Er was eens een koning in India, een maharadja,
die voor zijn verjaardag verordende
dat alle stamhoofden een-koning-waardige gift moesten brengen.
Sommigen brachten fijne zijde, sommigen brachten mooie zwaarden,
sommigen brachten goud.
Aan het eind van de rij wachtte een rimpelige oude man
die een lange voetreis had gemaakt vanaf zijn dorp aan de zee.
Toen het zijn beurt was, vroeg de prins: "Wat is jouw geschenk voor de koning?"
De oude man ontvouwde langzaam zijn hand waarin een prachtige zeeschelp school,
vol met paarse, gele, rode en blauwe kringen.
De prins zei:
"Is dat een koning waardig? Wat is dat nou voor geschenk?"
De oude man keek langzaam naar hem op en zei:
"Lange reis... onderdeel van geschenk."
(Gelach)
Ik geef jullie zo direct ook een geschenk,
een geschenk dat volgens mij het verspreiden waardig is.
Voor ik dat doe, neem ik je mee
op mijn lange reis.
Zoals de meesten van jullie
begon ik mijn leven als kind.
Begonnen jullie je leven ook als kind?
Jong geboren?
Ongeveer de helft.... OK....
(Gelach)
En de rest? Volwassen geboren?
Ik wil jullie moeder wel eens zien!
Over onmogelijk gesproken!
Als kind was ik altijd al gefascineerd door het onmogelijke doen.
Vandaag is een dag waar ik al jaren naar uitkijk,
want vandaag ga ik proberen
het onmogelijke te doen waar jullie bij zijn,
hier bij TEDxMaastricht.
Ik zal beginnen
met het einde te verklappen:
Ik ga jullie bewijzen
dat het onmogelijke niet onmogelijk is.
En ik eindig met een geschenk dat het verspreiden waardig is:
ik laat je zien dat je in je leven het onmogelijke kunt doen.
In mijn streven het onmogelijke te doen,
heb ik ontdekt dat er twee dingen zijn die voor iedereen hetzelfde zijn.
Iedereen heeft angsten
en iedereen heeft dromen.
In mijn streven het onmogelijke te doen,
heb ik ontdekt dat er drie dingen zijn die ik door de jaren heen gedaan heb
die me in staat hebben gesteld het onmogelijke te doen:
trefbal,
Superman
en de mug.
Dat zijn mijn sleutelwoorden.
Nu weet je waarom ik het onmogelijke doe in mijn leven.
Nu neem ik je mee op mijn reis, die lange wandeling,
van angst naar dromen,
van woorden naar zwaarden,
van trefbal
naar Superman
naar de mug.
Ik hoop je te laten zien
hoe je het onmogelijke kunt doen in je leven.
4 oktober 2007.
Mijn hart ging tekeer en mijn knieën knikten
toen ik het toneel opstapte
in Sanders Theatre
op Harvard University
om de Ig Nobelprijs voor geneeskunde 2007 in ontvangst te nemen
voor een medisch-onderzoeksdocument waarvan ik co-auteur was,
genaamd 'Zwaardslikken...
... en zijn bijwerkingen'.
(Gelach)
Het was gepubliceerd in een tijdschrift dat ik nooit had gelezen,
het British Medical Journal.
Voor mij was dat een onmogelijke droom die uitkwam,
een onverwachte verrassing voor iemand zoals ik;
het was een eer om nooit te vergeten.
Het was echter niet het meest gedenkwaardige moment van mijn leven.
Op 4 oktober 1967
leed dit bange, verlegen, magere sulletje
aan ernstige angsten.
Toen hij zich klaarmaakte het toneel op te stappen,
ging zijn hart tekeer
en knikten zijn knieën.
Hij deed zijn mond open om te praten,
maar de woorden wilden er gewoon niet uit.
Hij stond daar bevend te huilen,
verlamd door de paniek,
bevangen door de angst.
Dat bange, verlegen, magere sulletje
leed aan ernstige angsten.
Hij was bang in het donker,
had hoogtevrees,
was bang van spinnen en slangen...
Iemand hier bang van spinnen en slangen?
Ja, een paar mensen...
Hij was bang van water en van haaien,
bang van dokters, verpleegsters en tandartsen,
van naalden en boren en scherpe objecten.
Maar het ergst van alles was zijn angst voor
mensen.
Dat bange, verlegen, magere sulletje
was ik.
Ik was bang voor falen en voor afwijzing,
lage zelfwaardering, minderwaardigheidscomplex,
en iets waarvan we toen niet eens wisten dat je je daarvoor kon inschrijven:
sociale angststoornis.
Omdat ik die angsten had, werd ik altijd gepest en geslagen.
Ik werd uitgelachen en uitgescholden
en ik mocht nooit meespelen.
Oh, ja, er was één spelletje waar ik aan mee mocht doen:
trefbal --
en ze wisten me te raken.
Die pestkoppen riepen mijn naam,
en dan keek ik, en dan zag ik die rooie ballen
op supersonische snelheid op me afkomen:
bam, bam, bam!
Ik herinner me alle dagen dat ik van school naar huis liep
met een roodgloeiend gezicht en suizende, rode oren.
In mijn ogen brandden tranen
en in mijn oren brandden hun woorden.
Wie ooit het gezegde
'schelden doet geen pijn' heeft verzonnen,
begreep er niets van.
Woorden kunnen snijden als een mes.
Woorden kunnen steken als een zwaard.
Woorden maken wonden die zo diep zijn
dat je ze niet kunt zien.
Ik was bang en woorden waren mijn grootste vijand.
Dat zijn ze nog.
Maar ik had ook dromen.
Ik ging naar huis, naar mijn Superman-strips,
en ik las mijn Superman-boeken
en ik droomde ervan een superheld als Superman te zijn.
Ik wilde vechten voor waarheid en gerechtigheid;
ik wilde vechten met boeven en kryptoniet;
ik wilde de wereld rondvliegen,
bovenmenselijke dingen doen en mensen redden.
Ik was ook gefascineerd door echte dingen.
Ik las 'Guinness World Records' en 'Ripley's Geloof Het Of Niet!'.
Iemand ooit 'Guinness World Records' of Ripley's gelezen?
Ik hou van die boeken!
Ik zag echte mensen echte prestaties leveren
en ik dacht: dat wil ik ook.
Als ik van die pestkoppen
niet mag meespelen,
wil ik echte wonderbaarlijke prestaties neerzetten.
Ik wil iets waanzinnigs doen wat die pestkoppen niet kunnen.
Ik wil mijn roeping en mijn doel weten;
ik wil weten dat mijn leven er toe doet;
ik wil iets ongelooflijks doen wat de wereld verandert;
ik wil bewijzen dat het onmogelijke niet onmogelijk is.
We springen naar tien jaar later --
Het was de week voor mijn 21e verjaardag.
Er gebeurden op één dag twee dingen die mijn leven blijvend zouden veranderen.
Ik woonde in Tamil Nadu, in Zuid-India.
Ik was een missionaris daar
en mijn mentor, mijn vriend vroeg me:
"Heb jij 'Thromes', Daniel?"
Ik zei: "Thromes? Wat zijn dat?"
Hij zei: "Thromes zijn je grote levensdoelen.
Ze zijn een combinatie van dromen en doelen.
Als je kon doen wat je wilde, als je kon gaan waar je wilde,
kon zijn wie je wilde zijn,
waar zou je naartoe gaan? Wat zou je doen? Wie zou je zijn?"
Ik zei: "Dat kan ik niet, ik ben te bang! Ik heb te veel angsten!"
Die nacht nam ik mijn rijstmat mee naar het dak van de bungalow,
ik ging liggen onder de sterren
en keek hoe de vleermuizen naar muggen doken.
Ik kon alleen maar denken aan 'thromes' en dromen en doelen,
en aan die pestkoppen met hun trefballen.
Een paar uur later werd ik wakker.
Mijn hart ging tekeer, mijn knieën knikten.
Deze keer was het geen angst.
Ik had stuiptrekkingen in mijn hele lichaam.
De volgende vijf dagen was ik maar af en toe bij bewustzijn;
ik lag op mijn sterfbed te vechten voor mijn leven.
Het leek of mijn brein smolt door de 40 graden koorts.
Wanneer ik bij bewustzijn was, dacht ik alleen aan thromes.
Ik dacht: "Wat wil ik met mijn leven?"
Uiteindelijk, op de nacht voor mijn 21e verjaardag,
tijdens een helder moment,
realiseerde ik me iets:
ik realiseerde me dat die kleine mug,
Anopheles Stephensi,
dat die kleine mug
die minder dan 5 microgram weegde,
minder dan een korrel zout,
dat die een man van 80 kilo neer kon leggen,
dat dat mijn kryptoniet was.
Toen besefte ik dat het niet die mug was,
maar die kleine parasiet in die mug,
Plasmodium Falciparum, die meer dan een miljoen mensen per jaar doodt.
Vervolgens bedacht ik dat het nog kleiner was dan dat,
al leek het voor mij veel groter.
Ik realiseerde me
dat angst mijn kryptoniet was,
mijn parasiet,
die mijn hele leven had gehandicapt en verlamd.
Er is een verschil tussen angst en gevaar.
Gevaar is echt.
Angst is een keuze.
Ik realiseerde me dat ik een keuze had:
ik kon in angst leven en eraan sterven die nacht,
of ik kon mijn angst laten sterven
en kiezen voor mijn dromen, als ik de moed had om te leven.
Er is iets met op je doodsbed liggen en de dood in de ogen zien
dat maakt dat je het leven echt wilt leven.
I realiseerde me dat iedereen doodgaat, maar dat niet iedereen echt leeft.
In het doodgaan, leven we.
Wanneer je leert doodgaan,
leer je echt leven.
Ik besloot die nacht mijn verhaal te veranderen.
Ik wilde niet dood, dus ik deed een schietgebedje, ik zei:
"God, als U me 21 jaar laat worden,
zal ik angst mijn leven niet meer laten beheersen.
Ik zal mijn angst laten sterven,
ik ga kiezen voor mijn droom,
ik wil mijn houding veranderen,
ik wil iets wonderbaarlijks met mijn leven doen,
ik wil mijn doel en mijn roeping vinden,
ik wil weten dat het onmogelijke niet onmogelijk is."
Of ik die nacht overleefde, zeg ik niet, dat mogen jullie zelf bedenken.
(Gelach)
Die nacht maakte ik een lijst met mijn eerste 10 thromes:
ik wilde de grote continenten bezoeken,
de 7 Wereldwonderen zien,
een aantal talen leren,
op een onbewoond eiland wonen,
op een schip op de oceaan wonen,
met een stam indianen in de Amazone wonen,
naar de hoogste top in Zweden klimmen,
de Mount Everest bij zonsopgang zien,
in de muziekwereld in Nashville werken,
in een circus werken,
en uit een vliegtuig springen...
In de 20 jaar daarna heb ik dat ook bijna allemaal gedaan.
Iedere keer als ik iets van mijn lijst kon afvinken,
schreef ik er direct weer 5 of 10 bij, dus die lijst groeide alleen maar.
De volgende zeven jaar woonde ik op een klein eiland op de Bahama's,
voor ongeveer zeven jaar, ja,
in een rieten hut.
Ik was de enige op het eiland die, in een lendendoek, met een speer jaagde
op haaien en roggen,
en ik leerde met haaien zwemmen.
Vervolgens verhuisde ik naar Mexico
en van daaruit naar Ecuador, naar het Amazone-bekken,
Pujo Pongo Ecuador, waar ik leefde met een stam
en beetje bij beetje kreeg ik meer zelfvertrouwen door die thromes.
Ik zocht de muziekwereld op, eerst in Nashville, toen in Zweden.
Ik ging naar Stockholm, werkte daar in de muziekwereld
en beklom er de Kebnekaise, ver binnen de poolcirkel.
Ik leerde het clownsvak,
jongleren
en steltlopen,
fietsen op een éénwieler, vuurvreten en glas eten.
In 1997 hoorde ik dat er minder dan een dozijn zwaardslikkers waren
en ik zei: "Dat is iets voor mij!"
Ik ontmoette een zwaardslikker en ik vroeg hem om wat tips.
Hij zei: "Goed, ik geef je twee tips.
Ten eerste: het is extreem gevaarlijk,
hier zijn mensen aan doodgegaan.
Ten tweede:
probeer het niet!"
(Gelach)
Dus voegde ik dat toe aan mijn lijstje thromes.
Ik oefende iedere dag, 10 tot 12 keer per dag,
vier jaar lang.
Ik heb het uitgerekend --
4 x 365 [x 12]
-- dat het ongeveer 13.000 keer is mislukt,
voordat ik het eerste zwaard door mijn keel kreeg in 2001.
Gedurende die tijd zette ik een throme
om de grootste expert op dit gebied ter wereld te worden.
Ik verzamelde dus ieder boek, tijdschrift, krantenartikel
en ieder medisch rapport, bestudeerde de fysiologie en anatomie,
ik sprak met dokters en verpleegsters,
verzamelde alle zwaardslikkers
in de Sword Swallowers Association International,
en stelde in twee jaar tijd een medisch rapport samen,
'Zwaardslikken en zijn bijwerkingen',
dat werd gepubliceerd in het British Medical Journal.
(Gelach)
Dank je.
(Applaus)
Ik ontdekte fascinerende dingen over zwaardslikken.
Sommige dingen waar jullie nog nooit over hadden nagedacht, tot vandaag!
Als je straks naar huis gaat en je snijdt je steak met je mes,
of met een zwaard of je 'bestek', zul je hier nog eens aan denken.
Ik kwam erachter dat zwaardslikken is begonnen in India --
precies waar ik het op mijn 20e voor het eerst had gezien --
ongeveer 4.000 jaar geleden, 2.000 voor Christus.
In de laatste 150 jaar zijn zwaardslikkers gebruikt
door de medische wetenschap
bij het ontwikkelen van starre endoscoop in 1868
door Dr. Adolf Kussmaul, in Freiburg, Duitsland;
in 1906 het elektrocardiogram in Wales;
om slikstoornissen en de spijsvertering te bestuderen;
bronchoscopen, dat soort dingen.
Maar in de laatste 150 jaar
weten we van honderden verwondingen en tientallen doden...
Dit is de rigide endoscoop die werd ontwikkeld door Dr. Adolf Kussmaul.
We ontdekten dat er de afgelopen 150 jaar 29 mensen zijn overleden,
waaronder deze zwaardslikker in Londen die zijn hart doorboorde met zijn zwaard.
We kwamen erachter dat er ieder jaar
3 tot 8 serieuze verwondingen optreden door zwaardslikken.
Ik weet het, want ik krijg de telefoontjes.
Ik heb er net twee gehad,
een uit Zweden en een uit Orlando, net de afgelopen weken,
zwaardslikkers die in het ziekenhuis liggen met verwondingen.
Het is dus extreem gevaarlijk.
Ik kwam er ook achter dat zwaardslikken
2 tot 10 jaar vergt om onder de knie te krijgen
voor veel mensen.
Maar de meest fascinerende ontdekking
was hoe zwaardslikkers leren het onmogelijke te doen.
Ik zal je een geheim verklappen:
staar je niet blind op die 99.9% die onmogelijk zijn.
Richt je op die 0.1% die mogelijk is en vind uit hoe je dat moet doen.
Laat ik je mee op reis nemen door de geest van een zwaardslikker.
Een zwaard slikken vereist geest-over-materie-meditatie,
messcherpe concentratie en uiterste nauwkeurigheid
om interne organen te isoleren en automatische reflexen te beheersen
door versterkte breinsynopsis, door herhaald spiergeheugen
door het bewust meer dan 10.000 keer te oefenen.
Ik neem jullie even mee op reis door het lichaam van een zwaardslikker.
Om een zwaard te slikken,
moet ik het lemmet over mijn tong laten glijden,
de kokhalsreflex onderdrukken in de cervicale slokdarm,
een bocht van 90 graden zien te maken door het strotklepje,
dan door de cricopharyngeal bovenste slokdarmsfincter,
de peristaltiekreflex onderdrukken,
en het lemmet in de borstkas laten glijden
tussen de longen.
Op dit punt moet ik daadwerkelijk
mijn hart opzij schuiven.
Als je heel goed kijkt,
zie je het hart kloppen met mijn zwaard,
want het leunt tegen het hart aan
met alleen 3 millimeter slokdarmweefsel ertussen.
Zoiets kun je niet veinzen.
Dan langs het borstbeen laten glijden,
voorbij de onderste slokdarmsfincter,
de maag in en daar de kokhalsreflex onderdrukken
en helemaal omlaag tot mijn darmen.
Makkie.
(Gelach)
Als ik verder zou gaan,
zou ik bij mijn eileiders uitkomen.
Jullie vrouw legt dat nog wel uit....
Mensen zeggen dan tegen me:
"Het moet wel een hoop moed vergen om je leven te riskeren,
om je hart met een zwaard weg te duwen..."
Nee. Wat echt moed vergt,
is om als bang, verlegen, mager sulletje
mislukking en afwijzing te riskeren,
openhartig te zijn
en je trots in te slikken
en hier voor een verzameling vreemden
je verhaal te vertellen over je angsten en dromen,
en het gevaar te lopen jezelf letterlijk en figuurlijk te verwonden.
Weet je -- dankjewel.
(Applaus)
Het echte opmerkelijke is,
dat ik altijd iets bijzonders in mijn leven heb willen doen
en nu doe ik het.
Maar het echte bijzondere is niet
dat ik 21 zwaarden tegelijk kan slikken,
6 meter onder water in een bak met 88 haaien en roggen
voor Ripley's Geloof Het Of Niet!,
of verhit tot 800 graden voor Stan Lee's Superhumans
als een 'man van staal'
-- en dat ding was echt heet!
Of dat ik een auto trok met een zwaard voor Ripley's,
of voor Guinness,
of tot de finale van America's Got Talent kwam,
of de 2007 Ig Nobelprijs voor geneeskunde won.
Nee, dat is niet het echt opmerkelijke.
Dat denken mensen, maar dat is het niet.
Het echt opmerkelijke is
dat God dat bange, verlegen, magere sulletje,
die hoogtevrees had,
die bang was van water en haaien
en dokters en verpleegsters en naalden en scherpe objecten
en van spreken voor mensen,
en dat hij me nu de wereld rond laat vliegen
op 10 kilometer hoogte,
scherpe objecten inslikkend onder water in bakken met haaien,
en sprekend voor dokters en verpleegsters en publiek zoals jullie in de hele wereld.
Dat vind ik echt opmerkelijk.
Ik wilde altijd al het onmogelijke doen --
Dank je.
(Applaus)
Dankjewel.
(Applaus)
Ik wilde het onmogelijke doen en nu doe ik het.
Ik wilde iets bijzonders doen en de wereld veranderen
en nu doe ik het.
Ik wilde altijd rond de wereld reizen en bovenmenselijke dingen doen
en levens redden: nu doe ik het.
En weet je wat?
Er zit nog altijd een klein stukje van dat kind zijn grote droom
diep in mij.
(Gelach) (Applaus)
Ik wilde altijd mijn doel en roeping vinden,
en nu weet ik het.
Maar, wat denk je?
Het is niet met die zwaarden, niet met mijn sterke kanten.
Het is uiteindelijk met mijn zwaktes, mijn woorden.
Mijn doel en roeping is de wereld te veranderen
door de angst te overwinnen,
één zwaard tegelijk, één woord tegelijk,
één mes tegelijk, één leven tegelijk,
om mensen te inspireren superhelden te zijn
en het onmogelijke in hun leven te doen.
Mijn roeping is om anderen te helpen hun doel te vinden.
Wat is jouw doel?
Wat is jouw roeping?
Waarvoor ben je hier?
Ik geloof dat we allemaal geroepen zijn tot heldendom.
Wat is jouw superkracht?
Op een wereldbevolking van meer dan 7 miljard mensen
zijn er minder dan dertig zwaardslikkers in de wereld,
maar er is maar één jij.
Jij bent uniek.
Wat is jouw verhaal?
Wat maakt jou anders?
Vertel je verhaal,
ook al is je stem dun en beverig.
Wat zijn jouw thromes?
Als je alles kon doen, iedereen kon zijn, overal kon gaan --
Wat zou je doen? Waar zou je zijn?
Wat zou je doen?
Wat wil je met je leven doen?
Wat zijn jouw grote dromen?
Welke dromen had je als kind? Weet je het nog?
Het was vast niet dit, of wel?
Wat waren je wildste dromen
die je zo vreemd en vaag vond?
Volgens mij zien die dromen er helemaal niet zo raar meer uit nu.
Wat is jouw zwaard?
Elk van jullie heeft een zwaard,
een tweezijdig zwaard van angsten en dromen.
Slik je zwaard, wat het ook is.
Volg je dromen, dames en heren,
het is nooit te laat om te worden wat je zou willen.
Die pestkoppen met hun trefballen, die jongens die dachten
dat ik nooit het onmogelijke zou doen,
die heb ik maar één ding te zeggen:
Dankjewel.
Want zonder schurken geen superhelden.
Ik ben hier om te bewijzen dat het onmogelijke niet onmogelijk is.
Dit is extreem gevaarlijk. Ik kan ervan doodgaan.
Geniet ervan.
(Gelach)
Ik heb jullie hulp nodig, hierbij.
Publiek: Twee, drie.
Dan Mayer: Nee, nee, nee. Jullie moeten helpen tellen. Allemaal, OK?
(Gelach)
Ken je de woorden? OK? Tel met me mee, klaar?
Een.
Twee.
Drie.
Nee, dat is twee, maar je snapt het wel.
Publiek: Een.
Twee.
Drie.
(Gegil)
(Applaus)
DM: Ja!
(Applaus) (Gejoel)
Dankjewel.
Dankjewel, dankjewel. Heel hartelijk dank.
En namens mijn maag ook.
Ik zei al, ik kwam het onmogelijke doen en nu heb ik het gedaan.
Maar dit was niet het onmogelijke, dit doe ik iedere dag.
Het onmogelijke was dat dat bange, verlegen, magere sulletje
zijn angst zou trotseren, hier op dit TEDx-toneel zou staan
en de wereld zou veranderen, één woord tegelijk,
één zwaard tegelijk, één leven tegelijk.
Als ik je anders heb laten denken;
als ik je heb doen geloven dat het onmogelijke niet onmogelijk is;
als ik je heb doen beseffen dat jij het onmogelijke in je leven kunt doen,
dan zit mijn werk erop, en begint het jouwe nu pas.
Stop nooit met dromen. Stop nooit met geloven.
Dank je voor je geloof in mij
en deel uit te maken van mijn droom.
En dit is mijn geschenk:
Het onmogelijke is niet...
Publiek: Onmogelijk.
Lange reis... onderdeel van geschenk.
(Applaus)
Dankjewel.
(Applaus)
(Gejoel)
Gastvrouw: Dank je, Dan Meyer, wow!