Hello everyone.
My name is Behrouz Boochani.
Some of you will know me; some of you will not.
I am a Kurdish novelist and journalist.
In May 2013, I fled Iran
because of my journalism and cultural activities.
I traveled to Australia by boat, but never arrived.
I was exiled to Manus Island alongside 1,000 other people.
Manus Island is a remote tiny island
in the north of Papua New Guinea, PNG, in the middle of the Pacific Ocean.
This is my story:
A man who left his country because he didn't want to live in prison.
A man who sought asylum, but ended up in a prison for six years.
My story is the same as 2,000 other innocent people.
People who have been in prison
in Manus and Nauru for seeking asylum in Australia.
My story is only one of many stories in these two islands.
When they exiled us to Manus in 2013,
we found ourselves in a place that was worse than a prison.
We were deprived from having access to many things.
Basic things, including having a phone.
For four and a half years, we were living in this prison
with metal fences and guards, and with much deprivation.
At the end of 2017,
we were forcibly moved from that prison to other compounds on Manus Island.
So the history of our life here is in two parts:
The closed prison and now the compounds
which have fences around them and guards,
but we are allowed to move around the island during the day.
Although we have been moved from the first prison,
we are still in a prison,
a bigger prison,
an island prison.
After three and a half years, the PNG Supreme Court ruled
that keeping innocent people in prison is illegal
and deprived us of our human rights.
It also ruled that we should have access to phones.
This was a big achievement.
Before that, I had smuggled a phone into the prison
by exchanging my clothes, shoes, and cigarettes
with a local man who was working inside the prison,
and I started to communicate with the outside world,
with people such as journalists.
The guards would sometimes attack our rooms, looking for phones.
Twice they found my phone and took it, and I had to smuggle another phone.
This happened to many of us here,
so it was not easy to communicate to the outside world.
I didn't feel safe with the authorities and guards,
and that's why I worked under a fake name for more than two years.
When I became sure that I had made
a strong network of journalists and supporters internationally,
I decided it was safe to publish my work under my real name.
For me, writing has always been an act of resistance.
In this situation on Manus, it is still my resistance.
The system that operates this prison aimed to reduce us to numbers,
to remove our individuality, and destroy our identity.
For me, writing and creating is a way of fighting
to get my identity, humanity, and dignity back,
in front of a cruel system that is established to take anything
that has meaning of life from us.
In Manus, I soon found that the language of journalism
is not able to describe the systematic torture that we are under
and the life in Manus prison camp.
The language of journalism is a kind of language
that is part of the power structures that I am fighting against.
How can I describe six years living in exile
in one of the worst prisons in the world?
Twelve people have died already.
For so many people who have heard about people in Manus and Nauru
we are reduced to some simple pictures.
But we are human.
We exist.
And we are suffering.
We are human, same as you.
How can I describe a father's suffering
who is separated from his wife and children for six years?
How can I describe a mother witnessing her small kids growing up for six years
in a prison camp?
How can I describe a young man who was full of life,
but has lost opportunity to continue his education,
to find love, has lost his health, his family, his hope,
has lost many opportunities that you take for granted?
That is why I have worked for years to tell this story,
through creative and literary language.
That is why I wrote a novel on my phone
and sent it, text by text,
through WhatsApp to my translator in Australia.
Language is important.
You will notice I call this place a prison,
Manus prison,
not an offshore processing center.
Naming this prison as a prison shows the lies of government language.
It helps us to understand the structural and systematic torture
of Australia's detention regime.
Part of creating my own language
is to fight against the commodification and objectification of our pain.
It is a deep part of this system that imprisons and tortures us.
I know that people who participate in TEDx share their inspiring life and perspective
to create a way for others.
But, for me, as a person, who is still struggling
alongside hundreds of innocent people against this system,
what can I say?
How can I inspire people while still I am not sure
if I will survive or not.
I am really sorry, sorry that I make you uncomfortable,
but I think that I don't have a choice other than to make you uncomfortable
because this is my story.
I'm a kind of person who was born in war,
I have had the life full of adventures,
I've experienced homelessness, poverty,
and sometimes the luxury of an income and a home.
I have met many kinds of people,
I experienced amazing love,
and of course, I have many stories to share.
But, I think I don't have this right to talk about myself
while many people are suffering in these two islands.
I don't know, perhaps, one day, when I am a free man,
I will be invited to talk with people about other experiences -
about love, life, and the meaning of life.
I don't know, perhaps, if I smoke less, I will survive.
I smoke too much.
For now, I must write and talk
because there are still 500 people with me in prison on Manus Island.
There are still hundreds on Nauru .
We are still in prison.
I have the tool of language, of writing.
It's not easy to write from here.
It costs me a lot.
I fight to write and hope that people actually read my words closely
and engage deeply with them.
In the end, my wish
is that people in Nauru and Manus reach their freedom soon.
Thank you
(Applause)
سڵاوتان ڵێ بێت.
ناوم بێهروز بووچانییە.
هەندێکتان دەمناسن؛ هەندێکتان نامناسن.
من ڕۆماننوس و ڕۆژنامەنووسیێکی کوردم .
لە ئایاری ٢٠١٣دا،
بەهۆی ڕۆژنامەگەریم و چالاکی کلتوری لە ئێران هەڵاتم.
بە بەلەم گەشتم بۆ ئوسترالیا کرد، بەڵام هەرگیز نەگەشتووین.
من لەگەڵ هەزار کەسی تردا بۆ دوورگەی مانوس دوورخراینەوە.
دوورگەی مانوس دوورگەیەکی بچووکی دوورە
لە باکوری پاپوا گینێی نوێ، پی ئێن جی، لە ناوەڕاستی زەریای هێمن.
ئەمە چیرۆکی منە:
پیاوێک کە وڵاتی خۆی جێهێشت چونکە نەیدەویست لە زینداندا بژیت.
پیاوێک کە داوای مافی پەنابەری کرد، بەڵام بە شەش ساڵ لە زیندانێک کۆتایی هات.
چیرۆکەکەم هەمان چیرۆکی ئەو دوو هەزار کەسە بێتاوانانەی ترە.
ئەو کەسانەی کە لە زیندان دابوون
لە مانوس و ناوروو بۆ داواکردنی مافی پەنابەرێتی لە ئوسترالیا.
چیرۆکی من تەنیا نمونەیە لە زۆرێک لەو چیرۆکەکانی لەم دوو دوورگەدا.
کاتێک ئێمەیان لە ساڵی ٢٠١٣دا بۆ مانۆس دوور خستەوە،
ئێمە خۆمان لە شوێنێک دۆزیەوە کە لە زیندان خراپتر بوو.
ئێمە بێبەش کراین لە هەبوونی دەستگەیشتن بە زۆر شت.
شتە سەرەتاییەکان، لەوانە هەبوونی تەلەفۆنێک.
بۆ ماوەی چوار ساڵ و نیو، ئێمە لەم زیندانەدا دەژیاین
لەگەڵ پەرژینی کانزایی و پاسەوانەکان، و لەگەڵ زۆر بێبەشکردن.
لە کۆتایی ساڵی ٢٠١٧دا،
بەزۆرەملێ لەو زیندانە گواستراینەوە بۆ کۆمەڵە بیناکانی تر لە دوورگەی مانوس.
کەواتە مێژووی ژیانمان لێرە دەبێتە دوو بەش:
زیندانە داخراوەکە و بیناکانی ئێستا
کە پاسەوان و پەرژین لە دەوریاندا هەیە،
بەڵام ئێمە ڕێگەمان پێدەدرێ بجولێین لە دەوروبەری دوورگەکە لە ماوەی ڕۆژدا.
هەرچەندە ئێمە لە یەکەم زیندانەوە گوستراوینەتەوە،
بەڵام ئێمە هێشتا لە زیندانین،
زیندانێکی گەورەتر،
زیندانێک لە دوورگە.
دوای سێ ساڵ و نیو، دادگای باڵای پی ئێن جی بڕیاریدا
کە هێشتنەوەی خەڵکی بێتاوان لە زینداندا نایاساییە
و ئێمەی لە مافەکانی مرۆڤ بێبەش کردووە.
هەروەها بڕیاریدا کە ئێمە پێویستە تەلەفۆنمان هەبێت.
ئەمە دەستکەوتێکی گەورە بوو.
پێش ئەوە، بە قاچاغ تەلەفۆنێکم بۆ ناو زیندان بۆ هاتبوو
بە گۆڕینەوە بە جلەکانم، پێڵاو، پاکەتەکانی جگەرە
لەگەڵ پیاوێکی ناوخۆیی کە لە ناو زیندانەکە کاری دەکرد،
و دەستم کرد بە پەیوەندیکردن لەگەڵ جیهانی دەرەوە،
لەگەڵ کەسانی وەک ڕۆژنامەنوسەکان.
پاسەوانەکان هەندێکجار هەڵیاندەکوتایە سەر ژوورەکان، بەدوای مۆبایلەکان دەگەڕان.
دوو جار مۆبایلەکەیان دۆزیەوە و بردیان، و دەبوایە تەلەفۆنێکی تر بە قاچاخ بهێنم.
ئەمە بەسەر زۆربەمان داهات لێرە،
بۆیە ئاسان نەبوو بۆ پەیوەندیکردن بە جیهانی دەرەوە.
هەستم بە سەلامەتی نەکرد لەگەڵ دەسەڵات و پاسەوانەکان،
و هەر بۆیە بە ناوێکی ساختە بۆ ماوەی دوو ساڵ زیاتر کارم کرد.
کاتێک دڵنیا بوومە کە من
تۆڕێکی بەهێز لە ڕۆژنامەوان و پشتیوانان لە ئاستی نێودەوڵەتییدا دروست کردبوو،
بڕیارمدا کە کارەکەم لە ژێر ناوی خۆم پارێزراو بوو بۆ بڵاوکردنەوە.
بۆ من، هەمیشە نووسین کارێکی بەرگری بووە.
لەم دۆخەدا لەسەر مانوس، هێشتا بەرخۆدانی منە.
ئەو سیستمەی کە ئەم زیندانە بەرێوە دەبات بە ئامانجی کەمکردنەوەی ژمارەی ئێمە بوو،
بۆ نەهێشتنی کەسایەتیمان، لەناوبردنی ناسنامەکەمان.
بۆ من، نووسین و دروستکردن ڕێگەیەکی شەڕکردنە
بۆ ئەوەی ناسنامەم، مرۆڤایەتی، و گەراندنەوەی شکۆ بەدەست بهێنم،
لەبەردەم سیستەمێکی دڵڕەقانە کە دادەمەزرێ بۆ لێسەندنەوەی هەر شتێک
کە مانای ژیانی هەیە لای ئێمە.
لە مانوس، هەر زوو بۆم دەرکەوت کە زمانی ڕۆژنامەوانی
ناتوانێت باسی ئەو ئەشکەنجەدانە بەرنامە بۆ دارێژراو بکات کە ئێمە
و ژیانی ناو کەمپی زیندانی مانوس هەمانە.
زمانی ڕۆژنامەوانی جۆرێکە لە زمان
کە بەشێکە لە پێکهاتەی دەسەلات کە من دژی دەجەنگم.
چۆن دەتوانم باسی شەش ساڵ ژیان لە تاراوگە
لە یەکێک لە خراپترین زیندانەکانی جیهاندا بکەم؟
پێشتر ١٢ کەس مردوون.
بۆ زۆر کەس کە بیستوویانە دەربارەی خەڵک لە مانوس و ناوروو
ئێمە کەم دەکرێنەوە بۆ سەرهەندێک وێنەی سادە.
بەڵام ئێمە مرۆڤین.
ئێمە هەین.
و ئێمە ئازار دەچێژین.
ئێمە مرۆڤین، هەر وەک ئێوە.
چۆن باس لە ئازارەکانی باوکێک بکەم
کە بۆ ماوەی شەش ساڵ لە هاوسەر و منداڵەکانی جیا دەکرێتەوە؟
چۆن دەتوانم باسی دایکێک بکەم کە شایەتی دەدات منداڵە بچوکەکانی بۆ ماوەی شەش ساڵ
لە کەمپی زیندانێک گەورە بوون؟
چۆن دەتوانم باسی پیاوێکی گەنج بکەم کە پڕ بوو لە ژیان،
بەڵام دەرفەتی ئەوەی لەدەست داوە درێژە بە خوێندنەکەی بدات،
بۆ دۆزینەوەی خۆشەویستی، تەندروستی خۆی، خێزانەکەی، هیوای لەدەست داوە،
زۆر دەرفەتی لەدەست داوە کە تۆ بە مسۆگەری وەردەگریت؟
بۆیە ساڵانێکە کارم کردووە بۆ ئەوەی ئەم چیرۆکە،
لە ڕێگەی زمانی داهێنەرانە و ئەدەبییەوە بگێرمەوە.
بۆیە بە تەلەفۆنەکەم ڕۆمانێکم نووسی
و دەق بە دەق،
لە ڕێگەی بەرنامەی وەتس ئەپ بۆ وەرگێڕەکەم لە ئوسترالیا نارد.
زمان گرنگە.
تۆ تێبینی دەکەیت کە من بەم شوێنە دەڵێم زیندانێک،
زیندانی مانوس،
نەک ناوەندە چارەسەرییەکانی دوور لە کەنار.
ناوهێنانی ئەو زیندانە بە زیندانێک درۆکانی زمانی حکومەت نیشان دەدات.
یارمەتیمان دەدات بۆ تێگەیشتنی ئەو ئەشکەنجە بەرنامە بۆ دارێژراو و دروستکراوەی
ڕژێمی دەستبەسەرکردنی ئوسترالیا.
بەشێک لە دروستکردنی زمانی خۆم
ئەوەیە کە بۆ خۆشی و شکۆدارکردنی ئازارەکانمان بجەنگم.
ئەمە بەشێکی قووڵی ئەم سیستەمەیە کە زیندانیمان دەکات و ئەشکەنجەمان دەدات.
من دەزانم ئەو کەسانەی بەشداری TEDx دەکەن ژیان و تێڕوانینی ئیلهام بەخشیان هاوبەشی
پێ دەکەن بۆ ئەوەی ڕێگەیەک بۆ کەسانی تر دروست بکەین.
بەڵام، بۆ من، وەک کەسێک، کە هێشتا لە تێکۆشاندام
لە تەنیشت سەدان کەسی بێتاوان لە دژی ئەم سیستەمە،
چی دەتوانم بڵێم؟
چۆن دەتوانم خەڵک بخەمە جۆش و خرۆشەوە لە کاتێکدا من هێشتا دڵنیا نیم
ئەگەر بمویستبایە بمێنمەوە یان نا.
داوای لێبوردن دەکەم، بەڕاستی داوای لێبوردنتان لێدەکەم کە نیگەرانم کردن،
بەڵام پێم وایە کە من هەلێکی ترم نییە جگە لە نیگەرانی کردنی ئێوە
چونکە ئەوە چیرۆکی منە.
من یەکێکم لەو جۆرە کەسانەی کە لە ناو شەر لەدایک بوو،
ژیانی پڕ لە سەرکێشیم هەبوو،
ئەزمونی بێ لانەیی، هەژاری،
هەندێک جار گرانبەها لە داهاتێک و خانوویەک بەسەر بردووە.
من چەندین جۆر خەڵکم بینیووە،
من خۆشەویستی سەرسوڕهێنەرم ئەزموون کرد،
بێگومان ، چیرۆکم زۆرە بۆ ئەوەی هاوبەشی بکەم.
بەڵام، وابزانم من ئەو مافەم نییە بۆ ئەوەی باسی خۆم بکەم
لەکاتێکدا زۆر کەس لەم دوو دوورگەدا ئازار دەچێژن.
نازانم، لەوانەیە، ڕۆژێک، کاتێک من ئازادم،
بانگهێشت دەکرێم بۆ قسەکردن لەگەڵ خەڵک دەربارەی ئەزموونی تر -
دەربارەی خۆشەویستی، ژیان و مانای ژیان.
نازانم، لەوانەیە، ئەگەر کەمتر جگەرە بکێشم، من ڕزگارم دەبێت.
من جگەرە زۆر دەکێشم.
ئێستا، دەبێت بنوسم و قسە بکەم
چونکە هێشتا ٥٠٠ کەس لەگەڵ من لە بەندیخانە لە دورگەی مانوس ھەن.
هێشتا سەدان كەسیش لە ناووروو هەن.
ئێمە هێشتا لە زیندانین.
من توانای زمان، لە نووسینم ھەیە.
نووسین لێرەوە ئاسان نییە.
ئەمە زۆری تێدەچێت.
من شەڕ دەکەم بۆ نووسین و هیوا دەخوازم خەڵک لە ڕاستیدا وشەکانم لە نزیکی بخوێنەوە
و بە قوڵی لەگەڵیان خۆتێهەڵکێشن.
لە کۆتایدا، ئاواتم
ئەوەیە کە خەڵک لە ناوروو و مانوس بەزوویی بە ئازادی خۆیان بگەن.
سوپاس.
(چەپڵەلێدان)
Bonjour à tous.
Mon nom est Behrouz Boochani.
Certains d'entre vous me connaissent déjà, d'autres me découvrent.
Je suis un écrivain et journaliste kurde.
J'ai fui l'Iran en mai 2013
à cause de mes activités journalistiques et culturelles.
J'ai fui en bateau vers l'Australie, mais je n'y suis jamais arrivé.
J'ai été exilé sur l'île de Manus, avec mille autres personnes.
Manus est une petite île isolée
au nord de la Papouasie Nouvelle Guinée, PNG, au milieu de l'océan pacifique.
Voici mon histoire :
celle d'un homme qui a fui son pays pour ne pas vivre en prison.
Un homme qui demandait l'asile, mais qui a été emprisonné pendant six ans.
Mon histoire, c'est aussi celle de 2 000 autres innocents.
Des gens qui ont été emprisonnés
sur Manus et Nauru pour avoir demandé l'asile à l'Australie.
Mon histoire n'est qu'une histoire parmi d'autres sur ces deux îles.
En 2013, quand on nous a exilés sur Manus,
nous nous sommes retrouvés dans un endroit pire que la prison.
Nous étions privés de beaucoup de choses.
Des choses rudimentaires, comme un téléphone.
Nous avons vécu dans cette prison pendant quatre ans et demi
entourés de clôtures en métal, de gardes, et privés de beaucoup de choses.
Fin 2017,
nous avons été déplacés de force de cette prison sur un autre site de Manus.
L'histoire de notre vie là-bas est en deux parties :
la prison fermée et maintenant ce site
entouré des barrières et des gardes,
mais nous avons le droit de nous déplacer sur l'île pendant la journée.
Même si nous n'étions plus dans la première prison,
nous étions toujours en prison,
une prison plus grande,
une île-prison.
Après trois ans et demi, la Cour Suprême de PNG a statué
que garder des innocents en prison était illégal
et nous privait de nos droits fondamentaux.
Elle a aussi statué que nous devions avoir accès au téléphone.
C'était une grande victoire.
Avant ça, j'avais troqué un téléphone en prison
contre mes habits, mes chaussures et mes cigarettes
avec un habitant de l'île, qui travaillait dans la prison,
et j'ai commencé à communiquer avec le monde extérieur,
avec des journalistes, par exemple.
Parfois, les gardiens fouillaient nos chambres pour trouver les téléphones.
Ils m'ont pris le mien deux fois, m'obligeant à en trouver un autre.
Beaucoup ici ont aussi vécu cela ;
ce n'était donc pas facile de communiquer avec le monde extérieur.
Je ne me sentais pas en sécurité à cause des autorités et des gardiens,
c'est pourquoi j'ai écrit sous un faux nom pendant plus de deux ans.
Quand j'ai été sûr d'avoir
un réseau puissant de journalistes et de soutiens internationaux,
j'ai décidé de publier mon travail sous mon vrai nom.
Pour moi, l'écriture a toujours été un acte de résistance.
Dans ma situation sur Manus, c'est encore de la résistance.
Le système mis en place dans cette prison a pour but de nous réduire à des numéros,
pour nous priver de notre individualité, et détruire notre identité.
Pour moi, l'écriture et la création sont des moyens pour combattre
pour retrouver mon identité, mon humanité et ma dignité,
face à un système cruel dont le but est de prendre
tout ce qui donne un sens à notre vie.
Sur Manus, je me suis aperçu rapidement que le langage journalistique
ne peut pas décrire la torture systématique que nous subissons
et la vie dans la prison de Manus.
Le langage journalistique est un langage
appartenant aux structures du pouvoir contre lesquelles je me bats.
Comment puis-je décrire six années de vie en exil
dans l'une des pires prisons au monde ?
Douze personnes sont déjà mortes.
Pour la plupart des gens qui ont entendu parler des personnes sur Manus et Nauru,
nous sommes réduits à de simples photos.
Mais nous sommes des êtres humains.
Nous existons.
Et nous souffrons.
Nous sommes des hommes, tout comme vous.
Comment décrire la souffrance d'un père séparé
de sa femme et de ses enfants depuis six ans ?
Comment décrire une mère
regardant ses enfants grandir pendant plus de six ans dans une prison ?
Comment décrire un jeune homme qui était plein de vie
mais qui n'a pas pu poursuivre ses études,
trouver l'amour, qui a perdu la santé, sa famille, ses espoirs,
qui a perdu toutes les chances que vous prenez pour acquises ?
C'est pour ça que je travaille depuis des années pour raconter cette histoire,
par un langage créatif et littéraire.
C'est pour ça que j'ai écrit un roman sur mon téléphone
et que je l'ai envoyé, texte après texte,
par Whatsapp à mon traducteur en Australie.
Le langage est important.
Vous aurez remarqué que je nomme cet endroit une prison,
la prison Manus,
et non un centre de transit offshore.
Appeler cette prison prison démontre les mensonges du langage du gouvernement.
Cela nous permet de comprendre la torture structurelle et systématique
du régime de détention australien.
Si j'ai créé mon propre langage,
c'est aussi pour combattre
la marchandisation et l'objectification de notre douleur.
C'est une grande composante du système qui nous emprisonne et qui nous torture.
Je sais que les participants à TEDx partagent leur vie et leurs perspectives
pour inspirer les autres.
Mais, pour moi, en tant que personne qui lutte encore
avec des centaines d'innocents contre ce système,
que puis-je dire ?
Comment puis-je inspirer les autres alors que je ne suis pas sûr
de savoir si je survivrai ou non ?
Je suis sincèrement désolé, désolé de vous mettre mal à l'aise,
mais je n'ai pas d'autre choix que de vous mettre mal à l'aise
parce que c'est mon histoire.
Je fais partie des gens nés avec la guerre,
j'ai eu une vie remplie d'aventures,
j'ai été sans abri, pauvre,
et j'ai parfois connu le luxe d'avoir un revenu et une maison.
J'ai rencontré toutes sortes de personnes,
j'ai eu des histoires d'amour exceptionnelles
et j'ai, bien sûr, de nombreuses histoires à raconter.
Mais j'estime que je n'ai pas le droit de parler de moi
alors que tant de gens souffrent sur ces deux îles.
Je ne sais pas, un jour peut-être, quand je serai un homme libre,
je serai invité à partager avec d'autres sur d'autres expériences -
sur l'amour, la vie et le sens de la vie.
Je ne sais pas, peut-être que si je fume moins, je survivrai.
Je fume trop.
Pour l'instant, je dois écrire et raconter
parce qu'il y a toujours 500 personnes en prison avec moi sur l'île de Manus.
Ils sont encore des centaines sur Nauru.
Nous sommes toujours en prison.
Je peux utiliser l'écriture.
Ce n'est pas facile d'écrire d'ici.
Ça me coûte beaucoup.
Je me bats pour écrire et j'espère que mes mots sont lus avec attention
et qu'ils imprègnent profondément ceux et celles qui les lisent.
Pour finir, je souhaite
que les gens sur Nauru et Manus soient rapidement libérés.
Merci.
(Applaudissements)
大家好。
我的名字是 Behrouz Boochani。
你們當中有些人之後會知道我， 也會有人不知道。
我是一位庫德小說家和記者。
在 2013 年 5 月， 因為我的新聞工作和文化活動，
所以我逃到伊朗。
雖然我搭船至澳洲，但從未抵達。
我與其他一千位人民 遭受流放至馬努斯島。
馬努斯島是個偏僻的小島，
位於巴布亞紐幾內亞北部， 也就是在太平洋中間。
以下是我的遭遇：
一位男人離開他的國家， 是因為不想被關在監獄裡。
一位尋求庇護的男人， 結果卻是被關在監牢裡六年。
我的遭遇和其他兩千個 無辜的人一樣。
那些人
被關在馬努斯和諾魯的監獄裡， 他們要在澳洲尋求庇護。
我的遭遇只是在這兩座島上， 許多故事中的其中之一。
當他們在 2013 年將我們 放逐到馬努斯時，
我們發現自己處在一個 比監獄更糟的地方。
我們使用物品的權利都被剝奪。
基本的包含使用手機。
四年半裡，我們生活在有鐵欄和獄警，
以及物資非常缺乏的監獄裡。
在 2017 年底，
我們從監獄被強行驅逐到 馬努斯島上的其他地方。
所以我們在這裡的人生經歷
分為兩部分：
緊閉的監獄以及現在有
圍欄圍繞與警衛看顧的地方。
但我們在白天時被允許 可以在島上周圍走動。
雖然我們從第一個監獄遷出來，
但我們仍是在一個牢籠裡，
一個更大的、
在島上的牢籠。
三年半後，巴布亞紐幾內亞的 最高法院作出判決，
讓無辜的人民關在牢籠裡 是不合法的，
而且剝奪我們的人權。
法院也判決我們有權使用手機。
這是個多大的進展。
在法院判決前， 我已偷運一支手機到牢籠裡，
將我的衣服、鞋子以及香菸換給
一位在牢裡工作的當地人，
然後我開始向外界聯絡，
那些外界人士像是記者。
守衛有時候襲擊我們的房間
尋找手機。
他們兩次找到我的手機且拿走， 所以我必須偷運另一支手機。
我們很多人都在這裡遭遇此事，
因而和外界取得聯繫是不容易的事。
因為有當局和守衛在旁， 我感到不安全，
這也是為什麼我用假名工作超過兩年。
當我確定自己已經
在國際上建立一個強大的 新聞工作者和支持者網絡時，
我認為以我真實的名字出版 我的作品，這樣是安全的。
對我而言，寫作一直是種 反抗的作為。
在馬努斯的這情況下， 我仍然在抵抗。
管控這牢籠的制度， 目的在於減少我們的人數、
去除我們的個性和摧毀自我身分。
對我而言，寫作和創作 是種反抗的方式，
讓我重新取得我的身分、 人性與尊嚴，
在嚴厲的制度前，它是建立在奪取
我們生命中任何有意義的東西。
在馬努斯時，我很快發現 新聞業的用字遣詞，
根本無法描述我們處於 蓄意的折磨下，
以及在馬努斯監獄營的生活。
新聞業的用語是一種
勢力架構的部分， 也是我所要反擊的。
我要如何描述這六年來 生活處在放逐和
世界上最糟的牢籠之一呢？
已經有十二人過世了。
許多人聽說過在馬努斯與諾魯的人，
我們是淪落成一些簡單的圖像。
但我們是人類。
我們生存。
並且遭受折磨。
我們和你們一樣都是人類。
我能如何描述身為一位父親遭受
與妻小分開六年？
我要如何描述一位母親 目睹她的小孩六年來都在
監獄營成長？
我要如何形容一位年輕人，
充滿活力，
卻失去持續受教育與
尋找愛情的機會，以及失去了 他的健康、家庭和希望，
失去許多你認為是理所當然的機會？
這就是為何我多年來
透過創意和文學的言語來敘述故事。
這就是為何我在手機上寫小說，
並逐字打出，
透過 WhatsApp 寄給 我在澳洲的翻譯人員。
語言是重要的。
你們會注意到我稱這個地方為監獄，
馬努斯監獄，
並不是離岸加工中心。
稱這牢籠為監獄，顯現出政府說謊。
它幫我們了解在澳洲拘捕體制的
結構性和蓄意性的折磨。
創造自己語言一部份的原因，
是要對抗我們的痛苦 遭到商品化以及物化。
這是這個監禁和折磨 我們的體制深層的部分。
我知道那些參與 TEDx 的人分享 他們鼓舞人心的生活與觀點，
為其他人創造方法。
但對我而言，身為人，
仍然與數百名無辜之人 一起並肩作戰對抗這體制，
我能說甚麼？
我要如何激勵人們，當我仍不確定，
我是否希望存活下來。
我真的很抱歉， 抱歉我讓你們感到不自在，
除了讓你不自在， 我認為我別無選擇，
因為這就是我的遭遇。
我是一個在戰爭中出生的人，
我的生命充滿冒險，
我經歷過無家可歸、貧窮，
有時候對一份收入和有家的奢望。
我遇過各式各樣的人，
我經歷過驚人的愛情，
當然，我能分享許多故事。
雖然很多人在這兩座島嶼裡受到折磨，
但我認為我沒有這個權利 去講述有關自己的事。
我不知道，也許有一天， 當我是個自由的人時，
我將會被邀請和人們講述 有關其他遭遇，
有關於愛、生活以及生命的意義。
我不知道，
或許如果我較少抽菸，我將會存活。
我抽太多菸了。
此刻，我必須寫作和談論，
因為仍然有五百人與我 在馬努斯島上的監獄。
諾魯島上仍有數百人。
我們仍在牢籠裡。
我擁有語言與寫作這些工具。
在這裡寫作並不容易，
我花費許多。
我用寫作來抵抗，並希望人們 真正仔細閱讀我的文字，
並深入參與其中。
最後，我希望
在諾魯和馬努斯的人 能盡快取得自由。
謝謝。（掌聲）