Ik ben een ideeën-activist.
Ik vecht er namelijk voor dat ideeën waarin ik geloof
een plek onder de zon verdienen,
ongeacht aan welke kant van de evenaar ze zijn ontstaan.
Net als ik.
Ikzelf kom van dat deel van de wereld
dat vaak eufemistisch 'het mondiale zuiden' wordt genoemd
of 'de ontwikkelingslanden'.
Laten we eerlijk zijn:
als we dat zeggen, bedoelen we eigenlijk 'de arme landen' --
die uithoeken van de wereld met kant-en-klaarpakketten
met traditionele ideeën van andere plekken en andere mensen.
Ik ga vandaag wat afwijken van dat script
en je proberen te overtuigen
dat die plekken echt bestaan en bruisen van de ideeën.
Mijn probleem is nu: waar moet ik beginnen?
Misschien in Egypte, Alexandrië,
waar we Rizwan ontmoeten.
Als hij z'n 'souk' uit loopt
en naar een apotheek gaat voor een medicijn
dat voorkomt dat z'n bloed klontert,
loopt hij ertegenaan,
ondanks een groeiende epidemie
die nu de doodsoorzaak is van 82 procent van alle overledenen in Egypte,
dat het ook een medicijn is waarop soms kwakzalvers,
die kwade geniussen,
hun aandacht richten.
Kwakzalvers die medicijnen namaken.
Gelukkig voor Rizwan
werken mijn team en ik samen
met het grootste farmaceutische bedrijf in Afrika,
dat unieke codes zoals eenmalig te gebruiken wachtwoorden afdrukt
op elk pakje van het bestverkochte hartmedicijn in Egypte.
Als Rizwan hartmedicijnen koopt,
kan hij zo'n eenmalig wachtwoord invoeren
via een gratis verkort telefoonnummer
dat we hebben geregeld bij alle telecomaanbieders in Egypte.
Gratis.
Hij krijgt een bericht, zeg maar een levensbericht,
waarmee hij verzekerd is
dat z'n medicijn niet bij de 12 procent medicijnen in Egypte hoort
die namaak zijn.
Via de prachtige oevers van de Nijl
komen we terecht in de prachtige Riftvallei in Kenia.
In Narok Town ontmoeten we Ole Lenku, vriend van Salt of the Earth.
Als hij een landbouwwinkel in gaat,
wil hij alleen maar gecertificeerd, goed koolzaad
dat bij gebruik
een oogst zou opleveren die genoeg is
om het lesgeld van z'n kinderen mee te betalen.
Dat is alles wat hij wil.
Helaas is volgens de meeste internationale organisaties
40 procent van al het zaad dat verkocht wordt in oostelijk en zuidelijk Afrika
van dubieuze kwaliteit.
Soms ronduit nep.
Gelukkig voor Ole
is ons team aan de slag gegaan
en samen met de belangrijkste landbouwminister van Kenia
hebben we het hele certificeerproces voor zaden in dat land gedigitaliseerd.
Alle zaden -- gierst, kafferkoren, maïs --
waardoor Ole Lenku een code van het pak gierst kan intoetsen
zodat hij een digitaal certificaat kan krijgen
dat hem ervan verzekert dat het zaad goed gecertificeerd is.
Van Kenia gaan we naar Ambika in India,
waar de niet te stuiten Ambika
vasthoudt aan haar droom een topatleet te worden,
gesterkt doordat ze weet
dat ze met onze techniek om ingrediënten te waarderen
niet per ongeluk iets inneemt
dat niet door de dopingtest komt,
waardoor haar geliefde sport haar afgenomen wordt.
Tot slot strijken we neer in Ghana,
mijn thuisland,
waar we ons op een ander probleem moeten richten.
Dat van ondervaccinatie of vaccinatie van slechte kwaliteit.
Als je een vaccin in de bloedsomloop van een kind brengt,
geef je het een levenslange verzekering
tegen gevaarlijke ziektes die het kunnen verlammen of doen sterven.
Soms met levenslange gevolgen.
Het probleem is dat vaccins zelf organismes zijn.
Ze moeten worden bewaard tussen de twee en acht graden.
Als je dat niet doet, verliezen ze hun kracht,
en geven ze niet langer de immuniteit
die kinderen verdienen.
Samen met computerbeeld-wetenschappers
hebben we simpele markers in de flacons gedaan,
die je kan zien als grove thermometers.
Deze markers reageren langzaam op temperatuur
tot ze een bepaald patroon laten zien aan het oppervlak van het vaccin,
zodat de verpleegster met een scan op haar mobieltje
kan zien of het vaccin is bewaard op de juiste temperatuur
en dus nog klaar voor gebruik is,
voordat het aan het kind wordt toegediend --
en daarmee letterlijk de volgende generatie waarborgt.
Dit zijn een paar levensreddende oplossingen die samenlevingen ontlasten
in deze delen van de wereld.
Ik wil graag benadrukken
dat er erg sterke ideeën achter zitten.
Ik vat er een paar samen.
Ten eerste is sociaal vertrouwen niet hetzelfde als vertrouwen tussen mensen.
Ten tweede is de scheiding tussen consumptie en regulering
in een toenemend onderling afhankelijke wereld
niet langer levensvatbaar.
Ten derde is gedecentraliseerd zelfbestuur,
ongeacht wat gerespecteerde blockchain- aanhangers in het westen zeggen,
minder belangrijk dan het versterken van terugkoppeling
voor sociale verantwoordelijkheid.
Dit zijn wat van die ideeën.
Steeds als ik ergens deze speech doe,
en ik commentaar geef en ik die voorbeelden geef,
zegt men: "Als die ideeën echt zo briljant zijn,
waar zijn ze dan?
Nooit van gehoord."
Ik verzeker je
dat de reden dat je er nog nooit van hebt gehoord
precies het punt is dat ik in het begin noemde.
Dat is dat er gebieden in de wereld zijn
waar goede ideeën gewoon niet groter worden
vanwege de breedtegraad waar ze zijn ontstaan.
Ik noem dat 'mentale breedtegraad-imperialisme'.
(Gelach)
Dat is echt de reden.
Je kan zeggen: "Misschien is het wel een belangrijk probleem,
dat onzichtbaar is in sommige delen van de wereld.
Waarom moeten die problemen mondiaal worden?
Lokaal zijn ze belangrijker."
Als ik dan zeg
dat de basis van die problemen die ik omschreef
het fundamentele afbreken van het vertrouwen is
in marktwerking en instellingen,
en dat er niets globaler, universeler en dichterbij is
dan het probleem van vertrouwen.
Een kwart van de in de VS verhandelde vis en schaaldieren hebben een fout etiket.
Als je dus een tonijn of een zalm koopt in Manhattan,
eet je iets dat zou kunnen zijn verboden in Japan omdat het giftig is.
Letterlijk.
Je hebt vast wel gehoord van paardenvlees dat werd verkocht als rundvlees
in hamburgers in Europa, toch?
Maar je weet niet dat een groot deel van deze nepburgers
vervuild waren met cadmium, dat je nieren beschadigt.
Dit was in Europa.
Velen zijn zich bewust van vliegtuigcrashes en hebben er zorgen over,
omdat er af en toe eentje je bewustzijn binnenkomt.
Maar ik wed dat je niet weet
dat bij één onderzoek een miljoen namaakincidenten werden gevonden
in een luchtvaart-aanvoerketen in de VS.
Het is dus een globaal probleem. Punt.
Een globaal probleem.
Waarom we ons er niet op richten met de urgentie die het verdient
is dat de beste oplossingen,
die het meest geavanceerd en vooruitstrevend zijn,
helaas daar zijn waar oplossingen niet groot kunnen worden.
Het is daarom niet verrassend
dat pogingen om dezelfde geneesmiddel- verificatiemodellen te maken
nu tien jaar achterliggen in de VS en Europa,
terwijl ze in Nigeria al werken.
Tien jaar en 100 keer duurder.
Daarom kan je in de Walgreens in New York
de bron van je medicijn niet controleren,
maar wel in Maiduguri in Noord-Nigeria.
Dat is de realiteit.
(Applaus)
Dat is de realiteit.
(Applaus)
We gaan terug naar de ideeënkwestie.
Weet je nog, oplossingen zijn vooral verpakte ideeën.
De ideeën zijn dus het belangrijkst.
In een wereld waar we de ideeën uit het Mondiale Zuiden marginaliseren,
kunnen we geen mondiaal werkende probleemoplossende modellen maken.
Je kan zeggen: dat is slecht,
maar in een wereld met zoveel problemen,
hebben we dan nog een reden nodig?
Ja, we hebben nog een reden nodig.
Die reden zal je verbazen: intellectuele rechtvaardigheid.
Intellectuele rechtvaardigheid, in een wereld van mensenrechtenmisbruik?
Ik leg het als volgt uit:
alle oplossingen van andere problemen die ons beïnvloeden en ons confronteren,
hebben oplossingen nodig.
Je moet je op de beste ideeën richten.
Dat vraag ik je vandaag,
kunnen we een keer ons best doen voor intellectuele rechtvaardigheid?
(Applaus)