In de winter van 2012
bezocht ik mijn grootmoeder
in het zuiden van India --
overigens een plaats
waar de muggen een speciale voorkeur hebben
voor het bloed van in Amerika geborenen.
(Gelach)
Geen grapje.
Toen ik er was, kreeg ik een onverwacht geschenk.
Het was dit antieke instrument,
meer dan een eeuw oud,
met de hand gesneden uit zeldzaam hout,
ingelegd met parels,
en met tientallen metalen snaren.
Het is een erfstuk,
een band tussen mijn verleden,
het land waar mijn ouders zijn geboren,
en de toekomst,
de onbekende plaatsen waar ik het mee naartoe neem.
Ik besefte het toen nog niet,
maar het zou later uitgroeien tot een krachtige metafoor voor mijn werk.
We kennen allemaal het gezegde:
"Er is geen tijd als het heden."
Maar tegenwoordig kan het aanvoelen alsof er geen tijd is behalve het heden.
Het onmiddellijke en kortstondige lijkt ons leven te domineren,
alsook onze economie en politiek.
Het is zo makkelijk om ons alleen te bekommeren om de dag van vandaag
of om de laatste tweet van een hooggeplaatst persoon.
Bedrijven gaan gemakkelijk voor de onmiddellijke winst
met verwaarlozing van wat goed is voor de toekomst.
Het is veel te gemakkelijk voor de overheid om niets te doen
terwijl visbestanden en landbouwgrond worden uitgeput,
in plaats van ze te behouden om toekomstige generaties te voeden.
Ik heb het gevoel dat hierdoor
het voor onze generatie moeilijk zal zijn
om te worden herinnerd als goede voorouders.
Als je erover nadenkt,
evolueerde onze soort om vooruit te denken,
de sterren in kaart te brengen,
over het hiernamaals te dromen,
te zaaien voor latere oogst.
Sommige wetenschappers noemen deze superkracht ‘mentaal tijdreizen’
en het is verantwoordelijk
voor vrijwel alles wat we de menselijke beschaving noemen,
van landbouw tot de Magna Carta
tot het internet --
dat waren eerst allemaal ideeën in de hoofden van mensen.
Maar laten we realistisch zijn.
Als we vandaag om ons heen kijken,
lijken we precies niet genoeg gebruik te maken van deze superkracht.
En dat roept de vraag op: waarom niet?
Het probleem is dat onze gemeenschappen, bedrijven en instellingen
verkeerd zijn ontworpen.
Ze zijn zo ontworpen dat ze onze vooruitziende blik hinderen.
Ik wil met jullie praten over de drie belangrijkste fouten
die ik denk dat we maken.
De eerste fout is wat we meten.
Als we naar de driemaandelijkse winst van een bedrijf kijken
of naar de koers van het aandeel op de korte termijn,
geeft ons dat niet echt een beeld
of dat bedrijf zijn marktaandeel wil laten groeien
of inventief wil zijn op de lange termijn.
Als we alleen maar kijken naar de testscores van kinderen op school,
is dat niet per se geweldig voor hun kennis en nieuwsgierigheid
op de lange termijn.
We meten niet wat echt belangrijk is voor de toekomst.
De tweede fout die slecht is voor onze vooruitziende blik
is wat we belonen.
Wanneer we een politiek of zakelijk leider eren
voor de ramp die ze net hebben opgeruimd
of voor een net gemaakte aankondiging,
motiveren we die leider niet
om te investeren in het überhaupt voorkomen van die rampen,
of om te investeren in de toekomst
door gemeenschappen te beschermen tegen overstromingen,
of om ongelijkheid te bevechten,
of om te investeren in onderzoek en onderwijs.
De derde fout die ons vooruitzicht hindert,
is gebrek aan verbeelding.
Als we aan de toekomst denken,
willen we ze graag precies gaan voorspellen,
of we dat nu met horoscopen of met algoritmen doen.
Maar we besteden veel minder tijd
aan het ons indenken van alle toekomstmogelijkheden.
Toen in 2014 ebola uitbrak in West-Afrika,
hadden volksgezondheidsambtenaren in de hele wereld
vroege waarschuwingssignalen en voorspellende instrumenten
die lieten zien hoe die uitbraak kon overslaan,
maar ze dachten niet dat het zou gebeuren
en lieten na om op tijd in te grijpen.
De epidemie breidde uit tot meer dan 11.000 mensen eraan stierven.
Mensen met veel middelen en goede voorspellingen
bereiden zich vaak niet voor op dodelijke orkanen,
omdat ze zich niet voorstellen hoe gevaarlijk ze kunnen zijn.
Geen van de fouten die ik heb beschreven,
hoe onheilspellend ze ook mogen klinken,
zijn onvermijdelijk.
In feite zijn ze allemaal te vermijden.
Om betere beslissingen te nemen over de toekomst
behoeven we instrumenten die ons vooruitzicht kunnen helpen,
die ons vooruit helpen denken.
Denk aan iets als de verrekijkers
waarmee de kapiteins van weleer de horizon afzochten.
Maar in plaats van ver over de oceaan te kunnen kijken,
dienen deze instrumenten om naar de toekomst kijken.
Ik wil wat vertellen over enkele instrumenten
die ik tegenkwam tijdens mijn onderzoek,
waarvan ik denk dat ze ons helpen om vooruit te kijken.
Het eerste waarover ik het wil hebben,
is dat iets dat op de lange termijn werkt nu al voordelen moet bieden.
Dit is Wes Jackson, een boer waar ik wat tijd mee doorbracht in Kansas.
Jackson weet
dat de manier waarop de meeste gewassen nu over de hele wereld worden geteeld,
de aarde berooft van de vruchtbare bovengrond
die we nodig hebben om toekomstige generaties te voeden.
Hij bracht een groep wetenschappers samen
en ze kweekten meerjarige graangewassen
met diepe wortels die de vruchtbare toplaag van een akker vasthouden,
erosie voorkomen en komende oogsten veiligstellen.
Maar ze wisten ook
dat om boeren zover te krijgen dat ze deze gewassen verbouwen op korte termijn,
ze de jaarlijkse opbrengsten van de gewassen moesten opdrijven
en bedrijven moesten vinden om graan en bier van de granen te maken,
zodat de boeren nu winst konden maken door te doen wat goed is voor morgen.
Dit is een beproefde strategie.
In feite werd ze al gebruikt door George Washington Carver
in het zuiden van de Verenigde Staten na de Burgeroorlog
in het begin van de 20e eeuw.
Veel mensen hoorden waarschijnlijk van Carvers 300 toepassingen voor pinda’s,
de producten en recepten die hij verzon
en die de pinda zo populair maakten.
Maar niet iedereen weet waarom Carver dat deed.
Hij probeerde de arme pachters van Alabama te helpen
omdat hun katoenopbrengsten daalden.
Hij wist dat het planten van pinda's op hun velden
die gronden zouden verrijken,
wat hun katoenopbrengsten een paar jaar later zou verhogen.
Maar hij wist ook dat het op de korte termijn lucratief moest zijn.
Nog een ander hulpmiddel voor vooruitzicht.
Dit zie ik als de herinnering aan het verleden levend houden
om ons te helpen de toekomst voor te stellen.
Ik ging naar Fukushima in Japan
op de zesde verjaardag van de kernreactorramp
na de Tohoku-aardbeving en tsunami van 2011.
Toen ik er was, hoorde ik van de Onagawa-kerncentrale,
die nog dichter bij het epicentrum van die aardbeving lag
dan de beruchte Fukushima Daiichi die we allemaal kennen.
In Onagawa vluchtten de mensen in de stad
naar de kerncentrale als schuilplaats.
Zo veilig was ze.
Ze werd gespaard door de tsunami.
Het was de vooruitziende blik van slechts één ingenieur,
Yanosuke Hirai,
die daarvoor nodig was.
In de jaren 60 vocht hij ervoor om die energiecentrale
verder weg van de kust te bouwen,
op een hoger gelegen plaats en met een hogere zeewering.
Hij kende het verhaal van het heiligdom in zijn geboortestad,
die in 869 overstroomd was na een tsunami.
Zijn kennis van de geschiedenis stelde hem in staat om te doen
wat anderen niet konden.
OK, nog één extra instrument van vooruitzicht.
Dit gaat over het maken van gedeelde erfstukken.
Dit zijn kreeftvissers aan de Pacifische kust van Mexico,
en zij hebben mij dit geleerd.
Ze beschermden er hun kreeftenvangst
voor bijna een eeuw,
en ze deden dat door ze te behandelen als een gedeelde bron
die ze doorgeven aan hun gezamenlijke kinderen en kleinkinderen.
Ze houden zorgvuldig bij wat ze vangen,
zodat ze de drachtige kreeften niet wegvangen uit de zee.
In Noord-Amerika zijn er meer dan 30 visserijen
die ongeveer hetzelfde doen.
Ze creëren lange-termijn belangen in de visserij, gekend als vangstaandelen,
waardoor vissers gemotiveerd worden
om vandaag niet alles uit de zee te willen halen,
maar ook denken aan hun voortbestaan op lange termijn.
Er zijn nog veel meer instrumenten voor vooruitzicht
waarover ik graag zou vertellen,
en ze komen van allerlei plaatsen:
beleggingsfirma's die verder kijken dan aandelenkoersen op korte termijn,
staten die hun verkiezingen hebben bevrijd
van de onmiddellijke belangen van de campagnefinanciers.
En we gaan zoveel van deze instrumenten moeten verzamelen als we kunnen,
als we willen nadenken over wat we meten,
veranderen wat we belonen,
en dapper genoeg zijn om ons voor te stellen wat ons te wachten staat.
Dit zal niet allemaal gemakkelijk zijn, zoals je je wel kunt voorstellen.
Sommige van deze instrumenten kunnen we toepassen in ons eigen leven,
andere gaan we moeten gebruiken in het bedrijfsleven of in gemeenschappen,
en sommige gaan we moeten doen als samenleving.
De toekomst is deze inspanning waard.
Mijn eigen inspiratie om dit vol te houden,
is het instrument dat ik jullie toonde.
Het heet een dilruba,
en werd op maat gemaakt voor mijn overgrootvader.
Hij was een bekende muziek- en kunstcriticus in India
in het begin van de 20e eeuw.
Mijn overgrootvader had de vooruitziende blik
om dit instrument te beschermen
toen mijn overgrootmoeder al hun bezittingen verpandde,
maar dat is een ander verhaal.
Hij deed dat door het door te geven aan de volgende generatie,
door het te geven aan mijn grootmoeder,
en zij gaf het aan mij.
Toen ik voor het eerst het geluid van dit instrument hoorde,
betoverde het me.
Het voelde als het horen van een zwerver in de mist van de Himalaya.
Het voelde als het horen van een stem uit het verleden.
(Muziek)
(Muziek stopt)
Mijn vriend Simran Singh bespeelde de dilruba.
Als ik ze bespeel, klinkt het als een stervende kat.
Het zij zo.
(Gelach)
Dit instrument is vandaag bij mij thuis,
maar het is niet echt van mij.
Het is mijn taak om het doorheen de tijd te leiden,
en dat voelt betekenisvoller voor me dan alleen het bezit ervan vandaag.
Dit instrument maakt van mij zowel een afstammeling als een voorouder.
Het geeft me het gevoel deel uit te maken van een verhaal groter dan mezelf.
En dit, denk ik,
is de meest krachtige manier om die vooruitziende blik terug te krijgen:
door onszelf te zien als de goede voorouders die we willen zijn,
niet alleen voorouders van onze eigen kinderen
maar van de hele mensheid.
Wat jouw erfdeel ook is,
hoe groot of hoe klein,
bescherm het
en weet dat zijn muziek generaties lang kan resoneren.
Dank je.
(Applaus)