I was hoping today to talk a little bit about creativity.
You know, a lot of people really struggle
to give themselves permission to be creative.
And reasonably so.
I mean, we're all a little suspect of our own talent.
And I remember a story I came across in my early 20s
that kind of meant a lot to me.
I was really into Allen Ginsberg,
and I was reading his poetry,
and I was reading -- he did a lot of interviews --
and one time, William F. Buckley had this television program
called "Firing Line,"
and Ginsberg went on there and sang a Hare Krishna song
while playing the harmonium.
And he got back to New York to all his intelligentsia friends,
and they all told him,
"Don't you know that everybody thinks you're an idiot,
and the whole country's making fun of you?"
And he said, "That's my job.
I'm a poet, and I'm going to play the fool.
Most people have to go to work all day long,
and they come home and they fight with their spouse,
and they eat, and they turn on the old boob tube,
and somebody tries to sell them something,
and I just screwed all that up.
I went on and I sang about Krishna,
and now they're sitting in bed and going, 'Who is this stupid poet?'
And they can't fall asleep, right?"
And that's his job as a poet.
And so, I find that very liberating,
because I think that most of us really want to offer the world
something of quality,
something that the world will consider good or important.
And that's really the enemy,
because it's not up to us whether what we do is any good,
and if history has taught us anything,
the world is an extremely unreliable critic.
Right?
So you have to ask yourself:
Do you think human creativity matters?
Well, hmm.
Most people don't spend a lot of time thinking about poetry. Right?
They have a life to live,
and they're not really that concerned with Allen Ginsberg's poems
or anybody's poems,
until their father dies,
they go to a funeral,
you lose a child,
somebody breaks your heart, they don't love you anymore,
and all of a sudden,
you're desperate for making sense out of this life,
and, "Has anybody ever felt this bad before?
How did they come out of this cloud?"
Or the inverse -- something great.
You meet somebody and your heart explodes.
You love them so much, you can't even see straight.
You know, you're dizzy.
"Did anybody feel like this before? What is happening to me?"
And that's when art's not a luxury, it's actually sustenance.
We need it.
OK. Well, what is it?
Human creativity is nature manifest in us.
We look at the, oh ...
the aurora borealis. Right?
I did this movie called "White Fang" when I was a kid,
and we shot up in Alaska,
and you go out at night
and the sky was like rippling with purple and pink and white,
and it's the most beautiful thing I ever saw.
It really looked like the sky was playing.
Beautiful.
You go to Grand Canyon at sundown.
It's beautiful.
We know that's beautiful.
But fall in love?
Your lover's pretty beautiful.
I have four kids.
Watching them play?
Watching them pretend to be a butterfly
or run around the house and doing anything,
it's so beautiful.
And I believe that we are here on this star in space
to try to help one another. Right?
And first we have to survive,
and then we have to thrive.
And to thrive, to express ourselves,
alright, well, here's the rub: we have to know ourselves.
What do you love?
And if you get close to what you love,
who you are is revealed to you,
and it expands.
For me, it was really easy.
I did my first professional play. I was 12 years old.
I was in a play called "Saint Joan" by George Bernard Shaw
at the McCarter Theatre,
and -- boom! -- I was in love.
My world just expanded.
And that profession -- I'm almost 50 now --
that profession has never stopped giving back to me,
and it gives back more and more,
mostly, strangely,
through the characters that I've played.
I've played cops, I've played criminals,
I've played priests, I've played sinners,
and the magic of this over a lifetime, over 30 years of doing this,
is that you start to see that my experiences,
me, Ethan, is not nearly as unique
as I thought.
I have so much in common with all these people.
And so they have something in common with me.
You start to see how connected we all are.
My great-grandmother, Della Hall Walker Green,
on her deathbed,
she wrote this little biography in the hospital,
and it was only about 36 pages long,
and she spent about five pages
on the one time she did costumes for a play.
Her first husband got, like, a paragraph.
Cotton farming, of which she did for 50 years, gets a mention.
Five pages on doing these costumes.
And I look -- my mom gave me one of her quilts that she made,
and you can feel it.
She was expressing herself,
and it has a power that's real.
I remember my stepbrother and I went to go see "Top Gun,"
whatever year that came out.
And I remember we walked out of the mall, it was, like, blazing hot,
I just looked at him,
and we both felt that movie just like a calling from God.
You know? Just ...
But completely differently.
Like, I wanted to be an actor.
I was like, I've got to make something that makes people feel.
I just want to be a part of that.
And he wanted to be in the military.
That's all we ever did was play FBI, play army man,
play knights, you know, and I'd like, pose with my sword,
and he would build a working crossbow
that you could shoot an arrow into a tree.
So he joins the army.
Well, he just retired a colonel in the Green Berets.
He's a multidecorated combat veteran of Afghanistan and Iraq.
He now teaches a sail camp for children of fallen soldiers.
He gave his life to his passion.
His creativity was leadership,
leading others,
his bravery, to help others.
That was something he felt called to do,
and it gave back to him.
We know this -- the time of our life is so short,
and how we spend it --
are we spending it doing what's important to us?
Most of us not.
I mean, it's hard.
The pull of habit is so huge,
and that's what makes kids so beautifully creative,
is that they don't have any habits,
and they don't care if they're any good or not, right?
They're not building a sandcastle going,
"I think I'm going to be a really good sandcastle builder."
They just throw themselves at whatever project you put in front of them --
dancing, doing a painting,
building something:
any opportunity they have,
they try to use it to impress upon you their individuality.
It's so beautiful.
It's a thing that worries me sometimes whenever you talk about creativity,
because it can have this kind of feel that it's just nice,
you know, or it's warm or it's something pleasant.
It's not.
It's vital.
It's the way we heal each other.
In singing our song,
in telling our story,
in inviting you to say,
"Hey, listen to me, and I'll listen to you,"
we're starting a dialogue.
And when you do that, this healing happens,
and we come out of our corners,
and we start to witness each other's common humanity.
We start to assert it.
And when we do that, really good things happen.
So, if you want to help your community, if you want to help your family,
if you want to help your friends,
you have to express yourself.
And to express yourself, you have to know yourself.
It's actually super easy.
You just have to follow your love.
There is no path.
There's no path till you walk it,
and you have to be willing to play the fool.
So don't read the book that you should read,
read the book you want to read.
Don't listen to the music that you used to like.
Take some time to listen to some new music.
Take some time to talk to somebody that you don't normally talk to.
I guarantee, if you do that,
you will feel foolish.
That's the point.
Play the fool.
(Plays guitar)
(Sings) Well, I want to go Austin, and I wanna stay home.
Invite our friends over but still be alone.
Live for danger.
Play it cool.
Have everyone respect me for being a fool.
كنت أودُّ اليوم التّحدث قليلًا عن الإبداع.
كما تعلمون، يُعانِي معظم الناس
كي يسمحوا لأنفسم بأن يكونوا مُبدعين.
على نحو ما يمليه المنطق.
أقصد، كلنا لدينا بعض الشك في مواهبنا.
أذكُر قصّة مررت بها وأنا في العشرينات من عمري
وقد عَنَت لي الكثير.
كنت حقًّا مُعجبًا بألين جينسبيرج،
وكنتُ أقرأ أشعاره،
وكنت أقرأ- لقد قام بالعديد من المقابلات-
وذات مرة، ويليام إف. باكلي كان لديه هذا البرنامج التلفزيوني
الذي يُدعى "Firing Line،"
وكان جينسبيرج هناك ضيف الحلقة وأدّى أغنية هاري كريشنا
مع العزف على الأرغن.
وعاد إلى نيويورك إلى أصدقائه المثقفين،
وأخبره جميعهم،
"ألا تعلم بأن الجميع يراك أحمقًا،
والبلدة بأكملها تسخر منك؟"
فقال: "هذا هو عملي.
أنا شاعر، وسأقوم بلعب دور الأحمق.
معظم الناس عليها الذهاب للعمل طوال اليوم،
ثم يعودون للمنزل ويتخاصمون مع أزواجهم،
ثم يأكلون ويشاهدون القنوات،
ويُحاول أحدهم بيعهم شيئًا
وأنا أخفقت في ذلك كله.
ذهبت وغنّيت عن كريشنا.
وهم الآن على أسِرَّتِهم يقولون، 'من هذا الشاعر الغبي؟'
ولا يستطيعون النوم، صحيح؟"
وهذا هو عمله كشاعر.
ولذا، فأنا أجد ذلك مُحرّرًا جدًا،
لأنّي أعتقد أن معظمنا فعلًا يريد أن يُقدّم لهذا العالم
شيئًا ذو أهمية.
شيئًا سيعتبره العالم جيدًا أو مهمًا.
وهذا هو العدو في الواقع،
لأنه لسنا من نُحدد ما إن كان ما نقوم به جيدًا أم لا،
وإن كان التاريخ قد علمنا أي شيء،
فهو أن العالم هو ناقد لا يُعتمد عليه البتّة.
صحيح؟
لذا عليك أن تسأل نفسك:
هل تظن بأن الإبداع الإنساني أمرٌ مُهمٌ؟
حسنًا، مم.
معظم الناس لا يقضون الكثير من الوقت وهم يفكرون في الشعر، صحيح؟
لديهم حياة ليعيشوها،
وهم في الواقع ليسوا مهتمين بقصائد ألين جينسبيرج
ولا بِقصائد أي أحد آخر،
إلى أن يتوفى والدهم،
يذهبون إلى جنازة ما،
أو عندما تفقد طفلك،
أحدهم يفطر قلبك، يتوقّفون عن حبك،
ويشكل مفاجئ،
لا تعود قادرًا على رؤية أيّ قيمة لهذه الحياة،
و، "هل شعر أحد ما بهذا السوء من قبل؟
كيف استطاعوا الخروج من هذا الغم؟"
أو بالعكس، شيء رائع.
تُقابل شخصًا ما وتشعر بالفرح.
تعشقهم بشدة، لدرجة لا تستطيع أن ترى بوضوح.
كما تعلم، تشعر بالدوار.
"هل شعر أحدٌ ما بهذا من قبل؟ ما الذي يحصل لي؟"
وهنا عندما لا يكون الفنّ رفاهية، إنه في الواقع سَنَد.
نحن نحتاجه.
حسنًا، إذًا، ما هو؟
الإبداع الإنساني ظاهرة طبيعية بداخلنا.
نحن ننظر إلى، أوه...
الشفق القطبي. صحيح؟
لقد مثّلتُ هذا الفيلم "White Fang" عندما كنت طفلاً،
وقُمنا بتصويره في ألاسكا،
تخرج ليلاً
وترى السماء تتموّج ما بين الأرجواني والورديّ والأبيض،
لقد كان أجمل شيء رأيته على الإطلاق.
لقد بدا فعلًا وكأن السماء كانت تلعب،
جميل.
تذهب إلى الجراند كانيون عند المغيب.
إنه جميل.
نحن نعلم أنّ ذلك رائع.
ولكن الوقوع في الحب؟
حبيبتك جميلة جدًا.
لدي أربع أطفال.
أُشاهدهم يلعبون؟
أُشاهدهم يدَّعون بأنّهم فراشات
أو يركضون في المنزل أو يفعلون أيّ شيء.
هذا جميل جدَّا.
وأنا أُؤمن بأنّنا موجودون هنا على هذا الكوكب
ليساعد أحدنا الآخر، صحيح؟
أوّلا علينا أن نبقى أحياء،
ومن ثم علينا أن ننمو.
ولكي ننمو، لكي نُعبّر عن أنفسنا،
حسنا، هنا المعضِلة: علينا أن نعرف أنفُسنا.
ماذا تُحب؟
وإن اقتربتَ ممّا تُحبّ،
ستكتشف ذاتك،
وستتطوّر.
بالنسبة لي، كان الأمر سهلًا جدًا.
قُمتُ بمسرحيّتي المهنيّة الأولى. وأنا في الثانية عشر.
وكانت تُدعى مسرحية "Saint Joan" لجورج بيرنارد شو
في مسرح McCarter،
وفجأة! - وقعتُ في حبّ التمثيل.
اتسع عالمي.
وتلك المهنة - أنا الآن في الـ50 تقريبًا -
وتلك المهنة لم تتوقف يومًا عن مكافأتي.
وهي لا تزال تُعطيني أكثر وأكثر،
في الأغلب، وبِشكل غريب،
من خلال الشخصيّات التي أدّيتها.
لقد مثّلتُ الشُّرطة، مثّلتُ المجرمين،
مثّلتُ الرُّهبان، والمُخطِئين،
وجمالية هذا كله في الحياة، خلال 30 سنة من القيام بذلك،
هي عندما أرى بأنّ تجارُبي،
أنا، إيثان، ليست بذاك التميّز
الذي كنت أظنه.
فأنا أُشبه الكثير ممن حولي.
وهم أيضا يشبهونني.
تبدأ برؤية كم أنّنا جميعًا متشابهون.
جدتي الكبرى، ديلا هال واكر غرين،
وهي على فراش الموت،
كتبت هذه السيرة الصغيرة في المستشفى،
وكانت مكونة فقط من 36 صفحة،
وكتبت حوالي 5 صفحات
عن المرة الأولى التي جهزت فيها أزياء للمسرحية.
زوجها الأول حَظِي بفقرة.
زراعة القطن، والذي كان عملها على مر 50 سنة، ذكَرتْهُ أيضًا.
خمس صفحات لعمل هذه الأزياء.
وأنا أرى- أعطتني أمي إحدى هذه الألحفة التي صنعتها،
يمكنك شعور ذلك.
لقد كانت تعبّرعن نفسها،
وكان لديها قدرة حقيقية.
أتذكر عندما ذهبنا أنا وأخي غير الشقيق لنُشاهد "Top Gun"،
وقت ظهوره في إحدى السنوات.
وأتذكر عندما خرجنا من المول، وكان الحر شديدًا،
نظرتُ إليه،
وشعر كلانا بأن ذلك الفيلم بدا وكأنه نداء من الرب.
أتعلم؟ فقط....
ولكن بشكل مختلف تمامًا.
فأنا أردت أن أصبح ممثلًا.
كنت أريد أن أفعل شيئًا ما يجعل الناس تتأثّر.
أردت فقط أن أكون جزءًا من ذلك.
وهو أراد أن يلتحق بالجيش.
وهذا ما فعلناه دومًا، نلعب FBI نلعب army man،
نلعب knights، كنت أحب أن أقف بسيفي،
وهو كان عليه صنع القوس والنّشاب
بحيث تطلق سهمًا في شجرة ما.
لقد التحق بالجيش.
حسنًا، وتقاعد كعقيد في القوات المسلحة البحرية.
هو مقاتل متمرس متعدد الأوسمة في أفغانستان والعراق.
وهو الآن يدرّس معسكر الشّراع لأطفال الجنود المستشهدين.
لقد وهب حياته لشغفه.
القيادة كانت ما أبدَعَ به،
إرشاد الآخرين،
إقدامه لمساعدة الآخرين.
إنه شيء كان يشعر بأن عليه فعله،
وكان له مردود عليه أيضًا.
نحن نعلم هذا - مدة حياتنا قصيرة جدًا،
وكيف نقضيها-
هل نقضيها بالقيام بما هو مهم لنا؟
معظمنا لا يفعل.
أقصد، إنه أمر صعب.
تحكّم العادة فينا قوي جدًا،
وهذا ما يجعل الأطفال مبدعين بشكل جميل،
هو أنّ ليس لديهم أي عادات،
وهم لا يهتمون سواء كانوا جيدين أم لا، صحيح؟
فهم لا يبنون قلعة رملية بقصد
"أعتقد بأني سأصبح معماريّ رائع".
هم فقط يندمجون بأي عمل تضعه أمامهم -
رقص، رسم لوحة فنية،
بناء شيء ما،
أي فرصة لديهم
يستغلوها ليبهروك بتفرّدهم.
إنه لَأمر جميل.
شيء ما يقلقني أحيانًا عندما تتكلم عن الإبداع،
أنه قد يبدو أحيانا بأنّه مجرد شيء جميل،
كما تعلم، أو أنه دافئ أو أنه شيء مُرضي.
إنه ليس كذلك.
إنه جوهري.
إنه الطريقة التي نعالج بها أنفسنا.
في غناء أغنيتنا،
في رواية قصتنا،
بدعوتك لتقول،
"هاي، استمع لي وسأستمع لك،"
نقوم بحوار.
وعندما تقوم بذلك، يحدث هذا العلاج،
نخرج من قوقعتنا،
ونشهد على الإنسانية المشتركة بيننا.
نبدأ بإثباتها.
وعندما نفعل ذلك، تحدث أشياء رائعة.
لذا، إذا أردت أن تساعد مجتمعك، إذا أردت أن تساعد عائلتك،
إذا أردت أن تساعد أصدقاءك،
عليك أن تعبّرعن نفسك.
ولكي تُعبّرعن نفسك، عليك أن تعرف نفسك.
إنه في الواقع سهل جدًا.
عليك فقط أن تتبع شغفك.
ليس هناك طريق.
ليس هناك طريق حتى تتخذه،
وعليك أن تكون مستعدًا للعب دورالأحمق.
لذا لا تقرأ الكتاب الذي عليك قراءته،
اقرأ الكتاب الذي تريد قراءته.
لا تستمع إلى الموسيقى التي اعتدت على سماعها.
جرّب أن تستمع لشيء جديد.
جرّب أن تتحدّث مع شخص لا تتحدّث معه عادة.
أضمن لك، إن فعلت ذلك،
ستشعر بأنّك أحمق.
هذا هو المقصد.
العب دور الأحمق.
(عزف على الجيتار)
(غناء) أريد الذهاب إلى أوستن، وأريد البقاء في المنزل.
أن أدعو رفاقي للمنزل ولكن أيضا أن أبقى وحيدا.
أعيش الخطر.
ألعبه باحتراف.
أحظى باحترام الجميع لكوني أحمق.
Надявах се днес да поговорим малко за креативността
Много хора изпитват затруднение
в това да си позволят да са креативни.
И то с право
Всички се съмняваме поне малко в собствения си талант
Спомням си една история на която попаднах, когато бях на около двадесет години
и която значеше доста за мен
Бях доста запален по Алън Гинсбърг
и четях неговата поезия,
имаше и доста негови интервюта, които също четях,
та един път беше гост в телевизионната програма на Уилям Ф. Бъкли
която се казваше "Огнева линия"
Гинсбърг беше гост и изпя Харе Кришна
свирейки на хармониум
Когато се върнал в Ню Йорк при приятелите си от интелигенциата
те му казали
"Не смяташ ли че всички те мислят за идиот
и че цялата страна ти се смее?"
А той им отвърнал - "Това ми е работата."
Аз съм поет и ще се правя на глупак
Повечето хора трябва да ходят на работа всеки ден,
после се прибират вкъщи и се карат с половинките си,
хранят се, пускат стария телевизор,
някой се опитва да им каже нещо,
а аз прецаках всичко това.
Появих се и пях за Кришна,
сега хората стоят в леглото и се чудят - 'Кой е този глупав поет?'
и не могат да заспят, нали?"
Това е неговата работа като поет
Намирам това за много освобождаващо,
защото смятам че повечето от нас искат да покажат на света
нещо качествено,
нещо което светът ще сметне за добро и важно
А всъщност, това е врагът -
защото не зависи от нас дали това, което правим, ще бъде прието като добро
и ако историята ни е научила на нещо
то това е, че светът не е много надежден критик
Нали?
Трябва да си зададете въпроса:
Мислите ли че човешката креативност е значима?
Хмм.
Повечето хора не отделят много време да мислят за поезия. Нали така?
Имат си живот за живеене,
и не са особенно загрижени за поемите на Алън Гинсбърг
или чийто и да е поеми,
докато баща им не почине,
отидат на погребение,
губят детето си,
някой разбива сърцето им, не ги обичат вече,
и изведнъж
те изгарят от желание да намерят смисъла на живота,
и "Дали някой се е чувствал толкова зле преди?
Как са преодолели всичко това?"
Или пък се случва нещо прекрасно
Запознаваш се някого и сърцето ти екслодира
Обичате ги толкова много, дори не можете да мислите
Замаяни сте
"Някой чувствал ли се е така? Какво ми се случва?"
И тогава изкуството не е просто лукс, а необходимост
Нуждаем се от него
Добре, какво е то?
Човешката креативност е манифестация на природата в нас.
Например гледаме...
Северното сияние. Нали?
Когато бях дете участвах във филма "Белия зъб",
снимахме в Аляска,
и излизахме през нощта
и в небето се преплитаха лилаво, розово и бяло,
най-невероятното нещо, което някога съм виждал.
Беше все едно небето си играе.
Красиво.
Отивате в Гранд Каньон по залез.
Красиво е.
Знаем, че това е красиво.
Но да се влюбиш?
Половинката ти е много красива.
Имам четири деца.
Да ги гледам как си играят?
Да ги гледам как се правят на пеперуди
или тичат из къщата и правят каквото им падне,
толкова е красиво.
Аз вярвам, че сме на тази скала в космоса
за да се опитваме да си помагаме. Нали?
Първо трябва да оцелеем,
а после трябва да преуспеем.
А за да преуспеем, за да се изразим,
е, това е трудната част - трябва да се опознаем.
Какво обичате?
И ако се сближите с това, което обичате
ви се разкрива кой сте всъщност,
и от там започва всичко.
За мен беше много лесно.
Участвах в първото си представление когато бях на 12
то беше „Света Йоанна" от Джордж Бърнард Шоу
в театъра „Макартър“,
и, бум, влюбих се!
Светът се разкри пред мен.
И в тази професия, съм вече почти на 50,
тази професия не е спирала да ми се отплаща,
и ми се отплаща все повече и повече,
и то предимно, колкото и да е странно,
чрез ролите, които съм играл.
Играл съм ченгета и престъпници,
играл съм свещеници и грешници,
и изумителното във всичко това, през целия живот, повече от 30 години,
е че започвам да осъзнавам, че моите преживявания,
аз, Итън, изобщо не са толкова необикновенни
колкото съм си мислил.
Имам толкова общо с всички тези персонажи.
И следователно те имат нещо общо с мен.
Започваш да осъзнаваш колко свързани сме всъщност.
Прабаба ми - Дела Хол Уокър Грийн,
на смъртния си одър,
написaла кратка биография в болницата,
само около 36 страници
и отделила около 5 страници
за да разкаже как веднъж шила костюми за една пиеса.
За първия си съпруг отделила около параграф.
Производството на памук, работила в продължение на 50 години е само споменато
Пет страници за шиене на костюми.
Гледам една от завивките, която тя е шила, дадена от майка ми,
и може да го почувствате
Тя се е изразявала
и това има сила, която може да се усети.
Спомням си когато с доведения ми брат отидохме да гледаме "Топ Гън",
даже не помня коя година излезе.
Спомням си че, когато излязохме от мола, навън беше адски горещо,
погледнах брат си.
и двамата почувствахме че този филм е като призвание от Бог.
Знаете нали? Просто...
Но напълно различно.
Аз исках да бъда актьор.
Усещах че трябва да правя нещо, което кара хората да чувстват.
Искам да съм част от това.
А брат ми искаше да е в армията.
Само това правехме, играехме си на ФБР, на войници,
на рицари, и знаете ли, позирах с меча ми,
а той направи работещ арбалет
с който можеше да забиеш стрела в дърво.
Той влезе в армията.
Даже тъкмо се пенсионира, полковник от Зелените барети.
Той е многократно награждаван ветеран от Ирак и Афганистан.
Вмомента учи деца на загинали воиници как да плават.
Той отдаде живота си на страстта си.
Лидерството беше неговата креативност,
да предвежда другите,
смелостта му - да помага.
Това беше нещо, което той чувстваше като призвание,
и то му се отплати.
Всички знаем че времето ни е ограничено,
а как го прекарваме -
правим ли това, което е важно за нас?
Повечето от нас не го правят.
Искам да кажа, че е трудно.
Силата на навиците е толкова голяма,
и това прави децата толкова изумително креативни -
те просто нямат изградени навици
и изобщо не им пука дали са добри, или не. Нали така?
Докато правят пясъчни замъци не си мислят:
"Ще бъда много добър строител на пясъчни замъци."
Просто се впускат във всичко, което им покажеш:
танци, рисуване,
строене на нещо -
с всяка възможност която имат
се опитват да ти покажат тяхната индивидуалност.
Толкова е красиво.
Има нещо което винаги ме притеснява, когато някой говори за креативността -
защото може да има усещането че е нещо хубаво,
знаете - кара ви да се чувствате топло, или пък приятно.
Но не е.
Жизненоважно е.
По този начин се лекуваме помежду си.
Като пеем песните си,
разказваме историята си,
като се подканваме да кажем:
"Излушай ме и аз ще те изслушам,"
ние започваме диалог.
И когато направим това, започва един лечебен процес
забравяме за притесненията си,
и ставаме свидетели на общата ни човечност.
Започваме да я затвърждаваме.
И когато направим това, започват да се случват хубави неща.
Така че ако искате да помогнете на общността си, на вашето семейство,
на приятелите си,
то трябва да започнете да се изразявате.
А за да се изразявате, трябва да се познавате напълно.
Всъщност е много лесно.
Трябва просто да следвате любовта си.
Няма път.
Няма път докато не го прокарате,
и трябва да сте склонни да се правите на глупак.
Затова не четете книга, която трябва да прочетете,
прочетете книгата, която искате.
Не слушайте музиката, която сте харесвали.
Намерете време да слушате нова музика.
Намерете време да говорите с някого, с когото не говорите по принцип.
Гарантирам ви, че ако направите това,
ще се почувствате глупаво.
Точно това е целта.
Правете се на глупак.
(Свири на китара)
(Пее) Искам да отида в Остин, и искам да си остана вкъщи.
Да поканя приятелите си, но все пак да бъда сам.
Живея за опастността.
Правя се на готин.
Нека всеки ме уважава за това че съм глупак.
Jeg håbede på, i dag, at tale en smule om kreativitet.
Du ved, en masse mennesker kæmper meget
med at give sig tilladelse til at være kreativ.
Og rimeligt nok,
Jeg mener, vi er alle lidt suspekte over vores eget talent.
Og jeg kan huske en historie jeg hørte første i mine 20'ere
som egentlig betyder meget for mig.
Jeg var fan af Allen Ginsberg,
og jeg læste his poesi,
og jeg læste -- han lavede mange interviews --
og en gang, William F. Buckley havde dette TV program
kaldet "Firing Lane,"
og Ginsberg deltog og sang en Hara Krishna sang
mens han spillede stueorgel.
Og han tog tilbage til New York til hans intelligentsia venner
og de fortalte ham,
"Ved du ikke at alle synes du er en idiot,
og at hele landet laver grin med dig?"
Og han sagde, "Det er mit job.
Jeg er en poet, og jeg kommer til at spille narren.
De fleste mennesker skal gå på arbejde hele dagen,
og de kommer hjem og de skændes med deres partner,
og de spiser, og de tænder for det gamle TV
og nogle prøver på at sælge dem noget,
og det ødelagde jeg fuldstændig.
Jeg gik på og sang om Krishna
og nu sidder de i sengen og siger, "Hvem er den dumme poet?"
og de kan ikke falde i søvn, ikke?"
Og det er hans job som poet.
Og så, jeg finder det meget befriende,
fordi jeg tror at de fleste af os virkelig gerne vil tilbyde verden
noget af kvalitet,
noget som verden vil anse som godt eller vigtigt.
Og det er den sande fjende,
fordi det er ikke op til os om hvad vi gør er noget godt,
og hvis historien har lært os noget,
verden er en ekstremt upålidelig kritiker.
Ikke?
Så du siger til dig selv:
Tror du vores kreativitet har betydning?
Men, hmm.
De fleste mennesker bruger ikke meget tid på at tænke på poesi. Ikke?
De har et liv at leve,
og de er egentlig ikke så bekymret om Allen Ginsberg's digte
eller nogens digte,
indtil deres far dør,
de tager til begravelse,
du mister et barn,
nogle knuser dit hjerte, de elsker dig ikke mere,
og lige pludeslig,
er du desperat efter at forstå mening med dette liv,
og, "Har nogen nogensinde haft det så dårligt før?
Hvordan kom de ud af denne sky?"
Eller det modsatte -- noget skønt.
Du møder nogen og dig hjerte eksploderer.
Du elsker dem så meget, du kan ikke engang se lige.
Du ved, du er svimmel.
"Har nogen følt sådan her før? Hvad sker der med mig?"
Og der er kunst ikke en luksus, det er faktisk næring.
Vi har brug for det.
OK. Men, hvad er det?
Menneskelig kreativitet er naturen inden i os.
Vi kigger på, øhm ...
nordlyset. Ikke?
Jeg var med i filmen "White Fangs", da jeg var barn,
og vi filmede i Alaska,
og du gik ud om natten
og himlen var fyldt med lilla og pink og hvid,
og det var det smukkeste syn jeg har set.
Det så ud som om himlen legede.
Smukt.
Du ser Grand Canyon ved solnedgang
Det er smukt.
Vi ved det er smukt.
Men at være forelsket?
Din elsker er ret smuk.
Jeg har fire børn.
At se dem lege?
Se dem lade som om at de er sommerfugle
eller løbe rundt i huset og gøre alt muligt,
det er så smukt.
Og jeg tror på at vi er her på denne stjerne i universet
for at prøve at hjælpe hinanden. Ikke?
Og først skal vi overleve,
og så skal vi trives.
Og for at trives, udtrykke os selv,
okay, men, her er tricket: vi skal kende os selv.
Hvad elsker du?
Og hvis du kommer tæt på hvad du elsker,
hvem du er bliver afsløret for dig,
og det udvides.
For mig, det var virkelig nemt.
Jeg havde min første professionelle rolle. Jeg var 12.
Jeg var i stykket "Saint Joan" af George Bernard Shaw
i McCarter teateret,
og -- boom! -- jeg var forelsket.
Min verden blev større.
Og den karriere -- Jeg er snart 50 år nu --
den karriere har aldrig stoppet med at give mig tilbage,
og den giver mere og mere,
mest, mærkeligt nok,
gennem karakterne som jeg har spillet.
Jeg har spillet politibetjente, kriminelle
jeg har spillet præste og syndere,
og magien af dette over en livstid, over 30 år med det her,
er at du begynder at se at mine oplevelser,
mig, Ethan, er ikke nær så unikke
som jeg troede.
Jeg har så meget til fælles med alle disse mennesker.
Og så har de også noget til fælles med mig.
Du begynder at se hvor forbundet vi alle er.
Min oldemor, Della Hall Walker Green,
på hendes dødsleje,
skrev hun en lille biografi på hospitalet,
og den var kun 36 sider lang,
og hun brugte omkring fem sider
på om dengang hun lavede kostumer til et stykke.
Hendes første mand fik, jamen, en paragraf.
Bomuldshøstning, som hun gjorde i 50 år, blev kort nævnt.
Fem sider om at lave kostumer.
Og jeg kigger -- min mor gav mig et af de tæpper hun lavede,
og du kan føle det.
Hun udtrykte sig selv,
og det har en kraft som er virkelig.
Jeg kan huske min stedbror og jeg tog i biografen for at se "Top Gun",
det år den udkom.
Og jeg kan huske vi gik ud af storcenteret, det var stegende hedt,
Jeg kiggede bare på ham,
og vi følte begge den film var et kald fra Gud.
Du ved? Bare ...
Men komplet anderledes.
Ja, jeg ville være skuespiller
Jeg tænkte, jeg skal lave noget som får folk til at føle.
Jeg ville gerne være en del af det.
Og han ville være i militæret.
Det var alt vi gjorde, legede FBI, legede militær,
legede riddere, du ved, og jeg ville posere med mit sværd
og han lavede en fungerende armbrøst
så du kunne skyde en pil ind i træet.
Så han begynder i hæren.
Altså, han er pensioneret oberst i De Grønne Baratter.
Han er multi dekoreret krigsveteran fra Afghanistan og Irak.
Han underviser nu en sejllads lejr for børn af faldne soldater.
Han gav hans liv til hans passion.
Hans kreativitet var lederskab,
at lede andre,
hans mod, at hjælpe andre.
Det var det han følte hans kald var,
og det gav tilbage til ham.
Vi ved dette -- denne tid i vores liv er så kort,
og hvordan vi bruger den
bruger vi den på hvad der er vigtigt for os?
De fleste af os gør ikke.
Jeg mener, det er hårdt.
Vaner er så svære at bryde,
og det er hvad der gør børn så fantastisk kreative,
at de ikke har nogle vaner,
og de tænker ikke over om de er gode eller ej, ikke?
De bygger ikke et sandsolt og siger,
"Jeg tror at jeg bliver en rigtig god sandslotsbygger."
De kaster bare sig selv ind i de opgaver du stille foran dem ---
dans, at lave et maleri,
at bygge noget:
hvilken mulighed de har,
de bruger den til at vise dig deres individualitet.
Det er så smukt.
Det er en ting som bekymrer mig sommetider når du snakker om kreativitet,
fordi det kan have den følelse af at det bare er rart,
du ved, eller det er varmt eller noget behageligt.
Det er det ikke.
Det er livsvigtigt.
Det er en måde at helbrede hinanden på.
Ved at synge vores sang,
ved at fortælle vores historie,
at invitere dig til at sige,
"Hey, lyt til mig, og jeg vil lytte til dig,"
Vi starter en dialog.
Og når du gør det, så starter helbredningen,
og vi kommer ud af vores hjørner,
og vi begynder at vidne hinanden's fælles menneskehed.
Vi begynder at fastholde det.
Og når vi gør det, sker virkelig gode ting.
Så, hvis du vil hjælpe dit samfund, hvis du vil hjælpe din familie,
hvis du vil hjælpe dine venner,
skal du udtrykke dig selv.
Og for at udtrykke dig selv, skal du kende dig selv.
Det er egentlig super nemt.
Du skal bare følge din kærlighed.
Der er ingen sti.
Der er ingen sti indtil du går på den,
og du skal være villig til at spille fjolset.
Så læs ikke bogen som du skal læse,
læs bogen du har lyst til at læse.
Lyt ikke til det musik som du plejede at kunne lide.
Brug noget tid på at lytte til noget nyt musik.
Brug noget tid på at tale med nogen som du normalt ikke taler med.
Jeg lover, at hvis du gør det,
du vil føle dig fjollet.
Det er meningen.
Spil fjolset.
(Spiller guitar)
(Synger) Men, jeg vil til Austin, og jeg vil blive hjemme.
Invitere vores venner over men stadig være alene.
Leve for fare.
Vær sej.
Have alle respektere mig for at være et fjols.
Σήμερα ήλπιζα να μιλήσω λίγο για τη δημιουργικότητα.
Ξέρετε, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται
να επιτρέψουν στον εαυτό τους να είναι δημιουργικός.
Και είναι λογικό.
Εννοώ, όλοι είμαστε λίγο επιφυλακτικοί με το ταλέντο μας.
Θυμάμαι μια ιστορία που μου συνέβη όταν ήμουν γύρω στα 20,
που σήμαινε πολλά για μένα.
Μου άρεσε πολύ ο Άλεν Γκίνσμπεργκ, διάβαζα την ποίησή του.
Έδινε πολλές συνεντεύξεις.
Κάποτε, στην τηλεοπτική εκπομπή του Γουίλιαμ Φ. Μπάκλεϊ,
«Στη Γραμμή του Πυρός»,
πήγε ο Γκίνσμπεργκ και τραγούδησε το Χάρε Κρίσνα
παίζοντας αρμόνιο.
Μετά επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, στους διανοούμενους φίλους του,
κι όλοι του είπαν, «Δεν ξέρεις πως όλοι σε θεωρούν ηλίθιο,
κι ότι όλη χώρα σε κοροϊδεύει;»
Κι εκείνος είπε, «Αυτή είναι η δουλειά μου.
Είμαι ποιητής και θα κάνω τον χαζό.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι όλη μέρα στη δουλειά τους,
γυρίζουν σπίτι, τσακώνονται με τον σύντροφό τους,
τρώνε και μετά ανοίγουν το χαζοκούτι,
και κάποιος προσπαθεί να τους πουλήσει κάτι,
κι εγώ τους το χάλασα αυτό.
Πήγα και τραγούδησα για τον Κρίσνα
και τώρα κάθονται στο κρεβάτι τους και λένε,
«Ποιος είναι αυτός ο ηλίθιος ποιητής;»
Και δεν μπορούν να κοιμηθούν».
Κι αυτή είναι η δουλειά του ως ποιητής.
Το βρίσκω πολύ απελευθερωτικό αυτό,
επειδή νομίζω πως οι περισσότεροι
πραγματικά θέλουμε να προσφέρουμε στον κόσμο κάτι ποιοτικό,
κάτι που ο κόσμος θα θεωρήσει ότι είναι καλό ή σημαντικό.
Κι αυτό είναι ο πραγματικός εχθρός,
γιατί δεν εξαρτάται από εμάς αν αυτό που κάνουμε είναι της προκοπής.
Αν μας έχει διδάξει κάτι η ιστορία,
αυτό είναι πως ο κόσμος είναι αναξιόπιστος κριτικός.
Σωστά;
Πρέπει ν' αναρωτηθείτε:
Νομίζετε πως η ανθρώπινη δημιουργικότητα έχει σημασία;
Χμμ...
Τους περισσότερους ανθρώπους δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα η ποίηση.
Έχουν τη ζωή τους να ζήσουν
και δεν τους ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα ποιήματα του Άλεν Γκίνσμπεργκ
ή οποιουδήποτε άλλου,
μέχρι να πεθάνει ο πατέρας τους,
να πάνε σε μια κηδεία.
να χάσετε ένα παιδί,
κάποιος σας ραγίζει την καρδιά και δεν σας αγαπάει πια,
και ξαφνικά,
θέλετε απεγνωσμένα να βρείτε κάποιο νόημα σ' αυτή τη ζωή.
«Έχει αισθανθεί κανείς ποτέ τόσο χάλια;
Πώς το ξεπέρασαν;»
Ή το αντίθετο, κάτι υπέροχο.
Γνωρίζετε κάποιον και η καρδιά σας εκρηγνύεται.
Τον αγαπάτε τόσο πολύ που δεν βλέπετε μπροστά σας.
Ζαλίζεστε.
«Έχει αισθανθεί κανείς ποτέ έτσι; Τι μου συμβαίνει;»
Κι εδώ είναι που η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια,
είναι κάτι που σε θρέφει.
Τη χρειαζόμαστε.
Λοιπόν, τι είναι;
Η ανθρώπινη δημιουργικότητα είναι η εκδήλωση της φύσης μέσα μας.
Κοιτάμε το...
το Βόρειο Σέλας.
Μικρός έπαιξα στην ταινία «Ο Ασπροδόντης».
Κάναμε γυρίσματα στην Αλάσκα,
και βγαίνεις έξω τη νύχτα
και ο ουρανός κάνει μοβ, ροζ και άσπρους κυματισμούς.
Ήταν το πιο όμορφο πράγμα που είχα δει ποτέ.
Ήταν σαν να έπαιζε ο ουρανός.
Πανέμορφο.
Πάτε στο Γκραν Κάνιον τη δύση.
Είναι πανέμορφο.
Ξέρουμε ότι είναι πανέμορφο.
Όμως το να ερωτεύεστε;
Η ερωμένη σας είναι όμορφη.
Έχω τέσσερα παιδιά.
Να τα βλέπω να παίζουν;
Να τα βλέπω να κάνουν την πεταλούδα
ή να τρέχουν γύρω από το σπίτι,
είναι τόσο όμορφο.
Πιστεύω πως είμαστε στο διάστημα, πάνω σ' αυτό το άστρο,
για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον.
Πρώτα πρέπει να επιβιώσουμε,
και μετά ν' ανθίσουμε.
Και για ν' ανθίσουμε, για να εκφραστούμε,
-κι εδώ είναι το πρόβλημα-
πρέπει να ξέρουμε τον εαυτό μας.
Τι αγαπάς;
Αν πλησιάσεις αυτό που αγαπάς,
σου αποκαλύπτεται ποιος είσαι,
κι αυτό επεκτείνεται.
Για μένα ήταν πολύ εύκολο.
Πήρα τον πρώτο μου επαγγελματικό ρόλο όταν ήμουν 12 ετών.
Έπαιζα στο έργο «Αγία Ιωάννα» του Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω,
στο θέατρο ΜακΚάρτερ.
και -μπαμ!- ερωτεύτηκα.
Ο κόσμος μου είχε μόλις διευρυνθεί.
Αυτό το επάγγελμα -είμαι σχεδόν 50 τώρα-
αυτό το επάγγελμα δεν έπαψε ποτέ να μου δίνει,
και συνεχώς μου δίνει όλο και περισσότερο,
κυρίως, όλως περιέργως,
μέσα από τους χαρακτήρες που υποδυόμουν.
Έχω παίξει τον αστυνομικό, τον εγκληματία,
έχω παίξει τον ιερέα, έχω παίξει τον αμαρτωλό,
και η μαγεία να το κάνεις αυτό μια ζωή, για πάνω από 30 χρόνια,
είναι πως αρχίζεις να βλέπεις πως οι εμπειρίες μου,
εγώ, ο Ίθαν, δεν είμαι τόσο ιδιαίτερος όσο νόμιζα ότι είμαι.
Έχω τόσα κοινά με όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Κι έτσι, κι αυτοί έχουν κάτι κοινό με μένα.
Αρχίζεις να βλέπεις πόσο συνδεδεμένοι είμαστε όλοι μας.
Η προγιαγιά μου, Ντέλα Χολ Γουόκερ Γκριν,
στο νεκροκρέβατό της,
έγραψε μια μικρή βιογραφία, στο νοσοκομείο.
Ήταν μόλις 36 σελίδες.
Ξόδεψε περίπου πέντε σελίδες
για τη φορά που είχε φτιάξει τα κοστούμια σε μια παράσταση.
Για τον πρώτο της άντρα, μόλις μια παράγραφο.
Στην καλλιέργεια βαμβακιού που έκανε για 50 χρόνια,
έκανε απλώς μια αναφορά.
Πέντε ολόκληρες σελίδες για τα κοστούμια που έφτιαξε!
Η μητέρα μου μού έδωσε μία από τις κουβέρτες που είχε ράψει,
και μπορείς να το νιώσεις.
Εξέφραζε τον εαυτό της,
κι έχει μια δύναμη που είναι αληθινή.
Θυμάμαι να πηγαίνω με τον ετεροθαλή αδερφό μου να δούμε το «Τοπ Γκαν»,
όποια χρονιά κι αν είχε βγει.
Θυμάμαι πως περπατούσαμε έξω από το εμπορικό κέντρο,
είχε απίστευτη ζέστη.
Απλά τον κοίταξα,
και οι δύο αισθανθήκαμε πως η ταινία ήταν σαν κάλεσμα από τον Θεό.
Όμως τελείως διαφορετικά.
Εγώ ήθελα να γίνω ηθοποιός.
Να κάνω τους ανθρώπους να νιώθουν.
Ήθελα να είμαι μέρος αυτού.
Κι εκείνος ήθελε να πάει στον στρατό.
Το μόνο που κάναμε ήταν να παίζουμε FBI, τους στρατιωτικούς, τους ιππότες,
κι εγώ έπαιρνα πόζες με το σπαθί μου,
κι εκείνος κατασκεύαζε τόξα με τα οποία έριχνες βέλη στα δέντρα.
Εκείνος κατατάχθηκε στον στρατό.
Μόλις αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του συνταγματάρχη στα ΛΟΚ.
Είναι παρασημοφορημένος βετεράνος του Αφγανιστάν και του Ιράκ.
Τώρα διδάσκει ιστιοπλοΐα σε παιδιά πεσόντων στρατιωτών.
Αφιέρωσε τη ζωή του στο πάθος του.
Η δημιουργικότητά του ήταν η ηγεσία,
να διοικεί άλλους,
η γενναιότητά του, να βοηθάει άλλους,
αυτό ένιωθε ότι ήταν το κάλεσμά του,
και απ' αυτό έλαβε ανταπόδοση.
Ξέρουμε ότι ο χρόνος ζωής που έχουμε είναι λίγος
και πώς τον ξοδεύουμε,
τον ξοδεύουμε κάνοντας αυτό που είναι σημαντικό για εμάς;
Οι περισσότεροι από εμάς, όχι.
Είναι δύσκολο.
Η έλξη της συνήθειας είναι τεράστια,
κι αυτό είναι που κάνει τα παιδιά τόσο υπέροχα δημιουργικά,
επειδή δεν έχουν συνήθειες.
Δεν τα νοιάζει αν κάνουν κάτι καλά.
Δεν χτίζουν πύργους στην άμμο λέγοντας,
«Θα γίνω ένας πολύ καλός κατασκευαστής κάστρων άμμου».
Απλά πέφτουν με τα μούτρα σ' οτιδήποτε τους αναθέτεις,
χορό, ζωγραφική, κατασκευές.
Με κάθε ευκαιρία που τους δίνεται,
προσπαθούν να σου μεταδώσουν τη μοναδικότητά τους.
Είναι τόσο όμορφο.
Υπάρχει κάτι που με ανησυχεί όταν μιλάμε για τη δημιουργικότητα,
γιατί μπορεί να μοιάζει σαν κάτι απλά «ωραίο»,
ή «συμπαθητικό» ή «ευχάριστο».
Δεν είναι.
Είναι ζωτικής σημασίας.
Είναι ο τρόπος που θεραπεύουμε ο ένας τον άλλον,
τραγουδώντας το τραγούδι μας,
λέγοντας την ιστορία μας.
Σε καλεί να πεις,
«Κοίτα, άκουσέ με και θα σ' ακούσω κι εγώ».
Ξεκινάμε έναν διάλογο.
Κι όταν το κάνετε αυτό, είναι θεραπευτικό,
και βγαίνουμε από τις γωνιές μας,
κι αρχίζουμε να βλέπουμε την κοινή ανθρωπιά μας,
αρχίζουμε να την εκφράζουμε.
Κι όταν το κάνουμε αυτό, συμβαίνουν πολύ καλά πράγματα.
Έτσι, αν θέλετε να βοηθήσετε τους γύρω σας,
την οικογένειά σας, τους φίλους σας,
πρέπει να εκφραστείτε,
και για να εκφραστείτε, πρέπει να ξέρετε τον εαυτό σας.
Στην πραγματικότητα, είναι πανεύκολο.
Πρέπει απλώς ν' ακολουθήσετε την αγάπη σας.
Δεν υπάρχει μονοπάτι.
Δεν υπάρχει μονοπάτι μέχρι να το περπατήσετε.
Και πρέπει να είστε πρόθυμοι να κάνετε τον χαζό.
Οπότε, μη διαβάσετε το βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε,
διαβάστε το βιβλίο που θέλετε να διαβάσετε.
Μην ακούτε τη μουσική που κάποτε σας άρεσε.
Αφιερώστε χρόνο ν' ακούστε νέα μουσική.
Βρείτε χρόνο και μιλήστε με κάποιον που συνήθως δεν μιλάτε.
Σας εγγυώμαι πως αν το κάνετε αυτό,
θα νιώσετε ανόητα.
Αυτός είναι ο στόχος.
Να κάνετε τους χαζούς.
(Παίζει κιθάρα)
(Τραγουδάει) Θέλω να πάω στο Όστιν και θέλω να μείνω σπίτι,
Να καλέσω τους φίλους μου, αλλά να παραμείνω μόνος μου,
Να ζήσω επικίνδυνα,
Να το παίξω χαλαρός,
Έτσι θα με σεβαστούν σαν να'μαι χαζός.
Hoy quiero hablar de la creatividad.
Hay mucha gente que no se permite ser creativa.
Y con razón, pues, de alguna manera,
todos desconfiamos de nuestro propio talento.
Recuerdo una anécdota que me dejó una marca importante,
cuando tenía apenas unos veintitantos.
Me encantaba Allen Ginsberg, su poesía, las entrevistas que daba.
Y una vez William F. Buckley,
en su programa de televisión llamado "Firing Line",
recibió a Ginsberg, quien entonó un canto de Hare Krishna
acompañándose con su armonio.
Cuando regresó a Nueva York, sus pares intelectuales le dijeron:
"¿No ves que has hecho el ridículo? Eres el hazmerreír del país entero".
Y él les contestó: "Ese es mi trabajo.
Soy poeta, y me hago el tonto.
La mayoría de la gente trabaja todo el día,
y cuando regresa a su casa discute con su pareja.
Comen, encienden la caja boba, y allí alguien trata de venderles algo.
Justamente, yo decidí acabar con eso, y me puse a cantar sobre Krishna.
Y cuando se van a la cama, dicen: '¿Qué clase de poeta es este tonto?',
y no se pueden dormir. ¿Entienden?".
Ese es su trabajo como poeta.
Me pareció sumamente liberador,
porque creo que, en general, queremos ofrecerle al mundo
algo de calidad,
algo que los demás juzguen como bueno, o importante.
Pero, en realidad, ese es el enemigo,
porque no es decisión nuestra determinar si lo que hacemos es bueno.
Y, si algo nos ha enseñado la historia,
es que el mundo es un crítico muy poco fiable.
En definitiva, es preciso que nos preguntemos:
¿Es importante la creatividad humana?
Pues bien...
En general, nadie piensa en la poesía.
La gente hace su vida
y nadie anda pensando en los poemas de Allen Ginsberg,
ni de ningún otro poeta,
hasta que nuestro padre muere, vamos a un funeral, perdemos un hijo
o tenemos una ruptura sentimental y perdemos un amor.
De pronto, nos desesperamos por tratar de darle sentido a la vida,
y pensamos: "¿Alguien más se habrá sentido así de mal?"
y "¿Cómo hicieron para salir adelante?".
O al revés: nos ocurrió algo maravilloso.
Conocemos a alguien y nos explota el corazón.
Sentimos un amor tan grande que no vemos con claridad.
Nos sentimos mareados.
"¿Alguien se ha sentido así alguna vez? ¿Qué me está pasando?".
Y allí es cuando el arte no es un lujo, sino un soporte vital.
Lo necesitamos.
Ahora bien, ¿qué es?
La creatividad humana es la manifestación de la naturaleza en nosotros.
Por ejemplo...
consideremos la aurora boreal.
Cuando era joven, protagonicé la película "Colmillo blanco",
rodada en Alaska.
De noche, el cielo se pintaba de ondas violetas, rosadas y blancas.
Es el espectáculo más bello que vi en mi vida.
Era como si el cielo se hubiera puesto a jugar; bellísimo.
El amanecer en el Gran Cañón también es bellísimo.
Lo sabemos muy bien, pero ¿enamorarse?
Tenemos una pareja hermosa.
Yo tengo cuatro hijos, y cuando los veo jugar,
cuando juegan a ser una mariposa,
corren por la casa, o cualquier cosa que hagan,
es bellísimo.
A mi modo de ver, estamos aquí y ahora, en este lugar del universo,
para ayudarnos unos a otros.
Primero, tenemos que sobrevivir, y luego desarrollarnos.
Y para desarrollarnos, para expresarnos,
tenemos que conocernos, saber qué es lo que nos gusta.
Y si sabemos qué nos gusta,
sabremos quiénes somos, y de allí se expandirá.
En mi caso, fue realmente fácil.
Hice mi debut profesional en el teatro a los 12 años.
La obra era "Santa Juana", de George Bernard Shaw
en el Teatro McCarter,
y ¡bum!, me enamoré.
Mi mundo se expandió.
Ahora, a mis casi 50 años,
esa profesión nunca ha dejado de darme satisfacciones,
y lo hace cada vez más,
especialmente, y por extraño que parezca,
a través de los personajes que he interpretado.
He encarnado a policías, delincuentes, sacerdotes, pecadores.
Y en mis 30 años de vida transcurridos en esta profesión,
la magia es que uno empieza a ver que las experiencias,
las mías, las de Ethan, no son tan únicas como yo pensaba.
De hecho, tengo mucho en común con estas personas.
Es decir que ellas tienen mucho en común conmigo.
Esto demuestra cuán conectados estamos entre nosotros.
Mi bisabuela, Della Hall Walker Green, en su lecho de muerte,
escribió una breve biografía estando en el hospital.
Eran apenas unas 36 páginas en total,
pero dedicó cinco páginas
a contar una ocasión en que hizo el vestuario para una obra de teatro.
A su primer marido le dedicó un párrafo.
A la cosecha de algodón, que fue su tarea durante 50 años, se refirió fugazmente.
Pero le dedicó cinco páginas al tema del vestuario.
Recuerdo que mi madre me dio una manta hecha por mi bisabuela,
y al tacto se notaba que ella se expresaba en esa manta.
Se sentía un poder real.
En una ocasión, fui a ver "Top Gun" con mi hermano,
–no recuerdo en qué año–
y cuando salimos del centro comercial hacía un calor agobiante.
De pronto lo miré
e inmediatamente sentimos que esa película era como un llamado de Dios.
Realmente lo vivimos así, pero cada uno a su manera.
Yo quería ser actor, quería llegar a la gente, conmover,
ser parte de eso.
Y él quería ser militar.
Siempre jugábamos al FBI, a los soldados, a los caballeros.
Me encantaba empuñar la espada.
Y él construía ballestas para disparar flechas contra los árboles.
Al final, se unió al ejército,
y ahora se ha retirado como coronel de los Boinas Verdes.
Es veterano de guerra de Afganistán e Iraq, varias veces condecorado.
Hoy es instructor en campamentos para hijos de los soldados caídos.
Dedicó su vida a esta pasión.
Su creatividad fue el deseo de guiar a otros,
su valentía para ayudar a otros.
Para él fue un llamado, y tuvo su retribución.
Sabemos muy bien que la vida es muy corta,
pero ¿estamos haciendo lo que realmente queremos?
La mayoría no lo hacemos.
Es duro admitirlo.
La fuerza de la costumbre es inmensa.
Justamente por eso los niños son hermosamente creativos:
porque no tienen hábitos.
Y nos les importa si lo hacen bien o mal.
No se ponen a construir un castillo de arena diciendo:
"Voy a ser un excelente constructor de castillos".
Simplemente se entregan a cualquier proyecto que se les presenta:
bailar, pintar, construir lo que sea.
Aprovechan cualquier oportunidad para expresarte su individualidad.
Es realmente hermoso.
Hay algo que a veces me preocupa cuando hablamos de creatividad,
porque puede impresionarnos como algo meramente estético,
cálido, o agradable.
Pero no es solo eso. Es vital.
Es la manera en que nos sanamos entre nosotros.
Cuando cantamos nuestra canción, cuando contamos nuestra historia,
cuando pedimos a otro que nos escuche y a su vez lo escuchamos,
establecemos un diálogo,
y allí comienza un proceso de sanación.
Salimos de nuestro rincón
y empezamos a ver que compartimos los mismos rasgos humanos con otros,
y lo corroboramos.
A partir de ese momento, ocurren cosas muy buenas.
En definitiva, si queremos ayudar a nuestra comunidad, a nuestra familia
y a nuestros amigos,
tenemos que expresarnos.
Y para poder expresarnos, primero debemos conocernos.
Es sumamente sencillo.
Tan solo hay que seguir nuestra pasión.
No existe un camino.
No existe un camino hasta que lo transitamos.
Y debemos estar dispuestos a hacernos los tontos.
No leamos el libro que tenemos que leer.
Leamos el libro que queremos leer.
No escuchemos la música que nos gustaba en otro momento.
Escuchemos música nueva.
Tomémonos el tiempo para hablar con quien no solemos hablar.
Garantizo que, si lo hacemos, nos sentiremos tontos.
Ahí está la clave: háganse los tontos.
(Toca la guitarra)
(Canta) Quiero ir a Austin y en casa quedarme.
Invitar amigos pero también en soledad acompañarme.
No temer al peligro.
Con calma poder vivir.
Que todos respeten al tonto que hay en mí.
امیدوار بودم که امروز کمی درباره‌ی خلاقیت صحبت کنم.
بعضی از مردم سخت تلاش می‌کنند تا
به خودشان اجازه‌ی خلاق بودن بدهند؛
و منطقی است.
منظورم این است که کمی نسبت به استعداهای خودمان شک داریم.
داستانی را به یاد می‌آورم که به طور اتفاقی در بیست سالگی‌ا‌م با آن آشنا شدم؛
که یک جورهایی برای من پرمعنا بود.
من واقعا غرق در آلن گینزبرگ بودم،
و شعرهایش را می‌خواندم.
و می‌خواندم که او مصاحبه‌های زیادی داشته است.
و زمانی «ویلیام ف. باکلی» یک برنامه‌ی تلویزیونی به نام
«خط آتش» داشت.
و گینزبرگ در آنجا آهنگ هیر کریشنا را خواند
در حالیکه ارغنون می‌نواخت.
و به نیویورک، پیش دوستان روشن فکر خود بازگشت.
و همه‌ی آنها به او گفتند
«نمی‌دانی که همه فکر می‌کنند تو یک سبک مغزی،
و کل کشور تو را مسخره می‌کنند؟»
و او گفت، «این شغل من است.
من یک شاعرم و قصد دارم که نقش احمق را را بازی کنم.
بیشتر مردم باید تمام روز را کار کنند،
و به خانه برمی‌گردند و با همسرشان دعوا می‌کنند،
بعد غذا می‌خورند و تلویزیون روشن می‌کنند،
و کسی تلاش می‌کند تا به آنها چیزی بفروشد،
و من فقط به همه‌چیز گند می‌زنم.
من ادامه دادم و آوازی درباره‌ی کریشنا خواندم،
و حالا آنها روی تخت می‌نشینند و می‌گویند: «این احمق کیست؟'
و نمی‌توانند بخوابند، درست است؟»
این شغل او به عنوان یک شاعر است؛
و خب، به نظر من خیلی رهایی‌بخش است.
چون فکر می‌کنم اکثر ما می‌خواهیم چیزی
با کیفیت به دنیا ارائه دهیم.
چیزی که دنیا خوب یا مهم در نظر بگیرد؛
و این واقعا همان دشمن است.
چون این به ما بستگی ندارد، که کارمان را خوب انجام بدهیم یا نه.
و اگر تاریخ چیزی به ما آموخته باشد، این است
که دنیا به‌ شدت منتقد غیرقابل اطمینانی است.
درست؟
پس باید از خودتان بپرسید:
فکر می‌کنید خلاقیت انسان اهمیت دارد؟
خب، هوم،
بیشتر مردم خیلی به شعرسرایی فکر نمی‌کنند، نه؟
آنها یک زندگی دارند،
و واقعا تمایلی به اشعار آلن گینزبرگ ندارند
یا اشعار هرکسی دیگر.
تا زمانی که پدرشان می‌میرد،
به خاکسپاری می‌روند،
کودکی را از دست می‌دهید،
کسی دل شما را می‌شکند، آنها دیگر شما را دوست ندارند،
و تمام اتفاقات ناگهانی،
ناامید از سر درآوردن از منطق این زندگی،
و «کسی تا به حال اینقدر احساس بدی داشته؟
چگونه خیال پردازی را متوقف کرده اند؟»
یا برعکس، چیزی بسیار عالی؛
کسی را ملاقات می‌کنید وقلبتان منفجرمی‌شود.
به شدت آنها را دوست دارید، حتی نمی‌توانید جلوتان را ببینید.
می‌دانید، شما گیج هستید.
«آیا کسی تا به حال این احساس را داشته؟ چه اتفاقی برایم افتاده؟»
و در این موقع هنر دیگر تجملی نیست، در واقع معاش است.
ما به آن نیاز داریم.
بسیار خب، هنر چیست؟
خلاقیت انسانی به طورطبیعی در ما آشکار است.
ما به، اوه..
شفق قطبی نگاه می‌کنیم.
من فیلم«سپید دندان»را در کودکی،
و در آلاسکا فیلم گرفتم،
و شب‌هنگام بیرون می‌روید
آسمان شبیه امواج بنفش و صورتی و سفید است،
و این زیباترین چیزی است که تابه‌حال دیده‌ام.
انگار واقعا آسمان در حال بازی کردن بود.
زیبا.
هنگام غروب به گرند کانیون می‌روید؛
زیباست.
می‌دانیم که زیباست.
اما عاشقش شده‌اید؟
معشوقتان بسیار زیباست.
من چهار فرزند دارم.
تماشای بازی آنها
تماشای ادای پروانه در آوردن
یا دویدن دور خانه و انجام هر چیزی،
این بسیار زیباست.
من باور دارم ما اینجا روی این سیاره در فضا
هستیم تا به همدیگر کمک کنیم. درست است؟
و باید اول زنده بمانیم
و بعد باید پیشرفت کنیم.
و برای پیشرفت و بیان خودمان
بسیارخب، قسمت سخت ماجرا اینجاست: ما باید خودمان را بشناسیم.
چه چیزی را دوست دارید؟
و اگر به چیزی که دوستش دارید نزدیک شوید،
اینکه کی هستید برایتان معلوم می‌شود،
و توسعه می‌یابد.
برای من اینکار واقعا آسان بود.
اولین بازی حرفه‌ایم را در سن ۱۲ سالگی انجام دادم.
در نمایشی به نام «ژوان مقدس» از جرج برنارد شاو
در تئاتر مک‌کارتر،
و بوم! عاشق شدم.
دنیایم منبسط شد.
و آن حرفه -من تقریبا پنجاه ساله‌‌ام-
آن حرفه هرگز دست از جبران زحماتم برنداشته است،
و بیشتر و بیشتر جبران می‌کند،
بیشتر، به طرز عجیبی،
در نقش‌هایی که بازی کرده‌ام.
من نقش یک پلیس را داشته‌ام، نقش جنایتکار را داشته‌ام،
نقش کشیش و همینطور یک گناهکار را داشته‌ام،
و جادوی این در طول زندگی، در طول سی سال انجام آن،
این است که شما شروع می‌کنید تا ببینید که تجربیات من،
من، ایتان، تقریبا آنگونه که فکر می‌کردم
منحصربفرد نیستند.
من اشتراکات زیادی با این مردم دارم.
وپس آنها نیز با من یک نقطه‌ی اشتراک دارند.
شما شروع به دیدن اتصال ما به همدیگر می‌کنید.
مادر مادربزرگم، دلا هال واکر گرین،
روی بستر مرگش،
این زندگینامه کوچک را در بیمارستان نوشت،
و حدود ۳۶ صفحه بود،
و او پنج صفحه را صرف کرد
در همان زمانی که برای یک نمایش، لباس طراحی می‌کرد.
همسر اولش شبیه یک پاراگراف شد.
کشاورزی پنبه که برای پنجاه سال انجام داد. نیازمند اشاره است.
پنج صفحه برای طراحی لباس‌ها.
و نگاه می‌کنم- مادرم به من یکی از لحاف‌های دست‌باف او را داد،
و می‌توانید حسش کنید.
او خودش را بیان می‌کرد،
و این قدرتی واقعی دارد.
یادم می‌آید که من و نابرادریم رفتیم تا «اسلحه‌ی برتر » را ببینیم.
که هر سال بیرون می‌آید.
یادم می‌آید که از بازار خارج شدیم، گرم بود،
من فقط به او نگاه کردم،
هر دویمان احساس کردیم که آن فیلم شبیه صدایی از طرف خدا بود.
می‌دانید؟ فقط...
اما کاملا به طریقی دیگر.
انگار، می‌خواستم بازیگر بشوم.
مثل اینکه، باید چیزی بسازم که باعث شود مردم احساس کنند.
فقط می‌خواستم قسمتی از آن باشم،
و او می‌خواست در ارتش باشد.
همه کاریکه کرده‌ایم این بود نقش FBI، نقش مرد ارتشی،
نقش شوالیه‌؛ را بازی کنیم، میخواستم با شمشیر ژست بگیرم،
و او یک کمان پولادین ساخت که با آن
می‌توانستید تیری به یک درخت بزنید.
پس به ارتش ملحق می‌شود.
خب، او درکلاه سبزها یک سرهنگ بازنشسته شد.
او جانبازجنگی از افغانستان و عراق، با چند نشان افتخار است.
هم‌اکنون در اردوی قایقرانی به فرزندان سربازان قربانی آموزش می‌دهد.
او زندگیش را صرف علاقه‌اش کرد.
خلاقیت او در رهبری بود،
هدایت دیگران،
شجاعت او، کمک به دیگران.
این کاری بود که احساس کرد برای انجامش فراخوانی شده،
و زحماتش را جبران کرد.
ما می‌دانیم زمان زندگیمان بسیار کوتاه است،
و چطور آن را می‌گذرانیم_
آیا داریم آن را با انجام کاری که برایمان مهم است می‌گذرانیم؟
بیشتر ما نه.
منظورم این است که سخت است.
کشش عادت‌ها بسیار قوی است،
و چیزی که به کودکان خلاقیت می‌دهد این است
که آنها هیچ عادتی ندارند،
و اهمیتی نمی‌دهند که خوب هستند یا نه، خب؟
وقتی قلعه‌شنی می‌سازند نمی‌گویند:
«فکر می‌کنم که در آینده سازنده قلعه‌شنی خوبی بشوم.»
آنها فقط خودشان را روی هر کاری که جلویشان بگذارید می‌اندازند.
رقصیدن، نقاشی کردن،
ساختن چیزی،
در هر فرصتی که به دست می‌آورند،
تلاش می‌کنند تا از آن برای القای فردیت خودشان به شما استفاده کنند.
بسیار زیباست.
چیزی‌ است که بعضی مواقع من را وقتی درباره خلاقیت حرف می‌زنید نگران می‌کند.
چون می‌تواند این احساس را داشته باشد که فقط زیباست،
یا مثلا، گرم است یا چیزی خوشایند است.
نیست.
حیاتی است.
راهی است که حال همدیگر را خوب می‌کنیم.
در آواز خواندنمان،
در داستان‌ تعریف کردنمان،
در دعوت از شما برای گفتن:
«هی، به من گوش کن و من به تو گوش خواهم کرد.»
ما در حال شروع یک دیالوگ هستیم.
و وقتی آن را انجام می‌دهید این خوب شدن اتفاق می‌افتد،
و از گوشه و کنارها بیرون می‌آییم،
و شاهد بر انسانیت مشترک یکدیگر خواهیم بود.
و شروع به دفاع از آن می‌کنیم.
و وقتی اینکار را انجام می‌دهیم واقعا اتفاقات خوبی می‌افتد.
پس، اگر می‌خواهید به اجتماعتان کمک کنید، خواهان کمک به خانواده خود هستید،
یا خواهان به دوستانتان هستید،
باید خودتان را بیان کنید؛
و برای بیان خودتان باید خودتان را بشناسید.
این واقعا کار آسانی است.
فقط باید عشق خود را دنبال کنید.
هیچ راهی نیست.
هیچ راهی نیست تا زمانی که راه نروید.
شما باید مایل به ایفای نقش یک احمق باشید.
پس کتاب‌هایی که مجبورید بخوانید، نخوانید،
کتاب‌هایی را بخوانید که دوست دارید.
به آهنگی گوش ندهید که به دوست داشتنش عادت کرده اید .
زمانی را صرف گوش کردن به آهنگ‌های جدید بکنید.
زمانی را صرف صحبت با کسی بکنید که معمولا با آن صحبت نمی‌کنید.
من تضمین می‌کنم که اگر اینکار را بکنید،
احساس حماقت خواهید کرد.
نکته همین‌جاست.
نقش احمق را بازی کنید.
(نواختن گیتار)
(آواز) بسیارخب، من می‌خواهم به آستین بروم، و می‌خواهم در خانه بمانم
دوستان‌مان را دعوت کنم اما همچنان تنها بمانم.
برای خطر زندگی کنم.
خونسرد بازی کنم.
آیا کسی به من به خاطر حماقتم احترام می گذارد؟
Aion puhua tänään hiukan luovuudesta.
Iso osa ihmisistä kamppailee
antaakseen itselleen luvan olla luovia.
Ihan syystä.
Me nimittäin epäilemme kaikki omia kykyjämme.
Muistan kuulleeni parikymppisenä tarinan,
joka merkitsi minulle paljon.
Pidin paljon Allen Ginsbergistä
ja luin hänen runouttaan.
Hän antoi paljon haastatteluja
ja kerran William F. Buckleyn televisio-ohjelmassa
"Firing Line" (Tulilinja)
Ginsberg esiintyi ja lauloi Hare Krishna -laulun
ja säesti itseään harmonilla.
Kun hän palasi New Yorkiin älykköystäviensä luokse,
he sanoivat hänelle:
"Etkö tiedä, että kaikki pitävät sinua nyt idioottina
ja koko maa pilkkaa sinua?"
Hän sanoi: "Se on työtäni.
Olen runoilija, näyttelen narrin roolia.
Useimpien ihmisten on käytävä työssä
ja kun he tulevat kotiin, seuraa perheriitoja,
syömistä ja television katselua,
ja heille yritetään myydä jotain
ja tämä minulta puuttuu.
Menin ja lauloin Krishnasta
ja nyt he istuvat vuoteillaan miettien, kuka on tuo tyhmä runoilija.
Eivätkä he saa unta.
Tämä on hänen työtään runoilijana.
Pidän tätä vapauttavana ajatuksena,
sillä uskon, että useimmat meistä haluavat antaa maailmalle
jotain laadukasta,
jotain mitä maailma pitää tärkeänä tai hyvänä.
Tämä on vihollisemme,
koska ei ole meidän asia päättää, onko tekemämme lainkaan hyvää,
ja historia on opettanut, että
maailma on epäluotettava kriitikko.
Eikö vain?
Kysy siis itseltäsi:
Onko luovuudella mielestäsi väliä?
Hmmm.
Useimmat ihmiset eivät juuri ajattele runoutta, eikö vaan.
On elämä elettävänä,
eikä heitä oikein kiinnosta Allen Ginsbergin tai
kenenkään muun runous.
Kunnes isä kuolee,
mennään hautajaisiin,
menetetään lapsi
tai sydän särkyy, kun joku ei enää rakasta sinua,
ja yhtäkkiä
haluat epätoivoisesti löytää elämälle merkityksen
ja mietit, onko kenestäkään ennen tuntunut yhtä pahalta.
Miten he pääsivät pois tästä sumusta?
Tai toisaalta -- sattuu jotain hyvää.
Tapaat jonkun ja sydämesi räjähtää.
Rakastat niin paljon, ettet edes näe selkeästi.
Heikottaa.
"Onko kenestäkään tuntunut tältä? Mitä minulle tapahtuu?"
Nyt taide ei ole ylellisyyttä, se on tarpeen selviytymiseen.
Tarvitsemme sitä.
Mistä siis on kyse?
Luomisessa luonto ilmenee meissä.
Katsomme vaikkapa...
revontulia.
Lapsena olin mukana elokuvassa "Valkohammas",
jota kuvattiin Alaskassa
ja yöllä ulkona
taivas aaltoili violettia, pinkkiä ja valkeaa
ja se oli kauneinta, mitä olen nähnyt.
Näytti kuin taivas olisi leikkinyt.
Kaunista.
Grand Canyonin auringonlasku.
Se on kaunis.
Tiedämme sen kauniiksi.
Mutta rakastuminen?
Rakastettusi on kaunis.
Minulla on neljä lasta.
Heidän leikkinsä katselu,
kun he leikkivät olevansa perhosia
tai juoksevat ympäriinsä ja tekevät kaikkea,
se on kaunista.
Uskon, että olemme täällä
auttaaksemme toisiamme.
Ensiksi meidän on selvittävä hengissä
ja sitten kukoistettava.
Kukoistaaksemme, ilmaistaksemme itseämme
meidän on tunnettava itsemme.
Mitä sinä rakastat?
Jos pääset lähelle rakastamaasi,
selviää kuka olet
ja se laajenee.
Minulle tämä oli helppoa.
Näyttelin ensi kertaa ammattimaisesti 12-vuotiaana.
Olin mukana George Bernard Shaw'n näytelmässä Pyhä Johanna
McCarter-teatterissa,
ja -- buum -- rakastuin.
Maailmani laajeni.
Tämä ammatti -- olen nyt lähes 50 --
ei ole lakannut antamasta takaisin
ja saan siitä yhä enemmän itselleni,
eniten outoa kyllä
näyttelemieni hahmojen kautta.
Olen näytellyt poliisia, rikollisia,
pappeja ja syntisiä.
ja elämänpituinen taika 30 vuoden näyttelemisessä on,
että alkaa nähdä, että omat kokemukseni,
minun, Ethanin, eivät ole niin ainutlaatuisia
kuin luulin.
Minulla on niin paljon yhteistä näiden ihmisten kanssa.
Joten heillä on myös jotain yhteistä minun kanssani.
Sitä alkaa nähdä, miten olemme kaikki yhteydessä toisiimme.
Isoisoäitini Della Hall Walker Green
kirjoitti kuolinvuoteellaan
tämän pienen omaelämäkerran sairaalassa,
siinä oli vain 36 sivua
ja viisi niistä käsitteli
yhtä päivää, jolloin hän teki pukuja näytelmää varten.
Ensimmäinen aviomies sai yhden kappaleen.
Puuvillafarmi, joka työllisti häntä 50 vuotta, mainittiin kerran.
Viisi sivua puvuista.
Ja kun ajattelen häntä, muistan hänen tekemänsä tilkkutäkin
ja tunnen sen.
Hän ilmaisi itseään
ja se on vahva voima.
Muistan kuinka menimme katsomaan Top Gunia velipuoleni kanssa
sen ilmestyttyä.
Muistan miten kävelimme hehkuvan kuumassa ostoskeskuksessa,
katsoin häntä
ja me molemmat tunsimme elokuvan kutsuna Jumalalta.
Ymmärrättehän?
Mutta täysin eri tavoin.
Minä halusin näyttelijäksi.
Tunsin, että on tehtävä jotain, mikä saa muut tuntemaan.
Halusin olla osa sitä.
Hän taas halusi armeijaan.
Leikimme yhdessä FBI:tä, sotilaita,
ritareita, sellaista, ja minä poseerasin miekkani kanssa,
hän opetteli käyttämään varsijousta
jolla voisi ampua puuhun nuolen.
Hän liittyi armeijaan.
Hän on nyt eläkkeellä vihreiden barettien everstinä.
Hän on mitalein koristeltu Afganistanin ja Irakin veteraani.
Nyt hän opettaa kaatuneiden sotilaiden lapsille purjehdusta.
Hän antoi elämänsä intohimolleen.
Hänen luovuutensa oli johtajuutta,
muiden johtamista,
rohkeutensa auttamista.
Tähän hän tunsi kutsumusta,
ja hän sai siitä myös itselleen.
Tiedämme, että elämä on lyhyt,
ja miten sen käytämme --
teemmekö sitä, mikä on meille tärkeää?
Useimmat eivät.
Se on vaikeaa.
Tapojen voima on valtava
ja lasten kauniin luovuuden takana on juuri se,
ettei heillä vielä ole tapoja
eivätkä he välitä siitä, ovatko he hyviä tai huonoja.
He eivät hiekkalinnaa tehdessään mieti,
että heistä tulee tosi hyviä hiekkalinnan rakentajia.
He heittäytyvät mihin tahansa projektiin --
tanssivat, maalaavat,
rakentavat,
kun heillä on tilaisuus,
he tekevät vaikutuksen yksilöllisyydellään.
Se on kaunista.
Minua huolestuttaa luovuudesta puhuttaessa tämä
tunne, että se on vain mukavaa,
lämmintä ja miellyttävää.
Sitä se ei ole.
Se on elintärkeää.
Sen avulla parannamme toisiamme.
Laulamalla lauluamme,
kertomalla tarinaamme,
kutsumalla toisia
vuoropuheluun,
aloitamme dialogin.
Kun näin tehdään, kun paranemista tapahtuu
ja tulemme ulos nurkistamme,
alamme tunnustaa toisissamme yhteistä ihmisyyttä.
Alamme vahvistaa sitä.
Kun teemme näin, hyviä asioita alkaa tapahtua.
Jos siis haluat auttaa yhteisöäsi tai perhettäsi,
jos haluat auttaa ystäviä,
sinun on ilmaistava itseäsi.
Ilmaistaaksesi itseäsi sinun on tunnettava itsesi.
Se on oikeastaan helppoa.
On seurattava rakkautta.
Ei ole olemassa polkua,
ennen kuin alat kulkea sitä,
ja suostut narrin rooliin.
Älä siis lue kirjaa, jota sinun pitäisi,
lue kirjaa, jonka haluat lukea.
Älä kuuntele musiikkia, josta joskus pidit.
Anna aikaa uuden musiikin kuuntelulle.
Puhu ihmisten kanssa, joiden kanssa et yleensä puhuisi.
Takaan, että jos teet näin,
tunnet itsesi tyhmäksi.
Siinä on juuri se juttu.
Ota narrin rooli.
(soittaa kitaraa)
(laulaa) Haluan mennä Austiniin ja pysyä kotona.
Kutsua ystäviä kylään ja silti olla yksin.
Elää vaarallisesti,
olla cool,
ja kaikkien kunnioittavan minua narrina.
Aujourd'hui, je voudrais vous parler de créativité.
Pas mal de personnes n'arrivent pas à laisser libre cours à leur créativité.
C'est tout à fait normal.
Enfin, tout le monde doute un peu de ses talents.
Je me souviens d'une histoire qui remonte à ma jeunesse, j'avais environ vingt ans.
Une histoire importante pour moi.
J'adorais Allen Ginsberg.
Je lisais ses poèmes, ses nombreux entretiens.
Un jour, William F. Buckley le choisit comme invité dans son émission de télé
« Firing Line » [Ligne de tir]
et Ginsberg chanta une chanson Hare Krishna
tout en jouant de l'harmonium.
Une fois rentré à New York, tous ses amis intellectuels lui dirent :
« Tout le monde pense que t'es bête,
le pays se moque de toi ! »
Il répondit : « C'est mon travail.
Je suis poète et je fais le fou.
La plupart des gens travaillent toute la journée.
Ils rentrent, ils se bagarrent avec leur conjoint,
ils dînent, ils allument la télé,
on leur vend un truc.
Moi, j'ai dit merde à tout ça.
J'ai chanté une chanson sur Krishna.
Maintenant, ils tous sont au lit et pensent : 'C'est qui ce poète dingue ?'
Ils ne s'endorment pas.
C'est ça, le travail de poète. »
Je trouve cela très cathartique,
parce que la plupart d'entre nous
veut vraiment offrir au monde quelque chose de qualité.
Quelque chose que le monde croit être bon ou important.
C'est ça, le vrai ennemi,
parce que ce n'est pas à nous de décider si ce qu'on fait est bon.
Et l'Histoire nous le dit :
le monde est un critique peu fiable.
Ainsi, demandez-vous :
La créativité humaine est-elle importante ?
Bon...
La majorité des gens ne pense pas beaucoup à la poésie.
Ils ont une vie à vivre.
Ils ne se préoccupent pas trop des poèmes de Ginsberg
ou de n'importe qui.
Jusqu'à ce que leur père meurt.
Il y a un enterrement.
Ils perdent un enfant.
Quelqu'un leur brise le cœur, on ne les aime plus.
Tout à coup,
ils ont vraiment besoin de donner du sens à cette vie.
« Est-ce que quelqu'un d'autre souffre autant que moi ? »
« Comment ont-ils fait ? »
Ou bien, le contraire :
Ils tombent follement amoureux de quelqu'un.
Ils sont tellement amoureux qu'ils ne voient plus clair,
ils ont le vertige.
Quelqu'un peut me comprendre ?
Qu'est-ce qui m'arrive ?
Et à partir de ce moment, l'art n'est plus un luxe : c'est quelque chose d'essentiel.
On en a besoin.
OK, mais c'est quoi ?
La créativité humaine n'est qu'une expression de la nature en nous.
Lorsqu'on admire...
...les aurores boréales.
J'ai joué dans « Croc-Blanc » quand j'étais petit.
On a filmé en Alaska.
La nuit, le ciel ondulait de violet, de rose et de blanc,
C'est la chose la plus belle chose que j'ai vue.
Le ciel semblait jouer.
Magnifique.
Le Grand Canyon au crépuscule.
Incroyable.
On le sait, c'est incroyable.
Mais...tomber amoureux ?
Nos amants sont assez beaux.
Moi, j'ai quatre enfants.
Les regarder jouer,
quand il font semblant d'être des papillons,
quand ils courent et font n'importe quoi,
c'est tellement beau.
Et je crois qu'on est ici, sur cette planète,
pour s'entraider.
D'abord, il faut survivre,
puis, il faut prospérer.
Pour prospérer et pour s'exprimer,
voilà le truc : il faut qu'on se connaisse nous-mêmes.
Qu'est ce qu'on aime ?
Si on se rapproche de ce qu'on aime,
on comprend qui on est.
Et on s'en enrichit.
Pour moi, ça a été très simple.
À 12 ans, j’ai joué dans ma première pièce de théâtre.
C'était « Sainte Jeanne », par George Bernard Shaw,
au théâtre McCarter.
Et...boom ! Je suis tombé amoureux.
Mon monde était simplement devenu plus grand.
Ce travail - j'ai presque 50 ans -
n'a jamais failli de m'enrichir,
même aujourd'hui, je m'enrichis toujours.
Surtout, et c'est bizarre,
je le fais à travers les personnages que j'interprète.
J'ai joué des flics, des criminels,
des prêtres, des pécheurs.
Et ce qui est presque magique, pendant plus de 30 ans de carrière,
c'est que j'ai compris que mes expériences à moi, Ethan,
ne sont point aussi spéciales que je pensais.
J'ai plein de choses en commun avec toutes ces personnes.
Et eux, ils ont plein de choses en commun avec moi.
On se rend compte qu'on est tous très liés les uns aux autres.
Mon arrière-grande-mère, Della Hall Walker Green,
sur son lit de mort,
elle avait écrit une brève biographie, quand elle était à l'hôpital,
d'environ 36 pages.
Et elle a dédié au moins cinq pages
à cette fois où elle avait réalisé les costumes pour une pièce.
Sur son premier mari, elle a écrit un paragraphe.
La culture du coton, qu'elle a fait pendant 50 ans, est à peine mentionnée.
Mais il y a 5 pages sur ces costumes.
Je me souviens que ma mère m'a donné une des couettes qu'elle a faites,
et on le ressent :
elle s'exprimait à travers ça.
Et cette énergie est réelle.
Mon demi-frère et moi, on était allé voir le film « Top Gun »
lorsqu'il était paru.
Quand on est sorti du centre commercial, il faisait très chaud.
Je l'ai regardé
et tous les deux, on a senti que ce film était un appel de Dieu.
C'était exactement comme ça, mais de deux façons différentes.
Je voulais devenir acteur,
je voulais toucher le cœur des gens,
je voulais participer à ça.
Lui, il voulait rejoindre l'armée.
On ne jouait qu'aux agents FBI, aux soldats ou aux chevaliers,
j'aimais brandir mon épée,
lui, il construisait une arbalète
pour tirer sur les arbres.
Il est entré dans l'armée.
Maintenant, il est un colonel des Bérets Verts à la retraite.
C'est un vétéran décoré qui s'est battu en Afghanistan, en Iraq.
Il travaille dans une école de voile pour les enfants des morts au combat.
Il a consacré sa vie à sa passion.
Sa créativité l'a guidé.
Il a guidé les autres,
il les a aidés courageusement.
C'était ce qu'il sentait devoir faire,
et cela l'a enrichi.
On sait que notre vie est très courte
et la façon dont on vit...
est-ce qu'on passe notre vie à faire ce qui est important pour nous ?
La plupart de nous ne le fait pas.
Ce n'est pas facile.
La force de l'habitude est énorme.
C'est ce qui rend les enfants aussi incroyablement créatifs :
ils n'ont pas d'habitudes.
Qu'ils soient doués ou non, ils s'en fichent.
S'ils font un château de sable, ils ne pensent pas :
« Je vais devenir un excellent constructeur de châteaux de sable. »
Ils se lancent simplement dans n'importe quel projet que vous proposez.
Danser, peindre, construire quelque chose.
Ils utilisent toutes les opportunités pour souligner leur individualité.
C'est magnifique.
C'est ce qui m'inquiète parfois quand on parle de créativité :
on la perçoit comme quelque-chose qui est simplement sympa,
qui est confortable et agréable.
Ce n'est pas comme ça.
C'est quelque chose de crucial.
C'est la façon dont on se guérit mutuellement.
Quand on chante notre chanson,
ou qu'on raconte notre histoire,
on demande en fait aux autres :
« Écoutez-moi et je vais vous écouter. »
On entame un dialogue.
Et c'est ainsi que la guérison commence.
On sort de notre petit coin.
On commence à percevoir notre humanité partagée.
On l'affirme.
Quand on fait ça, il n'y a que de bonnes choses qui arrivent.
Donc, si vous voulez soutenir votre communauté, votre famille,
vos amis,
vous devez vous exprimer.
Et pour le faire, il faut vous connaître.
C'est très simple, en fait :
il suffit de suivre nos passions, n'est-ce pas ?
Il n'y a pas de chemin.
Il n'y a pas de chemin jusqu'à ce qu'on y marche.
Et il faut être prêt à faire le fou.
Ne lisez pas le livre que vous devriez lire.
Lisez ce que vous voulez lire.
N'écoutez pas la musique que vous aimiez autrefois.
Prenez le temps d'écouter un nouveau truc.
Prenez le temps de parler avec quelqu'un
avec qui vous ne parlez jamais.
Je vous assure, si vous faites tout ça,
vous allez vous sentir fous.
C'est ça, le but.
Faire le fou.
(Il joue de la guitare)
(Il chante) Je veux aller à Austin et je veux rester chez moi,
inviter nos amis mais rester tout seul, aussi.
Prendre des risques,
la jouer cool.
Je veux qu'on me respecte parce que je suis un peu fou.
Hoxe quero falar un pouco sobre a creatividade.
Moita xente ten problemas
para permitirse ser creativo.
É comprensible.
Quero dicir, todos dubidamos do noso talento.
Lembro unha historia de cando tiña 20 anos
que significou moito para min.
Gustábame moito Allen Ginsberg
e estaba a ler a súa poesía,
estaba lendo --el daba unha morea de entrevistas --
e unha vez na televisón, no programa de William F. Buckley
que se chamaba "Firing Line",
Ginsberg acudiu e cantou unha canción de Hare Krishna
mentres tocaba o harmonio.
E volveu a Nova York canda os seus amigos intelectuais,
e todos lle dixeron
"Non sabes que a xente pensa que es un idiota,
e que o país enteiro está a rirse de ti?"
E el respondeu, "Ese é o meu traballo.
Son poeta, e fago o papel de parvo.
A maioría da xente traballa todo o día,
e chegan a casa e rifan coa súa parella,
e comen, e acenden a caixa parva,
e alguén tenta venderlles algo,
e eu enfastiei todo iso.
Saín e cantei sobre Krishna,
e eles, sentados na cama preguntan 'quen é este estúpido poeta?'
e non poden durmir, sabes?"
E ese é o seu traballo como poeta.
Penso que é moi liberador,
porque coido que a maioría de nós queremos ofrecerlle ó mundo
algo de calidade,
algo que o mundo considere bo ou importante.
E esa idea é o inimigo,
porque non depende de nós que o que facemos sexa máis ou menos bo,
e se hai algo que aprendimos da historia
é que o mundo é un crítico pouco fiable.
Certo?
Así que debes preguntarte:
Creo que a creatividade humana importa?
Ben, hmm.
A maioría da xente non pasa moito tempo pensando na poesía. Non si?
Teñen unha vida que vivir,
E non están tan preocupados polos poemas de Allen GInsberg
ou polos poemas de ninguén,
até que o seu pai morre,
van a un funeral,
perden un fillo,
alguén lles rompe o corazón, xa non os queren,
e de súpeto,
están desesperados por sacarlle sentido a esta vida,
"Alguén se sentiu así de mal antes ca min?
Como saíron deste pozo?"
Ou ó revés -- algo marabilloso.
Coñeces a alguén e o teu corazón estoupa.
Quérelo tanto que non podes nin pensar con claridade.
Xa sabes, a cabeza dá voltas.
"Alguén se sentiu así antes ca min? Que me está a pasar?"
E nese momento a arte non é un luxo é, de certo, un alimento.
Necesitámola.
Ben, que é?
A creatividade humana é natureza manifestada en nós.
Observamos as --oh...--
as auroras boreales. Non?
Actuei na película "Cairo Branco" cando era pequeno,
rodámola en Alaska,
e cando saes de noite
e no ceo ondeaban o mourado e o rosa e o branco,
é a cousa máis bonita que xamais vin.
Semellaba que o ceo estaba a xogar.
Precioso.
Vas ó Gran Canón ó solpor.
É precioso.
Sabemos que é precioso.
Pero namorarse?
A túa parella é moi fermosa.
Teño catro fillos.
Velos xogar?
Velos facer de bolboreta
ou correr pola casa facendo o que sexa,
é tan fermoso.
E coido que estamos nesta estrela no espazo
para axudarnos uns a outros. Non si?
Primeiro debemos sobrevivir,
e logo debemos prosperar.
e para prosperar, para expresarnos,
o quid da cuestión é: debemos coñecernos a nós mesmos.
Que te apaixona?
E se te achegas ó que te apaixona,
decobres quen es,
e creces.
Para min foi moi sinxelo.
Actuei profesionalmente, por primeira vez, con 12 anos.
Era unha obra chamada "Santa Xoana" de George Bernard Shaw
no Teatro McCarter,
e -- boom! -- namoreime.
O meu mundo expandiuse.
E esa profesión -- teño case 50 anos--
esa profesión nunca deixou de reportarme beneficios,
cada vez máis e máis,
sobre todo, curiosamente,
mediante os personaxes que interpretei.
Fixen de poli, de delincuente,
de sacerdote, de pecador,
e o máxico disto é que tras máis de 30 anos nesta profesión,
comezas a ver que as miñas experiencias,
miñas, de Ethan, non son tan únicas
como eu pensaba.
Teño moito en común con toda esta xente.
E eles teñen algo en común comigo.
Comezas a ver como de conectados estamos todos.
A miña bisavoa, Della Hall Walker Green,
no seu leito de morte,
escribiu unha biografía no hospital,
eran soamente unas 36 páxinas,
e adicou 5 páxinas
a contar a vez que confeccionara traxes para unha obra de teatro.
Adicou un parágrafo ó seu primeiro marido.
Do cultivo de algodón --ó que adicara 50 anos-- había unha mención.
Cinco páxinas sobre a confección dos traxes.
Miña nai deume unha das colchas feita pola miña bisavoa,
e puiden sentilo.
Estaba a expresarse,
cun poder que é real.
Lembro que o meu medio irmán e mais eu fomos ver "Top Gun",
o ano en que se estreou.
E lembro que saímos do cine, ía unha calor abrasadora,
e mirei para el,
e ambos sentimos que esa película era como unha chamada de Deus.
Sabes?
Mais de xeitos diferentes.
Eu quería ser actor.
Quería crear para facer sentir á xente.
Quería formar parte diso.
E el quería estar no exército.
O único que facíamos era xogar ó FBI, ós soldados,
ós cabaleiros... e eu posaba coa miña espada,
e el construía unha bésta funcional
coa que disparabamos frechas a árbores.
Alistouse no exército.
Retirouse como coronel dos Boinas Verdes.
É veterano de Afghanistan e Iraq multicondecorado.
Agora ensina nun campamento de vela para fillos de soldados falecidos.
Adicouse ó que o apaixona.
A súa creatividade era o liderado,
liderar a outros,
o seu valor, axudar ós demais.
Sentiu que esa era a súa chamada,
e reportoulle beneficios.
Xa sabemos que o noso tempo de vida é moi curto,
e como o utilizamos...
estamos a investilo facendo o que nos importa?
A maioría non.
Sei que é complicado.
A forza do hábito e tremenda,
e por iso os nenos son tan creativos,
porque non teñen hábitos,
e non lles importa se son bos ou non.
Non constrúen un castelo de area pensando
"vou ser o mellor arquitecto de castelos de area".
Lánzanse a calquera proxecto que lles poñas diante --
bailar, pintar,
construír algo:
calquera oportunidade que teñan,
serve para mostrarte a súa individualidade.
É tan fermoso.
É algo que me preocupa ás veces cando se fala de creatividade,
porque pode semellar un sentimento bonito,
algo cálido e agradable.
Non é así.
É algo vital.
É o xeito de curarnos uns a outros.
Cantando a nosa canción,
contando a nosa historia,
invitándote a dicir:
"Escóitame e eu escoitareite",
comezamos un diálogo.
E cando facemos iso, sucede a curación,
e saímos do noso curruncho,
e convertémonos en testemuñas da humanidade común.
Comezamos a reivindicala.
E cando facemos iso, pasan cousas moi boas.
Se queres axudar á túa comunidade, se queres axudar á túa familia,
se queres axudar ós teus amigos,
debes expresarte.
E para expresarte, debes coñecerte.
En realidade é moi sinxelo.
Só tes que seguir a túa paixón.
Non hai un camiño marcado.
Non hai camiño até que ti o abres,
e debes estar disposto a facer o parvo.
Así que, non leas o libro que tes que ler,
le o libro que queres ler.
Non escoites a música que che gustaba antes.
Saca tempo para escoitar nova música.
Saca tempo para falar con alguén co que normalmente non falarías.
Garantizo que, se fas iso,
sentiraste ridículo.
E ese é o obxectivo.
Fai o parvo.
(Toca a guitarra)
(Canta) Quero ir a Austin, e quero estar no meu lar.
Ter visitas na casa sen deixar a soidade.
Vivir a vida arriscada.
Estar ben calmo.
Que todos me respecten por facer o parvo.
קיוויתי היום לדבר קצת על יצירתיות.
אתם יודעים, אנשים רבים מתקשים מאוד
להרשות לעצמם להיות יצירתיים.
ויש בכך היגיון.
זאת אומרת, כולנו קצת לא בטוחים בכישרון שלנו.
ואני זוכר סיפור שנתקלתי בו בשנות העשרים המוקדמות שלי
שהיה די משמעותי עבורי.
הייתי מאוד בקטע של אלן גינסברג,
וקראתי את השירה שלו,
וקראתי -- הוא נתן הרבה ראיונות --
ופעם אחת, לוויליאם פ. באקלי הייתה תוכנית טלוויזיה
שקראו לה "קו הירי".
וגינסברג הלך לתוכנית ושר שיר של הארי קרישנה
תוך כדי נגינה בהרמוניום.
והוא חזר לניו יורק לכל חבריו באסכולה האינטלקטואלית,
והם אמרו לו,
"אתה לא יודע שכולם חושבים שאתה אידיוט?
כל המדינה עושה ממך צחוק"
והוא אמר, "זו העבודה שלי.
אני משורר, ואני הולך לשחק את התפקיד של השוטה.
רוב האנשים צריכים ללכת לעבוד כל היום,
והם חוזרים הביתה ורבים עם בן/בת הזוג,
והם אוכלים, והם מדליקים את הטלוויזיה,
ומישהו מנסה למכור להם משהו,
ואני פשוט שיבשתי את כל זה.
עליתי לשידור ושרתי על קרישנה,
ועכשיו הם יושבים במיטה וחושבים, 'מי זה המשורר הטיפש הזה?'
והם לא מצליחים להירדם, אתם מבינים?"
וזה התפקיד שלו כמשורר.
ואני רואה בזה משהו מאוד משחרר.
כי אני חושב שרובנו מאוד רוצים להציע לעולם
משהו עם איכות.
משהו שהעולם יתייחס אליו כטוב או כחשוב
והאמת היא שזה האויב.
כי זה לא תלוי בנו אם מה שאנחנו עושים הוא טוב
ואם ההיסטוריה לימדה אותנו משהו,
זה שהעולם הוא מבקר מאוד לא אמין.
אז...
אז אתם צריכים לשאול את עצמכם:
אתם חושבים שהיצירתיות האנושית חשובה?
ובכן...
רוב האנשים לא משקיעים זמן רב במחשבה על שירה. נכון?
יש להם חיים לחיות,
והם לא מעסיקים את עצמם יותר מדי בשירים של אלן גינסברג.
או בשירים של אף אחד.
עד שאבא שלהם מת,
הם הולכים להלוויה,
אתם מאבדים ילד,
מישהו שובר לכם את הלב, הם לא אוהבים אתכם יותר.
ופתאום,
אתם נואשים למצוא היגיון בחיים האלה.
"האם מישהו הרגיש כל כך רע בעבר?
איך הם יצאו מתוך הענן הזה?"
או להפך -- משהו נהדר.
אתם מכירים מישהו והלב שלכם מתפוצץ.
אתם אוהבים אותם כל כך, שאתם אפילו לא מצליחים לראות בבירור.
אתם מסוחררים.
"מישהו אי פעם הרגיש ככה? מה קורה לי?"
וזה הרגע בו אמנות אינה מותרות, היא למעשה הזנה.
אנחנו צריכים אותה.
אוקיי. ובכן, מה זה?
היצירתיות האנושית היא הטבע שמתהווה בנו.
אנחנו מסתכלים על, אה...
הזוהר הצפוני. נכון?
עשיתי סרט בשם "פנג הלבן" כשהייתי ילד,
וצילמנו באלסקה,
ואתם יוצאים החוצה בלילה
והשמיים התמלאו באדוות של סגול וורוד ולבן,
וזה הדבר היפה ביותר שראיתי אי פעם.
באמת היה נראה כאילו השמיים שיחקו.
יפיפה.
תלכו לגראנד קניון בשקיעה.
זה יפהפה.
אנחנו יודעים שזה יפיפה.
אבל, להתאהב?
בן/בת הזוג שלכם יפיפה.
יש לי ארבעה ילדים.
להסתכל עליהם משחקים?
להסתכל עליהם מעמידים פנים שהם פרפרים
או רצים בבית ועושים כל דבר שהוא,
זה כל כך יפהפה.
ואני מאמין שאנחנו כאן על כוכב הלכת הזה בחלל
כדי לנסות לעזור אחד לשני.
וקודם כל אנחנו צריכים לשרוד,
ואז אנחנו צריכים לשגשג.
ולשגשג, להביע את עצמנו,
אוקיי, ובכן, הנה המכשול: אנחנו חייבים להכיר את עצמנו.
מה אתם אוהבים?
ואם תתקרבו למה שאתם אוהבים,
יתגלה לכם מי אתם,
וזה מתרחב.
בשבילי, זה היה קל מאד.
השתתפתי במחזה המקצועי הראשון שלי. הייתי בן 12.
השתתפתי במחזה בשם "ז'אן דארק" של ג'ורג' ברנרד שו
בתאטרון מק'ארתור,
ובום! -- התאהבתי.
העולם שלי פשוט התרחב.
והמקצוע הזה -- אני כמעט בן 50 עכשיו--
המקצוע הזה מעולם לא הפסיק לתת לי בחזרה,
והוא נותן לי בחזרה יותר ויותר,
בעיקר, באופן מוזר,
דרך הדמויות ששיחקתי.
שיחקתי שוטרים, שיחקתי פושעים,
שיחקתי כמרים, שיחקתי חוטאים,
והקסם שבזה, לאורך חיים שלמים, לאורך 30 שנה שעשיתי את זה,
שאתם מתחילים לראות שהניסיון שלי,
אני, אית'ן, הרבה פחות ייחודי
ממה שחשבתי.
יש לי כל כך הרבה במשותף עם כל האנשים האלה.
וכך להם יש משהו במשותף איתי.
אתם מתחילים לראות כמה כולנו מחוברים.
סבתא רבא שלי, דלה הול ווקר גרין,
על ערש דוי,
היא כתבה ביוגרפיה קצרה בבית החולים,
והיא הייתה רק באורך 36 עמודים בערך,
והיא הקדישה בערך 5 עמודים,
על הפעם ההיא שהיא הכינה תלבושות להצגה.
בעלה הראשון, קיבל בערך פיסקה.
גידול כותנה, בו היא עסקה במשך 50 שנה, קיבל איזכור.
חמישה עמודים על הכנת התחפושות האלה.
וראיתי -- אמא שלי נתנה לי שמיכת טלאים שהיא הכינה,
ואפשר להרגיש את זה.
היא הביעה את עצמה,
ויש לזה כוח אמיתי.
אני זוכר שאחי החורג ואני הלכנו לראות את "אהבה בשחקים",
באיזו שנה שהוא לא יצא.
ואני זוכר שיצאנו מהקניון, ואני מתי מחום,
פשוט הסתכלתי עליו,
ושנינו הרגשנו שהסרט הזה -- כמו קריאה מאלוהים.
אתם מבינים?
אבל באופן שונה לחלוטין.
כלומר, אני רציתי להיות שחקן.
הרגשתי שאני חייב ליצור משהו שגורם לאנשים להרגיש.
אני רק רוצה להיות חלק מזה.
והוא רצה להיות בצבא.
זה כל מה שעשינו, שיחקנו באף בי איי, שיחקנו בצבא
שיחקנו באבירים. ואני הייתי עושה פוזה עם החרב,
והוא היה בונה קשת מוצלבת
שאפשר לירות איתה חץ לתוך עץ.
אז הוא התגייס לצבא.
הוא פרש לאחרונה כקולונל בכומתות הירוקות.
הוא קיבל שלל עיטורים על לחימה באפגניסטן ובעירק.
היום הוא מלמד במחנה שייט לילדים של לוחמים שנפלו בקרב.
הוא נתן את חייו לתשוקה שלו.
היצירתיות שלו הייתה מנהיגות.
להוביל אחרים,
האומץ שלו, לעזור לאחרים.
זה היה משהו שהוא הרגיש שהוא נקרא לעשות,
וזה העניק לו בחזרה.
אנחנו יודעים את זה, משך החיים שלנו כל כך קצר,
ואיך אנחנו מנצלים אותו--
האם אנחנו מנצלים אותו בלעשות את מה שחשוב לנו?
רובנו לא.
כלומר, זה קשה.
כוח המשיכה של ההרגל הוא כה ענק,
וזה מה שעושה ילדים יצירתיים באופן כל כך יפה,
מכיוון שאין להם הרגלים,
ולא אכפת להם אם הם טובים או לא נכון?
הוא לא בונים ארמון חול ואומרים:
"אני חושב שאני אהיה בנאי ארמונות חול טוב במיוחד"
הם פשוט זורקים את עצמם על איזה פרויקט שלא תשימו מולם --
לרקוד, לצייר,
לבנות משהו,
בכל הזדמנות שיש להם,
הם מנסים לנצל אותה לבטא כלפיכם את היחודיות שלהם.
זה כל כך יפיפה.
זה משהו שמדאיג אותי מדי פעם, כל פעם שמדברים על יצירתיות,
כי יכולה להיות לזה מאין תחושה שזה רק נחמד,
אתם יודעים, זה חמים או שזה משהו נעים.
זה לא.
זה חיוני.
זו הדרך שבה אנחנו מרפאים אחד את השני.
דרך שירת השיר שלנו,
דרך סיפור הסיפור שלנו,
דרך הזמנה לומר,
"היי, תקשיבו לי ואני אקשיב לכם",
אנחנו מתחילים דיאלוג.
וכשאתם עושים את זה, מתחיל הריפוי הזה,
ואנחנו יוצאים מהפינות שלנו,
ואנחנו מתחילים להיות עדים לאנושיות המשותפת אחד של השני.
אנחנו מתחילים לעמוד עליה.
וכשאנחנו עושים את זה, דברים טובים מאוד קורים.
אז אם אתם רוצים לעזור לקהילה שלכם, אם אתם רוצים לעזור למשפחה שלכם,
אם אתם רוצים לעזור לחברים שלכם,
אתם חייבים לבטא את עצמכם.
וכדי לבטא את עצמכם, אתם חייבים להכיר את עצמכם.
האמת שזה ממש קל.
אתם פשוט צריכים לעקוב אחרי האהבה שלכם.
אין שום מסלול.
אין שום מסלול עד שלא תלכו בו,
ואתם חייבים להיות מוכנים לשחק את התפקיד של השוטה.
אז אל תקראו את הספר שאתם צריכים לקרוא,
תקראו את הספר שאתם רוצים לקרוא.
אל תשמעו את המוסיקה שאהבתם בעבר.
תקדישו זמן לשמוע קצת מוסיקה חדשה.
תקדישו זמן לדבר עם מישהו שאתם לא מדברים איתו בדרך כלל.
אני מבטיח לכם, אם תעשו את זה,
תרגישו שוטים.
זו הנקודה.
תשחקו את התפקיד של השוטה
(מנגן בגיטרה)
(שר) ובכן, אני רוצה ללכת לאוסטין, ואני רוצה להשאר בבית.
להזמין את החברים שלנו אבל עדיין להשאר לבד.
לחיות בשביל הסכנה.
לשחק אותה קר רוח.
לגרום לכולם לכבד אותי על היותי שוטה.
मैं आज रचनात्मकता के बारे में थोड़ा सा बात करने की उम्मीद कर रहा था।
आपको पता है, बहुत सारे लोग वास्तव में संघर्ष करते हैं
खुद को रचनात्मक होने की अनुमति देने के लिए।
और यथोचित रूप से।
मेरा मतलब है, हम सब थोड़े संदिग्ध हैं हमारी खुद की प्रतिभा के बारे में ।
और मुझे एक कहानी याद है मैं अपने शुरुआती 20 के दशक में था
वह मेरे लिए बहुत मायने रखता है।
मैं वास्तव में एलन गिन्सबर्ग से प्रभावित था,
और मैं उनकी कविता पढ़ रहा था,
और मैं पढ़ रहा था - उन्होंने बहुत सारे इंटरव्यू किए -
और एक बार, विलियम एफ. बकले का टेलीविजन कार्यक्रम था
जिसका नाम था "फायरिंग लाइन "
और गिन्सबर्ग वहां चले गए और हरे कृष्ण गीत गाया
हारमोनियम बजाते हुए ।
और वह वापस न्यूयॉर्क आनेपर उनके सभी बुद्धिजीवी मित्रोंने
उनसे कहा की ,
"क्या तुम नहीं जानते कि हर कोई सोचता है कि तुम मूर्ख हो,
और पूरा देश तुम्हारा मजाक उड़ा रहा है? "
और उन्होने कहा, “यह मेरा काम है।
मैं कवि हूं, और जानबुजकर मूर्ख बन रहा हूँ ।
ज्यादातर लोगों को काम के लिए दिन भर बाहर जाना पड़ता है ,
और वे घर आ कर अपने जीवनसाथी के साथ लड़ाई करते है ,
खाना खाते है और पुराने वीडियो चलाते है ,
और कोई कोशिश करता है उन्हें कुछ बेचने के लिए,
और मैंने बस इतना ही किया।
मैं गया और मैंने कृष्ण गीत गाया,
और अब वे बिस्तर पर बैठे कहते 'यह मूर्ख कवि कौन है?'
और वे सो नहीं सकते, है ना? "
और एक कवि के रूप में उनका काम है।
और इसलिए, मुझे लगता है कि बहुत मुक्तिदायक है,
कि मुझे लगता है कि हम में से अधिकांश वास्तव में दुनिया को दिखाना चाहते हैं
कुछ गुणवत्ता ,
कुछ ऐसा जो दुनिया अच्छा या महत्वपूर्ण है ऐसा सोचेगी ।
और वह वास्तव में दुश्मन है,
क्योंकि यह हमारे ऊपर नहीं है चाहे हम कुछ भी करें,
और अगर इतिहास ने हमें कुछ भी सिखाया है,
दुनिया एक बेहद अविश्वसनीय आलोचक है।
सही कहा ना ?
इसलिए आपको खुद से पूछना होगा:
क्या आपको लगता है कि मानव की रचनात्मकता मायने रखती है?
खैर, हम्म।
ज्यादातर लोग बहुत समय नहीं बिताते हैं कविता के बारे में सोचने में । सही?
उनके पास जीवन है जीने के लिए,
और वे वास्तव में चिंतित नहीं हैं एलन गिन्सबर्ग की कविताओं के लिए
या किसी और की कविताओं के लिए,
जब तक उनके पिता की मृत्यु नहीं हो जाती,
वे एक अंतिम संस्कार में जाते हैं,
वह अपना बच्चा नहीं खोते ,
कोई आपका दिल तोड़ देता है, वो तुम्हें अब प्यार नहीं करतें है ,
और अचानक,
आप बेताब होकर इस जीवन को समझना चाहते है ,
और "किसीको इतना बुरा पहले कभी लगा था ?
इस सबसे वो बाहर कैसे निकले ?"
या फिर इससे उल्टा -कुछ अच्छा ।
आप किसी से मिलते हैं और आपका दिल फट जाता है।
आप उनसे बहुत प्यार करते हैं, आप दूसरा कुछ देख नहीं पाते हैं।
तुम्हें पता है, तुम्हें चक्कर आ रहा है।
“क्या पहले भी किसी ने ऐसा महसूस किया था? मुझे क्या हो रहा है?"
और वह है जब कला एक लक्जरी नहीं है, यह वास्तव में जीविका है।
हमें इसकी आवश्यकता है।
ठीक है। अच्छा, यह क्या है?
मानवीय रचनात्मकता हम में प्राकृतिक रूप से ही होती है ।
हम देख रहे है ,ओह्ह ....
औरोरा बोरेलिस। सही?
जब मैं छोटा था तो मैंने यह मूवी बनायीं "व्हाइट फैंग"
और हमने अलास्का में शूटिंग की,
आप जब रात को बहार निकलेंगे
आकाश में गुलाबी ,बैंगनी और सफ़ेद रंग लहराता पाएंगे ,
और यह अब तक का सबसे सुन्दर नजारा था ।
सच में ऐसा लग रहा था कि आसमान खेल रहा है।
खूबसूरत ।
आप ग्रांड कैन्यन पर जाएँ।
सच में बहुत खूबसूरत है ।
हम जानते हैं कि यह सुंदर है।
लेकिन प्यार में पड़ना?
आपका प्रेमी की बहुत सुंदर है।
मेरे चार बच्चे हैं।
उन्हें खेलते हुए देखना?
उन्हें तितली बनते देखना
या घर के चारों ओर खेलते और दौड़ते देखना
यह बहुत खूबसूरत है ।
और मुझे विश्वास है कि हम यहां अंतरिक्ष में इस तारे पर हैं
एक दूसरे की मदत करने के लिए ,सही कहा ना?
और पहले हमें जीवित रहना होगा,
और फिर हमें फलना है।
और खुद को व्यक्त करने के लिए,
ठीक है, ठीक है, यहाँ सोचना जरुरी है: हमें खुद को जानना होगा।
आपको किससे प्यार है ?
और अगर आप जिस से प्यार करते हैं उसके करीब पहुंचते हैं,
जो आपके सामने हैं,
और यह बढ़ता जायेगा ।
मेरे लिए, यह वास्तव में आसान था।
मैंने अपना पहला पेशेवर नाटक किया। जब मेरी उम्र 12 साल थी।
मैं "संत जोन" नामक एक नाटक में था जॉर्ज बर्नार्ड शॉ द्वारा
मैककेटर थिएटर में,
और - बूम! -- मैं प्यार में था।
मेरी दुनिया का विस्तार हुआ।
और वह पेशा - मैं अब लगभग ५० साल का हूँ -
वह पेशा कभी रुका ही नहीं मुझे वापस दे रहा है,
और यह अधिक से अधिक वापस देता रहा है,
ज्यादातर, अजीब तरह से,
मेरे द्वारा निभाए गए पात्रों के माध्यम से।
मैंने पुलिस वालों की भूमिका निभाई है, मैंने अपराधियों की भूमिका निभाई है,
मैंने पुजारी की भूमिका निभाई है, मैंने पापियों की भूमिका निभाई है,
और ३० सालों से भी ज्यादा इसका जादू कायम है ,
यह है कि आप देखना शुरू करते हैं कि मेरे अनुभव,
एथन, जितने अनोखे नहीं है
जैसा मैंने सोचा था ।
मेरे पास ऐसी कई समानतायें है इन लोगो जैसी ।
और उनके पास कुछ है जो मेरे जैसा है ।
आप देखना शुरू करोगे हम सब कितने जुड़े हुए हैं।
मेरी परनानी, डेला हॉल वॉकर ग्रीन,
उसकी मृत्युशय्या पर,
उसने अस्पताल मे यह छोटी जीवनी लिखी,
और यह केवल 36 पन्ने लंबा था,
और उसने लगभग पांच पृष्ठ खर्च किए
एक समय पर उसने एक नाटक के लिए वेशभूषा की उसके लिए ।
उसका पहला पति उसे मिली एक पैराग्राफ जीतनी जगह ।
कपास की खेती, जिसमें उसने 50 साल काम किया,उसका उल्लेख मिलता है।
इन पोशाकों को करने पर पाँच पृष्ठ।
और मैं देखता हूं - मेरी माँ ने मुझे दि उसकी एक रजाई जो उसने बनाई थी,
और आप इसे महसूस कर सकते हैं।
वह खुद को व्यक्त कर रही थी,
और इसमें एक शक्ति है जो वास्तविक है।
मुझे याद है मेरा सौतेला भाई और मैं "टॉप गन" देखने गए
जिस साल वह रिलीज हुई थी ।
और मुझे याद है कि हम मॉल से बाहर आये , बाहर गर्मी धधक रही थी ,
मैंने उसके तरफ देखा,
और हम दोनों ने महसूस किया वह फिल्म जैसे ईश्वर से कोई पुकार थी ।
आपको पता हैं? बस ...
लेकिन पूरी तरह से अलग।
जैसे, मैं एक अभिनेता बनना चाहता था।
मुझे ऐसा लगा की मुझे कुछ मिला है जो लोग महसूस कर सकते है ।
मैं बस उसी का हिस्सा बनना चाहता हूं।
और वह मिलिट्री में रहना चाहता था।
यही सब हमने कभी किया है एफबीई खेलते थे , सैनिक खेलते थे ,
सैनिक खेलना, ,और मुझे अपनी तलवार के साथ पोज़ देना अच्छा लगता था ,
और वह एक क्रॉसबो का निर्माण करेगा
कि तुम एक पेड़ में तीर मार सकते हो।
इसलिए वह सेना में भर्ती हो गया ।
खैर, वह अभी सेवानिवृत्त हुए ग्रीन बेरेट्स में एक कर्नल के ओहदे से ।
वह एक बहुविकल्पी मुकाबला करने वाला दिग्गज है अफगानिस्तान और इराक के खिलाफ ।
वह अब एक शिबिर में सिखाता है सैनिकों के बच्चों के लिए।
उसने अपने जुनून को अपना जीवन दियाहै ।
उसकी रचनात्मकता नेतृत्व में थी,
दूसरों को राह दिखाना ,
उसकी वीरता दूसरों की मदत करने में थी ।
वह ऐसा कुछ था जिसे उसने करने का सोचा था ,
और इसने उसे बदले में भी कुछ दिया ।
यह हम जानते हैं - हमारी ज़िन्दगी कितनी छोटी है,
और हम इसे कैसे बिताते हैं ---
क्या हम इसे हमारे लिए जो महत्वपूर्ण है उसके लिए बिता रहे है ?
हम में से अधिकांश नहीं।
मेरा मतलब है, यह कठिन है।
आदत का बदलाव बड़ा है,
और यही कारन है की बच्चे बहुत रचनात्मक होते है ,
क्योंकि उन्हें कोई आदत नहीं होती है ,
सही है या गलत इसकी उन्हें परवाह नहीं होती ,है ना?
वो रेत के मकान नहीं बनाते है,
“मुझे लगता है कि मैं बनने जा रहा हूं वास्तव में एक अच्छा सैंडकास्ट बिल्डर। ”
वे बस खुद को झौंक देते हैं जो आपने उनके सामने परियोजना रखी होगी उसमे -
नाचना ,चित्रकारिता ,
या कुछ निर्माण करना :
कुछ भी अवसर मिले ,
वे आपको प्रभावित करने के लिए इसका इस्तेमाल करने की कोशिश करते हैं।
यह बहुत सुंदर है।
यह एक ऐसी चीज है जो मुझे कभी-कभी परेशान करती है जब भी आप रचनात्मकता के बारे में बात करते हैं,
क्योंकि यह इस तरह का महसूस करवाता है यह अच्छा है,
आप जानते हैं, इसकी गर्माहट यह कुछ सुखद है।
यह ।
यह महत्वपूर्ण है।
यह वह तरीका है जिससे हम एक-दूसरे को ठीक करते हैं।
हमारा गाना गाने में,
हमारी कहानी बताने में,
आपको बातें करने के लिए आमंत्रित करते हुए ,
"अरे, मेरी बात सुनो, और मैं आपकी बात सुनूंगा , "
हम एक संवाद शुरू कर रहे हैं।
और जब आप ऐसा करते हैं, यह उपचार जैसे होता है,
और हम अपने अंदरूनी कोनों से बाहर आते हैं,
और हम साक्षी होने लगते हैं एक दूसरे की इंसानियतके लिए ।
हम इसपर हक़ ज़माने लगते है।
और जब हम ऐसा करते हैं, वास्तव में अच्छी चीजें होती हैं।
यदि आप अपने समुदाय की मदद करना चाहते हैं, या आप अपने परिवार की मदद करना चाहते हैं,
अगर आप अपने दोस्तों की मदद करना चाहते हैं,
आपको खुद को व्यक्त करना होगा।
और खुद को व्यक्त करने के लिए, आपको खुद को जानना होगा।
यह वास्तव में बहोत आसान है।
आपको बस अपने प्यारके पीछे जाना है।
वहाँ तक कोई रास्ता नहीं है।
आपके चलने तक कोई रास्ता नहीं है,
और आपको तैयार होना होगा मूर्ख बनकर खेलने के लिए।
इसलिए वो किताब मत पढ़ो जो आपको पढ़नी चाहिए,
वह किताब पढ़ें जिसे आप पढ़ना चाहते हैं।
वो संगीत मत सुनो जो आपको अच्छा लगता था।
नया संगीत सुनने के लिए वक्त निकालो।
किसी से बात करने के लिए थोड़ा समय निकालें जिससे कि आप आम तौर पर बात नहीं करते हैं।
मैं दावा करता हूं, यदि आप ऐसा करते हैं,
आप मूर्ख महसूस करेंगे।
यही तो बात है।
मूर्ख बनो ।
(गिटार बजाओ)
(गाना गाओ ) ठीक है, मैं ऑस्टिन जाना चाहता हूं,और मैं घर रहना चाहता हूँ।
अपने दोस्तों को आमंत्रित करें लेकिन अभी भी आप अकेले हो।
खतरे के लिए जिओ ।
आराम से खेलो।
सभी ने मेरा सम्मान किया है मूर्ख होने के लिए।
Nadao sam se da ću danas pričati o kreativnosti.
Puno ljudi si ne mogu
dozvoliti da budu kreativni.
S razlogom.
Svi pomalo sumnjamo u svoj talent.
Sjećam se priče na koju sam naletio u ranim 20-im
koja je dosta utjecala na mene.
Zapalio sam se za Allena Ginsberga.
Čitao sam njegovu poeziju,
čitao sam -- radio je dosta intervjua --
i William F. Buckley je radio TV program
koji se zvao "Firing Line",
i Ginsberg je gostovao i pjevao Hare Krišna pjesme
i svirao harmonij.
Kada se vratio u New York i sreo prijatelje intelektualce,
rekli su mu,
"Zar ne znaš da svi misle da si idiot
i da se cijela država sprda na tvoj račun?"
Odgovorio im je, "To mi je posao.
Ja sam pjesnik i igrat ću budalu.
Većina mora raditi po cijeli dan
i kada se vrate kući svađaju se s partnerom,
nešto pojedu i upale TV,
gdje im netko nešto pokušava prodati,
i ja sam sve to zeznuo.
Išao sam i pjevao o Krišni,
i sada sjede u krevetu i misle si, 'Tko je ovaj glupi pjesnik?'
I ne mogu zaspati."
To je posao njega kao pjesnika.
Tako da mi je to jako oslobađajuće,
jer svi mi želimo ponuditi svijetu
nešto kvalitetno,
nešto što će svijet smatrati dobrim ili važnim.
A to je stvarni problem,
jer nije na nama da odlučimo je li to što radimo dobro,
i ako smo išta naučili iz povijesti,
to je da su ljudi jako nepouzdani kritičari.
Jesam li upravu?
Tako da se morate zapitati:
Je li ljudska kreativnost važna?
Pa, hmm.
Većina ljudi ne razmišlja puno o poeziji.
Moraju živjeti i raditi
i ne zanimaju ih pjesme Allena Ginsberga
ili bilo koga drugog,
dok im ne umre otac
i odu na sprovod,
ili izgube dijete,
netko vam slomi srce, ne vole vas više,
i odjednom
očajno pokušavate dati smisao životu
i upitate se "Je li se itko ovako loše osjećao?
Kako su se izvukli?"
Ili suprotno -- nešto sjajno.
Sretnete nekog i srce vam eksplodira.
Tako ih volite da ne vidite ništa.
Opčinjeni ste.
"Je li se još netko ovako osjećao? Što mi se događa?"
Tada umjetnost prestaje biti luksuz i postaje hrana.
Trebamo je.
U redu. Što je to?
U ljudima priroda se pokazuje kroz kreativnost.
Pogledamo, oh...
auroru borealis.
Glumio sam u filmu "Bijeli očnjak" kao dijete,
snimali smo na Aljasci,
i po noći bih izašao van
a nebo se mreškalo u ljubičastom, ružičastom i bijelom,
nešto najljepše što sam vidio.
Izgledalo je kao da se nebo igra.
Prelijepo.
Odete u Grand Canyon u sumrak.
Prelijepo je.
Znamo da je lijepo.
Ali zaljubiti se?
Vaša djevojka/dečko su lijepi.
Imam četvero djece.
Gledati ih kako se igraju?
Gledati ih kako se prave da su leptiri
ili kada trče po kući i svašta izvode,
to je tako lijepo.
Vjerujem da smo ovdje na ovom planetu
kako bismo pomogli jedni drugima.
Prvo moramo preživjeti,
onda se moramo razvijati.
Da bismo se razvijali, da bismo se izrazili,
moramo poznavati sami sebe.
Što volite?
Ukoliko se približite tome,
otkriti će vam se što ste,
i onda se širi.
Meni je bilo lako.
Sa 12 godina sam debitirao
u predstavi "Saint Joan" od Georgea Bernarda Shawa
u kazalištu McCarter,
i -- boom -- zaljubio sam se.
Svijet mi se proširio.
Ta profesija -- sada mi je skoro 50 godina --
ta profesija mi je stalno davala
i daje sve više,
uglavnom
kroz likove koje glumim.
Igrao sam policajce, kriminalce,
svećenike, grešnike,
i čudo u svemu tome nakon 30 godina rada
je da shvatite da moja iskustva,
ja, kao Ethan, uopće nisu jedinstvena
kao što sam mislio.
Imam toliko zajedničkog sa svim tim ljudima,
kao i oni sa mnom,
i onda počnete uviđati kako smo svi povezani.
Moja prabaka, Della Hall Walker Green,
na samrtnoj postelji u bolnici,
napisala je kratku biografiju,
imala je samo 36 stranica,
a pet stranica je pisala
kako je šivala kostime za predstavu.
Prvi muž je dobio jedan odlomak.
Uzgoj pamuka, kojim se bavila 50 godina, samo je spomenut.
Pet stranica o tim kostimima.
Mama mi je dala jedan prekrivač koji je prabaka napravila,
mogli ste osjetiti
da se izražavala
i da ima stvarnu snagu.
S polubratom sam išao gledati "Top Gun",
koje je godine već izašao,
i sjećam se da smo izašli iz centra, bilo je pakleno vruće.
Pogledao sam ga,
obojica smo osjetili film kao znak od Boga.
Samo...
Skroz drukčije.
Ja sam htio biti glumac.
Mislio sam da moram ljudima pružiti osjećaje.
Htio sam biti dijelom toga.
On je želio ići u vojsku.
Kada bismo se igrali, FBI-a ili vojnika,
ili vitezova, ja bih pozirao s mačem,
a on bi napravio samostrel
koji je funkcionirao.
I on je otišao u vojsku.
Upravo se umirovio kao pukovnik Zelenih beretki.
Više puta odlikovani veteran ratova u Afganistanu i Iraku.
Sada uči jedrenju djecu poginulih vojnika.
Sve je dao svojoj strasti.
Njegova kreativnost je bila vodstvo,
vođenje ljudi,
njegova hrabrost da pomaže.
To je bio njegov poziv
i vratilo mu se.
Život je kratak,
i kako ga provodimo,
radimo li nešto što nam je važno?
Većina ne.
Teško je.
Moć navike je ogromna,
zato su djeca tako izvrsno kreativna,
jer nemaju navika,
i baš ih briga jesu li dobri u nečemu.
Ne grade kulu u pijesku razmišljajući,
"Mislim da ću biti dobar u ovome".
Samo se bace na svaki projekt koji im date --
ples, slikanje,
konstruiranje:
svaku priliku koju dobiju
iskoriste da vam pokažu svoju individualnost.
To je predivno.
Kada se priča o kreativnosti, ponekad me zabrinjava
što se dobije osjećaj da je to nešto fino,
ili toplo i ugodno,
a nije.
Vitalno je.
To je način kako liječimo jedni druge.
Pjevajući pjesme,
pričajući priče,
pozivajući,
"Hej, slušaj me, i ja ću slušati tebe",
započinjemo dijalog.
Kada to učinite, događa se iscjeljenje,
i izađemo iz svojih kuteva,
i počinjemo uviđati ljudskost u drugima,
počinjemo je isticati,
a kada to radimo, dešavaju se dobre stvari.
Ukoliko želite pomoći svom društvu, svojoj obitelji,
pomoći svojim prijateljima,
morate se izraziti.
Da biste se izrazili, morate se poznavati.
U biti je jako lako.
Samo trebate pratiti svoju ljubav.
Staza ne postoji,
sve dok je ne napravite
i morate biti spremni izigravati budalu.
Zato nemojte čitati knjigu koju biste trebali čitati,
nego onu koju želite čitati.
Ne slušajte glazbu koja vam se nekada sviđala.
Poslušajte novu glazbu.
Popričajte s osobom s kojom normalno ne biste pričali.
Ukoliko to učinite, garantiram
da ćete se osjećati blesavo.
U tome je bit.
Glumite budalu.
(Svira gitaru)
(Pjeva) Želim ići u Austin i ostati doma.
Pozvati prijatelje, a opet biti sam.
Živim za opasnost.
Pravim se da mi je svejedno.
Da uvjerim sve da me poštuju kao budalu.
Ma igyekszem mondani egyet s mást a kreativitásról.
Tudjátok, sokan küszködnek azzal,
hogy vajon szabadon engedhetik-e a kreativitásukat.
Ami teljesen érthető.
Néha ugye kétkedünk, ha a saját tehetségünkről van szó.
Eszembe jut egy eset, még huszonegy-két éves koromból,
ami sokat jelentett a számomra.
Nagyon bírtam Allen Ginsberget,
és az ő verseit olvastam.
Rengeteg interjút adott,
az egyiket William F. Buckley tv-műsorában,
aminek a címe "Tűzvonal" volt,
és Ginsberg az adásban elénekelt egy Hare Krisna-dalt,
amit harmóniumon kísért.
Azután visszatért New Yorkba az értelmiségi barátaihoz,
akik azt mondták neki:
"Azt felfogtad, hogy mindenki hülyének néz,
és az egész ország rajtad röhög?"
Mire ő: "Ez a dolgom,
költő vagyok, és eljátszom a hülyét.
A legtöbb ember egész nap dolgozik,
aztán hazamennek, és a párjukkal civakodnak,
aztán kajálnak, és bekapcsolják a világító dobozt,
amiben épp rájuk akarnak sózni valamit,
mire én felrúgtam az egészet.
Bementem és Krisnáról dalolásztam,
és most az ágyukban ücsörögve azt találgatják, hogy ki ez a hülye költő.
És nem tudnak elaludni, ugye?"
És költőként valóban ez a dolga.
És ezt igazán felszabadítónak tartom,
mert szerintem a többségünk tényleg igyekszik a világot gazdagítani
valami kiváló teljesítménnyel,
valamivel, amit a világ is jónak és fontosnak tart.
És valójában itt a gond,
mert nem rajtunk áll, hogy a tetteink tényleg érnek-e valamit,
mert ha a történelemnek van tanulsága,
akkor az az, hogy a világ egy igazán pocsék zsűri.
Nem igaz?
Tedd fel a kérdést magadnak:
Vajon számít az emberi kreativitás?
Hát, lássuk csak.
A legtöbb ember nem sokat foglalkozik költészettel, nem igaz?
Élik az életüket,
és nem igazán hatják meg őket Allen Ginsberg versei
vagy bárki más versei,
egészen addig, amíg meg nem hal az apjuk,
el nem mennek egy temetésre,
el nem veszítik a gyermeküket.
Valaki összetöri a szíved, mert már nem szeret,
és egyszeriben,
bármit megtennél azért, hogy adj valami értelmet az életnek,
"Átélte már más is ezt a kínt?
Hogy mászott ki ebből a veremből?"
Vagy pont fordítva - szárnyalsz.
Találkozol Vele, és a szíved majd' kiugrik.
Annyira szereted, hogy nem is látsz tisztán.
Forog veled a világ.
"Érezte már más is ugyanezt? Mi történik velem?"
És ekkor a művészet már nem luxus, hanem létszükséglet.
Kell nekünk.
Oké. Akkor mi is a helyzet?
Az emberi kreativitásban a természet maga nyilvánul meg bennünk.
Vegyük például a...
a sarki fényt, rendben?
Gyerekként játszottam a "Fehér Agyar" c. filmben,
Alaszkában forgattunk,
és mikor éjszaka kimentünk,
az ég bíborban, rózsaszínben és fehérben tündökölt,
gyönyörűbb dolgot soha a világon nem láttam.
Valóban úgy tűnt, hogy az ég játszadozik.
Gyönyörű.
A napnyugta a Grand Canyonnál.
Gyönyörű.
Tudjuk, hogy gyönyörű.
De szerelembe esni?
A szerelmed is magával ragadó.
Négy gyerekem van.
Nézni, ahogyan játszanak?
Nézni, ahogyan lepkének hiszik magukat,
és fel-alá szaladgálnak a házban játszadozva,
olyan szép.
És azt hiszem, mi azért vagyunk pont ezen a csillagon a világmindenségben,
hogy egymásnak segítsünk, nem igaz?
Először is túl kell élnünk,
aztán gyarapodnunk.
Hogy gyarapodjunk és kifejezzük magunkat,
ahhoz, hát, itt a trükk: meg kell ismernünk önmagunkat.
Mit szeretsz?
És ha közelébe kerülsz annak, amit szeretsz,
lelepleződsz önmagad előtt,
és innen nincs megállás.
Nekem ez ment, mint a karikacsapás.
Első profi alakításomra 12 éves koromban került sor.
A "Szent Johanna" c. darabban, amit George Bernard Shaw írt,
a McCarter színházban,
és - bumm! - szerelembe estem.
Kinyílt a világ előttem.
És ez a szakma - lassan 50 éves leszek -,
ez a szakma mindig energiával tölt el,
egyre több és több energiával,
főképp, furcsamód,
a szereplőkön keresztül, akiket alakítok.
Játszottam zsarut és játszottam bűnözőt,
játszottam papot és játszottam bűnöst,
és ennek az a varázsa egy életen át, több mint 30 év munkán túl,
elkezded észrevenni, hogy az élményeim,
és én magam, Ethan, messze nem vagyok olyan egyedi,
ahogyan azt hittem.
Annyi sok közös van bennem és ezekben az emberekben.
Tehát sok a közös bennük és bennem.
Észreveszed, hogy mennyi minden köt minket össze.
A dédnagyanyám, Della Hall Walker Green,
a halálos ágyán,
a kórházban megírta a kis életrajzát,
ami úgy 36 oldal hosszúra sikerült,
és kb. 5 oldalon át
csak arról az alkalomról írt, amikor kosztümöket varrt egy darabhoz.
Az első férjéről talán ha egy bekezdés szól.
A gyapottermesztést, amit 50 évig művelt, épphogy megemlíti.
Öt oldal a kosztümvarrásról.
És ez nyilvánvaló - anyám nekem adta az egyik takarót, amit ő készített,
és mindezt érezni lehet.
Ő így fejezte ki magát,
és ennek valóságos ereje van.
Emlékszem, a mostohatestvéremmel elmentünk megnézni a "Top Gun"-t,
nem is tudom melyik évben.
És emlékszem, hogy amint jöttünk ki a plázából, perzselő hőség volt,
ránéztem,
és mindketten úgy éreztük, mintha Isten szólt volna hozzánk a filmmel.
Érted? Csak épp...
teljesen másként.
Én színész akartam lenni.
Érzéseket kelteni másokban.
Ebben akarok részt venni.
Ő viszont a hadseregbe kívánkozott.
Mindig ügynököset vagy katonásdit játszottunk,
lovagosat játszottunk, amiben én a kardommal pózoltam,
ő pedig számszeríjat készített,
amivel nyilat lőtt a fába.
Belépett a seregbe.
És nemrég szerelt le ezredesként a zöldsapkásoktól.
Többször is kitüntették, mint Irakot és Afganisztánt megjárt veteránt.
Most elesett katonák gyerekeit tanítja egy vitorlástáborban.
Az életét a szenvedélyének szentelte.
A emberek vezetése volt az ő kreativitása,
másokat vezetni,
bátornak lenni, másokat segíteni.
Ez volt az, amire hivatottnak érezte magát,
és ez töltötte fel.
Tudjuk jól - az időnk véges,
és ahogyan eltöltjük -
valóban azzal töltjük el, ami igazán számít nekünk?
A legtöbbünk nem.
Tudom, ez nehéz.
A szokások rabsága tényleg erős,
és pont ez teszi a gyerekeket olyan bájosan kreatívvá,
az, hogy nincsenek szokásaik,
és nem érdekli őket, hogy vajon hasznosak vagy sem.
Nem azért építenek homokvárat,
mert "Szerintem én olyan remek homokvárépítő leszek".
Bátran vetik bele magukat bármibe, ami eléjük kerül -
legyen az tánc vagy festés,
építeni valami,
bármi lehetőségük adódik,
megpróbálják kifejezni magukat általa, az egyéniségüket.
És ez magával ragadó.
Pont ez aggaszt engem néha akkor, amikor a kreativitásról beszélek,
mert úgy tűnhet, hogy ez olyan kellemes,
tudod, melegséggel tölt el, vagy épp élvezetes.
Pedig nem az.
Élet-halál kérdése.
Így gyógyítjuk egymást.
A dalainkat énekelve,
a történeteinket mesélve,
azt kérve, hogy mondd:
"Hé, figyelj rám, és én is meghallgatlak."
Beszélgetni kezdünk,
és amikor mindez megtörténik, a gyógyítás is elkezdődik,
és előbújunk az odunkból,
és meglátjuk egymásban a másik embert.
Elkezdjük mindezt kifejezni.
És amikor így cselekszünk, akkor tényleg jó dolgok történnek.
Tehát ha szeretnél jót tenni magad körül, ha a családod akarod segíteni,
a barátaid segíteni,
akkor fejezd ki önmagad.
És hogy kifejezd önmagad, tudnod kell, hogy te ki vagy.
Ez azonban pofonegyszerű.
Csak kövesd a szíved.
Ez egy járatlan út.
Nincs ösvény, amíg ki nem taposod,
néha be kell vállalnod, hogy hülyét csinálsz magadból.
Szóval ne azt a könyvet olvasd, amit el kell olvasnod,
azt a könyvet olvasd, amelyik érdekel.
Ne azt a zenét hallgasd, amit régen szerettél.
Szakíts időt arra, hogy valami újat is hallgass.
Szakíts időt olyanokra, akikkel általában nem szoktál beszélgetni.
Garantálom, ha így teszel,
hülyének fogod magad érezni.
De hát pont ez a lényeg.
Csinálj bolondot magadból.
(Gitározik)
(Énekel) Austinba akarok utazni, de otthon is maradni.
Áthívni a barátainkat, de egymagam is lenni.
Élni a veszélynek.
Csak lazán és bohón.
Hogy tiszteljenek az emberek, amiért én vagyok a bohóc.
Hari ini saya berharap dapat membahas sedikit tentang kreativitas.
Tahukah Anda, banyak orang yang berusaha
untuk membuat diri mereka menjadi kreatif.
Dan ini wajar.
Maksud saya, kita masih meragukan bakat kita sendiri.
Dan saya ingat sebuah cerita yang saya dengar di awal usia 20-an
yang sangat berarti bagi saya.
Saya sangat suka Allen Ginsberg,
saya membaca puisinya,
dan saya membaca -- dia banyak melakukan wawancara --
dan suatu saat, William F. Buckley memiliki program televisi
yang bernama Firing Line,
dan Ginsberg tampil di sana dan menyanyikan lagu Hare Krishna
sambil memainkan harmonium.
Dia kembali ke New York ke teman-teman terpelajarnya,
mereka berkata,
"Tahukah kalau semua orank atakan kamu bodoh,
dan seluruh negara mengejekmu?"
Dan dia jawab, "Itu pekerjaanku.
Aku seorang penyair, dan aku akan berpura-pura bodoh.
Sebagian orang harus bekerja sepanjang hari,
pulang ke rumah bertengkar dengan pasangannya,
mereka makan, menyalakan televisi tua,
dan seseorang menjual sesuatu kepadanya,
dan aku mengacaukannya.
Aku pergi dan bernyanyi tentang Krishna,
dan mereka duduk di tempat tidur lalu berkata, 'Siapa penyair bodoh ini?'
dan mereka tidak bisa tidur, kan?"
Dan itulah pekerjaan seorang penyair.
Dan itulah kebebasan saya,
karena kebanyakan dari kita sangat ingin menawarkan kepada dunia
sesuatu yang berkualitas,
sesuatu yang dunia anggap baik atau penting.
Dan itulah musuh sebenarnya,
karena bukan kita yang menentukan apa yang kita lakukan adalah baik,
dan jika kita belajar dari sejarah,
dunia adalah kritikus yang sangat tidak bisa diandalkan.
Benar, kan?
Jadi, tanyakan pada diri Anda:
Apakah kreativitas manusia itu penting?
Hmm.
Kebanyakan orang tidak habiskan waktu untuk memikirkan puisi, kan?
Mereka punya kehidupan,
dan tidak begitu peduli pada puisi Allen Ginsberg
atau puisi siapapun,
hingga ayah mereka meninggal,
pergi ke pemakaman,
Anda kehilangan anak,
seseorang menyakiti Anda, mereka tak mencintai Anda lagi,
dan tiba-tiba,
Anda putus asa untuk memahami kehidupan ini,
dan merasa, "Adakah yang pernah merasakan hal buruk seperti ini?
Bagaimana mereka mengatasinya?"
Atau sebaliknya, sesuatu yang hebat.
Hati Anda bergejolak saat bertemu seseorang.
Anda sangat mencintai mereka, tapi tak bisa berpikir jernih.
Anda tahu, Anda pusing.
"Adakah orang yang pernah merasakan ini? Apa yang terjadi?"
Itulah saat di mana seni bukanlah tentang kemewahan, tapi rezeki.
Kita membutuhkannya.
Baiklah. Nah apa itu?
Kreativitas manusia adalah alam yang terwujud dałam diri kita.
Kita melihat sebuah...
aurora borealis, kan?
Dulu saya bermain di film "White Fang",
kami beradegan di Alaska,
dan pada malam hari
langitnya seperti bergelombang berwarna ungu, merah muda dan putih,
dan itu hal terindah yang pernah saya lihat.
Langitnya seperti sedang bermain.
Indah.
Matahari terbenam di Grand Canyon,
sangatlah indah.
Kita tahu itu indah.
Apa kita jatuh cinta padanya?
Kekasih Anda cukup cantik.
Saya punya empat anak.
Saat melihat mereka bermain.
Melihat mereka berpura-pura menjadi kupu-kupu
atau berlarian di rumah dan melakukan apa pun,
itu sangatlah indah.
Dan saya percaya bahwa kita di dunia ini
untuk saling membantu satu sama lain, kan?
Pertama kita harus bertahan hidup,
lalu kita harus berkembang.
Dan untuk berkembang, untuk mengekspresikan diri kita,
kuncinya adalah : kenali diri kita sendiri.
Apa yang Anda cintai?
Dan jika Anda dekat pada yang Anda cintai,
diri Anda akan terungkap,
dan hal itu akan berkembang.
Bagi saya, itu sangat mudah.
Saya pertama kali bermain drama saat berumur 12 tahun.
Drama itu berjudul Saint Joan karya George Bernard Shaw
di Teater McCarter,
dan boom!-- Saya merasa jatuh cinta.
Dunia saya berkembang.
Profesi itu - Saya hampir berusia 50 saat ini-
profesi itu selalu memberi saya sesuatu,
selalu memberi hal lebih dan lebih lagi,
sebagian besar, anehnya,
melalui karakter yang saya mainkan.
Saya berperan sebagai polisi,
kriminal,
pendeta,
pendosa,
dan keajaiban hidup ini,
selama lebih dari 30 tahun ini,
Anda mulai melihat bahwa pengalaman saya, Ethan,
tidaklah seunik yang saya kira.
Saya punya banyak kesamaan dengan orang-orang ini.
Dan mereka memiliki sesuatu yang sama dengan saya.
Anda mulai melihat betapa terhubungnya kita semua.
Nenek buyut saya, Della Hall Walker Green,
di ranjang kematiannya,
dia menulis biografi kecil di rumah sakit,
dan itu sekitar 36 halaman,
dan dia menggunakan sekitar lima halaman
untuk menceritakan dirinya saat mencoba kostum pada sebuah drama.
Kisah tentang suami pertamanya, sekitar satu paragraf.
Pertanian kapas yang dia kerjakan selama 50 tahun, juga disebutkan.
Lima halaman berisi tentang kostum ini.
Dan saya lihat, ibu saya memberi saya salah satu selimut buatannya,
Anda bisa merasakannya.
Dia mengekspresikan dirinya,
dan itu terasa nyata.
Saya ingat saat saudara tiri saya dan saya menonton Top Gun,
pada tahun film itu dirilis.
Dan saya ingat kami keluar dari mal, cuacanya sangat panas,
Saya melihatnya,
dan kami merasa film itu seperti panggilan dari Tuhan.
Tahukah Anda? Itu...
Sepenuhnya berbeda.
Saya ingin menjadi aktor.
Membuat sesuatu yang dapat orang lain rasakan.
Saya ingin jadi bagian dari itu.
Dan dia ingin masuk militer.
Dan itu yang kami lakukan memerankan FBI, tentara,
memerankan ksatria, dan saya beradegan memakai pedang,
dia membuat busur panah otomatis
yang dapat ditembakkan ke pohon.
Dia menjadi tentara.
Dia baru pensiun sebagai kolonel di Green Berets.
Dia seorang veteran Afghanistan dan Irak dengan banyak penghargaan.
Sekarang dia mengajar kemah pelayaran untuk anak-anak tentara yang gugur.
Dia hidup untuk memenuhi hasratnya.
Kreativitasnya adalah kepemimpinan,
memimpin sesama,
keberaniannya, untuk bantu sesama.
Itu adalah panggilan yang harus dia dilakukan,
dan itu mengembalikannya.
Kita tahu -- hidup kita sangat singkat,
dan cara kita menjalaninya,
apakah kita menjalani hal yang penting bagi kita?
Kebanyakan dari kita, tidak.
Maksud saya, itu sulit.
Pengaruh dari kebiasaan sangatlah besar,
dan itu yang membuat anak-anak menjadi sangat kreatif,
mereka tidak punya kebiasaan apa pun,
tak peduli apakah itu hal baik atau tidak, kan?
Saat buat istana pasir mereka tak berpikir
"Sepertinya aku akan menjadi pembuat istana pasir yang hebat."
Mereka akan mengerjakan semua proyek yang Anda berikan --
menari, melukis,
membangun sesuatu:
setiap kesempatan yang ada,
mereka gunakan untuk membuat Anda kagum karena individualitas mereka.
Itu sangat indah.
Terkadang hal itu membuat saya khawatir saat membahas tentang kreativitas,
karena hal itu membuat perasaan menjadi baik,
atau hal yang menghangatkan atau menyenangkan.
Bukan itu.
Itu hal yang penting.
Itulah cara kita saling menyembuhkan.
Dengan menyanyikan lagu,
menceritakan kisah kita,
mengajak Anda berkata,
"Dengarkan aku, dan aku akan dengarkan kamu,"
kita akan mulai berbincang.
Dan saat Anda lakukan itu, kesembuhan terjadi,
kita keluar dari persembunyian,
dan mulai menyaksikan sisi kemanusiaan satu sama lain.
Kita mulai menyatakannya.
Dan saat kita lakukan itu, hal yang sangat baik terjadi.
Jadi, jika Anda mau membantu komunitas, keluarga,
membantu teman-teman,
Anda harus mengekspresikan diri.
Untuk mengekspresikan diri, kenali diri dahulu.
Ini sebenarnya mudah.
Anda hanya perlu ikuti apa yang Anda cintai.
Tidak ada jalan lain.
Tidak ada jalan sampai Anda menjalaninya,
dan Anda harus berpura-pura bodoh.
Jadi jangan baca buku yang harus Anda baca,
baca buku yang ingin Anda baca.
Jangan dengarkan musik yang pernah Anda suka.
Ambil waktu untuk dengarkan beberapa musik baru.
Ambil waktu untuk berbincang dengan orang yang jarang Anda ajak bicara.
Saya jamin, jika Anda lakukan itu,
Anda akan merasa bodoh.
Itu intinya.
Berpura-pura bodoh.
(Bermain gitar)
(Bernyanyi) ♪ Aku ingin pergi ke Austin, dan aku ingin tinggal di rumah ♪
♪ Mengundang teman-teman namun masih sendirian ♪
♪ Hidup untuk bahaya ♪
♪ Bersikap tenang ♪
♪ Membuat semua orang menghormati saya karena menjadi orang bodoh ♪
ちょっと 「創造性」について 話そうと思います
創造性を解放したくて
苦労している人がたくさんいますが
もっともな話です
誰だって自分の才能を 少し疑っていますから
それで思い出すのが 20代前半に聞いた話で
僕にとって大きな意味がありました
当時 アレン・ギンズバーグにハマり
彼の詩を読んでいました
彼はよくインタビューを受けました
ウィリアム・Ｆ・バックリーが 『ファイアリング・ライン』という
TV番組をやっていたんですが
ギンズバーグがそれに出て ハルモニウムを弾きながら
ハレークリシュナの歌を歌ったんです
彼がニューヨークに帰ると 友人のインテリたちは言いました
「みんな 君をバカだと思ってる
国中で笑いものにしているんだ」
すると ギンズバーグは 「それが私の仕事だ
私は詩人だから 道化を演じるんだ
誰だって１日中働かなきゃならないし
家に帰れば 夫や妻と喧嘩
飯を食べて ぼろいテレビをつければ
CMばかり
それを全部 ぶち壊したんだ
私がクリシュナの歌を歌ったとき
ベッドでテレビを見ている人は 『このヘンな詩人 誰だ？』って
寝られなくなるだろ？」
これが詩人の仕事なんです
僕はそれを見て 解放されました
だって 誰でも優れたものを 世の中に出したいと
本気で思っているんです
世間で「良い」とか「重要だ」と 思われるようなものをね
でも それがよくない
だって 自分のすることが良いか悪いかは 自分では判断できないんです
それに歴史を見てもわかる通り
世間の評判だって全然あてになりません
でしょう？
だから よく考えなきゃならない
「人間の創造性は重要なものか？」
ふむ
大抵の人は 詩のことばかり 考えてるわけじゃない
自分の生活があるし
そもそも そんなに関心がない
ギンズバーグの詩だろうと 誰の詩だろうとね
でも父親が亡くなったり
葬式に行ったり
自分の子供を亡くしたり
「もう愛してない」って 振られたりして
急に 必死になって
人生を理解しようとするんです
「こんなに嫌な気持ちを 味わった人はいるんだろうか？
暗闇から どう脱出したんだろう？」
逆に すごく良いこともあります
素敵な出会いがあって 心臓が爆発しそう
好きすぎて まともに考えられない
頭がクラクラする
「この感じを経験した人はいるのか？ 何が起きてるんだろう？」
こんな時 芸術はぜいたく品ではなく 必需品になります
欠かせないものなんです
これは何だろう？
人間の創造性は 自分の中にあらわれる本質です
例えば―
オーロラを見ますよね
若い頃 『ホワイト・ファング』という 映画に出て
アラスカで撮影したんです
夜 外に出たら
夜空が紫やピンクや白い光で 波打っているようで
人生で一番美しい光景でした
まるで空全体が 瞬いているみたいに美しかった
夕焼けのグランドキャニオンもきれいです
誰もが美しいと思います
では 恋に落ちる時は？
相手はすごくきれいです
僕には子供が４人います
子供が遊んでいるのを見るのは？
蝶々ごっこをしていたり
家の周りを走っていたり 何をしていても
本当に美しい
宇宙に漂うこの星の上で みんな助け合おうとしていると
僕は信じているんです
まず人間は生きなければならない
そして栄えなければならない
栄えるため 自分を表現するためには
ここがやっかいなんですが 自分を知る必要があるんです
自分の大好きなものは？
好きなものに近づくと
自分の人となりが分かってきて
自分が広がるんです
僕の場合は すごく簡単でした
初めてプロとして舞台に立ったんです 12歳の時でした
ジョージ・バーナード・ショーの 『聖女ジョウン』という劇を
マッカーター劇場でやり
そして バン！ 恋に落ちました
世界が広がったんです
そして この仕事― もう50歳になりますが―
この仕事は やればやるほど 応えてくれます
そして おもしろいことに
主に自分が演じた役を通じて
どんどん何かを得られるんです
警官も演じましたし 犯罪者もやりました
聖職者も 罪人もやりました
人生を通じて 30年やってきた この仕事の不思議な力とは
自分の経験だとか
自分という人間は 思うほど ユニークなんかじゃないと
わかってくることです
僕には 演じた人々と共通する点が すごく多い
そして役には 僕と共通する部分がある
つまり みんな繋がっているということが 見えてくるんです
曽祖母の デラ・ホール・ウォーカー・グリーンは
亡くなる直前に
病院で短い自伝を書きました
たった36ページの自伝でしたが
５ページくらい割いて書いたのは
一度 劇の衣装作りをした時のことでした
最初の夫は一段落くらい
50年も続けた綿農家については ちょっと触れただけ
なのに 衣装作りには５ページです
曽祖母が作ったキルトを 母がくれたんですが
そこから感じるのは
曽祖母が自己表現していたということ
そのキルトには本物の力があることです
義理の兄と『トップ・ガン』を 見に行ったことを覚えています
公開された年です
２人でショッピングモールを出ると 焼けるような暑さでした
彼を一目見て
２人とも この映画から 天啓を得たことがわかりました
まさに…
でも ２人の天啓は別々
僕は俳優志望で
人に感動を与えるものを
作ることに関わりたかった
兄は陸軍志望でした
２人でFBIごっことか 兵隊ごっことか
騎士ごっこをしました 僕は剣を こう構えるのが好き
兄は木を打ち抜けるような
クロスボウを作るのが好きで
だから陸軍に入隊しました
少し前までグリーンベレーで 大佐をしていました
アフガニスタンとイラクで戦闘に参加し 勲章をいくつか授与されました
今はキャンプで戦没兵の子供に ヨットを指導しています
彼は情熱に人生を捧げました
彼にとって創造性とは リーダーシップであり
人々を率いることや
勇気や 人を助けることでした
彼はそれを自分の使命だと感じ
そこから彼は何かを得たのです
分かりきったことですが 人生はすごく短くて
どう人生を送るか—
自分にとって大切なことに 時間を使っているだろうか？
そうでない人がほとんどです
難しいことですから
習慣というのは すごく強力で
だから子供は 美しい創造力を 発揮するんです
子供には まだ習慣がないからなのか
出来の良し悪しなんて 気にしないからなのか
子供は砂でお城を作りながら
「砂の城づくりを極めよう」 なんて言いません
目の前にあることを 何でも夢中でやるだけです
ダンスも お絵かきも
何か作るのでも
目の前のものなら何でもです
子供はそういうことを通して 自分の個性を発揮します
実に美しい
創造性の話になると 心配になることがあります
創造性は 単に良いものとか
温かみのあるもの 快いものという 感じを与えるからです
でも そうじゃない
絶対必要なものなんです
創造性はお互いを癒すことなんです
僕たちが歌うとき
ストーリーを語るとき
そして
「ねえ 聞いてよ 僕も聞くから」って 相手を誘うとき
対話が始まります
その時 癒されて
自分の殻から外に出て
お互いに共通する人間性が 見えてくるんです
人間性を主張し始めるんです
すると 素晴らしいことが起こります
だから 近所の人とか 自分の家族や友達に
手を貸したいと思うなら
まず自分を出さないと
そして 自分を出すには 自分を知らなくては
でも すごく簡単です
大好きなものを追いかけるんです
決まった道なんてありません
あなたが歩いてみて 初めて道ができるんだし
進んで道化を演じるべきです
だから 必読書を読むんじゃなくて
読みたいものを読むんです
昔 好きだった音楽を聞くんじゃなくて
新しい音楽を聞いてみるんです
普段は話しかけない人に 話しかけるんです
そうすれば きっと
自分が愚かに思えるでしょう
それが大事なんです
道化を演じるんです
（ギター演奏）
（歌）オースチンに行きたい でも自分の家にもいたい
友達を家に呼びたい でも独りでいたい
危険に飛び込みたい
でも冷静でいたい
自分の愚かさを みんなに称えられたい
오늘 창의성에 대해 이야기해보려 합니다.
아시다시피 많은 사람들이
창의력을 키우기 위해 고군분투합니다.
그럴 만하죠.
우리는 모두 자신의 재능에 대해 다소 의심합니다.
20대 초반에 우연히 접한 이야기를 기억합니다.
저에게는 아주 뜻 깊은 이야기였죠.
저는 앨런 긴스버그에 푹 빠져있었고,
그의 시를 읽고 있었습니다.
그리고 인터뷰 기사를 읽고 있었죠. 그는 정말 많은 인터뷰를 했습니다.
한 번은 윌리엄 버클리가 진행한 텔레비전 프로그램
'방화선'에 출연한
긴스버그는 하레 크리슈나 노래를 불렀습니다.
작은 오르간을 연주하면서 말이죠.
그리고 긴스버그는 지식인 친구들이 있는 뉴욕으로 돌아왔고
친구들은 그에게 이렇게 말했습니다.
"모두가 너를 바보라고 생각하고
온 나라가 너를 놀리고 있다는 걸 모르니?"
그러자 긴스버그는 이렇게 말했죠. "그게 내 일이야.
나는 시인이고 바보 역할을 할 거야.
대부분의 사람들은 하루종일 일을 해야해.
집에 돌아와서 배우자와 싸우고,
밥을 먹고, 오래된 바보상자를 켜면
누군가 먼가를 팔려고 하는데
내가 그걸 망쳐놓은거지.
난 계속해서 크리슈나에 대한 노래를 했고
그들은 침대에 앉아 말하겠지 '저 멍청한 시인은 누구야?'
그러곤 잠들 수 없겠지, 맞지?"
그리고 그게 시인으로서 해야하는 일이라고 생각하죠.
저는 그의 생각이 매우 자유롭다는 것을 알게 되었습니다.
왜냐면 우리 대부분은
세상에 이로운 것,
혹은 중요한 것으로 여겨질 무언가를 제공하고 싶어하죠.
그러한 생각은 정말로 적과 같은 것입니다.
우리가 하는 일이 좋은지 여부는 우리에게 달려있지 않기 때문입니다.
역사가 우리에게 무언가 가르침을 주었다면
세상은 극도로 신뢰할 수 없는 비평가라는 것입니다.
그렇죠?
스스로에게 반문해 보아야 합니다.
인간의 창의성이 중요하다고 생각하나요?
글쎄요.
대부분의 사람들은 시에 대해 생각하는데 많은 시간을 보내지 않습니다. 그렇죠?
우리는 살아갈 삶이 있고
앨런 긴스버그의 시나 누구의 시에도
별로 관심이 없습니다.
아버지가 돌아가실 때까지
장례식장에 갈 때까지
여러분이 아이를 잃고
누군가 마음에 상처를 주고 더이상 사랑받지 못할 때까지 말이죠.
그러다 갑자기
간절히 삶을 이해하고 싶어하죠.
"이렇게 안좋은 경험을 해보신 분 계신가요?
이런 먹구름같은 상황을 어떻게 헤져나왔죠?"
혹은 그와는 반대로 엄청나게 좋은 일도 있죠.
누군가를 만나서 심장이 터질 것 같죠.
너무 사랑해서 똑바로 볼 수도 없죠.
아시다시피 어지럽기까지 하죠.
"이런 경험 해보신 분 계시나요? 무슨 일이 일어나고 있는 거죠?"
그 때가 바로 예술이 사치가 아닌 필수적인 것이 될 때 입니다.
우리는 예술이 필요합니다.
그렇다면 예술이 무엇일까요?
인간의 창의성은 우리 안에서 나타나는 본성입니다.
북극광을 본다고
상상해봅시다.
제가 어렸을 때 "늑대개 화이트팽" 이라는 영화를 찍었는데
알래스카에서 촬영했었죠.
밤에 밖에 나가보면
하늘이 보라색과 분홍색, 흰색으로 물결치는 것 같았죠.
제가 본 것 중 가장 아름다운 것이었습니다.
마치 하늘이 연주하는 것 같았어요.
너무 아름다웠죠.
해질녘에 그랜드 캐년에 가보면
아름답죠.
우리 모두 아름답다는 것을 알고있죠.
사랑에 빠진다면?
여러분의 애인은 매우 아름답죠.
저는 아이가 넷이 있습니다.
아이들이 노는 모습을 보는 것
아이들이 나비인 척하거나
집 안을 이리저리 뛰어다니며 먼가 하고 있는 모습을 보면
너무나 아름답습니다.
그리고 저는 우리가 서로를 돕기 위해
우주에서, 이 별에 있다고 믿습니다. 그렇죠?
먼저 우리는 살아남아야하고
그리고 나서 번성해야합니다.
번성하기 위해서, 우리 자신을 표현하기 위해서는
곤란한 점이 있습니다. 우리는 자신을 알아야 합니다.
여러분은 무엇을 좋아하나요?
만약 여러분이 사랑하는 것에 가까워지면
여러분이 어떤 사람인지 여러분에게 드러나고
점차 커질 것입니다.
저의 경우에는 정말 쉬웠습니다.
저는 12살에 첫 연극을 했습니다.
조지 버나드 쇼의 "성녀 존"이라는 연극에 출연했는데
맥카터 극장에서 공연했죠.
사랑에 빠졌습니다.
제 세계는 이제 커졌습니다.
그리고 그 직업은, 저는 이제 거의 50살이 되었지만
저에게 계속 돌려주었습니다.
그리고 점점 더 많이 돌려주었습니다.
대부분, 이상하게도
제가 연기한 역할들을 통해서요.
저는 경찰, 범죄자
성직자, 죄인 역할을 해 왔고
제 생애 동안, 30년 넘게 이 일을 해 오면서 보게된 마법은
여러분이 제 경험을 보기 시작했다는 것입니다.
저 에단은 독특하지 않다는 것을요.
제가 생각했던 것만큼 말입니다.
저는 이 모든 사람들과 공통점이 너무 많습니다.
그들도 저와 공통점이 있습니다.
여러분은 우리 모두가 얼마나 연결되어 있는지 보기 시작합니다.
제 증조할머니 델라 홀 워커 그린은
임종 때
병원에서 작은 전기를 쓰셨는데
분량은 36페이지 정도에 불과했지만
5페이지 정도를
한 때 연극을 위한 의상을 만든 것에 대해 쓰셨죠.
첫 번째 남편에 대해 한 단락을 쓰셨고
50년 동안 해왔던 목화재배는 언급 정도 하셨습니다.
의상에 대해 5페이지나 쓰셨어요.
할머니가 만드신 누비이불 하나를 어머니가 제게 주셨는데
느낄 수 있었습니다.
할머니께서는 스스로를 표현하셨고
그건 진짜의 힘을 가지고 있습니다.
이복동생과 함께 "탑 건"을 보러 갔던 것을 기억합니다.
언제 개봉했는지는 모르겠지만요.
그리고 쇼핑몰에서 나왔을 때 마치 타는 듯이 더운 날씨처럼
동생을 쳐다보았고
저희 둘 다 그 영화를 신의 부름처럼 느꼈습니다.
아시나요? 그냥요.
하지만 완전히 달랐습니다.
그러니까 배우가 되고 싶었습니다.
사람들이 느끼수 있는 무언가를 만들어야 한다고 생각했습니다.
그저 일부분이 되고 싶었습니다.
그리고 동생은 군인이 되고 싶어했죠.
저희는 온종일 FBI놀이, 군인놀이를 했고
중세 기사가 되어 검을 들고 자세를 취하곤 했습니다.
동생은 실제로 작동하는 석궁을 만들었습니다.
나무에 화살을 쏠 수 있는 거였죠.
그래서 동생은 군대에 입대했고
특전사 대령으로 전역 했습니다.
동생은 아프가니스탄과 이라크 전투에서 여러 훈장을 받은 참전 용사입니다.
현재는 전사한 군인들의 아이들을 위한 항해 캠프를 가르치고 있습니다.
그는 열정적으로 살았습니다.
그의 창의력은 리더십이었습니다.
다른 사람들을 이끄는 것
다른 사람들을 돕는 용감함입니다.
그것이 해야 할 일이라고 느꼈고
그것은 다시 동생에게 돌려주었습니다.
우리 모두 삶의 시간은 매우 짧다는걸 알고 있죠.
그 시간을 우리는 어떻게 보내고 있나요?
우리에게 중요한 일을 하는 데 소비하고 있나요?
대부분은 그렇지 않습니다.
그렇게 사는 것은 어렵습니다.
습관의 끌어 당김은 매우 큽니다.
그래서 아이들이 창의적인 거죠.
어떤 습관도 없기 때문이죠.
좋은지 나쁜지 신경 쓰지 않습니다.
아이들은 모래성을 만들면서
"나는 정말 좋은 모래성을 짓는 사람이 될거 같아."라고 하지 않죠.
아이들은 앞에 놓인 어떤 프로젝트든
춤추거나, 그림을 그리거나
무언가 만드는 것에 자신들을 던집니다.
어떤 기회든
그것을 사용해 여러분에게 그들의 개성을 표현하려고 합니다.
아름답죠.
창의성에 대하여 이야기할 때마다 가끔 걱정되는 이유는
그게 단지 멋지거나
따뜻하다거나 즐거울 것 같은 느낌을 가질 수 있기 때문입니다.
그렇지 않습니다.
매우 중요합니다.
우리가 서로를 치유하는 방식이죠.
노래를 부르면서
이야기를 들려주면서
이렇게 말하면서 대화를 청하죠.
"저기요, 제 말을 들어봐요. 저도 들을 게요."
그렇게 우리는 대화를 시작합니다.
그렇게 할 때, 이런 치유가 일어나고
구석에서 나와서
서로의 공통된 인간성을 목격하기 시작합니다.
인간성을 표명하기 시작하죠.
그리고 그렇게 할 때 정말 좋은 일이 일어납니다.
따라서 여러분이 지역사회를 돕고 싶다면, 가족을 돕고
친구를 돕고 싶다면
자신을 표현해야 합니다.
그리고 자신을 표현하기 위해서는 자신을 알아야 합니다.
실제로 매우 쉽습니다.
단지 여러분의 사랑을 따라가면 되죠.
길은 없습니다.
여러분이 걷기 전까지는 길은 없습니다.
그리고 기꺼이 바보 역할을 할 수 있어야 합니다.
그러니 필독서를 읽지 말고
읽고 싶은 책을 읽으세요.
좋아하던 음악만 듣지 마세요.
시간을 내서 새로운 음악을 들어보세요.
평소에 말하지 않는 사람과 시간을 두고 이야기 해보세요.
장담하건대, 그렇게 하면
바보가 된 것 같은 기분이 들거예요.
그게 요점입니다.
바보처럼 굴어요.
(기타 연주소리)
(노래) 오스틴에 가고 싶어. 그리고 집에 있고 싶어.
친구들을 초대했지만 여전히 혼자이지.
위험을 각오하고 살아요.
냉정하게 대처해요.
모두가 바보라는 이유로 나를 존경하게해요.
ဒီနေ့ ဖန်တီးမှုနဲ့ ပတ်သက်တာ နည်းနည်း ပြောပြဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။
သိကြတဲ့အတိုင်း လူအတော်များမျာဟာ
မိမိကိုယ်မိမိ ဖန်တီးခွင့်ပေးဖို့ ရုန်းကန်ရတယ်။
အတော်အသင့်က အဲလိုပါ။
အားလုံးဟာ ကိုယ့်ပင်ကိုစွမ်းရည်ကို နည်းနည်း သံသယရှိကြတာပါ။
ကျွန်တော် အသက် ၂၀ စွန်းစွန်းတုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို အမှတ်ရတယ်။
ဒါက ကျွန်တော့အတွက် အတော့ကို အရေးကြီးတာမျိုးပါ။
Allen Ginsberg ကို စိတ်ဝင်စားတော့
သူ့ကဗျာစာပေကို ဖတ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဖတ်နေတုန်း တွေ့ဆုံခန်းတွေအများက​ြီး သူလုပ်တယ်။
တစ်ချိန်မှာတော့ William F. Buckley မှာ "Firing Line" ဆိုတဲ့
ရုပ်သံအစီအစဉ်ရှိခဲ့တယ်။
Ginsberg က အဲဒီကို ရောက်သွားပြီး ဟာမိုနီယမ်တီးရင်း
Hare Krishna သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုလိုက်တယ်။
သူ New York ကို ပြန်ရောက်တယ်၊ ပညာတတ် မိတ်ဆွေတွေဆီကိုပေါ့။
အားလုံးက သူကို ပြောတာက
"လူတိုင်းက မင်းကို ငတုံးလို့ ထင်မှာ၊ တစ်နိုင်ငံလုံးက
လှောင်ပြောင်မှာကို မင်း မသိဘူးလား"တဲ့။
ဒါနဲ့ သူပြောတာက "ဒါက ကျုပ်အလုပ်ပါ၊
ကျုပ်က ကဗျာဆရာလေ၊ အပြောင်အပြက် လုပ်မှာပေါ့။
လူအတော်များများက တစ်နေကုန် အလုပ်ကို သွားရတယ်။
အိမ်ကို ပြန်တယ်၊ဇနီး(သို့) ခင်ပွန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။
စားကြတယ်၊ တီဗွီအိုကြီးကို ဖွင့်တော့
လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုရောင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ဒါအားလုံးကို တလွဲတချော် လုပ်တာ။
ကျုပ် သွားပြီး Krishna အကြောင်း သီချင်းဆိုတယ်။
အခု သူတို့ အိပ်ရာထဲမှာ ထိုင်ပြီး ပြောနေမှာ 'ဒီငကြောင် ကဗျာဆရာ ဘယ်သူလဲ' တဲ့။
သူတို့ အိပ်လို့မပျော်တော့ဘူးမို့လား။
ဒါက ကဗျာဆရာအနေနဲ့ သူ့အလုပ်ပါ။
ဒါနဲ့ အတော် လွတ်မြောက်စေတယ်လို့ထင်တယ်။
အကြောင်းက ကျွန်တော်တို့ အများစုဟာ ကမ္ဘာကြီးကို အရည်အသွေးတစ်ခုခုရှိတာကို
ပေးချင်ကြတယ်လို့ ထင်လို့ပါ။
ကမ္ဘာက ကောင်းတယ်(သို့) အရေးပါတယ်လို့ မှတ်ယူကြမယ့် တစ်ခုခုပေါ့။
ဒါက တကယ့် ရန်သူပါ။
အကြောင်းက လုပ်တာ ကောင်းမကောင်းဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မဟုတ်လို့ပါ။
သမိုင်းက တစ်ခုခု သင်ပေးတယ်ဆိုရင​်
ကမ္ဘာကြီးဟာ အလွန်အမင်း စိတ်မချရတဲ့ အပြစ်မြင်သူတစ်ယောက်ပါ။
ဟုတ်တယ်နော်။
ဒီတော့ သင့်ကိုယ်သင် မေးရမှာက
လူသားဖန်တီးမှုက အရေးပါတယ်လို့ သင်ထင်လား။
ကောင်းပါပြီဗျာ။
လူအတော်များများက ကဗျာစာပေအကြောင်း တွေးဖို့ အချိန်အများကြီး အကုန်မခံဘူးလေ။
နေထိုင်ဖို့ ဘဝရှိကြတယ်၊
Allen Ginsberg ရဲ့ ကဗျာတွေ (သို့) တစ်ဦးဦးရဲ့ ကဗျာတွေနဲ့
တကယ်ပဲ မပတ်သက်ကြဘူး။
သူတို့ရဲ့ ဖခင် မသေခင်အထိ
အသုဘတစ်ခုကို သွားကြတယ်၊
သင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးတယ်၊
လူတစ်ယောက်က သင့်အသည်းကိုခွဲတယ်၊ သင့်ကို မချစ်ကြတော့ဘူး။
ရုတ်တရက်ပဲ
ဒီဘဝကို နားလည်ဖို့အတွက် သင် အရူးအမူးဖြစ်ပြီး
"ဒီလောက်ဆိုးတာကို အရင်က တစ်ယောက်ယောက် ခံစားဖူးလို့လား။
" ဒီမြူတိမ်ကနေ ဘယ်လို ထွက်ခဲ့ကြလဲ။"
(သို့) ပြောင်းပြန် ကြီးကျယ်တာတစ်ခုခု။
လူတစ်ယောက်ကို ဆုံတယ်၊ နှလုံးသား ပေါက်ကွဲတယ်
သင်က သူတို့ကို သိပ်ချစ်တော့ စေ့စေ့တောင် မကြည့်နိုင်ဘူး။
သင် မူးဝေနေတာ သင်သိတယ်။
"ဒါမျိုးကို အရင်က တစ်ယောက်ယောက် ခံစားဖူးလား။ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
ဒါက အနုပညာဟာ ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခုမဟုတ်တဲ့ခါ အနှစ်သာရပါ။
ဒါကို ကျွန်တော်တို့လိုတယ်
ကောင်းပြီး၊ ဒါက ဘာလဲ။
လူသား ဖန်တီးမှုက ကျွန်တော်တို့အတွင်းက သဘာဝ ပေါ်လွင်မှုတစ်ခုပါ။
ကျွန်တော်တို့ ကြည့်တာက အိုး
မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အလင်းတွေလား
ကလေးတုန်းက "White Fang" ရုပ်ရှင်ကို ရိုက်ခဲ့ပြီး
Alaska မှာ ရိုက်ခဲ့တာပါ။
သင် ညဘက် အပြင်ထွက်တော့
ကောင်းကင်က ခရမ်း၊ပန်းရောင်၊ အဖြူရောင်တွေနဲ့ လှိုင်းထနေသလိုပါ။
ဒါက ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှမှာ အလှဆုံး အရာပါ။
ကောင်းကင်က ကစားနေသလိုပါ။
လှပါတယ်။
နေဝင်ချိန် Grand Canyon ကို သွားပါ
လှပပါတယ်။
လှတာ ကျွန်တော်တို့ သိတယ်။
ချစ်မိသွားလား။
သင့်ချစ်သူက အတော် လှတယ်။
ကျွန်တော့မှာ ကလေး လေးယောက်ရှိတယ်။
သူတို့ ကစားတာ ကြည့်နေလား။
သူတို့ကို လိပ်ပြာတစ်ကောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကြည့်တယ်။
(သို့)အိမ်အနား ပြေးပြီး တစ်ခုခု လုပ်နေတယ်။
ဒါဟာ လှပပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ အာကာသထဲက ဒီကြယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာက တစ်ဦးကို
တစ်ဦး ကူညီဖို့ဆိုတာ ယုံကြည်တယ်၊ဟုတ်လား။
ပထမ ကျွန်တော်တို့ ရှင်ကျန်ဖို့လိုတယ်၊
နောက် ရှင်သန်ဖို့လိုတယ်။
ရှင်သန်ဖို့က မိမိကိုယ်မိမိ ဖော်ပြဖို့ပါ။
ကောင်းပြီ၊ ဒီမှာ ပြဿနာက မိမိကိုယ်မိမိ သိဖို့လိုတာပါ။
သင်ဘာကို နှစ်သက်လဲ။
သင်နှစ်သက်တာဆီ ပိုနီးစပ်ဖို့ဆိုရင်
သင်ဘယ်သူဆိုတာက သင့်ကို လှစ်ဟပြပြီး
ဒါက ကျယ်ပြန့်သွားတယ်။
ကျွန်တော့အတွက်တော့ အတော် လွယ်တယ်။
၁၂ နှစ်သားမှာ ပထမဆုံး ပညာသားပါတဲ့ ပြဇာတ် ကခဲ့တယ်။
McCarter Theatre က George Bernard Shaw ရဲ့
"Saint Joan" ပြဇာတ်မှာ ကတယ်။
ဝုန်း ကျွန်တော် ချစ်မိသွာ။တယ်။
ကျွန်တော့ ကမ္ဘာ ကျယ်ပြန့်သွားတယ်။
အခုဆို ဒီအလုပ်မှာ နှစ် ၅၀ နီးပါးရှိပါပြီ။
ဒီအလုပ်က ကျွန်တော့ကို ပြန်ပေးနေတာက လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားဘဲ
ပိုပိုပြီး ပြန်ပေးနေတယ်။
အများစုက အံ့ဖွယ်သရဲပါ။
သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကနေပေါ့။
ရဲတွေလို သရုပ်ဆောင်တယ်၊ ရာဇဝတ်သားတွေလို သရုပ်ဆောင်တယ်၊
ဘုန်းကြီးတွေလို အပြစ်သားတွေလို သရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး
ဒါကို နှစ် သုံးဆယ်ကျော် လုပ်နေခဲ့တဲ့ ဘဝတာတစ်ခုအပေါ်က ဒီမှော်ဆန်မှုက
ကျွန်တော့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ ကျွန်တော်၊ Ethan ဟာ ကျွန်တော်
ထင်သလောက် နီးနီး တစ်မူထူးမနေတာကို
သင် စတင် မြင်ရတာပါ။
ကျွန်တော်ဟာ ဒီလူတွေအားလုံးနဲ့ အတော်ကြီးကို တူညီနေတာပါ။
ဒီတော့ သူတို့မှာ ကျွန်တော်နဲ့ တူညီတာ တစ်ခုခုရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆက်နွယ်နေပုံကို သင် စတင်မြင်လာတယ်။
ကျွန်တော့ရဲ့ ဘေးတော် အဘွား Della Hall Walker Green က
အသက်ငင်နေချိန်မှာ
ဆေးရုံမှာ ဒီအတ္ထုပ္ပတ္တိလေးကို ရေးသားခဲ့တယ်။
အရှည်က စာမျက်နှာ ၃၆ မျက်နှာပဲရှိပြီး
စာမျက်နှာ ငါးမျက်နှာကို ဇာတ်ဝတ်ဇာတ်စား
လုပ်တာအတွက် အချိန်တစ်ခုမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ပထမ ခင်ပွန်းက ပြောရရင် စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ပါတယ်။
သူ နှစ် ၅၀ ကြာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဝါစိုက်ခြင်းက ရည်ညွှန်းချက် တစ်ခုပါတယ်။
နောက် ငါးမျက်နှာက ဒီအဝတ်အစားတွေ လုပ်တာပါ။
ကြည့်လိုက်တယ်၊ အမေက သူ ထိုးထားတဲ့ အိပ်ရာဖုံးတစ်ထည် ကျွန်တော့ကို ပေးတယ်။
ထိကြည့်လို့ ရတယ်လေ။
အမေက သူ့ဘာသာ ဖော်ပြနေခဲ့ပြီး
ဒါက တကယ့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိတယ်။
ကျွန်တော့ အမေတူအဖေကွဲနဲ့အတူ "Top Gun" သွားကြည့်တာ အမှတ်ရမိတယ်။
ဘယ်နှစ်မှာ ထွက်ခဲ့တာတော့ ထားပါ။
စျေးဆိုင်တန်းကနေ ထွက်ခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။ ခြစ်ခြစ်တောက် ပူနေတာမျိုးပေါ့
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်တယ်။
ရုပ်ရှင်ဟာ ဘုရားသခင်ဆီက ခေါ်သံ တစ်ခုလိုမျိုး နှစ်ယောက်စလုံး ခံစားရတယ်။
သင်သိတယ်မို့လား၊ ဒါက
ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ခြားနားတယ်။
ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ချင်တာ
လူတွေကို ခံစားစေတဲ့ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့လိုတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။
ဒါရဲ့ အစိတ်ပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ချင်တာ။
သူက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ FBI ပြဇာတ်၊လုပ်ခဲ့တယ် စစ်သားလုပ်တယ်၊
သူရဲကောင်းတွေ လုပ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ဓားရှည်နဲ့ ဟန်ရေးပြတယ်။
သူက သစ်ပင်ကို မြားတစ်ချောင်းနဲ
ပစ်လို့ရတဲ့ ဒူးလေးတစ်လက် ဆောက်မှာပေါ့။
ဒါနဲ့ သူ စစ်ထဲ ဝင်တယ်။
Green Berets. မှာ တပ်မှူးကြီး အဖြစ်ကနေ အငြိမ်းစားယူတယ်။
သူဟာ အာဖဂန်နစ္စတန်နဲ့ အီရတ်ရဲ့ တံဆိပ်မျိုးစုံရ တိုက်ပွဲဝင် စစ်မှုထမ်းပါ
အခု ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ ကလေးတွေအတွက် ရွက်စခန်းမှာ သင်ပေးတယ်။
ဘဝကို စိတ်ထက်သန်မှုအတွက် ပေးတယ်။
သူ့ဖန်တီးမှုက ခေါင်းဆောင်မှု၊
အများကို ဦးဆောင်ခြင်း၊
ရဲရင့်မှု၊အများကိုကူညီဖို့
ဒါလုပ်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လို့ သူ ခံစားရတဲ့ တစ်ခုပါ။
ဒါက သူ့ကို ပြန်ပေးခဲ့တာပါ။
ဘဝရဲ့အချိန်ဟာတိုတောင်းလွန်းပြီး ဒါကို ကုန်ဆုံးကြပုံကို
ကျွန်တော်တို့ သိတယ်။
ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးပါတာကို လုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးနေကြလား။
အများစုကတော့ မဟုတ်ကြပါ။
ဆိုလိုတာက ဒါက ခက်ပါတယ်။
အကျင့်ရဲ့ ဆွဲအားက ကြီးမားလွန်းပြီး
ကလေးတွေကို လှပစွာ ဖန်တီးတတ်စေတာက
သူတို့မှာ အကျင့်တွေ မရှိကြတာပါ။
ပြီးတော့ ကောင်းမကောင်းဆိုတာကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။
သူတို့က ရွေ့နေတဲ့ သဲပုံရဲတိုက် မဆောက်ဘူး။
"ငါက တကယ့် ကောင်းတဲ့ သဲပုံရဲတိုက်တစ်ခု ဆောက်သူ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်ကွ။"
သူတို့ဟာ သူတို့ရှေ့မှာ သင်ထားပေးတဲ့ ဘယ်ပရောဂျက်မှာမဆို ခြေစုံပစ်ဝင်တယ်။
ကခုန်တာ၊ ပန်ချီရေးတာ
တစ်ခုခု ဆောက်တာ၊
ရှိတဲ့ အခွင့်အလမ်းတိုင်းမှာ
သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုလက္ခဏာကို သင် အထင်ကြီးစေဖို့ ဒါကို ကြိုးစား အသုံးပြုတယ်။
ဒါဟာ လှပပါတယ်။
ဒါက ဖန်တီးမှုအကြောင်း ပြောတိုင်း ကျွန်တော့ကို တစ်ခါတစ်ရံ ပူပန်စေတဲ့ အရာပါ။
အကြောင်းက ဒါဟာ ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ရှိနိုင်လို့ပါ။
သိတဲ့အတိုင်း ဒါက နွေးထွေးတဲ့ နှစ်လိုဖွယ် တစ်ခုခုလေ။
ဒါ မဟုတ်ဘူး။
ဒါက အဓိကကျတယ်။
အချင်းချင်း ကုသပေးပုံပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သီချင်းကို ဆိုရာမှာ
ဇာတ်လမ်းကို ပြောရာမှာ
သင့်ကို ပြောဖို့ ဖိတ်ရာမှာ
"ဟေး၊ ငါပြောတာနားထောင်ပါ၊ မင်းပြောတာ ငါနားထောင်မယ်"
ကျွန်တော်တို့ အချီအချ စကားပြောနေတာပါ။
သင် ဒါကို လုပ်တဲ့အခါ ဒီကုသခြင်း ဖြစ်ပေါ်ပြီး
ချောင်တွေထဲကနေ ထွက်လာကြကာ
တစ်ဦးစီရဲ့ ဘုံစာနာမှုကို ကိုယ်တွေ့ စမြင်ရတယ်။
ဒါကို အခိုင်အမာ စဆိုကြတယ်။
ဒါကို လုပ်ကြတဲ့အခါ တကယ် ကောင်းတာတွေ ဖြစ်လာတယ်။
ဒီတော့ သင့်ရပ်ရွာကို သင် ကူညီချင်ရင် သင့်မိသားစုကို သင် ကူညီချင်ရင်
သင့်မိတ်ဆွေတွေကို သင် ကူညီချင်ရင်
သင့်ကိုယ်သင် ဖော်ပြဖို့လိုတယ်။
သင့်ကိုယ်သင် ဖော်ပြဖို့ သင့်ကိုယ်သင် သိဖို့လိုတယ်။
ဒါက အတော့ကို လွယ်ပါတယ်။
သင် နှစ်သက်ရာနောက် လိုက်ဖို့လိုတာပါပဲ။
လမ်းကြောင်း မရှိပါ။
မလျှောက်သေးသမျှ လမ်းကြောင်းမရှိပါ။
သင်ဟာ အပြောင်အပြက် လုပ်ဖို့လိုတယ်။
ဒီတော့ ဖတ်သင့်တယ်ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို မဖတ်ပါနဲ့
သင် ဖတ်ချင်တဲ့ စာအုပ်ကိုဖတ်ပါ။
သင် နှစ်သက်ဖူးတဲ့ ဂီတကို နားမထောင်ပါနဲ့။
ဂီတသစ်တစ်ခုခုကို နားထောင်ဖို့ အချိန်ယူပါ။
သာမန် သင် စကားမပြောတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ယူပါ။
သင် ဒါကိုလုပ်ရင် သင် ပေါကြောင်ကြောင်
ဖြစ်မှာတော့ အာမခံတယ်။
အဓိကက ဒါပါ။
အပြောင်အပြက် လုပ်ပါ။
(ဂစ်တာတီးသည်။)
(သီချင်းဆို) Austin ဆီ သွားချင်တယ် ငါ အိမ်မှာ နေချင်တယ်
ငါတို့ မိတ်ဆွေတွေကို ဖိတ်ကြားပေမဲ့ အထီးကျန်နေဆဲ
အန္တရာယ်အတွက် ရှင်သန်ပါ
ခေါင်းအေးအေးနဲ့ ဖြေရှင်းပါ
ပေါကြောင်ကြောင်နိုင်တာအတွက် လူတိုင်းက ငါ့ကို လေးစားပါစေ။
Eu queria falar hoje sobre criatividade
Muitas pessoas têm dificuldade
em se permitirem a ser criativas
E é compreensível.
Afinal, todos desconfiamos um pouco do nosso talento
Lembro-me de uma história que ouvi quando tinha vinte e poucos anos
que significou muito para mim.
Eu adorava Allen Ginsberg.
e estava a ler a poesia dele
— ele deu várias entrevistas.
Quandp William Buckley tinha um programa de televisão,
chamado "Firing Line",
Grinsberg foi lá e cantou a canção Hare Krishna
enquanto tocava harmónio.
Voltou para Nova Iorque para junto dos seus amigos intelectuais
e eles disseram-lhe:
"Sabes que todos te acham um idiota,
"e o país inteiro está a rir de ti?"
E ele disse: "É o meu trabalho.
"Sou um poeta e vou fazer de bobo.
"A maioria das pessoas têm de ir para o trabalho
"voltam para casa, brigam com o cônjuge,
"comem, e ligam a TV,
"Alguém tenta vender-lhes algo,
"Eu dei cabo disso tudo.
"Entrei lá e cantei sobre Krishna.
"Agora estão sentados em cima da cama a perguntar:
" 'Quem é aquele estúpido poeta?'
E não conseguem dormir.
É esse o trabalho do poeta.
Então, achei isso libertador,
porque penso que muitos de nós querem oferecer ao mundo
uma coisa de qualidade,
uma coisa que o mundo considere bom ou importante
Isso é o inimigo,
porque não depende de nós se o que fazemos é bom ou não,
e se a história nos ensinou algo,
o mundo é um crítico de muito pouca confiança.
Certo?
Perguntem a vocês mesmos:
Acham que a criatividade humana é importante?
Bom, hum.
A maioria das pessoas não pensa muito na poesia.
Têm de viver a vida,
não estão preocupadas com os poemas de Allen Ginberg
nem de mais ninguém,
até que o pai delas morre.
Ou vão a um funeral,
ou perdem um filho.
Ou ficam de coração partido, já não vos amam.
E, de repente, estão desesperadas para encontrar um sentido na vida.
"Alguém já se sentiu assim tão mal?
"Como é que saíram desse nevoeiro?"
Ou então o contrário — uma coisa ótima.
Vocês conhecem alguém, o coração explode.
Vocês amam tanto que nem veem bem.
Estão zonzos.
"Alguém já se sentiu assim? O que é que está a acontecer comigo?"
A arte já não é um luxo, é sustento.
Precisamos dela.
OK. O que é?
A criatividade humana é a natureza que se manifesta em nós.
Nós olhamos para, oh ...
a aurora boreal.
Em criança, fiz um filme chamado "Whte Fang".
Filmámos no Alasca,
Saímos à noite,
o céu parecia ondular em roxo, rosa e branco,
a coisa mais bela que eu já vi.
Parecia que o céu estava a tocar música.
Lindo!
Vamos ao Grand Canyon ao pôr-do-sol.
É uma beleza! Sabemos que é lindo.
E se nos apaixonarmos?
O nosso amor é muito belo.
Eu tenho quatro filhos.
Vê-los a brincar?
Vê-los a fingir serem borboletas?
Ou a correr pela casa, fazendo de tudo,
é muito belo.
Eu creio que estamos aqui, nesta estrela no espaço
para nos ajudarmos uns aos outros.
Primeiro temos de sobreviver,
e depois temos de prosperar.
E para prosperarmos, para nos exprimirmos,
o problema é que temos de nos conhecer.
O que é que amamos?
Se chegarmos perto daquilo que amamos,
descobrimos quem somos
e expandimo-nos.
Para mim, foi muito fácil.
Eu estreei-me como ator profissional aos 12 anos.
Foi numa peça chamada "Saint Joan" de George Bernard Shaw.
no McCarter Theatre
e — bum — apaixonei-me.
O meu mundo expandiu-se.
E essa profissão — hoje tenho quase 50 anos —
essa profissão nunca deixou de me dar frutos,
cada vez me dá mais frutos,
na maioria das vezes, estranhamente,
pelas personagens que interpretei.
Interpretei policiais, interpretei criminosos,
interpretei padres, interpretei pecadores,
e a magia disto, durante toda a vida — mais de 30 anos a fazer isto —
é que começo a ver que as minhas experiências,
que eu, Ethan, não sou tão especial quanto pensava.
Tenho muito em comum com todas essas pessoas.
E eles têm qualquer coisa em comum comigo.
Começamos a ver como estamos todos interligados.
A minha bisavó Della Hall Walker Green,
no seu leito de morte,
escreveu uma pequena biografia, no hospital.
Tinha só umas 36 páginas,
e ela reservou umas cinco páginas
para a época em que fez roupas para uma peça.
O primeiro marido teve direito a um parágrafo.
A plantação de algodão onde trabalhou durante 50 anos,
merece uma referência.
Cinco páginas para quando fez as roupas.
A minha mãe deu-me um dos "quilts" que ela fez,
e conseguimos senti-lo..
Ela estava a exprimir-se
e aquilo tem um poder real.
Lembro-me que eu e o meu irmão fomos ver "TopGun",
no ano que saiu.
Lembro-me que saímos do centro comercial e estava um calor danado.
Bastou-me olhar para ele.
Ambos sentíamos aquele filme como um chamamento de Deus.
Sabem? Só...
Mas de modo muito diferente.
Eu queria ser ator.
Achava que tinha de fazer algo que fizesse as pessoas sentirem.
Queria fazer parte disso.
E ele queria ser militar.
Só brincávamos ao FBI, aos soldados, aos cavaleiros.
Eu posava com a minha espada.
Ele construía um arco que disparava uma flecha contra uma árvore.
Assim, ele alistou-se no exército.
Reformou-se há pouco, como coronel dos Boinas Verdes.
É combatente veterano multicondecorado no Afeganistão e no Iraque.
Agora ensina num acampamento para filhos de soldados caídos em combate.
Ele consagrou a sua vida à sua paixão.
A sua criatividade foi a liderança, a liderança dos outros,
a sua bravura, ajudar os outros.
Foi uma coisa que sentiu ter sido chamado a fazer.
e que o recompensou.
Sabemos que o tempo da nossa vida é curto,
mas como é que o gastamos?
Estamos a gastá-lo fazendo algo importante para nós?
A maioria de nós não está.
Quer dizer, é difícil.
A atração do hábito é enorme,
e é por isso que as crianças são tão criativas.
Elas não têm hábitos
e não se importam se são boas ou não.
Não estão a construir um castelo e a pensar:
"Acho que vou ser um ótimo construtor de castelos de areia."
Elas entregam-se a quaisquer projetos que lhes puserem na frente
dançando, pintando,
construindo qualquer coisa:
em qualquer oportunidade que tiverem
tentam usá-la para nos impressionarem com a sua individualidade.
É tão lindo.
Preocupo-me, ás vezes, quando falamos de criatividade,
porque pode haver um sentimento muito agradável,
ou é caloroso ou um tanto agradável.
Não é.
É vital.
É a forma como nos curamos uns aos outros.
A cantar a nossa canção,
a contar a nossa história,
a convidar-vos a dizer:
"Ouçam-me e eu vos ouvirei."
Estamos a começar um diálogo.
Quando fazemos isso, a cura acontece
e saímos dos cantos,
e testemunhamos a humanidade comum uns dos outros.
Começamos a afirmá-lo.
Quando o fazemos, acontecem coisas boas.
Se quiserem ajudar a vossa comunidade, a vossa família,
se quiserem ajudar os vossos amigos,
têm de se exprimir.
E para se exprimirem têm de se conhecer.
Na verdade, é super fácil.
Simplesmente sigam o vosso amor.
Não há nenhum caminho,
não há nenhum caminho enquanto não o percorrerem.
e têm de estar dispostos a fazerem de bobo.
Então, não leiam o livro que deviam ler,
leiam o livro que querem ler.
Não oiçam a música que costumavam gostar.
Reservem tempo para ouvir músicas novas.
Reservem tempo para falar com pessoas com quem não costumam falar.
Garanto que, se fizerem isso,
sentir-se-ão tolos.
É esse o objetivo.
Façam-se de tolos.
♪ Quero ir a Austin, e quero ficar em casa.
♪ Convidar os amigos mas continuar só.
♪ Viver em perigo e ficar numa boa
♪ Ter o respeito de todos por ser um bobo.
Hoje eu gostaria de falar um pouco sobre criatividade.
Muitas pessoas têm dificuldades
em dar a si mesmas permissão pra serem criativas.
E faz sentido.
Todos nós suspeitamos um pouco do nosso próprio talento.
E me lembro de uma história que aconteceu quanto eu tinha uns 20 anos
e que significou muito para mim.
Eu curtia muito o Allen Ginsberg, lia muito da poesia dele,
e ele dava muitas entrevistas.
E uma vez, num programa de TV do William F. Buckley
chamado "Firing Line",
o Ginsberg fez uma apresentação cantando uma música de Hare Krishna
e tocando um harmônio.
Então ele voltou a Nova York, aos amigos da "intelligentsia",
e todos disseram a ele:
"Sabe que todo mundo acha você um idiota e está tirando sarro de você?"
E ele disse: "Esse é o meu trabalho.
Sou poeta e vou bancar o bobo.
A maioria das pessoas trabalha o dia todo,
volta pra casa, janta, briga com o esposo ou a esposa,
liga a velha TV e alguém está tentando vender algo,
e eu acabei atrapalhando tudo isso.
Eu me apresentei e cantei sobre Krishna,
e agora o casal está na cama, dizendo: "Quem era aquele poeta idiota?"
E agora eles não conseguem dormir.
Esse é o trabalho dele como poeta.
E acho isso muito libertador,
porque muitos de nós queremos oferecer ao mundo
algo com qualidade,
algo que o mundo considerará bom ou importante.
É aí que está o inimigo,
pois não depende de nós se o que fazemos é bom,
e, se a História nos ensinou algo,
é que o mundo é um crítico absolutamente nada confiável.
Então temos que nos perguntar:
será que a criatividade humana importa?
Muitas pessoas não dedicam muito tempo pensando em poesia. Certo?
Temos que tocar a vida,
e não estamos tão preocupados com os poemas de Allen Ginsberg
ou de qualquer outro poeta.
Até que o seu pai morre,
ou você vai a um funeral, ou perde um filho,
alguém parte seu coração e diz que não ama mais você.
De repente,
você tenta desesperadamente fazer sentido desta vida,
e pensa: "Alguém alguma vez já se sentiu tão desolado assim?
Como conseguiu sair dessa?"
Ou aconteceu algo ótimo.
Você conhece alguém e seu coração explode.
Você ama tanto essa pessoa que perde a razão.
Você fica desnorteado.
"Alguém já se sentiu assim? O que está acontecendo comigo?"
E é aí que a arte deixa de ser um luxo e passa a ser um sustento.
Nós precisamos dela.
Bem, o que é arte?
A criatividade humana é a natureza se manifestando em nós.
Nós olhamos, por exemplo, para a aurora boreal.
Participei do filme "Caninos Brancos" quando era criança, filmado no Alasca.
Saíamos à noite, e víamos o céu ondulado em tons de roxo, rosa e branco,
a coisa mais linda que já vi.
Parecia que o céu estava tocando música. Lindo!
O Grand Canyon ao pôr do sol.
É lindo e sabemos disso.
Mas e quanto a se apaixonar?
Seu amado é muito lindo.
Eu tenho quatro filhos.
Vê-los brincar?
Vê-los fingir que são uma borboleta
ou correr pela casa, fazendo qualquer coisa,
é tão lindo!
E acredito que estejamos aqui nesta estrela, no espaço,
para tentar ajudar um ao outro.
E primeiro precisamos sobreviver,
e depois, prosperar.
E para prosperar, para nos expressarmos,
bem, eis aqui o problema: nós temos que nos conhecer.
O que você ama?
E se você se aproxima do que ama,
quem você é se revela pra você,
e se expande.
Para mim, foi realmente fácil.
Fiz minha primeira peça teatral profissionalmente aos 12 anos,
chamada "Saint Joan", de George Bernard Shaw,
no Teatro McCarter, e bum!
Fiquei completamente apaixonado.
Meu mundo tinha acabado de se expandir.
E essa profissão, tenho quase 50 anos agora,
nunca deixou de me recompensar,
e faz isso cada vez mais,
muito estranhamente,
através dos personagens que já interpretei.
Eu já interpretei policiais, criminosos,
sacerdotes, pecadores,
e a mágica disso tudo ao longo da vida, nos meus mais de 30 anos de carreira,
é começar a perceber que minhas experiências,
como indivíduo, Ethan, não são tão únicas como eu pensava.
Tenho muito em comum com todas essas personagens.
E elas também têm algo em comum comigo.
Aí você começa a perceber como todos nós estamos conectados.
Minha bisavó, Della Hall Walker Green,
no leito de morte dela,
escreveu no hospital uma pequena biografia,
com apenas 36 páginas,
sendo que ela usou cerca de 5 páginas
pra falar sobre as roupas que ela confeccionou uma vez para uma peça.
O primeiro marido dela foi citado em um parágrafo.
Ela mencionou uma única vez o cultivo de algodão, o qual ela fez por 50 anos.
Cinco páginas a respeito daquelas roupas.
Minha mãe me deu um dos acolchoados que minha bisavó fez e pude sentir isso:
ela estava se expressando,
e isso tem um poder verdadeiro.
Lembro-me de quando meu meio-irmão e eu fomos assistir ao filme "Top Gun"
quando foi lançado.
Eu lembro que saímos do shopping e estava um calor infernal.
Nós dois sentimos que aquele filme tinha sido um chamado de Deus.
Algo incrível, mas sentimos isso de modo totalmente diferente.
Eu queria ser ator,
queria provocar emoções nas pessoas e fazer parte daquilo.
E ele queria ir para o exército.
Sempre brincávamos de agentes do FBI, de soldados do exército,
ou de cavaleiros, e eu gostava de posar com minha espada,
e ele construía um arco e flecha que podíamos mirar e lançar numa árvore.
Então ele se alistou no exército.
Ele acabou de se aposentar como coronel dos Boinas Verdes.
É veterano de combate muito condecorado pelas guerras no Afeganistão e no Iraque,
e dá aula de barco a vela num acampamento para filhos de soldados mortos em combate.
Ele doou a vida à paixão dele.
A criatividade dele estava na liderança, a coragem dele estava em ajudar os outros.
Foi algo que ele viu como uma vocação e se sentiu recompensado com isso.
Nós sabemos que o tempo que temos de vida é muito curto.
Será que estamos aproveitando a vida fazendo o que é importante para nós?
Muitos de nós não.
É difícil.
A força do hábito é muito forte.
E é isso que torna as crianças tão lindamente criativas:
o fato de elas não terem hábitos
e não se importarem se são boas ou não, certo?
Elas não constroem um castelo de areia
pensando: "Acho que serei um ótimo construtor de castelos de areia!"
Elas simplesmente se jogam em qualquer projeto que colocamos na frente delas,
dança, pintura, construção de algo:
qualquer oportunidade que tenham,
elas tentam usá-la pra imprimir em nós a individualidade delas.
É tão lindo!
É algo que às vezes me preocupa sempre que se fala em criatividade,
pois pode dar a sensação de que é algo simplesmente bom,
algo aconchegante ou agradável.
Não é.
É vital.
É o modo como curamos uns aos outros.
Quando cantamos a nossa canção,
contamos a nossa história,
quando convido você a dizer: "Me escute, e também vou escutar você",
iniciamos um diálogo.
E quando fazemos isso, essa cura acontece,
e, assim, saímos de nossos cantos,
e passamos a testemunhar a humanidade comum um do outro.
Começamos a afirmar isso.
E assim, coisas realmente boas acontecem.
Então, se você quer ajudar sua comunidade, sua família, seus amigos,
você tem que se expressar.
E, para isso, precisa se conhecer.
E isso é, na verdade, superfácil.
Você só precisa seguir a sua paixão.
Não existe um caminho.
Não existe um caminho até que você caminhe por um
e esteja disposto a bancar o bobo.
Então, não leia o livro que você deveria ler,
leia o livro que você quer ler.
Não escute a música que você costumava gostar.
Reserve um tempinho para escutar algumas músicas novas.
Passe um tempo conversando com alguém com quem você normalmente não conversa.
Garanto que, se fizer isso,
você vai bancar o bobo.
E a intenção é essa mesmo.
Bancar o bobo.
(Música de violão)
♪ Bem, eu quero ir para Austin e quero ficar no meu ninho ♪
♪ Convidar nossos amigos mas ainda assim ficar sozinho ♪
♪ Viver para o perigo ♪
♪ Fingir que estou a fim ♪
♪ Mas que todos respeitem o bobo que existe em mim ♪
Azi vreau să vorbesc puțin despre creativitate.
Mulți oameni
nu își dau voie să fie creativi.
Ceea ce e justificat.
Cu toții suntem puțin sceptici de propriul talent.
Îmi amintesc de o poveste pe care am auzit-o la 20 și ceva de ani,
care a însemnat mult pentru mine.
Îmi plăcea Allen Ginsberg
și îi citeam poeziile;
a acordat multe interviuri,
iar odată, William F. Buckley găzduia programul de televiziune
numit „Firing Line”,
iar Ginsberg a fost invitat și a cântat o melodie Hare Krishna
în timp ce cânta la armoniu.
Când s-a întors la New York la prietenii săi intelectuali,
toți i-au zis:
„Îți dai seama că toți te cred idiot
și toată țara râde de tine?”
Iar el a răspuns: „Asta-i meseria mea.
Sunt poet și fac pe prostul.
Cei mai mulți oameni lucrează toată ziua,
vin acasă și se ceartă cu partenerul,
mănâncă, apoi pornesc televizorul
și se uită la cineva care vrea să le vândă ceva,
iar eu am oprit asta.
Am cântat despre Krishna,
iar spectatorii stăteau în pat și se întrebau:
«Cine e poetul ăsta prost?»
Și nu puteau să adoarmă.”
Iar asta e misiunea sa de poet.
Iar asta mi se pare foarte eliberator,
pentru că toți vrem să oferim lumii
ceva de calitate,
ceva care să fie considerat bun sau important.
Dar ăsta e inamicul nostru,
pentru că nu e la latitudinea noastră să decidem dacă ceea ce facem e bun,
iar dacă istoria ne-a învățat ceva,
este că lumea e un critic pe care nu te poți baza.
Corect?
Deci, trebuie să te întrebi:
Oare creativitatea umană contează?
Hm...
Cei mai mulți oameni nu se gândesc prea mult la poezie, nu-i așa?
Au o viață de trăit
și nu prea le pasă de poeziile lui Allen Ginsberg,
sau ale altcuiva,
până când le moare tatăl
sau merg la o înmormântare,
sau pierd un copil,
cineva le frânge inima sau cineva nu-i mai iubește,
și, dintr-o dată,
sunt disperați să găsească un sens al vieții.
„S-a mai simțit cineva atât de rău vreodată?
Cum au reușit să iasă din acest nor?”
Sau opusul — ceva grozav.
Întâlnești pe cineva și inima îți explodează.
Îl iubești atât de mult, încât nici nu mai vezi limpede.
Ești amețit.
„S-a mai simțit cineva așa? Ce se întâmplă cu mine?”
Atunci arta nu mai e un lux, ci e hrană.
Avem nevoie de ea.
Ei bine, ce se întâmplă?
Creativitatea umană e natura din noi.
Ne uităm la, oh...
aurora boreală.
Am făcut un film când eram mic: „Colț Alb” se numea,
am filmat cadre în Alaska
și dacă ieșeai noaptea,
vedeai cum cerul se ondula în mov, roz și alb,
e cel mai frumos lucru pe care l-am văzut vreodată.
Părea că cerul se joacă.
Extraordinar!
Dacă te duci la Marele Canion la apus,
e minunat.
Știm că e frumos.
Dar să te îndrăgostești?
Persoana iubită e frumoasă.
Am patru copii.
Să mă uit la ei cum se joacă,
să îi privesc prefăcându-se că sunt fluturi,
sau fugind prin casă,
e atât de frumos.
Cred că suntem aici, pe această stea în spațiu,
ca să ne ajutăm reciproc.
Mai întâi trebuie să supraviețuim,
după care să prosperăm.
Iar pentru a prospera, pentru a ne exprima,
aici e partea dificilă: trebuie să ne cunoaștem.
Ce îți place să faci?
Dacă te apropii de ceea ce îți place,
vei afla cine ești cu adevărat,
iar asta se extinde.
Pentru mine a fost foarte ușor.
Am jucat ca actor profesionist la 12 ani.
Piesa se numea „Saint Joan”, de George Bernard Shaw,
la Teatrul McCarter,
și — bum! — m-am îndrăgostit.
Lumea mea se extinsese.
Iar această profesie — am aproape 50 de ani —
această profesie nu a încetat să mă răsplătească la rândul ei,
mai mult și mai mult,
cel mai mult, în mod ciudat,
prin personajele pe care le-am jucat.
Am jucat polițiști, am jucat infractori,
am jucat preoți, am jucat păcătoși,
iar magia e că, făcând asta mai bine de 30 de ani din viață,
începi să vezi că propriile experiențe,
eu, Ethan, nu sunt atât de unic
pe cât credeam.
Am atât de multe în comun cu toți acești oameni.
Și ei au ceva în comun cu mine.
Începi să înțelegi cât de conectați suntem cu toții.
Străbunica mea, Della Hall Walker Green,
pe patul de moarte, în spital,
a scris o mică biografie
care avea vreo 36 de pagini,
din care a folosit vreo cinci pagini
ca să povestească cum a făcut costumele pentru o piesă de teatru.
Despre primul ei soț a scris doar un paragraf.
Cultivarea bumbacului, lucru făcut timp de 50 de ani, era doar menționat.
Cinci pagini dedicate creării acestor costume.
Mama mi-a dat o cuvertură pe care o făcuse ea
și se poate simți asta.
Ea se exprima în acest fel
și asta are o putere adevărată.
Îmi amintesc când am fost cu fratele meu vitreg să vedem „Top Gun”,
când a apărut.
Îmi amintesc că ieșeam din mall, era caniculă.
M-am uitat la el
și amândoi am știut că acel film era ca un semn de la Dumnezeu.
Știți?
Dar în moduri total diferite.
Eu voiam să fiu actor.
Trebuia să fac ceva ce îi făcea pe ceilalți să simtă.
Am vrut să fac asta.
Iar el voia să intre în armată.
Asta făceam mereu, ne jucam de-a FBI, de-a soldații,
de-a cavalerii, eu făceam pe spadasinul
și el construia o arbaletă
cu care puteai trage cu săgeți în copaci.
Așa că a intrat în armată.
Tocmai s-a pensionat cu grad de colonel de la Beretele Verzi.
E veteran de război, cu multe decorații din Afganistan și Irak.
Acum are o tabără de navigație pentru copiii soldaților căzuți.
Și-a oferit viața pasiunii sale.
Creativitatea lui era abilitatea de a conduce,
a-i conduce pe alții,
curajul său era să ajute lumea.
Pentru asta a simțit o chemare,
iar asta l-a răsplătit.
Știm asta — viețile noastre sunt scurte
și modul cum le petrecem —
le petrecem făcând ce e important pentru noi?
Majoritatea nu.
E greu.
Puterea obișnuinței e foarte mare,
asta îi face pe copii atât de creativi,
pentru că ei nu au obiceiuri
și nu le pasă dacă sunt talentați sau nu.
Nu construiesc castele de nisip gândindu-se:
„Cred că voi fi un foarte bun constructor de castele de nisip.”
Pur și simplu se aruncă în orice le pui în față,
dans, pictură,
să construiască ceva:
orice oportunitate ar avea,
încearcă să te impresioneze cu personalitatea lor.
E foarte frumos.
Mai e un lucru ce mă îngrijorează când e vorba de creativitate,
că poate părea că e ceva drăguț,
ceva vesel, ceva plăcut.
Nu este.
E vitală.
Așa ne vindecăm unii pe alții.
Cântându-ne melodia,
spunându-ne povestea,
invitându-te să spui:
„Hei, ascultă-mă și te voi asculta și eu”,
începem un dialog.
Iar când facem asta, începe vindecarea,
ne părăsim propriile colțuri
și începem să observăm umanitatea fiecăruia dintre noi.
Începem să o exprimăm.
Iar când facem asta, încep să se întâmple lucruri bune.
Deci, dacă vreți să ajutați comunitatea, dacă vreți să vă ajutați familia,
pe prieteni,
trebuie să vă exprimați pe voi înșivă.
Iar pentru asta, trebuie să vă cunoașteți.
E chiar foarte ușor.
Trebuie doar să vă urmați dragostea.
Nu există niciun drum.
Nu există niciun drum până când nu ești deja pe el
și trebuie să fii dispus să faci pe prostul.
Așa că nu citi cartea pe care trebuie să o citești,
citește cartea pe care vrei să o citești.
Nu asculta muzica care îți plăcea.
Ascultă și muzică nouă.
Vorbește cu cineva cu care nu vorbești de obicei.
Vă garantez, dacă faceți asta,
vă veți simți ridicol.
Dar asta e idea.
Fă pe prostul.
(Cântă la chitară)
♪ Aș vrea să merg la Austin, dar aș vrea să stau și-acasă ♪
♪ Invită-i pe prieteni la noi, dar să fim numai noi doi ♪
♪ Iubește riscul ♪
♪ Dar ai grijă ♪
♪ Aș vrea respectul tuturor când fac pe prostul ♪
Trebalo bi da govorim o kreativnosti.
Znate, mnogo ljudi se plaši
slobode da budu kreativni.
I ne bez razloga.
Svi pomalo sumnjamo u svoj talenat.
Sećam se priče na koju sam naišao sa svojih dvadesetak godina
i koja mi je mnogo značila.
Alen Ginsberg me je opčinio,
i čitao sam njegovu poeziju,
i čitao - davao je mnogo intervjua -
i jednom prilikom, Vilijam F. Bakli je imao televizijski program
koji se zvao "Linija vatre"
i u kojem je Ginsberg učestvovao pevajući Hare Krišna
dok je svirao na harmonijumu.
Vratio se u Njujork svojim prijateljima intelektualcima,
a oni su mu svi rekli,
"Zar ne znaš da svi misle da si idiot,
smeje ti se cela država?"
A on je rekao, "To mi je posao.
Ja sam pesnik i izigravaću budalu.
Većina ljudi mora da radi po ceo dan,
vrate se kući i svađaju sa svojim supružnicima,
jedu i uključe stari televizor,
a neko pokuša da im nešto proda,
a ja sam sve to otkačio.
Otišao sam i pevao o Krišni,
i sada oni sede u krevetu i pitaju "Ko je ovaj glupi pesnik?"
I ne mogu da zaspu, je l' tako?"
A to jeste njegov posao kao pesnika.
Ovo smatram veoma oslobađajućim,
jer mislim da većina nas zaista želi da ponudi svetu
nešto kvalitietno,
nešto što će svet smatrati dobrim ili važnim.
A tu leži prepreka,
jer ne odlučujemo mi o tome da li je ono što radimo dobro,
a ako nas je istorija ičemu naučila,
to je da je svet izuzetno nepostojan kritičar.
Zar ne?
Onda se morate zapitati:
Da li mislite da je ljudska kreativnost važna?
Pa, hmm.
Većina ljudi ne provodi mnogo vremena razmišljajući o poeziji. Je l' tako?
Moraju da žive,
i ne bave se poezijom Alena Ginzberga
ili nekom drugom,
dok im ne umre otac,
odu na sahranu,
izgubite dete,
neko vam slomi srce, prestanu da vas vole,
i odjednom,
očajnički tražite smisao svog života,
i, da li se iko ikada osećao ovako loše?
Kako su se oni izvukli iz ovoga?
Ili obrnuto - nešto veličanstveno.
Upoznate nekoga i srce vam eksplodira.
Volite toliko da niste u stanju da mislite kako treba.
Znate već, vrti vam se.
"Da li se neko osećao ovako ranije? Šta mi se dešava?"
I tada umetnost više nije luksuz, već životna hrana.
Treba nam.
OK. Pa, šta je to?
Ljudska kreativnost je manifestacija prirode u nama.
Posmatramo, recimo,
auroru borealis. Da?
Glumio sam u filmu "Beli očnjak", kao klinac,
i snimali smo na Aljasci,
izašli smo napolje noću
a nebo paraju ljubičasta i roze i bela,
i to je najlepša stvar koju sam ikada video.
Izgledalo je kao da se nebo igra.
Predivno.
Gledate suton u Grand kanjonu.
Prelepo.
Znamo da je prelepo.
Ali zaljubljivanje?
Vaša ljubav je prilično lepa.
Imam četvoro dece.
Posmatranje njihove igre?
Gledam ih dok se pretvaraju da su leptiri
ili samo trče po kući i ne rade ništa.
To je tako lepo.
I verujem da smo ovde na ovoj zvezdi u svemiru
da pokušamo da pomognemo jedni drugima. Zar ne?
A prvo treba da preživimo,
a onda i da se razvijamo.
Da se razvijamo, da izrazimo sebe,
da, pa, upravo tu je smetnja: moramo da poznajemo sebe.
Šta volite?
A ako otkrijete šta volite,
otkrićete i ko ste,
i tako idete sve dalje.
Meni je bilo stvarno lako.
Prvi put sam profesionalno nastupao sa dvanaest godina.
Igrao sam u komadu "Sveta Džoan" od Džordža Bernarda Šoa
U MekKarter pozorištu,
i - bum! - zaljubio sam se.
Moj svet se proširio.
A ta profesija - imam skoro 50 sada -
nikada nije prestala da mi uzvraća,
i uzvraća mi sve više,
uglavnom, što je čudno,
kroz likove koje sam glumio.
Glumio sam policajce, kriminalce,
sveštenike, grešnike,
a magija ovoga u životu, više od 30 godina se bavim time,
je da počnete da uviđate, da moja iskustva,
moja, Itanova, nisu ni približno tako jedinstvena,
kao što sam mislio.
Imam toliko zajedničkog sa svim tim ljudima.
A i oni sa mnom.
Počnete da uviđate koliko smo svi povezani.
Moja prabaka, Dela Hol Voker Grin,
je na svojoj samrtnoj postelji,
napisala malu biografiju u bolnici,
i bila je svega 36 strana duga,
a od toga je na pet stranica
opisivala kako je jednom izrađivala kostime za pozorišni komad.
Prvom mužu je dodelila, pa, jedan pasus.
Samo je pomenula uzgoj pamuka čime se, inače, bavila 50 godina.
Pet stranica o izradi ovih kostima.
Mama mi je dala jedan od prekrivača koje je sašila,
i možete osetiti.
Izražavala je sebe,
a to predstavlja pravu moć.
Sećam se kada smo moj polubrat i ja otišli da gledamo "Top Gan",
neke godine kada se pojavio.
I sećam se, bilo je vrelo, kada smo izašli iz tržnog centra,
samo sam ga pogledao,
i obojica smo osetili taj film kao poruku sa neba.
Znate? Samo tako...
Ali potpuno drugačije.
Ja sam želeo da budem glumac.
Bio sam, u fazonu, moram da nateram ljude da osećaju.
Samo želim da budem deo toga.
A on je želeo da postane vojnik.
Igrali smo se samo agenata FBI-a, vojnika,
vitezova, znate već, a ja bih, kao, pozirao držeći mač,
a on bi napravio samostrel
kojim si mogao da gađaš drvo.
I, on postane vojnik.
Pa, penzionisao se kao pukovnik u Zelenim beretkama.
Više puta odlikovan, ratni veteran Avganistana i Iraka.
Sada radi sa decom palih vojnika u kampu za jedrenje.
Posvetio je svoj život strasti.
Njegova kreativnost je bila vođstvo,
predvođenje drugih,
hrabrost, da pomogne drugom.
Osećao se pozvanim da to radi,
i to mu se vratilo.
Znamo ovo - naš životni vek je tako kratak,
i kako ga provedemo -
da li ga iskoristimo radeći nešto što nam je važno?
Većina nas ne.
Mislim, teško je.
Moć navike je tako jaka,
i to čini decu tako čarobno kreativnom,
jer ona nemaju navike,
i ne mare da li su dobra u nečemu ili ne, zar ne?
Ne grade peščani dvorac razmišljajući,
"Mislim da ću biti zaista dobar graditelj peščanih dvoraca."
Samo se bace na bilo koji projekat koji postavite pred njih -
plesanje, slikanje,
pravljenje nečega:
koriste svaku priliku,
da bi vas zadivili svojom individualnošću.
To je predivno.
Ponekada me brine, kada govorite o kreativnosti,
kao o nečemu finom,
razumete, ili toplom, ili nečemu prijatnom.
E, pa, nije.
Ona je vitalna.
Ona je sredstvo kojim isceljujemo jedni druge.
U pevanju pesama,
u kazivanju priča,
u pozivu da kažeš,
"Hej, slušaj me, i ja ću slušati tebe."
Tako započinjemo dijalog.
A kada to učinite, počinje isceljenje,
i izlazimo iz svojih ćoškova,
i međusobno postajemo svedoci obične ljudskosti.
I počinjemo da je iskazujemo.
A kada to radimo, dešavaju se zaista dobre stvari.
Pa, ako želite da pomognete svojoj zajednici, ili porodici,
svojim prijateljima,
morate da izrazite sebe.
A da biste se izrazili, morate da poznajete sebe.
To je, u stvari, super lako.
Samo morate da sledite svoju ljubav.
Ne postoji staza.
Staza ne postoji dok vi ne zakoračite njome,
i morate biti voljni da izigravate budalu.
Zato ne čitajte knjigu koju bi trebalo da pročitate,
čitajte knjigu koju želite da čitate.
Ne slušajte muziku koju ste nekada voleli.
Slušajte ponekad i nešto novo.
Porazgovarajte, povremeno, i sa nekim sa kim obično ne razgovarate.
Garantujem vam, ako to učinite,
osećaćete se budalasto.
U tome je suština.
Izigravajte budalu.
(Svira gitaru)
(Peva) Želim da odem u Ostin, a želim i da ostanem kod kuće.
Pozovem prijatelje, ali i da ostanem sam.
Živim opasno.
Budem kul.
I da me svi poštuju što izigravam ludu.
Bugün yaratıcılık hakkında biraz konuşmayı umuyordum.
Birçok insan yaratıcı olmak adına
kendilerine izin vermek için çok mücadele ediyor.
Makul derecede böyleler.
Hepimiz kendi yeteneklerimizden biraz şüphe duyarız.
20'li yaşlarımın başlarında denk geldiğim
ve benim için bir şekilde çok anlamlı olan bir hikâye hatırlıyorum.
Allen Ginsberg'den çok hoşlanıyordum,
onun şiirlerini okuyordum,
çok okuyordum -- çok röportaj veriyordu --
ve bir kez de William F. Buckley'in
"Firing Line" adındaki televizyon programına Ginsberg çıkmıştı
ve orada mızıka çalıp
bir Hare Krishna şarkısı söylemişti.
Sonra New York'taki tüm entelektüel arkadaşlarına geri döndü
ve o arkadaşları ona şöyle dedi:
"Herkesin senin aptal olduğunu düşündüğünü
ve bütün ülkenin seninle dalga geçtiğini bilmiyor musun?"
O şöyle dedi: "Bu benim işim,
ben bir şairim ve aptalmış gibi yapacağım.
Çoğu insan bütün gün işe gitmek zorunda
ve eve gelip eşleriyle kavga ediyorlar,
sonra yemek yiyorlar ve eski televizyonu açıyorlar
ve bazı insanlar onlara bir şeyler satmak istiyor
ve bunların hepsini berbat ettim.
Devam edip Krishna şarkısı söyledim
ve onlar şimdi yatakta oturup şöyle diyorlar:
"Kim bu aptal şair?
Sonra da uyuyamıyorlar, değil mi?
Bu, şairin işi
ve ben de bunu çok özgürleştirici buluyorum
çünkü bence çoğumuz,
dünyaya kaliteli bir şeyler vermeyi çok istiyoruz,
dünyanın iyi veya önemli olarak addettiği şeyler bunlar.
Bu, gerçek bir düşman
çünkü yaptığımızın iyi olup olmadığı bize bağlı değil
ve tarih bize bir şey öğrettiyse
o da şu ki dünya, son derece güvenilmez bir eleştirmen.
Kendinize şunu sormalısınız:
İnsanın yaratıcılığının önemli olduğunu düşünüyor musunuz?
Çoğu insan şiir üzerine düşünmek için çok fazla zaman harcamıyor, değil mi?
Yaşayacakları bir hayatları var
ve Allen Ginsberg'ün ya da başkalarının şiirleriyle
o kadar da çok ilgilenmiyorlar,
babaları öldüğünde cenazeye gidene dek
ya da çocuklarını kaybedince,
birisi sizin kalbinizi kırdığında ve sizi artık sevmediğinde
birdenbire yaşamdan bir anlam çıkarmada umutsuz oluyorsunuz
ve "hiç kimse hayatında hiç böylesine kötü hissetti mi?
Bu kara bulutlardan nasıl çıkabildiler?" diye soruyorsunuz.
Ya da tam tersini -- harika bir şey yaşıyorsunuz.
Biriyle tanışınca sanki kalbiniz patlıyor.
Onları o kadar çok seviyorsunuz ki kafanız bulanıyor.
Başınız dönüyor.
"Daha önce hiç kimse böyle hissetti mi? Bana neler oluyor?" diyorsunuz.
İşte bu, sanat bir lüks değil bir gereklilik olduğunda gerçekleşir.
Buna ihtiyacımız var.
Pekâlâ, bu nedir?
İnsanın yaratıcılığı, içimizdeki doğanın dışa vurumu.
Şuraya bakıyoruz,
kuzey ışıklarına bakıyoruz, değil mi?
Çocukken "Beyaz Diş" filminde oynamıştım,
film Alaska'da çekilmişti
ve gece dışarı çıktığımda
gökyüzü mor, pembe ve beyaz ışıklarla dalgalanıyordu
ve bu gördüğüm en güzel şeydi.
Gökyüzü sanki oyun oynuyor gibiydi.
Çok güzeldi.
Gün batımında Büyük Kanyon'a gidin.
Orası da çok güzel.
Güzel olduğunu biliyoruz.
Peki ya aşık olmak?
Sevdiğiniz çok güzel.
Benim dört çocuğum var.
Onları oynarken izlemek
ya da kelebekmiş gibi yapıp evin etrafında koşturmalarını
ve herhangi bir şey yapmalarını izlemek çok güzel.
İnanıyorum ki uzayda bu yıldızın içinde
birbirimize yardım etmeye çalışmak için varız, değil mi?
İlk olarak hayatta kalmak zorundayız,
sonra da gelişmeliyiz.
Gelişirken kendimizi ifade etmeliyiz.
Sıkıntı şu ki, kendimizi tanımak zorundayız.
Neyi seviyorsunuz?
Eğer sevdiğinize yaklaşırsanız
kim olduğunuz su yüzüne çıkar ve gelişir.
Benim için bu çok kolaydı.
İlk profesyonel tiyatro oyununa 12 yaşındayken çıktım.
George Bernard Shaw'ın "Saint Joan" adlı bir oyunuydu
ve McCarter tiyatrosundaydı.
Sonra güm! Aşık oldum.
Dünyam genişledi.
Bu meslek -- şu an neredeyse 50 yaşındayım --
bu meslek bana karşılık vermeyi hiç bırakmadı
ve bana daha da çok karşılık verdi,
tuhaftır ki bu çoğunlukla oynadığım karakterler yoluyla oldu.
Polisi oynadım, suçluyu oynadım,
papazı oynadım, günahkârı oynadım
ve 30 yıl boyunca bu işi yapmakta ve bunun yaşam boyu sürmesindeki sihir,
benim, Ethan'ın deneyimlerini görmeye başlıyorsunuz
ve ben sandığım kadar eşsiz biri değilim.
Bu insanların hepsiyle ortak bir yanım var
ve onların da benimle ortak yanları var.
Hepimizin nasıl birbirimize bağlı olduğunu anlamaya başlıyorsunuz.
Büyükannem Della Hall Walker Green ölüm döşeğindeyken
kısa bir yaşam öyküsünü hastanede yazdı
ve sadece 36 sayfaydı,
bunun yaklaşık beş sayfasını
bir oyun için bir kez kostüm yaptığını yazmakla harcamıştı.
İlk eşiyle ilgili olanlar bir paragraftı.
50 yıl boyunca yaptığı pamuk çiftçiliğinden bahsetmişti.
Kostümlerle ilgili beş sayfa yazmıştı.
Bakıyorum da -- annem, yaptığı yatak örtülerinden birini bana bıraktı,
siz de onu hissedebilirsiniz.
O kendini ifade ediyordu
ve gerçek olan bir gücü vardı.
Üvey erkek kardeşimle birlikte
Top Gun filmini izlemeye gittiğimizi hatırlıyorum,
hangi yıl çıkmıştı bilmiyorum.
Alışveriş merkezinden çıktığımızı da hatırlıyorum, hava aşırı sıcaktı,
ona baktım, ikimiz de filmin Tanrı'dan bir çağrı olduğunu hissetmiştik.
Öyle bir şeydi ki,
çok farklıydı.
Aktör olmak istemiştim.
İnsanları hislendiren bir şeyler yapmalıydım,
bunun bir parçası olmak istiyordum.
Üvey kardeşim de asker olmak istiyordu.
Tek yaptığımız polisçilik, askercilik oynamak,
şövalye olup kılıç sallamaktı.
Kardeşim, oku ağaca saplanabilen,
çalışan bir yaylı tüfek yapacaktı.
Sonunda asker oldu.
ABD Ordusu Özel Harekât Kuvvetleri'nden albay olarak emekli oldu.
Çok arma sahibi oldu ve Afganistan ile Irak'ta savaşıp emekli oldu.
Şu sıralar, şehit askerlerin çocuklarına bir yelken kampında öğretmenlik yapıyor.
Hayatını tutkusuna verdi.
Onun yaratıcılığı liderlikti,
diğer insanlara cesaretiyle liderlik ve yardım etmekti.
Bu onun çağrıldığını hissettiği bir şeydi
ve bu, ona geri döndü.
Şunu biliyoruz ki hayatımız
ve onu nasıl harcadığımız çok kısa bir süreyi kapsıyor --
hayatımızı bizim için önemli olan şeylerle mi harcıyoruz?
Çoğumuz böyle yapmıyoruz.
Bunu yapmak zor.
Alışkanlığın çekimi muazzam
ve çocukları çok yaratıcı yapan da bu.
Bu yüzden onların hiç alışkanlıkları yok
ve iyi ya da kötü olduklarıyla ilgilenmiyorlar, değil mi?
Kumdan kale yapınca şöyle demiyorlar:
"Bence ben çok iyi bir kumdan kale inşaatçısı olacağım."
Onlara verdiğiniz her projeye sadece kendilerini veriyorlar --
dans etmek, resim yapmak,
bir şeyler inşa etmek.
Ellerindeki her fırsatı
bireysellikleriyle sizi etkilemek için kullanmaya çabalıyorlar.
Bu çok güzel bir şey.
Yaratıcılık hakkında ne zaman konuşulsa beni bazen endişelendiren bir şey bu.
Çünkü hoş olduğuna dair bir his olabilir
ya da sıcak ve zevkli bir şey olabilir.
Fakat öyle değil.
Bu hayati bir şey.
Bu birbirimizi iyileştirme biçimimiz.
Şarkımızı söylerken,
hikâyemizi anlatırken,
sizi anlatmaya davet ederken
"Hey, beni dinleyin, ben de sizi dinleyeceğim,"
bir diyalog kuruyoruz.
Siz bunu yaptığınızda iyileşme oluşur,
köşelerimizden çıkarız
ve birbirimizin ortak insanlığına şahitlik etmeye başlarız.
Bunu ortaya koymaya başlarız
ve bunu yaptığımızda çok güzel şeyler olur.
Yani, topluluğunuza, ailenize
ve arkadaşlarınıza yardım etmek istiyorsanız
kendinizi ifade etmek zorundasınız
ve kendinizi ifade etmek için de kendinizi tanımak zorundasınız.
Aslında bu çok kolay bir şey.
Sadece sevdiğiniz şeyi takip etmek zorundasınız.
Bir yol yok.
Siz yürümedikçe bir yol yok
ve aptalmış gibi yapmaya gönüllü olmak zorundasınız.
Okumanız gereken kitabı okumayın,
istediğiniz kitabı okuyun.
Eskiden sevdiğiniz müzikleri dinlemeyin.
Yeni müzikler dinlemeye biraz zaman ayırın.
Normalde konuşmadığınız birisiyle konuşmaya biraz zaman ayırın.
Bunu yaparsanız
sizi temin ederim kendinizi aptal hissedeceksiniz.
İşte mesele bu!
Aptalmış gibi yapın.
(Gitar çalıyor)
(Söylüyor) Austin'e gitmek istiyorum, evde kalmak istiyorum.
Arkadaşlarımızı davet edelim ama yine yalnız olalım.
Tehlike içinde yaşayalım.
Sakin kalalım.
Aptal olduğum için herkesin bana saygı göstermesini sağlayalım.
Сьогодні я хочу трохи поговорити про креативність.
Знаєте, багатьом дійсно важко
дозволити собі бути творчими.
І на це є причина.
Ми всі трохи сумніваємось у власних талантах.
Пам'ятаю історію, яка трапилась, коли мені було трохи за двадцять,
вона багато що мені розкрила.
Я захопився Алленом Ґінзбергом,
зачитувався його поезією,
тож читав я собі (а в нього було чимало інтерв'ю)
і одного разу наткнувся на телепрограму Вільяма Баклі,
під назвою "Лінія вогню",
туди завітав Ґінзберг та заспівав мантру "Харе-Крішна",
акомпануючи собі на фісгармонії.
Коли він повернувся до своїх друзів, Нью-Йоркської інтелігенції,
вони сказали йому:
"Хіба ти не знаєш, що кожен вважає тебе ідіотом,
ціла країна сміється з тебе?"
Він відповів: "Це моя робота.
Я поет, і я буду виставляти себе дурнем.
Більшість людей цілими днями на роботі,
вони приходять додому, сваряться зі своїми половинками,
їдять, потім вмикають зомбоящик,
де хтось намагається їм щось всунути,
а я просто все зіпсував.
Я пішов далі і заспівав про Крішну,
тепер вони сидять на ліжку і думають: "Хто ж цей дурнуватий поет?"
Вони не можуть заснути, хіба ні?"
Це його робота як поета.
Мене це надихнуло,
бо, думаю, кожному хочеться запропонувати світові
щось якісне,
щось, що видасться світові гарним або важливим.
Тут криється загроза,
адже не нам вирішувати, чи є від нас користь,
якщо історія і навчила нас чогось,
так це того, що світ — надзвичайно ненадійний критик.
Хіба ні?
Тож вам слід спитати себе:
як ви вважаєте, чи творчість людини має якесь значення?
Що ж, гм.
Більшість не проводить свій час у роздумах над поезією. Чи не так?
У них є своє життя,
і вірші Аллена Ґінзберга чи будь-кого іншого
не сильно їх цікавлять,
доки не помирає їх батько,
доки вони не підуть на похорони,
хтось втратить дитину,
хтось розбив серце і вже не любить як раніш —
і раптово
ви починаєте відчайдушно шукати сенс поза власним життям:
"Чи хтось раніше відчував таке?
Як вийти з цього чорного туману?"
Або навпаки — щось прекрасне.
Ви когось зустріли, ваше серце шалено калатає.
Вам хтось так подобається, що ви не помічаєте нікого.
Ви просто запаморочені:
"Чи хтось раніше відчував таке? Що зі мною відбувається?"
Саме тоді мистецтво із розкоші стає необхідністю.
Воно потрібне.
Гаразд. А що з того?
Людська творчість — це прояв нашої природи.
Ми дивимось на ... от...
полярне сяйво. Чи не так?
Я знімався у фільмі "Біле ікло", коли був дитиною,
зйомки йшли на Алясці,
і коли ти виходиш вночі,
небо ніби обсипане пурпуровим, рожевим та білим —
найпрекрасніше, що я будь-коли бачив.
Дійсно, виглядало так, ніби на небі грає музика.
Прекрасно.
Чи захід сонця у Великому каньйоні.
Це прекрасно.
Ми знаємо, що це прекрасно.
А коли ми закохуємось?
Кохання дуже гарне.
У мене четверо дітей.
Дивитися, як вони грають?
Дивитися, як вони прикидаються метеликами,
чи бігають навколо будинку, чи ще чимось займаються —
це так прекрасно.
Я вірю, що ми всі знаходимося на цій зірці в космосі,
щоб спробувати допомогти одне одному. Чи не так?
Спершу забезпечити собі виживання,
а потім процвітання.
А щоб процвітати, щоб виразити себе,
гаразд, ось тут заковика: ми маємо знати себе.
Що вам подобається?
Якщо ви підете назустріч своїм вподобанням,
відкриєте себе для себе,
ви зростатимете.
Для мене це було дійсно легко.
Я вперше виступив на професійній сцені, коли мені було 12 років.
Я грав у п'єсі Бернарда Шоу "Свята Іоанна"
в театрі Маккартера,
і бум! — я закохався.
Мій світ став більшим.
І ця професія — мені майже 50 —
ця професія завжди давала мені віддачу,
вона дає мені все більше і більше,
і, як не дивно, у більшості випадків
це відбувається через зіграних мною персонажів.
Я грав копів, я грав злочинців,
я грав священиків, я грав грішників,
і протягом усього життя, понад тридцять років моєї роботи, магія була в тому,
що починаєш бачити: весь мій досвід,
який я, Ітан, пережив, не такий вже й унікальний,
як я собі думав.
У мене стільки спільного з цими людьми.
І у них є дещо спільне зі мною.
Починаєш помічати, наскільки ми всі поєднані.
Моя прапрабабуся, Делла Хол Вокер Грін,
на смертному ложі в лікарні
написала невеличку автобіографію,
вона вклалась лишень у 36 сторінок,
і приблизно п'ять сторінок
вони присвятила своїй роботі над костюмами для п'єси.
Її перший чоловік зайняв, ну, десь абзац.
А вирощування бавовни, яким вона займалась 50 років, згадувалось лише раз.
П'ять сторінок на роботу над костюмами.
І я бачив — мама дала мені один кілт, пошитий прапрабабцею,
це можна відчути.
Вона виражала себе,
це мало силу, воно було справжнім.
Пам'ятаю, як ходив зі зведеним братом на "Найкращий стрілець" ["Top Gun"],
не пам'ятаю вже якого року.
Пам'ятаю, як ми вийшли з торгового центру, і мене ніби осяяло,
я поглянув на нього,
і ми обидва відчули, що це кіно — ніби заклик від Бога.
Знаєте? Просто...
Але для кожного по-різному.
Для мене - заклик бути актором.
Я відчував, що маю зробити так, щоб на людей напливали почуття.
Я хотів бути частиною цього.
А він хотів бути військовим.
Ми те й робили, що грали в ФБР, військових,
грали в лицарів, знаєте, я ставав у позу зі своїм мечем,
а він конструював арбалет,
з якого можна було поцілити в дерево.
Тож він став військовим.
Що ж, тепер він вийшов на пенсію полковником "зелених беретів".
Він ветеран бойових дій у Афганістані та Іраку.
Тепер він тренер у вітрильному таборі для дітей загиблих солдатів.
Він присвятив все життя своїй пристрасті.
Його творчість була у лідерстві:
вести за собою інших,
хоробро допомагати іншим.
Він відчував до цього поклик,
і це мало віддачу.
Ми знаємо — наше життя коротке,
та як ми його проводимо —
чи витрачаємо ми своє життя на щось, що для нас важливе?
Більшість — ні.
Я хочу сказати, це важко.
Сила звички надзвичайно велика,
і саме через це діти видаються навдивовижу творчими,
бо у них немає жодних звичок,
їм все одно, гарно їм щось вдається, чи ні, правда ж?
Будуючи замок з піску, вони не кажуть собі:
"Думаю, що стану гарним будівником замків із піску."
Вони просто занурюються в будь-яке заняття:
танцювати, малювати,
щось будувати.
Вони використовують будь-яку можливість,
щоб показати власну індивідуальність.
Це так прекрасно!
Але це мене непокоїть, адже, коли йдеться про творчість,
іноді у людей виникає враження, що це просто гарно,
ніби тепло, яке дарує задоволення.
Одначе це не так.
Це життєво необхідне.
Це дає нам засіб зцілювати одне одного.
Співаючи пісню,
розповідаючи історію,
запропонувавши комусь:
"Агов, послухайте мене, і я послухаю вас,"
ми розпочинаємо діалог.
І коли ми це робимо, починається зцілення,
ми виходимо зі своїх кутків
і починаємо помічати нашу спільну людську природу.
Ми починаємо її захищати.
І коли нам це вдається, то результати справді чудові.
Тож, якщо хочете допомогти суспільству, якщо хочете допомогти своїй сім'ї,
якщо хочете допомогти друзям,
вам слід виразити себе.
А щоб виразити себе, ви маєте себе знати.
Власне, це дуже легко.
Просто потрібно слідувати за своєю любов'ю.
Тут немає стежки.
Стежка не з'явиться, доки не ступите на неї,
і не слід соромитись клеїти з себе дурня.
Не читайте книг, які ви повинні прочитати,
читайте ті книги, які хочете читати.
Не слухайте музику, яку звикли слухати.
Знайдіть час і послухайте щось нове.
Знайдіть час поговорити з кимось, з ким зазвичай не розмовляєте.
Гарантую, якщо ви це зробите,
відчуєте себе дурнем.
Ось в чому суть.
Клейте дурня.
(Грає на гітарі)
(Співає) Я хочу повернутися до Остіна і лишитися вдома.
Запрошувати друзів, та все одно бути самотнім.
Живи для небезпеки.
Не веди і бровою.
Нехай кожен поважає мене за те, що я дурень.
我希望今天可以谈谈创意。
很多人真的很吝于 给自己机会
发挥创意。
这情有可原。
我们多多少少都会 怀疑自己的才华。
记得在我二十岁出头时 偶然发现了一个故事，
对当时的我意义重大。
我当时很迷艾伦·金斯伯格 （Allen Ginsberg），
正在读他的诗作，
我正在读—— 他参与了许多访谈——
那时候，小威廉· F ·巴克利 有个电视节目
叫《射击线》。
金斯伯格在那个节目中 一边吹着口琴，
一边吟唱着奎师那 （Hare Krishn）的颂歌。
回到纽约后，
身旁的知识分子朋友 全都告诉他：
“你知不知道大家都觉得 你看起来像个白痴？
全国的人都在嘲笑你。”
他说：“那是我的工作。
我是诗人，我要扮演傻子。
大部分的人整天都在工作，
他们回到家，和另一半吵架，
吃东西，打开老旧的电视机，
电视上有人试着推销东西给他们，
而我把那些都扰乱了。
我在节目上吟唱奎师那颂歌，
他们则坐在床上，说： ‘那个傻了吧唧的诗人是谁？’
然后就无法入睡了，对吧？”
那就是他身为诗人的工作。
这个故事让我感到了解脱，
因为我认为大部分人都希望
提供给世界高质量的东西，
世人认为不错或重要的东西。
那真的是大敌，
因为我们所作所为的好与坏 并非由我们来决定；
如果我们从历史中学到了点什么，
那就是，世人的批评极不可靠，
对吧？
所以，你得自问：
人类的创造力有意义吗？
怎么说呢，
大部分的人不会花很多时间 去思考诗歌创作，对吧？
他们要过日子，
没有那么关心艾伦·金斯伯格
或任何人的诗作，
直到他们的父亲过世，
要出席葬礼，
或者你失去了自己的孩子，
或者你心碎了， 别人不爱你了，
于是突然间，
你拼命想在 这样的人生中理出头绪：
“曾经有人感觉这么糟糕吗？
他们是怎么走出阴霾的？”
或者反过来，很棒的事情发生了。
你遇到某人，心花怒放。
你深爱着他们， 甚至被蒙蔽了双眼。
你被爱冲昏了头：
“以前有人有这种感觉吗？ 我这是怎么了？”
此时，艺术就不再是奢侈品， 而是一种食粮，
我们需要它。
好的，那它究竟是什么呢？
人类的创意就是大自然 在我们体内呈现出来的形式。
当我们看到，比如说——
北极光，对吧？
我年轻时候出演过 电影《雪地黄金犬》，
拍摄地在阿拉斯加，
我们晚上走到外面，
天空荡漾着紫色、 粉红色、白色的涟漪，
那是我见过最美丽的东西。
仿佛天空在刷什么小把戏，
美极了。
日落时分的大峡谷，
也非常美。
我们知道那些都很美。
但堕入爱河呢？
你的爱人相当美。
我有四个孩子。
看他们玩耍，
看他们假扮成蝴蝶，
或在房子旁跑来跑去， 做各种各样的事，
那画面真的很美。
我相信我们存在于 太空中的这颗行星上，
是要来帮助彼此的，对吧？
首先，我们要生存，
接着我们要茁壮成长。
茁壮成长， 是为了去表达我们自己。
那么问题来了： 我们需要了解自己。
你喜爱什么？
如果你能接近你所爱的，
便能揭示出 “你是谁”，
然后再扩展出去。
对我来说，这非常容易。
我十二岁时就第一次 参与职业戏剧演出，
出演的戏剧是 萧伯纳的《圣女贞德》，
地点在麦卡特剧院，
然后，砰！我“恋爱”了。
我的世界瞬间开阔起来。
那份职业—— 我现在快五十岁了——
那份职业从未曾 停止回馈给我，
且回馈得越来越多，
奇怪的是，
大部分都是透过 我演出的角色来回馈的。
我演过警察，演过罪犯，
我演过牧师，演过罪人。
这一生，这三十多年的魔法，
在于你会开始了解，
我的经历，我，伊森，
并没有我想象的那么独特。
我和这些角色有很多共同点，
他们都和我有某些共同点。
于是你会开始意识到， 我们彼此的连结多么紧密。
我的曾祖母，戴拉·霍尔·沃克·葛林 （Della Hall Walker Green），
临终前
在医院中写下了一本小自传，
长度大概只有三十六页，
她花了大约五页描写
有次她为一出戏剧 制作戏服的经历。
她首任丈夫只占了 一个段落的篇幅而已，
她种棉花种了五十年， 也只是稍微提到而已，
却有整整五页内容 是关于制作戏服。
而当我看到——我妈妈给了我 一条曾祖母做的被子，
能感觉得到，
她在表达自己，
其中蕴含着一种真实的力量。
我记得和我的继兄/弟 在《捍卫战士》上映的那一年
去电影院看这部电影，
我记得我们走出购物中心， 外面非常热，
我看着他，
我们都觉得那部电影 就像是神的召唤——
怎么形容呢，应该说
我们的感受其实截然不同。
我想要成为演员，
想要创造让人有共鸣的东西，
我就是想要参与。
而他想从军。
我们那时玩的就是扮演 联邦调查局、军人、骑士，
我拿着剑摆姿势，
而他打造了能用的十字弓，
朝树木射箭。
所以，他入伍了。
他才刚以上校的身分 从特种部队退役，
是个得过许多勋章的退伍军人， 参与过阿富汗和伊拉克的实战，
现在执教于为阵亡将士子弟 所办的航海营。
他的一生都在追随他的热情。
他的创造力是领导能力，
领导他人，
以他的勇气去帮助他人。
他觉得那是他的天职，
这份工作也回馈了他。
我们都知道，人生很短，
我们要如何利用好这短暂的人生？
我们有把时间花在 对我们来说最重要的地方吗？
大部分人并没有。
我的意思是，那很难。
习惯的拉力非常大，
那就是为什么孩子相当有创造力，
因为他们尚未建立任何习惯，
他们也不在意自己做得好不好。
他们在堆沙堡时并不会说：
“我认为我将来会成为 很棒的沙堡建造者。”
他们就只是单纯投入到 面前的事情当中 ——
舞蹈、绘画、
建造某样东西，
只要他们有机会，
他们的个体性就会让你印象深刻。
那很美。
每当谈到创造力时， 我有时会担心这一点，
因为它会有一种很好的感觉，
让人觉得很温暖或很愉悦。
其实不然。
它是必要的，
是我们疗愈彼此的方式。
借由唱出我们的歌，
说出我们的故事，
邀请你，说：
“嘿，听我说，我也会听你说，”
此时我们才开启了对话。
你这么做，疗愈就开始了。
我们会走出自己的角落，
开始见证彼此共同的人性，
开始维护它。
当我们这么做时，好事就会发生。
因此，如果你想要协助 你的族群、家人，
如果你想要协助你的朋友，
你就得表达自己。
若要表达自己，就得认识自己。
那其实超级简单，
你只要追随所爱。
我们面前原本没有路，
你得要迈开步伐，才会走出一条路，
而你必须愿意扮傻子。
别去读你 “该” 读的书，
去读你 “要” 读的书。
别听你习惯听的那些音乐，
花点时间听一些新的音乐。
花点时间，和你平常 不互动的人交谈。
我保证，如果你这么做，
你就会觉得自己很蠢。
而那恰恰就是重点：
扮演一个傻子。
（弹吉他）
（唱歌）我想要去奥斯汀， 我想要待在家。
邀请我们的朋友过来， 但仍然孤独一人。
不畏艰险，
冷静面对。
让大家都尊重 那个扮演傻子的我。
今天我想談談創意。
要知道，很多人真的很難 允許自己發揮創造力。
這也合情合理。
我的意思是，我們多少會 懷疑自己的才華。
記得在我二十出頭時 偶然發現一個故事，
對我意義重大。
我當時很迷艾倫·金斯堡，
我正在讀他的詩作，
我正在閱讀—— 他參與了許多訪談——
有一次，小威廉· F ·巴克利
有個電視節目叫《射擊線》。
金斯堡上那個節目，吟唱一段 克里希納咒（Hare Krishna），
同時演奏小風琴。
回到紐約後，身旁的 知識分子朋友全都告訴他：
「知不知道大家認為你是白痴？
全國都在嘲笑你。」
他說：「那是我的工作。
我是詩人，我要扮演傻子。
大部分的人整天都在工作，
他們回到家，和另一半吵架， 吃東西，打開老舊的電視機，
電視上有人試著推銷東西給他們，
而我把那些都擾亂了。
我上節目吟唱克里希納咒，
讓他們則坐在床上，說： 『那個笨詩人是誰？』
他們無法入睡，對吧？」
那就是他身為詩人的工作。
這個故事讓我感到相當解脫，
因為我認為大部分人都希望
提供給世界有品質的東西，
世人認為不錯或重要的東西。
那真的是大敵，
因為我們所作所為的好與壞 並非由我們來決定；
如果我們從歷史學了點什麼，那就是
世人的批評極不可靠，對吧？
所以，你得問自己：
你認為人類的創造力有意義嗎？
嗯。
大部分的人不會花很多時間 去思考詩作，對吧？
他們要過日子，
沒有那麼關心艾倫·金斯堡 或任何人的詩作，
直到父親過世，
出席葬禮，
失去了孩子，
心碎了，人家不愛你了，
突然你會拼命想在 這樣的人生中找出道理，
以及，「曾經有人感覺這麼糟糕嗎？
他們是怎麼走出陰霾的？」
或者反過來——很棒的事情。
你遇到某人，心花怒放。
你好愛他們，愛到無法看清一切。
被愛沖昏了頭，
「以前有人有這種感覺嗎？ 我這是怎麼了？」
此時藝術不再是奢侈品， 而是一種食糧，
我們需要它。
好，那它是什麼？
人類的創意就是大自然 在我們體內呈現出來的形式。
我們在看，喔……
北極光，對吧？
我小時候演出電影《雪地黃金犬》，
我們在阿拉斯加拍攝， 晚上走到外面，
天空蕩漾著紫色、 粉紅色、白色的漣漪，
那是我見過最美麗的東西。
彷彿天空在玩耍，美極了。
日落時分的大峽谷，非常美。
我們知道那很美。
但墮入愛河呢？
你的愛人相當美。
我有四個孩子。
看他們玩耍，
看他們假扮成蝴蝶，
或在房子旁跑來跑去，做任何事，
那相當美。
我相信我們存在於 太空中的這顆行星上，
是要來幫助彼此的，對吧？
首先，我們要生存，
接著我們要茁壯成長。
要茁壯成長，要表達我們自己，
問題是：我們需要認識自己。
你喜愛什麼？
如果你能接近你所愛的，
便能揭示出「你是誰」，
且會再擴張出去。
對我來說，這非常容易。
我十二歲時就第一次 參與職業戲劇演出。
我演出的戲劇是 蕭伯納的《聖女貞德》，
地點在麥卡特劇院，
然後——砰！——我戀愛了。
我的世界開始擴展。
那職業——
我快五十歲了——
那職業未曾停止回饋給我，
且回饋的越來越多，
奇怪的是，
大部分都是透過 我演出的角色來回饋。
我演過警察，演過罪犯，
我演過牧師，演過罪人。
這一生，這三十多年的魔法，
在於你會開始了解，
我的經歷，我，伊森， 並沒有我想像的那麼獨特。
我和這些人有好多共同點，
他們都和我有某些共同點，
於是開始意識到 我們全都連結在一起。
我的曾祖母，戴拉·霍爾·沃克·葛林，
臨終前，
在醫院中寫下了一本小自傳，
長度大概只有三十六頁，
她花了大約五頁描寫
有次她為一齣戲劇製作戲服的經歷。
她首任丈夫的篇幅才一段而已，
她種棉花種了五十年 只稍微提到而已，
卻有五頁關於製作戲服。
而我看——我媽媽給了我 一條曾祖母做的被子，
能感覺得到，她在表達自己，
那有一種真實的力量。
我記得和我的繼兄弟 去看《捍衛戰士》，
在上映的那一年。
我記得我們走出購物中心時， 外面非常熱，我看著他，
我們都覺得那部電影 就像是神的呼召。
你知道嗎？就是……
但又完全不同。
我想要成為演員，
想要創造讓人有感的東西， 我就是想要參與。
而他想從軍。
我們那時玩的就是扮演 聯邦調查局、軍人、騎士，
我拿著劍擺姿勢，
而他打造能用的十字弓，
朝樹木射箭。
所以，他從軍了。
他才剛從特種部隊 以上校的身分退役，
是個得過許多勛章的退伍軍人， 參與過阿富汗和伊拉克的實戰，
現在執教於為陣亡將士子弟 所辦的航海營。
他把一生都獻給他的熱情。
他的創造力是領導能力，
領導他人，以他的勇氣去幫助他人。
他覺得那是他的天職，
這份工作也回饋給他。
我們都知道——人生很短，
我們要如何運用它——
我們有把它花在 對我們重要的地方嗎？
大部分人並沒有。
我的意思是，那很難。
習慣的拉力非常大，
那就是為什麼孩子相當有創造力，
因為他們尚未建立任何習慣，
他們也不在意自己做得好不好。
他們在堆沙堡時並不會說：
「我認為我將來會成為 很棒的沙堡建造者。」
他們就只是單純投入到 面前的事情當中——
舞蹈、繪畫、
建造某樣東西：
只要他們有機會，
他們的個體性就會讓你印象深刻。
那很美。
每當談到創造力時， 我有時會擔心這一點，
因為它會有一種很好的感覺，
讓人覺得很溫暖或很愉悅。
其實不然。
它生氣勃勃，
是我們療癒彼此的方式。
藉由唱出我們的歌，
說出我們的故事，
邀請你，說：
「嘿，聽我說，我也會聽你說」，
此時我們才開啟了對話。
你這麼做，療癒就開始了。
我們會離開自己的角落，
開始見證彼此共同的人性，
開始維護它。
當我們這麼做時，好事就會發生。
因此，如果你想要協助 你的族群、家人、朋友，
你就得表達自己。
若要表達自己，就得認識自己。
那其實超級簡單，
你只要追隨所愛。
面前沒有道路存在。
你得要開始走，才會有路，
而你必須願意扮傻子。
別去讀你「該」讀的書，
去讀你「要」讀的書。
別聽你曾喜歡的音樂，
花點時間聽一些新的音樂。
花點時間，和你平常 不互動的人交談。
我保證，如果你這麼做，
你會覺得很蠢。
那就是重點。
扮演傻子。
（彈吉他）
（唱歌）我想要去奧斯汀， 我想要待在家。
邀請我們的朋友過來， 但仍然孤獨一人。
為了危險而活。
冷靜面對。
讓大家都尊敬我扮演傻子。