Fourteen years ago,
I stood in the Supreme Court to argue my first case.
And it wasn't just any case,
it was a case that experts called
one of the most important cases the Supreme Court had ever heard.
It considered whether Guantanamo was constitutional,
and whether the Geneva Conventions applied to the war on terror.
It was just a handful of years after the horrific attacks
of September 11.
The Supreme Court had seven Republican appointees
and two Democratic ones,
and my client happened to be Osama bin Laden's driver.
My opponent was the Solicitor General of the United States,
America's top courtroom lawyer.
He had argued 35 cases.
I wasn't even 35 years old.
And to make matters worse,
the Senate, for the first time since the Civil War,
passed a bill to try and remove the case from the docket of the Supreme Court.
Now the speaking coaches say
I'm supposed to build tension and not tell you what happens.
But the thing is, we won.
How?
Today, I'm going to talk about how to win an argument,
at the Supreme Court or anywhere.
The conventional wisdom is that you speak with confidence.
That's how you persuade.
I think that's wrong.
I think confidence is the enemy of persuasion.
Persuasion is about empathy,
about getting into people's heads.
That's what makes TED what it is.
It's why you're listening to this talk.
You could have read it on the cold page,
but you didn't.
Same thing with Supreme Court arguments --
we write written briefs with cold pages,
but we also have an oral argument.
We don't just have a system in which the justices write questions
and you write answers.
Why?
Because argument is about interaction.
I want to take you behind the scenes to tell you what I did,
and how these lessons are generalizable.
Not just for winning an argument in court,
but for something far more profound.
Now obviously, it's going to involve practice,
but not just any practice will do.
My first practice session for Guantanamo,
I flew up to Harvard
and had all these legendary professors throwing questions at me.
And even though I had read everything, rehearsed a million times,
I wasn't persuading anyone.
My arguments weren't resonating.
I was desperate.
I had done everything possible,
read every book, rehearsed a million times,
and it wasn't going anywhere.
So ultimately, I stumbled on this guy --
he was an acting coach, he wasn't even a lawyer.
He'd never set foot in the Supreme Court.
And he came into my office one day wearing a billowy white shirt
and a bolo tie,
and he looked at me with my folded arms and said,
"Look, Neal, I can tell
that you don't think this is going to work,
but just humor me.
Tell me your argument."
So I grabbed my legal pad,
and I started reading my argument.
He said, "What are you doing?"
I said, "I'm telling you my argument."
He said, "Your argument is a legal pad?"
I said, "No, but my argument is on a legal pad."
He said, "Neal, look at me.
Tell me your argument."
And so I did.
And instantly, I realized,
my points were resonating.
I was connecting to another human being.
And he could see the smile starting to form
as I was saying my words,
and he said, "OK, Neal.
Now do your argument holding my hand."
And I said, "What?"
And he said, "Yeah, hold my hand."
I was desperate, so I did it.
And I realized, "Wow, that's connection.
That's the power of how to persuade."
And it helped.
But truthfully, I still got nervous as the argument date approached.
And I knew that even though argument
was about getting into someone else's shoes
and empathizing,
I needed to have a solid core first.
So I did something outside of my comfort zone.
I wore jewelry -- not just anything,
but a bracelet that my father had worn his whole life,
until he passed away, just a few months before the argument.
I put on a tie
that my mom had given me just for the occasion.
And I took out my legal pad and wrote my children's names on it,
because that's why I was doing this.
For them, to leave the country better than I had found it.
I got to court, and I was calm.
The bracelet, the tie, the children's names
had all centered me.
Like a rock climber extending beyond the precipice,
if you have a solid hold, you can reach out.
And because argument is about persuasion,
I knew I had to avoid emotion.
Displays of emotion fail.
It's kind of like writing an email in all bold and all caps.
It persuades no one.
It's then about you, the speaker,
not about the listener or the receiver.
Now look, in some settings, the solution is to be emotional.
You're arguing with your parents,
and you use emotion and it works.
Why?
Because your parents love you.
But Supreme Court justices don't love you.
They don't like to think of themselves
as the type of people persuaded by emotion.
And I reverse engineered that insight too,
setting a trap for my opponent to provoke his emotional reaction,
so I could be seen as the calm and steady voice of the law.
And it worked.
And I remember sitting in the courtroom to learn that we had won.
That the Guantanamo tribunals were coming down.
And I went out onto the courthouse steps and there was a media firestorm.
Five hundred cameras, and they're all asking me,
"What does the decision mean, what does it say?"
Well, the decision was 185 pages long.
I hadn't had time to read it, nobody had.
But I knew what it meant.
And here's what I said on the steps of the Court.
"Here's what happened today.
You have the lowest of the low --
this guy, who was accused of being bin Laden's driver,
one of the most horrible men around.
And he sued not just anyone,
but the nation, indeed, the world's most powerful man,
the president of the United States.
And he brings it not in some rinky-dink traffic court,
but in the highest court of the land,
the Supreme Court of the United States ...
And he wins.
That's something remarkable about this country.
In many other countries,
this driver would have been shot,
just for bringing his case.
And more of the point for me, his lawyer would have been shot.
But that's what makes America different.
What makes America special."
Because of that decision,
the Geneva conventions apply to the war on terror,
which meant the end of ghost prisons worldwide,
the end of waterboarding worldwide
and an end to those Guantanamo military tribunals.
By methodically building the case,
and getting into the justices' heads,
we were able to quite literally change the world.
Sounds easy, right?
You can practice a lot,
avoid displays of emotion,
and you, too, can win any argument.
I'm sorry to say, it's not that simple,
my strategies aren't foolproof,
and while I've won more Supreme Court cases
than most anyone,
I've also lost a lot too.
Indeed, after Donald Trump was elected,
I was, constitutionally speaking, terrified.
Please understand, this is not about Left versus Right,
or anything like that.
I'm not here to talk about that.
But just a week in to the new president's term,
you might remember those scenes at the airports.
President Trump had campaigned on a pledge, saying, quote,
"I, Donald J. Trump am calling for a complete and total shutdown
of all Muslim immigration to the United States."
And he also said, quote, "I think Islam hates us."
And he made good on that promise,
banning immigration from seven countries with overwhelmingly Muslim populations.
My legal team and others went into court right away and sued,
and got that first travel ban struck down.
Trump revised it.
We went into court again and got that struck down.
He revised it again,
and changed it, adding North Korea,
because we all know,
the United States had a tremendous immigration problem with North Korea.
But it did enable his lawyers to go to the Supreme Court and say,
"See, this isn't discriminating against Muslims,
it includes these other people too."
Now I thought we had the killer answer to that.
I won't bore you with the details,
but the thing is, we lost.
Five votes to four.
And I was devastated.
I was worried my powers of persuasion had waned.
And then, two things happened.
The first was,
I noticed a part of the Supreme Court's travel ban opinion
that discussed the Japanese American interment.
That was a horrific moment in our history,
in which over 100,000 Japanese Americans had been interned in camps.
My favorite person to challenge this scheme
was Gordon Hirabayashi,
a University of Washington student.
He turned himself in to the FBI,
who said, "Look, you're a first-time offender,
you can go home."
And Gordon said,
"No, I'm a Quaker, I have to resist unjust laws,"
and so they arrested him and he was convicted.
Gordon's case made it to the Supreme Court.
And again, I'm going to do that thing
where I quash any sense of anticipation you have,
and tell you what happened.
Gordon lost.
But he lost because of a simple reason.
Because the Solicitor General,
that top courtroom lawyer for the government,
told the Supreme Court
that the Japanese American internment was justified by military necessity.
And that was so,
even though his own staff had discovered
that there was no need for the Japanese American interment
and that the FBI and the intelligence community
all believed that.
And indeed, that it was motivated by racial prejudice.
His staff begged the Solicitor General,
"Tell the truth, don't suppress evidence."
What did the Solicitor General do?
Nothing.
He went in and told the "military necessity" story.
And so the Court upheld Gordon Hirabayashi's conviction.
And the next year, upheld Fred Korematsu's interment.
Now why was I thinking about that?
Because nearly 70 years later,
I got to hold the same office,
Head of the Solicitor General's Office.
And I got to set the record straight,
explaining that the government had misrepresented the facts
in the Japanese interment cases.
And when I thought about the Supreme Court's travel ban opinion,
I realized something.
The Supreme Court, in that opinion,
went out of its way to overrule the Korematsu case.
Now, not only had the Justice Department said
the Japanese interment was wrong,
the Supreme Court said so too.
That's a crucial lesson about arguments -- timing.
All of you, when you're arguing, have that important lever to play.
When do you make your argument?
You don't just need the right argument,
you need the right argument at the right moment.
When is it that your audience -- a spouse, a boss, a child --
is going to be most receptive?
Now look, sometimes, it's totally out of your control.
Delay has costs that are too extensive.
And so you've got to go in and fight
and you very well may, like me, get the timing wrong.
That's what we thought in the travel ban.
And you see,
the Supreme Court wasn't ready, so early in President Trump's term,
to overrule his signature initiative,
just as it wasn't ready to overrule FDR's Japanese American interment.
And sometimes, you just have to take the risk.
But it is so painful when you lose.
And patience is really hard.
But that reminds me of the second lesson.
Even if vindication comes later,
I realized how important the fight now is,
because it inspires, because it educates.
I remember reading a column by Ann Coulter about the Muslim ban.
Here's what she said.
"Arguing against Trump was first-generation American,
Neal Katyal.
There are plenty of 10th-generation America-haters.
You couldn't get one of them to argue we should end our country
through mass-immigration?"
And that's when emotion,
which is so anathema to a good argument,
was important to me.
It took emotion outside the courtroom to get me back in.
When I read Coulter's words, I was angry.
I rebel against the idea
that being a first-generation American would disqualify me.
I rebel against the idea that mass immigration
would end this country,
instead of recognizing that as literally the rock on which this country was built.
When I read Coulter,
I thought about so many things in my past.
I thought about my dad,
who arrived here with eight dollars from India,
and didn't know whether to use the colored bathroom or the white one.
I thought about his first job offer, at a slaughter house.
Not a great job for a Hindu.
I thought about how, when we moved to a new neighborhood in Chicago
with one other Indian family,
that family had a cross burned on its lawn.
Because the racists aren't very good
at distinguishing between African Americans and Hindus.
And I thought about all the hate mail I got
during Guantanamo,
for being a Muslim lover.
Again, the racists aren't very good
with distinctions between Hindus and Muslims, either.
Ann Coulter thought that being the child of an immigrant was a weakness.
She was profoundly, profoundly wrong.
It is my strength,
because I knew what America was supposed to stand for.
I knew that in America,
me, a child of a man who came here with eight dollars in his pocket,
could stand in the Supreme Court of the United States
on behalf of a detested foreigner,
like Osama bin Laden's driver,
and win.
And it made me realize,
even though I may have lost the case,
I was right about the Muslim ban too.
No matter what the court decided,
they couldn't change the fact
that immigrants do strengthen this country.
Indeed, in many ways, immigrants love this country the most.
When I read Ann Coulter's words,
I thought about the glorious words of our Constitution.
The First Amendment.
Congress shall make no law establishing religion.
I thought about our national creed,
"E plurbis unum,"
"out of many come one."
Most of all, I realized,
the only way you can truly lose an argument
is by giving up.
So I joined the lawsuit by the US Congress
challenging President Trump's addition of a citizenship question to the census.
A decision with huge implications.
It was a really hard case.
Most thought we would lose.
But the thing is, we won.
Five votes to four.
The Supreme Court basically said
President Trump and his cabinet's secretary had lied.
And now I've gotten back up and rejoined the fight,
and I hope each of you, in your own ways, does so too.
I'm getting back up
because I'm a believer that good arguments do win out in the end.
The arc of justice is long,
and bends, often, slowly,
but it bends so long as we bend it.
And I've realized the question is not how to win every argument.
It's how to get back up when you do lose.
Because in the long run,
good arguments will win out.
If you make a good argument,
it has the power to outlive you,
to stretch beyond your core,
to reach those future minds.
And that's why all of this is so important.
I'm not telling you how to win arguments for the sake of winning arguments.
This isn't a game.
I'm telling you this because even if you don't win right now,
if you make a good argument, history will prove you right.
I think back to that acting coach all the time.
And I've come to realize
that the hand I was holding was the hand of justice.
That outstretched hand will come for you.
It's your decision to push it away
or to keep holding it.
Thank you so much for listening.
قبل أربعة عشر عامًا،
وقفت أمام المحكمة العليا لأناقش قضيتي الأولى.
ولم تكن مجرد قضية عادية،
بل اعتبرها الخبراء كأحد أهم القضايا التي نظرت فيها المحكمة العليا على الإطلاق.
فقد نَظَرت في ما إذا كان غوانتانامو لا يخالف بنود الدستور
وما إذا كانت اتفاقيات جنيف تنطبق على الحرب على الإرهاب.
لم تمر سوى بضع سنوات على الهجمات المروعة التي حصلت في الـ11 من سبتمبر.
كان للمحكمة العليا سبعة معينين جمهوريين
واثنان من الحزب الديمقراطي،
وشاءت الصدفة أن يكون موكلي سائق أسامة بن لادن.
كان خصمي النائب العام للولايات المتحدة،
وهو أحسن محامي مرافعات في أمريكا.
وقد ترافع في 35 قضية.
أنا لم أكن في الـ35 من العمر حتّى.
ولجعل الأمور أسوأ،
قام مجلس الشيوخ، ولأول مرة منذ الحرب الأهلية،
بتمرير مشروع قانون في محاولة لإزالة القضية من جدول أعمال المحكمة العليا.
ينصح مدربو الخطابة بخلق التشويق وعدم كشف أحداث النهاية.
لكن ما حصل هو أننا فزنا.
كيف؟
سأتحدث اليوم عن كيفية كسب النقاش،
في المحكمة العليا أو في أي مكان.
تقتضي الحكمة التقليدية بأن يتحدث المرء بثقة.
فهكذا يكون المرء مقنعًا.
أعتقد أن هذا خطأ.
أعتقد أن الثقة هي عدو الإقناع.
إن الإقناع يتعلق بإظهار التعاطف،
وبكسب تأييد الآخرين.
هذا ما يميز مؤتمرات TED.
لهذا السبب أنت تشاهد هذه المحادثة.
كان بإمكانك قراءة محتواها من صفحة جامدة،
لكنك لم تفعل ذلك.
وينطبق نفس الشيء على الترافع في المحكمة العليا
فنحن نكتب الملخصات على صفحات جامدة،
ولكن لدينا أيضًا حجة شفهية.
ليس لدينا نظام يسجل فيه القضاة الأسئلة
ثم يكتب المحامي الإجابات.
لماذا ذلك؟
لأن لُبّ النقاش التفاعل.
أود أن أخبركم بما حصل وراء الكواليس وما فعلت،
وكيف يمكن تعميم هذه الدروس.
ليس فقط للفوز بمرافعة في المحكمة،
ولكن لشيء أعمق بكثير.
من الواضح أن الأمر سيتطلب التدريب،
ولكن لن ينفع أي تدريب.
في جلستي التدريبية الأولى لقضية غوانتانامو،
سافرت إلى هارفارد
وتلقيت وابلَ أسئلةٍ من أساتذة أسطوريين.
وعلى الرغم من أنني قرأت كل شيء وتدربت مليون مرة،
إلا أنني لم أقنع أحدًا.
لم يكن لحججي صدى مقنعًا.
كنت يائسًا.
لقد فعلت كل ما يمكن،
قرأت كل كتاب وتدربت مليون مرة،
ولم يأتِ ذلك بأي نتيجة.
في النهاية عثرت على شخص
وقد كان أستاذ تمثيل ولم يكن حتى محاميًا.
لم تطأ قدمه المحكمة العليا قط.
وقد جاء إلى مكتبي ذات يوم مرتديًا قميصًا أبيض منتفخًا
وربطة عنق خيطية
ونظر إلي بذراعي المطويتين وقال:
"يا نيل، يبدو لي جليًا أنك لا تعتقد أن الأمر سينجح،
ولكن سايرني فقط.
اتلُ علي حجتك".
لذا أخذت مُسودتي،
وبدأت في قراءة حجتي.
قال: "ماذا تفعل؟"
قلت: "أنا أتلو عليك حجتي."
قال: "حُجَّتك هي المسودة؟"
قلت: "كلا، لكن حجتي مكتوبة على مسودة".
قال: "يا نيل، انظر إلي.
قل لي حجتك".
وفعلت ذلك.
وعلى الفور أدركت
أن حججي كان يتردد صداها.
كنت أتواصل مع إنسان آخر.
ويمكنه رؤية الابتسامة وهي ترتسم على وجهي
بينما كنت أردد كلامي،
فقال: "حسنًا يا نيل.
اتلُ حجتك الآن وأنت ممسك بيدي."
وقلت: "ماذا؟"
فقال: "نعم، أمسك يدي."
كنت يائسًا، ففعلت ما طلب.
وأدركت: "واعجباه، هذا اتصال.
هذه هي قوة كيفية الإقناع".
وقد كان ذلك ذا نفع.
لكن بصدق، شعرت بالتوتر رغم ذلك مع اقتراب موعد المرافعة.
وأدركت أنه رغم أن النقاش يتمحور حول وضع نفسك في مكان شخص آخر
والتعاطف،
إلا أنني كنت بحاجة إلى نواة صلبة أولًا.
لذلك فعلت شيئًا لا آلفه.
ارتديت قطعة حلي وليس أي حلي،
لكن ذاك السوار الذي كان يرتديه والدي طوال حياته،
حتى وفاته، قبل أشهر قليلة من المرافعة.
وارتديت ربطة العنق التي أهدتني إياها أمي لهذه المناسبة فقط.
وأخرجتُ مسوداتي وكتبت عليها أسماء أطفالي،
لأنهم السبب وراء قيامي بذلك.
فعلته لأجلهم، ولأرفع وضع البلاد لما هو أفضل.
وصلت إلى المحكمة وكنت هادئًا.
السوار وربطة العنق وأسماء أطفالي
كلها منحتني القوة.
كنت مثل متسلق الصخور المعلق على الهاوية،
إذا كان ما تتشبث به راسخًا فيمكنك العبور والنجاح.
ولأن الترافع يتمحور حول الإقناع،
كنت أعلم أنه علي تجنب المشاعر.
فاستعراض العاطفة يؤدي للفشل.
يشبه الأمر كتابة رسالة إلكترونية بخط عريض وأحرف كبيرة.
فذلك لا يقنع أحدًا.
الإقناع يتعلق بالمتحدث،
وليس بالمستمع أو المتلقي.
في بعض المواقف يكمن الحل في استعراض العاطفة.
عندما تتجادل مع والديك،
فتستخدم العاطفة وتفوز في السجال.
لماذا؟
لأن والديك يحبانك.
لكن قضاة المحكمة العليا لا يحبونك.
فهم لا يحبون اعتبار أنفسهم
من الأشخاص الذين تقنعهم العاطفة.
وقد استعملت هذه الرؤية لصالحي،
لقد نصبت فخًا لخصمي لإثارة رد فعله العاطفي،
حتى يُنظر إلي على أنني الصوت الهادئ والثابت الذي يدعو لتطبيق القانون.
وقد نجحت.
وأذكر عندما جلست في قاعة المحكمة وعرفت أننا فزنا.
وأن محاكم غوانتانامو ستزول.
وخرجت إلى السلالم أمام المحكمة وكان هناك جمع غفير من الإعلاميين.
خمسمائة كاميرا ومذيعوها يسألونني:
"ما هو القرار وما تبعاته؟"
لقد كان القرار بطول 185 صفحة.
لم يكن لدي الوقت لقراءته، ولا لأحد غيري كذلك.
لكنني عرفت معناه الضمني.
وإليكم ما قلته وأنا على السلالم أمام المحكمة:
"إليكم ما حدث اليوم.
ذلك الرجل الدنيء المنحط -
ذلك الرجل الذي اتُّهم بأنه سائق بن لادن الذي يعد أحد أفظع الرجال.
ولم يرفع دعوى ضد جهة نكرة،
بل رفعها ضد أقوى رجل في الأمة، لا بل في العالم،
ضد رئيس الولايات المتحدة.
ولم يرفع الدعوى أمام محكمة مرور قليلة الشأن،
ولكن أمام أرفع محكمة في الأرض،
المحكمة العليا للولايات المتحدة...
وربح الدعوى.
هذا شيء رائع في هذا البلد.
في العديد من البلدان الأخرى،
كان ليُقتل هذا السائق رميًا بالرصاص،
وذلك فقط لأنه رفع دعوى.
والأكثر أهمية لي، لتعرض محاميه لإطلاق نار.
لكن هذا ما يجعل أمريكا مختلفة.
وما يجعل أمريكا مميزة".
بسبب هذا القرار،
تنطبق اتفاقيات جنيف على الحرب على الإرهاب،
مما يعني إغلاق سجون الأشباح في جميع أنحاء العالم،
ونهاية الاستجواب بالتعذيب في كل أنحاء العالم
ووضع حد لمحاكمات غوانتانامو العسكرية.
من خلال بناء منهجي للقضية،
والتأثير في رأي القضاة،
تمكنا من تغيير العالم حرفيًا.
تبدو المسألة سهلة، أليس كذلك؟
ما عليك سوى التدرب والمراجعة،
وتجنب عرض المشاعر،
ويمكنك أيضًا الفوز بأي نقاش.
يؤسفني القول أن الأمر ليس بهذه البساطة،
إن استراتيجياتي ليست مضمونة،
رغم أني فزت بعدد من القضايا المرفوعة أمام المحكمة العليا
أكثر من أي شخص آخر،
إلا أنني خسرت أيضًا الكثير من الدعاوى.
مما لا شك فيه أنه بعد انتخاب دونالد ترامب،
كنت مرعوبًا مما قد يطال الدستور.
يرجى تفهم أن المسألة لا تتعلق بالنّدين حزبي اليسار واليمين،
أو أي شيء من هذا القبيل.
أنا لست هنا للحديث عن ذلك.
ولكن بعد أسبوع فقط من تولي الرئيس الجديد الحكم،
حدثت هذه المشاهد في المطارات التي قد تتذكرها.
كان الرئيس ترامب قد أجرى حملته الانتخابية بناءً على تعهد قال فيه بالحرف الواحد:
"أنا، دونالد ج.ترامب، أدعو إلى إغلاق كامل وشامل
لباب الهجرة أمام أي مسلم متوجه إلى الولايات المتحدة".
وقال مضيفًا: "أعتقد أن الإسلام يكرهنا".
وقد أوفى بهذا الوعد،
فقد حظر الهجرة من سبع دول ذات أغلبية مسلمة ساحقة.
ذهب فريقي القانوني وآخرون إلى المحكمة فورًا ورفعوا دعوى،
ونجحوا بإلغاء حظر السفر الأول ذاك.
ثم عدله ترامب.
فذهبنا إلى المحكمة مرة أخرى وأبطلَت قراره.
ونقحه مرة أخرى،
وغيره بإضافة كوريا الشمالية،
لأننا نعلم جميعًا
أن الولايات المتحدة تواجه مشكلة هجرة عويصة من كوريا الشمالية.
لكنها مكنت محاميه من التوجه إلى المحكمة العليا والقول:
"أرأيتم، هذا ليس تمييزًا ضد المسلمين،
فإنه يشمل أشخاصًا آخرين أيضًا".
اعتقدت أن لدينا الجواب الشافي على ذلك.
لن أُضجركم بالتفاصيل،
لكن ما حصل هو أننا خسرنا الدعوى.
بخمسة أصوات مقابل أربعة.
وشعرت بالإحباط.
كنت قلقًا من تلاشي قوتي في الإقناع.
ثم حدث شيئان.
الأول كان،
لقد لاحظت أن جزءًا من رأي المحكمة العليا عن حظر السفر
التي ناقشت قضية معسكرات الاعتقال الأمريكية اليابانية.
كانت تلك صفحة سوداء في تاريخنا،
حيث تعرض أكثر من 100,000 أمريكي ياباني للاعتقال والاحتجاز في المعسكرات.
الشخص المفضل لدي الذي تحدى هذا المخطط
كان جوردون هيراباياشي،
وهو طالب في جامعة واشنطن.
سلم نفسه لعناصر مكتب التحقيقات الفدرالي،
الذين قالوا: "أنت جانٍ بدون سوابق،
يمكنك العودة للمنزل".
وقال جوردون:
"كلا، أنا من الكويكرز المسالمين، يجب أن أقاوم القوانين الظالمة،"
فقبضوا عليه وأدين.
نُقلت قضية جوردون إلى المحكمة العليا.
ومرة أخرى، سأكرر نفس الفعل وأقتل التشويق،
وسأخبركم بما حدث في النهاية.
لقد خسر جوردون.
لكنه خسر لسبب بسيط.
لأن المحامي العام،
محامي المرافعات ذاك صاحب المكانة العالية في الحكومة،
قال للمحكمة العليا
أن الاعتقال الياباني الأمريكي كان مبررًا لأنه ضرورة عسكرية.
وقد حصل ذلك، على الرغم من أن موظفيه قد اكتشفوا
أنه لم تكن هناك حاجة لاعتقال الأمريكيين من أصول يابانية
وأن مكتب التحقيقات الفدرالي وأجهزة المخابرات
اعتقدوا ذلك جميعهم.
وإنما كان الدافع وراء ذلك هو التحيز العنصري.
توسل طاقمه إلى المحامي العام،
"قل الحقيقة، لا تقمع الأدلة".
ماذا فعل المحامي العام؟
لا شيء.
دخل وتحجج بقصة "الضرورة العسكرية".
وهكذا أيدت المحكمة إدانة جوردون هيراباياشي.
وفي العام التالي أيدت اعتقال فريد كوريماتسو.
لماذا كنت أفكر في ذلك؟
لأنه بعد 70 عامًا تقريبًا،
أتتني الفرصة أن أشتغل في نفس المكتب،
متبوءًا منصب رئيس مكتب المحامي العام.
ويجب أن أضع الأمور في نصابها،
لأُوضح أن الحكومة قد أساءت تمثيل الحقائق
في قضايا اعتقال اليابانيين.
وعندما فكرت في رأي المحكمة العليا بشأن حظر السفر،
أدركت شيئًا.
خرجت المحكمة العليا، في هذا الرأي بالذات، عن طريقها لنقض قضية كوريماتسو.
فلم يقتصر الأمر على تصريح وزارة العدل
بعدم شرعية اعتقال اليابانيين،
صرحت المحكمة العليا بنفس الشيء.
فالتوقيت هو الدرس المهم حول المرافعات والمناقشات.
عندما تتجادلون جميعكم، يكون بحوزتكم تلك الأفضلية المهمة.
متى تدلي بحجتك؟
أنت لا تحتاج فقط إلى الحجة المناسبة،
بل تحتاج الحجة المناسبة في الوقت المناسب.
متى يكون جمهورك سواء كان زوجك أو رئيسك أو طفلك
أكثر تقبلًا لما ستقول؟
في بعض الأحيان يكون الأمر خارجًا عن سيطرتك تمامًا.
إن لقول الحجة بعد وقتها تبعيات مُكلفة.
ولذا عليك أن تدخل وتقاتل
وأنت قد تخطئ في التوقيت كما أخطأت فيه أنا.
هذا ما أدركناه في قضية حظر السفر.
فكما ترى،
لم تكن المحكمة العليا جاهزة في هذا الوقت المبكر جدًا من ولاية الرئيس ترامب،
لنقض قراره غير المسبوق،
تمامًا كما لم تكن مستعدة لنقض قرار فرانكلين روزفلت
القاضي باعتقال الأمريكيين اليابانيين.
وما على المرء أحيانًا إلا المخاطرة.
لكن الخسارة أمر مؤلم للغاية.
والصبر صعب حقًا.
لكن هذا يذكرني بالدرس الثاني.
حتى لو أتى الإثبات لاحقًا،
أدركت مدى أهمية القتال الآن،
لأنه مصدر إلهام تُستخلص منه الدروس.
يستحضرني عمود صحفي قرأته بقلم آن كولتر عن قرار حظر المسلمين.
وإليكم ما قالته:
"ونجد صوت النقد صادحًا من أمريكي من الجيل الأول،
اسمه نيل كاتيال.
الذي قال: "هناك الكثير من كارهي أمريكا من مهاجري الجيل العاشر.
ولن تجد منهم من سيجادل بأنه ينبغي تدمير بلدنا
من خلال الهجرة الجماعية؟
وهنا رأيت أن العاطفة،
التي تعد انتهاكًا لحرمة النقاش الجيد،
كانت ذات أهمية بالنسبة لي.
لقد استعدت رزانتي بالعاطفة التي جاشت خارج قاعة المحكمة.
عندما قرأت كلمات كولتر استشطت غضبًا.
أنا أرفض الفكرة
القائلة أن كوني أميركيًا من الجيل الأول سيجعلني غير مؤهل.
أنا أرفض فكرة أن الهجرة الجماعية
ستؤدي لسقوط هذه الدولة،
بدلًا من الاعتراف بأن الهجرة هي الصخرة التي بنيت عليها أساسات هذه الدولة.
عندما قرأت ما كتبته كولتر،
فكرت في أشياء كثيرة من ماضيّ.
فكرت في والدي،
الذي وصل إلى هنا وفي جيبه ثمانية دولارات من الهند،
ولم يعرف إذا كان عليه استخدام حمام ذوي البشرة البيضاء أو ذاك المخصص للسود.
فكرت في أول عرض وظيفي تلقاه للعمل في مسلخ.
وهو ليس عملًا رائعًا لهندوسي.
فكرت في المرة التي انتقلنا فيها للعيش في حي جديد في شيكاغو
مع عائلة هندية أخرى،
كان في حديقة تلك العائلة صليب محترق.
لأن العنصريين ليسوا جيدين جدًا
في التمييز بين الأمريكيين الأفارقة والهندوس.
وفكرت في كل رسائل الكراهية التي تلقيتها
خلال قضية سجن غوانتانامو،
عن كوني محبًا للمسلمين.
مرة أخرى، العنصريون ليسوا جيدين
في التمييز بين الهندوس والمسلمين أيضًا.
اعتقدت آن كولتر أن كونك ابن مهاجر هو نقطة ضعف.
لقد كانت مخطئة للغاية.
إنه نقطة قوتي،
لأنني كنت أعرف ما كان يفترض بأمريكا أن تدافع عنه.
كنت أعرف أنه في أمريكا يمكن لي أنا،
ابن رجل جاء إلى هنا وفي جيبه ثمانية دولارات،
أن يقف في المحكمة العليا للولايات المتحدة
وينوب عن أجنبي مكروه،
مثل سائق أسامة بن لادن،
والفوز بالقضية.
وجعلني ذلك أدرك،
على الرغم من أنني قد خسرت القضية،
إلا أنني كنت محقًا بشأن حظر سفر المسلمين أيضًا.
مهما قررت المحكمة،
لم يتمكنوا من تغيير واقع أن المهاجرين يُقوون هذا البلد.
بل ومن نواح كثيرة، يحب المهاجرون هذا البلد أكثر من غيرهم.
عندما قرأت كلمات آن كولتر،
فكرت في الكلمات المجيدة لدستورنا.
في التعديل الأول.
لا يجوز للكونغرس أن يسن أي قانون يؤسس لدين من الأديان.
فكرت في عقيدتنا الوطنية،
"واحد من الكثرة،"
بما معناه "من عديد الأعراق، تبرز أمة واحدة".
أهم ما أدركت،
أن الطريقة الوحيدة التي يمكن أن تخسر بها نقاشًا
هي عن طريق الاستسلام.
لذلك انضممت إلى الدعوى المرفوعة من قبل الكونجرس الأمريكي
التي تتحدى إضافة الرئيس ترامب للسؤال عن الجنسية إلى أسئلة الإحصاء.
وهو قرار ذو تداعيات هائلة.
لقد كانت قضية صعبة حقًا.
اعتقد معظمنا أننا سنخسرها.
لكن في النهاية فزنا.
بخمسة أصوات مقابل أربعة.
قالت المحكمة العليا أساسًا
أن الرئيس ترامب وسكرتير حكومته قد كذَبا.
والآن عدت من جديد وانضممت مرة أخرى للقتال،
وآمل أن يفعل كل واحد منكم ذلك أيضًا بطريقته الخاصة.
أنا أعود
لأنني مؤمن بأن القضايا الجيدة ستنتصر في النهاية.
إن قوس العدالة طويل،
وينحني ببطء في كثير من الأحيان،
لكنه ينحني طالما نحن نحنيه.
وأدركت أن السؤال ليس كيف تكسب كل نقاش.
بل كيف تستعيد قوتك عندما تخسر.
لأنه على المدى الطويل،
ستنتصر القضايا الجيدة.
إذا قدمت حجة جيدة،
فإن لديها القدرة على أن تستمر بعد موتك،
ليمتد تأثيرها إلى ما أبعد منك،
لتصل إلى عقول أجيال المستقبل.
وهنا تكمن أهمية كل هذا.
أنا لا أخبرك كيف تكسب القضايا فقط لكسبها.
هذه ليست لعبة.
أنا أقول لك هذا لأنه حتى لو لم تفز الآن،
إذا قدمت حجة جيدة، فسيثبت التاريخ أنك على حق.
أفكر في أستاذ التمثيل ذاك طوال الوقت.
وقد أدركت
أن اليد التي كنت أمسك كانت يد العدالة.
هذه اليد الممدودة ستأتي من أجلك.
والقرار يعود لك، إما أن ترفضها
أو تمسك بها.
شكرًا جزيلًا لكم على حسن الاستماع.
Hace 14 años,
me paré en la Corte Suprema para defender mi primer caso.
Y no fue cualquier caso.
Fue lo que los expertos llamaron
uno de los casos más importantes que la Corte Suprema haya escuchado jamás.
Consideró si Guantánamo era constitucional
y si las Convenciones de Ginebra eran procedentes para combatir el terrorismo.
Fue a pocos años luego de los horribles ataques
del 11 de septiembre.
La Suprema Corte disponía de siete designados del partido republicano
y dos del partido democrático,
y mi cliente era el conductor de Osama bin Laden.
Mi oponente era el fiscal general de EE.UU.,
el mejor abogado litigante de EE.UU.
Había defendido 35 casos.
Yo aún no tenía 35 años.
Y, para complicar las cosas,
el Senado, por primera vez desde la Guerra Civil,
aprobó un proyecto de ley
para remover la causa de la jurisdicción de Corte Suprema.
Los entrenadores de oratoria
dicen que debo crear suspenso y no contar el final.
Pero ganamos.
¿Cómo?
Hoy voy hablar de cómo ganar un debate,
en la Corte Suprema o en cualquier lugar.
La sabiduría popular dice que se debe hablar con confianza.
Así se logra persuadir.
Yo creo que es incorrecto.
Creo que la confianza es enemiga de la persuasión.
La persuasión tiene que ver con la empatía.
con entrar en la mente de las personas.
Eso es lo que hace a TED lo que es.
Es la razón por la que escuchan esta charla.
Pudieron haberla leído en papel,
pero no lo hicieron.
Lo mismo sucede con los casos en la Corte Suprema.
Hacemos los escritos en papel,
pero también hay una argumentación oral.
No solo tenemos un sistema en el que los jueces escriben preguntas
y uno las respuestas.
¿Por qué?
Porque alegar implica interacción.
Quiero mostrarles el detrás de escena para contarles lo que hice,
y cómo estas lecciones se pueden generalizar.
No solo para ganar casos en la corte,
sino para algo mucho más profundo.
Obviamente requiere práctica,
pero no cualquier práctica servirá.
En mi primera sesión de práctica para Guantánamo,
viaje a Harvard
y tenía a estos legendarios profesores haciéndome preguntas.
Y aunque había leído todo, ensayado millones de veces,
no persuadía a nadie.
Mi argumentación no tenía eco.
Estaba desesperado.
Hice todo lo posible,
leí cada libro, ensayé millones de veces,
y no iba a ningún lado.
Al final tropecé con este tipo.
Era un entrenador de actuación, no era una abogado.
Nunca ha estado en la Corte Suprema.
Y un día vino a mi oficina con una camisa blanca ondulada
y una corbata de bolo,
y me vio con mis brazos cruzados y dijo:
"Mira Neal, puedo decir
que no crees que esto vaya a funcionar,
pero solo hazme caso.
Dime tu argumentación".
Así que tomé mi libreta
y empecé a leer mi argumentación.
Dijo: "¿Qué haces?"
Le dije: "Te cuento mi argumentación".
Dijo: "¿La libreta es tu argumentación?"
Le dije: "No, pero está en la libreta".
Dijo: "Neal, mírame.
Dime tu argumentación".
Así que lo hice.
Instantáneamente comprendí
que mis ideas tenían eco.
Estaba conectando con otro ser humano.
Y él pudo ver la sonrisa que se formaba en mi rostro
mientras decía mis palabras
y dijo: "Esta bien, Neal.
Ahora dime tu argumentación mientras me sostienes la mano".
Y le dije: "¿Qué?"
Y él dijo: "Sí, dame la mano".
Estaba desesperado, así que lo hice.
Y comprendí: "Esto es conexión.
Es el poder de la persuasión".
Y me ayudó.
Pero, la verdad, seguía nervioso conforme se acercaba la fecha.
Y sabía que un debate
se basa en ponerse en el lugar de otra persona
y empatizar con ella.
Antes necesitaba tener una base sólida.
Así que hice algo fuera de mi zona de confort.
Llevaba joyas. Pero no cualquier cosa.
Era un brazalete que mi padre había usado toda su vida,
hasta que falleció solo unos meses antes del debate.
Me puse una corbata
que mi madre me había dado para la ocasión.
Tomé la libreta y escribí los nombres de mis hijos,
porque esa era la razón por la que hacía esto.
Por ellos, para dejar el país mejor de cómo lo había encontrado.
Llegué a la corte, y estaba calmado.
El brazalete, la corbata, el nombre de mis hijos,
me mantenían concentrado.
Como un escalador que se asoma al precipicio,
si tienes una base sólida, puedes dar el próximo paso.
Y como la argumentación se basa en la persuasión,
sabía que debía evitar cualquier emoción.
Las muestras de emociones fallan.
Es como escribir un correo todo en negrita y mayúsculas.
No persuade a nadie.
Tiene que ver con la persona que habla,
no con quien escucha.
En algunos contextos la solución puede ser la emocionalidad.
Estás discutiendo con tus padres,
usas las emociones y funcionan.
¿Por qué?
Porque tus padres te aman.
Pero la Corte Suprema no te ama.
No se ven a sí mismos
como personas a las que se persuade por la emoción.
Usé esa idea pero al revés,
provocando una reacción emocional en mi oponente,
para posicionarme como la voz tranquila y firme de la ley.
Y funcionó.
Recuerdo cuando, sentado en la corte, supe que habíamos ganado.
Que los tribunales de Guantánamo se estaban derrumbando.
Y salí a los escalones del tribunal, y había una tormenta mediática.
500 cámaras, y todas me preguntaban:
"¿Qué significa esta decisión?"
La decisión era de 185 páginas.
No había tenido tiempo de leerla, nadie lo hizo.
Pero sabía lo que significaba.
Y esto es lo que dije en las escaleras del tribunal.
"Esto es lo que ha sucedido hoy.
Tienen lo más bajo de lo bajo.
Este hombre, que fue acusado de ser el conductor de Osama bin Laden,
uno de los hombres más horribles del mundo.
Y no ha demandado a cualquiera,
sino al hombre más poderoso de la nación, de hecho, del mundo,
el presidente de EE.UU.
Y no lo hace en un tribunal sin importancia,
sino en el mayor tribunal de la nación,
la Corte Suprema de EE.UU.
Y gana.
Eso es algo notable en este país.
En muchos otros países
podrían haber matado a este conductor
solo por presentar su demanda.
Y más importante para mí, podrían haber matado a su abogado.
Pero eso es lo que diferencia a EE.UU.
Lo que hace especial al país".
Debido a esa decisión,
las Convenciones de Ginebra se aplicaron contra el terrorismo,
lo que significó el fin de las prisiones fantasmas a nivel mundial,
el final de las torturas
y de los tribunales militares de Guantánamo.
Construyendo el caso de forma metódica
y entrando en la mente de los jueces
pudimos literalmente cambiar el mundo.
Suena fácil, ¿verdad?
Pueden practicar mucho,
evitar mostrar emociones,
y Uds. también podrán ganar cualquier debate.
Lamento decir que no es tan simple,
mis estrategias no son infalibles,
y aunque he ganado más casos en la Corte Suprema
que cualquier otra persona,
también he perdido muchos casos.
De hecho, cuando fue electo Donald Trump
yo estaba aterrado, en términos de la Constitución.
Entiendan que esto no se trata de izquierda contra derecha,
ni nada parecido.
No voy a hablar de eso.
Pero solo una semana en el mandato del nuevo presidente,
podrán recordar esas escenas en los aeropuertos.
El presidente Trump hizo una campaña sobre una promesa diciendo, y cito,
"Yo, Donald J. Trump propongo un cierre total
de toda inmigración musulmana hacia EE.UU."
También dijo, y cito, "Creo que el Islam nos odia".
Y cumplió esa promesa prohibiendo la inmigración
desde siete países con población mayormente musulmana.
Mi equipo de abogados, y otros, acudimos al tribunal de inmediato para demandar,
y conseguimos detener esa primera prohibición de viajar.
Trump la revisó.
Acudimos nuevamente al tribunal y la detuvimos.
La revisó nuevamente,
e hizo unos cambios, añadiendo a Corea del Norte.
Porque todos sabemos que EE.UU.
tuvo un serio problema de inmigración con Corea del Norte.
Pero permitió que sus abogados fueran a la Corte Suprema y declaren,
"Esto no es discriminación hacia los musulmanes,
también incluye a otras personas".
Yo creí que teníamos la respuesta perfecta.
No los aburriré con detalles
pero el tema es que perdimos.
Cinco votos contra cuatro.
Y yo estaba devastado.
Estaba preocupado de haber perdido mis poderes de persuasión.
Y luego pasaron dos cosas.
Primero,
noté que algunos jueces de la Corte Suprema
respecto de la prohibición de viajar,
discutían el internamiento japonés-estadounidense.
Ese fue un momento horroroso en nuestra historia,
en el que más de 100 000 japoneses-estadounidenses
fueron recluidos en campos de concentración.
Mi persona favorita para desafiar este esquema
era Gordon Hirabayashi,
un estudiante de la Universidad de Washington.
Se entregó por cuenta propia al FBI,
y le dijeron, "Mira, es tu primer crimen,
puedes irte a casa".
Y Gordon les respondió:
"No, soy una persona estricta, debo resistir leyes injustas",
así que lo arrestaron y fue condenado.
Su caso llegó a la Corte Suprema.
Y, lo haré de nuevo,
no crearé suspenso,
y les diré qué sucedió.
Gordon perdió el caso.
Pero perdió por una sencilla razón.
Porque el fiscal general,
el mejor abogado litigante del gobierno,
le comentó a la Corte Suprema que
el internamiento japonés-estadounidense se justificó por una necesidad militar.
Y eso fue así,
que a pesar de que su propio personal había descubierto
que no había necesidad del internamiento japonés-estadounidense
y que el FBI y la comunidad de inteligencia
creían lo mismo.
Y, de hecho, que estaba motivado por prejuicios raciales.
Su personal suplicó al fiscal general,
"Diga la verdad, no suprima la evidencia".
¿Qué hizo el fiscal general?
Nada.
Entró y contó la historia de la "necesidad militar".
Así que el tribunal confirmó la condena de Gordon Hirabayashi.
Y al año siguiente, confirmó el internamiento de Fred Korematsu.
¿Y por qué estaba pensando en esto?
Porque alrededor de 70 años más tarde,
debo tener la misma oficina.
Jefe de la Oficina de la Procuración General.
Y tengo que dejar las cosas claras,
explicando que el gobierno ha malinterpretado los hechos
en los casos relacionados al internamiento japonés.
Y cuando pensé en la opinión de la Corte Suprema
sobre la prohibición de viajes
me di cuenta de algo.
La Corte Suprema, en esa opinión,
hizo todo lo posible por anular el caso Korematsu.
Ahora, no solo el Departamento de Justicia dijo
que el internamiento japonés estaba mal,
la Corte Suprema también lo dijo.
Esa es una lección importante acerca de los debates, el tiempo.
Todos Uds., cuando debatan, tengan esa importante palanca para jugar.
¿Cuándo hacen sus argumentaciones?
No necesitan solo la argumentación correcta,
necesitan la argumentación correcta en el momento indicado.
¿En qué momento la audiencia, un cónyuge, un jefe, un niño,
se encuentra más receptivo?
A veces esto escapa al control.
El retraso tiene costos muy altos.
Así que uno debe entrar y luchar
y les puede pasar, como a mí, que el tiempo no sea el correcto.
Eso es lo que pensamos en la prohibición de viajar.
Y verán,
la Corte Suprema no estaba lista, tan temprano en el mandato del presidente,
para anular su iniciativa emblemática, así como no estaba preparada
para anular el internamiento japonés-estadounidense de Roosevelt.
Y, en ocasiones, se debe correr el riesgo.
Pero es muy doloroso cuando pierdes.
Y tener paciencia es muy difícil.
Pero eso me recuerda la segunda lección.
Incluso si la reivindicación llega más tarde,
me di cuenta cuán importante es ahora la lucha,
porque inspira, y porque educa.
Recuerdo leer una columna de Ann Coulter sobre la prohibición musulmana.
Esto es lo que dijo.
"Argumentando contra Trump, estaba el estadounidense de primera generación,
Neal Katyal.
Hay muchas personas de décima generación que odian a EE.UU.
¿No pudieron traer a uno de ellos que argumente
que debemos acabar con nuestro país a través de la inmigración masiva?
En ese momento la emoción,
que es la condena de una buena argumentación
fue importante para mí.
Se necesitó la emoción fuera del tribunal para permitirme volver a entrar.
Cuando leí las palabras de Coulter, yo estaba enojado.
Me revelé contra la idea
de que pertenecer a la primera generación de estadounidense me descalificara.
Me revelé contra la idea de que la inmigración masiva
acabaría con este país.
En lugar de reconocer que esa fue la base sobre la que se fundó este país.
Cuando leí a Coulter
pensé muchas cosas de mi pasado.
Pensé en mi padre,
que llegó al país con ocho dólares desde India,
y no sabía si debía usar el baño para gente de color o el de blancos.
Pensé en su primera oferta laboral en un matadero.
No es un gran trabajo para un hindú.
Pensé en cómo cuando nos mudamos a un nuevo barrio de Chicago,
con otra familia india,
esa familia tenía una cruz quemada en el césped.
Porque las personas racistas no son buenas
en distinguir entre afro-estadounidenses e hindúes.
Y pensé en todos los correos de odio que recibí
durante Guantánamo,
por ser un amante de lo musulmán.
De nuevo, los racistas tampoco son buenos
para distinguir entre hindúes y musulmanes.
Ann Coulter creía que ser hijo de inmigrante era una debilidad.
Ella estaba profundamente equivocada.
Es mi fortaleza,
porque yo sabía lo que se supone que EE.UU. apoya.
Sabía que en EE.UU.,
yo, el hijo de un hombre que vino aquí con ocho dólares en el bolsillo,
podía pararme en la Corte Suprema de EE.UU.
del lado de un extranjero odiado,
como el conductor de Osama bin Laden,
y ganar.
Y me hizo dar cuenta,
aunque pude haber perdido el caso,
de que yo tenía razón sobre la prohibición musulmana.
No importa lo que el tribunal haya decidido,
no pudieron cambiar el hecho
de que los inmigrantes hacen más grande a este país.
De hecho, en muchos sentidos, los inmigrantes aman más a este país.
Cuando leí las palabras de Ann Coulter
pensé en la gloriosas palabras de nuestra Constitución.
La Primera Enmienda.
El Congreso no hará una ley que establezca una religión oficial.
Pensé en nuestro credo nacional,
"E plurbis unum".
"De muchos, uno".
Más allá de todo, me di cuenta
de que el único modo que de verdad puedes perder un debate
es rindiéndote.
Así que me uní a la demanda del Congreso de EE.UU.
desafiando la adición de Trump al censo de una pregunta de ciudadanía.
Una decisión con grandes implicaciones.
Fue un caso muy difícil.
Muchos creían que íbamos a perder.
Pero ganamos.
Cinco votos a cuatro.
Básicamente, la Corte Suprema dijo que el presidente Trump
y su secretario de gabinete habían mentido.
Y ahora conseguí levantarme y me reincorporé a la lucha.
Y espero que cada uno de Uds., a su manera, también lo haga.
Me levanto
porque creo que los buenos argumentos terminan ganando.
El arco de la justicia es largo,
y se dobla, a veces lentamente,
pero se dobla siempre y cuando lo doblemos.
Y me di cuenta de que la pregunta no es cómo ganar todos los debates.
Sino que es cómo poder levantarte cuando pierdes.
Porque, a la larga,
los buenos argumentos van a ganar.
Si haces una buena argumentación,
tiene el poder de sobrevivirte,
para extenderse más allá de tu núcleo,
de alcanzar a esas mentes futuras.
Y por esa razón todo esto es tan importante.
No les estoy diciendo cómo ganar debates por el hecho de ganar debates.
Esto no es un juego.
Se los digo porque aunque no ganen en este momento,
si tienen una buena argumentación, la historia demostrará que tienen razón.
Siempre recuerdo a aquel entrenador de actuación.
Y me di cuenta
de que la mano que sujetaba era la mano de la justicia.
Esa mano extendida vendrá por Uds.
Es su decisión alejarla
o sujetarla.
Muchas gracias por escucharme.
چهارده سال پیش،
برای دفاع از اولین مورد خود در دیوان عالی قیام کردم.
و مثل موارد دیگر نبود،
موردی بود که به گفته اساتید
یکی از مهمترین مواردی بود که در دیوان عالی مطرح شده بود.
موضوع این بود که آیا گوانتانامو موافق قانون اساسی است یا خیر،
و اینکه آیا پیمان ژنو برای جنگ علیه ترور به کار رفته است یا خیر.
تنها چند سال از حمله وحشتناک
۱۱ سپتامبر گذشته بود.
دیوان عالی هفت منتخب جمهوری‌خواه
و دو منتخب دموکرات داشت،
و موکل من از قضا راننده اسامه بن لادن بود.
و مقابل من مدعی ‌العموم آمریکا بود،
بهترین وکیل آمریکا.
او از ۳۵ مورد دفاع کرده بود.
من حتی ۳۵ سال هم نداشتم.
و بدتر اینکه،
سنا برای اولین بار پس از جنگ داخلی،
لایحه‌ای تصویب کرده بود تا این مورد را از محکمه دیوان عالی خارج نماید.
حالا مربیان سخن می‌گویند
من قصد داشتم تنش ایجاد کنم و حقیقت را نگویم.
اما موضوع این است که ما پیروز شدیم.
چگونه؟
امروز می‌خواهم در مورد نحوه پیروز شدن در یک دفاعیه،
در دیوان عالی یا هر جای دیگر صحبت کنم.
عقل سلیم می‌گوید باید با اعتماد به نفس صحبت کنید.
از این طریق دیگران را قانع می‌کنید.
فکر می‌کنم این اشتباه است.
فکر می‌کنم اعتماد به نفس ضد اقناع است.
اقناع از هم‌دلی ناشی می‌شود،
باید به ذهن افراد نفوذ کنید.
TED هم اینگونه به اینجا رسیده است.
به همین خاطر به این سخنرانی‌ها گوش می‌دهید.
می‌توانستید متن سخنرانی را از رو بخوانید.
اما این کار را نمی‌کنید.
دفاعیات دیوان عالی هم از این دسته هستند --
ما خلاصه‌های نوشتنی را در صفحات مربوطه می‌نویسیم،
اما یک دفاعیه شفاهی هم داریم.
ما سیستمی نداریم که فقط سوالات را بنویسیم
و شما پاسخ‌ها را بنویسید.
چرا؟
زیرا دفاعیه به تعامل مربوط است.
می‌خواهم شما را به پشت صحنه کارهایی که انجام دادم ببرم،
و نحوه تعمیم این درس‌ها را عرضه کنم.
نه فقط برای برنده شدن در یک دفاعیه در دادگاه
بلکه برای چیزی بسیار عمیقتر.
خوب بوضوح نیازمند تمرین است،
اما نه مثل هر تمرینی.
اولین جلسه تمرین من در گوانتانامو،
من راهی هاروارد شدم
و همه این اساتید افسانه‌ای سوالات متعددی از من می‌پرسیدند.
و با اینکه همه چیز را خوانده بودم و میلیون‌ها بار تکرار کرده بودم،
هیچکس را نمی‌توانستم قانع کنم.
دفاعیاتم اثرگذار نبود.
افسرده بودم.
هر کار ممکن را انجام داده بودم،
هر کتابی خواندم و میلیون‌ها بار تکرار کردم،
و به هیچ جا نمی‌رسیدم.
خوب سرانجام به این مرد برخوردم --
او یک مربی عملیاتی بود، حتی وکیل هم نبود.
هرگز پایش را در دیوان عالی نگذاشته بود.
یک روز به دفترم آمد در حالی که یک پیراهن سفید موج‌دار
و یک کراوات بولو پوشیده بود،
و به من نگاه کرد در حالی که بازوهایم را جمع کرده بودم،
«ببین نیل، می‌توانم بگویم
که فکر می‌کنید این کار جواب نمی‌دهد،
اما من باب مزاح
دفاعیه‌ات را به من بگو.»
خوب من نوشته‌ام را برداشتم،
و شروع کردم به قرائت دفاعیه‌ام.
گفت «چه کار داری می‌کنی؟»
گفتم، «دارم دفاعیه‌ام را می‌خوانم.»
گفت، «دفاعیه‌ات یک برگه نوشته است؟»
گفتم، «نه ولی دفاعیه‌ام روی برگه است.»
گفت، «نیل به من نگاه کن.
دفاعیه‌ات را به من بگو.»
و این کار را کردم.
و در لحظه، فهمیدم
که نکاتم اثرگذار نبودند.
داشتم با انسان دیگری ارتباط می‌گرفتم.
و می‌توانست لبخندی که بر لبانم می‌نشیند
هنگام گفتن کلمات را ببیند.
و او گفت، «خوب نیل.
حالا دفاعیاتت را در حالی که دستم را گرفته‌ای انجام بده.»
و گفتم، «چی؟»
و او گفت، «بله، دستم را بگیر.»
غمگین بودم پس انجام دادم.
و فهمیدم، «واو، این است ارتباط.
این است روش قانع کردن.»
و این به من کمک کرد.
اما صادقانه بگویم هر چه به روز دفاعیه نزدیک می‌شدم استرسم بیشتر می‌شد.
و می‌دانستم که اگر چه دفاعیه
در مورد شخص دیگری است
و نیازمند همدلی است،
اما نیاز داشتم ابتدا نقطه اتکا داشته باشم.
پس کاری کردم ورای راحتی خودم.
جواهرات پوشیدم -- نه هر چیزی،
بلکه النگویی که پدرم در تمام زندگیش پوشیده بود،
تا زمانی که تنها چند ماه پیش از این دفاعیه درگذشت.
کراواتی پوشیدم
که مادرم برای مناسبات خاص به من داده بود.
و برگه دفاعیه را برداشتم و نام فرزندانم را بر آن نوشتم،
چون به این خاطر داشتم دفاعیه انجام می‌دادم.
برای فرزندانم تا در کشور بهتری نسبت به وضع فعلی زندگی کنند.
به دادگاه رفتم و آرام بودم.
النگو، کراوات، نام فرزندان
همه توجهم به اینها بود.
مثل یک صخره‌نورد که فراتر از صخره می‌رود،
اگر توان متمرکزی داشته باشید می‌توانید فراتر بروید.
و چون دفاعیه به اقناع مربوط است،
می‌دانستم باید از عواطف دوری کنم.
اظهار عواطف شکست می‌خورد.
مثل نوشتن تمام یک ایمیل با حروف بزرگ و پررنگ است.
هیچ کس را قانع نمی‌کند.
دیگر نوبت شماست، سخنگو،
بحث شنونده و دریافت‌کننده نیست.
حالا ببینید، در برخی شرایط راه حل این است که عاطفی باشید.
وقتی دارید با والدین بحث می‌کنید،
از عواطف استفاده می‌کنید و عمل می‌کند.
چرا؟
چون والدین‌تان دوست‌تان دارند.
اما دادگاه دیوان عالی شما را دوست ندارد.
آنها دوست ندارند خودشان را از دسته
کسانی تصور کنند که با عواطف قانع می‌شوند.
و من هم این دیدگاه را مهندسی معکوس کرده بودم،
با تله گذاشتن برای رقیبم تا احساساتش را برانگیزم،
پس می‌توانستم بعنوان صدای آرام و پایدار قانون دیده شوم.
و عمل می‌کرد.
و به خاطر دارم که در دادگاه نشسته بودم تا علت پیروزی خود را بدانم.
اینکه محکمه‌های گوانتانامو در حال افول بودند.
بیرون آمدم و وقتی به پله‌های سالن دادگاه رسیدم و رسانه‌ها هجوم آوردده بودند.
پانصد دوربین و همه داشتند از من سوال می‌کردند،
«این تصمیم به چه معنا است، این چه می‌گوید؟»
خوب، این تصمیم ۱۸۵ صفحه بود.
وقت نداشتم آن را بخوانم، هیچ کس وقت نداشت.
ولی می‌دانستم معنایش چیست.
و این چیزی است که روی پله‌های دادگاه گفتم.
«این است اتفاقی که امروز رخ داد.
شما این دست پایین‌ترین شخص را دارید --
که به راننده بودن بن لادن متهم شده بود،
یکی از وحشتناک‌ترین انسان‌ها.
و یک شخص عادی از او شکایت نکرده بود،
بلکه دولت بود، در واقع قوی‌ترین انسان روی زمین،
رئیس جمهور آمریکا.
و او را به یک دادگاه شلوغ قدیمی نیاورده بودند،
بلکه شاخص‌ترین دادگاه روی زمین،
دیوان عالی آمریکا ..
و اوست که پیروز شد.
و این موضوع چشمگیری است در این کشور.
در دیگر کشورها،
این راننده ممکن بود فقط برای این اتهام
با گلوله کشته شود.
و بیش از ان که به من مربوط است، وکیلش هم ممکن بود کشته شود.
و این است که آمریکا را متفاوت می‌کند.
این آمریکا را خاص می‌کند.
بخاطر این تصمیم،
پیمان ژنو برای جنگ علیه ترور به کار می‌رود،
که به معنای پایان زندان‌های مخوف در جهان است،
پایان شکنجه غرق مصنوعی در جهان
و پایانی به آن محکمه‌های نظامی در گوانتانامو.
با بنای روشمند این مورد اتهام،
و نفوذ در اذهان قضات دیوان عالی،
توانستیم عملا دنیا را عوض کنیم.
آسان به نظر می‌رسد، درست است؟
می‌توانید زیاد تمرین کنید،
از ابراز احساسات خودداری کنید،
و شما هم می‌توانید در هر دفاعیه‌ای پیروز شوید.
متاسفم که بگویم اینقدر ساده نیست،
استراتژی‌های ما بدون خطا نیستند،
و با اینکه بیش از هر کس در موارد دیوان عالی
پیروز شده‌ام،
موارد زیادی هم باخته‌ام.
در واقع پس از انتخاب شدن دونالد ترامپ،
اساسا ترسیده‌ام.
لطفا درک کنید، بحث حزب چپ و راست،
یا امثال اینها نیست.
نمی‌خواهم در مورد این چیزها حرف بزنم.
اما درست در هفته اول ریاست جمهوری،
ممکن است آن صحنه‌ها در فرودگاه‌ها را به یاد داشته باشید.
رئیس‌جمهور ترامپ کارزاری به راه انداخت که بیان می‌داشت،
«من، دونالد، جی، ترامپ درخواست دارم
مهاجرت تمام مسلمانان به آمریکا کاملاً متوقف شود.»
او همچنین گفت، «فکر می‌کنم اسلام از ما متنفر است.»
او همچنین قول داد،
مهاجرت از هفت کشور با جمعیت غالب مسلمان ممنوع شود.
تیم حقوقی من و دیگران برای شکایت به دادگاه رفتند،
و اولین قانون منع مسافرت را لغو کردند.
ترامپ آن را بازبینی کرد.
ما دوباره به دادگاه رفتیم و لغوش کردیم.
او دوباره بازبینی کرد،
و آن را تغییر داد و کره شمالی را اضافه کرد،
چون همه می‌دانیم،
که آمریکا مشکل عظیم مهاجرتی با کره شمالی دارد.
اما او وکلایش را قادر ساخت که به دیوان عالی بروند و بگویند،
«ببینید، این تبعیض علیه مسلمانان نیست،
افراد دیگر هم شامل می‌شود.»
اکنون فکر می‌کنم ما پاسخ قاطع به این سوال را داشتیم.
حوصله شما را با جزئیات سر نمی‌برم،
اما موضوع این است که ما باختیم.
پنج رأی در مقابل چهار رأی.
و من تخریب شدم.
نگران بودم که قدرت اقناعم افول کرده است.
و سپس دو اتفاق افتاد.
اول،
متوجه شدم که بخشی از ایده ممنوعیت مسافرت دیوان عالی
که از توقیف دسته جمعی آمریکایی-ژاپنی‌ها بحث می‌کرد.
لحظه وحشتناکی در تاریخ ما بود،
که در آن بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ آمریکایی-ژاپنی در کمپ‌ها توقیف شده بودند.
شخصیت مورد علاقه من برای چالش این اتفاق
گردون هیرابایاشی بود،
یک دانشجوی دانشگاه واشینگتن.
او خود را به FBI معرفی کرد،
به او گفته شد، «ببین شما اولین مجرم هستید،
می‌توانید بروید خانه.»
گردون گفت،
«نه من یک اغتشاشگر هستم و باید در مقابل قوانین ناعادلانه مقاومت کنم،»
و سپس او را بازداشت کردند و او محکوم شد.
مورد گردون به دیوان عالی راه یافت.
و من قصد انجام این کار را دارم
تا انتظارات شما را از بین ببرم
و واقعیت را بگویم.
گوردون باخت.
اما دلیل باختش ساده بود.
چون دادستان عمومی،
بعنوان بهترین وکیل دادگاه،
به دیوان عالی گفت
که حبس ژاپنی-آمریکایی‌ها یک ضرورت نظامی بوده است.
اینگونه بود،
اما حتی کارمندان خودش دریافته بودند
که هیچ نیازی به حبس ژاپنی-آمریکایی‌ها نبوده است
و FBI و جامعه اطلاعاتی
همه بر این باور بودند.
و در واقع، انگیزه این تصمیم از تعصبات نژادی ناشی می‌شد.
کارمندانش به دادستان عمومی التماس کردند،
«حقیقت را بگو، شواهد را نادیده نگیر.»
دادستان عمومی چه کار کرد؟
هیچ.
او وارد شد و داستان «ضرورت نظامی» را گفت.
و دادگاه گوردون هیرابایاشی را محکوم کرد.
و سال بعد، به حبس فِرِد کورماتسو رای داد.
خوب چرا به این‌ها فکر می‌کنم؟
چون ۷۰ سال بعد،
من به همان اداره راه یافتم،
رئیس اداره دادستانی کل.
و باید بایگانی‌ها را بررسی می‌کردم،
که نشان می‌داد دولت حقایق را در مورد حبس ژاپنی‌ها
تحریف کرده است.
و هنگامی که در مورد ایده منع مسافرت توسط دیوان عالی فکر کردم،
موضوعی را دریافتم.
دیوان عالی در این ایده،
درباره غیرقانونی اعلام کردن مورد کورماتسو از مسیر درست خارج شده است.
اکنون، نه تنها وزارت دادگستری
حبس ژاپنی‌ها را غلط می‌داند،
بلکه دیوان عالی هم به این اشتباه اذعان دارد.
یک درس مهم در مورد دفاعیات، زمان‌بندی است.
همه شما، هنگامی که دفاع می‌کنید، این اهرم قدرتمند را دارید.
کی دفاعیات را انجام می‌دهید؟
فقط به دفاعیه درست نیاز ندارید،
به دفاعیه درست در زمان درست هم نیاز دارید.
چه هنگام در مخاطب شما -- همسر، رئیس، کودک --
بیشترین پذیرش وجود خواهد داشت؟
ببینید، گاهی کاملاً از اختیار شما خارج است.
تأخیر هزینه‌های زیادی دارد.
و باید وارد معرکه شوید
و شما هم ممکن است مانند من در زمان‌بندی کاملا اشتباه کنید.
در مورد منع مسافرت همین فکر را می‌کردیم.
و شما می‌بینید،
دیوان عالی آماده نبود، بدایت ریاست جمهوری ترامپ بود،
و غیرقانونی دانستن تأیید رئیس جمهور سخت می‌نمود،
همانگونه که برای غیرقانونی دانستن بازداشت دست جمعی ژاپنی-آمریکایی‌ها آماده نبود.
و گاهی باید ریسک کنید.
ولی اگر ببازید خیلی دردناک است.
و استقامت واقعاً مشکل است.
اما درس دوم.
اگرچه تبرئه بعداً حاصل می‌شود،
به این نتیجه رسیده‌ام که مبارزه کنونی اهمیت زیادی دارد،
چون موجب انگیزه می‌شود، موجب یادگیری می‌شود.
یک ستون مطبوعاتی توسط ان کولتر در مورد منع ورود مسلمانان را می‌خواندم.
او می‌گفت.
«مبارزه علیه ترامپ توسط یک آمریکایی نسل اولی،
نیل کاتیال صورت گرفت.
متنفرین نسل دهمی از آمریکا زیاد هستند.
آیا در مقام دفاع نمی‌توانید به یکی از آن‌ها بگویید باید به عمر کشور
با مهاجرت دسته‌جمعی پایان دهیم؟»
و این است هنگامی که عواطف،
که برای یک دفاعیه خوب سم است،
برایم مهم بود.
باید عواطف را بیرون می‌گذاشتم تا دوباره وارد دادگاه شوم.
وقتی جملات کولتر را خواندم، عصبانی بودم.
علیه این ایده قیام کردم
که یک آمریکای نسل اولی بودن شأنم را پایین می‌آورد.
علیه اینکه مهاجرت جمعی عمر کشور را پایان می‌دهد
قیام کردم،
به جای اینکه به بازشناسی سنگ بنای این کشور بپردازم.
وقتی متن کولتر را خواندم،
در مورد خیلی چیزها در گذشته‌ام فکر می‌کردم.
در مورد پدرم فکر می‌کردم،
که با هشت دلار از هند به اینجا آمد،
و نمی‌دانست که از حمام رنگی یا سفید استفاده کند.
در مورد اولین شغل پیشنهادی به وی فکر کردم در یک قصابی.
شغل خوبی برای یک هندو نیست.
به این فکر کردم که چگونه به یک محله جدید شیکاگو رفتیم
به همراه یک خانواده هندی دیگر،
که صلیب را در چمن حیاطش آتش زده بودند.
چون نژادپرستان در تشخیص
آفریقایی آمریکایی‌ها از هندوها خوب نیستند.
و فکر می‌کردم در مورد تمام ایمیل‌های حاوی نفرت
که به خاطر پرونده گوانتانامو
و دوستدار مسلمانان بودن دریافت کردم.
بعلاوه، نژادپرستان فرق بین
هندوها و مسلمانان هم درست تشخیص نمی‌دهند.
آن کولتر تصور می‌کرد فرزند یک مهاجر بودن یک ضعف است.
او عمیقاً، عمیقاً اشتباه می‌کرد.
این قدرت من است،
چون می‌دانستم که علت وجود آمریکا چیست.
می‌دانستم که در آمریکا،
من بعنوان پسر کسی که با هشت دلار به اینجا آمد،
می‌توانستم در دیوان عالی آمریکا بایستم
تا از یک خارجی منفور دفاع کنم،
کسی همچون راننده اسامه بن لادن،
و پیروز شوم.
و این موجب شد بفهمم،
اگر چه آن مورد را باختم، اما باز هم
در مورد منع مسافرت مسلمانان حق با من بود.
فارغ از اینکه دادگاه چه تصمیمی گرفت،
نمی‌توانستند این حقیقت را تغییر دهند
که مهاجرین این کشور را تقویت می‌کنند.
در واقع، از بسیاری جهات مهاجرین بیشترین علاقه را به این کشور دارند.
وقتی جملات آن کولتر را خواندم،
در مورد جملات متعالی قانون اساسی‌مان فکر کردم.
بند اول.
کنگره در خصوص تشکیل مذهب (به صورت ملی)، هیچ قانونی وضع نمی‌کند.
در مورد عقیده ملی‌مان فکر کردم،
«E plurbis unum،»
«وحدت در عین کثرت.»
من فهمیدم، بیشتر ما،
تنها راهی که واقعا در یک دفاعیه شکست می‌خوریم
دلسرد شدن است.
بنابراین به طرح دعوی توسط کنگره آمریکا پیوستم
که ترامپ را برای افزودن سوال تابعیت در سرشماری به چالش می‌کشید.
تصمیمی با پیام‌هایی عظیم.
مورد واقعا سختی بود.
بیشتر مردم فکر می‌کردند ما می‌بازیم.
اما ما پیروز شدیم.
پنج رأی در مقابل چهار رأی.
دیوان عالی گفت
رئیس جمهور ترامپ و کابینه‌اش دروغ گفته بودند.
حالا من برگشته‌ام و دوباره به مبارزه پیوسته‌ام،
و امیدوارم هر یک از شما به روش خودتان این کار را بکنید.
دارم برمی‌گردم
چون باور دارم که دفاعیات خوب سرانجام پیروز خواهند شد.
کمان عدالت بلند است،
و اغلب به کندی خم می‌شود،
اما هنگامی که آن را خم کنیم دامنه آن خمش طولانی است.
و دریافته‌ام که مسئله پیروزی در هر دفاعیه‌ای نیست.
مسئله دوباره بلند شدن پس از شکست خوردن است.
چون در بلندمدت،
دفاعیات خوب پیروز خواهند شد.
اگر دفاعیه‌ای خوب ارائه دهید،
قدرت حیاتی طولانی خواهید یافت،
پس فراتر از مرکز خود بکشید،
تا به اذهان آینده دست یابید.
و این است دلیل اینکه همه اینها اینقدر مهم هستند.
نمی‌خواهم به شما بگویم که چگونه به صرف پیروز شدن در دفاعیات پیروز شوید.
این بازی نیست.
این را می‌گویم چون حتی اگر اکنون پیروز نشوید،
اگر دفاعیه خوب ارائه دهید، تاریخ ثابت خواهد کرد که حق با شما بوده است.
دوباره همیشه به آن مربی عملیاتی فکر می‌کنم.
و دریافته‌ام
که دستی که گرفته بودم دست عدالت بود.
آن دست بلند به سوی شما کشیده شد.
تصمیم با شماست که آن را پس بزنید
یا آن را محکم بگیرید.
بسیار متشکرم که گوش دادید.
Il y a quatorze ans,
j'ai plaidé ma première affaire devant la Cour suprême.
Ce n'était pas une affaire ordinaire.
C'était une affaire perçue par les experts
comme l'une des plus importantes que la Cour Suprême ait jamais entendues.
L'affaire évaluait si le camp de Guantánamo était constitutionnel,
et si la Convention de Genève s’appliquait à la guerre contre la terreur.
Ce n'était que quelques années après l'horrible attentat
du 11 septembre.
La Cour Suprême avait sept juges républicains
et deux juges démocrates,
et mon client était le chauffeur de Osama bin Laden.
Mon adversaire était le procureur général des États-Unis,
Le meilleur avocat du barreau des États-Unis.
Il avait plaidé 35 affaires.
Je n'avais même pas 35 ans.
Et pour aggraver les choses,
le Sénat, pour la première fois depuis la guerre de Sécession,
avait tenté de retirer l'affaire
de la juridiction de la Cour Suprême par un projet de loi.
Je sais qu'en tant qu'orateur,
je suis censé créer du suspense et ne pas vous dire ce qu'il s'est passé.
Mais en fait, nous avons gagné.
Comment ?
Aujourd'hui, je vais parler de comment gagner un débat.
à la Cour Suprême ou ailleurs.
Le conseil classique est de parler avec confiance.
C'est comme ça qu'on persuade.
Je pense que c'est faux.
Je pense que la confiance est l'ennemie de la persuasion.
La persuasion est une question d'empathie,
d'entrer dans la tête des gens.
C'est ce qui fait de TED ce que c'est.
C'est pourquoi vous m'écoutez.
Vous auriez pu le lire sur papier,
mais vous ne l'avez pas fait.
C'est pareil pour les arguments de la Cour suprême -
nous préparons des exposés écrits avec détachement,
mais il y a aussi un plaidoyer oral.
Ce n'est pas simplement un système où les juges écrivent des questions
et vous écrivez des réponses.
Pourquoi ?
Parce que le débat est une question d'interaction.
Je veux vous amener dans les coulisses et vous dire ce que j'ai fait
et comment ces leçons peuvent être généralisées.
Non seulement pour gagner un débat à la Cour,
mais pour quelque chose de bien plus profond.
Manifestement, il y aura des plaidoyers.
Mais pas n'importe lesquels.
Dans ma première session de plaidoirie pour Guantánamo,
je suis allé à Harvard
où d'éminents professeurs m'ont posé des tonnes de questions.
Et même si j’avais tout lu et répété un million de fois,
je n'ai convaincu personne.
Mes arguments ne les touchaient pas.
J'étais désespéré.
J'avais fait tout mon possible,
lu tous les livres, répété un million de fois,
mais ça tournait en rond.
Mais un jour, je suis tombé sur quelqu'un -
c'était un professeur de théâtre, même pas un avocat.
Il n'avait jamais mis les pieds à la Cour Suprême.
Et un jour, il est entré dans mon bureau avec une chemise blanche et ample,
et une cravate-western.
Il m'a regardé avec mes bras croisés et m'a dit :
« Neal, Je sais ce que tu penses que cela ne va pas marcher,
mais fais-moi plaisir.
Fais-moi ton plaidoyer. »
Alors j'ai pris mon bloc-notes
et j'ai commencé à lire mon exposé.
Il m'interrompt : « Tu fais quoi là ?
- Je te lis mon plaidoyer.
- Ton plaidoyer est un bloc-notes ?
- Non, mais c'est sur ça que je l'ai écrit.
- Neal, regarde-moi
et fais-moi ton plaidoyer.
Et c'est ce que j'ai fait.
Instantanément, j'ai réalisé que mon argumentation faisait écho.
Je me connectais à un autre être humain.
Et il pouvait voir mon sourire commencer à se former
alors que je prononçais chaque mot.
Alors il m'a dit : « OK, Neal.
Maintenant, refais la même chose en me tenant la main.
- Quoi ?
- Ouais, tiens-moi la main. »
J'étais désespéré et donc je lui ai pris la main.
Et j'ai compris : « Waouh, c'est ça, une connexion.
C'est comme ça qu'on persuade. »
Et cela m'a aidé.
Mais sincèrement, j'étais encore nerveux à l'approche de la date du procès.
Et je savais que même si un débat
consiste à se mettre à la place d'autrui et à le comprendre,
j'avais besoin d'une base solide.
Alors j'ai fait quelque chose qui m'a sorti de ma zone de confort.
J'ai porté un bijou, pas n'importe lequel,
mais un bracelet que mon père avait porté toute sa vie
jusqu'à sa mort quelques mois avant le procès.
J'ai mis la cravate
que ma mère m'avait donnée pour cette occasion.
J'ai pris mon bloc-notes et j'y ai écrit les noms de mes enfants,
parce que c'est pour eux que je faisais cela.
Pour eux, pour laisser notre pays meilleur que je ne l'avais trouvé.
Je suis arrivé à la Cour et j'étais calme.
Le bracelet, la cravate, les noms de mes enfants
me maintenaient concentré.
J'étais comme un grimpeur au-dessus du précipice.
Avec une prise solide, on peut avancer.
Et comme plaidoyer consiste à persuader,
je savais que je devais éviter toute émotion.
Afficher ses émotions mène à l'échec.
C'est comme écrire un e-mail en gras et en majuscules.
Cela ne convainc personne.
Cela focalise l'attention sur vous, l'orateur,
et pas sur celui qui écoute, le destinataire.
Dans certaines situations, la solution est d'être émotif.
Si vous vous disputez avec vos parents,
vous utilisez vos émotions et ça marche.
Pourquoi ?
Parce que vos parents vous aiment.
Mais les juges de la Cour suprême ne vous aiment pas.
Ils n'aiment pas se voir
comme des gens que l'émotion convainc.
Et j'ai optimisé cette découverte,
en tendant un piège à mon adversaire pour provoquer une réaction émotionnelle
afin que moi, je paraisse comme la voix calme et robuste de la loi.
Et cela a marché.
J'étais assis dans la salle d'audience quand j'appris que nous avions gagné.
Que les tribunaux de Guantánamo allaient tomber.
Quand je suis sorti du Tribunal, et il y avait une tempête médiatique.
Cinq cents caméras, et on me demandait :
« Que signifie cette décision ? »
En fait, la décision est longue de 185 pages.
Je n'avais pas eu les temps de la lire, personne ne l'avait fait.
Mais je savais ce qu'elle signifiait.
Et voici ce que j'ai dit sur les marches de la Cour :
« Voici ce qu'il s'est passé aujourd'hui.
La personne la plus insignifiante -
cet homme, accusé d'être le chauffeur de Ben Laden,
un des hommes les plus horribles au monde.
Et il n'a pas poursuivi n'importe qui,
mais la nation, en fait, l'homme le plus puissant au monde,
le président des États-Unis.
Et il ne le fait pas dans un tribunal insignifiant,
mais dans la plus haute Cour du pays,
la Cour suprême des États-Unis.
Et il gagne.
C'est une chose remarquable dans ce pays.
Dans de nombreux pays,
ce chauffeur aurait été tué,
simplement pour avoir pensé ester en justice.
Et plus vital pour moi, son avocat aussi aurait été tué.
Mais c'est ce qui fait que les États-Unis sont différents.
Ce qui les rend spéciaux. »
Grâce à cette décision,
les conventions de Genève s'appliquent à la guerre contre la terreur,
marquant la fin des prisons fantômes au niveau mondial.
la fin de torture par simulation de noyade
et la fin des tribunaux militaires de Guantánamo.
En construisant méthodiquement notre plaidoyer,
et entrant dans la tête des juges,
nous avons pu littéralement changer le monde.
Ça semble facile ?
Vous pourriez faire beaucoup de plaidoyers,
éviter les émotions,
et vous aussi, vous pourriez convaincre.
Je suis désolé de dire que ce n'est pas si simple.
Mes stratégies ne sont pas infaillibles
et bien que j'aie gagné plus d'affaires à la Cour suprême
que presque n'importe qui,
j'ai aussi beaucoup perdu.
Après l'élection de Donald Trump,
j'étais, en termes de Constitution, terrifié.
Comprenez bien qu'il ne s'agit pas de la gauche contre la droite,
ou quelque chose comme ça.
Je ne suis pas ici pour parler de ça.
Mais une semaine après le début du mandat du nouveau président,
souvenez-vous de ces scènes dans les aéroports.
Le président Trump avait fait campagne sur une promesse, en disant, je cite :
« Moi, Donald J. Trump j'appelle à l'arrêt total et complet
de l'immigration des Musulmans aux États-Unis. »
Et il a dit aussi, je cite : « Je pense que l'Islam nous déteste. »
Et il a tenu cette promesse
en prohibant l'immigration de sept pays à majorité musulmane.
Mon équipe juridique et d'autres ont immédiatement esté en justice,
et avons annulé cette première interdiction de voyager.
Trump l'a révisée.
Nous sommes encore allés au tribunal et l'avons annulée.
Il l'a encore révisée,
et l'a changée, en ajoutant la Corée du Nord,
car comme nous le savons tous,
les États-Unis ont eu un grand problème d'immigration avec la Corée du Nord.
Mais cela a permis à ses avocats d'aller à la Cour suprême et de dire :
« Ce n'est pas de la discrimination à l'égard des Musulmans,
cela inclut d'autres personnes. »
Je pensais que nous avions une réponse pour tuer définitivement ça.
Je ne vous ennuierai pas avec les détails,
mais nous avons perdu.
Cinq voix contre quatre.
J'étais abattu.
Je craignais que mes pouvoirs de persuasion aient faibli.
Puis, deux choses sont survenues.
Premièrement,
j'ai noté une partie de l'arrêt de la Cour suprême
sur l'interdiction de voyager
qui évoque l’internement des Américains d’origine japonaise.
Ce fut un moment horrible de notre histoire.
Plus de 100 000 personnes d'origine japonaise furent internées dans des camps.
Ma personne préférée qui a contesté cette pratique
était Gordon Hirabayashi,
un étudiant de l'Université de Washington.
Il s'est dénoncé au FBI,
qui a dit : « Écoutez, vous êtes un délinquant primaire.
Rentrez chez vous. »
Et Gordon a répondu :
« Non, je suis un quaker, je dois résister aux lois injustes. »
Et donc, on l'arrêté et condamné.
L'affaire de Gordon est allée à la Cour suprême.
À nouveau,
je vais tuer le suspense qui vous tient en haleine
et vous divulguer ce qu'il s'est passé.
Gordon a perdu.
Mais il a perdu pour une raison simple.
Parce que le procureur général,
l'avocat le plus important représentant la partie civile,
a dit à la Cour suprême
que l'internement des Américains de souche japonaise
était justifié par une nécessité militaire.
Et ce fut le cas,
même si l'équipe du procureur même avait découvert
qu'il n'y avait pas besoin d'interner les Américains d'origine japonaise
et que le FBI et la communauté du renseignement
en étaient tout autant convaincus.
D'ailleurs, ils savaient que les préjugés raciaux en étaient la motivation.
Le personnel du procureur général l'a supplié :
« Dites la vérité, ne cachez pas les preuves. »
Mais qu'a-t-il fait ?
Rien.
Il est entré et a raconté l'histoire de la « nécessité militaire ».
Et donc la Cour a maintenu la condamnation de Gordon Hirabayashi.
Et l'année suivante, a maintenu l'internement de Fred Korematsu.
Pourquoi ai-je pensé à cela ?
Parce que près de 70 ans plus tard,
je me suis retrouvé dans la même fonction,
celle de chef du bureau du procureur général.
Et j'ai pu rectifier le passé
en expliquant que le gouvernement avait déformé les faits
dans les affaires d'internement des Japonais.
En réfléchissant à l'arrêt de la Cour sur l'interdiction de voyager,
j'ai compris quelque chose.
La Cour suprême, dans cet avis,
a fait tout son possible pour rejeter l'affaire de Korematsu.
Le ministère de la Justice n'était plus le seul
à avoir affirmé que l'internement était immoral,
la Cour suprême l'avait déclaré aussi.
C'est une leçon cruciale sur les plaidoyers : leur timing.
Vous tous, lorsque vous discutez, tenez compte de ce facteur.
Quand présenter vos arguments ?
Les bons arguments seuls ne suffisent pas.
Vous avez besoin d'un bon argument au bon moment.
Quand est-ce que votre public - un conjoint, un chef, un enfant -
sera le plus réceptif ?
Parfois, c'est complètement hors de votre contrôle.
Un retard coûterait trop cher.
Et donc vous devez y aller et vous battre.
Et vous pourriez très bien, comme moi, vous tromper sur le timing.
Nous pensions cela sur l'interdiction de voyager.
Et, vous voyez,
la Cour suprême n'était pas prête, si tôt dans le mandat du président Trump,
à rejeter son initiative,
tout comme elle n'était pas prête à rejeter le projet de Roosevelt
d'internement des Américains de souche japonaise.
Parfois, on n'a pas le choix : il faut prendre le risque.
C'est pourtant si douloureux quand on perd.
Et la patience s'apprend à la dure.
Ce qui m'amène à la seconde leçon.
Même si le non-lieu survient plus tard,
j'ai réalisé l'importance du combat actuel,
parce qu'il inspire et nous apprend.
Je me souviens avoir lu un édito d'Ann Coulter sur l'interdiction des Musulmans
où elle dit :
« Le plaidoyer contre Trump fut réalisé par un Américain de première génération,
Neal Katyal.
De nombreuses personnes de dixième génération détestent les États-Unis.
N'était-il pas possible d'en trouver un pour plaider
que nous allons anéantir notre pays par l'immigration massive ? »
Et c'est à ce moment que l'émotion,
en contradiction totale avec un bon plaidoyer,
est devenue importante pour moi.
Il a fallu de l'émotion en dehors du tribunal pour pouvoir y retourner.
La lecture des mots de Coulter m'a mis en colère.
Je me rebelle contre l'idée
qu'être un Américain de première génération puisse me disqualifier.
Je me rebelle contre l'idée que l’immigration massive
anéantira ce pays,
au lieu de la reconnaître comme les fondations
sur lesquelles nous avons bâti notre nation.
En lisant Coulter,
j'ai pensé à tant de choses de mon passé.
J'ai pensé à mon père
qui est arrivé d'Inde avec huit dollars en poche
qui ignorait quelles toilettes utiliser : celles pour gens de couleur ou pas ?
J'ai pensé à sa première offre d'emploi dans un abattoir.
Ce n'est pas super pour un Hindou.
J'ai pensé à notre déménagement dans un nouveau quartier de Chicago
avec une autre famille indienne.
Cette famille avait trouvé une croix brûlée dans son jardin
parce que les racistes ne sont pas bons
pour distinguer les Afro-Américains des Hindous.
Et j'ai pensé à tout le courrier haineux
pendant Guantánamo,
qui me reprochait d'aimer les Musulmans.
Les racistes ne sont pas bons ici non plus
pour distinguer les Hindous des Musulmans.
Ann Coulter pensait qu'être l'enfant d'un immigrant était une faiblesse.
Elle avait tort, profondément tort.
C'est ma force
parce que je savais ce que les États-Unis étaient censés représenter.
Je savais qu'aux États-Unis,
moi, l'enfant d'un homme arrivé avec huit dollars dans sa poche,
je pouvais me tenir devant la Cour suprême des États-Unis
pour représenter un étranger haï,
comme le chauffeur de Osama Ben Laden,
et gagner.
Et cela m'a fait réaliser que même si j’ai perdu l'affaire,
j'avais raison au sujet de l'interdiction des Musulmans.
Peu importe ce que le tribunal a décidé,
ils ne peuvent pas changer le fait que les immigrants renforcent ce pays.
En effet, à bien des égards, ce sont les immigrants qui aiment le plus ce pays.
Quand j'ai lu les mots d'Ann Coulter,
j'ai pensé aux mots glorieux de notre Constitution.
Le premier amendement.
« Le Congrès ne fera aucune loi qui touche l'établissement d'une religion. »
J'ai pensé à notre devise :
« E pluribus unum -
l'unité née de la multitude. »
Surtout, j'ai compris
que la seule façon de vraiment perdre un débat
est d'abandonner.
J'ai donc rejoint le procès intenté par le Congrès américain
contre l'ajout par le président Trump
d'une question au recensement sur la citoyenneté.
Une décision aux implications énormes.
C'était une affaire très difficile.
La plupart pensaient que nous allions perdre.
Mais en fait, nous avons gagné.
Cinq voix contre quatre.
La Cour suprême a en gros dit
que le président Trump et son Secrétaire de cabinet ont menti.
Et maintenant je me suis relevé et j'ai rejoint le combat,
et j’espère que chacun de vous, à sa façon, le fera aussi.
Je me relève
parce que je crois que les bons arguments finissent par triompher.
L'arc de la justice est long,
et se plie, souvent, lentement,
mais il se plie tant que nous le plions.
Et je réalise que la question n'est pas tant de savoir comment gagner
mais bien de savoir comment se relever quand on perd.
Parce qu'à long terme,
les bons arguments triompheront.
Si vous présentez un bon argument,
il a le pouvoir de vous survivre,
de se propager au-delà de vous-même,
d'atteindre ces esprits futurs.
Et c'est pourquoi tout cela est si important.
Je ne vous dis pas comment gagner dans le seul but de gagner des débats.
Ce n'est pas un jeu.
Je vous dis cela parce que même sans gagner tout de suite,
avec un plaidoyer juste, l'Histoire vous donnera raison.
Je me souviens de ce professeur de théâtre tout le temps.
Et je suis arrivé à la conclusion
que la main que j'ai tenue était la main de la justice.
Cette main tendue viendra pour vous.
Vous avez le choix de la repousser ou de continuer à la tenir.
Merci beaucoup pour votre attention.
14 éve a Legfelsőbb Bíróságon voltam,
hogy első ügyemben kifejtsem érveimet.
Nem mindennapi ügy volt,
hanem szakértők szerint
a Legfelsőbb Bíróság által valaha tárgyalt egyik legfontosabb ügy.
Azt kellett eldönteni, hogy Guantanamo összhangban van-e az alkotmánnyal,
és vajon a Genfi egyezmények kiterjednek-e a terrorellenes küzdelemre.
Csak pár év telt el a szeptember 11-i borzalmas támadás óta.
A Legfelsőbb Bíróság hét republikánus
és két demokratapárti bírából állt.
Ügyfelem történetesen Osama bin Laden sofőrje volt.
Ellenfelem az USA főállamügyészének helyettese.
Amerika bírósági csúcsjogásza volt.
Már 35 ügyben vett részt,
én még a 35. évemet sem töltöttem be.
A helyzetet még az is rontotta,
hogy a Polgárháború óta először a Szenátus törvénytervezetet fogadott el,
amely azt célozta, hogy a Legfelsőbb Bíróság utasítsa el a keresetet.
A kommunikációs szakértők szerint
feszültséget kéne szítanom, és nem a történtekről beszélnem.
De az a helyzet, hogy nyertünk.
Hogyan?
Ma arról fogok beszélni,
hogyan nyerjünk a Legfelsőbb Bíróságon vagy máshol.
A közkeletű bölcsesség úgy szól, hogy magabiztosan kell beszélni.
Így leszünk meggyőzők.
Azt hiszem, ez tévedés.
A magabiztosság a meggyőzés ellensége.
A meggyőzés az együttérzésről szól,
hogy a másik ember fejével gondolkozzunk.
Ez teszi a TED-et ilyenné.
Ezért hallgatják ezt az előadást.
Elolvashatták volna az előadást,
de nem tették.
Ugyanez a helyzet a Legfelsőbb Bírósággal:
összefoglalónkat leírjuk,
de élőszóban vitázunk.
Nem írják le kérdéseiket a bírák,
és mi nem írásban válaszolunk.
Miért?
Mert a vitában fontos az együttműködés.
Nézzünk be a színfalak mögé, hogy lássák,
mit tettem, és hogy lehet a tanulságokat általánosítani.
Nemcsak a bíróságon aratott győzelem,
hanem valami sokkal fontosabb miatt is.
Gyakorlatra persze szükség van,
de nem minden gyakorlat jó.
Az első gyakorlati órára Guantanamo ügyében
elrepültem a Harvardra,
és a legendás professzorokat kértem, hogy zúdítsák rám kérdéseiket.
Noha mindent elolvastam, mindent milliószor elpróbáltam,
senkit sem győztem meg.
Érveim nem találtak visszhangra.
El voltam keseredve.
Mindent megtettem,
minden könyvet elolvastam, kismilliószor mindent elpróbáltam,
de semmire sem jutottam.
Végül rábukkantam erre a pasira:
gyakorló oktató volt, még csak nem is jogász.
A Bíróságra soha még a lábát se tette be.
Egyszer aztán megjelent az irodámban lobogó fehér ingben
és "bolo" zsinórnyakkendőben.
Karba font kézzel ültem, rám nézett, és ezt mondta:
"Neal, úgy néz ki,
magad sem hiszed, hogy a dolog működni fog,
de azért járj a kedvemben.
Add elő az érveidet!"
Fölkaptam a jegyzettömbömet,
és nekiláttam érveimet sorolni.
Megszólalt: "Mit művelsz?"
"Ismertetem az érveimet" – mondtam.
"Az érveid a jegyzettömböd?" – kérdezte.
"Nem, de ott vannak leírva" – mondtam.
Erre ő: "Neal, rám nézve
add elő az érveidet!"
Úgy is tettem.
Azonnal rájöttem,
hogy érveim visszhangra találnak.
Kapcsolódok egy másik emberi lényhez,
ő pedig látja, miközben beszélek,
hogy mosoly jelenik meg az arcomon.
Megszólalt: "Rendben, Neal.
Most fogd a kezem, miközben érveidet sorolod!"
"Micsoda?" – csodálkoztam.
"Csak fogd a kezem!" – biztatott.
El voltam keseredve, ezért megtettem.
Ráébredtem, hogy ez a kapcsolat,
a meggyőzés mikéntjének ereje.
Segített.
De azért még mindig idegeskedtem, ahogy a tárgyalás napja közeledett.
Hiába tudtam,
hogy a vita más fejével gondolkodást
és együttérzést jelent,
nekem mindenekelőtt szilárd alap kellett.
Olyat tettem, ami kívül esett a komfortzónámon.
Fölékszereztem magam; nem akármivel,
hanem azzal a karkötővel, melyet apám egész életében viselt,
míg el nem hunyt a tárgyalás előtt alig pár hónappal.
Nyakkendőt kötöttem:
alkalomra illőt kaptam a mamámtól.
Jegyzettömbömre ráírtam gyerekeim nevét,
mert mindent értük tettem.
Értük, hogy jobb országban éljenek, mint amilyen valaha rám várt.
Odaértem a bíróságra; nyugodt voltam.
A karkötő, a nyakkendő, a srácok neve
tartást adott.
Mint a szakadék fölé nyúló sziklamászó:
ha szilárd fogást talál, eléri célját.
Mivel a tárgyalás végcélja a meggyőzés,
tudtam, hogy törekednem kell az érzelmek elkerülésére.
Érzelmeim kimutatása kudarchoz vezet.
Olyan lenne, mint az egész ímélt csupa vastaggal és nagybetűvel írni.
Az senkit sem győz meg.
Az csak a levélíróról árulkodik,
nem a hallgatóról vagy a címzettről.
Egyes esetben a megoldás érzelmi lehet.
Ha szüleinkkel vitatkozunk,
és érzelmeket vetünk be, az hat.
Miért?
Mivel szüleink szeretnek minket.
De a bírák nem.
Nem szeretnek úgy gondolni magukra,
mint akiket érzelmek győznek meg.
Visszájára fordítottam a következtetést,
és csapdát állítottam ellenfelemnek, hogy érzelmet provokáljak ki belőle:
így a törvény higgadt és és magabiztos hangjának mutathatom magam.
Bevált!
Emlékszem, ahogy a tárgyalóteremben ülve megtudtam, hogy győztünk,
hogy a guantanamói bíróságoknak végük.
A törvényszék lépcsőjére érve a média kereszttüzébe kerültem.
500 kamera, és mindenki azt kérdezte:
"Mit jelent a döntés, hogy fogalmaz?"
Az ítélet 185 oldalas volt,
még elolvasni sem volt időm.
De tudtam, mit jelent.
A Legfelsőbb Bíróság lépcsőjén állva ezt feleltem:
"Ma az történt,
hogy a nyomorultak legnyomorultabbja,
ez a csávó, akit azzal vádoltak,
hogy bin Ladennek, ennek a szörnyű alaknak a sofőrje volt,
ez a csávó nem mást perelt be,
mint az országot, valójában a világ legnagyobb hatalmú emberét,
az USA elnökét.
A pert nem valami tingli-tangli közlekedési bíróságon indította,
hanem az ország első törvényszékén,
az USA Legfelsőbb Bíróságán.
És nyer!
Hazánk erről is nevezetes.
Sok országban
a sofőrt agyonlőtték volna
pusztán a perindítás miatt,
és ami engem érint, még az ügyvédjét is.
De Amerika épp ettől más.
Amerikát ez teszi különlegessé."
Mert az ítélet azt mondja ki,
hogy a Genfi egyezmények kiterjednek a terrorellenes küzdelemre is,
ami világszerte véget vet a szellembörtönöknek,
véget vet a vízzel kínzásnak,
és véget vet a guantanamói haditörvényszékeknek.
Az ügy módszeres felépítésével
és a bírók fejével gondolkodással
szó szerint megváltoztattuk a világot.
Egyszerűnek hangzik?
Csak sokat kell gyakorolni,
elkerülni az érzelmek kimutatását,
és bárki bármilyen pert megnyerhet.
Sajnálattal közlöm, hogy ez nem ily egyszerű.
Stratégiáim nem tévedhetetlen módszerek.
Noha bárki másnál több pert nyertem
a Legfelsőbb Bíróságon,
de sokat is vesztettem.
Donald Trump megválasztása után
a törvényeket illetően megrémültem.
Értsék meg: nem a bal- és a jobboldal harcáról van szó
vagy valami efféléről.
Nem arról beszélek.
De az elnök hatalomra jutása előtti héten
már emlékezetes jelenetek játszódtak le a reptereken.
Trump ezzel az ígérettel kampányolt:
"Én, Donald J. Trump síkraszállok
minden muzulmánnak az USA-ba való beutazása teljes leállításáért."
Hozzátette: "Azt hiszem, az iszlám gyűlöl minket."
Be is váltotta az ígéretét,
megtiltva hét, zömmel muzulmán lakosú ország állampolgára beutazását.
Jogi irodám és mások is rögtön bíróságra mentünk, és bepereltük,
és az első utazási tiltást hatályon kívül helyezték.
Trump módosította.
Megint bíróságra mentünk, azt is hatályon kívül helyezték.
Ismét módosította,
bevette Észak-Koreát,
hiszen közismert,
hogy az USA-nak rengeteg baja van észak-koreaiak beutazásával.
De így jogászai a Legfelsőbb Bírósághoz fordulhattak:
"Láthatják, hogy senki sem diszkriminálja a muszlimokat,
mások is szerepelnek benne."
Azt hittem, holtbiztos válaszunk van rá.
Nem untatom önöket a részletekkel,
de az a helyzet, hogy vesztettünk.
Öt-négy arányban.
Le voltam sújtva.
Attól tartottam, hogy meggyőző erőm elapadt.
Aztán két esemény történt.
Az első,
hogy az ítélet indoklásában észrevettem egy részt,
amelyik az amerikai japánok internálását taglalta.
Történelmünk szörnyű időszakában
több mint 100 000 amerikai japánt táborokba internáltak.
Kedvencem, aki kétségbe vonta az intézkedést,
Gordon Hirabayashi,
a Washingtoni Egyetem diákja.
Önként jelentkezett az FBI-nál,
ott azt mondták neki:
"Ez az első kihágásod, hazamehetsz."
De Gordon azt felelte:
"Nem, kvéker vagyok; ellen kell szegülnöm az igazságtalan törvényeknek",
erre letartóztatták és elítélték.
Gordon ügye eljutott a Legfelsőbb Bíróságig.
Nem feszítem tovább a húrt,
inkább elmondom,
mi történt.
Gordon veszített.
Egyszerű ok miatt.
Mert a főállamügyész-helyettes,
az államot képviselő csúcsjogász,
azt közölte a Legfelsőbb Bírósággal,
hogy az amerikai japánok internálása katonailag indokolt.
Így történt,
noha saját törzskara mutatta ki,
hogy nem kell őket internálni,
és ennek az FBI és a felderítőszervek is
hitelt adtak.
Álláspontját faji előítélet sugallta.
Törzskara arra kérte,
hogy mondjon igazat, ne hallgassa el a bizonyítékokat.
Ehhez képest mit tett?
Semmit.
Megjelent és előadta a "katonailag indokolt" mesét.
Ezért a Bíróság hatályban tartotta Hirabayashi elítéltetését.
A következő évben Fred Korematsu internálását is hatályban tartotta.
Miért jut ez eszembe?
Mert alig 70 év múlva
ugyanazt a hivatalt töltöttem be,
a főállamügyész-helyettesét.
Tisztázzunk valamit:
a kormány elferdítette a tényeket
a japánok internálása ügyében.
Az utazási korlátozásról hozott legfelsőbb bírósági ítéletre gondolva
egy valami világossá vált:
A Legfelsőbb Bíróság az ítéletével
annak idején mindent megtett, hogy elutasítsa Korematsu keresetét.
Nemcsak az Igazságügyi Minisztérium állította,
hogy a japánok internálása hiba,
hanem a Legfelsőbb Bíróság is.
Ez fontos tanulság az érveket illetően: az időzítés.
Amikor valaki vitázik, bevetheti ezt a fontos eszközt.
Mikor terjesszük elő érveinket?
A helyes érv önmagában kevés,
még jókor is kell előterjeszteni.
Mikor lesz a legfogékonyabb rá
a közönség, házastárs, főnök, gyerek?
Néha nincs rá hatásunk.
A késedelemnek túl nagy az ára.
Nincs más hátra, mint küzdeni,
de rossz időzítés önökkel is előfordulhat,
mint velem a beutazási tilalom esetében.
A Legfelsőbb Bíróság nem állt készen
Trump hivatalba lépésekor
gátat vetni az aláírási mániájának,
mint ahogy az amerikai japánok Roosevelt elrendelte internálásának sem.
Olykor-olykor kockáztatnunk kell.
De hiszen oly fájdalmas, mikor vesztünk!
Nehéz türelmesnek lenni.
Ez eszembe juttatja a másik tanulságot.
Még akkor is, ha a felmentés késik,
tudatosult bennem a küzdés fontossága,
mert ihletet ad és tanít.
Olvastam Ann Coulter cikkét a muszlimok beutazási korlátozásáról.
Azt írta:
"Első generációs amerikai szállt vitába Trumppal,
Neal Katyal.
Rengeteg tizedik generációs Amerika-gyűlölő létezik.
Önök ugye nem tartoznak közéjük,
azt állítva, hogy a tömeges bevándorlás teszi tönkre hazánkat?"
Ez az, mikor az érzelem,
amely ellenjavallt a jó érveléshez,
mégis fontos volt nekem.
Tárgyalótermen kívüli érzelem kellett ahhoz, hogy visszajussak.
Coulter írásától feldühödtem.
Lázadozom a gondolat ellen,
hogy első generációs mivoltom bármire alkalmatlanná tenne.
Lázadozom a gondolat ellen,
hogy a tömeges bevándorlás teszi tönkre az országot,
ahelyett hogy elismernénk: jóformán erre a sziklára épült az ország.
Coultert olvasva
a múltamról sok minden eszembe jutott.
Eszembe jutott apám,
aki Indiából nyolc dollárral érkezett ide,
és nem tudta, hogy a színeseknek vagy a fehéreknek fenntartott vécét használja.
Első munkájára, a vágóhídra gondoltam.
Hindunak nem a legjobb állás.
Eszembe jutott, mikor Chicagóban új helyre költöztünk
egy másik indiai családdal,
a gyepükre kereszt volt égetve.
Mert a rasszisták nemigen képesek megkülönböztetni
az afroamerikaiakat a hinduktól.
Eszembe jutott minden gyűlölködő levél,
melyet a Guantanamo ügyben kaptam
mint "muszlimbarát".
A rasszisták nemigen képesek megkülönböztetni
a hindukat sem a muszlimoktól.
Ann Coulter azt hitte, hogy bevándorló gyerekének lenni gyengeség.
A legnagyobb mértékben téved.
Ez az erősségem,
mert tudtam, hogy Amerika mit kell megtestesítsen.
Tudtam, hogy Amerikában én,
akinek az apja nyolc dollárral a zsebében érkezett ide,
ott állhatok az USA Legfelsőbb Bíróságán
egy gyűlölt külföldi,
Osama bin Laden sofőrje képviseletében,
és nyerek.
Ebből megértettem,
hogy még ha elvesztettem is az ügyet,
a muszlimok kitiltása kérdésében igazam volt.
Nem számít, hogy döntött a bíróság,
az nem változtat a tényen,
hogy a bevándorlók igenis erősítik az országot.
Sok vonatkozásban a bevándorlók szeretik legjobban ezt az országot.
Ann Coulter szavait olvasva
Alkotmányunk pompás szavain töprengtem.
Az Első módosításról.
A Kongresszus nem alkot törvényt vallás hivatalossá tétele tárgyában.
Nemzetünk krédója jutott eszembe:
"E plurbis unum",
azaz: "Sokból egy".
De legfőképpen megértettem,
hogy egyetlen módja a per elvesztésének,
ha feladjuk.
Ezért bekapcsolódtam az USA Kongresszusa indította perbe,
melynek tárgya, hogy Trump bevenné az állampolgárságot a népszámlálásba.
Nagy horderejű döntés.
Nagyon bonyolult ügy volt.
Sokan úgy hitték, hogy elveszítjük.
De az a helyzet, hogy nyertünk.
Öt-négy arányban.
A Legfelsőbb Bíróság lényegében kimondta,
hogy Trump és kabinetminisztere hazudott.
Most visszatértem, és bekapcsolódtam a küzdelembe,
és remélem, hogy önök közül is mindenki megteszi a magáét.
Azért térek vissza, mert meggyőződésem,
hogy a jó érvelés végül győzedelmeskedik.
Az igazságosság íve hosszú,
és gyakorta lassan kanyarog,
de addig kanyarog, amíg hajlítjuk.
De rájöttem, hogy nem az a kérdés, hogyan nyerjünk meg minden vitát,
hanem az: vereség után hogyan álljunk föl.
Mert hosszú távon
a helyes érvek győzedelmeskednek.
A helyes érvek ereje,
hogy túlélnek minket,
túlterjeszkednek rajtunk,
hogy elérjék a jövendő elméket.
Ezért oly fontosak e dolgok.
Nem arról szólok, hogyan nyerjenek vitát pusztán a győzelem kedvéért.
Ez nem játszma.
Azért beszélek erről, mert ha azonnal nem győznek is,
de ha helyesen érvelnek, a történelem bizonyítja: igazuk volt.
Mindig az a gyakorló oktató jut eszembe.
Rájöttem, hogy a kéz, melyet fogtam,
az igazság keze volt.
Az a kinyújtott kéz önöket is eléri.
Önöktől függ, hogy eltaszítják maguktól,
vagy szorosan belekapaszkodnak.
Nagyon köszönöm, hogy meghallgattak.
Quattordici anni fa,
per la prima volta ho affrontato un caso alla Corte Suprema.
Non era un caso qualunque,
gli esperti lo definirono
uno dei più importanti mai portati all'attenzione della Corte Suprema.
Si valutava se Guantanamo fosse costituzionale
e se la Convenzione di Ginevra si applicasse alla guerra al terrorismo.
Erano passati pochi anni dai terribili attacchi dell'11 settembre.
Alla Corte Suprema, sette giudici erano repubblicani
e due erano democratici,
e il mio cliente era l'autista di Osama Bin Laden.
Il mio avversario era il Vice Procuratore Generale,
il miglior avvocato degli Stati Uniti.
Lui aveva affrontato 35 casi,
io non avevo ancora compiuto 35 anni.
E a peggiorare il tutto,
per la prima volta dalla Guerra Civile, il Senato aveva emesso un decreto
per cercare di rimuovere il caso dalla giurisdizione della Corte Suprema.
So che per essere un buon oratore
dovrei creare suspense e non svelare il finale,
ma il fatto è che abbiamo vinto.
Come?
Oggi vi parlerò di come avere la meglio in una discussione,
alla Corta Suprema o in qualunque altro luogo.
Si dice che si debba essere sicuri di sé mentre si parla
per convincere qualcuno.
Io penso che non sia così.
Per me, la sicurezza in sé stessi è nemica della persuasione.
Si persuade con l'empatia,
entrando in connessione con gli altri.
È questo che rende TED ciò che è.
Per questo state ascoltando questo talk.
Avreste potuto leggerne la trascrizione, ma non l'avete fatto.
È lo stesso per i dibattiti alla Corte Suprema:
scriviamo su pagine sterili,
ma c'è anche un dibattito orale.
Il sistema non prevede che i giudici scrivano le domande
e noi scriviamo le risposte.
Perché?
Perché i dibattiti si basano sull'interazione.
Voglio portarvi nei retroscena per raccontarvi cos'ho fatto io
e come generalizzare questi insegnamenti.
Non solo per vincere in tribunale,
ma per qualcosa di più profondo.
Ovviamente ci vuole molta pratica,
ma esercitarsi senza un metodo non basta.
Per la prima sessione di prova sul caso Guantanamo,
andai ad Harvard,
dove a pormi le domande erano tutti questi professori leggendari.
Anche se avevo studiato e mi ero preparato,
non riuscivo a convincere nessuno.
Le mie argomentazioni non funzionavano.
Ero disperato.
Avevo fatto di tutto,
letto ogni libro, provato migliaia di volte,
e non arrivavo da nessuna parte.
Poi, incontrai questo tizio.
Era un insegnante di recitazione, non un avvocato.
Non aveva mai messo piede alla Corte Suprema.
Un giorno, entrò nel mio ufficio indossando una larga camicia bianca
e un cravattino texano,
mi vide con le braccia incrociate e mi disse:
"Senti, Neal, so che pensi che questa cosa non funzionerà,
ma assecondami.
Esponimi il tuo discorso".
Così, presi il mio block notes
e iniziai a leggere le mie argomentazioni.
Mi chiese: "Ma che fai?"
Risposi: "Ti espongo il discorso".
Lui chiese: "Il tuo discorso è un block notes?"
Risposi: "No, il discorso è sul block notes".
Mi disse: "Neal, guardami.
Fammi il tuo discorso".
E lo feci.
E in quell'istante mi resi conto
che il discorso funzionava.
Stavo entrando in connessione con un altro essere umano.
E vide che stavo iniziando a sorridere
mentre pronunciavo quelle parole,
e disse: "Ok, Neal.
Adesso ripeti il discorso tenendomi la mano".
"Cosa?", chiesi io.
E lui rispose: "Sì, tienimi la mano".
Ero disperato, quindi lo feci.
E pensai: "Wow, adesso sì che siamo connessi.
Ecco il potere della persuasione".
E mi aiutò.
In realtà, ero comunque nervoso man mano che il dibattito si avvicinava.
E anche se ciò che importava
era mettersi nei panni degli altri
ed empatizzare,
dovevo prima avere una base solida.
Così, uscii dalla mia zona di comfort.
Indossai un gioiello, non uno a caso,
ma il braccialetto che mio padre ha portato tutta la vita,
finché non è morto, pochi mesi prima del dibattito.
Misi la cravatta che mia madre mi aveva preso per l'occasione.
E scrissi sul block notes i nomi dei miei figli,
perché lo stavo facendo per loro.
Per loro e per lasciare il Paese meglio di come l'avevo trovato.
Arrivato in tribunale, ero calmo.
Il bracciale, la cravatta e i nomi dei miei figli
mi mantenevano concentrato.
Come uno scalatore che si sporge oltre il precipizio,
puoi fare il prossimo passo solo se hai un sostegno saldo.
E per argomentare in modo convincente,
dovevo allontanare l'emozione.
Se mostri emozioni, fallisci.
È come scrivere un'email tutta in maiuscolo e grassetto.
Non persuade nessuno.
Riguarda te, l'oratore,
non l'ascoltatore, il destinatario del messaggio.
In alcuni contesti, la soluzione è proprio l'emotività.
Se litigate con i vostri genitori e usate l'emotività, allora funziona.
Perché?
Perché i vostri genitori vi amano.
I giudici della Corte Suprema, invece, no.
A loro non piace essere il tipo di persone che si fa persuadere dall'emozione.
E approfittai di questa idea,
provocando una reazione emotiva nel mio avversario,
così da diventare, ai loro occhi, la calma e ferma voce della legge.
E funzionò.
Mi ricordo quando, seduto in tribunale, venni a sapere che avevamo vinto,
che i tribunali di Guantanamo stavano crollando.
Uscii, e sui gradini del tribunale era in corso una tempesta mediatica.
C'erano 500 telecamere e tutti mi chiedevano:
"Cosa dice la sentenza? Cosa significa?"
Be', la sentenza era di 185 pagine.
Nessuno aveva avuto il tempo di leggerla.
Ma sapevo cosa significava.
E questo fu quello che dissi:
"Ecco cos'è successo oggi:
abbiamo qui il peggio del peggio,
quest'uomo, accusato di essere l'autista di Bin Laden,
uno degli uomini più orribili in circolazione.
E non ha fatto causa a qualcuno a caso,
ma alla nazione, anzi all'uomo più potente del mondo:
il Presidente degli Stati Uniti.
E non ha portato il caso in un tribunale qualunque,
ma nel tribunale più importante del Paese,
la Corte Suprema degli Stati Uniti...
e ha vinto.
Ecco una cosa straordinaria di questo Paese.
In molti altri Paesi,
questo autista sarebbe stato ammazzato,
solo per aver fatto causa.
E anche il suo avvocato sarebbe stato ammazzato.
Ma questo è ciò che rende l'America diversa,
ciò che rende l'America speciale".
Grazie a quella sentenza,
la Convenzione di Ginevra si applica alla lotta al terrorismo
e ciò implica la fine a livello mondiale di prigioni fantasma e torture
e la fine di tribunali militari a Guantanamo.
Costruendo il caso in modo metodico
ed entrando in connessione con i giudici,
siamo stati in grado di cambiare il mondo, letteralmente.
Sembra facile, no?
Potete esercitarvi molto,
evitare di mostrare emozioni
e anche voi potrete avere la meglio nelle discussioni.
Purtroppo non è così semplice,
le mie strategie non sono infallibili
e anche se ho vinto più casi di chiunque altro alla Corte Suprema,
ne ho anche persi molti.
Infatti, quando Donald Trump fu eletto,
ero terrorizzato, dal punto di vista costituzionale.
Dovete capire che questo non ha niente a che fare con destra e sinistra.
Non sono qui per parlare di questo.
Ma una settimana dall'inizio del mandato,
be', ricorderete le scene negli aeroporti.
In campagna elettorale, Trump aveva promesso, e qui cito:
"Io, Donald J. Trump, richiederò un blocco totale
dell'immigrazione musulmana verso gli Stati Uniti".
E disse anche, testuali parole: "Penso che l'Islam ci odi".
E mantenne quella promessa,
mettendo al bando l'immigrazione da 7 Paesi a maggioranza musulmana.
Il mio e altri team legali fecero causa
e facemmo annullare quel divieto d'ingresso nel Paese.
Trump lo modificò
e facemmo revocare anche quello.
Lo modificò ancora,
aggiungendo la Corea del Nord,
perché, come sappiamo tutti,
gli Stati Uniti hanno un grande problema di immigrazione con la Corea del Nord.
Ma ciò permise ai suoi avvocati di dire alla Corte Suprema:
"Vedete, non si discriminano i musulmani,
il decreto include anche altri popoli".
Ma io pensavo che avessimo la risposta perfetta.
Non vi annoierò coi dettagli.
Fatto sta che perdemmo.
Cinque voti contro quattro.
Ero distrutto.
Temevo che il mio potere di persuasione fosse svanito.
E poi avvennero due cose.
La prima fu
che notai che, riguardo a questo divieto, alcuni giudici della Corte Suprema
discutevano dell'internamento dei nippo-americani.
Fu un evento orribile della nostra storia.
Più di 100.000 nippo-americani vennero internati in campi di concentramento.
Il mio preferito a sfidare quel sistema fu Gordon Hirabayashi,
uno studente dell'Università di Washington.
Sì costituì all'FBI, che gli disse:
"Non hai mai commesso crimini prima, sei libero di andare".
E Gordon ribatté:
"No, sono un quacchero e ho il dovere di oppormi alle leggi ingiuste".
Così, lo arrestarono e lo condannarono.
Il caso di Gordon arrivò alla Corte Suprema.
Ancora una volta, eviterò di creare suspense
e vi dirò cosa avvenne.
Gordon perse.
Ma perse per una ragione molto semplice.
Perse perché il Vice Procuratore Generale, il miglior avvocato del governo,
disse alla Corte Suprema
che l'internamento nippo-americano era giustificato da necessità militari.
Questo nonostante il suo staff avesse scoperto
che l'internamento nippo-americano non fosse necessario
e nonostante anche l'FBI e la comunità dei servizi segreti ne fossero convinti.
Ovviamente, era motivato da pregiudizi razziali.
Lo staff del Vice Procuratore Generale lo pregò di dire la verità,
di non occultare le prove.
E il Vice Procuratore Generale cosa fece?
Niente.
Entrò in tribunale e portò avanti la storia delle motivazioni militari.
E così, la condanna di Gordon Hirabayashi fu confermata.
E l'anno successivo fu confermato anche l'internamento di Fred Korematsu.
Perché stavo riflettendo su questo?
Perché quasi 70 anni dopo,
ottenni lo stesso incarico:
Capo dell'Ufficio del Vice Procuratore Generale.
E dovevo mettere a posto le cose,
spiegando che il governo aveva travisato i fatti
nei casi di internamento dei giapponesi.
Quando pensai all'opinione della Corte sul divieto d'ingresso,
mi resi contro di una cosa.
Esprimendo quell'opinione,
la Corte Suprema aveva fatto di tutto per respingere il caso Korematsu.
Ora non era solo il Dipartimento di Giustizia
a dichiarare sbagliato l'internamento dei giapponesi,
ma anche la Corte Suprema.
Ecco una questione cruciale riguardo alle discussioni: il tempismo.
Tutti noi, in una discussione, dobbiamo tenere conto di questo fattore.
Quando è il momento di discutere?
Non basta solo un'argomentazione valida,
serve l'argomentazione giusta al momento giusto.
Quand'è che la controparte, un coniuge, il capo, un figlio,
sono più accondiscendenti?
A volte esula dal nostro controllo.
Rinviare la discussione potrebbe costarci caro.
Quindi, a volte dobbiamo solo affrontala
e il tempismo potrebbe essere sbagliato,
come ci successe col caso del divieto d'ingresso.
Vedete, la Corte Suprema non era pronta,
a così poco tempo dall'inizio del mandato del Presidente Trump,
a contrastare l'iniziativa portante della sua politica,
così come non era stata pronta a contrastare
l'internamento nippo-giapponese sotto Franklin Delano Roosevelt.
A volte bisogna solo correre il rischio.
Ma è così doloroso quando si perde.
Ed essere pazienti è davvero difficile.
Ma questo mi ricorda la seconda lezione.
Anche se la rivendicazione arriva più tardi,
mi sono reso conto di quanto sia importante lottare ora,
perché può ispirare e istruire.
Avevo letto un articolo di Ann Coulter sul divieto d'ingresso dei musulmani.
Diceva così:
"A opporsi a Trump è un americano di prima generazione,
Neal Katyal.
Sono molti i cittadini di decima generazione che odiano l'America.
Non potevate trovarne uno che dicesse che dovremmo far collassare il Paese
attraverso l'immigrazione di massa?"
Ed è stato allora che l'emozione,
che è una maledizione per un'argomentazione valida,
è diventata importante per me.
Ci è voluta la carica emotiva fuori dal tribunale per farmici rientrare.
Quando ho letto le parole della Coulter, ero arrabbiato.
Non accetto l'idea
che essere un americano di prima generazione
mi renda inadatto al mio compito.
Non accetto l'idea
che l'immigrazione su larga scala farebbe collassare questo Paese,
quando invece dovremmo riconoscere che è proprio ciò su cui è costruito.
Leggendo quell'articolo,
mi sono tornate alla mente tante cose del mio passato.
Ho ripensato a mio padre,
che arrivò negli Stati Uniti dall'India con 8 dollari
e non sapeva se doveva usare il bagno per i neri o per i bianchi.
Ho ripensato alla sua prima offerta di lavoro, in un mattatoio.
Non è un bel lavoro per un induista.
Ho ripensato a quando ci siamo trasferiti in un quartiere di Chicago,
dove c'era un'altra famiglia indiana.
Sul loro prato c'era una croce bruciata,
perché i razzisti non sono molti bravi
a distinguere gli indiani dagli afroamericani.
E ho ripensato a tutte le lettere d'odio ricevute durante il caso Guantanamo,
perché sostenevo i musulmani.
I razzisti non sono bravi nemmeno a distinguere gli induisti dai musulmani.
Ann Coulter pensava che essere figlio di un immigrato fosse una debolezza.
Si sbagliava di grosso.
È il mio punto di forza,
perché sapevo esattamente cosa dovesse rappresentare l'America.
Sapevo che in America,
io, il figlio di un uomo che arrivò qui con 8 dollari in tasca,
potevo andare davanti alla Corte Suprema degli Stati Uniti
a rappresentare uno straniero odiato da tutti,
come l'autista di Osama Bin Laden,
e vincere.
E mi sono reso conto
che, anche se avevo perso il caso,
avevo ragione sul divieto d'ingresso dei musulmani.
Indipendentemente dalla sentenza,
il fatto che gli immigrati fortificano questo Paese è innegabile.
Infatti, sotto molti aspetti,
sono gli immigrati quelli che più amano questo Paese.
E quando ho letto le parole di Ann Coulter,
mi sono venute in mente le gloriose parole della Costituzione.
Il Primo Emendamento.
"Il Congresso non promulgherà alcuna legge
che riconosca ufficialmente una religione".
Ho pensato al nostro credo nazionale,
"E pluribus unum",
"Da molti uno soltanto".
E, soprattutto, ho capito
che si perde una discussione solo quando si rinuncia.
Così, ho preso parte al processo intentato dal Congresso
che contestava l'idea del Presidente Trump
di aggiungere al censimento una domanda sulla cittadinanza.
Era una decisione che avrebbe avuto grandi ripercussioni.
Fu un caso molto difficile.
Quasi tutti pensavano che avremmo perso.
E invece abbiamo vinto.
Cinque voti contro quattro.
In pratica, la Corte Suprema disse
che Trump e il suo segretario di gabinetto avevano mentito.
Quindi, mi sono rimesso in piedi e mi sono unito alla lotta,
e spero che, a modo vostro, anche voi facciate lo stesso.
Mi rimetto in piedi,
perché credo che le buone argomentazioni, alla fine, vincano sempre.
La traiettoria della giustizia è ampia
e spesso cambia direzione, lentamente,
ma cambia solo nella direzione in cui la guidiamo.
Ho imparato che il punto non è vincere ogni discussione,
Il punto è come rialzarsi quando si perde.
Perché a lungo andare,
le buone argomentazioni vincono.
Se formuli un'argomentazione valida,
questa sopravvivrà a tutto, anche a te,
si diffonderà
e raggiungerà le generazioni future.
Ed è per questo che è così importante.
Non vi sto spiegando come vincere le discussioni solo per il gusto di farlo.
Non è un gioco.
Vi sto spiegando tutto questo perché anche se non avrete la meglio ora,
se portate avanti un'argomentazione valida,
la Storia vi darà ragione.
Ripenso tutti i giorni a quell'insegnante di recitazione.
E mi rendo conto che la mano che tenevo era la mano della giustizia.
Anche voi, un giorno, vedrete quella mano tendersi verso di voi.
Sarete voi a decidere se respingerla
o afferrarla.
Grazie mille per avermi ascoltato.
Há catorze anos,
defendi o meu primeiro processo no Supremo Tribunal.
Não era um processo qualquer,
era um processo que os especialistas consideraram
um dos casos mais importantes da história do Supremo Tribunal.
Tratava-se de decidir se Guantánamo era constitucional
e se as Convenções de Genebra se aplicavam à guerra ao terrorismo.
Isso foi poucos anos depois dos terríveis ataques
de 11 de setembro.
O Supremo Tribunal tinha nomeado sete Republicanos
e dois Democratas
e o meu cliente era o motorista de Osama bin Laden.
O meu adversário era o Procurador-Geral dos EUA,
o melhor advogado de barra dos EUA.
Já tinha defendido 35 casos.
Eu nem sequer tinha 35 anos.
E para piorar as coisas,
o Senado, pela primeira vez desde a Guerra Civil,
aprovara uma lei para tentar retirar o processo da alçada do Supremo Tribunal.
Bom, os especialistas em oratória diriam
que eu devia gerar tensão e não vos contar o final.
Mas acontece que nós ganhámos. Como?
Hoje, eu vou falar sobre como ganhar uma discussão
no Supremo Tribunal ou em qualquer outro lugar.
O senso comum é que devemos falar com confiança.
É assim que conseguimos persuadir.
Eu acho que isso está errado.
Penso que a confiança é inimiga da persuasão.
A persuasão é uma questão de empatia,
de entrar na cabeça das pessoas.
É isso que faz o TED ser o que é.
É por isso que vocês estão a assistir a esta palestra.
Vocês podiam ter apenas lido um resumo da palestra, mas não.
A mesma coisa acontece no Supremo Tribunal.
Nós escrevemos resumos em folhas de papel
mas também temos a argumentação oral.
Não temos só um sistema em que a Justiça escreve perguntas
e nós escrevemos as respostas.
Porquê? Porque a argumentação é uma questão de interação.
Eu vou levar-vos aos bastidores para vos contar o que fiz
e como essas lições podem ser generalizadas,
não só para vencer processos no tribunal,
mas para algo muito mais profundo.
Agora, é óbvio que é necessário praticar,
mas nem todas as práticas servem.
Na primeira sessão prática para Guantánamo,
apanhei um avião para Harvard
e escutei todos aqueles professores lendários
a bombardearem-me com perguntas.
Apesar de eu já ter lido tudo e ensaiado um milhão de vezes,
eu não estava a convencer ninguém.
Os meus argumentos não convenciam ninguém.
Eu estava desesperado. Tinha feito tudo o que podia,
tinha lido todos os livros, tinha ensaiado um milhão de vezes,
mas não chegava a parte alguma.
Até que esbarrei num tipo,
— era professor de teatro, nem sequer era advogado,
nunca havia sequer pisado o Supremo Tribunal.
Ele entrou no meu escritório um dia com uma camisa branca amarrotada
e uma gravata à "cowboy".
Olhou para mim, com os meus braços cruzados, e disse:
"Olha, Neal, bem vejo que achas que isto não vai funcionar
"mas vamos tentar mesmo assim.
"Apresenta-me os teus argumentos."
Eu agarrei no meu bloco-notas
e comecei a ler os meus argumentos.
Ele perguntou: "O que estás a fazer?"
E eu: "A apresentar os meus argumentos."
E ele: "Os teus argumentos são um bloco-notas?"
E eu: "Não, mas os meus argumentos estão num bloco-notas".
E ele: "Neal, olha para mim
"e diz-me os teus argumentos".
Foi o que eu fiz.
Instantaneamente, percebi.
Os meus argumentos estavam a fazer sentido.
Eu estava a estabelecer ligação com outro ser humano.
E ele pôde ver um sorriso a começar a formar-se no meu rosto
enquanto eu ia proferindo as minhas palavras.
E disse: "OK, Neal, agora apresenta os argumentos
"enquanto seguras na minha mão."
E eu disse: "O quê?"
E ele: "Sim, segura na minha mão".
Eu estava desesperado, por isso obedeci.
E então percebi: "Uau, isto é ligação.
"Isto é o poder da persuasão."
Aquilo ajudou-me muito.
Mas, sinceramente, eu continuava nervoso com o julgamento que se aproximava.
Eu sabia que, apesar de uma argumentação
ser uma questão de nos colocarmos no lugar do outro, e ter empatia,
eu precisava de partir de uma base sólida.
Então, fiz uma coisa fora da minha zona de conforto.
Comecei a usar acessórios, mas não qualquer acessório,
foi uma pulseira que o meu pai tinha usado durante toda a vida,
até morrer, apenas uns meses antes do julgamento.
Usei uma gravata
que a minha mãe me havia dado, especialmente para essa ocasião.
Agarrei no meu bloco-notas e escrevi nele os nomes dos meus filhos,
porque esse era o motivo pelo qual eu estava a fazer tudo aquilo.
Por eles, para lhes deixar um país melhor do que o que eu encontrara.
Cheguei ao tribunal, e estava calmo.
A pulseira, a gravata e os nomes dos meus filhos,
tudo ajudou a manter-me concentrado.
Tal como um alpinista a olhar para a beira do precipício,
se tivermos um ponto de apoio sólido, podemos arriscar-nos.
E como argumentar é uma questão de persuasão,
eu sabia que tinha de evitar emoções.
As demonstrações de emoção falham.
Seria como escrever um "e-mail" usando apenas letras maiúsculas em negrito.
Isso não convence ninguém.
Dessa forma, o foco está todo em nós, o emissor,
e não no ouvinte ou no destinatário.
Claro, nalgumas situações, mostrar emoções é uma boa solução.
Quando discutimos com os pais
e usamos as emoções, isso funciona.
Porquê? Porque os nossos pais amam-nos.
Mas os juízes do Supremo Tribunal não nos amam.
Eles não gostam de pensar que são o tipo de pessoas
que podem ser convencidas por emoções.
E eu também aproveitei a ideia para criar uma armadilha
para levar o meu adversário a provocar uma reação emocional,
para eu poder ser visto como a voz firme e calma da lei.
Isso funcionou.
Lembro-me de estar sentado no tribunal e saber que tínhamos ganho,
que os tribunais de Guantánamo iam ser desativados.
Quando saí do tribunal, fui recebido com uma tempestade dos "media".
Quinhentas câmaras, e todos a perguntar:
"O que é que essa decisão significa? O que é que ela diz?"
Bom, a decisão completa tinha 185 páginas.
Eu não tinha tempo para ler tudo, ninguém tinha.
Mas eu sabia o que ela significava.
E foi isso que eu disse à porta do tribunal:
"Eis o que aconteceu hoje.
"Nós temos aqui a escória
"— esse homem, que foi acusado de ser o motorista de bin Laden,
"um dos homens mais terríveis do mundo.
"Ele não processou um qualquer,
"mas a nação, o homem mais poderoso do mundo
"o presidente dos EUA.
"E levou esse processo não a um tribunal qualquer,
"mas ao mais alto tribunal do país,
"ao Supremo Tribunal dos EUA.
"E venceu!
"Isto é uma coisa incrível neste país.
"Em muitos outros países,
"este motorista teria sido assassinado,
"apenas por apresentar o seu caso.
"E eu, enquanto seu advogado, também teria sido assassinado.
"Mas é isso que torna os EUA diferente.
"É isso que torna os EUA especial."
Graças a essa decisão,
as convenções de Genebra passaram a aplicar-se à guerra ao terrorismo,
o que significa o fim das prisões clandestinas em todo o mundo,
das torturas por afogamento em todo o mundo,
e dos julgamentos militares de Guantánamo.
Construindo metodicamente o caso
e entrando na cabeça dos juízes,
nós conseguimos, literalmente, mudar o mundo.
Parece fácil, não é?
Vocês praticam muito,
evitam demonstrar emoções,
e também podem vencer qualquer discussão.
Sinto muito, mas não é assim tão simples.
As minhas estratégias não são infalíveis,
e, apesar de eu ter vencido mais casos no Supremo Tribunal
do que quase toda a gente,
também perdi muitos.
Na verdade, quando Donald Trump foi eleito,
eu fiquei aterrorizado, constitucionalmente falando.
Por favor, compreendam:
não é uma questão de Esquerda contra a Direita, nada disso.
Não é disso que eu venho aqui falar.
Mas ainda na primeira semana do mandato do novo presidente,
devem lembrar-se daquelas cenas nos aeroportos.
O presidente Trump construiu a sua campanha fazendo uma promessa:
"Eu, Donald J. Trump, vou lutar pelo fim absoluto
"da imigração de muçulmanos para os EUA."
E também disse: "Eu acho que o Islão nos odeia."
E cumpriu essa promessa,
proibindo a imigração de sete países de população maioritariamente islâmica.
Eu e a minha equipa legal entrámos imediatamente com um processo,
e derrotámos essa proibição.
Trump reformulou a sua proibição.
Fomos novamente a tribunal e derrotámo-la de novo.
Ele reformulou-a mais uma vez
e, dessa vez, incluiu a Coreia do Norte,
Porque todos sabemos
que os EUA têm um grande problema de imigração com a Coreia do Norte.
Mas isso permitiu que os seus advogados fossem ao Supremo Tribunal dizer:
"Estão a ver, não é discriminação contra os muçulmanos,
"também inclui outras pessoas!"
Eu achava que tínhamos um excelente argumento contra isso.
Não vou aborrecer-vos com os detalhes.
O importante é que perdemos.
Cinco votos a quatro.
E eu fiquei arrasado.
Fiquei com receio de ter perdido os meus poderes de persuasão.
E, então, aconteceram duas coisas.
A primeira foi que reparei que a opinião duma parte do Supremo Tribunal
sobre a proibição da imigração
falara dos campos de concentração para japoneses nos EUA.
Foi um momento terrível da nossa história,
em que mais de 100 mil americanos de etnia japonesa ficaram alojados nesses campos.
A minha pessoa favorita que desafiou essa posição
foi Gordon Hirabayashi,
um estudante da Universidade de Washington.
Ele entregou-se ao FBI, que disse:
"Tu não tens antecedentes criminais, podes ir para casa."
E o Gordon disse:
"Não, eu sou 'quaker'. Preciso de resistir contra leis injustas."
Então, foi preso e condenado.
O caso dele chegou ao Supremo Tribunal.
E lá vou eu de novo
acabar com qualquer sentimento de previsão que vocês possam ter,
e contar o que aconteceu.
Gordon perdeu.
Mas perdeu por um motivo simples.
Porque o Procurador Geral,
o principal advogado do governo,
disse ao Supremo Tribunal
que os campos de concentração se justificavam por necessidade militar.
E assim foi,
apesar de a sua própria equipa ter concluído
que não havia necessidade do confinamento dos americanos japoneses
e que o FBI e a comunidade dos serviços de informações
acreditavam nisso.
E que, na verdade, tudo fora motivado por preconceito racial.
A equipa solicitou ao Procurador Geral:
"Diga a verdade, não omita provas."
E o que fez o Procurador Geral?
Nada.
Manteve a história da "necessidade militar".
E o Supremo Tribunal manteve a condenação de Gordon Hirabayashi.
E, no ano seguinte, repetiu a condenação de Fred Korematsu.
Agora, porque é que eu estava a pensar nisto?
Porque quase 70 anos depois, eu ocupei a mesma posição,
de chefe da Procuradoria Geral,
e pude corrigir os erros,
explicar que o governo havia interpretado os factos erroneamente
no caso dos campos de concentração.
E quando pensei na opinião do Supremo Tribunal sobre a proibição de imigração,
eu percebi que o Supremo Tribunal, nessa decisão,
se esforçou muito para derrubar o processo contra Korematsu.
Agora, não era somente o Departamento de Justiça que estava a dizer
que os campos de concentração eram um erro,
mas o Supremo Tribunal também.
Isso é uma lição crucial sobre argumentar: o momento certo.
Todos vocês, quando estiverem a discutir, têm uma importante decisão a tomar:
Quando devem apresentar os vossos argumentos?
Não basta ter os argumentos certos,
é preciso o argumento certo na altura certa.
Em que momento a vossa audiência — um cônjuge, um chefe ou um filho —
estará mais recetiva?
Algumas vezes, isso foge totalmente do nosso controlo.
Os atrasos custam demasiado caro.
Então podemos entrar e lutar
e, tal como eu, errar o momento.
Foi o que pensámos quanto à proibição de imigração.
Vejam bem, o Supremo Tribunal não estava preparado,
logo no início do mandato do presidente Trump,
para vetar a sua iniciativa principal,
assim como não estava preparado para vetar os campos de concentração de Roosevelt.
Algumas vezes, simplesmente temos de arriscar.
E é muito doloroso quando perdemos.
É muito difícil ter paciência.
Mas isso recorda-me a segunda lição.
Mesmo que a vitória venha depois,
eu percebi como é importante a luta do momento.
Porque ela inspira, ela educa.
Eu lembro-me de ler uma coluna de Ann Coulter
sobre o veto aos muçulmanos.
Eis o que ela disse:
"A discutir contra Trump estava um americano filho de imigrantes,
"Neal Katyal.
"Há inúmeras pessoas cujas famílias odeiam os EUA há 10 gerações.
"Porque não chamar um deles para defender que devíamos destruir o nosso país
"através da imigração em massa?"
É nessa altura que a emoção,
que é tão prejudicial para uma boa discussão,
era importante para mim.
Eu precisava de emoções fora do tribunal, para voltar para a luta.
Quando li as palavras da Coulter, fiquei furioso.
Eu rejeito a ideia
de que ser um americano filho de imigrantes me desqualificaria.
Eu rejeito a ideia de que a imigração em massa
destruiria este país,
em vez de reconhecer que essa é a fundação
sobre a qual este país foi construído.
Quando li a Coulter,
pensei em muitas coisas do meu passado,
pensei no meu pai,
que chegou aqui vindo da Índia apenas com oito dólares,
sem saber se devia usar a casa de banho dos brancos ou o das "pessoas de cor".
Pensei no primeiro emprego que ele encontrou, num matadouro.
Um péssimo emprego para um hindu.
Pensei em como, quando nos mudámos para um novo bairro em Chicago,
com outra família indiana,
que essa família teve uma cruz queimada no seu quintal,
porque os racistas não são muito bons
em distinguir hindus de afro-americanos.
E pensei em todas as críticas que recebi durante o caso Guantánamo
por ser um "simpatizante de muçulmanos".
Os racistas também não são bons em distinguir hindus de muçulmanos.
Ann Coulter pensou que ser filho de um imigrante era uma fraqueza.
Ela estava profundamente enganada.
Essa é a minha força,
porque eu sabia o que os EUA deviam defender.
Eu sabia que, nos EUA,
eu, filho de um homem que chegou aqui apenas com oito dólares no bolso,
podia apresentar-se no Supremo Tribunal dos EUA,
representando um estrangeiro odiado,
como o motorista de Osama bin Laden,
e ganhar.
Isso fez-me perceber que, apesar de eu ter perdido a causa,
também estava certo quanto ao veto à imigração de muçulmanos.
Fosse qual fosse a decisão do Tribunal
eles não podiam mudar o facto
de os imigrantes fortalecerem esse país.
Na verdade, de muitas formas, são os imigrantes que mais amam este país.
Quando eu li as palavras da Ann Coulter,
pensei nas gloriosas palavras da nossa Constituição.
Na Primeira Emenda:
"O Congresso não deve criar leis estabelecendo uma religião".
Eu pensei no nosso lema nacional,
"E pluribus unum",
"de muitos, um".
Acima de tudo, eu percebi
que a única forma de verdadeiramente perder uma discussão
é desistir.
Então, juntei-me ao processo movido pelo Congresso
contestando a decisão de Trump de incluir uma pergunta sobre cidadania no censo,
uma decisão com grandes implicações.
Foi um processo muito difícil.
A maioria acreditava que perderíamos.
Mas acontece que ganhámos.
Cinco votos contra quatro.
O Supremo Tribunal basicamente disse
que o presidente Trump e o secretário do seu gabinete haviam mentido.
Então eu levantei-me e voltei à luta,
e espero que cada um de vocês, à vossa maneira, faça o mesmo
Eu estou a voltar à luta,
porque acredito que os bons argumentos sempre vencem no final.
O arco da justiça é longo,
e, muitas vezes, curva-se lentamente,
mas só se curva se nós o curvarmos.
Eu percebi que não se trata de vencermos todas as discussões,
mas de nos levantarmos e continuarmos quando perdemos.
Porque, a longo prazo,
os bons argumentos prevalecem.
Se tivermos um bom argumento,
ele tem o poder de nos sobreviver
de se espalhar para além de nós,
de alcançar mentes futuras.
É por esse motivo que tudo isso é tão importante.
Eu não estou a ensinar-vos a vencer discussões só por vencer.
Isto não é um jogo.
Eu estou a dizer-vos isto porque, mesmo que não ganhem agora,
se tiverem um bom argumento, a história vai mostrar que estavam certos.
Eu penso imensas vezes naquele professor de teatro.
Acabei por perceber
que a mão que eu estava a segurar era a mão da justiça.
Essa mão estendida vai-vos aparecer.
A decisão é vossa: ou a empurram para longe
ou continuam a segurá-la.
Muito obrigado pela vossa atenção.
Catorze anos atrás,
fui à Suprema Corte defender meu primeiro caso.
E não era qualquer caso: os especialistas o consideraram
um dos mais importantes que a Suprema Corte já ouviu.
Considerava se Guantánamo era constitucional
e se as Convenções de Genebra se aplicam à guerra ao terror.
Isso foi alguns anos depois dos horríveis ataques de 11 de setembro.
A Suprema Corte tinha sete juízes republicanos e dois democratas,
meu cliente era o motorista de Osama Bin Laden
e meu oponente era o procurador-geral dos Estados Unidos,
o melhor advogado do país.
Ele já havia defendido 35 casos,
eu nem tinha 35 anos
e, para piorar, pela primeira vez desde a Guerra Civil,
o Senado aprovou um projeto de lei para tirar o caso da pauta da Suprema Corte.
Os treinadores de palestrantes diriam
que eu deveria criar suspense e não dizer o que aconteceu,
mas nós vencemos.
Como?
Hoje, vou falar sobre como vencer uma argumentação
na Suprema Corte ou em qualquer lugar.
A sabedoria popular diz: fale com confiança,
é assim que convencemos alguém.
Acho que isso está errado,
e que confiança é inimiga da persuasão.
Persuasão tem a ver com empatia, e saber tocar a mente das pessoas.
Isso é o que faz do TED o que é.
Por isso você está assistindo a esta palestra.
Você podia simplesmente ler em algum site, mas não fez isso.
É o mesmo com argumentos na Suprema Corte:
passamos as ideias para o papel, mas também temos as defesas orais.
Não temos um sistema no qual juízes apenas escrevem questões
e nós as respostas.
Por quê?
Porque argumentação envolve interação.
Quero levar você aos bastidores para mostrar o que fiz,
e como essas lições servem para tudo.
Não só para vencer uma defesa na Corte, mas pra algo bem mais profundo.
Obviamente, isso envolve prática, mas não uma qualquer.
Na primeira sessão de treinos para Guantánamo, voei até Harvard
e tive que responder uma enxurrada de questões de professores renomados.
E mesmo tendo lido tudo, ensaiado milhares de vezes,
não conseguia convencer ninguém.
Meus argumentos não impactavam.
Eu estava desesperado.
Fiz tudo que podia:
li cada livro, ensaiei milhares de vezes e não estava indo a lugar algum.
No fim das contas, conheci um rapaz,
um professor de teatro, que nem era advogado
e nunca tinha pisado na Suprema Corte.
Ele foi ao meu escritório um dia,
com uma camisa amarrotada e uma gravata de caubói.
Eu estava de braços cruzados, ele me olhou e disse:
"Neal, sei que você acha que isso não vai dar certo,
mas finja um pouquinho, me apresente a sua defesa".
Peguei minhas anotações e comecei a ler.
Ele disse: "O que está fazendo?"
Respondi: "Estes são meus argumentos".
"Seus argumentos são um bloco de notas?"
Falei: "Não, mas estão escritos nele".
Ele falou: "Neal, olhe pra mim. Me apresente a sua defesa".
Fiz aquilo e naquele momento percebi que meus pontos estavam funcionando;
eu estava me conectando com outro ser humano,
e ele pôde ver que comecei a sorrir à medida em que eu falava.
Ele falou: "Muito bem, Neal. Agora faça o mesmo segurando minha mão".
Eu disse: "O quê?"
Ele disse: "Isso, segure minha mão".
Eu estava desesperado, então obedeci.
Ali percebi que aquilo era conexão.
Aquilo era o poder de persuasão.
E ajudou.
Mas eu ainda estava nervoso, pois a data da audiência se aproximava.
E mesmo entendendo que argumentar é saber se colocar no lugar do outro
e ter empatia,
eu precisava de algo mais que me desse confiança.
Saí da minha zona de conforto: usei joias,
uma pulseira que meu pai usou a vida toda
até falecer, apenas alguns meses antes da audiência.
Usei uma gravata que minha mãe havia me dado para a ocasião,
peguei meu bloco de notas e escrevi o nome dos meus filhos nele,
porque era por eles que eu estava fazendo isso,
pra deixar para eles um país melhor do que encontrei.
Cheguei calmo na Corte.
Tudo aquilo, a pulseira, a gravata e o nome dos meus filhos me tranquilizaram.
Como um alpinista se alongando além do precipício;
se ele tem algo sólido para segurar, ele consegue alcançar.
Como argumentar é saber persuadir, eu sabia que precisava evitar emoção.
Demonstrações emotivas falham,
é como escrever um e-mail com tudo em negrito e em caixa alta:
não convence ninguém.
Tem a ver com você, o orador,
e não com o ouvinte ou o receptor.
Em algumas situações, a solução é ser emotivo;
você argumenta com seus pais e apela para as emoções e funciona.
Por quê?
Porque eles te amam!
Já os juízes da Suprema Corte não te amam,
nem gostam de se ver como pessoas que se deixam levar pela emoção.
Usei isso a meu favor:
armei uma armadilha para o meu oponente e fiz com que se sentisse emotivo,
assim eu seria visto como a voz calma e firme da lei.
Funcionou.
Lembro-me de estar sentado no tribunal ouvindo que tínhamos ganhado,
que os tribunais de Guantánamo seriam desativados.
Saí do tribunal e me deparei com uma enxurrada de jornalistas,
centenas de câmeras e todos me perguntando:
"O que essa decisão significa? O que ela diz?"
A decisão tinha 185 páginas. Não tinha lido ainda, ninguém tinha.
Mas eu sabia o que significava.
Isto foi o que eu disse nos degraus do tribunal:
"O que aconteceu hoje foi o seguinte:
um joão-ninguém, um rapaz acusado de ser o motorista do Bin Laden,
um dos homens mais horríveis que existe,
que não processou apenas qualquer pessoa, mas sim processou o país,
na verdade, o homem mais poderoso do mundo, o presidente dos Estados Unidos,
e não foi em um fórum qualquer de primeira instância,
mas no mais alto tribunal do país, a Suprema Corte,
e ele ganhou.
Isso é algo notável sobre este país.
Em muitos outros países, esse motorista teria sido baleado,
só por ter apresentado o seu caso.
E o mais importante para mim, o advogado dele teria sido baleado.
Essa é a diferença dos Estados Unidos,
o que torna esse país especial".
Por causa dessa decisão,
as Convenções de Genebra se aplicam à guerra ao terror,
o que significa o fim de prisões fantasmas pelo mundo,
o fim do afogamento simulado
e o fim desses tribunais militares como Guantánamo.
Por construir o caso com muito cuidado e persuadir os juízes,
conseguimos literalmente mudar o mundo.
Parece fácil, não?
Praticando muito e evitando demonstrar emoções
você também pode vencer qualquer argumento.
Lamento dizer que não é tão fácil assim, minhas estratégias não são infalíveis,
e embora tenha vencido mais casos do que muitos na Suprema Corte,
também perdi vários deles.
Para ser sincero, depois que Donald Trump foi eleito,
fiquei apavorado, constitucionalmente falando.
Não me leve a mal, isso não tem a ver com esquerda versus direita, algo assim.
Não estou aqui pra falar disso.
Mas uma semana antes de o novo presidente assumir o comando,
talvez você se lembre destas cenas nos aeroportos.
O presidente Trump baseou sua campanha em promessas como, e eu cito:
"Eu, Donald J. Trump, apelo por uma completa paralisação
de toda a imigração de muçulmanos para os Estados Unidos".
Ele também disse: "Acho que o Islã nos odeia".
E ele cumpriu o que prometeu,
proibindo a imigração de sete países com populações de maioria muçulmana.
Minha equipe jurídica e outros foram à Corte imediatamente e processaram,
derrubaram a primeira proibição de viagem.
Trump a revisou.
Fomos à Corte novamente e a derrubamos outra vez.
Ele a revisou de novo,
só que dessa vez ele incluiu a Coreia do Norte.
Todos sabemos que os Estados Unidos têm um enorme problema de imigração
com a Coreia do Norte.
Isso deu margem para que os advogados dele dissessem à Suprema Corte:
"Isso não é discriminação contra os muçulmanos,
outras pessoas estão incluídas também".
Eu achava que tínhamos a resposta final para isso.
Não vou entediar você com os detalhes, mas no final nós perdemos.
Cinco votos contra quatro.
Fiquei arrasado.
Estava preocupado que meu poder de persuasão tivesse diminuído.
Então, duas coisas aconteceram.
Notei uma parte da decisão da Suprema Corte que bania as viagens
que discutia os campos de concentração de japoneses aqui nos EUA.
Esse foi um momento horrível da nossa história,
quando mais de 100 mil nipo-americanos foram presos em campos de internados.
De todos que desafiaram esse esquema, meu favorito foi Gordon Hirabayashi,
estudante da Universidade de Washington.
Ele se entregou ao FBI, que disse: "Você é réu primário, pode ir pra casa".
Gordon disse:
"Não, sou quaker, devo lutar contra leis injustas".
Então, ele foi preso e condenado.
O caso Gordon chegou à Suprema Corte.
Vou de novo frustrar qualquer expectativa que você talvez tenha criado
e dizer logo como isso acabou:
Gordon perdeu,
mas por uma razão simples:
o procurador-geral, melhor advogado do governo, disse à Suprema Corte
que a prisão de nipo-americanos se justificava por necessidade militar.
E isso aconteceu mesmo com sua equipe descobrindo que não havia necessidade
para a prisão de nipo-americanos,
que o FBI e a comunidade de inteligência pensavam assim.
Na verdade, o motivo se baseava em preconceito racial.
A equipe dele implorou ao procurador-geral para que dissesse a verdade
e não suprimisse evidências.
O que o procurador-geral fez?
Nada!
Ele foi lá e contou a história das "necessidades militares".
A Corte manteve a condenação de Gordon Hirabayash.
No ano seguinte, mantiveram Fred Korematsu preso.
Agora, por que eu estava pensando nisso?
Porque aproximadamente 70 anos depois, estou ocupando o mesmo cargo,
Chefe do Gabinete do Procurador-Geral.
E preciso esclarecer as coisas,
explicando que o governo interpretou mal os fatos
no caso da prisão de japoneses.
E pensando na decisão da Suprema Corte sobre as proibições de viagens,
me dei conta de algo.
Nessa decisão, a Suprema Corte
mudou seu entendimento e anulou sua decisão no caso Korematsu.
Além do Departamento de Justiça,
a Suprema Corte também entendeu que a prisão dos japoneses foi errada.
Essa é uma lição básica sobre argumentação: o momento.
Qualquer pessoa ao fazer uma argumentação precisa levar esse fator em consideração.
Em que momento deve argumentar?
O que conta não é só o argumento certo,
você precisa do argumento certo no momento certo.
Quando seu público, seja sua esposa seu chefe, seu filho, será mais receptivo?
Às vezes isso estará fora do seu controle.
A demora tem um custo muito alto,
então você tem que lutar
e pode acontecer, como foi comigo, de ser o momento errado.
Foi isso que concluímos sobre a proibição de viagens.
O mandato de Trump estava bem no início, e a Suprema Corte não estava preparada
para anular uma iniciativa dele,
como não estava pronta para anular os campos de internados
de nipo-americanos do Roosevelt.
Às vezes, você tem que correr o risco.
Mas é muito doloroso perder
e ter paciência é bem difícil.
Mas isso me lembra uma segunda lição.
Mesmo que a vitória só venha depois, percebi o quão importante a luta é agora,
porque ela inspira e educa.
Lembro-me de ler uma coluna da Ann Coulter sobre o banimento muçulmano,
que dizia o seguinte:
"A oposição a Trump foi feita pelo americano de primeira geração,
Neal Katyal.
Existem tantos americanos de 10ª geração que desprezam seu país,
não havia nenhum deles que poderia explicar por que deveríamos destruir
nosso país com a imigração em massa?"
Foi ali que a emoção, a arqui-inimiga de um bom argumento,
foi importante para mim.
Foi necessária emoção fora do tribunal para me levar de volta lá.
Quando li a coluna da Coulter, eu fiquei furioso.
Repudio a ideia de que ser um americano da primeira geração me desqualifica,
e que a imigração massiva vai acabar com nosso país,
em vez reconhecer que ela foi literalmente a base em que esse país foi construído.
Quando eu li Coulter, pensei muito na minha história;
pensei no meu pai, que chegou aqui da Índia com US$ 8
e que não sabia se deveria usar o banheiro de negros ou de brancos;
pensei na primeira oferta dele de trabalho em um matadouro,
que não era um emprego dos sonhos para um hindu;
pensei sobre quando nos mudamos para um novo bairro em Chicago,
com outra família indiana
que tinha uma cruz queimada no seu quintal,
porque os racistas não sabiam bem diferenciar afro-americanos de hindus;
e pensei em todas as cartas de ódio que recebi no processo de Guantánamo,
por ser um "amante de muçulmanos".
De novo, os racistas não eram muito bons em diferenciar hindus e muçulmanos.
Ann Coulter pensou que ser filho de imigrante era uma fraqueza;
ela estava profundamente enganada.
É minha força,
porque eu sabia o que os EUA deveriam representar.
Sabia que nos Estados Unidos,
eu, o filho de um homem que chegou aqui com US$ 8 no bolso,
podia me apresentar na Suprema Corte em nome de um estrangeiro detestado,
na posição de motorista de Osama bin Laden, e vencer.
Isso me fez perceber, que mesmo tendo perdido o caso,
eu não estava errado quanto ao banimento de muçulmanos,
independentemente da decisão da Corte,
nada mudaria o fato de que os imigrantes fortalecem esse país.
De muitas formas, os imigrantes são os que mais amam este país.
Quando li as palavras da Ann Coulter,
pensei nas gloriosas palavras da primeira emenda da nossa Constituição:
"O Congresso não deve criar nenhuma lei estabelecendo religião".
Pensei no lema da nossa nação: "E plurbis unum",
"de muitos, nos tornaremos um".
E, acima de tudo, percebi
que a única coisa que faz alguém perder um argumento é desistir dele.
Então, me juntei a uma ação do Congresso dos EUA
contestando a adição de uma questão no censo feita pelo presidente Trump.
Uma decisão de implicações enormes.
Foi um caso muito difícil.
Muitos pensaram que perderíamos, mas no fim vencemos.
Cinco votos contra quatro.
A Suprema Corte disse que Trump e seu gabinete haviam mentido.
Agora eu estava recuperado e de volta à luta,
e espero que cada cidadão, à sua maneira, lute também.
Voltei porque acredito que bons argumentos vencem no final.
O arco da justiça é longo, e se curva, muitas vezes, lentamente,
mas ele se curva apenas se o curvarmos.
Percebi que a questão não é como vencer cada disputa,
e sim como voltamos depois de perder.
Porque, a longo prazo, bons argumentos vão vencer.
Se você tem um bom argumento,
isso tem o poder de ir além de você,
ultrapassar sua essência e existência
e alcançar mentes no futuro.
E essa é a razão disso ser tão importante.
Não estou dizendo a você como ganhar defesas só por ganhar.
Não se trata de um jogo.
Eu estou dizendo isso, pois mesmo que você não vença agora,
se tiver uma boa argumentação, a história provará que você está certo.
Penso o tempo todo naquele professor de teatro
e acabei constatando
que eu estava segurando a mão da justiça.
Aquela mão se estenderá para você,
a decisão de ignorá-la ou de continuar a segurá-la é sua.
Muito obrigado pela sua atenção.
În urmă cu 14 ani,
mă aflam în fața Curții Supreme ca să pledez în primul meu proces.
Nu era un proces oarecare,
ci unul considerat de experți
printre cele mai importante cazuri cunoscute vreodată de Curtea Supremă.
Examina dacă Guantanamo era constituțional
și dacă Convenția de la Geneva se aplica războiului antiterorism.
Se întâmpla la doar câțiva ani de la atacurile oribile
din 11 septembrie.
Curtea Supremă avea șapte oficiali republicani
și doi democrați,
iar clientul meu se întâmpla să fie șoferul lui Osama bin Laden.
Adversarul meu era Procurorul General al Statelor Unite,
cel mai bun avocat de tribunal al țării.
El susținuse 35 de cazuri.
Eu nu aveam încă 35 de ani.
Și, pentru a complica și mai mult situația,
Senatul, pentru prima oară de la Războiul Civil,
aprobase un proiect de lege prin care să încerce să scoată cazul
de pe lista Curții Supreme.
Trainerii de retorică ar spune
că ar trebui să creez suspans și să nu vă spun ce s-a întâmplat.
Dar, adevărul este că am câștigat.
Cum?
Astăzi am să vă vorbesc despre cum se câștigă o dezbatere
la Curtea Supremă sau oriunde altundeva.
Înțelepciunea convenţională spune să vorbești cu încredere.
Așa vei convinge.
Eu cred că este greșit.
Cred că încrederea este inamicul persuasiunii.
Persuasiunea implică empatie,
înțelegerea modului de a gândi al oamenilor.
Iată de ce TED este ceea ce este.
Iată de ce urmăriți acest discurs.
L-ați fi putut citi pe o pagină rece,
dar n-ați făcut-o.
La fel și cu pledoariile la Curtea Supremă:
redactăm rezumate pe pagini reci,
dar avem și o pledoarie orală.
Nu avem doar un sistem în care judecătorii scriu întrebări
și noi scriem răspunsuri.
De ce?
Deoarece pledoaria înseamnă interacțiune.
Vreau să vă explic cum am ajuns să fac ce am făcut
și cum aceste lecții pot fi generalizate.
Nu numai pentru câștigarea unui proces,
dar și pentru aspecte mult mai profunde.
Evident, este nevoie de practică,
însă nu orice fel de practică.
Prima mea sesiune de practică pentru Guantanamo
a fost să merg la Harvard,
unde m-am lăsat bombardat de întrebări din partea profesorilor legendari.
În ciuda faptului că citisem tot, că repetasem de nenumărate ori,
nu reușeam să conving pe nimeni.
Argumentele mele nu aveau efect.
Eram disperat.
Făcusem tot ce era posibil,
citisem toate cărțile, repetasem de un milion de ori,
și nu aveam niciun rezultat.
Într-un final, am întâlnit un tip,
profesor de actorie, nici măcar avocat.
El nu pășise vreodată în Curtea Supremă.
A intrat în biroul meu într-o zi purtând o cămașă albă înfoiată
și cravată bolo,
m-a privit cum stăteam cu brațele încrucișate și mi-a zis:
„Uite, Neal, îmi dau seama
că nu crezi că asta va funcționa,
dar fă-mi pe plac.
Spune-mi pledoaria ta.”
Mi-am luat carnețelul de avocat
și am început să citesc pledoaria.
El mi-a zis: „Ce faci?”
I-am răspuns: „Îți prezint pledoaria mea.”
El m-a întrebat: „Pledoaria ta este o foaie?”
I-am spus: „Nu, dar ea este pe o foaie.”
El mi-a zis: „Neal, uită-te la mine.
Spune-mi pledoaria ta.”
Și asta am făcut.
Brusc, am realizat
că argumentele mele aveau efect.
Mă conectam cu o altă ființă umană.
Iar el putea observa la mine începutul de zâmbet
pe când rosteam cuvintele,
și mi-a zis: „Bine, Neal.
Acum spune-mi pledoaria ținându-mă de mână.”
I-am zis: „Ce?”
El a repetat: „Da, ține-mă de mână.”
Eram disperat, așa că am făcut-o.
Și am realizat: „Uau, asta e conexiune.
Aici este puterea de convingere.”
Și a ajutat.
Dar, sincer, încă aveam emoții pe măsură ce data pledoariei se apropia.
Și știam că, deși pledoaria
înseamnă să te pui în pielea celuilalt,
să empatizezi,
trebuia să am o bază solidă mai întâi.
Așa că am făcut ceva ce m-a scos din zona de confort.
Am purtat bijuterii – și nu orice –
ci o brățară pe care tatăl meu o purtase toată viața,
până la moartea sa, cu doar câteva luni înainte de pledoarie.
Mi-am pus o cravată
pe care mama mi-o dăruise special pentru ziua aceasta.
Mi-am scos carnețelul și am trecut numele copiilor mei pe el,
pentru că pentru ei făceam asta.
Pentru ei, ca să le las țara mai bună decât am avut-o eu.
Am ajuns la curte și am fost calm.
Brățara, cravata, numele copiilor
m-au făcut să mă concentrez.
Asemeni unui cățărător aflat deasupra unei prăpăstii,
dacă ai o priză solidă, poți face următoarea mișcare.
Și, cum pledoaria înseamnă persuasiune,
știam că trebuie să evit emoția.
Manifestarea emoțiilor dă greș.
E ca și cum ai scrie un email doar cu majuscule îngroșate.
Nu convinge pe nimeni.
Este despre tine, vorbitorul,
și nu despre ascultător sau destinatar.
Deși, în anumite situații, soluția este să fii emotiv.
Te cerți cu părinții,
folosești emoția și funcționează.
De ce?
Pentru că părinții te iubesc.
Judecătorii Curții Supreme nu te iubesc.
Lor nu le place să se considere
genul de oameni convinși prin emoție.
Eu am întors această perspectivă,
pregătind o capcană pentru adversarul meu ca să-i provoc o reacție emoțională,
iar eu să pot fi văzut drept vocea calmă și sigură a legii.
Și a funcționat.
Îmi amintesc cum eram în acea sală și am aflat că am câștigat.
Că Tribunalele Guantanamo urmau să fie desființate.
Am ieșit pe treptele tribunalului unde mă aștepta o furtună mediatică.
500 de camere, iar reporterii mă întrebau:
„Ce înseamnă această decizie, ce spune?”
Ei bine, decizia avea 185 de pagini.
Nu avusesem timp s-o citesc, nimeni nu avusese.
Dar știam ce înseamnă.
Și iată ce am declarat pe treptele Curții Supreme:
„Iată ce s-a întâmplat azi.
De-o parte, cel mai nenorocit dintre nenorociți –
tipul ce fusese acuzat că a fost șoferul lui bin Laden,
unul din cei mai oribili oameni ai planetei.
Iar el nu intenta proces oricui,
ci națiunii, chiar celui mai puternic om al lumii,
președintele Statelor Unite ale Americii.
Și procesul nu se judecă într-o sală oarecare,
ci în cel mai important tribunal,
Curtea Supremă de Justiție a SUA...
Și câștigă.
E un lucru remarcabil despre această țară.
În multe alte țări,
acest șofer ar fi fost împușcat,
doar pentru intentarea procesului.
Și mai semnificativ pentru mine, avocatul său ar fi fost împușcat.
Dar asta face America diferită.
Ce face America specială.”
Datorită acelei decizii,
convențiile de la Geneva se aplică războiului antiterorism,
iar asta a însemnat sfârșitul închisorilor fantomă din lume,
sfârșitul folosirii torturii în lume
și al tribunalelor militare de la Guantanamo.
Construind metodic cazul,
și intrând în mintea judecătorilor,
am reușit să schimbăm efectiv lumea.
Sună ușor, nu?
Exersezi mult,
eviți manifestările emotive,
și vei reuși să câștigi orice dispută.
Îmi pare rău să spun, nu e chiar așa simplu.
Strategiile mele nu sunt infailibile
și, deși am câștigt mai multe procese la Curtea Supremă
decât aproape oricine,
am și pierdut multe.
După ce Donald Trump a fost ales,
am fost, constituțional vorbind, terifiat.
Vă rog să înțelegeți, aici nu e vorba despre stânga împotriva dreptei,
sau ceva similar.
Nu am venit să vorbesc despre asta.
Dar, la o săptămână de la preluarea mandatului,
poate vă amintiți scenele de la aeroport.
Președintele Trump făcuse campanie pe o promisiune, citez:
„Eu, Donald J. Trump, voi cere oprirea completă și totală
a imigrării tuturor musulmanilor către Statele Unite.”
Și a mai spus, citez: „Cred că islamul ne urăște.”
Și s-a ținut de acea promisiune,
interzicând imigrarea din șapte țări cu populații majoritar musulmane.
Echipa mea şi mulţi alţii am mers direct la tribunal şi i-am dat în judecată,
anulând acea primă interdicție de călătorie.
Trump a revizuit-o.
Am mers înapoi la tribunal şi am anulat-o şi pe aceea,
El a revizuit-o din nou,
şi a schimbat-o, adăugând Coreea de Nord,
deoarece, cum cu toţii ştim,
Statele Unite au avut o problemă majoră de imigrare cu Coreea de Nord.
Dar le-a permis avocaţilor săi să meargă la Curtea Supremă şi să spună:
„Vedeţi, aceasta nu e discriminare împotriva musulmanilor,
căci include şi alţii oameni."
Acum credeam că avem răspunsul perfect la asta.
Nu v-aş plictisi cu detalii,
dar ideea este că am pierdut.
Cinci voturi la patru.
Şi eu am fost devastat.
M-am temut că puterile mele de persuasiune au scăzut.
Iar apoi, două lucruri s-au întâmplat.
Primul a fost
că am observat o parte a deciziei despre interdicţia de călătorie a Curţii Supreme
care menţiona deportarea americanilor de origine japoneză.
Acela a fost un moment îngrozitor în istoria noastră,
în care peste 100.000 de americani de origine japoneză
au fost mutaţi forţat în lagăre.
Persoana mea favorită care s-a împotrivit acestui sistem
a fost Gordon Hirabayashi,
un student la Universitatea Washington.
S-a predat singur la FBI,
care a spus: „Eşti la prima abatere, poţi să mergi acasă”.
La care Gordon spune:
„Nu, eu sunt un Quaker, trebuie să mă opun legilor nedrepte,”
aşa că ei îl arestează, iar el este condamnat.
Cazul lui Gordon a ajuns la Curtea Supremă
Şi, din nou, voi face acel lucru
prin care voi zdrobi orice simţ de anticipaţie pe care îl aveţi,
şi vă voi spune ce s-a întâmplat.
Gordon a pierdut.
Dar el a pierdut din cauza unui motiv simplu.
Pentru că Procurorul General,
acel avocat de tribunal de top al guvernului,
a spus Curţii Supreme
că deportarea americanilor de origine japoneză a fost justificată
de necesitatea militară.
Şi asta a fost,
cu toate că propria echipă a descoperit
că nu era necesară deportarea acestora,
şi că atât FBI, cât şi celelalte servicii de informaţii
credeau la fel.
Şi, într-adevăr, toate acestea au fost motivate de prejudecăţi rasiale.
Echipa sa l-a implorat pe Procurorul General:
„Spune adevărul, nu ascunde probele".
Ce a făcut Procurorul General?
Nimic.
A mers înăuntru şi a spus povestea cu necesitatea militară.
Aşa că Curtea a susţinut condamnarea lui Gordon Hirabayashi.
Iar în anul următor a susţinut deportarea lui Fred Korematsu.
Acum, de ce mă gândeam la asta?
Pentru că, aproape 70 de ani mai târziu,
am ajuns să deţin acelaşi post,
şeful Biroului Procurorului General.
Şi trebuie să îndrept istoria,
explicând că guvernul a manipulat adevărul în propriul avantaj
în ceea ce priveşte cazurile deportării japonezilor.
Şi, când m-am gândit la decizia Curţii cu privire la interdicţia de călătorie,
am realizat ceva.
Curtea Supremă, luând acele decizii,
s-a dat peste cap să respingă cazul Korematsu.
Acum, nu doar Ministerul Justiţiei afirmă că deportarea japonezilor a fost greşită,
ci şi Curtea Supremă o face.
Aceasta este lecţia esenţială despre dispute – sincronizarea.
Cu toţii aveţi acestă carte importantă de jucat.
Când vă veţi prezenta argumentul?
Nu aveţi nevoie doar de argumentul corect,
ci aveţi nevoie de argumentul potrivit la timpul potrivit.
Când va fi audienţa voastră –
un partener, un şef, un copil –
cea mai receptivă?
Totuşi, câteodată, aceasta nu se află sub controlul nostru.
Întârzierea costă mult prea mult.
Aşa că trebuie să mergi şi să lupţi,
şi s-ar putea foarte bine ca, la fel ca mine, să prinzi timpul nepotrivit.
Asta am învăţat din interdicţia de călătorie.
Şi astfel,
Curtea Supremă nu a fost pregătită, atât de devreme în mandatul lui Trump,
să-i respingă iniţiativa sa definitorie,
la fel cum nu a fost pregătită să respingă deportarea japonezilor a lui FD Roosevelt.
Iar câteodată, trebuie doar să vă asumaţi riscul.
Dar e atât de dureros când pierzi.
Iar cu răbdarea e foarte greu.
Dar asta îmi reaminteşte de o a doua lecţie.
Chiar dacă reabilitarea vine mai târziu,
am realizat cât de importantă este lupta acum,
deoarece ne inspiră, ne educă.
Îmi amintesc că citeam un articol de Ann Coulter
despre interdicţia asupra musulmanilor.
Uitaţi ce a spus:
„Luptând împotriva lui Trump a fost americanul din prima generaţie,
Neal Katyal.
Sunt destui americani de-a zecea generaţie care urăsc America.
Nu aţi găsit niciunul care să susţină că ar trebui să ne distrugem ţara
prin imigrarea în masă?”
Iar atunci emoţia,
care este atât dăunătoare unui argument bun,
a devenit importantă pentru mine.
A fost nevoie de emoţie în afara sălii de judecată pentru a mă readuce înapoi în ea.
Când am citit cuvintele lui Coulter, am fost furios.
M-am împotrivit ideii
că a fi un american de primă generaţie m-ar descalifica.
M-am împotrivit ideii că imigraţia în masă
ar distruge această ţară,
în locul recunoaşterii că aceasta este chiar piatra de temelie
pe care această ţară a fost construită.
Când l-am citit pe Coulter,
m-am gândit la o mulţime de lucruri din trecutul meu.
M-am gândit la tatăl meu,
care a sosit aici cu opt dolari din India,
şi nu a ştiut dacă să folosească toaleta pentru oamenii de culoare
sau cea pentru albi.
M-am gândit la prima sa ofertă de lucru, la un abator.
O slujbă nu aşa grozavă pentru un hindus.
M-am gândit cum, atunci când ne-am mutat într-un cartier nou în Chicago
cu o altă familie indiană,
familia aceea avea o cruce arsă pe alee.
Deoarece rasiştii nu sunt foarte buni
la a diferenţia africanii-americani de hinduşi.
Şi m-am gândit la toate mesajele de ură pe care le-am primit
în timpul Guantanamo,
că aș fi un iubitor de musulmani.
Din nou, rasiştii nu sunt foarte buni
nici la a diferenţia hinduşii de musulmani.
Ann Coulter a crezut că a fi copilul unui imigrant este o slăbiciune.
Ea a greşit întru totul.
Este puterea mea,
pentru că am ştiut ce anume ar fi trebuit să susţină America.
Am ştiut că, în America,
eu, copilul unui bărbat care a venit aici cu opt dolari în buzunar
aş putea sta în faţa Curţii Supreme a Statelor Unite,
de partea unui străin detestat,
ca şoferul lui Osama bin Laden,
şi câştiga.
Şi m-a făcut să realizez că,
deși am pierdut cazul,
am avut dreptate şi în privinţa interdicţiei musulmanilor.
Indiferent de ceea ce a decis Curtea,
ei nu pot schimba faptul
că imigranţii fac această ţară mai puternică.
Într-adevăr, în multe feluri, imigranţii iubesc cel mai mult această ţara.
Când am citit cuvintele lui Ann Coulter,
m-am gândit la cuvintele glorioase ale Constituţiei noastre.
Primul Amendament.
Congresul nu trebuie să promulge legi care ar împiedica libertatea religioasă.
M-am gândit la deviza noastră naţională,
„E plurbis unum",
„Din mai mulţi, unul”.
Dar cel mai important, am realizat
că singura cale prin care poţi pierde o dezbatere
este prin a renunţa.
Aşa că m-am alăturat procesului iniţiat de Congresul Statelor Unite
împotriva adăugării – de către preşedintele Trump –
a unei întrebări despre cetăţenie la recensământ.
O decizie cu implicaţii majore.
A fost un caz foarte greu.
Cei mai mulţi credeau că vom pierde.
Dar am câştigat.
Cinci voturi la patru.
Curtea Supremă a spus, pe scurt,
că preşedintele Trump şi secretarul cabinetului său au minţit.
Iar acum am venit înapoi şi m-am realăturat luptei,
şi sper că fiecare dintre voi a făcut la fel, în modul său.
Mă întorc
pentru că cred că argumentele bune câştigă într-un final.
Mâna legii este lungă,
şi se apleacă, deseori, încet,
dar se apleacă întratât cât o aplecăm.
Şi am realizat că întrebarea nu este cum să câştigi fiecare dispună.
Este cum să te întorci de fiecare dată când pierzi.
Pentru că, pe termen lung,
argumentele bune vor câştiga.
Dacă construieşti un argument bun,
acesta are puterea de a exista fără tine,
de a se întinde dincolo de cine eşti,
de a ajunge la acele minţi viitoare.
Şi din această cauză, toate acestea sunt atât de importante.
Nu vă spun cum să câştigaţi dispute de dragul câştigării acestora.
Nu e un joc.
Vă spun asta pentru că, chiar dacă nu câştigaţi acum,
dacă aveţi argumente bune, istoria va dovedi că aveţi dreptate.
Mă gândesc întotdeauna la profesorul acela de actorie.
Şi am ajuns să realizez
că mâna pe care o ţineam a fost mâna justiţiei.
Acea mână întinsă va veni după voi.
Este decizia voastră să o îndepărtaţi
sau să o ţineţi în continuare.
Vă mulţumesc foarte mult că m-ați ascultat!
14 yıl önce,
ilk davamı savunmak için Yüksek Mahkemede yerimi aldım.
Bu, herhangi bir dava değildi.
Uzmanların, Yüksek Mahkemenin duyduğu
en önemli davalardan bir tanesi şeklinde adlandırdıkları bir davaydı.
Guantanamo'nun yasal olup olmadığı ve Cenevre Sözleşmeleri'nin
terörle mücadelede uygulanıp uygulanmadığını dikkate alıyordu.
11 Eylül'deki korkunç saldırılardan sonra ele avuca sığmayan yıllardı.
Yüksek Mahkemenin yedi tane Cumhuriyetçi atananı,
iki tane de Demokrat atananı vardı
ve şans eseri müvekkilim Osama Bin Laden'in şoförüydü.
Bana muhalif olan kişi ise ABD Başsavcısı,
Amerika'nın en iyi mahkeme avukatıydı.
Otuz beş tane dava savunmuştu,
ben ise 35 yaşında bile değildim.
Her şey yeterince zor değilmiş ki
Senato, ABD İç Savaşı'ndan beri ilk kez böyle bir şey yaparak
davayı Yüksek Mahkemenin duruşma listesinden kaldıran yasa tasarısını
İletişim uzmanları gerilim yaratmam
ve size ne olduğunu söylememem gerektiğini söylüyor.
Ama konu şu ki davayı biz kazandık.
Peki nasıl?
Bugün bir tartışmayı Yüksek Mahkemede veya herhangi bir yerde
nasıl kazanacağımız hakkında konuşacağım.
Bilinen bir görüş, kendinize güvenerek konuşmanız gerektiğidir.
Bu şekilde ikna edebilirsiniz.
Bence bu yanlış bir görüş.
Bence kendine güvenmek ikna etmenin düşmanı.
İkna etmek empatiyle, bir insanı tamamen anlamakla alakalı.
TED'i TED yapan şey de bu,
bu konuşmayı dinlemenizin sebebi de bu.
Bu konuyu herhangi bir yayının sayfalarında da okuyabilirdiniz
ama okumadınız.
Yüksek Mahkeme davalarında da aynı şey geçerli,
dava özetlerini sayfalara yazıyoruz
ama aynı zamanda sözlü tartışmalar da yapıyoruz.
Hakimlerin sadece sorular yazdığı ve sizin de cevaplar yazdığınız
bir adalet sistemimiz yok.
Neden mi?
Çünkü tartışma etkileşimle alakalı.
Ne yaptığımı ve bu derslerin nasıl genellenebilir olduğunu anlatmak için
sizi perde arkasına götürmek istiyorum.
Sadece mahkemede bir tartışmayı kazanmak için değil
ama çok daha derin bir şey için.
Açıkçası bu, alıştırma yapmayı içerecek
ama herhangi bir alıştırma değil.
Guantanamo için ilk alıştırma seansımda Harvard'a gittim
ve o efsanevi profesörler beni soru yağmuruna tuttu.
Her şeyi okumuş olmama ve milyon kere prova yapmış olmama rağmen
kimseyi ikna edemiyordum.
Savunmalarım yankı bile yapmıyordu.
Çok çaresizdim,
mümkün olan her şeyi yaptım,
her kitabı okudum, milyon kere prova yaptım
ve hiçbir işe yaradığı yoktu.
Sonunda tesadüfen birisine rastladım,
oyunculuk koçuydu, avukat bile değildi.
Yüksek Mahkemeye hiç ayak basmamıştı.
Bir gün dalgalı beyaz bir gömlek ve bolo kravatla ofisime geldi.
Katlanmış kollarımla bana baktı
ve "Bak Neal, bunun işe yarayacağını
düşünmediğini söyleyebilirim
ama sadece dediğimi yap.
Bana savunmandan bahset." dedi.
Not defterimi aldım
ve savunmamı okumaya başladım.
"Ne yapıyorsun?" dedi.
"Sana savunmamdan bahsediyorum" dedim.
"Savunman bir not defteri mi?" diye sordu.
"Hayır ama savunmam not defterinde yazılı." dedim.
"Neal, bana bak ve savunmandan bahset." dedi.
Ben de öyle yaptım.
Aniden fikirlerimin yankı yaptığını fark ettim.
Başka bir insanla bağlantı kuruyordum
ve ben konuşurken oluşmaya başlayan gülümsemeyi görebiliyordu.
"Tamam Neal, şimdi savunmanı elimi tutarken yap." dedi.
"Ne?" dedim.
"Evet, elimi tut." dedi.
Çaresizdim bu yüzden elini tuttum.
"İşte bağlantı bu, ikna etmenin gücü bu." dedim.
Bu, bana yardımcı oldu.
Ama doğrusunu söylemek gerekirse savunma günü yaklaştıkça hala geriliyorum.
Savunmanın kendini başka birinin yerine koymak
ve empati yapmakla alakalı olduğunu bilmeme rağmen
önce sağlam bir temele ihtiyacım vardı.
Bu yüzden konfor alanımın dışına çıkarak bir şey yaptım.
Mücevher taktım ama herhangi bir mücevher değil
babamın savunmadan birkaç ay önceki vefatına kadar
bütün hayatı boyunca taktığı bir bilezik taktım.
Annemin bana uygun bir zaman için verdiği bir kravat taktım.
Not defterimi çıkardım ve üstüne çocuklarımın ismini yazdım
çünkü bunu yapıyor olmamın sebebi onlardı.
Onlar için ülkeyi bulduğumdan daha iyi bir şekilde bırakmalıydım.
Mahkemeye gittim ve sakindim.
Bilezik, kravat, çocuklarımın ismi
odaklanmamı sağladı.
Tıpkı uçurumun ötesinden uzanan bir kaya tırmanıcısı gibi
eğer sağlam bir desteğiniz varsa ulaşabilirsiniz.
Tartışma ikna etmekle alakalı olduğu için
duygulardan kaçınmam gerektiğini biliyordum.
Duyguları açığa çıkarmak başarısızlık getirir.
Bir e-postayı koyu renkle ve büyük harflerle yazmak gibi
kimseyi ikna etmez.
Bu sizinle, konuşmacıyla alakalı olan bir şey,
dinleyici ya da alıcıyla alakalı değil.
Bazı ortamlarda çözüm duygusal olmaktır.
Ailenizle tartışıyorsunuz
duygularınızı kullanıyorsunuz ve işe yarıyor.
Neden mi?
Çünkü aileniz sizi seviyor.
Ama Yüksek Mahkemenin hakimleri sizi sevmiyor.
Kendilerini duygularla ikna edilebilen insan tipi olarak düşünmeyi sevmiyorlar.
Ben de, muhalifimin duygusal reaksiyon vermesine yol açmak için
bir tuzak kurarak bu iç görüyü tersine tasarladım.
Böylece hukukun istikrarlı ve sakin sesi olarak görülebilirdim.
Bu işe yaradı.
Guantanamo mahkemelerinin düştüğünü ve kazandığımızı öğrenmek için
mahkeme salonunda oturduğumu hatırlıyorum.
Adliyenin basamaklarından inerek çıktığımda bir basın fırtınası vardı.
Beş yüz kamera vardı ve hepsi bana,
"Karar ne anlama geliyor? Ne söylüyor?" diye soruyorlardı.
Karar 185 sayfa uzunluğundaydı
ve okumak için zamanım olmadı, kimsenin zamanı olmadı.
Ama ne anlama geldiğini biliyordum.
Mahkeme basamaklarında dediğim şey şuydu:
"Burada olan şey şu:
En düşüğün en düşüğüne sahipsiniz,
bin Laden'in şoförü olmakla suçlanan bu adam
etrafımızdaki en korkunç adamlardan birisi.
Sadece herhangi birine dava açmadı
ama aslında millete, dünyanın en güçlü adamına
Amerika Birleşik Devletleri'nin başkanına dava açtı.
Davası bir çeşit uyduruk trafik mahkemesinde değil
ülkedeki en yüksek mahkemede,
Amerika Birleşik Devletleri'nin Yüksek Mahkemesinde görüldü
ve davayı kazandı.
Bu, bu ülke için dikkate değer bir şey.
Diğer birçok ülkede
bu şoför muhtemelen sadece dava açtığı için vurulurdu.
Benim için daha da fazlası, avukatı da vurulurdu.
Ama Amerika'yı farklı yapan şey bu,
Amerika'yı özel yapan şey bu."
Bu karar sayesinde
Cenevre Sözleşmeleri terörle mücadele için uygulanıyor.
Bu da dünya çapında hayalet hapishanelerin son bulması,
suyla boğma işkencesinin son bulması
ve o Guantanamo askeri mahkemelerin son bulması anlamına geliyor.
Düzenli olarak kanıt toplayarak
ve hakimleri tamamen anlayarak
abartısız bir şekilde dünyayı değiştirebildik.
Kulağa kolay geliyor, değil mi?
Çok fazla alıştırma yapabilirsiniz,
duygularınızı göstermekten kaçınabilirsiniz
ve siz de her tartışmayı kazanabilirsiniz.
Üzülerek söylüyorum ki o kadar basit değil,
stratejilerim dört dörtlük değil
ve herkesten daha çok Yüksek Mahkeme davası kazanırken
çok fazla şey de kaybettim.
Aslında Donal Trump başkanlığa seçildikten sonra
anayasa gereği korkmuş bir şekilde konuşuyordum.
Lütfen anlayın bu, Sol'a karşı Sağ
ya da onun gibi bir şeyle alakalı değil.
Bu konuda konuşmak için için burada değilim.
Ama yeni başkanın göreve başladığı ilk hafta
havalimanlarında oluşan o sahneleri hatırlarsınız.
Başkan Trump, bir seçim kampanyası vaadi vererek şöyle demişti:
"Ben, Donald J. Trump, Amerika'ya olan Müslüman göçlerinin
tamamen durdurulmasını sağlayacağım."
Aynı zamanda "Bence İslam bizden nefret ediyor." demişti.
Nüfusunun büyük bir çoğunluğu Müslüman olan
yedi ülkeden gelen göçleri yasaklayarak bu sözünü yerine getirdi.
Hukuki ekibim ve diğerleri mahkemeye gitti ve dava açtı.
İlk seyahat yasağını kaldırttılar.
Trump yeniden yasak getirdi.
Tekrar mahkemeye gittik ve yine yasağı kaldırttık.
Trump yine yasak getirdi
ve bu sefer Kuzey Kore'yi de ekleyerek yasağı değiştirdi.
Çünkü hepimiz Amerika'nın
Kuzey Kore'yle büyük bir göç problemi olduğunu biliyoruz.
Ama bu, avukatlarının Yüksek Mahkemeye gidip
"Görüyorsunuz bu Müslümanlara karşı yapılan ayırımcılık değil,
diğer insanları da içeriyor." demelerine olanak sağladı.
Buna müthiş bir cevabımız olduğunu düşündüm.
Sizi detaylarla sıkmayacağım
ama biz davayı kaybettik,
5'e 4 oyla.
Yıkılmıştım, ikna etme güçlerimin azaldığından endişelenmiştim.
Sonra iki şey oldu.
Birincisinde,
Yüksek Mahkemenin Japon Amerikalıların enterne edilmesini tartışan
seyahat yasağı görüşünden bir kısım gözüme ilişti.
Bu, 100 binin üzerinde Japon Amerikalının
kamplarda enterne edildiği tarihimizdeki korkunç bir andı.
Bu plana karşı çıkan gözde insanım
Washington Üniversitesi öğrencisi olan Gordon Hirabayashi'ydi.
"Bak, ilk kez yakalanıyorsun, eve gidebilirsin" diyen FBI'a teslim oldu.
Gordon "Hayır, ben bir Kuveykırım,
adaletsiz kanunlara direnmeliyim." dedi.
Onu tutukladılar ve mahkum edildi.
Gordon'nun davası Yüksek Mahkemede görüldü
ve yine sahip olduğunuz
herhangi bir beklenti duygusunu yok ederek o şeyi yapacağım
ve size ne olduğunu anlatacağım.
Gordon kaybetti
ama basit bir sebep yüzünden kaybetti.
Devletin en iyi mahkeme avukatı olan Başsavcı,
Yüksek Mahkemeye, Japon Amerikalıların enterne edilmesinin
askeri gerekliliklerden dolayı makul olduğunu söylediği için Gordon kaybetti.
Bu kadardı,
kendi ekibi Japon Amerikanların enterne edilmesine
gerek olmadığını açığa çıkarmasına rağmen
FBI ve istihbarat teşkilatı,
Başsavcının dediklerine inandı.
Aslında söylenenler ırksal ön yargıyla güdülenmişti.
Ekibi Başsavcıya yalvardı,
"Doğruyu söyle, kanıtları ortadan kaldırma."
Peki Başsavcı ne yaptı?
Hiçbir şey.
Mahkemeye gitti ve "askeri gereklilikler" hikayesini anlattı
ve mahkeme Gordon'ın hükmünü onayladı.
Ertesi yıl, Fred Korematsu'nun enterne edilmesini onayladı.
Neden bunun hakkında düşünüyordum?
Çünkü neredeyse 70 yıl sonra,
aynı ofise, Başsavcılığa gittim.
Japonların enterne edilmeleri davalarında
devletin gerçekleri yanlış beyan ettiğini söyleyerek
doğruları açıkladım.
Yüksek Mahkemenin seyahat yasağı görüşünü düşündükçe
bir şey fark ettim.
Yüksek Mahkeme o görüşte,
Korematsu davasında yetkisini kullanarak kararı iptal etmek için çaba harcamıştı.
Japonların enterne edilmesinin yanlış olduğunu söyleyen
artık sadece Adalet Bakanlığı değildi,
Yüksek Mahkeme de öyle olduğunu söyledi.
Bu, tartışmalar için önemli bir ders, zamanlama.
Hepinizin tartışırken kullandığı önemli bir kozu vardır.
Tartışmalarınızı ne zaman yapıyorsunuz?
Sadece doğru tartışmaya ihtiyacınız yok,
doğru tartışmaya doğru zamanda ihtiyacınız var.
Ne zaman dinleyicileriniz, eşiniz, patronunuz, çocuğunuz
en anlayışlı zamanında olacak?
Bazen tamamen kontrolünüzden çıkar.
Gecikmenin çok kapsamlı bedelleri var.
Bu yüzden gidip mücadele etmeniz gerekiyordur
ve tıpkı benim gibi yanlış bir zamanlama yakalayabilirsiniz.
Seyahat yasağında düşündüğümüz şey buydu.
Gördüğünüz üzere
bunun için Başkan Trump'ın döneminde henüz erkendi.
ve Yüksek Mahkeme, Trump'ın imzasını iptal etme girişimi için hazır değildi.
Tıpkı FDR'nin Japon Amerikalı enternesini iptal etmeye hazır olmadıkları gibi.
Bazen sadece risk almanız gerekir.
Ama kaybettiğinizde çok acı vericidir
ve sabretmek gerçekten zordur.
Ama bu bana aldığım ikinci dersi hatırlatıyor.
Suçsuzluğu kanıtlama sonradan gelişse bile
savaşmanın ne kadar önemli olduğunu fark ettim
çünkü ilham veriyor, eğitiyor.
Ann Coulter'ın Müslüman yasağıyla alakalı yazdığı bir köşe yazısını okumuştum.
Dediği şey şuydu:
"Trump karşıtu tartışan birinci kuşak bir Amerikalı vardı,
ismi Neal Katyal.
Amerika'dan nefret eden birçok onuncu kuşak var.
Tartışmak için bir tanesini bile bulamadınız,
ülkemizi toplu göçlerle yok mu etmeliyiz?
Bu, duygunun, iyi bir tartışma için lanetli olan bir şeyin,
benim için önemli olduğu andı.
Beni geri döndürmek için duyguyu mahkeme salonunun dışına çıkardı.
Coulter'ın yazdıklarını okuduğumda sinirlendim.
Birinci kuşak Amerikalı olmanın beni yetersiz kılacağı fikrine karşı çıkıyorum.
Toplu göçlerin bu ülkenin sonunu getireceği fikrine karşı çıkıyorum.
Bunun yerine toplu göçleri bu ülkenin inşa edildiği bir kaya olarak görüyorum.
Coulter'ın yazdıklarını okuduğumda
geçmişimdeki birçok şey hakkında düşündüm.
Hindistan'dan buraya
cebinde 8 dolarla gelen ve siyahi tuvaletini mi
yoksa beyazların tuvaletini mi kullanacağını bilmeyen babamı düşündüm.
Kesimhanedeki ilk iş teklifini düşündüm.
Bir Hindu için güzel bir iş değil.
Başka bir Hint aileyle Chicago'da bir mahalleye
nasıl ve ne zaman taşındığımızı düşündüm
ve o ailenin çimenliklerinde yanmış bir haç vardı.
Çünkü ırkçılar, Afrikalı Amerikalıları
ve Hinduları ayırt etmede pek de iyi değillerdi.
Guantanamo süresince
Müslüman sever olduğum için
aldığım nefret postalarını düşündüm.
Yine ırkçılar, Hindular
ve Müslümanlar arasındaki farkları bilmede iyi değiller.
Ann Coulter, bir göçmenin çocuğu olmanın zayıflık olduğunu düşündü.
Son derece haksızdı.
Bu, benim gücüm
çünkü Amerika'nın neyi temsil etmesi gerektiğini biliyordum.
Amerika'da,
benim, cebinde 8 dolarla buraya gelen bir adamın çocuğunun,
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesinde
Osama Bin Laden'in şoförü gibi
nefret edilen bir yabancı adına durabileceğini
ve kazanabileceğini biliyordum.
Bu bana davayı kaybetmiş olmama rağmen
Müslüman yasağı konusunda da haklı olduğumu fark ettirdi.
Mahkeme ne karar verirse versin
göçmenlerin bu ülkeyi güçlendirdiği gerçeğini değiştiremediler.
Aslında birçok anlamda en çok göçmenler bu ülkeyi seviyor.
Ann Coulter'ın yazdıklarını okuduğumda
Anayasamızın şanlı sözlerini düşündüm,
Anayasanın Birinci Ek Maddesi'ni.
"Kongre, dini bir kuruma ilişkin herhangi bir yasa yapmayacaktır."
Milli inançlarımızı düşündüm.
"E plurbis unum."
"Birçok şeyden meydana gelen tek şey."
Her şeyden önemlisi
tamamen bir tartışmayı kaybetmenin tek yolunun
vazgeçmek olduğunu fark ettim.
ABD Kongresinin davasına katıldım ve Başkan Trump'ın
nüfus sayımına vatandaşlık sorusunu eklemesine karşı çıktım.
Büyük çıkarımları olan bir karardı.
Oldukça zor bir davaydı.
Birçok insan kaybedeceğimizi düşündü.
Ama davayı kazandık,
5'e 4 oyla.
Yüksek Mahkeme,
Başkan Trump ve kabine sözcüsünün yalan söylediğini açıkladı.
Ayağa kalktım ve tekrar savaşa katıldım,
umarım her biriniz de kendi yöntemlerinizle böyle yaparsınız.
Ayağa kalkıyorum
çünkü iyi tartışmaların sonunda galip geldiğine inanıyorum.
Adaletin yayı uzun
ve sıklıkla yavaşça geriliyor
ama biz onu gerdiğimiz sürece geriliyor.
Sorunun her tartışmayı nasıl kazanacağınız olduğunu değil,
kaybettiğinizde nasıl ayağa kalkacağınız olduğunu fark ettim.
Çünkü nihayetinde iyi savunmalar galip çıkacak.
İyi bir savunma yaparsanız
bu, daha çok dayanmanızı,
temelinizin ötesine uzanmanızı
gelecek zihinlere ulaşmanızı sağlayan güce sahip.
Bütün bu anlattıklarımın önemli olmasının sebebi de bu.
Sırf kazanmış olmak için bir tartışmayı nasıl kazanacağınızdan bahsetmiyorum.
Bu, bir oyun değil.
Bunu size anlatıyorum çünkü şimdi kazanmasanız bile
eğer iyi bir savunma yaparsanız tarih sizi haklı çıkaracak.
Her zaman o oyunculuk koçunu düşünüyorum
ve tuttuğum elin
aslında adaletin eli olduğunu fark etmeye başladım.
Uzatılan el sizin için de gelecek.
Bir kenara itmek ya da onu tutmaya devam etmek size kalmış.
Dinlediğiniz için çok teşekkürler.
十四年前，
我在美国高等法院 辩护了我的第一个案件。
而这不是一个普通的案件，
这个案件被专家称为
最高法院处理过的 最重要的案件之一。
它辩论了关塔那摩是否合法，
以及《日内瓦公约》 适不适用于反恐战争。
当时，911 恐怖事件
才刚过去几年。
美国最高法院指定了 七名共和党陪审员
以及两名民主党陪审员。
而我的客户恰好是 乌萨马·本·拉登的司机。
站在我对立面的是 美国的副检察长，
也是美国的一名顶级法庭律师。
他当时已辩护了 35 个案件，
而我当时都还没到 35 岁。
更糟糕的是，
自美国内战以来， 参议院首次通过了一项法案，
试图将此案 从最高法院的议事日程中移除。
这时，演讲导师通常会说，
我应该创造悬念， 不告诉大家后面发了生什么。
但结果是，我们赢了。
怎样做到的呢？
今天，我会讨论怎样赢得一场辩论，
无论是在高等法院， 还是任何其他地方。
对于如何赢得一场辩论， 通常的建议是，要自信地发言，
让自己听起来具有说服力。
我认为这是错的。
我认为，自信是说服力的敌人。
说服力跟同理心是息息相关的，
是关于进入人们的思维。
TED 就是这样发展起来的。
这就是为什么你正在听这段演讲。
你本可以在一张冷冰冰的纸上 读完这份演讲稿，
但你没有。
最高法院的辩论也是一样——
我们把案件写在纸上，
但我们也有口头的辩论。
在我们的系统中， 不只是由法官提问，
而我们被动地去回答。
为什么？
因为辩论的核心是互动。
我带让各位了解一下这件事的 来龙去脉，告诉你们我做了什么，
以及如何将这些技巧 运用到其他场合——
不只是为了在法庭中赢得诉讼，
其背后还有更深远的意义。
当然，这是需要练习的，
但不是任何训练都能达到目的。
在应对关塔那摩案子的 第一次练习中，
我飞到了哈佛。
在那里，许多德高望重的教授 把他们的问题都甩向我。
而虽然我已经通读了 所有的资料，排练了无数次,
我依然没有能够说服任何人。
我的论点没有引起共鸣。
我很绝望。
我已经竭尽所能，
读了每一本书，排练了无数次，
却没有取得任何效果。
最终，我偶然遇到了一个家伙，
他并不是表演导师， 甚至都不是律师。
他从来没有踏进过 最高法院的大门，
有一天，他来到我的办公室， 穿着一件飘逸的白上衣，
戴着条饰扣式领带。
他双臂交叉，看着我，说：
“尼尔，我可以察觉到，
你觉得这不会有用，
不如就当给我讲个笑话好了。
告诉我你的论点。”
于是，我拿起我的笔记本，
开始读我的论点。
他说：“你在做什么？”
我说：“我在告诉你我的论点。”
他说：“你的论点是你的笔记本？”
我说：“不是，但是我的 论点在笔记本上。”
他说：“尼尔，看着我，
告诉我你的论点。”
于是，我开始了论证。
而在那一瞬间，我发现，
我的论点引起了共鸣，
我正在与另一个人建立关系。
而他可以看到我在说话时，
脸上浮现的微笑，
然后，他说：“好的，尼尔。
现在，握着我的手， 再重复一次你的论点。”
我说：“什么？”
他说：“对，握着我的手。”
我决定死马当活马医， 于是握了住了他的手。
而我突然间感觉到： “哇，这就是人与人之间的关系。
这是说服力的力量。”
这段经历的确帮助了我。
但说实话，在开庭日期渐渐临近时， 我还是有些紧张。
虽然我知道辩论
是关于站在别人的角度，
并拥有同理心，
我还是先要有实在的核心内容。
所以，我做了件 在我舒适区之外的事情。
我带上了一件首饰—— 这不只是件普通的首饰，
而是我父亲戴了一辈子的一块手镯，
而他在开庭日前的几个月去世了。
我带上了条领带，
是我母亲专门为了 这个场合给我准备的。
我拿出了笔记本， 将我孩子的名字写在里面，
因为他们是我做这件事情的原因，
为了让他们可以生活在 一个更好的美国。
我到了法庭，内心十分平静。
手镯、领带和孩子的名字
给予了我无穷的力量。
仿佛一个越过悬崖的攀岩者，
如果有了稳定的支撑， 你就能够勇敢的前进。
而因为辩论是关于说服力，
我知道我必须避免情绪激动。
展现出自己的真实情绪 会导致失败，
就好比一封全部是 黑体和大写的电子邮件，
不会说服任何人。
归根结底，这是关于你，演讲者，
而与听众或信息接收者无关。
的确，在某些情况下， 保持情绪化是好的解决方案。
你如果和父母吵架，
适当表达情绪会比较有用。
为什么？
因为你的父母是爱你的，
但是最高法院不爱你。
他们不喜欢认为
自己是会被情绪影响到的人。
我也对这种理解进行了反向工程，
为我的对手设置陷阱， 来激起他们的情绪化反应，
所以我自己就可以被视为 平静、稳定的法律之声。
这个方法奏效了。
我还清晰记得坐在法庭里， 得知我们赢得官司的那一刻。
关塔那摩官司要结束了。
我走上法院的台阶， 外面全是长枪短炮的媒体。
有 500 个相机对着我， 都在急切地询问：
“这个判决意味着什么， 它传达了什么信息？”
那份判决书有 185 页长。
我没有足够的时间去读， 其他人也没有。
但我知道它意味着什么。
我站在法院的台阶上说：
“这是今天发生的事情。
一个无论从哪个角度 都处于极端劣势的人，
这个被指控为本·拉登，
这个世上最恶劣的 一个人的司机——
不单单是起诉了一个人，
而是起诉了世上最强大的人，
美国总统。
而且这一切并不是发生在 一个普普通通的交通法庭，
而是在最高等法院，
美国的最高法院——
而且他赢了。
这就是这个国家的伟大之处。
在很多其他国家，
这个司机会因为
仅仅是提出诉讼就被枪杀。
对我来说更重要的是， 他的律师也会被枪杀。
但这就是美国的不同之处，
特殊之处。”
而因为这个判决，
日内瓦公约也开始 适用于恐怖袭击，
这就意味着 全世界的幽灵监狱的终结，
全世界水刑的终止，
以及关塔那摩湾 军事法庭的关闭。
通过有条不紊地立案，
影响法官的思想，
我们确实改变了世界。
听起来很简单吧？
好像通过充分练习，
避免表现出情绪，
你一样也可以赢得任何辩论。
但是很抱歉， 并没有那么容易，
我的策略并不是毫无漏洞，
虽然我赢得的最高法院官司
几乎比任何人都多，
我同样也输掉了很多。
的确，在特朗普当选之后，
就宪法曾面来说，我吓坏了。
请不要误会， 这并非左派和右派之间，
或者任何两方的对立。
我今天不是来谈这个的。
各位可能还记得 新总统上任一周后
在机场的那些景象。
特朗普总统曾经许下诺言， 他的原话是：
“我，唐纳德·特朗普 要求完全禁止
所有穆斯林移民入境美国。”
他还说： “我认为伊斯兰痛恨我们。”
而他也真的信守了那个誓言，
禁止了七个穆斯林人口为主的 国家的移民进入美国。
我的法律团队和其他团队 立刻到法庭提起诉讼，
击退了第一个旅行禁令。
于是特朗普对其做了修改，
我们又一次成功了。
他又再次修正，
把朝鲜也纳入其中，
因为我们都知道，
美国有很严重的朝鲜移民问题。
但这么做让他的律师 得以对最高法院说：
“看，我们并非歧视穆斯林，
还包括了非穆斯林的国家。”
我本以为我们拥有制胜的一招。
细节就不在这里说了，
但结果是，我们输了。
五票对四票。
我心力交瘁，
我担心我的说服力 已经在衰退。
接下来，发生了两件事。
第一件是，
我注意到最高法院 对于旅行禁令的意见中，
讨论到了日裔美国人的囚禁。
那是我们历史上 很可怕的一段时期，
有超过十万名日裔美国人 曾经被关押在集中营。
挑战这项阴谋的人当中，
我最欣赏的是高登平林 （Gordon Hirabayashi），
当时他还是 华盛顿大学的一名学生。
他向联邦调查局自首，
得到的答复是：“你是初犯，
可以直接回家了。 ”
而高登却说：
“不，我是贵格会教徒， 我必须对抗不公平的法律。”
所以，他被逮捕，也被定了罪了。
高登的案子打到了最高法院。
这次我还是打算开门见山，
不留任何悬念，
结果就是，
高登输了。
但他输的理由很简单。
因为检察长，
政府的顶尖法庭律师，
告诉了最高法院，
囚禁日裔美国人有正当的理由： 军事必要性。
就这样，
虽然他自己的工作人员发现
日裔美国人囚禁是没有必要的，
而且 FBI 及情报圈
也都对此深信不疑。
的确，那背后的动机 就是种族歧视。
他的团队成员请求副检察长：
“说出真相，不要隐瞒证据。”
结果副检察长做了什么？
什么也没做。
他在法庭上复述了 “军事必要性”的故事。
因此，最高法院裁定， 对高登平林的原判决有效，
隔年，又裁定松丰三郎 （Fred Korematsu）的囚禁判决有效。
我为什么想到了这些呢？
因为将近七十年后，
我的职位变成了
副检察长办公室主任。
而我得以有机会把记录改正了，
解释了政府在 日本人囚禁的案件中
错误地诠释了整个事件。
当我想到最高法院的 旅行禁令意见时，
我发现了一件事。
在那份意见书中，最高法院
特意推翻了松丰的结论。
现在，不仅是司法部认为
日本人囚禁是错的，
最高法院对此也持同样的态度。
这是一个关于辩论 很重要的一课——时机。
各位在辩论时 要善用这项工具。
你要何时提出论证？
你不仅需要对的论点，
你也需要在对的时机 提出对的论证。
你的观众—— 可能是配偶、老板、
孩子—— 何时最愿意接纳你的观点？
有时，这完全不是你能控制的。
而延迟的代价太高了。
所以你得直接上战场打仗，
你很可能就会想我一样， 没抓到对的时机。
我们认为旅行禁令的案例 就是如此。
要知道，
最高法院还没准备好， 要在特朗普任期之初
推翻他的招牌倡议，
就像当初还没准备好推翻 罗斯福的日裔美国人囚禁令。
有时，你只能去冒险。
但失败的结果也让人难以承受，
保持耐心也绝非易事。
但这让我想起了第二堂课。
即使以后才能平反，
我也知道立刻挺身而战 有多么重要，
因为它有鼓舞、教育的作用。
安·库尔特（Ann Coulter）写过一篇 关于穆斯林禁令的专栏文章。
文章中，她是这样说的：
“和特朗普争辩的 是第一代美国人，
尼尔·凯泰尔。
有相当多第十代的美国仇恨者。
你无法让他们任何一人去争辩，
我们应该通过大量移民 来让我们的国家灭亡。”
也正是在这个时候，
作为辩论大敌的情绪，
对我来说也开始变得重要了，
是将情绪拒之门外， 让我重新回到了法庭。
读到库尔特的文字时，我很生气。
我很反对这个说法：
身为第一代美国人， 我没有资格为这个国家发声。
我也反对这个说法： 大量移民
会让这个国家灭亡，
而不承认移民其实 是美国立国的基础。
读到库尔特的文章时，
我想到好多过去的事。
我想到我父亲，
他从印度来到这里时， 身上只有八美金，
而且不知道应该使用 有色人种还是白人的的厕所。
我想到他的第一份工作 是在屠宰场。
对印度人来说 这可不是什么好工作。
我想到当我们与 另一个印度家庭
搬到芝加哥一个新的居民区时，
那家人的草皮上 被烙上了十字架。
因为种族主义者不太能分辨
非裔美国人和印度人的差别。
我想到在关塔那摩 案件审理期间，
我收到的所有仇恨信件，
说我偏爱穆斯林。
同样的，种族主义者也不太能
分辨非裔、印度人 和穆斯林的差别。
安·库尔特认为， 身为移民的孩子是一种劣势。
她简直大错特错了。
这反而是我的优势，
因为我知道美国 本应代表的是什么。
我知道，在美国，
我，身为来到美国时口袋里只有 八块美金的人所生的孩子，
能够站在美国最高法院里，
代表一位被憎恶的外国人，
比如本·拉登的司机，
并胜诉。
这让我了解到，
虽然我输了穆斯林禁令案，
但我的论点依然是对的。
无论法庭裁决如何，
都无法改变
移民让这个国家更强大的事实。
而且，在许多层面上， 移民反而是最热爱这个国家的人。
当我读到了安·库尔特的文章，
我想到了宪法中的那神圣的文字。
第一修正案。
国会不得针对宗教来制定法律。
我想到了我们国家的格言，
“E plurbis unum”，
“合众为一”。
最重要的是，我了解到，
真正能让你输掉一场辩论的，
只有放弃。
于是，我参加了美国国会的诉讼，
挑战特朗普总统在人口普查中 增加了公民身份问题。
这个判决有意义深远。
是一个难度相当高的案件。
大部分人都认为我们会输。
但是我们赢了——
五票对四票。
最高法院只是说，
特朗普总统和 他的内阁的秘书说了谎。
现在，我已重整旗鼓， 重新加入战局，
我希望各位也都能 用自己的方式这么做。
我重新站了起来，
因为我相信， 好的论证终究会胜出。
正义的弧线很长，
而通常弯曲得非常缓慢，
但只要我们想让它改变轨迹， 它就会改变轨迹。
我也同样认识到，问题并不是 要如何赢得每一场辩论，
而是在输掉之后， 如何重整旗鼓。
因为，长远来看，
好的论证总会胜出。
如果你有好的论证，
它存世的时间有可能比你还长，
延伸到你的核心价值之外，
触碰到未来人的思想。
这就是为什么 这一切如此重要。
我告诉各位如何赢得辩论， 并不是要为了让你们赢得辩论。
这不是场比赛。
我要告诉各位这些， 是因为就算你现在无法取胜，
如果你有好的论证， 历史迟早也会证明你是对的。
我常常会回想起那位表演教练。
我渐渐发现，
我握住的那只手，是正义的手。
那只伸出的手会来找你。
由你来决定是要把它推开，
还是继续握紧它。
非常大家的聆听。
十四年前，
我站在最高法院裡， 為我接的第一個案子辯論。
這個案件一點也不普通，
它被專家稱為是
最高法院審理過的最重要案件之一：
關塔那摩灣拘押中心是否合乎憲法，
以及日內瓦公約 是否適用於反恐戰爭。
這個時間點是在九一一
恐怖攻擊的幾年之後。
最高法院有七位法官 是共和黨任命的，
兩位是民主黨任命的，
我的客戶剛好是賓拉登的司機。
我的對手是美國聯邦檢察長，
美國最頂尖的法庭律師。
他為三十五件案件辯論過。
我當時還沒三十五歲呢。
更糟糕的是內戰後
參議院首次通過法案
試圖自最高法院抹除這案件的紀錄。
演說教練說，
我應該要堆疊緊張感， 不可以先破梗。
但重點是，我們贏了。
怎麼贏的？
今天，我要談的是怎麼贏得辯論，
在最高法院或任何地方。
傳統的看法是你要自信地發言。
才能說服別人。
我認為那是錯的。
我認為信心是說服力的敵人。
說服力的重點是同理心，
是要想辦法進入別人的腦中。
這也是 TED 之所以是 TED 的原因。
這就是為什麼你會聽這場演說。
你可以在冰冷的頁面上 閱讀它，但你沒有。
最高法院的辯論也是如此——
我們在冰冷的紙張上撰寫訴狀，
但我們也用口頭辯論。
我們的司法體制 並不是由法官撰寫問題
你來撰寫答案。
為什麼？
因為辯論的重點在互動。
我要帶大家到幕後， 告訴各位當時我做了什麼，
以及從中學到的 能如何用在一般情境中。
不只在法庭上贏得辯論，
而且更深邃。
很顯然需要練習，
但並非隨便練習就可以。
我為了關塔那摩灣案做的 第一個練習是飛去哈佛
請各個傳奇等級的教授丟問題給我。
就算我什麼都讀了，排練了無數次，
我還是說服不了任何人。
我的論證沒讓人起共鳴。
我很絕望。
能做的我都做了，
該讀的都讀了，排練了無數次，
就是沒有進展。
最終，我撞見了這個傢伙——
他是教表演的教練，甚至不是律師，
未曾進過最高法院。
有一天，他進到我的辦公室， 穿著寬鬆的白襯衫，
搭配波洛領帶結，
他看著盤著手的我，說：
「聽著，尼爾，
我看得出來你認為這行不通，
但就配合我一下，告訴我你的論證。」
我拿起我的橫線簿，
開始讀出我的論證。
他問：「你在幹嘛？」 我回答：「我在陳述我的論證。」
他說：「你的論證是一本橫線簿？」
我說：「不是， 但我的論證寫在橫線簿上。 」
他說：「尼爾，看著我。
對我說你的論證。」
我照做了。
瞬間，我明白
我的論點引起共鳴。
我在和另一個人連結。
他看得見
我在訴說的過程中開始微笑，
他說：「好，尼爾。
現在握著我的手述說你的論證。」
我說：「什麼？」
他說：「是的，握著我的手。」
我走投無路，所以照做了。
我了解到：「哇，那就是連結。
那就是說服別人的力量。」
那幫了我。
然而老實說，我仍然 隨著辯論日的逼近越來越緊張。
我知道，即使辯論的重點
在於設身處地和發揮同理心，
但我仍得先有穩固的核心基礎。
所以我走出舒適圈，
戴上飾品——不是隨便的飾品，
是我父親的，他一生都戴著，
直到他在辯論前幾個月過世。
我打上領帶，
是我母親送給我的， 讓我在這種場合用。
我拿出橫線簿， 在上面寫上兒女的名字，
因為那是我接這個案件的原因。
我要留給他們一個 比現在更好的國家。
我到了法庭，心情很平靜。
手環、領帶、孩子的名字圍繞著我。
就像攀岩者，向懸崖之外攀爬，
如果你有夠穩的支撐點， 你就能再往外伸出手。
因為辯論的重點在於說服，
我知道我得避免情緒。
展現出情緒就失敗了。
那就像是用全粗體和全大寫 來寫電子郵件一樣。
無法說服任何人。
那時重點在於你，發言的人，
而不是聽者或接收者。
在某些情況下解決方案要情緒化。
和父母爭論時用上情緒行得通。
為什麼？因為父母愛你。
但最高法院法官不愛你。
他們不願意自己被情緒左右。
我也針對那樣的洞見做了逆向工程，
針對我的對手設置陷阱， 挑起他的情緒反應，
讓我顯得是法律中 冷靜、穩定的聲音。
這招有效。
我還記得坐在法庭裡 得知我們贏了的那一刻。
關塔那摩灣的軍事法庭要關閉了。
我走到法院外的階梯上， 媒體蜂湧圍上來。
五百台攝影機，大家都在問我： 「決議有什麼意義？說了什麼？」
決議有一百八十五頁那麼長。
我還沒有時間讀完，沒有人讀完了。
但我知道它的意義。
在法庭的階梯上，我這麼說：
「今天的情形如下。
有個最低微的人——
這傢伙被控為賓拉登開車，
賓拉登是世上最壞的人之一。
他控告的對象可不是泛泛之輩，
沒錯，控告的是我國和世上 權力最大的人——美國總統。
他沒把這案子帶到 某個老舊的交通法庭，
而是地表最高的法院——
美國最高法院……
他贏了。
這就是美國了不起的地方。
在許多其他國家，
這名司機光是提出訴訟， 就會遭到槍斃。
對我來說更重要的是 他的律師也會被槍斃。
但美國不同之處就在這裡。
這是美國特別的地方。」
因為那個決議，
日內瓦公約將恐怖攻擊納入適用範圍，
那就表示要關閉全世界的幽靈監獄、
禁止全世界的水刑，
和撤除關塔那摩灣的軍事法庭。
我們有方法地推動這個案件，
影響法官的想法，
結果真的改變了世界。
聽起來很容易，是吧？
你可以多練習，
避免展現情緒，
你一樣也可以在任何爭論中獲勝。
很抱歉，沒那麼容易，
我的策略並非萬無一失，
雖然我贏得的最高法院官司 幾乎比任何人都多，
我也輸掉很多。
的確，在川普當選之後，
就憲法面來說，我嚇壞了。
請注意，這並非左派 對右派之類的選邊站。
我不是要來談這個。
但新總統才上任一週，
各位可能記得在機場的那些景象。
我引述川普總統的競選誓言：
「我，唐納·J·川普要完全禁止
所有穆斯林移民到美國。」
引述他的另一句話： 「我認為伊斯蘭痛恨我們。」
他的確信守了那個誓言，
禁止了七個國家移民到美國，
壓倒性地是穆斯林人口眾多的國家。
我的法律團隊和其他團隊 立刻控上法庭，
擊退了第一個旅行禁令。
川普修改了。
我們再次上法庭，再次擊退它。
他又再次修正，
做了改變，納入北韓，
因為我們都知道
美國有很嚴重的北韓移民問題。
但，這麼做讓他的律師 能夠到最高法院上，說：
「看，我們並非歧視穆斯林，
對象也有非穆斯林在內。」
我以為我們有必殺的答案。
細節就不在這裡說了，
但重點是，我們輸了。
五票對四票。
我深深受挫，
擔心我的說服力衰退了。
接著，發生了兩件事。
第一，
我注意到最高法院 對於旅行禁令的意見
部分討論到對日裔美國人的囚禁。
那是我們歷史上很可怕的一段，
有超過十萬名日裔美國人
被關在拘留營中。
挑戰這項陰謀的人當中， 我最欣賞的就是高登平林，
他是華盛頓大學的學生。
他向聯邦調查局（FBI）自首，
FBI 說：「你是初犯，你可以回家了。」
戈登說：「不，
我是貴格會教徒， 我必須對抗不公平的法律。」
所以，他們逮捕了他，他也被定罪。
戈登的案子上到了最高法院，
這次我仍不打算讓各位期待，
要直接破梗。
戈登輸了。
但他輸的理由很簡單。
因為檢察長，
政府的頂尖法庭律師，
告訴最高法院，
囚禁日裔美國人有正當的理由：
軍事必要性。
就這樣，
儘管他自己的幕僚發現
沒有必要囚禁日裔美國人，
且 FBI 及情報圈都相信。
的確，那背後的動機就是種族歧視。
他的幕僚請求檢察長：
「說出真相，不要埋掉證據。」
結果檢察長做了什麼？
什麼都沒做。
他進入法庭，說了 「軍事必要性」的故事。
因此最高法院裁定 戈登平林的原判決有效。
隔年，又裁定 是松豐三郎的囚禁判決有效。
我為什麼想到這些？
因為近七十年後，
我的辦公室
正是檢察長的辦公室。
而且我得以陳述真相，
解釋政府在囚禁日本人的案件中 錯誤地詮釋事實。
當我想到最高法院的 旅行禁令意見時，
我明白一件事。
最高法院在那意見中
非常努力地推翻「是松訴合眾國案」。
如今不僅司法部說
囚禁日本人是錯的，
最高法院也這麼說。
那是關於辯論的重要一課——時機。
各位在辯論時要善用這項工具。
你要何時提出論證？
你不只需要對的論點，
你需要在對的時機做對的論證。
你的聽眾——或許是配偶、老闆、
孩子——何時最願意聽？
有時，這完全不是你能控制的。
延遲的代價太高，
所以你得直接上戰場打仗。
你很可能就會和我一樣， 沒抓對時機。
我們認為旅行禁令就是如此。
是這樣的，最高法院還沒準備好
要在川普任期之初
就推翻他的招牌倡議，
就像當初還沒準備好推翻
羅斯福對日裔美國人的囚禁。
有時，你就是得冒險。
但輸掉官司真的很痛苦，
保有耐心也很不容易。
但那讓我想起了第二課。
就算「證明無罪」來得遲，
我也知道現在挺身而戰有多麼重要，
因為它有鼓舞、教育的作用。
我還記得讀過右翼政評家 安·庫爾特寫的一篇關於
穆斯林禁令的專欄文章。
她這麼說：
「反對川普的是第一代美國人
尼爾·凱泰爾。
仇恨美國的第十代人多得是。
難道裡頭找不到一個來辯論
我們應該透過大規模的移民 來顛覆美國嗎？」
好論點裡的情緒是如此令人反感，
這對我如此地重要。
是法庭外的情緒讓我回到法庭內。
讀到庫爾特的文字時，我很生氣。
我很抗拒這個想法：
身為第一代美國人讓我沒資格。
我也抗拒這個想法：
大量移民會讓美國滅亡，
而不承認其實 移民是美國立國的基石。
在讀庫爾特的文章時 我想到好多往事。
我想到我父親，
他從印度來到這裡時 身上只有八美金，
不知道該使用 有色人種的廁所或白人的。
我想到他的第一份工作是在屠宰場。
對崇尚素食的印度教徒來說 不是個好工作。
我想到當我們與另一個印度家庭
搬到芝加哥的新街坊時，
有人在那家人的草坪上燒十字架。
因為種族主義者不太能分辨 非裔美國人和印度人的差別。
我想到在關塔那摩灣案期間 所收到的仇恨信件，
說我偏愛穆斯林。
同樣的，種族主義者也不太能 分辨印度人和穆斯林的差別。
安·庫爾特認為 身為移民者之子是弱點。
她大錯特錯。
那是我的力量，
因為我知道美國本應代表什麼。
我知道在美國，
來到美國時口袋裡只有 八塊美金的人所生的孩子
能夠站在美國最高法院裡，
代表一位被憎惡的外國人，
比如賓拉登的司機，
且能贏。
那讓我了解到，
雖然我輸了，但我對 穆斯林禁令的論點是正確的。
不論法庭的裁決如何，都無法改變
移民壯大這個國家的事實；
在許多層面上，移民 的的確確是最愛這個國家的人。
讀安·庫爾特的文章時，
我想到我國憲法中的輝煌文字。
第一修正案：
國會不得針對宗教制定法律。
我想到我國的格言：
「E plurbis unum」，
即「合眾為一」。
最重要的是我了解到
只有放棄才真正輸掉辯論。
所以我加入了美國國會
挑戰川普總統
在人口普查中納入 「是不是公民」這一題的訴訟。
這個決定有著很深的意涵。
這個案子很難搞。
大部分人認為我們會輸。
但重點是我們贏了。
五票對四票。
基本上，最高法院說，
川普總統和他的閣員的秘書說了謊。
我已經爬起來重新加入戰局，
我希望各位也都能 用自己的方式這麼做。
我重新站起來，
因為我相信好的論證終會勝出。
正義的弧線很長，
且通常彎得非常緩慢，
但只要我們去彎它，它就會彎。
我了解到，問題不在於 如何贏得每一場辯論，
而在於輸掉之後如何重整旗鼓。
因為長期來看，
好的論證會勝出。
如果你做出好的論證，
它可能會存在得比你更久遠，
延伸到你的核心之外，
觸及未來之人的胸懷。
這就是為什麼這一切如此地重要。
我教各位如何辯論獲勝 並不是要為了贏得辯論。
這不是賽局。
我告訴各位這些， 是因為即便現在贏不了，
如果你做出好的論證， 歷史也會證明你是對的。
我常會想起那位教表演的教練。
我漸漸了解，
我握住的那隻手，
是正義的手。
那隻伸出來的手會來找你。
由你決定要推開它，
還是持續握緊它。
非常謝謝聆聽。