How does a sea snail catch a fish?
I mean, it's a snail, so it's slow,
and the fish is not.
But yet, this happens.
Hidden under the sand is a cone snail.
And that orange thing you see is kind of like a tongue.
We call it a proboscis.
It uses that to track and subdue this unsuspecting fish.
In this predator-prey interaction,
these are clearly not your garden variety escargots.
These are assassins of the sea.
And their weapon of choice is venom.
Venom, like the venom you find in venomous snakes and scorpions,
these sea snails, they use their venom to subdue fish, worms
and other snails.
And the venom of these snails,
it's not just one thing,
it's actually a cocktail of toxic molecules
that are packaged and delivered through a false tooth called a radula.
You can think of the radulas as hypodermic needles.
Now, no need to worry,
these snails are practicing good needle habits,
because each radula is only used once.
Now from your own knowledge about venomous organisms,
and the keep-you-up-at-night fish-killing video that I just showed you,
you might think that venom is dangerous and all bad.
Well, yes and no.
A more accurate way of thinking of venom
is to think of it as both a supervillain and a superhero.
In my lab, we study the evolution of venom in these sea snails
as a force for good.
Sounds like a stretch,
or maybe even snake oil,
but actually,
while there are snakes involved, the product is legit.
One reason the venom product is so successful
is that it transforms a physical warfare into a biochemical one.
Where usually the predator-prey interaction is one of brute force,
venom takes it to a molecular scale.
And it's not size that matters,
but the mixture of your venom arsenal.
The chemistry of the toxins in your arsenal
is what's going to enable David to conquer Goliath.
And in our scenario, David is clearly the snail.
Another feature of venom that makes it so successful
is that the toxins work with the precision of a Swiss Army knife.
And so these toxins,
they come for strongholds that help an organism to function.
So they target blood, brain and membranes.
Whether it's snail venom or snake venom,
they each have components that can do things
like cause your blood to clot,
what we call "hemotoxic."
Or they cause neurons in your brains to not function normally,
what we call "neurotoxic."
Or they have toxins that will poke holes into the membranes of your cells,
causing them to rupture and, basically, explode,
what we call "cytotoxic."
Cellular explosion, people.
Now, if that is not all powerful and all present,
nothing is.
Now a little about me,
and why I'm so obsessed with venom.
I grew up in New York City
with forced access to the Natural History Museum.
I say "forced access,"
because I'm one of five kids,
and my parents used museums as a form of childcare.
There were two rules:
Don't lose anybody
and meet Mom and Dad at the African elephants
at 5:30, when the museum closes.
Those totally unsupervised days running through the halls of the museum
were full of adventure and exploration.
And that's how I feel when I'm studying venom.
It's a scientific adventure.
We're boldly exploring this entity that connects nature and humanity.
Another reason that I'm obsessed with venom
is because of its duality.
When you inject the components of a venom arsenal into an organism,
it can kill or it can cure.
At a molecular level, several things can happen.
You saw one thing, paralysis in the fish.
Now that was happening because the toxins in the venom
were attacking how the fish's cells communicate with each other,
preventing it from swimming away.
Are there other things that I would like to use venom to attack?
For sure.
And one of those is cancer.
Cancer tumors are cells.
And like all cells,
they communicate with themselves and their environment around them.
So we would like to find venom components
that are very good at disrupting how the tumor cells communicate.
Similar to how the venom disrupted how the fish cells communicated
and the fish couldn't swim away.
In my lab, we study cancer as a channelopathy.
What this means is, basically, we're looking for venom components
that will target channels that are overexpressed in tumor cells
versus normal cells.
The cancer that we're most focused on right now
is liver cancer.
And that's because since the 1980s,
the death rate of liver cancer has doubled,
and it's an emerging threat in the US.
In a screen in which we had cervical,
neuroblastoma, prostate and liver cancer cells,
we found a compound from a terebrid snail
that seems to attack liver cancer cells,
and only liver cancer cells, and none of the others that were tested.
And then, when we took this compound and we injected it into mouse models
that were expressing liver cancer cells,
it significantly inhibited the growth of the tumors.
We're not quite sure how this works yet,
we're still investigating the mechanism
and how we can make this compound more effective,
so you can't rush out to the pharmacy
and order up a killer snail liver-cancer therapy treatment.
Not yet.
Basically, what we think is happening
is that the compound is blocking a specific channel,
prohibiting the transmission of a specific chemical
that leads to downstream signaling
that enables the tumor to multiply and draw blood to itself.
What we're doing in studying the components of venom
to find treatments for human diseases and disorders,
is not new,
it's what we call natural products drug discovery,
and it's been happening for centuries,
and in cultures all over the world.
Venoms are not only giving us cool new compounds,
but they're also giving us new ways of thinking
about how we treat human diseases and disorders.
And I'll give you three examples.
The first is from killer snails, of course.
And so the first drug from these snails that is on the market
is called ziconotide, or Prialt,
and it's used to treat chronic pain in HIV and cancer patients.
Prialt is a nonaddictive pain therapy.
Three magic words when you think about how we're treating pain currently.
We're using things that have a huge cost of addiction.
So think of morphine
or think of any of your favorite opioid out there.
What the snails have done
is they've shown us a way to treat pain without the addiction,
which is huge.
The next example comes from the Brazilian pit viper.
From these snakes, we've derived a compound called captopril.
Captopril is used to treat high blood pressure,
and captopril is a breakthrough drug.
But not only in and of itself,
but because it advanced a whole class of drugs,
what we know as ACE inhibitors,
which are the most commonly [prescribed] for treating hypertension
and heart failure.
The last example is from the Gila monster.
And this is a really exciting example of understanding the ecology
of these organisms,
and pairing it with efficient drug discovery.
And Gila monsters are binge eaters.
So when they bite into a large meal,
they release things in their venom that lower blood sugar.
So what's the drug that you think we found from the Gila monster?
A compound that is used to lower the blood sugar in diabetic patients.
Now these are three marvelous examples,
but we've just scratched the surface.
There's so much more venom out there for us to study.
In fact, we think that 15 percent of all the animals on the planet
are venomous.
And I think this is a low estimate,
given the fact that we haven't surveyed all the animals on the planet.
But nature seems to have found something that she likes,
and she's repeated it over and over and over again,
leading to the vast array of animals that we see around us
and all throughout the tree of life.
So whether we're talking about my fave, killer snails,
or jellyfish,
or the larvae of butterflies and moths,
or platypus or slow lorises,
whether by sea, land or air,
you're sure to encounter a venomous creature.
Remember when I told you
that venom can be both a superhero and a supervillain,
and you doubted me?
Mhm.
We're in a race to harness all of this venom goodness
before we lose the vast majority of animals on our planet.
It's a holistic process.
You can't have the therapeutic treatments without having the animals.
And you can't have the animals
without having their ecosystems.
So for me and the snails,
what it means is we have to save the oceans.
And because venomous animals are found everywhere,
we basically have to save the planet.
So do it for the venomous animals,
if you don't want to do it for yourself.
And who knows,
some day, snail venom might just save your life.
Thank you.
كيف يصطاد حلزون البحر سمكة؟
أعني أنه حلزون وبطبيعته بطيء الحركة،
والسمكة سريعة.
ولكن مع ذلك، هذا ما يحدث.
المختبئ تحت الرمل هو قوقعة البحر المخروطية.
وذلك الشيء البرتقالي اللون الذي ترونه يشبه اللسان.
نسميه خرطوم.
يستخدم الحلزون خرطومه ليتعقب ويحكم قبضته على هذه السمكة الغافلة.
ففي هذه العلاقة بين المفترس والفريسة،
من الجلي أنه ليس من بين حلزونات حديقتك.
فهي من سفاحي البحر.
وسلاحه السم،
مثل السم الذي تجده في الأفاعي السامة والعقارب.
ويستخدم حلزون البحر هذا السم ليحكم قبضته على السمك والديدان
والحلزونات أخرى.
وسُم هذا الحلزون
هو خليط
من جزيئات سامة
تصدر من خلال سن مزيفة تسمى المبرد.
بوسعك أن تفكر في المبرد على أنها إبرة حقن.
لا داعي للقلق،
يتبع هذا الحلزون عادات سليمة في استخدام الإبر،
لأنه يستخدم كل مِبرد لمرة واحدة فقط.
وفقًا لمعلوماتكم عن الكائنات الحية السامة
وفيديو قتل السمكة الذي رأيتموه للتو والذي سيبقيكم مستيقظين ليلًا،
قد تعتقدون أن السم خطير ومضرّ برمته.
هذا صحيح وغير صحيح.
هناك طريقة أكثر دقة للتفكير في السم
وهي أن نعتبره على أنه شرير طاغٍ وبطل خارق.
ندرس تطور السم في هذه الحلزونات البحرية في مختبري
على أنها قوة لصالح الخير.
يبدو الأمر وكأنه مبالغة،
أو ربما زيت الأفعى،
لكن في الحقيقة،
بما أن هناك أفاعٍ في التجربة، فالمنتج جيد لا شك.
أحد الأسباب وراء نجاح منتج السم
هو تحوله من صراع فيزيائي إلى صراع بيوكيميائي.
عادة ما يكون التفاعل بين المفترس والفريسة تفاعل قوة مهيمنة،
إلّا أن السم ينقله إلى مقياس جزيئي.
وليس الحجم مُهمًا هنا،
بل المهم هو التركيبة في مخزون السم.
كيمياء المواد السامة في المخزون
هي ما ستساعد ديفيد على التغلب على قولايث.
ومن الواضح في هذا السيناريو أن ديفيد هو الحلزون.
وهناك ميزة أخرى للسم تجعله ناجحًا للغاية
هي أن هذه السموم تعمل بدقة سكين الجيش السويسري.
إذ تتوجه هذه المواد السامة
نحو معاقل تساعد الأعضاء على أداء وظيفتها.
لذا تستهدف الدم والدماغ والأغشية.
سواء كان سم حلزون أو سم أفعى،
لكل منهما عناصر يمكنها القيام بأمور
مثل إحداث تجلط في الدم،
وهذا ما نسميه "تسمم الدم."
أو إحداث خلل في الخلايا العصبية في عقلك،
وهذا ما نسميه "تسمم عصبي."
أو لديها سموم تحدث ثقوبًا في أغشية خلاياك،
تؤدي إلى تمزقها وانفجارها
وهذا ما نسميه "تسمم خلوي."
الانفجار الخلوي، أيها الناس!
إن لم يكن ذلك يمثل القوة بعينها،
فما الذي يمكنه تمثيلها؟
الآن سأخبركم القليل عني،
ولِمَ أنا مهووسة بالسم.
ترعرعت في مدينة نيويورك
مع الدخول القسري إلى متحف التاريخ الطبيعي
أقول "دخول قسري،"
لأنني واحدة من خمسة أخوة،
وقد كان والديّ يستخدمان المتاحف كشكل من أشكال رعاية الأطفال.
كانت هناك قاعدتين:
ابقوا معًا،
والتقوا بنا عند الفيلة الإفريقية
بحلول الساعة 5:30 عندما يُغلق المتحف.
كانت تلك الأيام التي نركض فيها بحرية في قاعات المتحف
مليئة بالمغامرة والاستكشاف.
وهذا ما أشعر به عند دراستي للسم.
فهو مغامرة علمية.
حيث نستكشف هذا الكيان الذي يربط الطبيعة والإنسانية.
وهناك سبب آخر جعلني مهووسة بالسم
وهو ازدواجيته.
عندما تحقن عناصر من مخزون سم ما في كائن حي،
قد يقتل أو يعالج.
على مستوى جزيئي العديد من الأمور يمكنها أن تحدث.
قد رأيتم أمرًا واحدًا وهو شلل في أطرف السمكة.
كان ذلك يحدث بسبب المواد السامة الموجودة في السم
الذي يهاجم طريقة تفاعل خلايا السمكة مع بعضها البعض،
ويمنعها من السباحة بعيدًا.
أهناك أمور أخرى أود أن أستخدم السم في محاربتها؟
بالطبع.
وأحدها مرض السرطان.
الأورام السرطانية هي خلايا.
وككل الخلايا،
فهي تتفاعل مع نفسها ومع بيئتها التي تتواجد فيها.
نود أن نستكشف عناصر في السم
تجيد تثبيط تفاعل الخلايا السرطانية.
على غرار الطريقة التي تسبب بها السم في تثبيط تفاعلات الخلايا فيما بينها
وعدم قدرة الأسماك على الفِرار.
ندرس السرطان كمسار قنوي في مختبري.
وهذا يعني -في الأساس- أننا نبحث عن عناصر سُميّة
تستهدف قنوات نشطة في الخلايا السرطانية
على عكس الخلايا الطبيعية.
السرطان الذي نُركز عليه حاليًا
هو سرطان الكبد.
لأنه منذ الثمانينيات،
قد تضاعف معدل الوفيات الناجم عن سرطان الكبد،
وهو الآن يشكل تهديدًا واضحًا في الولايات المتحدة.
هذه الشاشة التي نرى عليها خلايا سرطان عنق الرحم
وسرطان ورم أرومي عصبي وسرطان البروستات وسرطان الكبد،
قد وجدنا مركبًا من حلزون مخروطي
الذي يبدو أنه يهاجم خلايا سرطان الكبد،
خلايا سرطان الكبد وحدها دونًا عن الخلايا الأخرى التي جرى فحصها.
وأخذنا بعدها هذا المركب وقمنا بحقنه في فئران التجارب
التي كانت مصابة بسرطان الكبد،
حيث أنه ثبّط من نمو الأورام بشكل كبير.
لسنا متأكدين تمامًا من كيفية عمله بعد،
ما زلنا نتحقق من الآلية
وكيف يمكننا جعل هذا المركب أكثر فعالية،
لا يمكنك أن تهرع إلى الصيدلية
وتشتري علاج الحلزون القاتل لسرطان الكبد.
ليس بعد.
في الأساس، ما نعتقد أنه يحدث
هو أن المركب يقوم بسد قناة معينة،
مما يمنع إرسال مادة كيمائية معينة
تؤدي إلى تدفق إشارات
تُمكن الورم من التضخم وسحب الدم إليه.
ما نفعله في دراسة عناصر السم
لاكتشاف علاج لأمراض البشر واضطراباتهم،
ليس بالأمر الجديد،
فهو ما نسميه اكتشاف أدوية بمنتجات طبيعية،
ويحدث ذلك منذ قرون،
وفي حضارات من جميع أنحاء العالم.
لا يمنحنا السم مركبات جديدة ورائعة فحسب،
بل يمنحنا أيضًا طرقًا جديدة للتفكير
في كيفية علاج أمراض البشر واضطراباتهم.
وإليكم ثلاثة أمثلة.
المثال الأول من الحلزون القاتل، بالطبع.
وأول عقار مصنوع من هذا الحلزون المتاح في الأسواق
يسمى الزيكونوتايد أو البريالت،
ويستخدم في علاج الألم المزمن لدى مرضى فيروس نقص المناعة ومرضى السرطان.
فالبريالت هو مسكن للآلام ولا يسبب الإدمان.
هناك ثلاث كلمات سحرية عندما تفكر في طريقة لتسكين الآلام في الوقت الحالي.
نستخدم أمورًا لها تأثير إدماني كبير.
فكروا في المورفين
أو فكروا في أي أفيون مفضل لديكم.
ما تفعله الحلزونات
هي أنها قد أظهرت لنا طريقة لعلاج الآلام بدون الإدمان،
وهذا عظيم.
والمثال التالي من أفعى الحفر البرازيلية.
لقد استخلصنا من هذه الأفاعي مركبًا يُدعى كابتوبريل.
يُستخدم الكابتوبريل في علاج ضغط الدم المرتفع،
والكابتوبريل هو عقار مبتكر.
ليس فقط في حد ذاته،
لكن لأنه يُطور فئة كاملة من العقاقير،
تسمى بمثبطات الأنزيم المحوّل للأنجيوتنسين،
العقار الأكثر وصفًا لعلاج ارتفاع ضغط الدم
وقصور القلب.
والمثال الأخير من وحش جيلا.
وهذا مثال مثير للاهتمام لفهم بيئة
هذه الكائنات الحية،
وربطها باكتشاف عقاقير فعّالة.
وتأكل وحوش الجيلا بنهم،
عندما تقضم وجبة كبيرة،
فهي تطلق أشياء في سمها تخفض نسبة السكر في الدم.
ما العقار الذي تعتقدون أننا اكتشفناه من وحش جيلا؟
اكتشفنا مكونًا يُستخدم في خفض نسبة السكر في الدم لدى مرضى السكري.
هذه ثلاثة أمثلة رائعة،
ولكننا لم نعرف إلا القليل فحسب.
يوجد العديد من السم لدراسته.
في الواقع نعتقد أن 15 في المئة من كل الحيوانات على الكوكب
تحمل سمًا.
وأعتقد أن هذا تقدير صغير،
نظرًا لحقيقة أننا لم نُجر دراسة على كل الحيوانات في الكوكب.
لكن يبدو أن الطبيعة قد وجدت شيئًا تحبه،
وهي تكرره مرّات ومرّات عدة،
مما أدى إلى خلق مجموعة واسعة من الحيوانات التي نراها حولنا
ومن جميع أطياف الكائنات الحية.
سواء كنا نتحدث عن الحلزون القاتل المفضل لدي
أو قنديل البحر
أو يرقات الفراشات والعث
أو خُلد الماء أو اللوريسيات البطيئة،
سواء في البحر أو البر أو الجو
من المؤكد أنك ستصادف مخلوقًا سامًا.
تذكروا عندما أخبرتكم
أن السم يمكن أن يكون بطلًا خارقًا و شريرًا طاغيًا،
وشكّكتم بي؟
مم.
نحن في خضم سباق لتسخير كل هذه المنفعة من السم
قبل أن نخسر الأغلبية الكبرى من الحيوانات على كوكبنا.
فهي عملية شمولية.
لا يمكنك الحصول على علاجات دوائية دون وجود الحيوانات.
ولا يمكنك الحصول على الحيوانات
دون وجودها في نظامها البيئي.
الأمر بالنسبة لي وللحلزون،
يعني هذا أنه علينا إنقاذ المحيطات.
ولأن الحيوانات السامة موجودة في كل مكان،
يجب علينا من الأساس إنقاذ الكوكب.
قم بهذا من أجل الحيوانات السامة،
إذا كنت لا تريد أن تقوم به من أجلك.
ومن يدري؟
قد ينقذ سم الحلزون حياتك يومًا ما.
شكرًا لكم.
¿Cómo atrapa peces el caracol marino?
Es lento porque se trata de un caracol,
y los peces son más rápidos.
Pero aun así pasa esto:
Hay un caracol cónico oculto debajo de la arena.
Y eso naranja que ven ahí es una especie de lengua.
Lo llamamos probóscide.
El caracol lo utiliza para rastrear y atrapar al pez desprevenido.
En esta lucha,
los caracoles no son como los de nuestro jardín.
Estos son asesinos del mar.
Y su arma es el veneno.
Veneno como el de los escorpiones y algunas serpientes.
Estos caracoles marinos usan su veneno para atrapar peces, lombrices
y a otros caracoles.
El veneno de estos caracoles no es un solo componente
sino un cóctel de moléculas tóxicas
que concentran y expulsan a través de un diente falso llamado rádula.
Podemos pensar en las rádulas como agujas hipodérmicas.
Pero, no se preocupen,
los caracoles llevan a cabo un uso correcto de las agujas
y utilizan cada rádula solo una vez.
En base a nuestro conocimiento sobre organismos venenosos,
y al perturbador video que acabo de mostrarles,
se podría pensar que el veneno es malo y peligroso.
Bueno, en parte sí y en parte no.
Un modo más preciso de pensar el veneno
es considerarlo como un supervillano y un superhéroe a la vez.
En mi laboratorio, estudiamos la evolución del veneno de los caracoles marinos
como algo positivo.
Parece una exageración,
o incluso aceite de serpiente,
pero, de hecho,
si bien se trata de serpientes, el producto es legítimo.
Una de las razones por la cual el producto es tan exitoso
es porque transforma una guerra física en una guerra bioquímica.
Usualmente, una depredación es un encuentro de fuerza bruta
pero el veneno lo lleva a una escala molecular.
Y ahí ya no importa el tamaño, sino la mezcla del arsenal de veneno.
La química de las toxinas de ese arsenal
es lo que le permitirá a David vencer a Goliat.
Y en este escenario, David es el caracol.
Otra característica del veneno que lo hace tan bueno
es que las toxinas funcionan con la precisión de una najava suiza.
Estas toxinas llegan a las fortalezas
que le permiten funcionar a un organismo.
Llegan a la sangre, al cerebro y a las membranas.
Ya sea que se trate de veneno de caracol o de serpiente,
ambos tienen componentes capaces de hacer cosas
como coagularnos la sangre:
son los componentes "hemotóxicos".
O impiden las neuronas cerebrales funcionen correctamente,
y se los llama "neurotóxicos".
O tienen toxinas que perforan las membranas celulares,
lo cual provoca su ruptura y eventual explosión:
se los llama "citotóxicos".
Hablamos de explosión celular.
Si eso no es lo suficientemente poderoso y que ocurre en todos lados,
entonces qué podría serlo.
Les contaré un poco sobre mí,
y por qué estoy tan obsesionada con el veneno.
Crecí en Nueva York,
y tuve un acceso forzado al Museo de Historia Natural​.
Digo "acceso forzado", porque tengo cuatro hermanos,
y mis padres usaban los museos como guardería.
Había solo dos reglas:
no perderse
y encontrarnos con nuestros padres en la sección de elefantes africanos
a las 5:30 cuando el museo cerraba.
Esos días sin vigilancia, corriendo por los pasillos del museo,
estaban llenos de aventura y exploración.
Y así me siento cuando estudio el veneno.
Es una aventura científica.
Exploramos con osadía esta entidad que conecta a la naturaleza con la humanidad.
Otra razón por la que estoy obsesionada con el veneno
es por su dualidad.
Cuando inyectamos los componentes de un arsenal de veneno en un organismo,
puede matarlo o curarlo.
A nivel molecular, pueden ocurrir varias cosas.
Vimos que produce parálisis en los peces.
Eso pasó porque las toxinas del veneno
atacaron la comunicación celular en los peces,
y eso les impidió escapar.
¿Hay otras cosas que se podrían atacar con veneno?
Por supuesto.
Una de ellas es el cáncer.
Los tumores cancerosos son células.
Y como toda célula,
se comunican entre ellas y con el ambiente que las rodea.
Queremos encontrar componentes del veneno
que sirvan para interrumpir la comunicación entre las células tumorales.
Así fue como el veneno interrumpió la comunicación celular en los peces
y les impidió escapar.
En mi laboratorio estudiamos el cáncer como una canalopatía.
Es decir que, básicamente, buscamos componentes del veneno
que apunten a los canales que están sobreexpresados en células tumorales
comparado con células normales.
Ahora nos estamos enfocando más que nada en el cáncer de hígado.
Esto se debe a que desde 1980
se han duplicado las muertes a causa de esta enfermedad
y representa una amenaza emergente en EE. UU.
En un estudio con células de cáncer cervical,
neuroblastoma, y de cáncer de próstata e hígado,
encontramos un compuesto de caracol
que, al parecer, ataca a las células cancerosas del hígado,
solo a estas células y a ninguna de las otras que estudiamos.
Luego, cuando inyectamos este compuesto a los ratones de prueba
que expresaban células de cáncer de hígado,
reprimió de manera significativa el crecimiento de los tumores.
Todavía no sabemos con seguridad cómo funciona.
Aún estamos investigando el mecanismo
y cómo aumentar la eficacia de este compuesto.
Así que todavía no podemos ir corriendo a la farmacia
y pedir un tratamiento contra el cáncer de hígado a base de caracol asesino.
Todavía no.
Básicamente, creemos que el compuesto bloquea un canal específico,
y prohíbe la transmisión de una sustancia química específica
que activa una señal
y le permite al tumor multiplicarse y atraer la sangre.
El estudio de los componentes del veneno en busca de tratamientos
para combatir enfermedades y afecciones en humanos
no es algo nuevo.
Se trata de descubrir medicamentos en productos naturales,
y viene sucediendo desde hace siglos, en todas las culturas del mundo.
El veneno no solo nos brinda nuevos compuestos útiles.
También nos ayuda a pensar en modos nuevos
de tratar enfermedades y afecciones en humanos.
Les daré tres ejemplos:
El primero es el caracol asesino, por supuesto.
El primer medicamento a la venta extraído de estos caracoles,
se llama "ziconotida", o Prialt,
y se usa para tratar el dolor crónico en pacientes con cáncer y VIH.
Prialt es un tratamiento contra el dolor que no causa dependencia.
Son palabras mágicas en cuanto al tratamiento del dolor se refiere.
Usamos productos con un alto grado de dependencia.
Por ejemplo, la morfina, o cualquier otro opioide a la venta.
Gracias a estos caracoles marinos,
podemos tratar el dolor sin riesgo de dependencia.
Y eso es un gran avance.
El segundo ejemplo es la serpiente yararaca de Brasil.
De estas serpientes extraemos un compuesto llamado "captopril".
El captopril se usa para tratar la hipertensión arterial,
y es un medicamento innovador.
Pero no solo por sí mismo,
sino porque permitió el desarrollo de una nueva clase de medicamentos,
conocidos como inhibidores ECA,
los más recetados para tratar la hipertensión y la insuficiencia cardíaca.
El último ejemplo deriva del monstruo de Gila,
que combina la fascinante ecología de estos organismos
con el descubrimiento de medicamentos eficaces.
Los monstruos de Gila se atracan con comida.
Cuando muerden a una presa de gran tamaño,
liberan en su veneno compuestos que reducen la glucosa en la sangre.
¿Qué medicamento creen que encontramos en el monstruo de Gila?
Un compuesto que usamos para reducir la glucosa en pacientes diabéticos.
Estos tres ejemplos son maravillosos, pero es apenas el comienzo.
Hay mucho más veneno por descubrir y estudiar.
De hecho, creemos que el 15 % de los animales del mundo
son venenosos.
Pero creo que es un índice muy bajo,
ya que aún no hemos analizado a todos los animales del planeta.
Pero la naturaleza parece haber encontrado algo que le gusta,
y lo continúa repitiendo varias veces,
lo que nos permite tener una amplia variedad de animales
en todo el árbol de la vida.
Ya sea que hablemos de mis favoritos, los caracoles asesinos,
o de medusas,
o de larvas de mariposas y polillas,
o de ornitorrincos, o de loris lentos,
ya sea en el aire, el agua o la tierra,
de seguro vamos a encontrar alguna criatura venenosa.
¿Recuerdan que les dije
que el veneno puede ser tanto superhéroe como supervillano,
y dudaron de mí?
Mmm...
Estamos en una carrera para aprovechar todas las bondades del veneno
antes de perder a la gran mayoría de los animales del planeta.
Es un proceso holístico.
No podemos descubrir tratamientos médicos si no tenemos animales.
Y no podemos tener animales si no hay ecosistemas.
Así que para mí y los caracoles marinos,
esto implica que debemos salvar los océanos.
Y ya que los animales venenosos se encuentran en todas partes,
básicamente debemos salvar el planeta.
Háganlo por los animales venenosos, si no quieren hacerlo por Uds. mismos.
Y quién sabe,
quizás algún día el veneno de los caracoles acabe salvando tu vida.
Gracias.
Hogyan fog halat a tengeri csiga?
A csiga lassú,
de a hal nem.
De mégis elejti.
A homok alatt kúpcsiga rejtőzik.
Az a narancssárga dolog, amelyet látnak, nyelvre hasonlít.
Ormánynak nevezzük.
Azt használja a gyanútlan hal követésére és elejtésére.
E ragadozó-zsákmány viszonyból látni,
hogy ezek nyilván nem az önök kerti csigái.
Ezek a tenger gyilkosai.
A választott fegyverük a méreg.
Méreg, mint amilyen a mérges kígyók és a skorpiók mérge.
E csigák a mérgükkel halakat,
férgeket és más csigákat ejtenek el.
A csigák mérge
nem egyszerű méreg,
hanem mérgező molekulák keveréke,
melyet reszelőnyelvükben tárolnak, és onnan juttatják ki.
A reszelőnyelvet injekciós tűként képzelhetjük el.
Nincs miért aggódnunk:
a csigák helyesen bánnak a tűvel,
mert mindegyiket csak egyszer használják.
A mérgező lényekről meglévő ismereteik
s az imént látott hátborzongató halölő videóból azt gondolhatnák,
hogy a méreg veszélyes és mindig rossz.
Igen is meg nem is.
Alaposabban megvizsgálva,
a méreg egyszerre fő gonosz és szuperhős.
Laboromban a méreg evolúcióját mint jó hatású erőt vizsgáljuk
e tengeri csigákban.
Túlzásnak tűnik,
vagy akár csodaszernek,
de míg kígyókkal kapcsolatos,
a termék törvényes.
A méregtermék sikerének egyik oka,
hogy a fizikai hadviselést biokémiaivá alakítja át.
Ahol a ragadozó és zsákmánya közti kölcsönhatás általában a legdurvább,
ott a méreg molekuláris szinten hat.
Nem a méret a lényeg,
hanem a mérgek keveréke.
A fegyvertárban lévő mérgek kémiája
teszi képessé Dávidot arra, hogy legyőzze Góliátot.
Esetünkben Dávid a csiga.
Másik sajátossága a méregnek, amely ennyire sikeressé teszi,
hogy a méreganyagok svájcibicska pontosságával működnek.
E méreganyagok
a szervezet működését elősegítő erődítményeket támadják:
a vért, az agyat és a membránokat.
Mind a csiga-, mind a kígyóméreg,
mindkettő tartalmaz
vérrögképződést okozó összetevőt,
ezt vérmérgezésnek nevezzük.
Vagy gátolják az agy idegsejtjeinek rendes működését,
ezt idegméregnek nevezzük.
Egyes méreganyagaik kilyukasztják sejtjeink membránját,
ami szakadást okoz bennük, és gyakorlatilag felrobbannak,
ezeket sejtmérgeknek nevezzük.
Sejtrobbanás.
Ha ez nem mindenütt jelen lévő hatalom,
akkor semmi sem az.
Most egy keveset magamról, s arról,
miért vagyok ennyire a méreg megszállottja.
New York városában nőttem fel,
kötelezően bejártam a Természettudományi Múzeumba.
Azért mondok kötelező bejárást,
mert öt gyerek egyike vagyok
s szüleim a múzeumokat gyerekmegőrzésre használták.
Két szabály volt:
Ne veszíts el senkit,
s találkozz Anyával és Apával az afrikai elefántoknál 5:30-kor,
amikor zár a múzeum.
Azok a teljesen felügyelet nélküli napok, amikor a múzeum folyosóin futkároztunk,
tele voltak kalanddal és felfedezéssel.
Ugyanezt érzem a méreg vizsgálatakor is.
Ez tudományos kaland.
Bátran vizsgáljuk ezt a természetet és az emberiséget összekötő entitást.
A másik ok, amiért megszállottja vagyok,
a méreg kettősségének köszönhető.
Amikor méregarzenál összetevőit fecskendezzük be egy szervezetbe,
akkor az megölheti vagy meggyógyíthatja.
Molekulaszinten számos dolog történhet.
Egy dolgot már láttak: a hal bénulását.
Ez azért történt, mert a méreganyagok
a hal sejtjei közötti kommunikációs folyamatot támadták meg,
ezzel gátolták, hogy a hal elússzon.
Mást is akarok méreggel támadni?
Persze.
Ezek egyike a rák.
A rákos daganatok is sejtek.
Mint minden sejt,
ők is kommunikálnak egymással és a környezetükkel.
Olyan méregösszetevőket akarok találni,
melyek zavarni tudják a kommunikációt,
úgy, ahogyan a méreg a hal sejtjei közti kommunikációt is zavarta,
s ezáltal a hal nem tudott elúszni.
Laboromban a rákot csatornapátiaként vizsgáljuk.
Ez azt jelenti, hogy olyan méregösszetevőket keresünk,
amelyek a tumorsejtekben a túlzottan kifejeződött csatornákat célozzák meg,
de a normál sejteket békén hagyják.
Most leginkább
a májrákkal foglalkozunk.
Azért, mert az 1980-as évek óta
megduplázódott a májrák halálozási rátája,
s ez erősödő fenyegetés az USA-ban.
Egy szűrővizsgálatban, amelyben méhnyak-,
neuroblasztóma-, prosztata- és májráksejtek voltak,
találtunk egy terebridcsiga-vegyületet,
amely úgy tűnik, hogy megtámadja a rákos májsejteket,
csakis a rákos sejteket, de a többi tesztelt sejtet nem.
Majd mikor a vegyületet beadtuk egereknek,
amelyek rákos májsejteket fejeztek ki,
az jelentősen gátolta a daganatok növekedését.
Még nem teljesen ismerjük a működését,
még vizsgáljuk a hatásmechanizmust,
s hogy miként tehetnénk még hatékonyabbá a vegyületet,
mivel nem rohanhatunk patikába,
hogy a májrákra gyilkos csigán alapuló gyógykezelést rendeljünk.
Még nem.
Alapvetően azt gondoljuk,
hogy meghatározott csatornát zár le a vegyület.
Ezzel megakadályozza
a jeltovábbító vegyi anyag terjedését,
amely lehetővé teszi a daganatsejt osztódását, és hogy vérrel lássa el magát.
A méregösszetevők tanulmányozása arra szolgál,
hogy humán kórok és rendellenességek elleni gyógymódokhoz jussunk.
De ez nem új,
ezt nevezzük természetes gyógyszerek felfedezésének,
és ez már évszázadok óta
világszerte minden kultúrában zajlik.
A mérgek nemcsak klassz új vegyületeket adnak nekünk,
hanem új gondolkodásmódokat is
humán kórok és rendellenességek kezelésével kapcsolatban.
Mondok három példát.
Az első, természetesen a gyilkos csigákra vonatkozik.
A csigákból származó első kapható gyógyszer neve
zikonotid vagy Prialt.
Idült fájdalom kezelésére használják HIV- és rákos betegeknél.
A Prialt függőséget nem okozó fájdalomcsillapító.
Három varázsszó, ha belegondolunk a jelenlegi fájdalomkezelésbe.
A mostani szerek függőséget okoznak.
Gondoljunk csak a morfiumra,
vagy bármelyik másik kedvenc opioidunkra!
A csigák a fájdalom kezelésére
függőségmentes módot kínáltak,
ami nagyszerű.
A másik példa a brazil lándzsakígyó.
Ezekből a kígyókból egy kaptopril nevű vegyületet vontunk ki.
A kaptoprilt magas vérnyomás kezelésére használják,
Áttörést hozó gyógyszer.
Nemcsak önmagában véve,
hanem mert gyógyszerek egész csoportját is kifejlesztették belőle,
melyeket ACE-gátlókként ismerünk,
melyeket a leggyakrabban magas vérnyomás kezelésére
s szívelégtelenségre írnak fel.
Az utolsó példám a viperagyík.
Ez nagyon izgalmas példa az összefüggésre
e lények ökológiájának megértése
és a hatékony gyógyszer-felfedezések között.
A viperagyíkok folyamatosan zabálnak.
Amikor egy nagy ételbe harapnak,
mérgükbe vércukorszint-csökkentő anyagokat engednek.
Vajon melyik gyógyszert nyertük ki a viperagyíkból?
A cukorbetegek vércukorszintjét csökkentő vegyületet.
Ez három csodálatos példa,
de még csak a felszínt karcoltuk meg.
Sokkal több tanulmányozandó méreg létezik még.
Úgy gondoljuk,
hogy a bolygón élő állatok 15%-a termel mérget.
Azt hiszem, ez szerény becslés,
hiszen nem vizsgáltuk végig bolygónk összes állatát.
Talán a természet talált valamit,
ami tetszik neki, s folyton megismételt,
és ez vezetett a rengeteg állathoz,
amelyek köröttünk és az élet fáján láthatók.
Akár a kedvenceimről, a gyilkos csigákról beszélünk,
vagy a medúzákról,
akár a pillangók és lepkék lárváiról
vagy a kacsacsőrű emlősről vagy a lajhármakikról,
akár tengeren, szárazföldön vagy levegőben,
biztosan találkozunk mérges élőlénnyel.
Emlékszenek, amikor mondtam,
a méreg lehet szuperhős és fő gonosz is,
s nem hittek nekem?
Ugye?
Sietünk kihasználni a méreganyagok előnyeit,
mielőtt elveszítenénk bolygónk állatvilágának zömét.
Ez holisztikus folyamat.
Nem léteznek állatok nélküli gyógykezelések.
Nem léteznek állatok
az ökorendszerük nélkül.
Nekem s a csigáknak ez azt jelenti,
hogy meg kell védenünk az óceánokat.
Mivel a mérget termelő állatok bárhol fellelhetők,
meg kell védenünk a bolygót.
Tegyük meg a mérget termelő állatokért,
ha már magunkért nem akarjuk!
S ki tudja,
a csigaméreg egy napon talán életünket mentheti meg.
Köszönöm.
ပင်လယ်ခရုက ငါးကိုဘယ်လိုဖမ်းတာလဲ
ပြောချင်တာက ခရုဆိုတာနှေးတယ်လေ
ပြီးတော့ ငါးကမြန်တယ်လေ
ဒါပေမဲ့လည်း အဖမ်းခံရတာပဲ
သဲထဲမှာပုန်းနေတာကတော့ _ခရုပါ
အခုမြင်နေရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက သူ့ရဲ့လျှာလို့ပြောလို့ရပါတယ်
ကျွန်မတို့ကတော့ နှာမောင်းလို့ခေါ်တယ်
ခရုကနှာမောင်းနဲ့ အ်ဒီသတိမမူမိတဲ့ငါးကို ထောက်လှမ်းပြီး ဖမ်းယူဖို့သုံးပါတယ်
ဒီအမဲလိုက်ပွဲမှာတွေ့ရတဲ့ခရုကတော့
သင်တို့ပုံမှန်စားနေကျ ခရုအမျိုးအစားတွေ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်
ဒီခရုတွေက ပင်လယ်ထဲက ချောင်းမြောင်းသတ်ဖြတ်သူတွေပါ
သူတို့သုံးတဲ့လက်နက်ကတော့ အဆိပ်ဖြစ်ပါတယ်
အဆိပ်ရှိတဲ့မြွေနဲ့ ကင်းမြီးကောက်မှာတွေ့ရတဲ့ အဆိပ်မျိုးပါ
ဒီပင်လယ်ခရုတွေက သူတို့အဆိပ်ကို ငါးတွေ တီကောင်တွေ တစ်ခြားခရုတွေကို
ဖမ်းယူဖို့သုံးပါတယ်
ပြီးတော့ ဒီခရုတွေရဲ့အဆိပ်က
ရိုးရိုးအဆိပ်မဟုတ်ပါဘူး
အဆိပ်ဖြစ်စေတဲ့ မော်လီကျူးတွေကို ရောထားတာပါ
ဒီအဆိပ်တွေကို အထုပ်တွေအဖြစ်နဲ့ radulaလို့ခေါ်တဲ့ သွားလိုအရာကနေထုတ်ပါတယ်
Radulaဆိုတာမသိရင် ဆေးထိုးအပ်ကိုမြင်ယောင်ကြည့်လို့ရပါတယ်
စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး
ဒီခရုတွေက ဆေးထိုးအပ်ကို ကောင်းကောင်းသုံးတတ်ပါတယ်
ဘာလို့လဲဆို Radulaတစ်ခုကို တစ်ခါပဲသုံးလို့ပါ
သင်ကြားဖူးတဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေအကြောင်းရယ်
သင့်ကိုတစ်ညလုံးခေါင်းထဲစွဲအောင်လုပ်မယ့် ခုနကပြတဲ့ ငါးလေးအသတ်ခံရတဲ့videoရယ်က
အဆိပ်ဆိုတာ အန္တရာယ်ရှိတယ် ဆိုးကျိုးကြီးပဲလို့ သင့်ကိုထင်စေပါလိမ့်မယ်
မှန်တာလည်းဟုတ် မှားတာလည်းဟုတ်ပါတယ်
အဆိပ်အကြောင်း ပိုမှန်အောင်တွေးနည်းက
စူပါဟီးရိုးလိုကော စူပါဗီလိန်တွေလိုကော တွေးသင့်တာပါ
ကျွန်မစမ်းသပ်ခန်းဟာ ဒီပင်လယ်ခရုရဲ့အဆိပ်တွေ ဆင့်ကဲ့ပြောင်းလဲလာတာကို
အကောင်းဘက်ကနေလေ့လာတာပါ
ချဲ့ကားပြီးပြောတယ် ဒါမှမဟုတ်
မြွေအဆီထုတ်သလိုမျိုးထင်ပါလိမ့်မယ်
တကယ်ဆိုရင်
အဲဒီဟာက မြွေကနေထုတ်တာဆိုရင် တရားဝင်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်
ခွန်အားချင်းပြိုင်ရတဲ့တိုက်ပွဲကို ဇီဝဓာတုသဘောအဖြစ်
ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာက အဆိပ်ရဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့ အချက်တစ်ချက်ပါ
အမဲလိုက်ဖြစ်စဥ်တစ်ခုမှာ ပုံမှန်ဆို ခွန်အားကအရေးပါတယ်ဆိုပေမဲ့
အဆိပ်က မော်လီကျူးချင်းတိုက်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်
အဲဒီအခါကျ အရွယ်ကွာတာက ကိစ္စမရှိတော့ဘဲ
အဆိပ်ဘယ်သူပိုပြင်လဲကအဓိကဖြစ်သွားပါတယ်
သင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အဆိပ်ရဲ့ဓာတုဖွဲ့စည်းပုံတွေက
ပေါက်ကျိုင်းကို ဘုရင်ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းအရင်းလိုမျိုးပါပဲ
အခုပြောနေတဲ့ဖြစ်ရပ်မှာတော့့ ဒီပင်လယ်ခရုက ပေါက်ကျိုင်းပေါ့
နောက်ထပ် အဆိပ်ရဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့
ဆွပ်စ်စစ်တပ်သုံးဓားတွေမှာပါတဲ့ သေသပ်လွန်းလှတဲ့ အဆိပ်အသုံးပြုပုံကြောင့်ပါ
ဓားကအဆိပ်တွေက
ခန္ဓာကိုယ်လည်ပတ်မှုအတွက် အဓိကကျတဲ့အရာတွေဆီ သွားပါးတယ်
ဒီတော့ သွေး၊ ဦးနှောက်၊ အမြှေးပါးတွေကို အဆိပ်ကပစ်မှတ်ထားပါတယ်
ဒီခရုရဲ့အဆိပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် မြွေအဆိပ်ပဲဖြစ်ဖြစ်
နှစ်ခုလုံးမှာက Hemotoxic လို့ခေါ်တဲ့
သွေကိုခဲစေတဲ့ဖြစ်စဥ်တွေ
ဒါမှမဟုတ် Neurotoxic လို့ခေါ်တဲ့
ဦးနှောက်ထဲက Neuron တွေကို မူမမှန်ဖြစ်စေတဲ့ဖြစ်စဥ်တွေ
ဒါမှမဟုတ် Cytotoxicလို့ခေါ်တဲ့
ဆဲလ်ရဲ့အမြှေးပါးတွေကို အပေါက်တွေဖြစ်စေပြီး အက်ကွဲအောင် ပေါက်ကွဲတဲ့ဖြစ်စဥ်တွေ
အစရှိတာတွေကိုဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ
ဒီအဆိပ်တွေမှာပါပါတယ်
ဆဲလ်အဆင့်မှာပေါက်ကွဲစေတာနော်
ဒါကိုမှ အားပြင်းတယ်မခေါ်သေးရင်တော့့
တခြားဘာမှမရှိတော့ဘူး
ကျွန်မက ဘာကြောင့်ဒီလောက်ထိတောင်
အဆိပ်ကိုနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဝင်စားလဲဆိုတာပြောပြပါ့မယ်
ကျွန်မက New York မှာကြီးပြင်းခဲ့ပြီး
သဘာဝသမိုင်းပြတိုက်ကိုပဲ အမြဲပို့ခံထားရတာ
ပို့ခံထားရတယ်လို့ပြောရတာက
ကျွန်မမိဘတွေက ပြတိုက်ကို
နေ့ကလေးထိန်းကျောင်းလိုမျိုး ကျွန်မတို့မောင်နှမငါးယောက်ကို ပို့ထားတာ
လိုက်နာရတာနှစ်ခုရှိတယ်
လူမပျောက်စေရဘူး
ပြီးတော့ ၅ခွဲပြတိုက်ပိတ်တဲ့အခါကျရင် အဖေနဲ့အမေကို
အာဖရီကဆင်တွေကြီးနားသွားစောင့်ရတယ်
အဲဒီလို ပြတိုက်ထဲမှာ ထိန်းမဲ့သူမပါဘဲနဲ့ လျှောက်သွားခဲ့ရတဲ့နေတွေက
စူးစမ်းမှုတွေ စွန့်စားမှုတွေနဲ့ အပြည့်ပဲပေါ့
ကျွန်မအဆိပ်တွေကိုလေ့လာတဲ့အခါ အဲ့လိုပဲခံစားရတယ်
သိပ္ပံစွန့်စားခဲ့ကြီးတစ်ခုလိုပေါ့့
ကျွန်မတို့ဟာ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ သဘာဝကြီးရဲ့ ဆက်နွယ်မှုတွေကို ရဲဝံ့စွာ ရှာဖွေနေတာပါ
နောက်ထပ်ပြီး အဆိပ်ကိုသဘောကျတဲ့အချက်က
အကောင်းအဆိုးဒွန်တွဲနေလို့ပါ
လူ့အစိတ်အပိုင်းထဲကို အဆိပ်တွေထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ
ဆေးဖြစ်တာလည်းရှိတယ် ဘေးဖြစ်တာလည်းရှိတယ်
မော်လီကျူးအဆင့်မှာက မျိုးစုံဖြစ်နိုင်တယ်
ခုနတုန်းက ငါးအကြောသေသွားတာကိုတွေ့တယ်မလား
အဲဒါဘာလို့ဖြစ်တာလဲဆိုတော့ အဆိပ်တွေက
ငါးထဲကဆဲလ်တွေရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို တိုက်ခိုက်ပြီးတော့
‌ရေကူးပြီးထွက်မပြေးနိုင်အောင်လုပ်လိုက်တာပါ
ကျွန်မအနေနဲ့ အဆိပ်ကိုသုံးပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ချင်တဲ့အရာရှိလားဆိုရင်တော့
ရှိတာပေါ့့
ကင်ဆာကိုတိုက်ခိုက်ချင်တာပါ
ကင်ဆာကျိတ်တွေက ဆဲလ်တွေလေ
အဲဒီတော့ ဆဲလ်တိုင်းလိုပဲ
သူတို့က သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုရော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုကော ဆက်သွယ်တယ်လေ
ကျွန်မတို့က ငါးရဲ့ဆဲလ်တွေရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို
အဆိပ်က နှောက်ယှက်ပြီးရေကူး မပြေးနိုင်အောင် လုပ်သလိုမျိုး
ကင်ဆာဆဲလ်တွေရဲ့ဆက်သွယ်မှုကို ကောင်းကောင်းအနှောက်အယှက်ပေးနိုင်မယ့်
အဆိပ်ကိုရှာဖို့လုပ်နေတာပါ
ကျွန်မသုတေသနမှာတော့ ကင်ဆာကို Channelopathy အမျိုးအစားအနေနဲ့ လေ့လာပါတယ်
အခြေခံအားဖြင့် ပုံမှန်ဆဲလ်တွေနဲ့မတူဘဲ ဆက်ကြောင်းတွေထင်ရှားတဲ့
ကင်ဆာကျိတ်တွေကို အဓိကပစ်မှတ်ထားမဲ့ အဆိပ်ဖွဲ့စည်းပုံကို
ရှာနေတာလို့ဆိုလိုတာပါ
ကျွန်မတို့ အခုလောလောဆယ်ဆယ် အဓိကလေ့လာနေတဲ့ကင်ဆာကတော့့
အသည်း ကင်ဆာဖြစ်ပါတယ်
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အသည်းကင်ဆာကြောင့်သေတဲ့နှုန်းက
၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်တွေကစဖြစ် နှစ်ဆအထိဖြစ်လာခဲ့လို့ပြီး
အမေရိကန်အတွက် ခြိမ်ခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနေပါတယ်
ဇယားမှာပြထားတာတွေက
သားအိမ်ကင်ဆာ၊ ‌ဝှေးစေ့ကင်ဆာ အာရုံကြောကင်ဆာနဲ့ အသဲကင်ဆာပါ
စမ်းသပ်တွေ့ရှိချက်တွေအရတော့့
ဒီခရုကရရှိတဲ့ အဆိပ်ဓာတ်ပေါင်းတွေဟာ
အသည်းရဲ့ကင်ဆာကိုပဲတိုက်ခိုက်ပြီး တစ်ခြားကင်ဆာတွေကိုတော့ မတိုက်ပါဘူး
ပြီတော့ ဒီအဆိပ်ဓာတ်ပေါင်းကို အသည်းကင်ဆာဖြစ်နေတဲ့ကြွက်ထဲ
ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့
ဒီအဆိပ်က ကင်ဆာကျိတ်တွေပြန့်နှံ့မှုကို သိသိသာသာပဲ ရပ်တန့်စေခဲ့ပါတယ်
ဒါဘာကြောင့်ဖြစ်တာလဲဆိုတာ သေချာမသိသေးတဲ့အတွက်
ဒီအဆိပ်ရဲ့အလုပ်လုပ်ပုံနဲ့
ပိုထိ‌ရောက်အောဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို လေ့လာနေဆဲပါပဲ
ဒီတော့ အသဲကင်ဆာကုသဖို့အတွက်
ဒီခရုကနေ ဆေးထုတ်ဖို့ကို အလျင်လိုမလုပ်နိုင်သေးပါဘူး
အခုလောလောဆယ်ဆယ်ပေါ့
ကျွန်မတို့ရဲ့သုံးသပ်ချက်ကတော့
အဆိပ်ဓာတ်ပေါင်းက သက်ဆိုင်ရာ ဆက်ကြောင်းတွေကို ပိတ်ဆို့ပြီး
ဓာတုပစ္စည်းတွေ အချင်းချင်းပို့နေတာကို တာမြစ်လိုက်တာက
ကင်ဆာကျိတ်တွေကို ပွားစေတဲ့
လှုံ့ဆော်မှုတွေကို လျော့နည်းစေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သွေတွေစုပ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်
လူသားတွေမှာဖြစ်တတ်တဲ့ ‌ရောဂါတွေ မူမမှန်မှုတွေကို ကုသဖို့အတွက်
အဆိပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကိုလေ့လာတာက
အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး
ကျွန်မတို့အခေါ် "သဘာဝထွက်ဆေးများရှာဖွေခြင်း"ဆိုတာ
ရာစုနှစ်များစွာကတည်းက တည်ရှိခဲ့ပြီး
ကမ္ဘာတစ်လွှားမှာဆို မိရိုးဖလာတစ်ခုဖြစ်နေပါပြီ
အဆိပ်တွေက ဓာတ်ပေါင်းအသစ်အဆန်းတွေပဲ ပေးတာမဟုတ်ပါဘူး
လူသားရောဂါတွေ မူမမှန်မှုတွေကို ကုသဖို့အတွက်လည်း
ကျွန်မတို့ကို နည်းလမ်းသစ်တွေပေးပါသေးတယ်
ဒီအကြောင်း ဥပမာသုံးခုပေးပါ့မယ်
ပထမတစ်ခုကတော့ ကျွန်မတို့ဇာတ်လိုက် ခရုဆီကပါ
ဒီခရုကနေ ပထမဆုံးထုတ်ခဲ့တဲ့ ဆေးဝါးတွေကို စျေးကွက်ထဲမှာတော့
Ziconotide သို့မဟုတ် Prialt လို့ခေါ်ပါတယ်
ဒီဆေးကို HIV နဲ့ ကင်ဆာလူနာတွေမှာဖြစ်တတ်တဲ့ နာတာရှည်နာကျင်မှုကို ကုသဖို့သုံးပါတယ်
Prialt က မစွဲလန်းစေပါဘူး
လက်ရှိမှာ နာကျင်မှုကိုဘယ်လိုကုလဲဆိုတာရဲ့ အဖြေပါပဲ
ကျွန်မတို့ဟာ စွဲလမ်းမှုအရမ်းဖြစ်စေတဲ့ ဆေးတွေကို သုံးခဲ့ရဖူးပါတယ်
မော်ဖင်းလိုဆေးတွေ
ဒါမှမဟုတ် မင်းသောက်နေကျဖြစ်တဲ့ opioid တစ်ခုခုပေါ့
အခု ဒီခရုလုပ်ပေးလိုက်တာက
နောက်ဆက်တွဲ စွဲလန်းမှုမဖြစ်စေဘဲ နာကျင်မှုကိုကုတဲ့နည်းကို လမ်းပြသွားပါတယ်
ပြောင်းလဲမှုကြီးတစ်ခုပါ
နောက်ဥပမာတစ်ခုကတော့ Brazilian pit viper ရဲ့အဆိပ်ပါ
ဒီမြွေဆိပ်ကနေပြီး Captopril လို့ခေါ်တဲ့ ဓာတ်ပေါင်းတစ်မျိုးရရှိပါတယ်
Captopril ကို သွေးတိုးရောဂါကိုကုသဖို့ အသုံးပြုပါတယ်
ပုံမှန်အားဖြင့် သွေတိုးတို့ နှလုံးရောဂါတို့မှာသုံးတဲ့
ACE inhibitorsလိုမျိုးသိထားတဲ့
ဆေးအမျိုးအစားတွေကိုထက်တောင် ပိုရှေ့ရောက်ရုံတင်မကဘဲ
သူ့သဘာဝအလျောက်ကိုက
ထူးခြားလွန်းတာကြောင့် Captopril ကို အရမ်းအောင်မြင်တဲ့ဆေးလို့
သမုတ်ကြပါတယ်
နောက်ဆုံးဥပမာကတော့ Gila monster(ဖွတ်တစ်မျိုး)ဆီကပါ
ဒီဥပမာက သူ့လိုသက်ရှိတွေရဲ့ ဂေဟစနစ်ကို နားလည်စေတာ‌ရော ဆေးအသစ်တွေတာရော
နှစ်ခုဆက်နွယ်နေတဲ့
အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတဲ့ ဥပမာတစ်ခုပါ
ဒီ Gila monsters တွေဟာ အရမ်းအစားကြီးပါတယ်
သူတို့အစားအများကြီးစားပြီဆိုတာနဲ့
သွေထဲသကြားပါဝင်မှုကိုလျော့စေတဲ့အရာတွေကို သူတို့အဆိပ်ကထုတ်ပေးပါတယ်
ဒီတော့ ကျွန်မတို့ Gila monsters ဆီကနေ ရခဲ့တဲ့ဆေးက ဘာဆေးလို့ထင်လဲ
ဆီးချိုရောဂါသည်တွေအတွက် သွေးတွင်းသကြားပါဝင်မှုကို လျော့ပေးတဲ့ဆေးပါ
ဒါတွေဟာ အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ဥပမာသုံးခုပါ
ဒါတွေက အပေါ်ယံပဲရှိပါသေးတယ်
အဆိပ်တွေအများကြီး လေ့လာဖို့ကျန်သေးပါတယ်
စာရင်းအရတော့ ကမ္ဘာပေါ်ကတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ ၅ရာခိုင်နှုန်းဟာ
အဆိပ်ရှိမယ်လို့ထင်ပါတယ်
ဒါတောင် အနည်းဆုံးထားတွက်ထားတာပါ
ဒီတော့ ကမ္ဘာပေါ်ကတိရစ္ဆာန်အားလုံးကို ကျွန်မတို့မသိသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ
ဒါပေမဲ့ သဘာဝကြီးက သူတွေစေချင်တာကိုပဲ တွေ့ခွင့်ပေးပုံပါပဲ
ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုးပဲ ထပ်တလည်းလည်းလုပ်နေပြီးတော့
တွေနေကျတိရစ္ဆာန်အမျိုးအစားတွေကိုပဲ သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ
ပိုပိုပြီးတွေ့လာစေပါတယ်
ဒီတော့ ကျွန်မသဘောကျတဲ့ ဒီခရုတို့၊ ရေခူတို့
ဘဲတူဖျံတူတို့
ခူကောင်တို့၊ slow lorisesတို့
စတဲ့ ကုန်းနေ၊ ရေနေ၊ လေနေတွေအကြောင်း
ကျွန်မတို့ပြောကြတဲ့အခါ
ဒီအဆိပ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ရင်ဆိုင်ရမှာသေချာပေါက်ပါပဲ
အဆိပ်က လူဆိုးလည်းဟုတ်တယ်
သူရဲကောင်းလဲဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်မပြောခဲ့တာကို မှတ်မိလား
အဲဒီတုန်းကတော့ မယုံချင်ဘူးဟုတ်
အင်း
ကမ္ဘာပေါ်ကတိရစ္ဆာန်မျိုးစိတ်တွေကို မဆုံးရှုံးလိုက်ရခင်
ဒီအဆိပ်ရဲ့ကောင်းကျိုးတွေကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်
ဒါကလည်း ခြုံငုံလုပ်ရမယ့်ကိစ္စပါ
တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့အကူအညီမပါဘဲနဲ့ ဒီရောဂါကုထုံးတွေကို မရရှိနိုင်ပါဘူး
ပြီးတော့ ဒီဂေဟစနစ်တွေမရှိဘဲနဲ့
တိရစ္ဆာန်တွေ မရှိနိုင်ပါဘူး
ကျွန်မနဲ့ ဒီခရုတွေအတွက်ကတော့
ဒါဟာ သမုဒ္ဒရာတွေကို ထိန်းသိမ်းရမယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ဆောင်ပါတယ်
ပြီးတော့ ဒီအဆိပ်ရှိသတ္တဝါတွေက နေရာတိုင်းမှာရှိတော့
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းရမှာပေါ့့
ဒီတော့ မင်းအတွက်မဟုတ်ရင်တောင်
ဒီတိရစ္ဆာန်တွေအတွက် ထိန်းသိမ်းပေးပါ
ဘယ်သူ သိမှာလဲ၊
တစ်နေ့တော့ ဒီခရုအဆိပ်က မင်းအသက်ကို ကယ်နိုင်တာပဲလေ
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
Hoe vangt een zeeslak een vis?
Want het is een slak, dus langzaam,
en een vis is dat niet.
Maar toch gebeurt het.
Onder het zand verbergt zich een kegelslak.
En dat oranje dingetje daar is een tong.
Die noemen we de proboscis.
Ze gebruikt die om een argeloze vis op te sporen en uit te schakelen.
Deze predator-prooi-interactie
zal je duidelijk niet doen denken aan de slakken in je tuin.
Dit zijn de moordenaars van de zee.
En hun voorkeurswapen is gif.
Gif, zoals het gif van gifslangen en schorpioenen,
gebruiken deze slakken voor het uitschakelen van vissen, wormen
en andere slakken.
Het gif van deze slangen is niet één enkele substantie,
maar een cocktail van giftige moleculen
die verzameld en afgeleverd worden via een valse tand die de radula heet.
Je kan die radula zien als een onderhuidse naald.
Maak je niet ongerust,
want die slakken hebben een goede naaldhygiëne.
Elke radula wordt slechts één keer gebruikt.
Uit wat je zelf weet over giftige organismen
en van die akelige video van het doden van die vis die ik net liet zien,
zou je kunnen besluiten dat gif gevaarlijk en alleen maar slecht is.
Ja en nee.
Je kan gif beter bekijken
als zowel een superbooswicht en een superheld.
In mijn lab bestuderen we de evolutie van het gif van deze zeeslakken
als een kracht ten goede.
Lijkt wat vergezocht,
of misschien wel slangenolie,
maar in feite is het --
ook al gaat het over slangen -- een goed product.
Een reden waarom het gif zo succesvol is,
is omdat het fysieke oorlogsvoering herleidt tot een biochemische.
Waar predator-prooi-interactie meestal berust op brute kracht,
herleidt gif het tot op moleculaire schaal.
Het gaat niet meer om grootte,
maar om het mengsel van je gifarsenaal.
De chemie van de toxinen in je arsenaal
maakt het David mogelijk om Goliath te overwinnen.
In ons scenario is David duidelijk de slak.
Nog iets dat gif zo succesvol maakt,
is dat de toxinen werken met de precisie van een Zwitsers zakmes.
En dus vallen deze toxinen juist de sterke punten aan
die een organismen helpen functioneren.
Ze richten zich op bloed, brein en membranen.
Of het nu om slakken- of slangengif gaat,
ze hebben allemaal componenten
die bijvoorbeeld je bloed kunnen laten stollen,
wat we 'hemotoxisch' noemen;
of ze verstoren de werking van neuronen in je brein,
wat we 'neurotoxisch' noemen;
of ze hebben toxinen die gaten prikken in de membranen van je cellen,
waardoor ze barsten en, zeg maar, ontploffen,
wat we 'cytotoxisch' noemen.
Cellulaire explosie, mensen.
Nou, als dat niet almachtig en alomtegenwoordig is,
is niets het.
Nu iets over mij
en waarom ik zo geobsedeerd ben door gif.
Ik groeide op in New York
met verplichte toegang tot het Natural History Museum.
Ik zeg 'verplichte toegang'
omdat ik één van vijf kinderen ben,
en mijn ouders musea gebruikten als een vorm van kinderoppas.
Er waren twee regels:
raak niemand kwijt
en wacht op mam en pap bij de Afrikaanse olifanten
om 5:30, als het museum sluit.
Die dagen zonder enig toezicht lopend door de hallen van het museum
zaten vol met avontuur en ontdekking.
En zo voelt ook het bestuderen van gif aan.
Een wetenschappelijk avontuur.
We onderzoeken moedig dit ding, een link tussen natuur en mensheid.
Ik ben ook geobsedeerd door gif
door de dualiteit ervan.
Als je de stoffen van een gifarsenaal in een organisme spuit,
kan dat zowel doden als helen.
Op moleculaire schaal kunnen er allerlei dingen gebeuren.
Je zag er al één, de verlamming van de vis.
Dat gebeurde omdat de toxinen in het gif een aanval uitvoerden
op de manier waarop de cellen van de vis met elkaar communiceerden,
waardoor hij niet meer weg kon.
En zijn er andere dingen die gif kan aanvallen?
Zeker.
En één ervan is kanker.
Kankertumoren zijn cellen.
En zoals bij alle cellen
communiceren ze met elkaar en met hun omgeving.
Daarom willen we zo graag gifstoffen vinden
die goed zijn in het verstoren van hoe de tumorcellen communiceren,
net zoals het gif de communicatie tussen de cellen van de vis verstoorde
en hij niet meer kon wegzwemmen.
In mijn lab bestuderen we kanker als een kanalopathie.
Dit betekent in feite dat we zoeken naar gifbestanddelen
die kanalen aanpakken die meer ontwikkeld zijn in kankercellen
dan in normale cellen.
De kanker waarmee we ons nu het meest bezig houden
is leverkanker.
Omdat sinds de jaren 80
de sterfte aan leverkanker is verdubbeld
en het in de VS een toenemende bedreiging vormt.
In een test waarbij we baarmoederhals-,
neuroblastoom-, prostaat- en leverkankercellen onderzochten,
vonden we een verbinding afkomstig van een terebride slak
die leverkankercellen leek aan te pakken,
en alleen leverkankercellen, en geen van de overige geteste.
Toen we deze stof injecteerden in muizen met leverkanker,
remde dat merkbaar de groei van de tumoren.
We weten nog niet helemaal hoe dit werkt,
we onderzoeken het mechanisme nog
en hoe we de stof effectiever kunnen maken.
Je kan dus nog niet gelijk naar de apotheek
om een leverkankerbehandeling van de killerslak te bestellen.
Nog niet.
We denken
dat de stof een specifiek kanaal blokkeert.
Dat zou de transmissie verhinderen van een specifieke stof
die verderop signaleert
dat de tumor mag groeien en bloed naar zich toe trekken.
Wat wij doen bij het bestuderen van de componenten van gif
om behandelingen te vinden voor menselijke ziekten en kwalen
is niet nieuw.
Het heet de ontdekking van natuurlijke geneesmiddelen
en gebeurt al eeuwenlang
door culturen over de hele wereld.
Giffen voorzien ons niet alleen van coole nieuwe stoffen,
maar ze geven ons ook nieuwe manieren van denken
over hoe we menselijke ziekten en kwalen kunnen behandelen.
Ik geef drie voorbeelden.
Het eerste is natuurlijk de killerslak.
Het eerste geneesmiddel afkomstig van deze slakken
heet ziconotide, of Prialt,
en wordt gebruikt tegen chronische pijn bij hiv- en kankerpatiënten.
Prialt is een pijntherapie die niet verslavend is.
Drie magische woorden als je bedenkt hoe we nu pijn behandelen.
We gebruiken zaken met een hoge kost aan verslaving.
Denk aan morfine
of denk aan andere favoriete opioïde.
De slakken hebben ons de weg getoond
naar pijnbehandeling zonder verslaving.
Dat is geweldig.
Het volgende voorbeeld komt van de Braziliaanse groefkopadder.
Van deze slangen hebben we een verbinding afgeleid
die captopril heet.
Captopril wordt gebruikt tegen hoge bloeddruk.
Captopril is een doorbraak.
Niet alleen op zichzelf,
maar omdat het aan de basis lag van een hele klasse middelen
die we nu kennen als ACE-inhibitoren,
de meest gebruikte tegen hoge bloeddruk
en hartfalen.
Het laatste voorbeeld komt van het Gila monster.
Een boeiend voorbeeld over het begrijpen van de ecologie
van deze organismen
en het combineren met efficiënt ontdekken van geneesmiddelen.
Gila monsters zijn slokkers.
Als ze in een grote hap bijten,
bevat hun gif stoffen die de bloedsuikerspiegel doen dalen.
Wat voor een geneesmiddel vonden we in het Gila monster?
Een stof die de bloedsuikerspiegel van diabetespatiënten verlaagde.
Dat zijn drie prachtige voorbeelden,
maar we staan nog maar aan het begin.
Er valt nog zoveel meer gif te bestuderen.
In feite denken we dat 15% van alle dieren op de planeet
giftig zijn.
Ik denk dat die schatting nog te laag is,
omdat we nog niet alle dieren hebben bestudeerd.
Maar de natuur lijkt iets gevonden te hebben waar ze van houdt
en ze herhaalt dat keer op keer
tot het grote aantal dieren rondom ons
en doorheen de boom van het leven.
Of we het nu hebben over mijn favoriet de killerslak
of over kwallen
of over de larven van vlinders en motten
of over het vogelbekdier of de plompe lori's,
of het nu te land, ter zee of in de lucht is,
overal kom je giftige schepsels tegen.
Herinner je dat ik zei
dat gif zowel een superheld als een superbooswicht kan zijn
en je me niet geloofde?
Mhm.
We haasten ons om te profiteren van al die voordelen van gifstoffen
voordat we de meesten van die dieren op onze planeet kwijt zijn.
Het is een holistisch gebeuren.
Je kunt de therapeutische behandelingen niet hebben zonder de dieren.
Je kunt die dieren ook niet hebben
zonder hun ecosystemen.
Voor mijzelf en de slakken betekent dat
dat we de oceanen moeten redden.
En vermits je overal giftige dieren vindt,
moeten we dus de planeet redden.
Doe het dus voor de giftige dieren
als je het niet wil doen voor jezelf.
En wie weet
zou slakkengif ooit wel eens je leven kunnen redden.
Bedankt.
Como um caracol marinho pega um peixe?
Quero dizer, por ser um caracol, é lento,
e o peixe não é.
Mas, ainda assim, isso acontece.
Escondido sob a areia, está um caracol-do-cone.
Essa coisa laranja que vemos é como uma língua.
Nós a chamamos de probóscide.
Ele a utiliza para rastrear e dominar esse peixe desprevenido.
Nessa interação predador-presa,
esses não são claramente escargots comuns.
São assassinos do mar.
A arma de escolha deles é o veneno.
Veneno, como o que encontramos em escorpiões e cobras venenosas,
esses caracóis do mar o utilizam para dominar peixes, vermes
e outros caracóis.
O veneno desses caracóis não é uma coisa só.
É, na verdade, um coquetel de moléculas tóxicas
embaladas e distribuídas por um dente falso chamado rádula.
Podemos pensar nas rádulas como agulhas hipodérmicas.
Não se preocupe,
esses caracóis seguem o protocolo,
pois cada rádula é usada apenas uma vez.
Com base em nosso conhecimento sobre organismos venenosos
e no vídeo da matança do peixe de tirar o sono que acabei de mostrar,
podemos achar que o veneno é perigoso e totalmente ruim.
Bem, sim e não.
Um modo mais preciso de considerar o veneno
é pensar nele como um supervilão e um super-herói.
Em meu laboratório, estudamos a evolução do veneno desses caracóis marinhos
como uma força para o bem.
Parece exagero,
ou talvez até "óleo de cobra",
mas, na verdade,
enquanto houver cobras envolvidas, o produto é legítimo.
Um dos motivos de sucesso do produto do veneno
é que ele transforma uma guerra física em uma guerra bioquímica.
Nos casos em que geralmente a interação predador-presa é de força bruta,
o veneno a leva a uma escala molecular.
Não é o tamanho que importa,
mas a mistura do arsenal de veneno.
A química das toxinas do arsenal
é o que permitirá a Davi vencer Golias.
Em nosso cenário, Davi é claramente o caracol.
Outra característica do veneno que o torna tão bem-sucedido
é que as toxinas funcionam com a precisão de um canivete suíço.
Essas toxinas chegam a fortalezas que ajudam um organismo a funcionar.
O alvo delas é o sangue, o cérebro e as membranas.
Quer seja veneno de caracol ou veneno de cobra,
cada um deles tem componentes capazes de fazer coisas
como causar a coagulação do sangue,
o que chamamos de "hemotóxicos".
Ou eles fazem com que os neurônios do cérebro não funcionem normalmente,
o que chamamos de "neurotóxicos".
Ou eles têm toxinas que farão buracos nas membranas das células,
fazendo com que se rompam e, basicamente, explodam,
o que chamamos de "citotóxicos".
Explosão celular, pessoal.
Se tudo isso não é poderoso e presente,
nada é.
Agora, um pouco sobre mim,
e por que sou tão obcecada por veneno.
Cresci na cidade de Nova York
com acesso forçado ao Museu de História Natural.
Digo "acesso forçado"
porque sou uma de cinco filhos,
e meus pais usavam os museus como forma de cuidar das crianças.
Havia duas regras:
não perder ninguém
e encontrar mamãe e papai nos elefantes africanos
às 17h30, quando o museu fecha.
Aqueles dias totalmente sem supervisão correndo pelos corredores do museu
foram repletos de aventura e exploração.
E é assim que me sinto quando estudo veneno.
É uma aventura científica.
Exploramos com ousadia essa entidade que conecta a natureza e a humanidade.
Outra razão pela qual sou obcecada por veneno
é a dualidade dele.
Quando injetamos os componentes de um arsenal de veneno em um organismo,
ele pode matar ou curar.
Em nível molecular, várias coisas podem acontecer.
Vimos uma coisa: paralisia no peixe.
Isso estava acontecendo porque as toxinas do veneno
atacavam a forma de comunicação entre as células do peixe,
impedindo-o de escapar.
Há outras coisas que eu gostaria de atacar com veneno?
Com certeza.
Uma delas é o câncer.
Tumores cancerosos são células.
Como todas as células,
elas se comunicam consigo mesmas e com o ambiente ao redor.
Gostaríamos de encontrar componentes do veneno
que sejam muito bons em interromper a comunicação entre células tumorais,
assim como o veneno interrompeu a comunicação entre as células do peixe,
e o peixe não conseguiu escapar.
Em meu laboratório, estudamos o câncer como uma canalopatia.
Isso significa, basicamente, que procuramos componentes do veneno
cujo alvo são canais superexpressos em células tumorais
comparado a células normais.
O câncer em que estamos mais focados agora
é o câncer de fígado.
Isso se deve ao fato de que, desde a década de 1980,
a taxa de mortalidade por câncer de fígado dobrou
e é uma ameaça emergente nos Estados Unidos.
Num teste em que havia células de câncer cervical,
neuroblastoma,
câncer de próstata e de fígado,
encontramos um composto de um caracol terebrid
que parece atacar células cancerosas do fígado,
apenas essas células,
e nenhuma das outras que foram testadas.
Quando pegamos esse composto e o injetamos em modelos de camundongos
que manifestavam células cancerosas do fígado,
ele inibiu significativamente o crescimento dos tumores.
Ainda não temos certeza de como isso funciona,
ainda estamos investigando o mecanismo
e como podemos tornar esse composto mais eficaz,
para que você não corra até a farmácia
e solicite um tratamento de terapia de câncer de fígado do caracol assassino.
Ainda não.
Basicamente, achamos que o composto bloqueia um canal específico,
proibindo a transmissão de uma substância química específica
que leva à sinalização a jusante,
o que permite ao tumor se multiplicar e atrair sangue para si.
O que estamos fazendo ao estudar os componentes do veneno
para encontrar tratamentos para doenças e distúrbios humanos,
não é novo,
Chamamos de descoberta de medicamentos de produtos naturais,
e vem acontecendo há séculos
e em culturas em todo o mundo.
Os venenos não só nos dão novos compostos legais,
mas também novas maneiras de considerar
o tratamento de doenças e distúrbios humanos.
Vou lhe dar três exemplos.
O primeiro, é claro, é de caracóis assassinos.
Assim, o primeiro medicamento desses caracóis que está no mercado
é chamado ziconotida, ou Prialt,
e é usado para tratar a dor crônica em pacientes com HIV e câncer.
Prialt é uma terapia para dor que não causa dependência.
São palavras mágicas quando pensamos em como tratamos a dor atualmente.
Usamos coisas que têm um custo enorme de dependência.
Pense na morfina
ou em qualquer um de seus opioides favoritos.
O que os caracóis têm feito
é nos mostrar uma maneira de tratar a dor sem a dependência,
o que é extraordinário.
O próximo exemplo vem da jararaca-da-mata.
Dessas cobras, derivamos um composto chamado captopril.
O captopril é usado para tratar a hipertensão
e é um medicamento inovador.
Mas não apenas por si só,
mas porque promoveu toda uma classe de medicamentos,
que conhecemos como IECAs,
que são os mais comumente prescritos para tratamento de hipertensão
e insuficiência cardíaca.
O último exemplo é do monstro-de-gila,
um exemplo muito interessante de entender a ecologia desses organismos
e combiná-la com a descoberta de medicamentos eficazes.
Monstros-de-gila são comedores compulsivos.
Quando comem uma refeição grande,
eles liberam coisas em seu veneno que reduzem o açúcar no sangue.
Qual é o medicamento que você acha que descobrimos do monstro-de-gila?
Um composto usado para reduzir o açúcar no sangue de pacientes diabéticos.
Esses são três exemplos maravilhosos,
mas estamos apenas começando a descobrir.
Há muito mais veneno por aí para estudarmos.
Na verdade, achamos que 15% de todos os animais do planeta
são peçonhentos.
Acho que é uma estimativa baixa,
considerando que não pesquisamos todos os animais do planeta.
Mas a natureza parece ter encontrado algo que aprecia
e vem repetindo isso várias vezes,
levando à vasta gama de animais que vemos ao nosso redor
e por toda a árvore da vida.
Portanto, quer estejamos falando de meu favorito, caracóis assassinos,
ou de água-viva,
ou das larvas de borboletas e mariposas,
ou de ornitorrincos ou Nycticebus,
seja por mar, terra ou ar,
com certeza encontraremos uma criatura venenosa.
Lembra-se de quando eu disse
que o veneno pode ser um super-herói e um supervilão,
e você duvidou de mim?
Hum.
Estamos numa corrida para aproveitar toda a benignidade do veneno
antes de perder a grande maioria dos animais de nosso planeta.
É um processo holístico.
Não podemos ter os tratamentos terapêuticos sem ter os animais.
E não podemos ter os animais
sem ter seus ecossistemas.
Para mim e para os caracóis,
isso significa que temos que salvar os oceanos.
Como encontramos animais peçonhentos por toda parte,
temos basicamente que salvar o planeta.
Faça isso pelos animais peçonhentos,
se não quiser fazer por si mesmo.
E, quem sabe,
algum dia, o veneno de caracol pode salvar sua vida.
Obrigada.
Cum prinde un melc de mare un pește?
Adică e un melc, deci e lent,
și peștele e rapid.
Și totuși, asta se întâmplă.
Ascuns în nisip, e un melc-con.
Și chestia aia portocalie pe care o vedeți e ca un fel de limbă.
O numim trompă.
O folosește ca să urmărească și să subjuge peștele lipsit de suspiciuni.
În această interacțiune prădător-pradă,
aceștia cu siguranță nu sunt varietăți de melci de grădină.
Aceștia sunt asasinii mării.
Și arma aleasă de ei e veninul.
Venin, ca veninul șerpilor veninoși și al scorpionilor.
Acești melci de mare își folosesc veninul pentru a subjuga pești, viermi
și alți melci.
Și veninul acestor melci
nu e doar un singur lucru
e de fapt un amestec de molecule toxice,
ambalate și livrate printr-un dinte fals numit radulă.
Vă puteți gândi la radulă ca la niște ace subcutanate.
Nu trebuie să vă îngrijorați,
acești melci au obiceiuri bune legate de ace,
căci fiecare radulă e folosită o singură dată.
Din propriile voastre cunoștințe despre organisme veninoase
și filmul șocant cu prinderea peștelui, pe care tocmai vi l-am arătat,
ați putea crede că veninul e periculos și face doar rău.
Ei bine, și da și nu.
O formă mai corectă de a percepe veninul
e să vă gândiți la el ca fiind atât un ticălos cât și un erou.
În laboratorul meu, studiem evoluția veninului din acești melci de mare
ca pe o putere a binelui.
Pare incredibil,
sau poate a fals medicament minune,
dar, de fapt,
câtă vreme sunt implicați șerpii, produsul e foarte bun.
Un motiv pentru care produsul din venin e de succes,
e pentru că transformă o armă de război fizică într-una biochimică.
Unde de obicei interacțiunea prădător-pradă e una de forță brută,
veninul o reduce la nivel molecular.
Și nu dimensiunile sunt importante,
ci amestecul arsenalului tău de venin.
Chimia toxinelor din arsenalul tău
e ceea ce îi va da putere lui David să-l înfrângă pe Goliat.
Și în scenariul nostru, melcul e în mod clar David.
O altă caracteristică ce face veninul atât de reușit,
e faptul că toxinele lucrează cu precizia unui bisturiu.
Și astfel, aceste toxine,
atacă punctele forte care ajută un organism să funcționeze.
Deci țintesc sângele, creierul și membranele.
Fie că e venin de melc sau de șarpe,
fiecare are componente care pot face lucruri,
cum ar fi să provoace coagularea sângelui,
și îl numim „hemotoxic".
Sau fac ca neuronii din creierele voastre să funcționeze anormal,
și îl numim „neurotoxic".
Sau au toxine care vor crea găuri în membranele celulelor voastre,
făcând ca acestea să se rupă, și practic să explodeze,
și îl numim „citotoxic".
Explozie celulară, oameni buni.
Dacă nici asta nu e atotputernică și de actualitate,
nimic nu e.
Să vă spun puțin despre mine
și de ce sunt atât de obsedată de venin.
Am crescut în New York
cu acces forțat la Muzeul de Istorie Naturală.
Am spus „acces forțat”
pentru că vin dintr-o familie cu cinci copii
și părinții mei au folosit muzeele ca pe o formă de îngrijire a copiilor.
Erau două reguli.
Nu pierde pe nimeni și întâlnește-i pe mama și pe tata
la elefanții africani la 17:30, când se închide muzeul.
Acele zile, lipsite total de supraveghere, fugind pe holurile muzeului,
erau pline de aventură și explorare.
Și așa mă simt când studiez veninul.
E o aventură științifică.
Studiem cu îndrăzneală această entitate care conectează natura și omenirea.
Un alt motiv pentru care sunt obsedată de venin
este dualitatea sa.
Când injectezi componentele veninului într-un organism,
pot ucide sau pot vindeca.
La nivel molecular, se pot întâmpla diverse lucruri.
Ați văzut unul – paralizarea peștelui.
Aceasta s-a întâmplat pentru că toxinele din venin
au atacat felul în care celulele peștelui comunicau între ele,
împiedicându-l să înoate.
Există alte lucruri pe care aș dori să le atac cu venin?
Cu siguranță!
Și unul dintre ele este cancerul.
Tumorile canceroase sunt celule.
Și ca toate celulele,
comunică între ele și cu mediul lor înconjurător.
Așa că am vrea să găsim componente ale veninului
care sunt foarte bune în perturbarea modului în care comunică celulele tumorale
similare felului în care veninul a întrerupt comunicarea celulelor peștelui
și peștele nu a putut să se îndepărteze înotând.
În laborator, studiem cancerul ca pe o canalopatie.
Asta înseamnă că, pe scurt, căutăm componente ale veninului
care să țintească canalele exprimate excesiv în celulele tumorale
față de celulele sănătoase.
Cancerul asupra căruia suntem mai concentrați acum
este cancerul hepatic.
Și asta pentru că începând cu anii '80
s-a dublat rata de deces din cauza cancerului hepatic,
și e o amenințare crescândă în SUA.
Într-un test în care am avut celule canceroase cervicale,
de prostată, hepatice și neuroblastom,
am găsit un compus de la melcul terebrid
care pare că atacă celulele canceroase hepatice
și doar pe acestea, și niciuna dintre celelalte incluse în test.
Și apoi, când am luat acest compus și l-am injectat unor șoareci modificați
să aibă cancer hepatic identic cu cel uman,
a inhibat semnificativ creșterea tumorilor.
Încă nu știm sigur cum funcționează,
dar încă cercetăm mecanismul
și cum putem face acest compus mai eficient,
deci nu vă grăbiți la farmacie să cereți un tratament terapeutic
al cancerului hepatic pe bază de melc ucigaș.
Nu încă.
Practic, ceea ce credem că se întâmplă
e că compusul blochează un anumit canal,
împiedicând transmiterea unei anumite substanțe chimice
care permite tumorilor să se multiplice și să atragă sânge către ele.
Ceea ce facem în studiul componentelor veninului
pentru a găsi tratamente pentru boli și tulburări umane nu e nou,
e ceea ce se numește descoperire de medicamente naturale
și există de secole și în culturi din toată lumea.
Veninurile nu ne dau doar compuși noi revoluționari,
ci și noi moduri de a gândi
cum să tratăm bolile și tulburările umane.
Și vă voi da trei exemple.
Primul e de la un melc ucigaș, evident.
Primul medicament de la acești melci care e pe piață
se numește Ziconotide sau Prialt,
și e folosit la tratarea durerii cronice la pacienți cu HIV și cancer.
Prialt e un tratament pentru durere care nu creează dependență.
Trei cuvinte magice când vă gândiți la cum tratăm durerea acum.
Folosim lucruri care au un preț uriaș de dependență.
Gândiți-vă la morfină
sau la oricare dintre opioidele voastre favorite.
Melcii ne-au arătat o cale de a trata durerea fără dependență,
ceea ce e fantastic.
Următorul exemplu vine de la vipera vârf de lance aurie din Brazilia.
De la acești șerpi am derivat un compus numit Captopril.
Captopril e folosit la tratarea hipertensiunii arteriale
și e un medicament revoluționar.
Dar nu numai în sine,
ci și pentru că a avansat o întreagă categorie de medicamente,
denumite inhibitori ai enzimei de conversie a angiotensinei,
care sunt prescriși cel mai des în hipertensiune și insuficiența cardiacă.
Ultimul exemplu e de la șopârlele Heloderma.
Și e un exemplu incitant de înțelegere a ecologiei acestor organisme,
și îmbinarea lor cu descoperirea unor medicamente eficiente.
Și șopârlele Heloderma suferă de hiperfagie.
Când mușcă dintr-o bucată mare de mâncare,
eliberează substanțe în veninul lor care le reduc glucoza din sânge.
Deci care credeți că e medicamentul pe care l-am găsit la șopârlele Heloderma?
Un compus care e folosit la scăderea glicemiei
pacienților cu diabet.
Acestea sunt trei exemple minunate,
dar suntem abia la început.
Sunt atât de multe veninuri de studiat.
De fapt, credem că 15% din toate animalele planetei
sunt veninoase.
Și cred că e o estimare redusă,
ținând cont de faptul că nu am studiat toate animalele planetei.
Dar natura pare să fi găsit ceva care îi place
și l-a repetat din nou și din nou,
ducând la varietatea de animale din jurul nostru
și peste tot în pomul vieții.
Așadar fie că vorbim despre favoriții mei, melcii ucigași,
sau meduze sau larvele fluturilor și moliilor,
sau ornitorincul sau lorisul lent,
fie în apă, pe uscat sau în aer,
cu siguranță întâlniți creaturi veninoase.
Vă amintiți când v-am spus
că veninul poate fi atât un erou cât și un ticălos,
și v-ați îndoit de mine?
Suntem într-o cursă de valorificare a acestor beneficii ale veninului
înainte de a pierde majoritatea animalelor de pe planeta noastră.
E un proces holistic.
Nu poți avea tratamente terapeutice fără a avea animalele.
Și nu poți avea animalele
fără a avea ecosistemele lor.
Deci pentru mine și melci
asta înseamnă că trebuie să salvăm oceanele.
Și pentru că animalele veninoase sunt peste tot,
de fapt, trebuie să salvăm planeta.
Așa că, dacă nu o faceți pentru voi,
faceți-o pentru animalele veninoase.
Și cine știe,
într-o zi, veninul melcilor ar putea să vă salveze viața.
Vă mulțumesc!
Kako morski puž hvata ribu?
Mislim, radi se o pužu, dakle, spor je,
a riba nije.
Međutim, ovo se ipak dešava.
Sakriven pod peskom je puž konus.
A ta narandžasta stvar koju vidite je nešto nalik jeziku.
Nazivamo je surlom.
Koristi je da prati i savlada ovu neupućenu ribu.
U ovoj interakciji između grabljivice i plena,
očito se ne radi o vašim uobičajenim plodovima mora.
Ovo su morske ubice.
A njihovo omiljeno oružje je otrov.
Otrov, poput otrova koji zatičete kod otrovnih zmija i škorpija,
ovi morski puževi koriste svoj otrov da savladaju ribe, crve
i druge puževe.
A otrov ovih puževa
nije nešto pojedinačno,
zapravo se radi o koktelu otrovnih molekula
koji su upakovani i isporučeni preko lažnog zuba koji se naziva radulom.
Možete da posmatrate radule kao potkožne igle.
Sad, ne brinite,
ovi puževi pametno koriste igle
jer svaku radulu mogu da upotrebe samo jednom.
Na osnovu vašeg ličnog znanja o otrovnim organizmima,
kao i snimka koji sam vam upavo prikazala a koji će vas držati budne po noći,
možete da pomislite da je otrov opasan i skroz loš.
Pa, i da i ne.
Ispravnije razmišljanje o otrovu
je da razmišljate o njemu i kao superzlikovcu i kao superheroju.
U mojoj laboratoriji izučavamo evoluciju otrova kod ovih morskih puževa
kao silu na strani dobra.
Zvuči nategnuto
ili možda čak kao zmijsko ulje,
ali zapravo,
iako su tu negde i zmije prisutne, proizvod je verodostojan.
Jedan od razloga zašto je otrov tako uspešan
je zato što fizičko ratovanje preobraća u biohemijsko.
Dok se obično interakcija između plena i grabljivice zasniva na sirovoj snazi,
otrov je prebacuje na molekularni nivo.
I nije veličina važna,
već smeša vašeg otrovnog arsenala.
Hemija toksina u vašem arsenalu
je ono što će da omogući Davidu da porazi Golijata.
A u našem scenariju, David je očito puž.
Druga osobina otrova zbog koje je uspešan
je to što toksini deluju preciznošću švajcarskog vojničkog noža.
Dakle, ovi toksini
potiču iz uporišta koja pomažu organizmu da funkcioniše.
Stoga oni ciljaju krv, mozak i membrane.
Bilo da se radi o otrovu puža ili zmije,
svi oni imaju sastojke koji mogu da uzrokuju stvari
poput zgrušavanja vaše krvi,
nešto što nazivamo „hemotoksičnošću”.
Ili uzrokuju da vam neuroni u mozgu ne funkcionišu normalno,
a to nazivamo „neurotoksičnošću”.
Ili poseduju otrove koji buše rupe na membranama vaših ćelija,
zbog čega one pucaju i, u suštini, eksplodiraju,
nešto što nazivamo „citotoksičnošću”.
Ćelijska eksplozija, ljudi.
Ako to nije svemoćno i sveprisutno,
ništa nije.
A sad malo o meni
i zašto sam toliko opsednuta otrovom.
Odrasla sam u Njujorku
sa prinudnim pristupom Muzeju prirodnjačke istorije.
Kažem „prinudnim pristupom”
jer sam jedna od petoro dece,
a moji roditelji su koristili muzeje kao oblik produženog boravka.
Imali smo dva pravila:
niko ne sme da se izgubi
i susret sa mamom i tatom je kod afričkih slonova
u 5:30 kada se muzej zatvara.
Ti dani bez ikakvog nadzora kada smo jurcali hodnicima muzeja
su bili ispunjeni avanturama i istraživanjem.
A upravo se tako osećam kada izučavam otrov.
Radi se o naučnoj avanturi.
Hrabro istražujemo ovaj entitet koji povezuje prirodu i čovečanstvo.
Drugi razlog zašto sam opsednuta otrovom
je njegova dualnost.
Kada ubrizgate u organizam sastojke iz otrovnog arsenala,
otrov može da ubije ili izleči.
Na molekularnom nivou, dešava se nekoliko stvari.
Videli ste jednu od njih, paraliza ribe.
To se dešava jer toksini u otrovu
napadaju to kako riblje ćelije međusobno komuniciraju,
sprečavajući je da otpliva.
Postoje li druge stvari koje bih želela da otrov napadne?
Zasigurno.
A jedna od njih je rak.
Karcinoidni tumori su ćelije.
I kao i sve ćelije,
komuniciraju međusobno i sa neposrednim okruženjem.
Voleli bismo da otkrijemo sastojke otrova
koji su veoma dobri u ometanju komunikacije između ćelija tumora.
Slično tome kako je otrov omeo ćelijsku komunikaciju kod ribe
i riba nije mogla da otpliva.
U mojoj laboratoriji, izučavamo rak kao kanalopatiju.
U suštini to znači da tražimo sastojke otrova
koji bi ciljali kanale koji su prekomerno izraženi kod ćelija tumora
nasuprot normalnim ćelijama.
Rak na koji smo trenutno najviše usredsređeni
je rak jetre.
A to je zato što od 1980-ih,
stopa smrtnosti od raka jetre se udvostručila
i radi se o sve većoj pretnji u SAD-u.
U ispitivanju gde smo imali ćelije raka grlića materice,
neuroblastoma, prostate i jetre,
otrkili mo da jedan sastojak iz puža terebrida
čini se da napada karcinoidne ćelije jetre
i isključivo karcinoidne ćelije jetre i nijedne druge na kojima je testirano.
Potom smo uzeli ovo jedinjenje i ubrizgali ga u mišje modele
koji su imali karcinoidne ćelije jetre,
ono je značajno inhibiralo rast tumora.
I dalje nismo potpuno sigurni kako ovo deluje,
i dalje istražujemo mehanizam
i kako možemo da jedinjenje učinimo efikasnijim,
te ne možete da pohitate u apoteku
i poručite terapijski tretman za rak jetre na bazi puževa ubica.
Još uvek ne.
U suštini, smatramo da se dešava
to da jedinjenje blokira specifične kanale,
sprečavajući prenos specifične hemikalije
koja dovodi do nizvodne signalizacije
i omogućuje tumoru da se množi i da za sebe prikuplja krv.
Naše izučavanje otrovnih jedinjenja
da bismo otkrili lekove za ljudske bolesti i poremećaje
nije novina,
radi se o nečemu što nazivamo otkrićem prirodnih lekova
i dešava se već vekovima
i to u kulturama širom sveta.
Otrovi nam ne pružaju samo nova strava jedinjenja,
već nam i pružaju nove načine razmišljanja
o tome kako lečimo ljudske bolesti i poremećaje.
I daću vam tri primera.
Prvi je o puževima ubicama, naravno.
Dakle, prvi lek od ovih puževa koji se nalazi na tržištu
se naziva zikonotid ili prialt
i koristi se kao tretman za hronični bol kod pacijenata sa HIV-om i rakom.
Terapija bola prialtom ne izaziva zavisnost.
Tri čarobne reči kada razmišljate o tome kako trenutno lečimo bol.
Koristimo stvari koje uzimaju veliki danak u vidu zavisnosti.
Setite se morfijuma
ili se setite bilo kog vama omiljenog opioida koji postoji.
Ono što su puževi uradili
jeste da su nam pokazali način kako da lečimo bol bez zavisnosti,
a to je ogromna stvar.
Sledeći primer dolazi od brazilske ljutice.
Iz ovih zmija smo dobili jedinjenje koje se naziva kaptopril.
Kaptopril se koristi za lečenje visokog krvnog pritiska
i kaptopril je revolucionaran lek.
Međutim, ne isključivo sam po sebi,
već jer je unapredio čitavu klasu lekova
koji se nazivaju ACE inhibitori,
koji se najčešće propisuju za lečenje hipertenzije
i zatajenja srca.
Poslednji primer je otrovni bradavičar.
A ovo je uistinu uzbudljiv primer razumevanja ekologije
ovih organizama
i njenog spajanja sa otkrićem učinkovitih lekova.
A otrovni bradavičari kad jedu banče.
Kada zagrizu veliki obrok,
oslobađaju sastojke u svom otrovu koji snižavaju šećer u krvi.
Dakle, šta mislite koji smo lek otkrili kod otrovnog bradavičara?
Jedinjenje koje se koristi za snižavanje šećera kod dijabetičara.
Sad, ovo su tri predivna primera,
ali tek smo zagrebali površinu.
Ima još toliko otrova suvda oko nas za izučavanje.
Zapravo, smatramo da je 15 procenata svih životinja na planeti
otrovno.
I ja to smatram nižom procenom,
imajući u vidu činjenicu da nismo ispitali sve životinje na planeti.
No, čini se da je priroda otkrila nešto što joj se sviđa
i ponavljala je to iznova, iznova i iznova,
dajući čitavu lepezu životinja koje vidimo svuda oko nas
i duž drveta života.
Dakle, bilo da govorimo o mojim favoritima, puževima ubicama,
ili meduzama
ili larvama leptira i moljaca
ili kljunaru ili lenjim lorijima,
bilo u moru, na kopnu ili u vazduhu,
zagarantovano ćete naleteti na otrovno biće.
Sećate se kad sam vam rekla
da otrov može da bude i superheroj i superzlikovac,
a vi ste posumnjali u mene?
Hm.
U trci smo da upregnemo svu ovu dobrobit otrova
pre nego što izgubimo veliku većinu životinja na našoj planeti.
Radi se o holističkom procesu.
Ne možete da imate terapijske tretmane bez životinja.
I ne možete da imate životinje
bez njihovih ekosistema.
To za mene i puževe
znači da moramo da spasimo okeane.
A kako su otrovne životinje prisutne svuda,
u suštini moramo da spasimo planetu.
Učinite to zbog otrovnih životinja,
ako ne želite zbog sebe.
I ko zna,
jednog dana, otrov puža vam možda jednostavno spasi život.
Hvala vam.
Bir deniz salyangozu balığı nasıl yakalar?
Yani o yavaş bir salyangoz ve balık yavaş değil.
Ama evet, yakalıyor.
Kumun altında gömülü bir koni salyangozu saklı.
Bu gördüğünüz turuncu şey de dil gibi.
Ona hortum diyoruz.
Bu masum balığı takip etmek ve etkisiz hale getirmek için kullanıyor.
Bu av-avcı etkileşiminde
bunlar kesinlikle bahçenizdeki salyangoz türlerinden değil.
Onlar denizin suikastçileri.
Silah tercihleri ise zehirden yana.
Zehir, tıpkı zehirli yılanlarda ve akreplerde bulabileceğiniz zehir gibi,
bu deniz salyangozları balıkları, kurtları ve diğer salyangozları
etkisiz hale getirmek için zehrini kullanıyorlar.
Bu salyangozların zehri de yalnızca tek bir madde değil,
aslında dişli dil adlı sahte bir diş aracılığıyla birleştirilen
ve aktarılan bir zehirli moleküller kokteyli.
Dişli dilleri enjektör olarak düşünebilirsiniz.
Endişelenmeye gerek yok, bu salyangozların iyi iğne huyları var,
çünkü her diş dili yalnızca bir kez kullanılıyor.
Zehirli organizmalar hakkındaki kendi bilginiz
ve size gösterdiğim gece sizi uyutmayacak olan videodan dolayı
zehrin tehlikeli ve kötü bir şey olduğunu düşünebilirsiniz.
Bu hem doğru hem de yanlış.
Zehir hakkında düşünmenin daha doğru bir yolu
onu hem bir kötü adam hem de bir süper kahraman olarak düşünmek.
Laboratuvarımda bu deniz salyangozlarındaki
zehrin evrimi üzerinde iyi yollar bulmak için çalışıyoruz.
Kulağa bir abartı ya da belki de yalan haber gibi gelebilir
ama aslında eğer yılanlar konuya dahilse elde ettiğimiz ürün yasal.
Zehirli ürünün başarılı olmasının bir sebebi
fiziksel bir savaşı biyokimyasal bir savaşa çevirmesi.
Av-avcı etkileşiminin kaba kuvvetle olduğu bir yerde
zehir bunu moleküler bir ölçeğe çıkarıyor.
Önemli olan boyutu değil,
önemli olan zehir deponuzun karışımı.
Deponuzdaki toksinlerin kimyası
David'in Goliath'ı yenmesine olanak sağlayacak olan şey.
Bizim senaryomuzda David, açıkça yılan konumunda.
Zehri bu kadar başarılı yapan bir başka neden de
toksinlerin İsviçre çakısı hassaslığında çalışması.
Bu toksinler
bir organizmanın işlev görmesine yardım eden sığınak görevi görüyor.
Kanı, beyni ve zarları hedef alıyorlar.
Salyangoz zehri ya da yılan zehri fark etmeksizin
"hemotoksik" adını verdiğimiz, kanınızın pıhtılaşmasına
sebep olmak gibi şeyler yapabilen bileşenleri var.
Ya da beyninizdeki nöronların normal bir şekilde çalışmasını engelleyebilirler,
buna da "nörotoksik" diyoruz.
Hücrelerinizin zarlarında delik açabilen toksinlere sahipler
ve zarlarınızın parçalanmasına, aslında patlamasına yol açıyorlar,
buna da "sitotoksik" diyoruz.
Buna hücresel patlama adını veriyoruz.
Eğer bu güçlü ve bir armağan değilse o zaman hiçbir şey öyle değil.
Kendimden ve neden zehre bu kadar takıntılı olduğumdan bahsedeyim.
New York City'de Doğa Tarihi Müzesine zorunlu erişimle büyüdüm.
"Zorunlu erişim" diyorum
çünkü ben beş çocuktan birisiyim
ve ailem müzeleri bir tür çocuk bakımı yeri olarak görüyordu.
İki tane kural vardı:
Kimseyi kaybetme
ve anne ve babayla saat 5:30'da yani müzenin kapandığı saatte
Afrika fillerinin olduğu yerde buluş.
Müzenin koridorlarında koşuşturduğumuz kontrol edilemeyen o günler
macera ve keşifle doluydu.
Zehir üzerinde çalışırken de böyle hissediyorum,
bu bilimsel bir macera.
Doğayı ve insanlığı bağlayan bu varlığı cesurca keşfediyoruz.
Zehre takıntılı olmamın bir başka sebebi de
ikililiğe sahip olması.
Zehir deposunun bileşenlerini bir organizmaya enjekte ettiğinizde
öldürebilir ya da tedavi edebilir.
Moleküler bir düzeyde birçok şey gerçekleşebilir.
Balığın felç olduğunu gördünüz,
bunun olmasının sebebi zehirdeki toksinlerin
balığın hücrelerinin birbirleriyle kurduğu iletişime saldırmış olmasıydı.
Balığın yüzerek kaçmasını engellemişti.
Zehrin saldırmasını istediğim başka şeyler var mı?
Elbette.
Bunlardan bir tanesi kanser.
Kanser tümörleri aynı zamanda hücreler.
Tıpkı diğer hücreler gibi
birbirleriyle ve çevreleriyle iletişim kurarlar.
Tümör hücrelerinin iletişim kurmasını engellemede
çok iyi iş çıkaracak olan zehir bileşenleri bulmak istiyoruz.
Tıpkı zehrin balığın hücrelerinin iletişim kurmasını engellemesi
ve balığın yüzerek kaçamaması gibi.
Laboratuvarımda kanser üzerinde kanalopati olarak çalışıyoruz.
Bu da temelde normal hücrelere karşı tümör hücrelerinde
çok okunan kanalları hedefleyen
zehir bileşenleri aradığımız anlamına geliyor.
Daha çok odaklandığımız kanser türü karaciğer kanseri.
Bunun sebebi de 1980'den beri karaciğer kanseri
ölüm oranının iki katına çıkmış olması
ve Amerika'da artan bir tehdit olması.
Boyun omuru, nöroblastom,
prostat ve karaciğer kanseri hücrelerinin olduğu bir ekranda
karaciğer kanseri hücrelerine saldıran
bir korkunç salyangozdan bileşen bulduk ve sadece kanser hücrelerine saldırıyordu,
test edilen diğer hücrelere saldırmıyordu.
Sonra bu bileşeni alıp karaciğer kanseri hücreleri üreten
bir fareye enjekte ettiğimizde
tümörlerin büyümesini önemli derecede engelledi.
Bunun nasıl çalıştığı hakkında pek emin değiliz,
hala mekanizmayı ve bu bileşeni
nasıl daha etkili yapabileceğimizi araştırıyoruz.
Yani eczaneye koşup
katil salyangoz karaciğer kanseri tedavisi sipariş edemezsiniz.
Henüz değil.
Esas olarak
bileşenin, tümörün yayılmasına ve kan pompalamasına olanak sağlayan
aşağı akış sinyaline öncülük eden
belirli bir kimyasalın iletimini önleyerek
belirli bir kanalı engellediğini düşünüyoruz.
İnsan hastalıkları ve rahatsızlıkları için tedavi bulmak üzere
zehrin bileşenleri üzerinde yaptığımız çalışmalar
yeni gelişen bir şey değil,
buna doğal ürün ilaç keşfi adını veriyoruz
ve dünyanın her yerindeki kültürlerde yüzyıllardır gerçekleşiyor.
Zehirler bize sadece yeni bileşenler vermiyor,
aynı zamanda insan hastalıkları ve rahatsızlıklarını
nasıl tedavi ettiğimiz hakkında yeni düşünme yolları sağlıyor.
Size üç tane örnek vereceğim:
Birincisi, tabii ki de katil salyangozla ilgili.
Bu salyangozlardan elde edilen piyasadaki ilk ilacın adı
Zikonotid ya da Prialt.
Bu ilaç, HIV ya da kanser hastalarındaki kronik ağrıyı
tedavi etmek için kullanılıyordu.
Prialt, bağımlılık yapmayan bir ağrı tedavisi.
Bunlar şu anda acıyı tedavi etme yöntemimizi düşündüğümüzde
kullanılan 3 sihirli kelime.
Aşırı derecede bağımlılık yaratan şeyler kullanıyoruz.
Morfini ya da en sevdiğiniz herhangi bir opiodi düşünelim.
Salyangozlar bize bağımlılık yaratmadan
ağrıyı tedavi edebilme yolları gösterdi
ki bu büyük bir olay.
Diğer bir örnek Brezilya çıngıraklı yılanı.
Bu yılanlardan kaptopril adı verilen bir bileşen elde ettik.
Kaptopril, yüksek kan basıncını tedavi etmek için kullanılıyor
ve kaptopril çığır açan bir ilaç.
Sadece kendisi için değil
aynı zamanda yüksek tansiyonu ve kalp yetmezliğini
tedavi etmek için en çok verilen ilaç olan
ace inhibitörü olarak bildiğimiz bir grup ilacı geliştirdiği için.
Son örnek ise Gila canavarı.
Bu, organizmaların ekolojisini anlamak
ve etkili bir ilaç keşfiyle eşleştirmek için
heyecan verici bir örnek.
Gila canavarları aşırı yemek yer.
Yani büyük bir yemeği ısırdıklarında
zehirleriyle kan şekerini düşüren bileşenleri salarlar.
Gila canavarından elde ettiğimiz ilaç ne olabilir sizce?
Diyabet hastalarının kan şekerlerini düşürmeye yarayan bir bileşen.
Bunlar üç olağanüstü örnek ama sadece ilk adımı attık.
Üzerine çalışmamız gereken daha bir sürü zehir var.
Aslında gezegendeki hayvanların %15'inin zehirli olduğunu düşünüyoruz.
Bence gezegendeki bütün hayvanları
araştırmadığımız gerçeği düşünülürse bu sayı düşük bir tahmin.
Ama doğa sevdiği bir şeyi bulmuş gibi görünüyor
ve muazzam derecede hayvan çeşitliliğine ve hayat ağacına yönlendirerek
bunu sürekli olarak yeniden tekrar etti.
Favorim olan katil salyangozlardan,
denizanasından, kelebek ya da güve larvalarından,
ornitorenklerden ya da lemur ailesinden bahsetmemiz fark etmeksizin
denizde, karada ya da havada olsalar bile
zehirli bir yaratıkla kesinlikle karşılaşacaksınız.
Zehrin hem kötü adam hem de süper kahraman olduğunu söylediğimde
şüphe etmiştiniz hatırlıyor musunuz?
Gezegenimizdeki hayvanların çoğunu kaybetmeden önce
bütün bu zehrin iyiliğinden yararlanma yarışı içindeyiz.
Bu, bütüncül bir süreç.
Hayvanlar olmadan sağlığa şifa veren tedavilere sahip olamazsınız.
Ekosistemler olmadan da hayvanlar var olmaz.
Bu da benim için ve salyangozlar için
okyanusları korumamız gerektiği anlamına geliyor.
Zehirli hayvanlar her yerde bulunabildiği için
esas olarak gezegenimizi korumalıyız.
Kendiniz için yapmak istemiyorsanız zehirli hayvanlar için bunu yapın.
Kim bilir belki de bir gün salyangoz zehri hayatınızı kurtarabilir.
Teşekkür ederim.
海螺如何捕捞一条鱼？
我的意思是， 它很像蜗牛，所以它很慢，
鱼的速度却很快。
但是呢，这件事发生了。
鸡心螺藏在沙的下面。
你看见的橙色东西像一个舌头，
我们称它为长鼻。
用来跟踪和制服 这条毫无防备的鱼。
在这种捕食者与猎物的互动中，
这些软体动物显然不如 你花园里的各种田螺那般和善，
它们可是大海里的刺客，
它们选择的武器是毒液。
就像毒蛇和蝎子体内的毒液，
这些海螺也用毒液 制服鱼类、蠕虫
和其他海螺。
这些蜗牛的毒液
不只是单一成分的物质，
实际上是一种有毒分子的混合物，
由一颗叫做“齿舌”的伪齿 携带并释放。
你可以把齿舌 想成皮下注射针头。
不过不用担心，
这些海螺正在练习 良好的注射习惯，
因为每一个齿舌只能用一次。
基于你对有毒生物的认知，
还有刚刚播放的 那段令人不寒而栗的杀鱼视频，
你可能会认为毒液 是危险的，有害无利。
是，也不是。
一种更准确的理解毒液的方式
是把它同时看作 超级坏蛋和超级英雄。
在我的实验室中，我们研究了 这些海螺毒液作为一种有益的力量，
是如何进化的。
听起来有点夸张，
甚至可能做成蛇油，
但实际上，
虽然有涉及到蛇， 该产品本身是合法的。
基于毒液的产品 如此成功的原因之一，
是因为它把一个物理战争， 变成了生物战。
通常，捕食者和被捕食者之间的 相互作用是一种蛮力，
而毒液将其带入了分子层面。
而且重要的并不是 生物体本身的尺寸，
而是毒液混合物的成分。
在你的武器库中 毒素的化学成分，
就是你制胜强敌的秘诀。
在我们的研究领域中， 弱势的一方显然就是海螺。
毒液如此成功的另一个特点，
就是其效用精度堪比瑞士军刀。
这些毒素
会攻击协助生物体 发挥功能的关键组织。
因此，它们的作用目标 是血液、大脑和膜质。
不管是海螺毒素还是蛇毒，
其中都含有
可以使你的血液凝结的成分，
我们称之为“血液毒性”。
或者它们会导致你大脑中的 神经元无法正常工作，
我们称之为“神经毒性”。
或者它们含有的毒素会在 你的细胞膜上戳出小孔，
导致它们破裂， 基本上是爆开了，
这是我们所谓的“细胞毒性”。
细胞爆炸了！
没有什么比这种特性
更强大的了。
现在，我想谈谈我自己的经历，
以及为什么我如此痴迷毒液。
我在纽约市长大，
经常“被迫前往” 自然历史博物馆参观。
我说“被迫前往”，
是因为我们家有五个孩子，
我父母用参观博物馆 作为一种育儿方式。
他们有两条规则：
不要让任何人走丢，
在下午 5 点半博物馆关门的时候，
在非洲大象那里和爸爸妈妈会合。
那些在博物馆大厅里 无拘无束的日子
充满了冒险和探索。
那也是我研究毒液时的感受。
这是一次科学冒险。
我们正在大胆探索 这种连接自然与人类的物质。
我沉迷于毒液的另一个原因
是因为它的双重特性。
当你把毒液库的成分注射到 一个有机体中，
它可以杀死， 也可以治愈这个有机体。
在分子水平， 可能会有几种不同的结果。
你可以看到，鱼瘫痪了。
之所以会发生这种情况， 是因为毒液中的毒素
攻击了鱼的细胞之间的交流，
让它丧失了游开的能力。
还有其他我想 用毒液攻击的东西吗？
当然。
其中之一就是癌症。
癌症肿瘤也是由细胞构成的。
就像所有细胞一样，
肿瘤细胞也会在彼此之间 以及与周围的环境沟通。
所以我们想要找到
能够扰乱肿瘤细胞通讯的毒液成分。
就像毒液扰乱了 鱼体内的细胞交流，
因此鱼不会游走一样。
在我的实验室里，我们把癌症 当作一种通道病来研究。
基本上，这就意味着 我们正在寻找毒液成分，
它会定位肿瘤细胞中过表达的通道，
而不是正常细胞。
现在我们的研究最关注的是
肝癌。
那是因为自 1980 年代以来，
肝癌死亡率增加了一倍，
成为了美国的一个新的威胁。
在对宫颈癌、神经母细胞瘤、
前列腺癌和肝癌细胞的筛查中，
我们发现了一种 来自特瑞布里蜗牛的化合物，
它似乎可以攻击，
且只攻击肝癌细胞， 而非其他被测试的细胞。
然后，当我们使用这种化合物， 并将其注射到
表达肝癌细胞的小鼠模型中，
它显著地抑制了肿瘤的生长。
我们尚无法确定其背后的原因，
仍在调查其背后的作用机理，
以及我们如何可以 让这种化合物更有效，
所以目前，我们还无法
在药房直接买到一只杀手海螺， 并用于肝癌治疗。
现在还不行。
那么我们目前的推测是，
这种化合物阻断了 一个特定的通道，
阻止了一种特定化学物质的传递，
这种化学物质促成了 下游信号的传递，
使得肿瘤能够繁殖 并引导血液进入自身体内。
我们通过研究毒液的成分
来寻找治疗人类疾病和失调的方法，
这并不是什么新鲜事，
而是我们所谓的 “天然产物药物发现”，
几个世纪以前 就已经出现在了
在世界各地的文化中。
毒液不仅为我们提供了 神奇的新型化合物，
也为我们提供了
治疗人类疾病和生理失调的 新思考方式。
我想举三个例子。
首先，当然是杀手海螺。
市场上第一种 从这些海螺身上提取的药物
叫做 ziconotide， 或齐考诺肽（Prialt），
用以治疗艾滋病 和癌症患者的慢性疼痛。
齐考诺肽是一种非成瘾的疼痛疗法。
想到我们现在是如何治疗疼痛的， 就不得不想到三个神奇的词。
我们目前的治疗手段 是以高成瘾性为代价的。
想想吗啡，
或任何你喜欢的阿片类药物。
而海螺向我们展示了
一种治疗疼痛而不会导致
严重上瘾的方法。
下一个例子， 是来自巴西的响尾蛇。
从这些蛇中，我们得到了 一种称为卡托普利（captopril）的化合物，
可用于治疗高血压，
同时也是一种突破性药物。
但不仅如此，
因为还它推进了 一套药物的研发，
也就是所谓的 “ACE 抑制剂”，
这是治疗高血压和心力衰竭
最常见的（处方）。
最后一个例子来自 毒蜥（Gila monster）。
从这些生物体的生态学研究，
和将其与有效的药物发现 相结合的角度来说，
这是一个非常令人兴奋的例子，
毒蜥是暴食者。
所以当它们大快朵颐时，
会释放能够导致血糖降低的毒液。
那么你认为我们从毒蜥那里 找到了什么药物？
一种用来降低 糖尿病患者血糖的化合物。
这些就是三个令人惊叹的例子，
但还只是冰山一角。
还有更多毒液有待研究。
实际上，我们认为 地球上 15% 的动物
都是有毒的。
而且我认为只是 一个保守的估计，
鉴于我们尚未触及到 地球上的所有动物。
但是大自然似乎已经 找到了她喜欢的东西，
并且不断地重复，
于是就诞生了 我们周围的大量动物，
以及整个生命之树。
所以，无论我们谈论的是 我的最爱——杀手海螺、
水母、
蝴蝶和飞蛾的幼虫，
还是鸭嘴兽或懒猴，
无论是在海上、陆地还是空中，
你一定会遇到有毒的生物。
还记得我刚才说过，
毒液可以同时是 超级英雄和超级坏蛋，
而你当时对此还表示怀疑吗？
再想想看？
我们正趁着失去地球上 绝大多数动物之前，
进行一场搜集 所有这些毒液的竞赛。
这是一个环环相扣的过程。
没有动物，就没有治疗方法。
而没有这些动物 赖以生存的生态系统，
也就没有这些动物。
所以对我和海螺来说，
这就意味着我们必须拯救海洋。
而且因为有毒物种无处不在，
我们就必须拯救整个星球。
所以即使不为了自己，
也要为了这些有毒生物 而保护地球。
谁知道呢，
也许某一天，海螺毒素 就可以挽救你的生命。
谢谢。