niet bestaat,
die ons vertellen dat ons hoogste doel in het leven
is om te vechten als zwerfhonden over een vuilnisbak.
Maar wij, de helden van het verhaal,
komen in opstand tegen dit onheil.
We zullen die snode krachten bestrijden door het bouwen van rijke, boeiende,
inclusieve en gulle gemeenschappen,
en daarmee de harmonie herstellen in het land.
(Applaus)
Of je dit nu al dan niet het juiste verhaal vindt,
hoop ik dat je het ermee eens bent dat we er een nodig hebben.
We hebben een nieuw restauratieverhaal nodig,
dat ons moet leiden uit de puinhoop waar we in zitten,
dat ons vertelt waarom we in die puinhoop zitten
en ons vertelt hoe eruit te geraken.
Als we dat verhaal goed vertellen,
zal het de hoofden infecteren over het hele politieke spectrum.
Onze taak is het om het verhaal te vertellen
dat het pad voorlicht naar een betere wereld.
Dank je.
(Applaus)
Sentem-se encurralados
num sistema económico defeituoso?
Um modelo que está a arruinar a natureza
e ameaça as vidas dos nossos descendentes?
Um modelo que exclui milhares de milhões de pessoas
enquanto enriquece meia dúzia para além da nossa imaginação?
Que nos separa entre vencedores e perdedores,
e culpa os perdedores pelo seu infortúnio?
Sejam bem-vindos ao neoliberalismo,
a doutrina "zombie" que parece nunca morrer,
mesmo tendo já sido totalmente desacreditada.
Podem ter julgado que a crise financeira de 2008
levaria ao colapso do neoliberalismo.
Afinal, revelou as suas características principais
que eram desregular os negócios e a finança,
desmantelar a proteção pública,
lançando-nos numa competição extrema entre nós,
que eram, bem, um pouco defeituosas.
E, intelectualmente, de facto colapsou.
Ainda assim, domina as nossas vidas.
Porquê?
Bem, creio que a resposta é que ainda não criámos
uma nova história para a substituir.
As histórias são o meio que usamos para navegar no mundo.
Elas permitem-nos interpretar os seus sinais complexos e contraditórios.
Quando queremos que algo faça sentido.
o sentido que procuramos não é no sentido científico
mas sim na verosimilhança da narrativa.
Será que o que ouvimos reflete a forma
como esperamos que os humanos e o mundo se comportem?
É consistente?
Progride, como uma história deve progredir?
Nós somos criaturas de narrativas,
e uma sequência de factos e números, por muito importantes que sejam
— eu sou um empirista, acredito em factos e números —
mas esses factos e números não têm poder para afastar uma história persuasiva.
A única coisa que pode substituir uma história
é uma história.
Não é possível retirar uma história a uma pessoa
sem lhe dar uma nova.
E não sentimos uma ligação apenas a histórias em geral,
mas a estruturas narrativas específicas.
Há alguns enredos básicos que podemos usar muitas vezes
e na política há um enredo básico
que acaba por ser extremamente poderoso
a que eu chamo de "história restauradora."
E é assim.
A desordem atormenta a nação,
criada por forças poderosas e más
contra os interesses da humanidade.
Mas o herói vai revoltar-se contra esta desordem,
vai lutar contra forças poderosas,
e derrubá-las-á, apesar de estar em desvantagem
e restaurará a harmonia na nação.
Já ouvimos esta história antes.
É a história da Bíblia.
É a história do Harry Potter.
É a história do Senhor dos Anéis.
É a história de Narnia.
Mas também é a história
que acompanhou quase todas as transformações políticas e religiosas
desde há milénios.
De facto, podíamos até dizer
que, sem uma história restauradora poderosa,
uma transformação política e religiosa
poderia não acontecer.
É de enorme importância.
Depois de a economia do "laissez-faire" ter causado a Grande Depressão,
John Maynard Keynes sentou-se para criar uma nova economia
e o que ele disse foi contar uma história restauradora
que era mais ou menos assim.
A desordem atormenta a nação!
(Risos)
Causada por forças poderosas e más da elite económica,
que se apoderaram da riqueza do planeta.
Mas o herói da história,
o estado interventivo, apoiado pelas pessoas das classes trabalhadora e média,
vai contestar essa desordem,
vai lutar contra essas forças poderosas redistribuindo a riqueza,
e através da despesa pública com bens públicos
vai gerar emprego e salários
restaurando a harmonia na nação.
Ora, como em todas as boas histórias restauradoras,
esta ecoou por todo o espetro político.
Democratas e republicanos, trabalhistas e conservadores,
esquerda e direita, tornaram-se, em traços largos, keynesianos.
Foi então que o Keynesianismo começou a ter problemas.
Nos anos 70,
os neoliberais, pessoas como Friedrich Hayek e Milton Friedman,
enunciaram a sua própria história restauradora,
e era mais ou menos assim.
Vocês nunca vão adivinhar o que aí vem.
(Risos)
A desordem atormenta a nação!
Causada por forças poderosas e más
do estado excessivamente poderoso,
cujas tendências coletivistas esmagam a liberdade e o individualismo
e as oportunidades.
Mas o herói da história, o empreendedor,
lutará contra essas forças poderosas,
diminuirá os poderes do estado,
e, através da criação de riqueza e oportunidades,
irá restaurar a harmonia na nação.
Esta história também ecoou por todo o espetro político.
Republicanos e democratas, conservadores e trabalhistas,
todos se tornaram, em traços largos, neoliberais.
Histórias opostas
com uma estrutura narrativa idêntica.
Foi então que, em 2008,
a história neoliberal caiu por terra,
e os seus opositores chegaram-se à frente com...
nada.
Sem uma história restauradora!
O melhor que tinham para oferecer era uma versão diluída do neoliberalismo
ou um Keynesianismo requentado em forno de micro-ondas.
E é por isso que estamos parados.
Sem essa nova história,
estamos encalhados com a velha história fracassada
que continua em declínio.
Desespero é o estado em que nos encontramos
quando falha a nossa imaginação.
Quando não temos uma história que explica o presente
e descreve o futuro,
a esperança evapora-se.
O fracasso político é, no fundo,
o fracasso da imaginação.
Sem uma história restauradora
que nos diga para onde devemos ir,
nada mudará.
Mas com uma história restauradora
quase tudo pode mudar.
A história que precisamos de contar
é a história que irá atrair a maior variedade possível de pessoas,
atravessando linhas fraturantes da política.
Irá ecoar com necessidades e desejos profundos.
Deve ser simples e inteligível,
e deve ser baseada na realidade.
Admito que tudo isto soa como algo difícil de alcançar.
Mas creio que, nos países ocidentais,
já existe uma história assim
a aguardar por ser contada.
Em anos recentes,
tem havido uma fascinante convergência de conclusões
em diversas ciências,
na psicologia e antropologia, e neurociência e biologia evolucionária,
e todas nos dizem algo surpreendente:
que os seres humanos têm uma enorme capacidade de altruísmo.
Claro que todos temos algum egoísmo e ganância dentro de nós,
mas, na maioria das pessoas, esses não são os nossos valores dominantes.
Afinal, nós somos imensamente cooperantes.
Sobrevivemos nas savanas africanas,
apesar de sermos mais fracos e lentos do que os nossos predadores e presas,
devido a uma capacidade fascinante de interagirmos em ajuda mútua.
Esse impulso para cooperar faz parte da estrutura das nossas mentes
através da seleção natural.
Estes são os factos centrais e cruciais sobre a humanidade:
o nosso altruísmo e cooperação assombrosos.
Mas algo correu horrivelmente mal.
A desordem atormenta a nação!
(Risos)
A nossa boa natureza foi derrotada por várias forças,
mas creio que a mais poderosa
é a narrativa política dominante da nossa era,
que nos diz que devemos viver em individualismo extremo
e em competição com todos.
Isto leva-nos a lutar contra os outros, a ter receio e a não confiar nos outros.
Isto atomiza a sociedade,
enfraquece as ligações sociais que faz valer a pena viver a nossa vida.
E nesse vácuo
crescem forças violentas e intolerantes.
Somos uma sociedade de altruístas,
mas somos governados por psicopatas.
(Aplausos)
Mas não tem de ser assim.
Não tem mesmo,
porque temos esta capacidade incrível de união e pertença,
e ao invocar esta capacidade,
podemos recuperar essas magníficas componentes da nossa humanidade:
o nosso altruísmo e cooperação.
Onde existe atomização, podemos construir uma forte vida cívica
com uma cultura rica de participação.
Onde nos sentirmos esmagados entre o mercado e o estado,
podemos construir uma economia que respeite pessoas e planeta.
E podemos criar esta economia em redor dessa esfera tão negligenciada,
o espaço público.
Este espaço não é nem mercado nem estado, nem capitalismo nem comunismo,
mas consiste em três elementos principais:
um recurso específico;
uma comunidade específica que gere esse recurso;
e as regras e negociações que a comunidade desenvolve para o gerir.
Imaginem uma banda larga da comunidade ou cooperativas de energia comunitária
ou a partilha de terras para produzir fruta e vegetais,
aquilo a que no Reino Unido chamamos de lotes.
O espaço público não pode ser vendido, não pode ser doado,
e os seus benefícios são partilhados igualmente entre os membros da comunidade.
Onde antes fomos ignorados e explorados,
podemos reavivar a nossa política.
Nós podemos reaver a democracia das pessoas que a capturaram.
Nós podemos usar novas regras e métodos de eleições
para garantir que o poder financeiro nunca voltará a esmagar o poder democrático.
(Aplausos)
A democracia representativa deve ser fortalecida pela democracia participativa
para que possamos refinar as nossas escolhas políticas,
e essa escolha deve ser exercida tanto quanto possível a nível local.
Se algo puder ser decidido localmente não deve ser determinado a nível nacional.
A tudo isto chamo de política da pertença.
Creio que isto tem potencial para atrair
um número muito diverso de pessoas,
e a razão para tal é que, entre os muito poucos valores
que a esquerda e a direita partilham,
estão a pertença e a comunidade.
Podemos ter conceções ligeiramente diferentes
mas, pelo menos, iniciamos com alguma linguagem comum.
De facto, podemos ver que muito da política é a procura da pertença.
Até os fascistas procuram a comunidade,
apesar de ser uma comunidade assustadoramente homogénea
onde todos são parecidos e usam o mesmo uniforme
e cantam os mesmos slogans.
Precisamos de criar uma comunidade baseada em redes de pontes,
não em redes de ligações.
Uma rede de ligações aproxima pessoas de um grupo homogéneo,
enquanto que uma rede de pontes aproxima pessoas de grupos diferentes.
Acredito que, se criarmos
comunidades de pontes suficientemente ricas e vibrantes,
poderemos frustrar o impulso das pessoas para se aninharem
na segurança de uma comunidade de ligações homogéneas
para se defenderem umas das outras.
Em suma,
a nossa nova história pode ser assim.
A desordem atormenta a nação!
(Risos)
Causada por forças poderosas e más
de pessoas que afirmam que não existe algo chamado sociedade,
que nos dizem que o maior propósito da vida
é lutar como cães vadios por um caixote do lixo.
Mas os heróis da história, nós,
vamos revoltar-nos contra esta desordem.
Vamos lutar contra as forças más
construindo comunidades ricas, envolventes, inclusivas e generosas
e, ao fazê-lo,
vamos restabelecer a harmonia na nação.
(Aplausos)
Independentemente de concordar que esta é a história certa,
espero que concordem que precisamos de uma.
Precisamos de uma história restauradora,
que nos guiará para longe da confusão em que nos encontramos,
que nos diz porque estamos nesta confusão e nos diz como sair dela.
E essa história, se a contarmos bem,
infetará as mentes das pessoas em todo o espetro político.
A nossa tarefa é contar a história que vai iluminar o caminho para um mundo melhor.
Obrigado.
(Aplausos)
Vocês se sentem presos
em um modelo econômico falido?
Um modelo que está destruindo o mundo
e ameaça a vida de nossos descendentes?
Um modelo que exclui bilhões de pessoas
enquanto torna um punhado inimaginavelmente rico?
Que nos separa em vencedores e perdedores,
e depois culpa os perdedores pela infelicidade deles?
Bem-vindos ao neoliberalismo,
a doutrina zumbi que parece não morrer nunca,
mesmo que seja amplamente desacreditada.
Vocês podem ter imaginado que a crise financeira de 2008
teria levado ao colapso do neoliberalismo.
Afinal de contas, ela expôs as características principais dele -
a desregulamentação do mundo dos negócios e das finanças,
a derrubada de proteções públicas,
nos jogando em competição extrema uns com os outros -
como, bem, um tanto quanto falhas.
Intelectualmente, a crise perdeu a força,
mas, ainda assim, domina nossa vida.
Por quê?
Acredito que a resposta seja que ainda não produzimos
uma nova história para substituí-la.
As histórias são o modo pelo qual viajamos pelo mundo.
Elas nos permitem interpretar seus sinais complexos e contraditórios.
Quando queremos entender algo,
o sentido que buscamos não é o científico,
mas a fidelidade da narrativa.
Será que o que ouvimos reflete o modo
como esperamos que os seres humanos e o mundo se comportem?
É um modo consistente?
Será que progride
como uma história deve progredir?
Somos criaturas da narrativa,
e uma série de fatos e números, por mais importantes que sejam...
e, sabem, sou empirista, acredito em fatos e números...
mas fatos e números não têm o poder de substituir uma história convincente.
A única coisa que pode substituir uma história
é uma história.
Não se pode tirar a história de uma pessoa
sem dar a ela uma nova.
Não estamos acostumados meramente com histórias em geral,
mas com estruturas narrativas específicas.
Há uma série de enredos básicos que usamos repetidas vezes,
e, na política, há um enredo básico
que se revela extremamente poderoso
e que chamo de "história da restauração".
É o seguinte.
A desordem aflige a terra,
causada por forças poderosas e abomináveis
que trabalham contra os interesses da humanidade.
Mas o herói se revoltará contra essa desordem,
combaterá essas forças poderosas,
as derrubará custe o que custar
e restaurará a harmonia na terra.
Vocês já ouviram essa história antes.
É a história da Bíblia.
É a história de "Harry Potter".
É a história de "O Senhor dos Anéis".
É a história de "Nárnia".
Mas também é a história
que acompanha quase todas as transformações políticas e religiosas
há milênios.
De fato, poderíamos chegar a dizer
que, sem uma história nova e poderosa de restauração,
uma transformação política e religiosa
poderia não acontecer.
Vejam como é importante.
Depois que a economia do "laissez-faire" desencadeou a Grande Depressão,
John Maynard Keynes sentou-se para compor uma nova economia
e contou uma história de restauração,
e foi algo assim.
A desordem aflige a terra!
(Risos)
Causada pelas forças poderosas e abomináveis da elite econômica,
que se apropriaram da riqueza do mundo.
Mas o herói da história,
o Estado favorável, apoiado pelas pessoas das classes trabalhadora e média,
contestará essa desordem,
combaterá essas forças poderosas redistribuindo a riqueza
e, ao gastar dinheiro público em bens públicos,
gerará renda e empregos,
restaurando a harmonia na terra.
Como todas as boas histórias de restauração,
essa repercutiu em todo o espectro político.
Democratas e republicanos, trabalhistas e conservadores,
esquerda e direita, todos se tornaram, em geral, keynesianos.
Quando o keynesianismo encontrou problemas
na década de 1970,
os neoliberais, pessoas como Friedrich Hayek e Milton Friedman,
apresentaram sua nova história de restauração,
e foi algo assim.
Vocês nunca adivinharão o que virá.
(Risos)
A desordem aflige a terra!
Causada pelas forças poderosas e abomináveis
do Estado poderoso demais,
cujas tendências coletivizantes esmagam a liberdade, o individualismo
e as oportunidades.
Mas o herói da história, o empreendedor,
combaterá essas forças poderosas,
reverterá o Estado
e, pela criação de riqueza e oportunidades,
restaurará a harmonia na terra.
Essa história também repercutiu em todo o espectro político.
Republicanos e democratas, conservadores e trabalhistas,
todos se tornaram, em geral, neoliberais.
Histórias opostas
com uma estrutura narrativa idêntica.
Então, em 2008,
a história neoliberal desmoronou
e seus adversários se apresentaram com...
nada!
Nenhuma história nova de restauração!
O melhor que tinham a oferecer era um neoliberalismo aguado
ou um keynesianismo requentado.
É por isso que estamos presos.
Sem essa nova história,
estamos presos à velha história fracassada
que continua fracassando.
Desespero é o estado em que caímos
quando nossa imaginação fracassa.
Quando não temos uma história que explique o presente
e descreva o futuro,
a esperança se esvai.
O fracasso político é, no fundo,
um fracasso da imaginação.
Sem uma história de restauração
que possa nos dizer para onde precisamos ir,
nada irá mudar,
mas, com uma história de restauração como essa,
quase tudo pode mudar.
A história que precisamos contar
é uma história que atrairá o maior número possível de pessoas,
cruzando linhas de falhas políticas.
Deve repercutir com necessidades e desejos profundos.
Deve ser simples e inteligível
e deve ser baseada na realidade.
Admito que tudo isso parece um pouco difícil,
mas creio que, nas nações ocidentais,
há, na verdade, uma história como essa
esperando para ser contada.
Ao longo dos últimos anos,
houve uma convergência fascinante de descobertas
em várias ciências diferentes,
na psicologia, antropologia, neurociência e biologia evolutiva,
e todas elas nos dizem algo bastante surpreendente:
os seres humanos têm uma capacidade enorme de altruísmo.
Claro, todos temos um pouco de egoísmo e ganância dentro de nós,
mas, na maioria das pessoas, esses não são nossos valores dominantes.
Também nos tornamos extremos colaboradores.
Sobrevivemos às savanas africanas,
apesar de sermos mais fracos e lentos
do que nossos predadores e a maioria de nossas presas,
por uma capacidade incrível de nos empenharmos em ajuda mútua,
e esse desejo de colaborar foi integrado em nossa mente
por meio da seleção natural.
Estes são os fatos principais e decisivos sobre a humanidade:
altruísmo e colaboração surpreendentes.
Mas algo deu muito errado.
A desordem aflige a terra.
(Risos)
Nossa boa natureza foi frustrada por várias forças,
mas acho que a mais poderosa delas é a narrativa política dominante
de nossos tempos,
que nos diz que devemos viver em extremo individualismo
e competição uns com os outros.
Ela nos leva a lutar uns contra os outros, a temer e a desconfiar uns dos outros.
Fragmenta a sociedade.
Enfraquece os laços sociais que fazem nossa vida valer a pena.
Nesse vácuo,
crescem forças violentas e intolerantes.
Somos uma sociedade de altruístas,
mas somos governados por psicopatas.
(Aplausos) (Vivas)
Mas não precisa ser assim,
não mesmo,
porque temos uma capacidade incrível de união e pertencimento
e, ao invocar essa capacidade,
podemos recuperar estes componentes surpreendentes de nossa humanidade:
nosso altruísmo e nossa colaboração.
Onde há fragmentação, podemos construir uma vida cívica próspera
com uma cultura rica e participativa.
Onde nos encontramos esmagados entre mercado e Estado,
podemos construir uma economia que respeite as pessoas e o planeta.
E podemos criar essa economia
em torno de uma grande esfera negligenciada:
os comuns.
Os comuns não são mercado, Estado, capitalismo, nem comunismo,
mas consistem de três elementos principais:
um recurso específico,
uma comunidade específica que gerencia esse recurso,
e as regras e negociações que a comunidade desenvolve para gerenciá-lo.
Pensem na banda larga e nas cooperativas de energia comunitárias
ou na terra compartilhada para cultivar frutas e verduras
que, na Grã-Bretanha, chamamos de lotes.
Um bem comum não pode ser vendido, nem doado,
e seus benefícios são compartilhados igualmente entre os membros da comunidade.
Onde fomos ignorados e explorados,
podemos reavivar nossa política.
Podemos recuperar a democracia das pessoas que tomaram posse dela.
Podemos usar novas regras e novos métodos de eleições
para garantir que o poder financeiro nunca supere o democrático novamente.
(Aplausos)
A democracia representativa deve ser moderada pela democracia participativa,
para que possamos refinar nossas escolhas políticas,
e essa escolha deve ser exercida, tanto quanto possível, em nível local.
Se algo pode ser decidido localmente, não deve ser determinado nacionalmente.
Chamo tudo isso de política do pertencimento.
Acho que isso tem o potencial de atrair
uma ampla série de pessoas,
e o motivo é que entre os pouquíssimos valores
que tanto a esquerda quanto a direita compartilham
estão o pertencimento e a comunidade.
Podemos querer dizer coisas um pouco diferentes,
mas, pelo menos, começamos com alguma linguagem em comum.
De fato, podemos ver muita política como uma busca pelo pertencimento.
Mesmo os fascistas buscam a comunidade,
embora seja uma comunidade assustadoramente homogênea,
em que todos parecem iguais, vestem o mesmo uniforme
e entoam os mesmos lemas.
Precisamos criar uma comunidade baseada em redes de ligação,
não redes de vinculação.
Uma rede de vinculação reúne pessoas de um grupo homogêneo,
enquanto uma rede de ligação reúne pessoas de grupos diferentes.
Acredito que, se criarmos
comunidades de ligação ricas e vibrantes o bastante,
podemos frustrar o desejo das pessoas de se esconderem na segurança
de uma comunidade de vinculação homogênea
defendendo-se contra os outros.
Em resumo,
nossa nova história poderia ser algo assim.
A desordem aflige a terra!
(Risos)
Causada pelas forças poderosas e abomináveis
de pessoas que dizem que não existe essa coisa de sociedade,
que nos dizem que nosso maior propósito na vida
é lutar como cães perdidos por uma lata de lixo.
Mas os heróis da história, nós,
nos revoltaremos contra essa desordem.
Combateremos essas forças abomináveis
construindo comunidades ricas, envolventes, inclusivas e generosas
e, ao fazer isso,
restauraremos a harmonia na terra.
(Aplausos) (Vivas)
Quer vocês achem ou não que esta é a história certa,
espero que concordem que precisamos de uma.
Precisamos de uma nova história de restauração,
que nos guie para fora da bagunça em que estamos,
que nos diga por que estamos na bagunça e como sair dela.
Se contarmos direito essa história,
ela influenciará a mente das pessoas em todo o espectro político.
Nossa tarefa é contar a história
que ilumine o caminho para um mundo melhor.
Obrigado.
(Aplausos) (Vivas)
Чувствуете ли вы себя
жертвой плохой экономической модели?
Модели, разрушающей нашу жизнь
и угрожающей будущим поколениям?
Модели, исключающей миллиарды людей,
но невообразимо обогащающей считанные единицы.
Разделяющей нас на везунчиков и неудачников
и упрекающей неудачников за их же невзгоды.
Добро пожаловать в неолиберализм,
доктрину-зомби, которая никак не может умереть,
даже после её полной дискредитации.
Возможно, вы думали, что финансовый кризис 2008 года
приведёт к краху неолиберализма.
Ведь он разоблачил его основные положения:
пускать на самотёк регулирование бизнеса и финансирования,
разрушая защиту общества
и создавая между нами ожесточённую конкуренцию,
доказав его, так сказать, несовершенство.
В интеллектуальном смысле этот крах действительно произошёл.
Но он по-прежнему руководит нашей жизнью.
Почему?
Я считаю, дело в том, что мы ещё не придумали новую историю,
которая должна его заменить.
Мы используем истории как средства познания мира.
Они позволяют нам истолковывать его сложные и противоречивые сигналы.
Когда мы хотим что-то понять,
мы ищем не научное понимание,
а соответствие сюжету.
Отражено ли в том, что мы слышим, наше представление о том,
как должны вести себя люди и мир в целом?
Соответствует ли это нашей картине мира?
Развивается ли сюжет
как положено?
Мы руководствуемся сюжетами,
и цепочка фактов и цифр, какими бы важными они ни были —
а, как вы знаете, я эмпирик и верю в силу фактов и цифр, —
они не могут заменить убедительную историю.
Единственное, что может заменить историю, —
это другая история.
Невозможно просто лишить людей сюжета,
не дав им взамен новый.
И важны даже не столько сами истории,
сколько определённые повествовательные структуры.
Существует несколько базовых сюжетов, которые используются постоянно,
и в политике один из таких сюжетов
очень значим,
я называю его «историей восстановления».
Он выглядит вот так.
В государстве начинаются беспорядки,
вызванные мощными нечестивыми силами,
идущими против интересов человечества.
Но наш герой будет биться за восстановление порядка,
сражаться с нечестивыми силами,
вопреки всему победит их
и восстановит мир в государстве.
Вы уже слышали эту историю.
На ней основан сюжет Библии.
На ней основан сюжет «Гарри Поттера».
И сюжет «Властелина колец».
И сюжет «Нарнии».
Но эта история
также сопровождает почти каждое политическое и религиозное преобразование
на протяжении тысячелетий.
По сути, можно даже сказать,
что без эффективной новой истории восстановления
политические и религиозные преобразования
невозможны.
Настолько она важна.
После того как либеральная экономика привела к Великой депрессии,
Джон Мейнард Кейнс взялся за описание новой экономики,
и он рассказал историю восстановления,
которая звучала примерно так.
В государстве начинаются беспорядки!
(Смех)
Вызванные мощными нечестивыми силами экономической элиты,
которая захватила богатство мира.
Но наш герой,
доброе правительство, поддерживаемое рабочим и средним классом,
устранит эти беспорядки,
будет сражаться с мощными силами, перераспределяя средства,
и, тратя государственные деньги на общественные блага,
создаст доходы и рабочие места
и восстановит мир в государстве.
Как и все хорошие истории восстановления,
она вызвала сильный резонанс во всех политических кругах.
Демократы и республиканцы, лейбористы и консерваторы,
правые и левые — все они стали, в широком понимании, кейнсианцами.
Позже, когда кейнсианство столкнулось с проблемами
в 1970-ых годах,
неолибералы, такие как Фридрих фон Хайек и Милтон Фридман,
представили свою новую историю восстановления,
которая звучала примерно так.
Никогда не догадаетесь.
(Смех)
В государстве начинаются беспорядки!
Вызванные мощными нечестивыми силами
чрезмерно могущественного правительства,
склонность которого к коллективизации ущемляет свободу, индивидуализм
и возможности.
Но наш герой — предприниматель —
будет сражаться с этими мощными силами,
заставит государство отступить
и, предоставляя возможности и создавая доходы,
восстановит мир в государстве.
Эта история также вызвала сильный резонанс во всех политических кругах.
Республиканцы и демократы, консерваторы и лейбористы —
все они стали, в широком смысле, неолибералами.
Противоположные истории
с одинаковой повествовательной структурой.
А затем, в 2008-ом году,
неолиберальная история потерпела поражение,
и её противники представили миру...
они ничего не представили.
Никакой новой истории восстановления!
Лучшее, что у них было — это «размытый» неолиберализм
или приукрашенное кейнсианство.
Именно поэтому мы находимся в безвыходном положении.
Без новой истории
у нас есть только провалившаяся старая,
которая уже не работает.
Мы впадаем в отчаяние,
когда воображение подводит нас.
Если у нас нет истории, которая объясняет настоящее
и описывает будущее,
надежда улетучивается.
Политический крах есть по своей сути
крах воображения.
Без истории восстановления,
которая указывает нам путь,
ничего не изменится,
но если она у нас будет,
измениться может почти всё.
История, которую нам нужно рассказать,
должна быть близка как можно большему кругу людей,
должна пересекать политические рубежи.
Она должна отвечать глубоким потребностям и желаниям.
Она должна быть простой, понятной
и основанной на реальности.
Нужно признать, что это кажется сложной задачей.
Но я верю,
что в странах Запада такая история есть,
и её нужно рассказать.
В течение последних лет
были сделаны удивительные схожие открытия
в различных сферах науки,
в психологии, антропологии, нейробиологии и эволюционной биологии,
которые демонстрируют нечто потрясающее:
люди обладают огромной склонностью к альтруизму.
Несомненно, в каждом из нас есть немного эгоизма и жадности,
но для большинства из нас это не доминирующие качества.
Кроме этого, мы очень склонны к сотрудничеству.
Ведь мы выжили в африканских саваннах,
несмотря на то, что все хищники и бóльшая часть нашей добычи сильнее и быстрее нас.
У нас есть уникальная способность к взаимопомощи,
и желание сотрудничества было заложено в нас
в ходе естественного отбора.
Это главные, критически важные характеристики человеческого рода:
наш удивительный альтруизм и сотрудничество.
Но где-то произошла ужасная ошибка.
В государстве начинаются беспорядки!
(Смех)
Наши благие намерения заглушаются несколькими силами,
и, я думаю, самая мощная из них —
это доминирующая политическая риторика нашего времени,
утверждающая, что нашей жизнью должны руководить крайний индивидуализм
и конкуренция друг с другом.
Это ведёт к нашей постоянной борьбе друг с другом, страху и непониманию.
Это разобщает нас.
Это ослабляет социальные связи, без которых жизнь теряет смысл.
В этом вакууме формируются
злые, агрессивные силы.
Мы — общество альтруистов,
но руководят нами психопаты.
(Аплодисменты)
Но это не значит, что другого пути нет.
Совершенно не значит,
потому что у нас есть невероятная склонность к сплочённости и причастности,
и, пользуясь ей,
мы можем восстановить эти удивительные компоненты нашей духовности:
альтруизм и сотрудничество.
Вместо разобщения мы можем создать бурную общественную жизнь,
в которой каждый будет принимать участие.
Вместо конфликта между рынком и государством
мы можем построить экономику, уважающую как потребителей, так и планету.
Мы можем создать эту экономику с учётом огромной и часто упускаемой из виду сферы:
общин.
Общины — это не рынок и не государство, не капитализм и не коммунизм.
Они состоят из трёх основных компонентов:
определённого ресурса,
определённого сообщества, управляющего этим ресурсом,
и правил и переговоров, которыми оно руководствуется при управлении им.
Например, общественная широкополосная сеть, энергетические кооперативы
или земли совместного использования для садоводства,
которые в Великобритании мы называем наделами.
Общину нельзя продать или передать кому-то,
и её благами в равной степени пользуются все члены сообщества.
Там, где нас игнорируют и эксплуатируют,
мы можем возродить нашу политику.
Мы можем забрать нашу демократию у тех, кто захватил её.
Мы можем использовать новые правила и способы голосования,
чтобы финансовая власть больше никогда не перевешивала власть демократическую.
(Аплодисменты)
Представительная демократия должна смягчаться демократией участия,
чтобы мы могли совершенствовать свой политический выбор,
и этот выбор необходимо как можно больше практиковать на местном уровне.
Если вопрос можно решить на местном уровне, государство не должно вмешиваться.
Я называю это политикой причастностью.
Я считаю, что эта идея потенциально способна привлечь
очень широкий круг последователей,
и причиной тому то, что одни из немногих ценностей,
являющихся общими для левых и правых, —
это причастность и сообщество.
Возможно, они понимаются немного по-разному,
но, по крайней мере, мы начинаем с общей терминологии.
Кроме того, бóльшая часть политики — это желание и поиск причастности.
Даже фашисты хотят быть частью сообщества,
даже если это пугающе однообразное сообщество,
где все одинаково выглядят, одеты в одинаковую форму
и скандируют одинаковые лозунги.
Нам нужно создать сообщество, основанное на связях между группами,
а не объединении внутри групп.
Объединение собирает вместе людей из однородной группы,
в то время как связи формируются между представителями самых разных групп.
Я считаю, что если мы создадим
благоприятную среду для формирования связей между сообществами,
мы сможем предотвратить тягу людей укрываться в привычной безопасности
однородных объединённых сообществ,
защищая себя от «других».
Иначе говоря,
наша новая история может звучать примерно так.
В государстве начинаются беспорядки!
(Смех)
Вызванные мощными нечестивыми силами,
утверждающими, что общества как такового не существует,
что главная цель нашей жизни —
драться, как бездомные собаки у мусорки.
Но наши герои — мы сами, —
мы восстанем против этих беспорядков.
Мы свергнем эти нечестивые силы, создавая разнообразные,
щедрые и принимающие каждого сообщества
и таким образом
восстановим мир в государстве.
(Аплодисменты)
Я не знаю, кажется ли вам эта история правильной,
но уверен, вы согласитесь, что история нам нужна.
Нам нужна новая история восстановления,
которая выведет нас из того положения, в котором мы находимся,
объяснит, как мы в нём оказались и как из него выбраться.
Эта история, если её правильно рассказать,
затронет умы людей во всех политических кругах.
Наша задача — рассказать историю, которая сделает этот мир лучше.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Osećate li se zarobljeno
u propalom ekonomskom modelu?
U modelu koji uništava živi svet
i ugrožava živote naših potomaka?
U modelu koji isključuje milijarde ljudi
dok šačicu ljudi pretvara u nezamislive bogataše?
Koji nas svrstava u pobednike i gubitnike,
a potom krivi gubitnike za njihovu nesreću?
Dobro došli u neoliberalizam,
zombi doktrinu koja izgleda nikako da umre,
koliko god da je sveobuhvatno osporena.
Možda ste pretpostavili da će finansijska kriza 2008. godine
dovesti do kolapsa neoliberalizma.
Naposletku, razotkrila je njegove glavne osobine,
koje su deregulisale poslovanja i finansije,
rušile javne zaštite,
ubacivale ljude u ekstremno međusobno takmičenje,
kao, pa, malčice falične.
Intelektualno se jeste srušio.
Ali i dalje dominira našim životima.
Zašto?
Pa, verujem da je odgovor da još uvek nismo stvorili
novu priču kojom bismo ga zamenili.
Priče predstavljaju način po kome se rukovodimo u svetu.
Omogućuju nam da protumačimo njegove složene i oprečne signale.
Kada želimo da nečemu pridamo smisao,
smisao koji tražimo nije naučni smisao,
već doslednost priče.
Da li ono što čujemo odražava način
na koji očekujemo da se ponašaju ljudi i ceo svet?
Da li se sve to uklapa?
Da li se tu napreduje
kako priča treba da napreduje?
Mi smo bića vezana za priču,
i niz činjenica i brojki, koliko god da su bitne -
a, znate, ja sam empiričar, verujem u činjenice i brojke -
ali te činjenice i brojke nemaju moć da potisnu ubedljivu priču.
Jedino što može da zameni priču
je priča.
Ne možete oduzeti nekome priču
a da mu ne pružite novu.
Nismo mi navikli samo na priče uopšteno,
već na posebne strukture narativa.
Postoji nekoliko osnovnih zapleta koje koristimo iznova i iznova,
a u politici postoji jedan osnovni zaplet
koji se ispostavio kao izuzetno moćan,
i to nazivam „pričom o obnovi“.
Ide ovako.
Rasulo pogodi zemlju,
uzrokovano snažnim i zlim silama
koje rade protiv interesa čovečanstva.
Ali heroj će se pobuniti protiv ovog rasula,
boriti se protiv tih moćnih sila,
svrgnuti ih uprkos svim izgledima
i vratiti sklad u zemlju.
Čuli ste već tu priču.
To je biblijska priča.
To je priča „Harija Potera“.
To je priča „Gospodara prstenova“.
To je priča „Narnije“.
Ali to je takođe priča
koja je pratila skoro svaku političku i religijsku transformaciju
milenijumima unazad.
U stvari, možemo čak reći
da se bez moćne nove priče o obnovi
politička i verska transformacija
možda ne može ni dogoditi.
Toliko je važna.
Nakon što je ekonomija „lese fer“ pokrenula Veliku depresiju,
Džon Mejnard Kejns je seo da napiše novu ekonomiju,
i to tako što je ispričao priču o obnovi
koja je išla ovako nekako.
Rasulo pogodi zemlju!
(Smeh)
Uzrokovano snažnim i zloglasnim silama ekonomske elite
koje su zaplenile svetsko bogatstvo.
Ali heroj ove priče,
pomagačka država, uz podršku ljudi iz radničke i srednje klase,
suprotstaviće se tom neredu,
boriće se protiv tih moćih sila preraspodelom bogatstva,
i trošenjem javnog novca na javna dobra
stvoriće prihod i poslove,
čime će vratiti sklad u zemlju.
Kao i sve dobre priče o obnovi,
i ova je odjeknula širom političkog spektra.
Demokrate i republikanci, radnici i konzervativci,
levica i desnica - svi su postali, uopšteno, kejnzijanci.
Potom, kada je kejnzijanizam upao u probleme
1970-ih,
neoliberali, ljudi poput Fridriha Hajeka i Miltona Fridmana,
istupili su sa novom pričom o obnovi,
a ona je išla ovako nekako.
Nikada nećete pogoditi šta sledi.
(Smeh)
Rasulo pogodi zemlju!
Uzrokovano snažnim i zlim silama
nadmoćne države
čije kolektivističke tendencije ruše slobodu, individualizam
i mogućnosti.
Ali heroj ove priče, preduzetnik,
boriće se protiv ovih moćnih sila,
preokrenuti stanje
i kroz stvaranje bogatstva i mogućnosti
vratiti sklad u zemlju.
I ta priča je odjeknula širom političkog spektra.
Republikanci i demokrati, konzervativci i radnici,
svi su postali, široko gledano, neoliberali.
Suprotstavljene priče
sa istovetnom strukturom narativa.
Zatim se, 2008. godine,
neoliberalna priča raspala,
a njeni protivnici su istupili...
ni sa čim.
Nije bilo nove priče o obnovi!
Najbolje što su imali da ponude bio je razblaženi neoliberalizam
ili podgrejani kejnzijanizam.
I zato smo u škripcu.
Bez te nove priče,
zaglavljeni smo u staroj propaloj priči
koja nastavlja da propada.
Očajanje je stanje u koje upadamo
kada nas mašta izneveri.
Kada nemamo priču koja objašnjava sadašnjost
i opisuje budućnost,
nada nestaje.
Politički neuspeh je u osnovi
neuspeh zamišljanja.
Bez priče o obnovi
koja nam može reći kuda treba da idemo,
ništa se neće menjati,
ali sa takvom pričom o obnovi,
skoro sve se može promeniti.
Priča koju moramo da ispričamo
je priča koja će se dopasti što je moguće većem broju ljudi,
tako da prevazilazi političke podele.
Trebalo bi da se poklopi sa dubokim potrebama i željama.
Trebalo bi da bude jednostavna i razumljiva,
i da bude utemeljena u stvarnosti.
Sada, priznajem da sve to zvuči kao pomalo težak zadatak.
Ali smatram da u zapadnim zemljama
postoji takva priča
koja čeka da se ispriča.
Tokom proteklih nekoliko godina,
došlo je do fascinantne konvergencije nalaza
u nekoliko različitih nauka,
u psihologiji, antropologiji, neuronaukama i evolucionoj biologiji,
i svi nam oni govore nešto prilično zapanjujuće:
da ljudska bića imaju ogroman kapacitet za altruizam.
Naravno, svi mi imamo malo sebičnosti i pohlepe u sebi,
ali kod većine ljudi to nisu dominantne vrednosti.
Takođe se ispostavilo da smo vrhunski saradnici.
Preživeli smo afričke savane
uprkos tome što smo bili slabiji i sporiji od naših predatora i većine našeg plena,
neverovatnom sposobnošću da delujemo u cilju međusobnog pružanja pomoći,
i taj poriv za saradnjom utisnut je u naš um
kroz prirodnu selekciju.
Ovo su glavne, ključne činjenice o ljudskom rodu:
naš neverovatni altruizam i saradnja.
Ali nešto je baš krenulo po zlu.
Rasulo pogodi zemlju.
(Smeh)
Našoj dobroj prirodi suprotstavilo se nekoliko sila,
ali mislim da je najsnažnija sila dominantni politički narativ
našeg vremena,
a koji nam govori da svi treba da živimo u ekstremnom individualizmu
i međusobnom nadmetanju.
On nas tera da se borimo jedni protiv drugih,
da se plašimo i ne verujemo jedni drugima.
On razbija društvo na sitne delove.
Ono slabi socijalne veze zbog kojih vredi živeti.
I u tom vakuumu
razvijaju se te nasilne, netolerantne sile.
Mi smo društvo altruista,
ali nama vladaju psihopate.
(Aplauz)
Ali ne mora biti tako.
Zaista ne mora,
zato što imamo neverovatnu sposobnost zajedništva i pripadnosti,
i pobuđivanjem tog kapaciteta
možemo da oporavimo te neverovatne komponente naše ljudskosti:
naš altruizam i saradnju.
Tamo gde postoji rasparčavanje, možemo izgraditi uspešan građanski život
sa bogatom kulturom učestvovanja.
Na mestu na kome smo slomljeni između tržišta i države,
možemo da izgradimo ekonomiju koja poštuje i ljude i planetu.
I možemo stvoriti tu ekonomiju oko velike zanemarene oblasti,
zajedničkog vlasništva.
Zajedničko vlasništvo nije ni tržište ni država,
nije kapitalizam niti komunizam,
već se sastoji od tri glavna elementa:
određenog resursa,
određene zajednice koja upravlja tim resursem,
i pravila i dogovora koje zajednica stvara da bi njime upravljala.
Pomislite na zajednice širokog opsega, energetske zadruge u zajednici
ili zajedničko zemljište za uzgajanje voća i povrća
koje u Britaniji zovemo dodeljenim parcelama.
Zajedničko vlasništvo se ne može prodati, ne može se pokloniti,
a njegove dobiti se podjednako dele među članovima zajednice.
Tamo gde smo ignorisani i iskorišćavani,
možemo oživeti našu politiku.
Možemo oporaviti demokratiju od ljudi koji su je zarobili.
Možemo koristiti nova pravila i metode izbora
da bismo se postarali da finansijska moć nikad više ne nadjača demokratsku moć.
(Aplauz)
Reprezentativnu demokratiju treba ublažiti participativnom demokratijom
tako da možemo da pročistimo svoje političke izbore,
a te izbore treba što je više moguće sprovoditi na lokalnom nivou.
Ako se o nečemu može odlučiti lokalno,
to ne treba određivati na nacionalnom nivou.
Sve ovo nazivam politikom pripadnosti.
Mislim da ovo ima potencijal da privuče
prilično širok opseg ljudi,
a razlog tome je što u vrlo malo vrednosti
koje dele levica i desnica
spadaju pripadanje i zajednica.
Možda pod njima podrazumevamo donekle drugačije stvari,
ali makar počinjemo nekim zajedničkim jezikom.
Zapravo, veliki deo politike možete videti kao traženje pripadnosti.
Čak i fašisti teže ka zajednici,
doduše, zastrašujuće homogenoj zajednici
u kojoj svi izgledaju isto, nose iste uniforme
i pevaju iste slogane.
Moramo stvoriti zajednicu zasnovanu na mrežama premošćivanja,
ne na mrežama povezivanja.
Mreža koja povezuje okuplja ljude iz homogene grupe,
dok mreža koja premošćava okuplja ljude iz različitih grupa.
Moje uverenje je da, ako stvorimo
dovoljno bogate i životne zajednice koje premošćavaju,
možemo se suprotstaviti potrebi ljudi da se ukopaju u sigurnost
homogene zajednice koja povezuje,
i da se brane od drugih.
Dakle, ukratko,
naša nova priča bi mogla da ide ovako nekako.
Rasulo pogodi zemlju!
(Smeh)
Uzrokovano snažnim i zlim silama
ljudi koji kažu da društvo ne postoji,
koji nam govore da je najveći smisao u životu
da se borimo poput pasa lutalica oko kante za smeće.
Ali heroji priče, mi,
pobuniće se protiv ovog nereda.
Borićemo se protiv tih opakih sila izgradnjom bogatih, angažovanih,
inkluzivnih i darežljivih zajednica,
i na taj način
ćemo vratiti sklad u zemlju.
(Aplauz)
Bilo da smatrate da je ovo prava priča ili ne,
nadam se da se slažete da nam je neka priča potrebna.
Treba nam nova priča o obnovi
koja će nas izvesti iz haosa u kome smo,
koja nam objašnjava zašto smo u haosu i koja nam govori kako izaći iz njega.
A ta priča, ako je ispričamo kako treba,
zaraziće umove ljudi širom političkog spektra.
Naš zadatak je da ispričamo priču koja osvetljava put ka boljem svetu.
Hvala.
(Aplauz)
Siz de kusurlu bir ekonomik modelde
kendinizi sıkışmış hissediyor musunuz?
Yaşayan dünyayı hiçe sayan
ve bizden sonraki nesillerin hayatını tehdit eden bir modelde?
Öyle bir model ki... milyarlarca insanı bir kenarda bırakıp
avuç içi kadar insanı inanılmaz zengin yapıyor.
Bizi kazananlar ve kaybedenler olarak ayırıyor
ve sonra da şanssızlıkları için kaybedenleri suçluyor.
Neoliberalizme hoş geldiniz;
hiç ölmeyen zombi doktrin,
ne kadar geniş çapta çürütülmüş olsa da.
2008 ekonomik krizinin
neoliberalizmin çöküşüne yol açtığını düşünebilirsiniz.
Ne de olsa en önemli özelliklerini açığa çıkardı,
işletme ve finansın kısıtlamalarını kaldırmak,
kamu korumalarını yok etmek,
bizi birbirimizle aşırı bir rekabet içine sokmak
elbette biraz kusurlu.
Bu doktrin düşünsel olarak çöktü de.
Ama hâlâ hayatımızı domine ediyor.
Neden mi?
Bence bunun yerini alacak
yeni bir hikâye ortaya çıkaramadık.
Hikâyeler dünyaya yön verdiğimiz araçlar.
Karmaşık ve karşıt sinyalleri yorumlamamızı sağlıyor.
Bir şeye anlam kazandırmaya çalıştığımızda
aradığımız anlam bilimsel değil,
anlatısal bir bağlılık.
Duyduğumuz şeyler...
insanlardan ve dünyadan beklediğimiz davranışları yansıtıyor mu?
Parçalar birleşiyor mu?
Bir hikâye edasıyla...
...ilerleme kaydediyor mu?
Biz de anlatı varlıklarıyız
ve gerçekler ve istatistiklerden oluşan bir bilgi ne kadar önemli olsa da --
şunu söyleyeyim, ben deneyciyim, gerçek ve istatistiklere inanırım --
ama o gerçek ve istatistikler ikna edici bir hikâyeyi yerinden etmede güçlü değil.
Bir hikâyeyi yenileyebileceğimiz tek şey
başka bir hikâye.
Onlara yeni bir tanesini vermeden
insanların hikâyesini ellerinden alamazsınız.
Bu sadece bağlı olduğumuz hikâyeler için geçerli değil
belli anlatı yapıları için de geçerli.
Tekrar tekrar kullandığımız bir dizi basit anlatı var,
politikada ise tek bir basit anlatı var
ve inanılmaz güçlü bir anlatı,
ben buna ''restorasyon hikâyesi'' diyorum.
Şöyle başlıyor:
Kargaşa her yeri etkisi altına aldı,
kudretli ve alçak güçler
insanoğlunun çıkarlarına karşı faaliyette.
Ama kahraman bu kargaşaya karşı koyacak,
o kudretli güçlerle savaşacak,
tüm ihtimallere karşın onları devirecek
ve her yere yeniden uyum getirecek.
Bu hikâyeyi daha önce de duydunuz.
Bu İncil hikâyesi.
''Harry Potter'' hikâyesi.
''Yüzüklerin Efendisi'' hikâyesi.
''Narnia'' hikâyesi.
Ama aynı zamanda...
bin yıllar öncesine dayanan
her siyasi ve dini dönüşüme eşlik etmiş hikâye.
Hatta şunu da söyleyebiliriz,
yeni güçlü bir restorasyon hikâyesi olmadan
siyasi ve dini bir dönüşüm gerçekleşmeyebilir.
Bu kadar önemli.
Büyük Buhran'a hareket veren serbest bırakma ekonomisi sonrası
John Maynard Keynes yeni bir iktisat modeli yazmaya koyuldu
ve yaptığı şey yeni bir restorasyon hikâyesi yazmaktı.
Şöyle bir şeydi:
Kargaşa her yeri etkisi altına aldı.
(Gülme sesleri)
Ekonomik elitin kudretli ve alçak güçleri
dünyanın varlıklarını ellerine geçirdi.
Ama hikâyenin kahramanı,
çalışan ve orta sınıfın desteklediği devlet
bu kargaşaya meydan okuyacak,
zenginliği dağıtarak o kudretli güçlerle savaşacak
ve kamu parasını kamu mallarına harcayarak
gelir ve istihdam yaratacak
ve her yere yeniden uyum getirecek.
Tüm iyi restorasyon hikâyeleri gibi
bu da politik spektrum boyunca benzerlik gösterdi.
Demokratlar ve Cumhuriyetçiler, işçi sınıfı ve muhafazakârlar,
sol ve sağ hepsi Keynesçi oldu.
Sonra Keynesçiler başlarını belaya soktu,
1970'lerde,
Friedrich Hayek ve Milton Friedman gibi neoliberaller
yeni restorasyon hikâyeleri sundular.
O da şöyle bir şeydi.
Ne olduğunu asla bilemezsiniz.
(Kahkahalar)
Kargaşa her yeri etkisi altına aldı!
İnanılmaz güçlü devletin kudretli ve alçak güçleri
bağımsızlık, bireysellik ve fırsat konseptlerine eğilimi kolektifleştiriyor.
Ama hikayenin kahramanı girişimci,
bu güçlerle savaşacak,
devleti eski hâline getirecek
ve bu şekilde zenginlik ve fırsat yaratarak
her yere yeniden uyum getirecek.
Bu hikâye de politik spektrumu yansıttı.
Cumhuriyetçiler ve Demokratlar, muhafazakârlar ve işçi sınıfı
hepsi neoliberal oldu.
karşıt hikâyeler de aynı anlatı yapısına sahipti.
Sonra 2008'de
neoliberal hikâye parçalarına ayrıldı
ve karşıt görüşlüler...
yeni bir şey sunamadı.
Yeni bir restorasyon hikâyesi yoktu!
Sunabilecekleri en iyi şey de suyla inceltilmiş neoliberalizmdi
veya mikrodalgada ısınmış Keynesçilik.
İşte bu yüzden sıkışıp kalmışız.
Yeni restorasyon hikâyesi olmadan
başarısız olmaya devam eden o eski hikâyeyle sıkışmış durumdayız.
Hayal gücümüz başarısız olduğunda
umutsuzluk içine sürükleniyoruz.
Şu anki durumu açıklayan ve geleceği tanımlayan
bir hikâyemiz olmadığı zaman,
umut uçup gidiyor.
Siyasi başarısızlığın temelinde
hayalgücü başarısızlığı var.
Bize hangi yöne gideceğimizi söyleyen
bir restorasyon hikâyesi olmadan
hiçbir şey değişmeyecek.
Ama böyle bir hikâyemiz varsa
neredeyse her şey değişebilir.
Anlatmamız gereken hikâye
mümkün olan en geniş çapta insanın hoşuna gidebilmeli,
politik fay hatlarını geçebilmeli.
Derinden gelen gereksinim ve isteklere hitap edebilmeli.
Basit ve anlaşılır olmalı
ve gerçekliğe bağlı olmalı.
Tüm bunları yapmak zor görünüyor, biliyorum.
Ancak inanıyorum ki Batı ülkelerinde
anlatılmayı bekleyen böyle bir hikâye var.
Son birkaç yıl içinde,
birkaç farklı bilim dalına ait bulgularda ortak noktada inanılmaz bir birleşme var;
psikoloji, antropoloji ve nörobilim ve evrimsel biyoloji.
Hepsi bize harika bir şey söylüyor:
İnsanların fedakârlığa dair devasa bir kapasitesi var.
Elbette hepimizin içinde bir miktar bencillik ve açgözlülük var
ama çoğu insanda, bunlar baskın değerler.
Ayrıca üstün düzeyde ortak çalışabiliyoruz.
Afrika savanlarından sağ çıktık,
avcılarımızdan ve avlarımızdan çoğundan daha zayıf ve yavaş olduğumuz hâlde,
karşılıklı yardımla harika bir yeti gösterdik
ve bu ortak çalışma güdüsü doğal seçilim aracılığıyla
akıllarımıza kazınmış durumda.
Bunlar insan türüne ait en önemli ve merkezi gerçekler:
inanılmaz fedakârlığımız ve ortak çalışmamız.
Ancak bir şey korkunç şekilde ters gitti.
Kargaşa her yeri etkisi altına aldı.
(Gülme sesleri)
İyi huylu doğamız bazı güçler tarafından engellendi
ama bence bunların en güçlüsü kendi zamanımızın baskın siyasi anlatımı,
bize aşırı bireysellik içinde ve birbirimizle rekabet içinde
yaşamamızı söylüyor.
Bizi birbirimizle savaşmaya itiyor, birbirimizden korkmaya ve güvensizliğe.
Toplum konseptini yok ediyor.
Hayatımızı yaşamaya değer kılmak adına sosyal bağları zayıflaştırıyor.
Böyle bir vakum içinde de
şiddetli, toleranssız güçler büyüyecektir.
Biz fedakâr bir toplumuz
ama psikopatlar tarafından yönetiliyoruz.
(Alkışlar)
Ancak böyle olmak zorunda değil.
Gerçekten değil
çünkü birliktelik ve aitlik için inanılmaz bir kapasitemiz var
ve bu kapasiteyi kullanarak
insanlığımızın o harika bileşenlerini yeniden hayata döndürebiliriz:
fedakârlığımız ve ortak çalışma.
Bir yok etme çabası olduğunda çok güçlü bir sivil hayat inşa edebiliriz,
zengin bir katılım kültürüyle.
Pazar ve devlet arasında kendimizi ezilmiş hissettiğimiz zaman
hem insanlara hem de gezegene saygı duyan bir iktisat geliştirebiliriz.
O göz ardı edilmiş küre çevresinde bu ekonomik modeli yaratabiliriz,
yani ortak varlıklar.
Ortak varlıklar pazar da değil devlet de. Kapitalizm de değil komünizm de.
Üç ana elementten oluşuyor:
Belli bir kaynak;
o kaynağı idare eden belli bir topluluk
ve topluluğun idare edebilmesi için kurallar ve müzakareler.
Community Broadband veya topluluk enerji kooperatiflerini düşünün
veya sebze meyve yetiştiriciliği için paylaşılan araziyi,
Birleşik Krallık'ta buna tahsis diyoruz.
Ortak varlık satılamaz, başkasına verilemez
ve faydaları topluluğun üyeleri arasında eşit olarak paylaşılır.
Göz ardı edildiğimiz ve istismar edildiğimiz zaman
politikamızı hayata döndürebiliriz.
Onu ellerine alan insanlardan demokrasiyi kurtarabiliriz.
Yeni seçim kural ve yöntemleri kullanabiliriz,
böylece finansal gücün bir daha asla demokratik gücü alt etmemesini sağlarız.
(Alkışlar)
Temsili demokrasi katılımlı demokrasi ile yürütülmeli,
böylece kendi politik seçimlerimizi sadeleştirebiliriz
ve o seçim mümkün olduğu kadar yerel düzeyde uygulanmalı.
Bir şeye yerel olarak karar verilirse o şeye ulusal düzeyde karar kılınmamalı.
Ben buna aitlik politikası diyorum.
Bence bunun geniş çapta insanın
hoşuna gitme potansiyeli var.
Bunun sebebi de sol ve sağın paylaştığı o çok az değerin arasında
aitlik ve topluluk olgusu var.
Bunlara tanımlama şeklimiz biraz farklı olabilir
ama en azından ortak bir dille yola koyuluyoruz.
Hatta politikayı pek çok yönden bir aitlik arayışı olarak görebilirsiniz.
Faşistler bile topluluk arayışında,
korkutucu derecede homojen bir topluluk olsa da
herkes aynı görünüyor ve aynı üniformayı giyiyor
ve aynı sloganları söylüyorlar.
Yaratmamız gereken şey köprülere dayalı bir topluluk,
bağlanan gruplar değil.
Bağlanan bir grup, homojen bir grubu bir araya getiriyor
ama köprülü grup farklı gruplardan insanları bir araya getiriyor.
Ben şu kanıdayım ki
yeterince zengin ve canlı köprülü topluluklar yaratırsak
insanların homojen bir topluluğun güvenliğine sığınma güdüsünü,
birbirine dayanma güdüsünü ortadan kaldırabiliriz.
Yani özetle...
Yeni hikâyemiz şöyle olabilir.
Kargaşa her yeri etkisi altına aldı!
(Kahkahalar)
Kudretli ve alçak güçler
topluluk diye bir şey olmadığını söylüyor,
hayattaki en büyük amacımızın
sokak köpekleri gibi bir çöp tenekesi yüzünden kavga etmemiz olduğunu.
Ama bu hikâyenin kahramanları biz,
bu kargaşaya meydan okuyacağız.
Zengin, katılımlı, cömert topluluklar inşa ederek
o alçak güçlerle savaşacağız
ve bunu yaparak da
her yere yeniden uyum getireceğiz.
(Alkışlar)
Bu hikâye size doğru gelsin ya da gelmesin,
umarım bir tanesine gerek olduğuna katılırsınız.
Yeni bir restorasyon hikâyesine ihtiyacımız var,
içinde bulunduğumuz karmaşadan çıkış yolu gösterecek,
neden bunun içinde olduğumuzu ve nasıl çıkacağımızı bize söyleyecek bir hikâye.
Ve doğru söylediğimiz takdirde bu hikâye,
politik spektrum boyunca insanların aklına yer edecek.
Bizim görevimiz daha iyi bir dünya için hikâyeye giden yolu ışıklandırmak.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
你有感到自己陷在
一个破碎的经济模型里吗？
一个毁灭现实世界，
并威胁子孙后代的模型？
这个模型把数亿人排除在外，
同时只让少数人 获得难以想象的财富。
它把我们分为赢家和输家，
然后指责输家运气不好。
欢迎来到新自由主义，
这个僵尸学说似乎从没消失过，
然而这是完全不可信的。
你可能想象过 2008 年的金融危机
会导致新自由主义的垮台。
毕竟，它暴露了它的核心特征，
即商业和金融的去管制化，
撕碎公众保障，
把我们丢到彼此极端竞争的环境中，
却轻描淡写地说， 只是有点瑕疵罢了。
就理智上来说，它确实崩溃了，
但仍旧主导着我们的生活。
为什么？
我认为答案在于我们还没有创造出
用来替代它的新故事。
故事是我们驾驭世界的方式。
它让我们可以解释其中 复杂和矛盾的信号。
当我们想让事情感觉合理时，
我们寻找的这种感觉不是科学意义上的，
而是叙事的忠实性。
我们听到的是不是反映出
我们所期望的 人们和世界的行为方式？
是否紧密关联？
它是否
有像故事一样的进展？
我们都是会讲故事的生物、
且重视一系列的事实和数据的生物， 然而事实和数据——
我是个经验主义者， 我相信事实和数字——
但这些事实和数据无法替代 一个有说服力的故事。
唯一能取代一个故事的
是另一个故事。
如果你没能用新的故事替代，
那么你就无法夺走别人的故事。
我们所熟悉的并非只是普通的故事，
而是有特定叙事结构的故事。
有很多我们使用了 一次又一次的基本情节，
在政治中，有一个
基本的情节非常强大，
我称之为 “修复的故事”。
套路如下。
混乱折磨着大地，
是由那危害着人类利益的
强大而邪恶的力量造成的。
但是，英雄将反抗这种混乱，
与那些强大的力量战斗，
冲破万难推翻它，
恢复大地的和谐。
你以前听过这样的故事。
这是圣经故事。
这是哈利波特故事。
这是指环王故事。
这是纳尼亚传奇故事。
但这种故事
几千年来几乎伴随着每一次
政治和宗教变革。
事实上，我们可以说，
如果没有强有力的新修复故事，
一场政治和宗教改革
可能不会发生。
它就是那么重要。
在自由放任经济引发大萧条之后，
约翰·梅纳德·凯恩斯 写了一本新经济学，
并且他的做法是 讲一个关于修复的故事，
大概是这样写的：
混乱折磨着大地，
（笑声）
是由掌握世界财富的强大而邪恶
的经济精英力量造成的。
但故事的英雄，
在工人阶级和中产阶级 赋权下的这个国家
将对抗这种混乱，
将会通过重新分配财富 打压这些强势力量，
并且通过把公共资金 花在公共产品上
来产生收入和工作机会，
恢复大地的和谐。
当时就如所有讲得好的修复故事，
这个故事在整个政界引起了共鸣，
民主党和共和党，工党和保守党，
左派和右派都变成了凯恩斯主义者。
然后，当凯恩斯主义在 1970 年代
陷入困境时，
新自由主义者，比如弗里德里希·哈耶克 和米尔顿·弗里德曼，
出来提出他们新的修复故事，
它大概是这样讲的。
你们都猜不到是怎么说的。
（笑声）
混乱折磨着大地！
是由集权国家的强大和
邪恶势力造成的，
它们的集体化倾向 粉碎了自由、个人主义
和机会。
但故事的英雄，企业家，
将会反抗这种强大的力量，
扭转国家的力量，
通过财富和机遇，
恢复大地的和谐。
这个故事也引起了整个政界的共鸣。
共和党和民主党，保守党和工党，
总的来说，他们都变成了 新自由主义者。
具有相同叙事结构
的对立故事。
然后，在 2008 年，
新自由主义的故事分崩离析，
它的对手提出了……
啥都没有。
没有新的修复故事！
他们所能提供的最好的东西 是淡化的新自由主义
或微波式的凯恩斯主义。
所以我们陷入了困境。
没有那个新的故事，
我们困在那老旧不堪的、
不断失败的故事中。
当我们的想象失败时，
我们陷入了绝望的状态。
当我们没有故事来解释现状
和描述未来时，
希望蒸发了。
政治失败的本质，
是想象力的失败。
没有新的修复故事
告诉我们需要去往何处，
什么事情都不会发生，
但有这么一个修复故事，
几乎任何事情都可以改变。
我们需要讲的故事
需要吸引尽可能多的人，
跨越不同的政治断层。
它应该与深层需求和欲望共鸣。
它应该简单易懂，
并且它应该根植于现实。
我承认这听起来要求有点高。
但我相信在西方世界，
确实存在这样一个故事，
等待被讲述。
在过去几年中，
在心理学、人类学、 神经科学和进化生物学
等几个不同的科学领域中，
有许多让人着迷的研究，
并且它们都告诉了我们一些 非常神奇的事情：
人类有这种巨大的利他主义。
没错，我们内心都有些自私和贪婪，
但对大多数人来说， 这些都不是我们的主流价值。
我们也是最优秀的合作者。
我们在非洲大草原上幸存下来，
尽管我们比我们的捕食者 和大多数猎物都更弱更慢，
但我们拥有惊人的相互帮助的能力，
这种合作的欲望通过自然选择 已经深深的烙印在
在我们的大脑中。
这些是关于人类的核心，关键的事实：
我们惊人的利他主义和合作精神。
但有些地方出了严重的问题。
混乱折磨着大地。
（笑声）
我们的良性本能受到了 几股力量的阻挠，
但我认为其中最强大的是 我们这个时代占主导地位
的政治叙事，
它告诉我们，我们应该 带着极端个人主义，
并彼此竞争。
它推动我们相互斗争， 相互恐惧和互不信任。
它把社会分裂得支离破碎，
削弱了使我们的生活 有价值的社会纽带。
在这个真空中，
这些暴力、不宽容的力量恣意增长。
我们是一个充满利他主义者的社会，
但我们被精神变态者统治着。
（鼓掌）
但事情不一定非得这样。
它真不该这样，
因为我们拥有团结 和归属的惊人能力，
通过调用这种能力，
我们可以找回人性中 那些惊人的能力：
我们的利他主义和协作精神。
在出现分裂的地方，我们 可以用丰富的参与性文化
建设繁荣的公民生活。
在那些我们发现自己被市场和 国家压得喘不过气来的地方，
我们可以建设一个尊重 人类和地球的经济。
我们可以围绕这个 被忽视的领域——公地，
来创造出这种经济。
公地不是市场也不是国家， 不是资本主义也不是共产主义，
但它包括三个主要元素：
一种特殊的资源；
一个管理这种资源的特殊社群；
以及社群为管理它而制定 的规则和谈判方法。
想想在英国我们称之为配额的
宽带或社区能源合作社，
或者种植水果和蔬菜的共享土地。
公地不能买卖，也不能送人，
并且它的收益要 在社群成员间平等共享。
在我们被忽视和剥削的地方，
我们可以重振我们的政治。
我们可以从捕获它的人 那里恢复民主。
我们可以使用选举的新规则和方法
去确保金融权利 不会再次超过民主权利。
（鼓掌）
代议制民主应当通过 参与式民主加以调和，
以便我们能够完善我们的政治选择，
并且选择应该更多地由地方级做出。
如果事情能在本地解决， 它就不应该在国家层面上解决。
我把这些全叫做归属政治。
我认为这相当有潜力能吸引
很多的人们，
其原因在于在左派和右派
所共有的少数价值观中
有归属感和社群感。
我们的意思可能有点不一样，
但至少我们开始用共同的语言。
事实上，你可以看到很多 政治是在寻找归属感。
即便是法西斯主义也寻找社群。
尽管是一个令人感到恐惧的社群，
每个人的样子和衣着都统一，
并喊着类似的口号。
我们需要建立的是 一个基于桥接网络的社群，
而非键合网络。
当今一个键合网络 把同质的人组织在一起，
而一个桥接的网络则 把不同的群体带到一起。
我的信念是如果我们建立
足够丰富和充满活力的桥接网络，
就可以阻止人们钻入同一个
团结社区的安全洞中，
保护自己反对他人的冲动。
所以总的来说，
我们的新故事可能是这样。
混乱折磨着大地！
（笑声）
是由那些说不存在社会这东西
的强大而邪恶的力量导致的，
他们告诉我们说我们最高人生目标
要像垃圾堆的流浪狗一样去战斗。
但故事中的英雄，我们，
我们将反抗这种混乱。
我们将通过建设丰富、 参与、包容和慷慨的社群
来打击这些邪恶势力，
因此，
我们将恢复大地的和谐。
（鼓掌）
不管你是否觉得这是个好故事，
我希望你会认同 我们需要这样一种思考。
我需要个新的关于修复的故事，
这将会指引我们摆脱 所深陷的困境，
它告诉我们为什么会陷入困境 以及如何摆脱困境。
这个故事，如果我们讲述得当，
将会影响整个政界的人。
我们的任务是讲述能够照亮 通向更美好世界之路的故事。
谢谢。
（鼓掌）
你有沒有覺得自己被困在
一個千瘡百孔的經濟模式中？
正在摧毀我們現有世界的同時
也對我們未來的後代產生威脅
在將數億人排除在外後
卻讓少數一群人富可敵國
這個模式將人們分成贏家或輸家
然後將輸家的失敗原因 推卸到他們自身的不幸
歡迎你來到新自由主義
擁有那無法推翻的殭屍信條
是終究不可信賴的
各位可能想像過 2008 年金融危機過後
新自由主義應該崩潰
畢竟，這場金融危機 揭示了它潛藏的核心特徵：
對商業和金融放寬了管制
因此摧毀了公眾的保障
讓人們彼此極端地競爭
持分者卻輕描淡寫地說 只是有點瑕疵罷了！
從學術的角度 新自由主義的確崩壞了
但新自由主義仍然支配我們的生活
為什麼？
我認為那是因為我們還沒有創造出
一個能夠取代它的新故事
故事是指引我們在生活中 找到方向的媒介
讓我們詮釋世界中 既複雜又矛盾的信號
當我們想理解某件事物時
所尋找的並不是科學的意義
而是敘事的忠實性
我們所聽見的，是否能夠反映出
我們期望的人類與社會的行為模式？
兩者是否可以配合？
情節的變化又可否
像其他故事一樣的發展？
我們人類是說故事的生物
一連串的事實和數據 不管他們有多麼重要——
我是個經驗主義者 我相信的是事實與數據——
然而它們還是不如故事具有說服力
能取代一個故事的
只有另一個故事
你無法刪除某人已有的故事
除非你能賦與新的故事
使我們覺得熟悉的 不僅僅是故事本身
也包括它所遵循特定的敘事結構
許多橋段被一再地反覆利用
而在政壇中，有一個簡單的劇本
卻為使用者帶來巨大的效益
我叫它：「重建和平劇本」
情節是這樣的：
一個強大並邪惡的勢力
正在摧殘一方領土
剝削這土地上所居住人們的權利
但有位英雄奮起反抗
挑戰這股惡勢力
逆勢推翻這個政權
然後使和平重歸這片土地
你們一定聽過這樣的故事
這是聖經裡的故事
「哈利波特」的故事
「魔戒」的故事
「納尼雅」的故事
但這也是過去幾千年
大多數政權與宗教變革時
所發生的故事劇本
事實上，我們可以這麼說
如果沒有一個強而有力的 重建和平劇本
政權或宗教的改革
也許就不會發生
故事就是這麼重要
在自由市場經濟造成的經濟大蕭條後
約翰·梅納德·凱因斯 創造了一種新的經濟模式
而事實上，他所做的 只是寫出了一齣新的重建劇本
而故事內容是這樣：
災難降臨在我們的土地上！
（笑聲）
由掌控全世界財富的經濟菁英們
所組成強大邪惡勢力所造成的
但這故事中的英雄
是被中下階層支持及賦予權力的政府
它撥亂反正、去除這場災難
對抗那強大的勢力、重新分配財富
政府並將公款花在 能夠造福大眾的事情上
創造收入和工作機會
然後將大地回復和諧平靜
現在，就好像所有優秀的 重建劇本一樣
這個故事在政壇中引起了共鳴
民主黨和共和黨、工黨和保守黨
左派和右派全成為 凱恩斯經濟主義的信徒
後來，在 1970 年代 凱恩斯經濟主義同樣陷入困境
新自由主義學家 例如弗里德里希·海耶克
和米爾頓·傅利曼
創造了一個新的重建劇本
故事如下——
你絕對猜不到故事的情節
（笑聲）
災難降臨到我們的土地上！
是由權力過大 萬惡的政府所造成的！
政府的集體化傾向 摧毀了個人主義和人們的自由
還有機遇！
但故事中的英雄——企業家們
將會對抗這股強大勢力
削弱政府的權力
並創造財富與新機遇
最後，將和平帶回我們的土地
而這個故事同樣地 在政壇中產生了共鳴
共和黨和民主黨、保守黨和工黨
全歸屬新自由主義學派
這兩個截然不同的故事
卻有著一模一樣的架構
後來，在 2008 年
新自由主義的故事開始土崩瓦解
而與之對抗的勢力就是——
什麼都沒有！
沒有一個新的重建劇本！
他們所提出的 不過是稀釋了的新自由主義
或加熱過的凱恩斯經濟主義而已
而這就是我們被困的原因
沒有新的故事指引
我們只能被困在這個持續失敗
過期的故事劇本裡
由於創造力的匱乏
我們掉進了絕望的深淵
當沒有一篇故事能夠
向我們解釋當下
並描繪未來
希望也終將灰飛煙滅
政治失敗說白了就是
靈感的匱乏
如果我們沒有一個重建劇本
來告訴我們應該往哪裡走
改變是不會發生的
反之，要是我們擁有 一個創新的重建劇本
一切都有改變的可能
我們所要訴說的這個故事
是一個能跨越政治鴻溝
能夠激勵所有人的故事
它應該能夠與人們的 內在渴望與需求產生共鳴
以現實為基礎
簡單而富有深意
我承認，這聽起來像個艱鉅的任務
但在西方國家某個角落
一定有一個這樣的故事
在等待著被訴說
在過去的這幾年中
我們在幾個不同 科學領域的諸多研究中
總結出一條令人驚豔的結論
我們發現不管是心理學、人類學 神經科學、還是進化生物學
他們都指出：
人類擁有著巨大的利他能力
即使我們或多或少 都有一些自私與貪婪
但這些並不是大多數人的主流價值觀
其實，我們非常善於合作
我們能夠在非洲大草原上倖存
儘管與我們的對手 和絕大多數獵物相比
畢竟又慢又弱
究其原因，是我們擁有 驚人的互助能力
和一股天擇的合作慾望
已深深烙印在我們的本能中
這是關乎人類 我們必須暸解的核心事實：
非凡的利他與合作天性
但其中的某些事情出現了錯誤
讓災難降臨到大地
（笑聲）
我們良善的本能 正受到數股力量的阻撓
但我認爲其中最為強大
莫過於主導這個時代的政治故事
它告訴我們，人生就應該 遵循極端的自我主義
並不斷地與他人競爭
它強迫我們互相爭鬥 教導我們畏懼、彼此不信任
迫使我們的社會支離破碎
因而弱化了那賦予我們 人生價值的社交連結
在真空狀態中
卻被暴力和偏狹的思維所填滿
我們的社會確實由利他主義者組成
但管理我們的，卻是一群瘋子
（掌聲）
但其實，我們不需要像這樣
真的沒有必要
因為我們在合群與歸屬的 這兩個特性上，有著無限潛能
藉由激發起這項潛能
我們就能尋回 作為人類最棒的一部份：
「利他」與「合作」
我們可以在這個分崩離析的土地上
建構一個富有參與性 而欣欣向榮的社會
當我們發覺自己被困在 市場與政治中間時
可以重建一個 尊重人類與地球的新經濟
我們可以創造一個新的經濟學
圍繞着被忽視已久的公共領域
公共領域既非屬於市場 也不屬於政府、資本主義或共產主義
但它擁有三大核心要素：
一個特定的資源
一個能夠管理其資源的特定組群
和一組由社區制訂的管理規則和協議
就像是社區寬頻 或者是社區能源合作社
又或是一畝被共同擁有的田地
英國人稱之為「土地分配」
一個不能變賣 也不能轉贈的公共財產
而田地的收成由社區成員平分
我們身處這個被忽略 與受利用的社會裡
大可以將政治復甦
把民主政治帶回人們最初的理念
用新的規範與方法來選舉
保證經濟勢力再也不會 凌駕於民主主權之上
（掌聲）
代議民主制應當通過 參與式民主加以調和
我們才得以完善我們的政策
而政策應該竭盡所能 推廣到地方的層次實施
能在地方解決的事情 就不用拿到國家的層級處理
我管這叫政治歸屬
我相信要廣泛使人同意的理念
只有社區歸屬感——
一個左派與右派之間
屈指可數的共同理念
雖然兩派在詞彙的定義上是有些不同
但至少這是個出發點
事實上，許多政壇上的事件 無非是找尋歸屬感
就算是法西斯主義者 也在找尋屬於他們的社區
儘管那是一個可怕的同質社區——
每個人都看起來很相似 還穿著一樣的制服
和高呼著同樣的口號
我們需要創造的，是橋接網絡社會
並非是綁定網絡社會
綁定網絡是將人們綑綁在一起 形成了一個高度相似的族群
反之，橋接網絡能促進 多元化的族群融合
我的信念是
如果我們能夠創造足夠豐富 及充滿活力的橋接網絡社區
我們就能阻止人們不必要的舉動——
為了防備他人的傷害 躲進同質群體、安全的角落
總而言之
我們新的故事可以像這樣書寫：
災難降臨了大地！
（笑聲）
由那些擁有強大邪惡力量的人
托詞這世上根本不存在 真正的共益社區
那些人告訴我們，做人的最高訴求
是要像流浪犬一樣，彼此爭奪垃圾桶
但故事中的英雄——我們
將會對此反抗
我們要對抗這股邪惡勢力 建立既富足、有參與性、
有包容性和寬厚的社會
與此同時
恢復我們和諧的社區
（掌聲）
不管你是否認為這就是「對」的故事
我希望你能同意 我們的確需要一個新的故事
一個全新的重建劇本
來指引我們度過現在所處的混亂
告訴我們身處混亂的原因 和如何離開這場混亂
如果我們訴說的方式正確
這個故事將會感染許多人 不管他們的政治傾向是什麼
我們的使命是講述一個 能夠引領我們前往更美好未來的故事
謝謝！
（掌聲）