Welcome to the journey of freedom and a healthy life.
Before we start, let me ask you a question:
if you take a scale from one to ten,
like one being the lowest, ten being the highest,
how stressed are you today, or this week?
And in your life in general?
(Laughter)
And how do you feel with this number?
When I talk to people about this, usually they say, like an eight or higher.
And when I ask them what it's all about
they usually say, well, I feel like I'm not good enough.
They tend to want to be faster and better and even perfect, in every sense.
And what we notice is,
stress is one of the most risky disease symptoms
or causes for diseases.
That means,
we can have physical diseases from that, heart attacks.
We even age faster.
Or we can have psychological diseases,
and depression is one of this.
The World Health Organization told us
that 300 million people are affected by depression.
300 million people
is the whole population of the United States!
This is enormous!
When I started my first job, I noticed that I was stressed,
and when I talked to people they just said, yeah well, me too.
And it was like a status: here's my job, my car and my stress level.
And I wondered why is that,
and at some point I realized for myself,
my stress came from my current situation, where I am right now,
and where I wanted to be.
Because I had so many dreams and I didn't know how to follow them.
And when I pictured myself, in this job that I had taken,
and I was where I just got promoted and thought, the next three years?
The next five years?
Or the next ten years?
It just didn't feel right to stay.
And at the same time they promised all the right things:
a good salary, an excellent career, security, all for the future,
everything your parents want for you.
And it's a really tough decision:
do I go for the safety or do I go for the 100%?
Scientists at the Max Planck Institute found out that we are empathetic beings.
That's pretty cool.
So when I'm stressed, and you watch me, you have the same stress symptoms as me,
and the same stress hormones.
But the good news about it is, that if we infect each other with stress,
we can also infect each other with happiness and freedom.
And I wanted to get to the root cause of this happiness and freedom,
and I found a solution in a really unexpected area.
This is Mark.
He has a chronical disease: morbus crohn, it's a stomach disease.
His blood inflammation rate was 20 times higher than normal.
I don't know if you know what it feels like:
he can't eat a lot of stuff anymore, he feels weak, sometimes it even hurts.
I mean, food that's supposed to be good for your body and vitalize
now destroys your intestines.
In 2014, he participated in an experiment
and he won [a] basic income, that is 1000 euros for 12 months.
And at the time he realized he had won this money
and there were no strings attached, he didn't owe anyone anything,
he could watch his body heal.
And from week to week, within seven weeks
his blood inflammation dropped to a normal level.
And it's not just about the money: the money didn't heal him.
But what he experienced was dropping his existential fear
and experiencing existential relaxation.
"Mein Grundeinkommen", or "My basic income" is this experiment:
we collect from almost half a million people money,
and then as long -
until we have 12,000 euros,
and then we just give it out to someone.
With that we have distributed or raffled out money
to over 100 people so far.
And we learned a lot about these stories.
This young man of nine years is Robin, and he won a basic income as well.
And I don't know if you can imagine what happened,
but this boy -
became from one day to another a major earner in his family,
and it changed the whole dynamic:
the family said, they didn't fight this much,
they spend more time, they made a lot of trips,
even though Robin just wanted one book every month from this money.
And what his mom said well, what changed for us is not what we did:
it's how we did it.
We just spent our time more consciously.
We see how basic income, or this feeling of freedom,
can ripple out to a lot more people, for example our family.
And Robin put it just that like, well,
basic income just makes us better feelings, that's what he said.
The third story is Jesta.
She is a self-employed woman with a kid.
And the worst nightmare she could experience is,
if her kid got sick.
Because if she doesn't work, she doesn't earn money,
and if the kid is sick she can't work, and can't earn money.
And she came back to this existential fear,
and she suffered from giving her child
the impression that sick is like doing something wrong.
When she won a basic income, she not only could stay at home,
she also rippled it out to a lot of other people,
because she thought, they should experience the same thing.
And she decided to make
a "Pay what you want" concept with her clients,
because she wanted everyone to realize what it's worth what they're doing
based on quality and sympathy, and not on a price tag.
And we're so known, and so -
it's so common for us to be worth what we earn,
and to work really hard to be worth something.
And she wanted to destroy this cycle, and make it to something bigger.
What we learned from these stories and like all the different other stories
is this ripple from me
to my close surrounding like a family,
to even an ecosystem of trust.
And we've been doing this for the past three years.
I said we have already raffled out to over 100 people this basic income.
And what is not the same in every story
is that they say
they feel a lot more self-esteem when they go back to work.
They feel a lot less stressed in their overall life.
And what we didn't experience is that people would leave their jobs.
Usually if you ask someone, Would you continue working?
Then the majority of people says, yeah, well I would.
But my neighbour, he is really lazy, he wouldn't.
And for us, in our experiment only four people quit their jobs.
Three because they didn't like it and they wanted to change what they did,
and one [wanted] to go and study.
And we can learn from these stories.
With winners of basic income
we have detected three phases
which I even went through when I was thinking of quitting my job.
And the first is, acknowledge - dependency.
When you first win this money, they all say the same:
I'm so pressured, I have to do something for the crowd.
I mean, they gave me this money for free, I owe them something.
When I thought of quitting my job, my first thought was,
I can't take unemployment benefits.
I want to give something to the community, and not take something out of it.
But the truth is, we are dependent.
And this will not change.
This is a fact, and it's strengthening us.
Which leads directly to the next one: tolerate your freedom.
We noticed that a lot of times friends would tell the winners,
Why don't you just take the money and do what's good for you right now?
What is it that you really, really want to do?
And when I first experienced this freedom of taking unemployment benefits,
I noticed I had a lot more ideas
and I didn't consume as much
as if I didn't have to compensate for anything.
And it's a common story around all of our winners as well.
The third phase is self-responsible freedom.
Our society tends to skip the first two phases,
and jump right into this one,
And this is nonsense.
Because because of this credit of trust that you have been given,
something bigger can grow.
And we noticed that I had more ideas, I did them,
I was asking myself, so how can I make this freedom than I experience
and bring it into my work life,
and bring it into other people's work life?
This is how "My basic income", this experiment, has started:
because of this phase.
This is what made [me] just think,
how can I grow and give other people this freedom as well.
Because we're so -
we still think we can earn and purchase freedom.
But we can only live it.
So if you take nothing but one thing, then I would say it's,
this basic income feeling, this deep inner freedom,
can start with you.
And can start with you asking yourself and your friends,
what would you do if your income was taken care of?
And imagine what kind of society we would live in,
if we could go for the freedom
and the things that are right for us right now.
And it can start with you.
I wish us all the best of luck for that.
(Applause)
مرحباً بكم في رحلة الحرية والحياة الصحية.
قبل أن نبدأ، اسمحوا لي أن أطرح عليكم سؤالاً:
إذا أخذت مقياس من واحد إلى عشرة،
مثل واحد الأدنى، وعشرة الأعلى،
ما مدى توترك اليوم، أو هذا الأسبوع؟
وفي حياتك بشكل عام؟
(ضحك)
وكيف تشعر مع هذا الرقم؟
عندما أتحدث مع الناس عن هذا، عادةً يقولون، ثمانية أو أعلى.
وعندما أسألهم حول الأمر
عادةً يقولون، حسناً، أشعر بأني لست جيداً بما يكفي.
يميلون إلى أن يكونوا أسرع وأفضل وحتى مثاليين بكل معنى الكلمة.
وما نلاحظه هو،
التوتر واحد من أكثر أعراض المرض خطورة
أو مسبب للأمراض.
هذا يعني،
يكمن أن نصاب بمرض عضوي من ذلك، نوبات قلبية.
حتى أننا نشيخ أسرع.
أو يمكن أن نصاب بأمراض نفسية،
والاكتئاب واحد منهم.
منظمة الصحة العالمية أخبرتنا
أن 300 مليون إنسان مصابون بالاكتئاب
300 مليون إنسان
إنه مجموع سكان الولايات المتحدة!
هذا هائل!
عندما بدأت أول عمل لي، لاحظت أنني متوترة،
وعندما أتحدث مع الناس يقولون، نعم حسناً، وأنا أيضاً.
وكان مثل الحالة: هذا عملي، سيارتي ومستوى توتري.
وتسألت لماذا هذا،
وعند حد معين أدركت بنفسي،
توتري جاء من وضعي الحالي، وحيث أنا الآن.
وحيث أردت أن أكون.
لأن لدي أحلاما كثيرة ولم أعلم كيف أتبعهم.
وعندما أتصور نفسي، في هذا العمل الذي قبلته،
وكنت قد ترقيت للتو وأفكر، السنوات الثلاث القادمة؟
السنوات الخمس القادمة؟
أو السنوات العشر القادمة؟
لم أشعر أنه من الصواب أن أبقى.
وفي الوقت نفسه وعدوا بكل الأشياء الصحيحة:
راتب جيد، مهنة ممتازة، الأمن، كل هذا من أجل المستقبل،
كل شيء يريده والديك من أجلك.
وهو حقاً خيار صعب:
هل أذهب إلى الأمان أو إلى 100%؟
العلماء في معهد ماكس بلانك اكتشوا أننا كائنات متعاطفة.
هذا رائع جداً.
لذا عندما أشعر بالتوتر، وأنت تراقبني، أنت لديك نفس أعراض التوتر مثلي،
ونفس هرمونات التوتر.
ولكن الخبر السار حول هذا، أنه إذا أصبنا بعضنا البعض بالتوتر.
يمكننا أن نصيب بعضنا بالسعادة والحرية.
واردت أن أصل إلى السبب الجذري للسعادة والحرية،
ووجدت الحل في مكان غير متوقع حقاً.
هذا مارك.
لديه مرض مزمن: متلازمة كرون، إنه مرض في المعدة.
معدل تدفق دمه كان أعلى ب20 مرة من الطبيعي.
لا أعلم إذا كنتم تعلمون كيف هو الشعور:
لا يستطيع أكل الكثير من الأشياء بعد اليوم، يشعر بالضعف، في البعض الأحيان بالألم.
أعني، الطعام الذي من المفروض أن يكون جيداً لجسمك ونشاطك
الآن يدمر أمعاءك.
في 2014، شارك في تجربة
وربح دخل أساسي 1000 يورو لمدة 12 شهر.
وفي الوقت الذي أدرك أنه ربح هذا المال
ولم يكون هناك أي قيود، ولم يكن مديناً لأي شخص بأي شيء،
كان بإمكانه أن يرى جسده يشفى.
ومن أسبوع لآخر، وخلال سبعة أسابيع
تدفق دمه انخفض إلى المستوى الطبيعي.
ولا يتعلق الأمر بالمال فقط: فالمال لم يشفيه.
لكن ما اختبره كان ترك خوفه العميق
وتجربة الاسترخاء العميق.
"Mein Grudeinkommen" أو "الدخل الأساسي" هي هذه التجربة:
نحن نجمع المال تقريباً من نصف مليون شخص،
ثم طالما -
حتى نجمع 12,000 يورو،
ومن ثم نعطيها لشخص ما.
بذلك قمنا بتوزيع أو جلب المال
لأكثر من 100 شخص حتى الآن.
وتعلمنا الكثير عن هذه القصص.
هذا الشاب الصغير ذو التسعة أعوام هو روبن، وقد ربح دخلاً أساسياً أيضاً
ولا أعلم إذا كان بإمكانكم تخيل ماذا حدث،
لكن هذا الصبي-
أصبح بين عشية وضحاها مصدر الدخل الرئيسي في عائلته،
وقد تغير كل شيء:
العائلة قالت، بأنهم لم يتشاجروا كثيراً،
يقضون المزيد من الوقت، قاموا بالعديد من الرحلات،
على الرغم من أن روبن أراد كتابا واحدا كل شهر من هذا المال.
وما قالته أمه جيداً، ما تغير بالنسبة لنا ليس ما فعلناه:
بل كيف فعلناه.
لكننا فقط نقضي وقتنا بوعي أكبر.
نحن نرى كيف لدخل أساسي، أو هذا الشعور بالحرية،
يمكن أن يمتد إلى كثير من الناس، على سبيل المثال عائلاتنا.
وروبن وضعها على هذا النحو، حسناً،
الدخل الأساسي يجعل مشاعرنا أفضل، هذا ما قاله.
القصة الثالثة هي جيستا.
هي امرأة تعمل لحسابها الخاص ولديها طفل.
وأسوأ كابوس يمكن أن تختبره هو،
إذا مرض طفلها.
لأنها إذا لم تستطع العمل، لن تجني المال،
وإذا كان الطفل مريض لن تستطيع العمل، وكسب المال.
وتعود إلى هذا الخوف الوجودي،
وقد عانت من إعطاء طفلها
هذا الانطباع بأن المرض كقيامك بشيء سيىء.
عندما ربحت الدخل الأساسي، لن تستطع فقط أن تبقى في منزلها،
كما أنها نشرتها لكثير من الناس،
لأنها اعتقدت، أن عليهم جميعا خوض نفس التجربة.
وقررت إيجاد
فكرة "ادفع ما تشاء" مع عملائها،
لأنها أرادت أن يدرك الجميع قيمة ما يفعلونه
بناءً على الجودة والتعاطف، وليس على الثمن.
ونحن معروفون جداَ،
وإنه لأمر شائع بالنسبة لنا أن نكون جديرين بما نكسبه،
ولنعمل بجد لنستحق شيئاً ما.
وأرادت أن تحطم هذه الحلقة وتحويلها إلى شيء أكبر.
ما تعلمناه من هذه القصص مثل جميع القصص الأخرى المختلفة
أنه ينيع مني
إلى المقربين لي كالعائلة،
حتى إلى نظام حيوي من الثقة.
وكنا نفعل هذا للسنوات الثلاث الماضية.
لقد قلت أننا قد أوصلنا بالفعل هذا الدخل الأساسي لأكثر من 100 شخص.
وما هو مختلف في كل قصة
أنهم يقولون
أنهم يشعرون بقدر أكبر من احترام الذات عندما يعودون للعمل.
يشعرون بتوتر أقل بكثير في حياتهم بشكل عام.
وما لم نتوقع حدوثه أن يترك الناس وظائفهم.
عادةً إذا سألت شخصاً ما، هل تريد الاستمرار بالعمل؟
أغلبية الناس سيقولون، نعم، حسناً سأفعل.
لكن جاري، حقاً كسول، لن يفعل.
وبالنسبة لنا، من تجاربنا فقط أربعة أشخاص تركوا أعمالهم.
ثلاثة لأنه لم يعجبهم وأرادوا أن يغيروا عملهم.
وواحد أراد أن يذهب للدراسة.
ويمكننا أن نتعلم من هذه القصص.
مع الفائزين بالدخل الأساسي
لقد اكتشفنا ثلاثة مراحل
حتى أنا مررت بها عندما كنت أفكر بترك وظيفتي.
والأولى هي، الإقرار- الاتكالية.
عندما يربحون المال لأول مرة، جميعهم يقولون نفس الشيء:
أنا مضغوط جداً، يجب علي فعل شيء لهم.
أعني، لقد أعطوني هذا المال بالمجان، أنا مدين لهم.
عندما فكرت بترك عملي، أول فكرة لي كانت،
لا يمكنني أخذ إعانات البطالة.
أريد أن أقدم شيءً للمجتمع، لا أن أخذ شيءً منه.
لكن الحقيقة هي، أننا إتكاليين.
وهذا لن يتغير.
هذه حقيقة، وهي تقوينا.
والتي تقود مباشرة إلى المرحلة التالية: تقبل حريتك
لقد لاحظنا أن كثيراً من الأصدقاء يخبرون الفائزين،
لماذا لا تأخذ المال وتفعل ما هو جيد لك الآن؟
ما هو الذي تريد فعله حقاً؟
وعندما اختبرت الحرية من أخذ إعانات البطالة للمرة الأولى،
لقد لاحظت ان لدي أفكار أكثر
ولم أستهلك الكثير
كما لو لم يكن علي التعويض عن أي شيء؟
وهناك قصة شائعة حول جميع الفائزين أيضاً.
المرحلة الثالثة هي الحرية الذاتية.
مجتمعنا يميل إلى تجاوز أول مرحلتين،
ويقفز مباشرة إلى هذه المرحلة،
وهذه حماقة.
لأن بهذا القدر من الثقة الذي أعطي لك،
شيء كبير يمكن أن ينمو.
ولاحطنا ذلك لدي المزيد من الأفكار، فعلتهم،
كنت أسأل نفسي، كيف أستطيع ان أصنع هذه الحرية مما أختبره
وأجلبها إلى حياتي العملية،
والحياة العملية للأشخاص الآخرين؟
بهذه الطريقة تجربة "الدخل الأساسي"، قد بدأت:
بسبب هذه المرحلة.
وهذا ما جعلني أفكر فقط،
كيف لي أن أنمو وأعطي الأشخاص الآخرين هذه الحرية أيضاً
لأننا
ما زلنا نفكر أننا نستطيع أن نكسب ونشتري الحرية
ولكننا نستطيع أن نعيشها فقط.
لذلك إذا لم تأخذ شيئاً سوى شيء واحد، عندها سأقول أنه.
شعور هذا الدخل الأساسي، هذه الحرية الداخلية العميقة،
يمكن أن يبدأ بك.
ويمكن أن تبدأ بسؤال نفسك أو أصدقائك،
ماذا كنت ستفعل إذا تم الاهتمام بدخلك؟
وتخيل أي نوعية من المجتمعات سوف نعيش فيه،
إذا استطعنا الذهاب إلى الحرية
والأمور الصحيحة بالنسبة لنا الآن.
ويمكن أن تبدأ بك.
أتمنى لنا كل التوفيق من أجل ذلك.
(تصفيق)
Bienvenidos al camino de libertad y vida saludable.
Antes de comenzar, permitanme preguntarles esto:
De una escala de 1 al 10,
siendo 1 el más bajo, y 10 lo más alto,
¿qué tan estresado se sienten hoy? ¿O esta semana?
¿Y en su vida en general?
(Risas)
¿Cómo se sienten con ese número?
Cuando hablo con las personas, usualmente dicen ocho o más.
Y cuando les pregunto de qué se trata,
tienden a decir algo como: no soy lo suficientemente bueno.
Intentan ser más rápidos y mejores e incluso perfectos en todos los aspectos.
Nos dimos cuenta
que el estrés es uno de los síntomas más peligrosos
y causante de enfermedades.
Esto significa que,
podemos tener enfermedades físicas como ataques de corazón.
Incluso envejecemos más rápido.
O podemos tener enfermedades psicológicas,
y una de ellas es la depresión.
La organización Mundial de la Salud nos dijo
que 300 millones de personas son afectadas por la depresión.
¡300 millones de personas
es la población total de los Estados Unidos!
Esta cantidad es enorme.
Cuando comencé mi primer trabajo, me di cuenta que me estresaba,
hablando de esto con otras personas, dijeron que sentían lo mismo.
Era como un estado: este es mi trabajo, mi carro y mi nivel de estrés.
Me preguntaba el por qué.
Y al mismo tiempo, me di cuenta
que mi estrés venía de mi situación actual, donde estoy ahora mismo,
y donde quería estar.
Porque tenía muchos sueños y no sabía como perseguirlos.
Y cuando me imagine, en este trabajo que he tomado
y que había sido promovida, pensé, ¿y los próximos 3 años?
¿Y en 5 años?
¿O en los próximos 10 años?
Solo no me sentí bien quedándome.
Y al mismo tiempo ellos me prometían todas las 3 cosas:
un buen salario, una excelente carrera, seguridad, todo para el futuro,
todo lo que sus padres quieren para ustedes.
Y es una decisión difícil:
¿Me voy por lo seguro o me voy por el 100 %?
Científicos del instituto Max Planck encontraron que somos seres empáticos.
Eso es genial.
Si estoy estresada y me miran, van a tener los mismos síntomas,
las mismas hormonas de estrés.
Pero la buena noticia, es que si nos infectamos de estrés,
también podemos infectarnos de felicidad y libertad.
Yo quería llegar a la raíz de la causa de la felicidad y la libertad.
Y encontré una solución en una área inesperada.
El es Mark.
El tiene una enfermedad crónica llamada Crohn, que afecta el estómago.
Su índice de inflamación en la sangre era 20 veces más alto de lo normal.
No sé si ustedes saben qué se siente:
él no puede comer mucho, se siente débil y muchas veces duele.
La comida que se supone que es buena para su cuerpo y da vida,
ahora destruye sus intestinos.
En 2014, él participó en un experimento
en el que le pagaron un sueldo básico, que son 1000 euros por 12 meses.
Al momento que se dio cuenta que se ganó ese dinero,
sin ninguna tipo de condición, no le debía ese dinero a nadie,
él pudo ver su cuerpo desinflamarse.
Y de semana en semana, en menos de 7 semanas
su inflamación en la sangre volvió a los niveles normales.
Y no sólo fue por el dinero: el dinero no lo curó.
Lo que él experimentó fue una disminución en su miedo existencial
y experimentó una tranquilidad existencial.
"Mein Grundeinkommen", o "Mi sueldo básico" es este experimento:
recolectamos el dinero de casi medio millón de personas,
y así,
hasta tener 12 000 euros,
y luego le dimos ese dinero a alguien.
Con ello habíamos distribuido o sorteado el dinero
a al menos a 100 personas.
Aprendimos mucho de estas historias.
Este niño de 9 años es Robin, él también obtuvo el sueldo básico.
Y no sé, si ustedes pueden imaginar qué pasó.
Pero este niño,
se transformó de un día a otro, en la gran fuente de ingresos de su familia.
Esto cambió totalmente la dinámica:
la familia nos dijo, que no habían discutido tanto,
compartieron más tiempo e hicieron más viajes.
Aunque Robin solo quería comprar un libro cada mes con el dinero.
Su madre nos dijo que, lo que nos cambió no fue lo qué hicimos:
fue cómo lo hicimos.
Gastamos nuestro dinero más conscientemente.
Vemos que el sueldo básico, o este sentimiento de libertad,
puede afectar a mucha gente, por ejemplo a nuestra familia.
Y Robin lo puso de esta manera,
un sueldo básico nos hace sentir mejor, eso fue lo que él dijo.
La tercera historia es la de Jesta.
Ella es una empleada independiente con un hijo.
La peor pesadilla que pudo experimentar
fue que su hijo se enfermó.
Porque si ella no trabaja, no gana dinero.
Si su hijo se enferma, ella no puede trabajar y no gana dinero.
Ella siente de nuevo este miedo existencial,
y sufre por darle a su hijo
la impresión de que estar enfermo es hacer algo que está mal.
Cuando ella ganó su sueldo básico, no solamente pudo estarse en casa.
Ella también lo repartió entre otras personas,
porque pensó, que otras personas debían sentir lo mismo.
Y decidió aplicar
a sus clientes el concepto de "pague lo que usted quiera",
porque quería que todos se dieran cuenta que es valioso lo que hacen
basado en igualdad y simpatía y no en una etiqueta de precio.
Y como somos conocidos,
es muy común para nosotros valer lo que ganamos,
trabajamos mucho para valer algo.
Ella quería destruir este ciclo, y hacer de esto algo más grande.
Lo que aprendimos de estas historias y otras historias diferentes,
es esta onda que se forma de mi
y va hacia mi entorno cercano como mi familia,
e incluso un ecosistema de confianza.
Hemos estado haciendo esto en los tres últimos años.
Hemos repartido el sueldo básico a más de 100 personas.
Cada historia es diferente,
ellos nos cuentan,
que sienten más autoestima cuando vuelven al trabajo.
Se sienten menos estresados en sus vidas en general.
Lo que no experimentamos es que la gente quería dejar sus trabajos.
Usualmente, si le preguntas a alguien, ¿Le gustaría seguir trabajando?
La mayoría de las personas dirían, claro que me gustaría.
Pero mi vecino, que es muy perezoso, no le gustaría.
Pero en nuestro experimento solo 4 personas dejaron su trabajo,
3 porque no les gustaba el trabajo y querían hacer algo diferente
y el otro, quería estudiar.
Podemos aprender de estas historias.
Con los ganadores de los sueldos básicos
hemos detectado tres fases,
las cuales las viví cuando quería renunciar a mi trabajo.
La primera es: conocimiento - dependencia.
Cuando le dan este dinero por primera vez, todos dicen lo mismo:
Me siento presionado, tengo que hacer algo por los demás.
Me regalaron este dinero, siento que debo retribuirles algo.
Cuando pensé en renunciar a mi trabajo, lo primero que pensé fue:
No puedo pedir mis beneficios como desempleado.
Quiero aportar algo a la comunidad, y no solo tomar ventaja de eso.
Pero la verdad es que somos dependientes.
Y esto no va a cambiar.
Esto es un hecho y nos está fortaleciendo.
El cual nos dirige al siguiente: Tolerar su libertad.
Notamos que en muchas ocasiones los amigos le dicen a los ganadores,
¿Por qué no solo toman el dinero y hacen lo que sea mejor para ustedes?
¿Es eso lo que realmente desean hacer?
Cuando experimentamos esa libertad de tomar los beneficios de desempleo,
me di cuenta que tenía más ideas,
que no gastaba tanto como antes,
como si no tuviera que compensar por algo.
Esto es común entre todos los ganadores.
La tercera fase es: la libertad responsable.
Nuestra sociedad tiende a obviar las primeras dos fases,
y salta inmediatamente a esta.
Y esto no tiene sentido.
Porque debido a este voto de confianza que le han dado,
algo más grande puede crecer.
Notamos que yo tenía más ideas, las realicé,
me hice esta pregunta, ¿qué puedo hacer para que esta libertad que sentí
pueda ser incorporada a mi vida laboral,
y a la vida laboral de los demás?
Así es como este experimento "mi sueldo básico" comenzó,
por esta frase.
Eso me hizo pensar,
¿cómo puedo crecer y darle a otras personas esa libertad?
Porque,
aún pensamos que podemos ganar y comprar la libertad.
Pero solo podemos vivirla.
Si no tomas más que una sola cosa, se los diré,
este sentimiento de "sueldo basico", esta libertad profunda e interna,
puede empezar con usted.
Puede comenzar con usted preguntándose a usted y a sus amigos,
¿qué haría si alguien le pagara su sueldo?
Ahora imagine en qué clase de sociedad estaríamos viviendo,
si pudiéramos elegir la libertad
y las cosas que son correctas para nosotros ahora mismo.
Esto puede empezar por ti.
Les deseo mucha suerte.
(Aplausos)
Benvenuti nel viaggio verso la libertà e una vita sana!
Prima di iniziare, vorrei farvi una domanda:
su una scala da uno a dieci,
dove uno è il punto più basso, e dieci il più alto,
quanto vi sentite stressati oggi, o questa settimana?
E nella vostra vita in generale?
(Risate)
E che effetto vi fa questo numero?
Quando ne parlo con la gente, di solito mi rispondono da otto in su.
E quando chiedo loro spiegazioni, di solito mi dicono:
be', mi sento come se non fossi mai abbastanza bravo.
Vogliono essere più veloci, migliori - persino "perfetti", in tutti i sensi.
E notiamo che lo stress
è tra i più rischiosi sintomi,
o cause di diverse malattie.
Questo significa che può causare malattie fisiche, o attacchi di cuore.
Invecchiamo più in fretta, persino.
Oppure possiamo soffrire di malattie psicologiche,
e la depressione è una di queste.
Siamo stati avvertiti dall'Organizzazione Mondiale della Sanità
che 300 milioni di persone sono affette da depressione.
300 milioni di persone
sono l'intera popolazione degli Stati Uniti!
È un numero enorme!
Quando ho iniziato il mio primo lavoro, ho notato di essere stressata,
e quando ne parlavo con la gente mi diceva: "Sì, be', anch'io".
Era una specie di status: il lavoro, la macchina e il mio livello di stress.
Cominciai a chiedermi perché,
e a un certo punto mi sono resa conto
che a stressarmi era [lo scarto]
tra la mia situazione attuale, dove mi trovo adesso,
e dove volevo essere.
Perché avevo tanti sogni, e non sapevo come seguirli.
E cominciai a farmi domande su questo lavoro che avevo accettato,
e dove ero appena stata promossa
Ho pensato: e i prossimi tre anni?
I prossimi cinque anni?
I prossimi dieci anni?
Mi metteva a disagio restare lì.
Eppure, allo stesso tempo, promettevano tutte le cose giuste:
un buon stipendio, un'ottima carriera, previdenza sociale, un futuro agiato,
insommma quello che tuti i genitori vorrebbero per i suoi figli.
Era una decisione difficile:
scelgo la sicurezza, o il mio pieno potenziale?
Gli scienziati del Max Planck Institute hanno scoperto che siamo esseri empatici.
È interessante:
quando sono stressata, e voi mi guardate, esprimete i miei stessi sintomi di stress
e rilasciate gli stessi ormoni dello stress.
La buona notizia è che, così come ci contagiamo lo stress,
possiamo anche contagiarci di felicità e libertà.
Volevo arrivare alla causa, alla radice di questa felicità e libertà,
e ho trovato una soluzione in un ambito davvero inatteso.
Questo è Mark.
Ha il Morbo di Crohn, una malattia cronica dello stomaco.
L'infiammazione del suo sangue era 20 volte superiore al normale.
Non so se sapete come ci si sente:
si devono evitare molti alimenti, ci si sente deboli, a volte doloranti.
Lo stesso cibo che normalmente sostiene il corpo e la vita
ora distrugge l'intestino.
Nel 2014 ha partecipato a un esperimento
e ha vinto [un] reddito di base, cioè 1000 euro per 12 mesi.
E nel momento in cui si è reso conto di aver vinto questi soldi
senza vincoli, senza dover niente a nessuno,
poteva guardare il suo corpo guarire.
E di settimana in settimana, in sette settimane
l'infiammazione del suo sangue è scesa a livelli normali.
E non è solo per i soldi: non sono stati loro a guarirlo.
È stato il sollievo dall'angoscia esistenziale,
l'esperienza di un rilassamento esistenziale.
"Mein Grundeinkommen", o "Il mio reddito di base",
è proprio questo esperimento:
raccogliamo il denaro da quasi mezzo milione di persone,
fino a quando non arriviamo a €12.000,
e poi lo diamo a qualcuno.
Abbiamo distribuito o messo in palio denaro
a più di 100 persone finora.
E sono emerse storie molto istruttive.
Questo bambino di nove anni è Robin: anche lui ha vinto un reddito di base.
Non so se riuscite a immaginare cosa sia successo,
ma questo ragazzo
è diventato da un giorno all'altro
uno dei maggiori contribuenti della sua famiglia,
cambiandone l'intera dinamica:
la famiglia ha dichiarato di aver litigato meno,
passato più tempo insieme, viaggiato di più,
anche se Robin da questi soldi voleva solo un libro al mese.
E sua madre ha detto: per noi non è cambiato ciò che facevamo,
ma come l'abbiamo fatto.
Abbiamo usato il tempo più consapevolmente.
Vediamo come questa sensazione di libertà offerta dal reddito di base
possa diffondersi a molte più persone, per esempio alla nostra famiglia.
Robin ha affermato che il reddito di base ci fa sentire meglio.
La terza storia è quella di Jesta.
È una lavoratrice autonoma con un figlio.
E il suo incubo peggiore è che suo figlio si ammali.
Perché se non lavora, non guadagna soldi;
e se il bambino è malato non può lavorare né guadagnare.
È precipitata in questa paura esistenziale,
e ha sofferto per aver dato a suo figlio
l'impressione che ammalarsi equivalga a fare qualcosa di sbagliato.
Quando ha ottenuto un reddito di base, non solo poteva stare a casa,
ma ha anche sparso la voce a molte altre persone,
perché pensava che avrebbero dovuto provare la stessa libertà.
E ha deciso di aprire un concept store del tipo "Paga quello che vuoi"
perché voleva che tutti valutassero il loro lavoro
sulla base della qualità e dell'empatia, e non del prezzo.
E noi siamo così noti per -
è così comune per noi valere quello che guadagniamo,
e lavorare sodo per valere qualcosa.
Lei voleva uscire, trascendere questo ciclo.
Quello che abbiamo imparato da questa e altre storie
è questa propagazione da me
ai miei stretti contatti, come la mia famiglia,
fino a un intero ecosistema di fiducia.
L'iniziativa è in atto da tre anni.
Abbiamo già dato a oltre 100 persone questo reddito di base.
E quello che riferiscono in ogni storia
è la maggiore autostima che sentono quando tornano al lavoro.
Si sentono, complessivamente, molto meno stressati nella vita.
Quello che non abbiamo sperimentato, invece, è l'abbandono del lavoro.
Di solito se si chiede a qualcuno: "Continuereste a lavorare?"
la maggior parte delle persone dice: "Sì, io lo farei.
Ma il mio vicino di casa è pigro, lui no che non lo farebbe".
Solo quattro persone, finora, hanno lasciato il lavoro.
Tre perché a loro non piaceva e volevano cambiarlo,
mentre una perché voleva rimettersi a studiare.
Queste storie sono molto istruttive.
Osservando i vincitori del reddito di base
abbiamo individuato tre fasi
che ho attraversato anche io, quando pensavo di lasciare il mio lavoro.
La prima è il riconoscimento della dipendenza.
La prima reazione dei vincitori è sempre la stessa:
"Sono così in debito, devo fare qualcosa per gli altri.
Mi hanno regalato questi soldi, devo loro qualcosa!"
Quando pensai di lasciare il lavoro, il mio primo pensiero è stato:
non posso accettare l'indennità di disoccupazione.
Voglio dare qualcosa alla comunità, non toglierlo.
Ma la verità è che lo siamo, dipendenti.
E questo non cambierà.
Questo è un dato di fatto, e anzi ci rafforza.
Il che porta direttamente al punto successivo:
accettare la libertà.
Abbiamo notato che molte volte gli amici dicono ai vincitori:
"Perché non prendi i soldi
e fai quel che è giusto per te in questo momento?
Cos'è che davvero, davvero, davvero vuoi fare?"
E quando mi sono concessa l'indennità di disoccupazione,
ho notato che avevo molte più idee
e che non consumavo quanto prima,
perché non dovevo "compensare" nulla.
Ed è una storia comune anche a tutti i nostri vincitori.
La terza fase è la "libertà auto-responsabile".
La nostra società tende a saltare le prime due fasi,
saltando direttamente in questa,
e questo non ha senso.
Perché grazie a questa fiducia che vi è stata accordata
può crescere qualcosa di più grande.
E ci siamo accorti che avevo più idee, più capacità di realizzarle,
e mi chiedevo, come posso prendere questa libertà che sento
e portarla nella mia vita lavorativa,
e nella vita lavorativa degli altri?
È così "Mein Grundeinkommen" [Il mio reddito di base] ebbe inizio:
grazie a questa fase.
Questo è ciò che mi ha fatto pensare,
come posso crescere e dare questa libertà anche alle altre persone.
Perché pensiamo ancora
di poter guadagnare e comprare la libertà.
Ma possiamo solo viverla.
Se dovete portare con voi una sola cosa da questo talk,
direi che è questa: questa sensazione, questa profonda libertà interiore,
può iniziare da voi.
E può iniziare con il chiedervi, a voi stessi e ai vostri amici:
cosa fareste, se non doveste preoccuparvi del vostro reddito?
E immaginate in che tipo di società vivremmo,
se potessimo scegliere in libertà
le cose giuste per noi in questo momento.
Tutto questo può iniziare da voi.
Auguro a tutti noi buona fortuna.
(Applausi)
Özgürlüğün ve sağlıklı yaşamın yolculuğuna hoş geldiniz.
Başlamadan önce bir soru sorayım:
1'den 10'a kadar ölçmeniz gerekirse
1 en düşük, 10 da en yüksek diyelim,
bugün ya da bu hafta ne kadar streslisiniz?
Peki genel olarak hayatınızda nasılsınız?
(Gülüşmeler)
Bu sayı hakkında nasıl hissediyorsunuz?
İnsanlarla bunun hakkında konuştuğumda genelde sekiz ya da daha yüksek diyorlar.
Neden böyle olduğunu sorduğumdaysa
genellikle, "Yeterince iyi olmadığımı düşünüyorum" diyorlar.
Her manada daha hızlı, daha iyi, hatta mükemmel olmayı istemeye meyilliler.
Fark ettiğimiz şey şu ki
stres en riskli hastalık belirtilerinden
ya da hastalık nedenlerinden bir tanesi.
Bu demektir ki
kalp krizi gibi fiziksel hastalıklarımız olabilir.
Hatta daha hızlı yaşlanırız.
Psikolojik rahatsızlıklarımız da olabilir,
depresyon da bunlardan bir tanesi.
Dünya Sağlık Örgütü,
300 milyon insanın depresyondan etkilendiğini söyledi.
300 milyon insan,
Amerika'nın bütün nüfusu demek.
Bu muazzam bir sayı.
İlk işime başladığımda stresli olduğumu fark ettim.
İnsanlarla konuştuğumda "Evet ben de öyle" dediler.
Bir statü gibiydi, işte işim, arabam ve stres düzeyim.
Neden böyle olduğunu merak ettim.
Bir noktada fark ettim ki
stresim, şimdiki konumumdan, şu an nerede olduğumdan
ve nerede olmak istediğimden kaynaklanıyor.
Çünkü çok hayalim oldu ve peşlerinden nasıl gideceğimi bilemedim.
Başladığım bu işte kendimi hayal ettiğimde
terfi edilmiş olduğum bu yerde gelecek 3 yılı,
gelecek 5 yılı
ya da gelecek 10 yılı düşündüm.
Bunu söylemek doğru hissettirmedi.
Aynı zamanda bütün doğru şeyleri vadettiler:
İyi bir maaş, mükemmel bir kariyer, güvenlik, hepsi gelecek için,
ebeveynlerinizin sizin için istediği her şey.
Bu çok zor bir karar,
güvenliği mi yoksa %100'ü mü seçmeliyim?
Max Planck Enstitüsü'ndeki bilim insanları empatik varlıklar olduğumuzu keşfetti.
Bu oldukça havalı.
Yani stresli olduğumda ve beni izlediğinizde
benimkiyle aynı stres semptomlarınız ve stres hormonlarınız oluyor.
Ama iyi haber şu ki eğer birbirimize stres enfekte edebiliyorsak
mutluluk ve özgürlük de enfekte edebiliriz.
Bu mutluluk ve özgürlük kaynağının köküne ulaşmak istedim.
Hiç ummadık bir yerde bir çözüm buldum.
Bu Mark.
Chron hastalığı adında kronik bir mide rahatsızlığı var.
Kanındaki iltihap miktarı normalden 20 kat fazlaydı.
Bunun nasıl hissettirdiğini biliyor musunuz bilmem.
Artık çok fazla yiyemiyor, halsiz hissediyor, bazen acı bile veriyor.
Yani vücudunuza iyi gelmesi ve güç vermesi gereken yiyecek
şimdi bağırsaklarınızı yok ediyor.
2014'te bir deneye katıldı.
12 ay boyunca 1000 euro'luk bir temel gelir kazandı.
Bu parayı kazandığını, aldatma olmadığını,
hiç kimseye hiçbir şey borçlu olmadığını fark ettiğinde
vücudunun iyileştiğini gözlemledi.
Haftadan haftaya, 7 hafta sonunda
kanındaki iltihap normal bir seviyeye düştü.
Söz konusu olan sadece para değil, para onu iyileştirmedi.
Ama tecrübe ettiği şey var olan korkusunu azaltmak
ve var olan rahatlamayı deneyimlemekti.
"Mein Grundeinkommen"
ya da "Benim Temel Gelirim" şöyle bir deney:
12 bin euro olana kadar
ve sonra -
neredeyse yarım milyon insandan para topluyoruz.
Sonra parayı birisine veriyoruz.
Bu şekilde şimdiye kadar
100 insana para dağıttık ya da çekiliş yaptık.
Bu hikâyelerden çok şey öğrendik.
9 yaşındaki bu genç adam Robin, o da temel bir gelir kazandı.
Neler olduğunu tahmin edebilir misiniz bilmem
ama bu çocuk
günden güne ailesindeki başlıca kazanç sahibi oldu
ve bu, bütün dinamiği değiştirdi.
Robin bu paradan her ay bir kitap istemesine rağmen
ailesi birlikte daha çok zaman geçirdiklerini,
birçok geziye çıktıklarını söyledi.
Annesinin dediği şey şuydu:
Bizim için değişen şey ne yaptığımız değil nasıl yaptığımızdır.
Zamanımızı daha bilinçli harcıyoruz.
Temel gelirin ya da bu özgürlük hissinin
bizim ailemizin örneğindeki gibi
nasıl daha çok insana sıçrayabildiğini görüyoruz.
Robin bunu şöyle ifade etti:
Temel gelir daha iyi hissetmemizi sağlıyor.
Üçüncüsü Jesta'nın hikâyesi.
Çocuklu, serbest çalışan bir kadın.
Yaşayabileceği en büyük kabus ise
çocuğunun hasta olması.
Çünkü eğer çalışmazsa para kazanamaz
ve eğer çocuğu hastaysa çalışamaz ve para kazanamaz.
Var olan bu korkuyu tekrar yaşadı
ve hasta olmanın kötü bir şey yapıyor olmak izlenimini
çocuğuna verdiği için acı çekti.
Temel gelir elde ettiğinde sadece evde kalmadı,
aynı zamanda başka birçok insana bunu yaydı.
Çünkü aynı şeyi deneyimlemeleri gerektiğini düşündü.
Müşterileriyle, "Ne isterseniz onu ödeyin" konsepti yapmaya karar verdi.
Çünkü herkesin fiyat etiketine değil, kalite ve sempatiye dayanarak
yaptıkları şeyin nelere değdiğini fark etmelerini istedi.
Çok biliniyoruz,
bu yüzden, kazandığımız şeye değmesi
ve bir şeylere değmek için çalışmak bizim için çok alışılmış bir şey.
Bu döngüyü yok etmek ve daha büyük bir şeye dönüştürmek istedi.
Bütün farklı hikâyeler gibi bu hikâyelerden öğrendiğimiz şey,
bu dalgalanmanın benden kaynaklanıp
aile gibi yakın çevreme
ve hatta bir güven eko sistemine bile ulaşıp ulaşmadığı.
Bunu son üç yıldır yapmaktayız.
Şimdiden 100 insana temel gelir dağıttığımızı söylemiştim.
Her hikâyede aynı olmayan şey ise
işe geri döndüklerinde kendilerine daha çok güvendiklerini,
yaşamlarında daha az stresli hissettiklerini söylemeleri.
Karşılaşmadığımız şey ise insanların işlerini bırakması.
Genellikle birisine, "Çalışmaya devam eder miydin?" diye sorduğunuzda
çoğunluk "Evet devam ederdim." diyor.
Ama benim komşum çok tembel, o çalışmaya devam etmezdi.
Yaptığımız deneyde sadece dört kişi işinden çıktı.
Üç kişi işini sevmediği ve yaptıkları şeyi değiştirmek istediği için
bir kişi de okumak istediği için işten çıktığını söyledi.
Bu hikâyelerden bir şeyler öğrenebiliriz.
Temel gelir kazananlarıyla
benim bile işten ayrılmayı düşünürken geçtiğim
üç aşama belirledik.
Birinci aşama bağımlılığı kabullenmek.
Bu parayı kazandığınızda herkes aynı şeyi söylüyor:
"Baskı altındayım, toplum için bir şey yapmam lazım."
"Demek istediğim bu parayı bedava verdiler, onlara bir şey borçluyum."
İşten ayrılmayı düşündüğümde ilk düşüncem,
işsizlik parası almamam gerektiği olmuştu.
Topluluğa bir şey vermeyi istiyordum, onlardan bir şey almayı değil.
Ama gerçek şu ki biz bağımlıyız
ve bu değişmeyecek.
Hakikat bu ve bizi güçlendiriyor.
Bir sonraki aşamaya yol açan şey de bu: özgürlüğünüzü hoşgörün.
Arkadaşlarının kazananlara birçok kez,
"Neden sadece parayı alıp senin için iyi olan şeyi yapmıyorsun?"
"Gerçekten yapmak istediğin şey ne?" dediklerini fark ettik.
İşsizlik parası alma özgürlüğünü ilk deneyimlediğimde
daha çok fikirlerim olduğunu fark ettim
ve sanki bir şeyi telafi etmek zorunda değilmişim gibi
çok fazla tüketmedim.
Bu, bütün kazananlarımız için de yaygın bir öykü.
Üçüncü aşama kendinden sorumlu olduğun özgürlük.
Toplumumuz ilk iki aşamayı atlayarak
bu aşamaya gelmeye meyilli
ve bu saçmalık.
Çünkü size verilen bu güven inancı yüzünden
daha büyük bir şey ortaya çıkabilir.
Daha çok fikrimin olduğunu, onları gerçekleştirdiğimi fark ettik.
Kendime, bu deneyimlediğim özgürlüğü
kendi iş hayatıma ve diğer insanların iş hayatına
nasıl dahil edebileceğimi soruyordum.
Bu deney, "Benim Temel Gelirim" işte böyle başladı.
Üçüncü aşama sayesinde başladı.
Bu, özgürlüğü nasıl büyütebileceğimi
ve başka insanlara da verebileceğimi düşünmemi sağladı.
Çünkü biz çok fazla -
hâlâ özgürlüğü kazanabileceğimizi ve satın alabileceğimizi düşünüyoruz.
Ama onu sadece yaşayabiliriz.
Yani sadece tek bir şey alıyorsanız
bunun bu temel gelir hissinin ve derin içsel özgürlüğün
sizinle başlayacağını söylerdim.
Bu, kendinize ve arkadaşlarınıza,
"Gelirin başkalarınca halledilseydi ne yapardın?" diye sorarak başlayabilir.
Eğer özgürlük ve şu anda hakkımız olan
şeyler için çabalayabilseydik
nasıl bir toplumda yaşıyor olurduk hayal edin.
Bu sizinle başlayabilir.
Hepimize bunun için iyi şanslar dilerim.
(Alkış)