17. stycznia 1920 roku sześciu ludzi obrabowało pociąg towarowy z Chicago.
Jednak nie chodziło im o pieniądze.
W niespełna godzinę po zdelegalizowaniu alkoholu
w całych Stanach Zjednoczonych
rabusie zniknęli z whisky wartą tysiące dolarów.
Był to zaledwie przedsmak niezamierzonych skutków prohibicji.
Zakaz produkcji i sprzedaży alkoholu w USA
nastąpił tuż po podobnym zakazie w Rosji,
gdzie obowiązywał na czas pierwszej wojny światowej.
Ale w świecie zachodnim postrzeganie alkoholu
jako głównej przyczyny problemów społecznych miało dłuższą historię.
Najpierw zyskało popularność podczas rewolucji przemysłowej,
kiedy do miast napływały kolejne fale robotników,
a mężczyźni gromadnie pili w barach.
W XIX wieku grupy antyalkoholowe, znane jako ruch trzeźwości,
pojawiły się w USA i miejscami w Europie.
Zwolennicy abstynencji uważali alkohol za źródło
problemów takich jak ubóstwo czy przemoc domowa
i postanowili przekonać o tym rząd.
Niektórzy z nich namawiali do umiaru,
inni popierali całkowity zakaz alkoholu.
Ruch abstynencki zyskał szerokie poparcie.
Organizacje kobiece od początku aktywnie w nim uczestniczyły,
głosząc, że przez alkohol mężczyźni zaniedbują rodziny i źle traktują żony.
Autorytety religijne, zwłaszcza protestanckie,
potępiły alkohol jako drogę wiodącą do pokus i grzechu.
Postępowi działacze związkowi wierzyli, że konsumpcja alkoholu
przeszkadza robotnikom się zorganizować.
Idea prohibicji nie była też obca rządom.
W USA i Kanadzie biali osadnicy wprowadzili mocne trunki,
takie jak rum, do rdzennych społeczności,
po czym winili alkohol za ich zniszczenie,
a było też wiele innych zgubnych aspektów tych interakcji.
Rządy Kanady i USA zabroniły sprzedaży alkoholu
ludności tubylczej i na terenie rezerwatów.
Amerykański ruch abstynencki odniósł pierwsze zwycięstwa
na szczeblu stanowym i lokalnym.
Maine oraz kilka innych stanów zakazało sprzedaży i produkcji alkoholu
w latach 50. XIX wieku.
W roku 1919 XVIII poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych
zakazała produkcji, sprzedaży i transportu
wszelkich napojów alkoholowych.
Rok później, jako ustawa Volsteada, poprawka weszła w życie.
Ponieważ ustawa nie zakazała konsumpcji własnej,
bogaci skorzystali z szansy wykupienia zapasów
pospiesznie wyprzedawanych przez restauracje i bary.
Wraz z zamknięciem gorzelni, browarów i wytwórni win robotnicy tracili pracę.
Tymczasem grupy przestępcze rzuciły się zaspokajać popyt na alkohol,
zakładając dochodowy czarny rynek produkcji, przemytu i sprzedaży
nielegalnego alkoholu.
Często działali ramię w ramię ze skorumpowanymi policjantami
i urzędnikami państwowymi.
W 1928 roku zbombardowali nawet wybory prokuratora stanowego Illinois,
aby poprzeć pewną frakcję polityczną.
Dziesiątki tysięcy nielegalnych barów, tak zwanych "melin",
zaczęły serwować alkohol.
Były tam zarówno obskurne piwnice jak i wyszukane dansingi.
Wolno też było wytwarzać alkohol w domu na własne potrzeby
lub legalnie nabyć na receptę, lub dla celów religijnych.
Aby zapobiec konsumpcji alkoholu przemysłowego
rząd wymógł na producentach dodanie do niego szkodliwych chemikaliów,
co spowodowało tysiące zgonów z powodu zatrucia.
Dokładnie nie wiadomo, ile alkoholu pito podczas prohibicji,
ponieważ pokątny alkohol nie podlegał regulacjom ani opodatkowaniu.
Jednak pod koniec lat 1920.
stało się jasne, że prohibicja nie poprawiła warunków socjalnych,
jak obiecywała.
Zamiast tego przyczyniła się do korupcji i przestępczości zorganizowanej,
a miliony obywateli lekceważyły ją.
Podczas nalotu na piwiarnię w Detroit szeryf, burmistrz i kongresmen
trafili do aresztu za picie.
Z nadejściem wielkiego kryzysu 1929 roku
rząd potrzebując wpływów podatkowych ze sprzedaży alkoholu uznał,
że zniesienie prohibicji ożywi gospodarkę.
W 1923 roku XXI poprawką Kongres uchylił poprawkę XVIII,
nadal jedyną poprawkę, która została uchylona w całości.
Uczestnicy ruchu na rzecz trzeźwości
w alkoholu upatrywali źródło problemów społecznych,
ale rzeczywistość jest bardziej złożona.
Choć całkowity zakaz okazał się fiaskiem,
alkohol wciąż stanowi problem zdrowotny i społeczny.