من یک فعال (در زمینه) ایده‌ها هستم.
یعنی از ایده‌هایی که باور دارم دفاع می‌کنم
تا جایگاهی مناسب را برای آنها ایجاد نمایم،
بدون توجه به این‌ که متعلق به کدام نیمکره می‌باشند.
طبیعی‌ است که باید انجام دهم.
من خودم به بخشی ازدنیا تعلق دارم
که در لفافه از آن‌ها با عنوان «جنوب جهانی» نام می‌برند
یا «جهان در حال توسعه.»
اما بیایید رک باشیم:
وقتی ما این کلمات را به کار می‌بریم، نظر واقعیمان دنیای فقیر است--
قسمت‌هایی از دنیا با محموله‌های از پیش آماده
برای ایده‌های استفاده شده در سایر نقاط وتوسط افراد دیگر.
اما من می‌خواهم اندکی ازاین سناریو فاصله بگیرم
و تلاش کنم شمارا قانع کنم
که این‌ مکان‌ها واقعا وجود دارند و سرشار از ایده‌‌ها.
مسئله واقعی من این‌است: ازکجا شروع کنم؟
ممکن‌ است مصر، اسکندریه (باشد)،
جایی‌که رضوان را می‌بینیم.
وقتی بیرون حجره‌اش قدم می‌زند،
و برای گرفتن داروی قلبش به داروخانه مراجعه می‌کند
که می‌تواند مانع لخته شدن خون در سرخرگ گردد،
متوجه این واقعیت می‌شود که،
علیرغم یک بیماری مسری در حال گسترش
که امروزه موجب ۸۲ درصد کل مرگ‌ها در مصر می‌شود،
داروهایی هستند که می‌توانند این شرایط را کنترل کنند
ولی افراد متقلب، که دست شیطان را از پشت بسته‌اند،
روی آنها انگشت گذاشته‌اند.
این متقلبین دارو‌های بدلی می‌سازند.
خوشبختانه برای رضوان،
گروه همکارم ومن،
با همکاری بزرگترین کمپانی دارویی در آفریقا،
کد‌های منحصر به فرد -- چیزی شبیه رمز یکبار مصرف --
روی هر بسته بهترین نوع داروی قلب درمصر نصب کردیم.
در نتیجه وقتی‌ که رضوان داروی قلب را می‌خرد،
می‌تواند این رمزهای یکبار مصرف را
با یک کد کوتاه مجانی وارد تلفن کند
که (سیستم آن‌ را) ما روی (شبکه) همه کمپانی‌های مخابراتی در مصر تنظیم کرده‌ایم
بدون هزینه.
او پیغامی می‌گیرد -- آن‌ را پیام زندگی بنامید --
که وی را مطمئن می‌سازد
این دارو جز‌ء ۱۲ درصد کل داروهای مصر نیست
که قلابی هستند.
از سواحل زیبای نیل،
ما به طرف دره ی زیبای ریفت ولی در کنیا روانه می‌شویم.
در شهر ناروک، به یک همکار بسیار خوب، اوله لنکو، برخورد می‌کنیم.
که وارد یک فروشگاه وسایل کشاورزی می‌شود،
او دنبال خرید بذر کلم خوب و مورد تاییدی‌ است
که اگر آن‌ را بکارد،
به اندازه‌ی کافی محصول برداشت خواهد کرد
تا بتواند شهریه مدرسه فرزندانش را تامین نماید،
این تنها خواست اوست.
متاسفانه،
بررسی اکثر سازمان‌های بین‌المللی نشان می‌دهد،
۴۰ % کل بذرها‌یی که در جنوب و شرق آفریقا به فروش می‌رسد
دارای کیفیت نامطلوبند،
برخی کاملا قلابی هستند.
خوشبختانه برای اوله،
دوباره گروه ما دست به کار شد،
و با همکاری سامانگر اصلی کشاورزی در کنیا،
ما تمام فرآیند صدور تایید کیفیت را
برای بذرهای آن کشور،
از هر نوعی -- ارزن، سورگوم (ذرت خوشه‌ای)، ذرت-- دیجیتالی کرده
به نحوی که وقتی اوله لنکو رمز‌ی را که روی پاکت ارزن‌ است وارد می‌کند،
می‌تواند یک تاییدیه دیجیتال دریافت نماید
که به او‌این اطمینان را می‌دهد که بذر واقعا تایید شده است.
از کنیا به سوی نویدا در هند روانه من‌شویم،
جایی‌که آمبیکای کم طاقت
می‌خواهد هرچه زودتر به رویای خود رسیده و یک ورزشکار نخبه شود،
با اطمینان از این که
به خاطر تکنولوژی تعیین مرغوبیت موادغذایی،
او چیزی را به طور تصادفی مصرف نمی‌کند،
که روی آزمایشات دوپینگ وی اثر گذاشته
و او را از ورزش‌های مورد علاقه‌اش محروم سازد.
سرانجام به غنا رسیدیم،
سرزمین مادری من،
جایی‌که مشکل دیگری وجود داشت --
مشکل کمبود واکسن و یا واکسن‌های با کیفیت پایین.
می‌دانید که وقتی واکسنی در جریان خون یک نوزاد وارد می‌کنید،
یک ایمنی مادام العمر به وی می‌دهید
علیه بیماری‌های خطرناکی که می‌تواند باعث مرگ یا معلول شدن آنان گردد.
گاهی مصونیت برای همه عمر اوست.
مشکل اینجاست که واکسن‌ها موجودات زنده آسیب‌پذیری هستند،
و بایستی آن‌ها را در دمای دو تا هشت درجه (سانتیگراد) نگهداری کرد.
و در غیر این صورت آن‌ها خاصیت خود را از دست می‌دهند،
و دیگر نمی‌توانند ایمنی‌بخش
کودکی باشند که به آن نیاز دارد.
باکمک کارشناسان با دانش کامپیوتری،
ما علائم ساده آمپول‌های واکسن را تبدیل کرده‌ایم
به چیزی که می‌توانید آن را ترمومترهای کیفیت بنامید.
بعد، این الگوها با گذشت زمان و به آرامی در مقابل حرارت تغییر می‌کنند
تا وقتی که الگوی متفاوتی روی سطح واکسن ایجاد شود،
به نحوی که پرستار، با اسکن تلفن،
بتواند دریابد که آیا واکسن در دمای مناسبی نگهداری شده
و هنوز قابل استفاده‌ است
قبل ازاینکه برای کودک استفاده شود --
در واقع امنیت نسل بعد.
اینها نمونه‌هایی از راه‌حل‌ها برای نجات جان‌ها، بازسازی جوامع،
در این بخش دنیا می‌باشد.
و باید یادآوری کنم
که ایده‌های قدرتمندی پشت سر آنها قرار دارد،
که به مواردی اشاره می‌کنم.
اول، این‌که اعتماد اجتماعی با اعتماد افراد نسبت به هم تفاوت دارد.
دوم، ا‌ین‌ که مرزبندی بین مصرف و کنترل در دنیایی که
وابستگی به‌هم درحال افزایش است
امکان پذیر نیست.
و سوم، این‌ که استقلال غیرمتمرکز،
صرف نظر از آنچه طرفداران ثبت زنجیره‌ای اطلاعات در غرب -- که
برایم محترمند -- می‌گویند،
آن‌قدر اهمیت ندارد که تقویت حلقه‌های بازخورد اعتبار اجتماعی.
اینها بخشی ازایده‌هاست.
حال، هر وقت که جایی می‌روم و این بحث را مطرح می‌سازم
واین توضیحات و مثال‌ها راعنوان می‌کنم،
مردم می‌گویند «اگر این ایده‌ها واقعا عالی‌است،
چرا سایر نقاط مطرح نیستند؟
هیج‌وقت آن‌ها را نشنیده‌ام.»
به شما اطمینان می‌دهم که،
علت این‌ که چیزی در مورد این ایده‌ها نشنیده‌اید
دقیقا نکته‌ای‌ است که در ابتدا به آن اشاره کردم.
واقعیت این‌ است که در دنیا بخش‌هایی وجود دارد
که ایده‌های خوب در آنجا به سادگی رشد نمی‌کنند
به علت منطقه‌ای که در آن‌ جا متولد شده است.
آن را «امپریالیسم آزادی اندیشه» می‌نامم.
(خنده حضار)
واقعا علت آن این‌است .
اما ممکن‌ است در مخالفت بگویید، «خوب، شاید این یک مسئله مهم باشد،
ولی مثل یک مسئله ناشناخته در بخش‌هایی از دنیا است.
شما چرا می‌خواهید آن‌ را جهانی کنید؟
منظورم منطقه‌ای که بهتر است.»
چه می‌شد، در پاسخ، به شما می‌گفتم
که واقعا، زیربنای هر یک از مسائلی که من شرح داده‌ام
مسئله اساسی از بین رفتن اعتماد
در بازارها و موسسات است،
و در نزیک شما و من، هیج چیزی جهانی‌تر، عمومی‌تر
از مسئله اعتماد وجود ندارد.
به عنوان مثال، برچسب یک چهارم کل غذای دریایی فروخته شده در آمریکا غیرواقعی‌است.
وقتی شما‌ یک ساندویچ تن یا‌سالمون در منهتن می‌خرید،
چیزی می‌خورید که ممکن‌است در ژاپن بخاطرسمی بودن ممنوع شده باشد.
عینا.
بسیاری ازشما شنیده‌اید که زمانی گوشت اسب به نام گوشت گوساله در
پاتی‌برگرها در اروپا مصرف می‌شد؟
(حتما) شنیده‌اید.
چیزی که شما نمی‌دانید این‌است که قسمت خوشمزه این پاتی‌های گوشتی تقلبی
آلوده به کادمیوم بود، که می‌تواند به کلیه‌های شما آسیب برساند.
این از اروپا.
بسیاری از شما از سوانح هوایی آگاه هستید و نگران سقوط هواپیماهایید،
چون‌ هر از گاهی، یک خبر در‌ این مورد ذهن شما را آشفته می‌سازد.
اما شرط می‌بندم که شما اطلاع ندارید
که یک تحقیق به تنهایی از یک میلیون حوادث تقلبی
در زنجیره تامین نیا‌زهای هوانوردی آمریکا پرده برداشت.
پس این یک مسئله جهانی‌ است، تمام.
یک مسئله جهانی.
تنها دلیلی که آن‌ را با فوریتی که لازم‌ است مطرح نمی‌کنیم این‌است که
بهترین راه حل‌ها،
پیشرفته‌ترین راه حل‌ها، مترقی‌ترین راه حل‌ها،
متاسفانه در بخشی‌هایی از دنیا هستند که راه‌حل‌ها را به حساب نمی‌آورند.
و به این دلیل تعجب‌آور نیست
که تلاش‌ها برای ایجاد همین مد‌‌ل‌های تایید برای صنایع داروسازی
امروزه در آمریکا و اروپا یک دهه عقب است،
حال آن که در نیجریه در دسترس می‌باشد.
یک دهه، و یک صد برابر مخارج بیشتر.
و این‌است، وقتی شما به والگرینز در نیویورک پا می‌گذارید،
نمی‌توانید منبع داروی خودتان را چک کنید،
اما در مایدوگوری در شمال نیجریه می‌توانید.
این‌است واقعیت.
(تشویق حضار)
این‌است واقعیت.
(تشویق حضار)
حالا برمی‌گردیم به موضوع ایده‌ها.
به یاد داشته باشید که راه‌حل‌ها صرفا مجموعه‌ای از ایده‌ها هستند،
لذا ایده‌ها هستند که بیشترین اهمیت را دارند.
دردنیایی‌که به ایده‌های کشو‌رهای جنوب جهان بی‌توجهیم،
نمی‌توانیم یک مدل کلی جهانی حل مسائل ایجاد کنیم.
حالا شما ممکن‌ است بگوئید، «خوب، این بد‌است،
در دنیایی که این‌ همه مسائل دیگر داریم،
آیا به نهضت دیگری نیاز است؟»
آری، ما به نهضت دیگری نیاز داریم.
در واقع این نهضت شما را متعجب خواهد کرد: آرمان عدالت معنوی.
خواهید گفت، «چی؟ عدالت معنوی؟ در دنیایی که حقوق بشر مراعات نمی‌شود؟»
و من به این شکل مطرح می‌کنم:
همه راه حل‌های مسائل دیگری که روی ما اثر می‌گذارند وبا آن‌ها مواجه می‌شویم
نیاز به راه حل دارد.
پس شما به بهترین ایده‌ها برای آنها نیاز دارید.
و این‌است که امروز من از شما می‌پرسم
آیا ما همه می‌توانیم برای یک بار آن را برای عدالت معنوی بدهیم؟
(تشویق حضار)