Thanks for sticking around,
thanks for having a big red X burned into your eyeballs
for the next three days.
(Laughter)
Today I want to talk about the meaning of words,
how we define them
and how they, almost as revenge,
define us.
The English language is a magnificent sponge.
I love the English language. I'm glad that I speak it.
I think you are all lucky to speak it, as well.
But for all that, it has a lot of holes.
In Greek, there's a word, "lachesism"
which is the hunger for disaster.
You know, when you see a thunderstorm on the horizon
and you just find yourself rooting for the storm.
In Mandarin, they have a word "yù yī" --
I'm not pronouncing that correctly --
which means the longing to feel intensely again
the way you did when you were a kid.
In Polish, they have a word "jouska"
which is the kind of hypothetical conversation
that you compulsively play out in your head.
And finally, in German, of course in German,
they have a word called "Zielschmerz,"
which is the dread of getting what you want.
(Laughter)
Finally fulfilling a lifelong dream.
I'm German myself, so I know exactly what that feels like.
Now, I'm not sure if I would use any of these words
as I go about my day,
but I'm really glad they exist.
But the only reason they exist is because I made them up.
I am the author of "The Dictionary of Obscure Sorrows,"
which I've been writing for the last seven years.
And the whole mission of the project
is to find holes in the language of emotion
and try to fill them
so that we have a way of talking about all those human peccadilloes
and quirks of the human condition
that we all feel but may not think to talk about
because we don't have the words to do it.
It started watching the end credits of "Saturday Night Live,"
and I was beset by the most beautiful and haunting melancholy.
If you ever get a chance to stay up that late,
I would urge you to watch the end credits of SNL.
And so, I decided to try to define that emotion.
And about halfway through this project,
I defined "sonder,"
the idea that we all think of ourselves as the main character
and everyone else is just extras.
But in reality, we're all the main character,
and you yourself are an extra in someone else's story.
And so as soon as I published that,
I got a lot of response from people
saying "thank you for giving voice to something I had felt all my life
but there was no word for that."
So it made them feel less alone.
That's the power of words,
to make us feel less alone.
And it was not long after that
that I started to notice sonder
being used earnestly in conversations online,
and not long after I actually noticed it,
I caught it next to me in an actual conversation in person.
There is no stranger feeling than making up a word
and then seeing it take on a mind of its own.
I don't have a word for that yet, but I will.
(Laughter)
I'm working on it.
I started to think about what makes words real,
because a lot of people ask me,
the most common thing I got from people is,
"Well, are these words made up? I don't really understand."
And I didn't really know what to tell them
because once sonder started to take off,
who am I to say what words are real and what aren't.
And so I sort of felt like Steve Jobs, who described his epiphany
as when he realized that most of us, as we go through the day,
we just try to avoid bouncing against the walls too much
and just sort of get on with things.
But once you realize that people --
that this world was built by people no smarter than you,
then you can reach out and touch those walls
and even put your hand through them
and realize that you have the power to change it.
It's phenomenal.
So I think from there, that changed how I look at words
and what makes words real.
And when people ask me, "Are these words real?"
I had a variety of answers that I tried out.
Some of them made sense. Some of them didn't,
but one of them I tried out was,
"Well, a word is real if you want it to be real."
The way that this path is real because people wanted it to be there.
(Laughter)
It happens on college campuses all the time.
It's called a "desire path."
(Laughter)
And so, languages are a reflection of desire
something that they want to be there.
And it may be the road less traveled,
but it will get there eventually.
But that's not really a satisfying answer,
so I gave up on that one.
But then I decided, what people are really asking
when they're asking if a word is real, they're really asking,
"Well, how many brains will this give me access to?"
Because I think that's a lot of how we look at language.
A word is essentially a key
that gets us into certain people's heads,
and if it gets us into one brain,
it's not really worth it,
not really worth knowing.
Two brains, eh, it depends on who it is.
A million brains, OK, now we're talking.
And so a real word is one that gets you access to as many brains as you can.
That's what makes it worth knowing.
Incidentally, the realest word of all by this measure is this.
[O.K.]
That's it.
The realest word we have.
That is the closest thing we have to a master key.
That's the most commonly understood word in the world,
no matter where you are.
The problem with that is,
no one seems to know what those two letters stand for.
(Laughter)
Which is kind of weird, right?
I mean, it could be a misspelling of "all correct," I guess,
or "old kinderhook."
No one really seems to know, but the fact that it doesn't matter
says something about how we add meaning to words.
The meaning is not in the words themselves.
We're the ones that pour ourselves into it.
And I think, when we're all searching for meaning in our lives,
and searching for the meaning of life,
I think words have something to do with that.
And I think if you're looking for the meaning of something,
the dictionary is a decent place to start.
I saw an interview with the religious scholar Reza Aslan.
He was describing a misunderstanding
that many people have about religion.
He said that what a religion is
is basically a set of symbols and metaphors
that people pour themselves into
to try to express something inexpressible.
Religion is essentially just a language.
That's all it is.
It's a container for whatever meanings we bring to it.
And that got me thinking ...
What if language was a kind of religion.
That would mean that this is basically our holy book.
And if you think of the creation story,
it's really more of a definition story.
In the beginning, there was chaos upon the waters of the Earth
and then God separated the land from the sea,
the fish from the birds, man from woman,
the eternal from the ephemeral.
That's all in these pages.
That's what a definition is.
And so, if we're looking for meaning in the world,
this is our faith, this is our holy book.
Because the reality is,
and the point of this holy book,
and the point of, I think, all holy books,
is that it brings a sense of order
to a very chaotic universe.
Our view of things is so limited
and the universe is so complicated
that we have to come up with patterns and shorthands
and try to figure out a way to interpret it
and be able to get on with our day.
And that's why we need words to do that,
to give meaning to our lives.
But even more than that,
we need words to contain us, to define ourselves.
And that is, I think, a lot of how we use words right now,
we're all sort of begging to be defined, in certain ways.
And I think especially now, with technology and globalization,
it's so easy to get lost in the fog.
Each of us is undefined, in a way,
and the world is becoming ever more undefined.
And so, I think a lot of the structures that we look to
to try to contain ourselves
look like this.
Both in the sense of "pound" and "hashtag."
(Laughter)
It's trying to box ourselves in in certain ways
and say, to look for certain entries and certain categories
and say, "Yes, that's me."
What we do is look at other people
and say, "You're like me ...
And so, we are an 'us'."
And that gives us meaning.
That's just a way of borrowing meaning.
The problem is that a lot of that depends on institutions
and there are so many of us now,
and life is now so complicated and chaotic
that we have to wall ourselves off.
We're becoming fundamentalists in our faith.
Literalists.
Because we all feel these categories start to fall apart.
Have you noticed how many of our conversations now
are about the definitions of words?
I don't know how many times I've seen a conversation on the Huffington Post
that starts "Are you a feminist?"
"What does 'feminist' mean?"
"Who on this debate stage is the real progressive?"
"What does 'socialist' mean?"
"Who is a 'fascist'?"
"Who is a 'woman'?"
Caitlyn Jenner.
"Who is 'black'?" Rachel Dolezal.
These are the kind of conversations we have all the time,
but they're not really about meaning.
They're about how we package the world.
And so, I think the end result
is that we end up looking something like this,
where we allow words to define us.
We forget that all words are made up.
They're just models of how the world could be or should be,
and so, we're all withdrawing in our own communities of concern,
speaking in our own languages
when in fact, the world is more than that.
I think all of us feel
that the categories that we use to give our lives meaning
don't necessarily fit us all that well.
And so, we have to explain to people that,
that, "Yes, I subscribe to this,
but that doesn't define me.
We have to keep doing this over and over,
negotiating how we fit into the categories that we have.
I think a lot of us feel boxed in
by how we use these words.
We forget that words are made up.
It's not just my words. All words are made up,
but not all of them mean something.
And so I think what I'd like to --
The image I have of where we are today,
I think of Anne Frank.
Because she was in her little apartment in Amsterdam
and in a time when everyone around her
was trying to organize humanity
in a way that made sense with clean lines and brutal efficiency,
she was on the inside, organizing her own humanity.
I think there's something really beautiful about that,
because a lot of it was about her own confusion
and her own vulnerability.
And I think that's why we need a new kind of language
that looks a little more like this.
Because each of us could be anyone.
At any given time, we are not just one person,
we are many people at once.
And so, we have to get more in line with how the world actually is,
not to get too caught up in the models that we've imposed on the world.
GPS devices tend to warn you,
reminding you that the map you see is not the real world,
so don't run into a lake.
(Laughter)
And I think we need the same reminder,
that the map is not the real world
and so if we run into these problems,
we have an option to define things for ourself;
we don't necessarily just have to borrow the meanings
that give meaning to our lives.
It is possible --
and I know this because I've been doing it the last seven years --
to come up with new metaphors
that make the invisible visible.
There's something really beautiful about that.
And I think if we got in a better relationship with chaos,
if we stopped trying to oversimplify
the interior storm that all of us are facing
and the confusion and the vulnerability,
and how complicated the world really is,
then we could feel a little more comfortable in our skin
and we wouldn't have to withdraw
within the categories that we allow to define us.
And we could take the power back from our words
and define them.
I think that's a little more healthy relationship.
I don't know how many conversations would be benefited by someone --
Like the game Catch Phrase,
where you're given the actual topic you're talking about,
so the challenge is, "Don't say that word."
I think if we all did that, we would be a little better off.
Because it would allow certain lexical fluidity
that I think we're losing now.
We're all just sort of trapped in our own lexicons
that don't necessarily correlate with people who aren't already like us,
and so I think I feel us drifting apart a little more every year,
the more seriously we take words.
Because remember, words are not real.
They don't have meaning. We do.
I think it's important to remember that.
And if we took some sense of creativity and authorship
in inventing who we are,
that is possible.
It is possible to try to reach for richer metaphors.
This world has never been as complicated,
and our lives have never been more complicated than they are right now.
And so, instead of reaching for the nearest standardized word,
or just begging to be diagnosed with something,
it is worth actually being present,
in sadness, for example.
In the chaos of emotion.
I think that's worth doing.
I think we need new lenses
to help contextualize the chaos that we face all the time.
And if we do that,
if each of us is willing to actually define who it is we are
with some sense of creativity,
I think the world could look a little more like this.
Really messy.
I think we are really messy people
and the world is a really messy world.
And I think this would not be so bad,
us pouring out of these institutions,
which are weakening all the time,
and meeting each other as we are,
in all our vulnerability,
wearing our emotions on our sleeves.
And I think,
as messy as it is,
it would be a little more fulfilling to do that.
And I'd like to leave you with a reading
from one of my favorite philosophers,
Bill Watterson, who created "Calvin and Hobbes."
He said,
"Creating a life that reflects your values and satisfies your soul
is a rare achievement.
To invent your own life's meaning
is not easy,
but it is still allowed,
and I think you'll be happier for the trouble."
Thank you.
(Applause)
(تصفيق)
شكراً لبقائكم
شكراً لوجود حرف X الأحمر الكبير الذي سيشع في عيونكم
للأيام الثلاثة القادمة.
(ضحك)
اليوم أريد أن أتحدث عن معنى الكلمات،
كيف نعرِّفهم
وكيف، كأنها تنتقم منا،
تقوم بتعريفنا
اللغة الإنكليزية كالإسفنجة تحمل الكثير من المعاني.
أحب اللغة الإنكليزية. أنا مسرور لأنني أتحدث بها.
أعتقد أنكم محظوظون لأنكم تتحدثون بها أيضاً.
لكن بالرغم من ذلك، يوجد فيها فجوات عديدة.
في اللغة الإغريقية، هناك كلمة "lachsism"
والتي تعني انتظار الكارثة.
تعرف، عندما ترى عاصفة رعدية تلوح في الأفق
وتجد نفسك تجهِّز لهذه العاصفة.
في لغة الماندرين الصينية، كلمة "yù yī"
أنا لا أنطقها بشكل صحيح --
والتي تعني الرغبة في أن تراودك المشاعر الجياشة
كما لو أنك كنت طفلًا.
في اللغة البولندية، هناك كلمة "jouska"
والتي تمثل المحادثات الافتراضية
الدائرة في رأسك بشكل دائم.
وأخيرًا، في اللغة الألمانية، بالطبع الألمانية،
لديهم كلمة "Zielschmerz،"
والتي تعني الخوف من الحصول على ما تريد.
(ضحك)
وانتهاءً بتحقيق حلم الحياة.
أنا ألماني، لذا فأنا أعرف هذا الشعور.
الآن، أنا لست متأكداً من رغبتي في استخدام هذه الكلمات
خلال يومي،
ولكنني مسرور لأنها موجودة.
ولكن السبب الوحيد لوجودها، هو أنني اخترعتها.
أنا مؤلف "قاموس الأحزان الغامضة"
والذي كنت أعمل على كتابته في السنوات السبع الأخيرة.
والغاية من المشروع
هي إيجاد الفجوات في لغة المشاعر
ومحاولة ملئها
لكي يكون لدينا طريقة نتحدث بها عن كل هذه الهفوات الإنسانية
والزلات التي تمر بها النفس البشرية
والتي نشعر جميعنا بها ولكن قد لا نتحدث عنها
لأننا لا نملك الكلمات لكي نقوم بذلك.
بدأ الأمر بمشاهدتي شارةَ النهاية لبرنامج "Saturday Night Live."
وقد استولت علي تلك المشاعر المؤرقة الجميلة.
إذا سنحت لك الفرصة لكي تبقى مستيقظًا إلى وقت متأخر،
فأنا أحثك على مشاهدة شارة النهاية لبرنامج "SNL."
وعندها، قررت أن أحاول تعريف ذلك الشعور.
وخلال عملي على هذا المشروع،
قمت بتعريف كلمة "sonder،"
الفكرة التي تدفعنا للاعتقاد بأننا الشخصية الرئيسية،
والباقون مجرد شخصيات ثانوية.
و لكن في الواقع، نحن جميعنا نمثل الشخصية الرئيسية،
وأنت نفسك عبارة عن شخصية ثانوية في قصة أحد آخر.
وحالما ما نشرت ذلك،
جاءتني ردود عدة من أشخاص يقولون:
"شكرًا لأنك أعطيت صدى لما كنت أشعر به طوال حياتي
ولكن كانت تنقصني الكلمات للتعبير عنه."
وهذا الأمر قلل من شعورهم بالوحدة.
إنها قوة الكلمات،
التي تقلل من شعورنا بالوحدة.
بعدها بمدة قصيرة
بدأت ألاحظ أن sonder
بدأت تُستَخدم بشكل جدّي في المحادثات عبر الإنترنت،
و بعدها بمدة قصيرة،
سمعتها بنفسي تُستَخدم في محادثة فعلية إلى جانبي.
لا يوجد شعور أغرب من أن تخترع كلمة
ثم مراقبتها وهي تنتشر وتدخل إلى العقول
لم اخترع كلمة لهذا بعد، ولكنني سأفعل.
(ضحك)
أنا أعمل على ذلك.
بدأت التفكير فيما يجعل الكلمات حقيقية،
لأن العديد من الناس يسألونني،
أكثر ما أسمعه من الناس هو،
"حسنًا، هل هذه الكلمات مُختلقة؟ أنا لا أفهم."
ولم أكن أعلم ماذا أقول لهم
لأنه عندما بدأت sonder بالانتشار،
من أنا لأقول ما هو الحقيقي وغير الحقيقي من الكلمات.
هنا شعرت مثل ستيف جوبز، الذي وصف إلهامه الفجائي
عندما أدرك أن معظمنا، عندما نمضي خلال يومنا،
نحاول أن نتجنب الارتطام بالجدران
ونحاول أن نتابع عيشنا نوعًا ما.
لكن عندما تدرك أن الناس --
أن هذا العالم تم بناؤه من قبل أناس ليسوا أذكى منك
عندها يمكنك أن تحتك بهذه الجدران
وتضع يديك عليها وتخترقها
وستدرك أنه لديك القوة للتغيير.
إنه أمر مدهش.
عندها تغيرت نظرتي للكلمات
وما الذي يجعلها حقيقية.
وعندما يسألني الناس ، "هل هذه الكلمات حقيقية؟"
كانت لدي إجابات عديدة كنت قد جربتها.
بعضها كان منطقيًا وبعضها لا.
لكن إحدى الإجابات كانت،
"حسناً، الكلمة حقيقية إن أردتها أن تكون كذلك."
كهذا الممر الحقيقي الذي أراده الناس أن يكون هناك.
(ضحك)
هذا يحدث في حرم الجامعة طوال الوقت.
إنه يسمى"درب المشيئة."
(ضحك)
اللغات عبارة عن انعكاس الرغبات
هي شيء ما أنت أردته أن يكون هناك.
وربما تكون الطريق الأقل سلوكًا
لكنها ستصل بك إلى مبتغاك في النهاية.
لكنها حقيقةً ليست بالإجابة المرضية،
لذا تخليت عنها.
لكن عندها قررت، أن ما يقصده الناس
عندما يسألون إذا ما كانت الكلمة حقيقية، فهم حقيقة يقصدون،
"حسنًا، كم دماغًا سأتمكن من الدخول إليه؟"
لأنني أظن أن هذا جزء كبير من طريقة نظرنا إلى اللغة.
الكلمة هي بشكل مبدأي مفتاح
يتيح لك الدخول إلى أدمغة الناس،
إذا أدخلتنا إلى دماغ واحد
فإنها لا تستحق العناء،
ليست جديرة بأن تُعرَف.
اثنان، حسنًا، هذا يعتمد على صاحب الدماغ.
مليون، حسنًا، الآن بدأنا بالشيء المهم.
لذا فالكلمة الحقيقية هي التي تدخلك إلى أكبر عدد ممكن من الأدمغة.
هذا ما يجعلها جديرة بأن تعرف.
وعلى سبيل الصدفة، أكثر كلمة حقيقية حسب هذا المقياس هي هذه
[O.K.]
هذه هي
أكثر كلمة حقيقية لدينا.
هي أقرب ما تكون لمفتاحٍ رئيسي.
إنها أكثر كلمة مفهومة حول العالم،
أينما كنت.
المشكلة هنا
هي أنه لا أحد يعرف إلى ماذا يرمز هذان الحرفان.
(ضحك)
وهذا غريب نوعًا ما، أليس كذلك؟
قد تكون مجرد تهجئة خاطئة لـ "all correct،" على ما أعتقد،
أو "old kinderhook."
لا يبدو أن هناك من يعرف، ولكن حقيقة أن هذا الأمر لا يهم
يُظهر كيف أننا نعطي الكلمات معانيها.
المعنى لا يكمن في الكلمة ذاتها.
نحن الذين نعطيها المعاني التي تعبر عنا.
وأنا أظن أننا جميعًا نبحث عن معنى في حياتنا،
ونبحث عن معنى الحياة،
أظن أن الأمر له علاقة بالكلمات.
وأظن أننا إذا كنا نبحث عن معنى شيءٍ ما،
فالقاموس هو المكان المناسب لنبدأ منه.
شاهدت مقابلة مع الباحث الديني رضا أصلان.
كان يصف سوء الفهم للدين
عند كثير من الناس.
هو قال أن الدين عبارة عن
مجموعة من الرموز والتعابير
التي يُقبِل الناس عليها
في محاولة للتعبير عن الذي لا يمكن التعبير عنه.
الدين أساسًا مجرد لغة.
هذا كل ما في الأمر.
فهو يحتوي على شتّى المعاني التي نضعها فيه.
وهذا دفعني إلى التفكير ....
ماذا لو كانت اللغة دينًا؟
هذا يعني أن القاموس هو كتابنا المقدس.
وإذا تفكرت في قصة الخلق،
فهي قصة تعرّف لنا هذا العالم.
في البداية، كانت الفوضى تعم مياه كوكب الأرض
ثم قام الرب بتفريق اليابسة عن البحر
والأسماك عن الطيور والرجال عن النساء
والدائم عن الفاني.
هذا كله في هذه الصفحات.
هذا هو التعريف.
وهكذا، إذا كنا نبحث معنىً في العالم،
هذا هو ديننا وهذا هو كتابنا المقدس.
لأنه في الواقع،
والهدف من الكتاب المقدس،
وجميع الكتب المقدسة كما أعتقد
أن تضفي النظام
على كون تعمه الفوضى.
نظرتنا للأشياء محدودة جدًا
والكون معقد جدًا
لدرجة أنه يجب علينا أن نجد وسائل وطرق مختصرة
من أجل تفسير ما يحدث فيه
والمضي في حياتنا اليومي.
لهذا نحن بحاجة للكلمات لكي نقوم بذلك،
لإعطاء معنى لحياتنا.
ولكن علاوة على ذلك،
نحن بحاجة الكلمات لكي نعطي هوية لأنفسنا.
وهذا هو الغرض الذي يدفع أغلبنا لاستخدام الكلمات حاليًا،
نحن جميعاً نتوق إلى أن تكون لنا هويتنا بطريقة أو بأخرى.
وأظن أننا كذلك الآن بالتحديد، بوجود التكنولوجيا والعولمة،
فمن السهل أن تتوه في زحمة الأحداث.
كل شخص فينا يفتقر إلى هوية بطريقة أو بأخرى،
والعالم يصبح أكثر غموضاً.
وهكذا، أظن أن كثيراً من الأشكال التي نستخدمها
محاولين أن نقوم باحتواء أنفسنا
تبدوا هكذا.
سواءً كان معناها "جنيه" أو "هاشتاج".
(ضحك)
إنها تحاول أن تحجمنا بطريقة ما
ونقول عند بحثنا عن تصنيفات أو أيقونات معينة،
"نعم، هذا أنا".
ما نقوم به هو أننا ننظر إلى الآخرين
ونقول: " أنت تشبهني ...
لذلك نحن 'نحن' ."
وهذا يعطينا معنى.
هذه فقط طريقة لاقتباس المعاني.
المشكلة هي أن هذا يعتمد على المؤسسات.
ومع ازدياد عدد الناس الآن
وتعقيد الحياة وفوضويتها
أصبحنا نحجز أنفسنا وراء الجدران.
أصبحنا أصوليين في إيماننا،
حَرفيين.
لأننا جميعًا نشعر بتهاوي هذه التصنيفات.
هل لاحظتم كيف أن العديد من محادثاتنا الآن
هي عن معاني الكلمات؟
لا أدري كم من المرات رأيتُ محادثات على الهافينغتون بوست
تبدأ بسؤال "هل انت مناصر للنساء؟"
"ماذا تعني كلمة 'مناصر للنساء'؟"
"من هو التقدمي في هذه المرحلة من المناظرة؟"
"ماذا تعني كلمة 'اشتراكي'؟"
"من هو 'الفاشي'؟"
"من امرأة؟"
كاتلين جينر.
"من 'أسود البشرة'؟" ريتشل دوليزال
هذه هي نوعية المحادثات التي نجريها طوال الوقت،
ولكنها ليست عن المعنى حقيقةً.
إنها عن كيفية رؤيتنا للعالم.
وهكذا، أظن أن النتيجة النهائية
هي أننا سينتهي بنا الحال ونحن نبدو هكذا نوعًا ما،
حيث نسمح للكلمات بتعريفنا.
نحن ننسى أن كل الكلمات مختلقة.
هي نماذج تعرض هيئة العالم أو كيف يجب أن يكون.
وهكذا، فنحن جميعنا منغلقون في مجتمعاتنا القلقة،
نتكلم لغاتنا
بينما في الواقع، العالم أكثر من ذلك.
أظن أننا جميعًا نشعر
أن التصنيف الذي نستخدمه لإعطاء معنى لحياتنا
ليس بالضرورة يناسبنا تمامًا.
وهكذا، يجب علينا أن نشرح للناس أنه،
"أجل، أنا أؤيد هذا،
ولكن ذلك لا يعرّفني."
يجب علينا أن نقوم بذلك مرارًا وتكرارًا،
نفاوض كيف أننا نتأقلم مع التصنيفات التي لدينا.
أظن أن الكثير منا محدودون
بكيفية استخدامنا لهذه الكلمات.
نحن ننسى أن هذه الكلمات مختلقة.
ليست كلماتي فقط. كل الكلمات مختلقة،
ولكن ليست كلها ذات معنى.
وهكذا أظن أنني اريد أن --
التصور الذي لدي عن أين نحن اليوم،
يذكرني بآن فرانك.
لأنها كانت في شقتها الصغيرة في أمستردام
وفي الوقت الذي كان فيه الجميع من حولها
يحاولون تنظيم الإنسانية
بطريقة منطقية باتباع القوانين وكفاءة صارمة،
هي كانت في داخلها، تنظم أمور نفسها.
أظن أنه هناك ما هو جميل فعلًا في هذا الأمر،
لأن أغلبه كان عن ارتباكها
وضعفها.
ولهذا أظن أننا بحاجة إلى نوع جديد من اللغة
يكون أشبه بهذا.
لأن أي واحد منا يمكن أن يكون أي شخص.
وفي أي وقت، نحن لسنا شخصًا واحدًا،
بل العديد من الأشخاص في آن واحد.
وهكذا، يجب علينا أن نواكب سير هذا العالم،
لا أن نعلق في القوالب التي فرضناها على العالم.
أنظمة الGPS تحذرك،
مذكرة إياك أن الخريطة التي تراها ليست العالم الحقيقي،
لذا لا تقع في بحيرة.
(ضحك)
وأظن أننا نحتاج إلى نفس التذكير،
أن الخريطة ليست العالم الحقيقي.
وهكذا إذا صادفتنا هذه المشاكل،
لدينا الخيار بأن نعرّف الأشياء لأنفسنا؛
ليس علينا بالضرورة أن نستعير المعاني
لإضفاء المعنى على حياتنا.
هذا ممكن --
أعلم هذا لأنني كنت أقوم بذلك على مدى السنوات السبع الماضية --
أن آتي بتشابيه جديدة
تجعل المخفي مرئيًا.
هناك شيء جميل حقًا في هذا.
وأظن أننا إذا تأقلمنا مع الفوضى،
إذا توقفنا عن محاولة التبسيط الزائد
لعواصفنا الداخلية التي نواجهها
والارتباك والضعف،
وكيف أن العالم معقد،
عندها يمكن أن نشعر بالراحة في داخلنا
ولن يكون علينا ان نندرج
ضمن التصنيفات التي نسمح لها أن تعرفنا.
ويمكن أن نستعيد زمام الأمور من كلماتنا
ونعرّفها.
أظن أن هذه علاقة أفضل.
لا أعلم كم من المحادثات قد تستفيد من شخص --
مثل لعبة "الجملة المعروفة،"
حيث تُعطَى العنوان الحقيقي الذي تتحدث عنه،
والتحدي هو "لا تقل هذه الكلمة."
أظن أننا إذا قمنا جميعنا بهذا، فسنكون في حال أفضل.
لأنه سيمنح بعض السلاسة المعجمية
التي أظن أننا نفقدها.
نحن جميعنا عالقون نوعًا ما في معاجمنا
التي ليست بالضرورة ترتبط بأشخاص ليسوا مثلنا،
وهكذا أشعر أننا ننجرف بعيدًا شيئَا فشيئًا كل سنة،
كلما أخذنا الكلمات على محمل الجدية.
لأنه تذكروا، الكلمات غير حقيقية.
الكلمات لا تملك معاني. بل نحن نملكها.
أظن أنه من الضروري أن نتذكر ذلك.
وإذا تحلينا بروح الأصالة والإبداع
في معرفة واستكشاف من نحن،
هذا ممكن.
من الممكن أن نحاول أن نبحث عن استعارات أغنى.
هذا العالم لم يكن بهذا التعقيد،
وحياتنا لم تكن معقدة مثلما هي الآن.
لذا، بدلًا من استخدام أقرب كلمة نمطية،
أو أن نكون تواقين لأن يتم تشخيصنا بشيء ما،
الأمر يستحق أن تعيش اللحظة،
في الحزن على سبيل المثال.
في فوضى المشاعر.
أعتقد أن الأمر يستحق أن نقوم به.
أعتقد أننا يجب أن ننظر للأمر من زاوية أخرى
من أجل أن نضع الفوضى ضمن السياق الذي نواجهه طوال الوقت.
وإذا قمنا بهذا،
إذا كان كل شخص منا على استعداد أن يسعى لكي يعِّرف نفسه
بحس من الإبداع،
أظن أن العالم عندها سيبدو هكذا.
فوضويٌ بالفعل.
أظن اننا بالفعل أناس فوضويون
والعالم فوضوي أيضًا.
وأظن أن هذا لن يكون سيئًا،
أن نتحرر من هذه المؤسسات،
التي تَضعُف طوال الوقت،
ونقابل بعضنا كما نحن،
بكل ضعفنا.
مظهرين مشاعرنا بوضوح.
وأعتقد،
بالرغم من فوضوية الوضع،
سيكون من المرضي أن نقوم بذلك.
وأحب أن أترككم مع قول
لأحد فلاسفتي المفضلين،
بيل واترسون، الذي اخترع قصص "كالفن وهوبز" المصورة.
هو قال:
"أن تصنع حياة تعكس قيمك وتُشبِع روحك
إنجازٌ نادر،
ولكن أن تصنع معنى حياتك بنفسك
ليس أمرًا سهلًا،
ولكنه مسموح،
وأظن أنك ستكون أسعد بهذه المعاناة."
شكرًا.
(تصفيق)
Σας ευχαριστώ που ήρθατε,
σας ευχαριστώ που αυτό το μεγάλο Χ θα αποτυπωθεί στον αμφιβληστροειδή σας
για τις επόμενες τρεις ημέρες. (Γέλια)
Σήμερα θέλω να μιλήσω για τη σημασία των λέξεων,
πώς τις ορίζουμε και πώς αυτές,
-σχεδόν σαν εκδίκηση-
καθορίζουν εμάς.
Η αγγλική γλώσσα είναι ένα υπέροχο σφουγγάρι.
Λατρεύω την αγγλική γλώσσα. Είμαι ευτυχής που τη μιλάω.
Κι εσείς όλοι νομίζω ότι είστε τυχεροί που τη μιλάτε.
Παρ' όλα αυτά, έχει πολλές τρύπες.
Από το ελληνικό «Λάχεσις» υπάρχει ο «λαχεσισμός»:
που είναι η πείνα για καταστροφή.
Ξέρετε, όταν βλέπετε μια καταιγίδα στον ορίζοντα
και πιάνετε τον εαυτό σας να πανηγυρίζει.
Στα Κινέζικα, έχουν μια λέξη «γιου γι»
-δεν την προφέρω σωστά-
που σημαίνει τη λαχτάρα να νιώσεις έντονα ξανά
όπως όταν ήσουν παιδί.
Στα πολωνικά, έχουν την λέξη «ζούσκα»,
που είναι το είδος της υποθετικής συζήτησης
που διαδραματίζεται μέσα στο κεφάλι σου.
Και τέλος, στα Γερμανικά, -φυσικά στα Γερμανικά-
έχουν μια λέξη που λέγεται «τσίλσμερτζ»
που είναι ο φόβος της απόκτησης αυτού που θέλεις.
(Γέλια)
Την τελική κατάκτηση ενός ονείρου ζωής.
Είμαι Γερμανός, οπότε ξέρω ακριβώς πώς είναι αυτό.
Δεν είμαι σίγουρος αν θα χρησιμοποιούσα αυτές τις λέξεις
στην καθημερινή μου ζωή,
αλλά χαίρομαι που υπάρχουν.
Όμως ο μόνος λόγος που υπάρχουν είναι γιατί εγώ τις επινόησα.
Είμαι ο συγγραφέας του «Το Λεξικό Των Επισκιασμένων Μελαγχολιών»,
το οποίο γράφω τα τελευταία επτά χρόνια.
Και η όλη αποστολή του σχεδίου
είναι να βρει τρύπες στη γλώσσα του συναισθήματος
και να τις γεμίσει
έτσι ώστε να έχουμε έναν τρόπο να μιλάμε για όλα αυτά τα μικροπταίσματα
και όλες αυτές τις ιδιορρυθμίες του ανθρώπου
που όλοι νιώθουμε αλλά μπορεί να μη σκεφτόμαστε να μιλήσουμε για αυτές
για το λόγο ότι δεν έχουμε τις λέξεις να το κάνουμε.
Άρχισε καθώς έβλεπα τους τίτλους τέλους του Saturday Night Live,
και καταλήφθηκα μια πολύ γλυκιά και αξέχαστη μελαγχολία.
Αν τύχει ποτέ να μείνετε ξύπνιοι τόσο αργά
σας προτείνω να δείτε τους τίτλους τέλους αυτής της εκπομπής.
Κι έτσι αποφάσισα να προσπαθήσω να ορίσω αυτό το συναίσθημα.
Και στα μισά αυτής της προσπάθειας,
όρισα το «σόντερ»,
την ιδέα ότι θεωρούμε τους εαυτούς μας ως τον κύριο χαρακτήρα
και όλοι οι άλλοι είναι απλώς κομπάρσοι.
Αλλά στην πραγματικότητα, είμαστε όλοι ο κύριος χαρακτήρας,
και εσύ ο ίδιος είσαι κομπάρσος σε κάποιου άλλου την ιστορία.
Οπότε, μόλις το δημοσίευσα αυτό,
δέχθηκα ανταπόκριση από ανθρώπους
που μου έλεγαν: «Σε ευχαριστούμε που δίνεις βήμα σε κάτι που ένιωθα πάντα
αλλά δεν υπήρχε λέξη για αυτό».
Τους έκανε να νιώθουν λιγότερο μόνοι.
Αυτή είναι η δύναμη των λέξεων,
να μας κάνουν να νιώθουμε λιγότερο μόνοι.
Δεν πέρασε πολύς καιρός μετά απ' αυτό
και πρόσεξα ότι το σόντερ
άρχισε να χρησιμοποιείται σοβαρά σε συζητήσεις στο διαδίκτυο,
και λίγο καιρό αφού το αντιλήφθηκα
το εντόπισα δίπλα μου σε μια πραγματική προσωπική συζήτηση.
Είναι ό,τι πιο παράξενο το να φτιάχνεις μια λέξη
και μετά να τη βλέπεις να αποκτά δική της υπόσταση.
Δεν έχω βρει λέξη για αυτό ακόμα, αλλά θα βρω.
(Γέλια)
Δουλεύω πάνω σε αυτό.
Άρχισα να σκέφτομαι τι κάνει τις λέξεις πραγματικότητα.
Καθώς πολλοί άνθρωποι με ρωτούν,
και η κοινή τους απορία είναι:
«Είναι αυτές οι λέξεις επινοημένες; Δεν το καταλαβαίνω».
Και δεν ήξερα τι ακριβώς να τους πω
αφού όταν το σόντερ άρχισε να εξαπλώνεται,
ποιος είμαι εγώ για να πω ποιες λέξεις είναι αληθινές και ποιες όχι.
Ένιωσα σαν τον Στιβ Τζομπς, που περιέγραψε τη μέρα που κατάλαβε
ότι στην καθημερινή ζωή οι πιο πολλοί από εμάς
απλώς αποφεύγουμε να προσκρούουμε στα όρια γύρω μας
και απλώς ζούμε σύμφωνα με αυτά.
Αλλά όταν συνειδητοποιείς -
ότι αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε από ανθρώπους όχι πιο έξυπνους από εσένα,
μπορείς να απλώσεις το χέρι, να αγγίξεις τα τείχη,
ή και να περάσεις το χέρι σου από μέσα
και να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις δύναμη αλλαγής.
Είναι απίστευτο.
Πιστεύω ότι από εκείνο το σημείο άλλαξε ο τρόπος που θεωρώ τις λέξεις
και τι κάνει τις λέξεις αληθινές.
Και όταν οι άνθρωποι με ρωτούν: «Είναι αυτές οι λέξεις αληθινές;»
είχα μια ποικιλία απαντήσεων που δοκίμασα.
Κάποιες έβγαζαν νόημα, κάποιες όχι.
Αλλά μία που δοκίμασα:
«Λοιπόν, μια λέξη είναι αληθινή αν θες να είναι αληθινή».
Όπως αυτό το μονοπάτι είναι αληθινό επειδή οι άνθρωποι θέλησαν να είναι εκεί.
(Γέλια)
Συμβαίνει στις πανεπιστημιουπόλεις συνεχώς.
Ονομάζεται «μονοπάτι πόθου».
(Γέλια)
Έτσι, οι γλώσσες είναι αντανάκλαση της επιθυμίας
κάτι που θέλουν να είναι εκεί.
Και μπορεί να μην είναι η πιο συνήθης οδός
αλλά εκεί θα μας οδηγήσει τελικά.
Αλλά αυτό δεν είναι μια αρκετά ικανοποιητική απάντηση,
έτσι την εγκατέλειψα.
Αλλά μετά κατάλαβα ότι
όταν οι άνθρωποι ρωτούν αν μια λέξη είναι αληθινή,
ουσιαστικά ρωτούν:
«Σε πόσα μυαλά θα μου δώσει αυτή πρόσβαση;»
Νομίζω ότι έτσι πάνω-κάτω κοιτάμε στη γλώσσα.
Μια λέξη είναι ουσιαστικά ένα κλειδί
που μας βάζει στα κεφάλια ορισμένων ανθρώπων.
Και αν μας βάλει σε έναν εγκέφαλο,
δεν το αξίζει στα αλήθεια,
δεν αξίζει να την ξέρεις.
Σε δύο μυαλά; Μμμ, εξαρτάται από το ποια είναι.
Σε εκατομμύρια μυαλά; ΟΚ, εδώ είμαστε!
Οπότε η αληθινή λέξη σου δίνει πρόσβαση σε όσο το δυνατόν πιο πολλά μυαλά.
Αυτό της δίνει αξία να την ξέρεις.
Συμπτωματικά, η πιο αληθινή λέξη από όλες, από αυτή την άποψη, είναι αυτή.
[ΟΚ]
Αυτή είναι.
Η πιο αληθινή λέξη.
Το πιο κοντινό πράγμα σε ένα πασπαρτού.
Αυτή είναι η πιο κοινά κατανοητή λέξη στον κόσμο,
όπου και να είσαι.
Το πρόβλημα είναι ότι
κανείς δε γνωρίζει τι αντιπροσωπεύουν αυτά τα δύο γράμματα.
(Γέλια)
Το οποίο είναι λίγο περίεργο, σωστά;
Θα μπορούσε να είναι ανορθογραφία του «Όλα Σωστά», φαντάζομαι,
ή «Ολντ Κίντερχουκ».
Κανείς δε φαίνεται να ξέρει, αλλά το γεγονός ότι δεν πειράζει
λέει κάτι για το πώς δίνουμε νόημα στις λέξεις.
Το νόημα δεν είναι οι λέξεις αυτές καθεαυτές.
Εμείς είμαστε αυτοί που ρίχνουμε τον εαυτό μας στη λέξη.
Και νομίζω ότι όταν όλοι ψάχνουμε για νόημα στις ζωές μας,
και ψάχνουμε για το νόημα της ζωής,
θεωρώ ότι οι λέξεις έχουν κάποια σχέση με αυτό.
Και πιστεύω ότι αν ψάχνετε το νόημα ενός πράγματος,
το λεξικό είναι το σωστό μέρος για αρχή.
Παρακολούθησα μια συνέντευξη ενός ειδικού στα θέματα θρησκειών,
του Ρεζά Ασλάν.
Περιέγραφε μια παρανόηση πολλών ανθρώπων σχετικά με τη θρησκεία.
Είπε ότι η κατά βάσιν η θρησκεία
είναι ένα σύνολο συμβόλων και μεταφορών
στο οποίο οι άνθρωποι βάζουν μέρος του εαυτού τους
στην προσπάθειά τους να εκφράσουν κάτι που δεν μπορεί να διατυπωθεί.
Η θρησκεία βασικά είναι απλώς μια γλώσσα.
Αυτό είναι μόνο.
Είναι δοχείο για κάθε νόημα που εναποθέτουμε σε αυτό.
Κι αυτό με έβαλε σε σκέψεις...
Κι αν η γλώσσα ήταν ένα είδος θρησκείας;
Αυτό θα σήμαινε πως αυτό είναι ουσιαστικά το ιερό μας βιβλίο.
Όσον αφορά την ιστορία της Δημιουργίας,
είναι μάλλον μια ιστορία ανάθεσης ορισμού.
Εν αρχή υπήρχε χάος επί των υδάτων της Γης
και μετά ο Θεός διαχώρισε τη θάλασσα από τη στεριά,
τα ψάρια από τα πουλιά, τον άνδρα από τη γυναίκα,
το αιώνιο από το εφήμερο.
Όλα είναι μέσα σε αυτές τις σελίδες.
Αυτό είναι ο ορισμός.
Έτσι, αν ψάχνουμε για νόημα σε αυτό τον κόσμο,
αυτό είναι η πίστη μας και το ιερό μας βιβλίο.
Γιατί η πραγματικότητα
και η ουσία αυτού του ιερού βιβλίου,
-και θεωρώ όλων των ιερών βιβλίων-
είναι ότι φέρνει μια αίσθηση τάξης
σε ένα πολύ χαοτικό σύμπαν.
Η οπτική μας των πραγμάτων είναι τόσο περιορισμένη,
και το σύμπαν είναι τόσο περίπλοκο,
που καταλήγουμε σε πρότυπα και συντομεύσεις
και προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο ερμηνείας
για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.
Γι' αυτό και χρειαζόμαστε τις λέξεις,
για να δώσουν νόημα στη ζωή μας.
Αλλά επιπλέον αυτού,
χρειαζόμαστε λέξεις να μας περιλαμβάνουν, να μας προσδιορίζουν.
Και νομίζω ότι μάλλον έτσι χρησιμοποιούμε τις λέξεις τώρα,
όλοι μας με κάποιον τρόπο σαν να ικετεύουμε να βρούμε προσδιορισμό.
Και θεωρώ ότι, ειδικά τώρα με την τεχνολογία και την παγκοσμιοποίηση,
ότι είναι πιο εύκολο να χάσουμε το δρόμο μας.
Όλοι μας με κάποιον τρόπο στερούμαστε κάποιον ορισμό
και ο κόσμος γίνεται όλο και πιο απροσδιόριστος.
Νομίζω λοιπόν πολλές από τις δομές στις οποίες προσβλέπουμε
για να νιώσουμε ότι μας καλύπτουν
μοιάζουν κάπως έτσι:
Και οι δύο με την έννοια των "pound" και "hashtag."
(Γέλια)
Σαν να προσπαθούμε με κάποιον τρόπο να χωρέσουμε σε μια κατηγορία,
ας πούμε, να ψάξουμε συγκεκριμένα λήμματα και κατηγορίες
και να πούμε, «Ναι, έτσι είμαι».
Κοιτάζουμε τους άλλους ανθρώπους
και λέμε, «Εσύ είσαι σαν εμένα...
κι έτσι είμαστε ένα 'εμείς'».
Και αυτό μας δίνει ένα νόημα.
Αυτός είναι μόνο ένας τρόπος να δανειστούμε έννοια.
Το θέμα είναι ότι μεγάλο μέρος αυτού εξαρτάται από θεσμούς,
και είμαστε τόσοι πολλοί,
και η ζωή είναι τόσο περίπλοκη και χαοτική
που πρέπει να απομονωθούμε.
Γινόμαστε δογματικοί στην πίστη μας.
Οπαδοί της κυριολεξίας.
Γιατί νιώθουμε ότι αυτές οι κατηγορίες αρχίζουν να καταρρέουν.
Παρατηρήσατε πόσες από τις τωρινές συζητήσεις μας
αφορούν τους ορισμούς των λέξεων;
Δεν θυμάμαι πόσες φορές είδα μια συζήτηση στη Huffington Post
που να αρχίζει «Είστε φεμινιστής;»
«Τι σημαίνει 'φεμινιστής';»
«Ποιος σε αυτή τη διαμάχη είναι πραγματικά προοδευτικός;»
«Τι σημαίνει 'σοσιασιστής';»
«Ποιος είναι 'φασίστας';»
«Τι είναι 'γυναίκα';»
Κέιτλιν Τζένερ.
«Ποιος είναι 'μαύρος';» Ρέιτσελ Ντόλεζαλ.
Τέτοιου είδους συζητήσεις κάνουμε συνεχώς,
αλλά δεν αφορούν πραγματικά την έννοια.
Είναι το πώς κατηγοριοποιούμε τον κόσμο.
Κι έτσι το τελικό αποτέλεσμα
είναι ότι καταλήγουμε να μοιάζουμε κάπως έτσι,
όπου επιτρέπουμε στις λέξεις να προσδιορίζουν εμάς.
Ξεχνάμε ότι όλες οι λέξεις είναι επινοήσεις.
Είναι απλώς μοντέλα του πώς ο κόσμος μπορεί ή θα έπρεπε να είναι,
κι έτσι, όλοι ανασυντασσόμαστε σε ομάδες με κοινές ανησυχίες,
μιλάμε τις δικές μας γλώσσες,
όταν στην ουσία, ο κόσμος είναι κάτι παραπάνω από αυτό.
Νομίζω ότι όλοι μας νιώθουμε
ότι οι κατηγορίες που έχουμε για να δίνουν νόημα στη ζωή μας
δεν ταιριάζουν απαραίτητα σε όλους μας.
Έτσι, πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο
ότι, «Ναι, το ενστερνίζομαι
αλλά δεν με προσδιορίζει».
Θα πρέπει να το κάνουμε πάλι και πάλι,
διαπραγματευόμενοι πώς μας ταιριάζουν αυτές οι κατηγορίες.
Πολλοί από εμάς νιώθουμε εγκλωβισμένοι
στο πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις.
Ξεχνάμε ότι οι λέξεις είναι επινοημένες.
Όχι μόνο οι δικές μου. Όλες οι λέξεις είναι φτιαχτές,
αλλά δε σημαίνουν όλες κάτι.
Έτσι πιστεύω ότι θα ήθελα να -
Η εικόνα της θέσης μας σήμερα -
Σκέφτομαι την Άννα Φρανκ.
Επειδή ήταν στο μικρό της διαμέρισμα στο Άμστερνταμ,
και σε έναν καιρό που όλοι γύρω της
προσπαθούσαν να οργανώσουν την ανθρωπότητα
με κάποιον λογικό τρόπο με σαφή όρια και ακραία αποδοτικότητα,
αυτή χάραζε τον δικό της δρόμο, οργανώνοντας τη δική της ανθρωπότητα.
Νομίζω ότι αυτό ενέχει κάτι πραγματικά πολύ ωραίο,
γιατί το περισσότερο αφορούσε τη δική της σύγχιση
και τα δικά της τρωτά σημεία.
Γι΄αυτό νομίζω ότι χρειαζόμαστε ένα νέο είδος γλώσσας
που μοιάζει λίγο περισσότερο έτσι.
Γιατί ο καθένας μας μπορεί να γίνει ό,τι θέλει.
Σε κάθε δεδομένη στιγμή, δεν είμαστε μόνο ένα άτομο,
είμαστε πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα.
Έτσι πρέπει να ευθυγραμμιστούμε καλύτερα με τον σημερινό κόσμο,
να μην προσκολληθούμε πολύ στα μοντέλα που έχουμε αναθέσει στον κόσμο.
Οι συσκευές GPS συχνά μας προειδοποιούν,
υπενθυμίζοντας ότι ο χάρτης που βλέπετε δεν είναι ο πραγματικός κόσμος,
για να μην πέσετε μέσα στη λίμνη.
(Γέλια)
Νομίζω ότι χρειαζόμαστε την ίδια υπενθύμιση,
ότι ο χάρτης δεν είναι πραγματικός κόσμος,
κι έτσι αν προκύψουν αυτά τα προβλήματα,
έχουμε την επιλογή να προσδιορίσουμε τα πράγματα όπως θέλουμε,
δεν χρειάζεται κατ' ανάγκην να δανειζόμαστε έννοιες
που να δίνουν νόημα στη ζωή μας.
Είναι δυνατόν,
-και το ξέρω επειδή το κάνω τα τελευταία επτά χρόνια-
να επινοήσουμε νέες μεταφορές
που κάνουν ορατό το αόρατο.
Αυτό έχει κάτι ωραίο.
Και πιστεύω πως αν συνάψουμε μια καλύτερη σχέση με το χάος,
αν σταματήσουμε να προσπαθούμε να υπεραπλουστεύουμε
την εσωτερική καταιγίδα που όλοι αντιμετωπίζουμε,
και την σύγχιση και την ευπάθεια,
και την πραγματική πολυπλοκότητα του κόσμου,
τότε θα νιώσουμε λίγο πιο άνετα μέσα μας
και δεν θα χρειάζεται να υποχωρήσουμε
στις κατηγορίες που επιτρέπουμε να μας προσδιορίζουν.
Και θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε την εξουσία από τις λέξεις μας
και να προσδιορίζουμε εμείς αυτές.
Μου φαίνεται ως λίγο πιο υγιής σχέση.
Δεν ξέρω πόσες συζητήσεις θα ωφεληθούν από κάποιον -
Όπως στο παιχνίδι Παντομίμα,
όπου σας δίνεται ένα πραγματικό θέμα για το οποίο θα μιλήσετε,
και η πρόκληση είναι, «Μην πεις αυτή τη λέξη».
Νομίζω ότι αν το κάναμε όλοι αυτό θα είμασταν λίγο καλύτερα.
Επειδή θα επέτρεπε μια συγκεκριμένη λεξική ρευστότητα
η οποία μας λείπει τώρα.
Είμαστε απλά όλοι κάπως παγιδευμένοι στα ίδια μας τα λεξικά,
που δεν εχουν κατ' ανάγκην απήχηση σε ανθρώπους που δεν είναι ήδη σαν εμάς
και οπότε νιώθω ότι αποκλίνουμε λίγο-λίγο κάθε χρόνο,
όσο πιο σοβαρά παίρνουμε τις λέξεις.
Επειδή να θυμάστε, οι λέξεις δεν είναι αληθινές.
Δεν έχουν νόημα. Εμείς έχουμε.
Νομίζω είναι σημαντικό να το θυμόμαστε.
Και αν είχαμε μια αίσθηση δημιουργικότητας και φαντασίας
στη διαδικασία επανεφεύρεσης του εαυτού μας,
αυτό είναι δυνατόν.
Είναι δυνατόν να προσπαθήσουμε να έχουμε πιο πλούσιες μεταφορές.
Ο κόσμος μας και οι ζωές μας δεν είχαν ποτέ τόση στρεβλότητα,
όσο έχουν αυτή ακριβώς τη στιγμή.
Έτσι, αντί να πάρετε την πλησιέστερη τυποποιημένη λέξη,
ή απλώς να ικετεύσετε να διαγνωστείτε με κάτι,
πραγματικά αξίζει να είστε παρόντες,
στην λύπη, για παράδειγμα.
Στο χάος των συναισθημάτων.
Νομίζω ότι αξίζει να το κάνετε.
Νομίζω ότι πρέπει να δούμε από άλλο πρίσμα
για να μπορούμε να βάλουμε σε νέο πλαίσιο το χάος που αντιμετωπίζουμε συνεχώς.
Και αν το κάνουμε,
αν καθένας μας είναι πρόθυμος πραγματικά να προσδιορίσει ποιος είναι
με μια αίσθηση δημιουργικότητας,
νομίζω ότι ο κόσμος θα μπορούσε να μοιάζει λίγο περισσότερο έτσι.
Πραγματικά χάλια.
Νομίζω ότι μας αρέσει η ακαταστασία
κι ο κόσμος μας είναι πράγματι ακατάστατος.
Και νομίζω ότι δεν θα ήταν τόσο λυπηρό
να ξεφεύγαμε από αυτούς τους θεσμούς
που μας αποδυναμώνουν συνεχώς
και να γνωρίσουμε τους πραγματικούς εαυτούς μας
με όλες μας τις αδυναμίες,
και φανερώνοντας ειλικρινά τα αισθήματά μας.
Και νομίζω,
ότι αν και είναι χαώδες και άναρχο,
θα μας δώσει λίγο περισσότερη ικανοποίηση να το κάνουμε.
Θα ήθελα να σας αφήσω με ένα ανάγνωσμα
ενός από τους αγαπημένους μου φιλοσόφους,
τον Μπιλ Γουότερσον που έγραφε το κόμικ «Κάλβιν Και Χομπς».
Είπε:
«Η δημιουργία ζωής που αντικατοπτρίζει τις αξίες σου και ικανοποιεί την ψυχή σου
είναι ένα σπάνιο επίτευγμα.
Το να εφεύρεις το νόημα της δικής σου ζωής
δεν είναι εύκολο,
αλλά είναι επιτρεπτό
και νομίζω θα είσαι πιο ευτυχής για την ταλαιπωρία».
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Gracias por quedarse,
gracias por tener una gran y roja X grabada en sus ojos
durante los próximos tres días.
(Risas)
Hoy quiero hablarles del significado de las palabras,
cómo las definimos
y cómo ellas, casi como una venganza,
nos definen.
El inglés es una magnífica esponja.
Me encanta el inglés. Me alegro de hablarlo.
Creo que ustedes también tienen suerte de hablarlo.
No obstante, tiene muchos huecos.
En griego, hay una palabra, "laqueísmo",
que es el ansia por los desastres.
Como cuando ven una tormenta en el horizonte
y se encuentran animando a esa tormenta.
En mandarín, tiene una palabra, "yùyī",
no lo pronuncio correctamente,
que significa el intenso anhelo de sentirse otra vez
como se sentía cuando era un niño.
En polaco, tienen una palabra, "jouska",
que es el tipo de conversación hipotética
que repasas compulsivamente en tu cabeza.
Y finalmente, en alemán, por supuesto que alemán,
tienen una palabra que se llama "Zielschmerz",
que es el temor de conseguir lo que quieres.
(Risas)
Finalmente cumplo con un sueño de toda la vida.
Yo soy alemán, así que sé que se siente.
No estoy seguro de si usaría alguna de estas palabras
en mi día a día,
pero me alegro de que existan.
Pero la única razón por la que existen es porque me las he inventado.
Soy el autor del Diccionario de los Lamentos Oscuros",
lo he estado escribiendo durante los últimos siete años.
Y toda la misión del proyecto
es encontrar huecos en el lenguaje de las emociones
e intentar llenarlos
para tener una manera de hablar sobre todos esos pecadillos humanos
y rarezas de la condición humana
que todos sentimos, pero no pensamos en hablar sobre ello
porque no tenemos palabras para hacerlo.
Todo empezó mirando los créditos finales de Saturday Night Life,
y fui acosado por la melancolía más bonita e inquietante.
Si tienen la oportunidad de estar despiertos a esa hora,
les encomiendo a que vean los créditos finales de SNL.
Y así, decidí intentar definir esa emoción.
Y hacia la mitad del proyecto,
definí "sonder",
la idea de que todos pensamos que somos el personaje principal
y que los demás son solo extras.
Pero en realidad, todos somos el personaje principal
y usted mismo es el extra en la historia de otra persona.
Y en cuanto publiqué eso,
obtuve muchas reacciones de la gente,
diciéndome: "Gracias por dar voz a algo que había sentido en mi vida,
pero que no existía una palabra para ello".
Les hice sentir menos solos.
Ese es el poder de las palabras,
hacernos sentir menos solos.
Y poco después de eso
me empecé a dar cuenta de que "sonder"
era utilizado seriamente en conversaciones online,
y poco después de eso me di cuenta realmente,
que la escuché en una conversación real de alguien a mi lado.
No hay sensación más rara que inventarse una palabra
y ver como toma vida propia.
Aún no tengo una palabra para eso, pero la crearé.
(Risas)
Estoy en ello.
Empecé a pensar sobre qué hace que las palabras sean reales,
porque mucha gente me pregunta,
lo más común que la gente me dice es:
"¿Son palabras inventadas? No lo acabo de entender".
Y no sabía que decirles,
porque solo por haber creado la palabra "sonder",
quién soy yo para decir qué palabras son reales o no.
Y me sentí un poco como Steve Jobs, que describió su epifanía,
ya que se dio cuenta de que muchos de nosotros, mientras pasa el día,
intentamos evitar rebotar demasiado contras las paredes
e intentamos seguir adelante con las cosas.
Pero cuando te das cuenta de que las personas,
de que este mundo fui construido por personas no más listas que tú,
entonces puedes acercarte y tocar esas paredes
e incluso atravesarlas
y te das cuenta que tienes el poder para cambiarlas.
Es fenomenal.
Y creo que eso fue lo que cambió cómo analizo las palabras
y qué hace que las palabras sean reales.
Y cuando la gente me pregunta: "¿Esas palabras son reales?"
Tenía una variedad de respuestas que iba probando.
Algunas tenían sentido. Otras no.
Pero una de las que probé era:
"Bueno, una palabra es real si tú quieres que sea real".
Igual que este camino es real, porque la gente quiere que esté ahí.
(Risas)
Pasa en las universidades todo el tiempo.
Se llama "camino del deseo".
(Risas)
Y así, los lenguajes son un reflejo del deseo,
algo que quieren que esté ahí.
Y puede que sea el camino menos transitado,
pero llegará allí tarde o temprano.
Pero esa no es una respuesta muy satisfactoria,
así que la abandoné.
Entonces decidí que lo que la gente realmente pregunta
cuando preguntan si una palabra es real es:
"¿A cuántas mentes me dará acceso?"
Porque creo que es cómo analizamos el lenguaje.
Una palabra es esencialmente una llave
que nos mete en la cabeza de algunas personas,
y si nos mete en una cabeza,
no vale la pena,
no vale la pena saberla.
Dos cabezas... depende de quiénes sean.
Un millón de cabezas, vale, ya nos entendemos.
Así, una palabra real es aquella que te da acceso al mayor número de mentes.
Hace que valga la pena saberla.
Casualmente, la palabra más real de todas con esta vara:
[O.K]
Eso es todo.
La palabra más real que tenemos.
Es lo más cercano que tenemos a una llave maestra.
Es la palabra que más se suele entender en todo el mundo,
sin importar donde estés.
El problema radica
en que nadie parece saber que representan esas dos letras.
(Risas)
Y eso es un poco raro, ¿verdad?
Podría ser un deletreo erróneo de "todo correcto", supongo,
o de "Old Kinderhook".
Nadie parece saberlo, pero el hecho de que no importe
nos dice algo de cómo damos significado a las palabras.
El significado no está en las palabras en sí.
Somos nosotros los que se lo damos.
Y creo, que cuando buscamos el significado de nuestras vidas,
y buscamos el significado de la vida,
las palabras tienen algo que ver con eso.
Y creo que si buscas el significado de algo,
el diccionario es un sitio decente donde empezar.
Vi una entrevista del erudito religioso Reza Aslan.
Estaba explicando un malentendido
que mucha gente hace sobre la religión.
Dijo que una religión era
básicamente un conjunto de símbolos y metáforas
en el que la gente se vuelca
para intentar expresar algo inexpresable.
La religión es esencialmente solo un lenguaje.
Eso es todo lo que es.
Es un recipiente para los significados que le queramos aportar.
Y eso me hizo pensar...
Y si el lenguaje fuese un tipo de religión.
Eso significaría que este es básicamente nuestro libro sagrado.
Y si piensan en la historia de la creación,
realmente es una historia de definición.
Al principio, todo era caos sobre las aguas de la Tierra
y después, Dios separó la tierra de los mares,
los peces de los pájaros, los hombres de las mujeres,
lo eterno de lo efímero.
Eso está en estas páginas.
Eso es una definición.
Así que, si buscamos significado en el mundo,
esta es nuestra fe, este es nuestro libro sagrado.
Porque la realidad es que,
y el objetivo de este libro sagrado,
y el objetivo, creo, de todos los libros sagrados,
es dar un sentido de orden
a un universo muy caótico.
Nuestra visión de las cosas es tan limitada
y el universo es tan complicado,
que tenemos que inventarnos pautas y abreviaciones
para intentar averiguar una manera de interpretarlo
y ser capaces de seguir con nuestro día.
Y por eso necesitamos que las palabras hagan eso,
que den significado a nuestras vidas.
Pero aún más que eso,
necesitamos palabras que nos contengan, nos definan.
Y creo que es así cómo usamos las palabras ahora,
es como si estuviéramos rogando que nos definieran, de alguna manera.
Y creo que especialmente ahora, con la tecnología y la globalización,
es muy fácil perderse en la niebla.
Cada uno de nosotros es indefinido, en cierto modo,
y el mundo cada vez es más indefinido.
Creo que muchas de las estructuras en las que confiamos
para que nos contengan
se parecen a esto.
En el sentido de "libra" y de "hashtag".
(Risas)
Tratamos de encerrarnos de alguna manera
para buscar ciertas entradas y categorías
para decir: "Sí, ese soy yo".
Lo que hacemos es mirar a otras personas
para decir: "Eres como yo,
así que somos un 'nosotros'".
Y eso nos da significado.
Eso es una forma de tomar prestado un significado.
El problema es que eso depende de instituciones
y hoy en día somos tantos,
y la vida ahora es tan complicada y caótica
que tenemos que amurallarnos.
Nos estamos convirtiendo en fundamentalistas en nuestra fe.
Literalistas.
Porque sentimos que estas categorías empiezan a desmoronarse.
¿Se han dado cuenta cuántas de nuestras conversaciones hoy en día
son sobre las definiciones de las palabras?
No sé cuántas veces he visto conversaciones en el Huffington Post
que empiezan con: "¿Eres feminista?"
"¿Qué significa 'feminista'?"
"¿Quién en este debate es realmente progresista?"
"¿Qué significa 'socialista'?"
"¿Quién es 'fascista'?"
"¿Quién es una 'mujer'?"
Caitlyn Jenner.
"¿Quién es 'negra'?" Rachel Dolezal.
Esas son el tipo de conversaciones que tenemos todo el tiempo,
pero en realidad no tratan sobre el significado.
Tratan sobre cómo empaquetamos el mundo.
Y por eso, creo que el resultado final
es que acabamos pareciendo algo así,
dejando que las palabras nos definan.
Nos olvidamos de que todas las palabras son inventadas.
Solo son modelos de cómo el mundo podría o debería ser,
y por eso, nos estamos retirando a nuestras propias comunidades de interés,
hablando nuestros propios lenguajes,
cuando de hecho, el mundo es mucho más que eso.
Creo que todos sentimos
que las categorías que utilizamos para dar significado a nuestras vidas
no se ajustan necesariamente bien a todos nosotros.
Por eso, tenemos que explicar que:
"Sí, me siento identificado con esto,
pero eso no me define".
Tenemos que hacer esto una y otra vez,
para rebuscar cómo encajar en las categorías que tenemos.
Muchos de nosotros nos sentimos acorralados
por cómo utilizamos estas palabras.
Olvidamos que las palabras son inventadas.
No solo son mis palabras. Todas las palabras son inventadas,
pero no todas significan algo.
Así que creo que lo que gustaría...
La imagen que tengo de dónde estamos hoy
es Ana Frank.
Porque ella estaba en su pequeño piso en Ámsterdam
y en una era en la que todos a su alrededor
estaban intentado organizar la humanidad
de una manera que tuviera sentido con líneas limpias y eficiencia brutal,
ella estaba en el interior, organizando su propia humanidad.
Creo que hay algo muy bonito en eso,
porque mucho era sobre su propia confusión
y su propia vulnerabilidad.
Y creo que por eso necesitamos un nuevo tipo de lenguaje
que se parezca más a esto.
Porque cada uno de nosotros podría ser cualquiera de nosotros.
En cualquier momento, no solo somos una persona,
somos mucha gente a la vez.
Tenemos que ponernos de acuerdo con cómo el mundo es realmente,
para no quedarnos atrapados en los modelos que hemos impuesto en el mundo.
Los dispositivos GPS tienden a avisarnos,
recordándonos que el mapa que vemos no es el mundo real,
para que no nos metamos en un lago.
(Risas)
Y creo que necesitamos el mismo recordatorio,
que el mapa no es el mundo real
y que si nos encontramos con estos problemas,
tenemos una opción para definir las cosas nosotros mismos.
No siempre tenemos que tomar prestados los significados
que dan significado a nuestras vidas.
Es posible,
y sé esto porque lo he estado haciendo durante los últimos siete años,
inventando nuevas metáforas,
que hacen visible lo invisible.
Hay algo muy bonito en eso.
Y creo que si tuviésemos una mejor relación con el caos,
si dejamos de intentar de simplificar
la tormenta interior a la que todos nos enfrentamos
y la confusión y la vulnerabilidad,
y cómo de complicado el mundo es en realidad,
entonces podríamos sentirnos un poco más cómodos en nuestra piel
y no tendríamos que renunciar
a esas categorías que dejamos que nos definan.
Y podríamos recuperar el poder de nuestras palabras
y las definiríamos.
Creo que eso es una relación un poco más sana.
No sé cuántas conversaciones se beneficiarían por alguien...
Como el juego Catch Phrase,
en el que te dan el tema del que tienes que hablar.
El reto es: "No digas esa palabra".
Creo que si todos hiciéramos eso, estaríamos un poco mejor.
Porque permitiría cierta fluidez léxica
que ahora se está perdiendo.
Estamos como atrapados en nuestro propio vocabulario,
y este no se corresponde necesariamente con la gente que no es como nosotros,
así que creo que nos distanciamos cada año un poco más,
entre más en serio tomamos las palabras.
Porque recuerden, las palabras no son reales.
No tienen significado. Nosotros sí.
Creo que es importante recordar eso.
Y si tomásemos un poco de sentido de creatividad y autoría
cuando inventamos quién somos
es posible.
Es posible intentar alcanzar metáforas más ricas.
El mundo nunca ha sido tan complicado
y nuestras vidas nunca han sido tan complicadas como lo son ahora.
Y por eso, en vez de intentar alcanzar la palabra estándar más cercana,
o de rogar ser diagnosticado con algo,
vale la pena estar presente,
en la tristeza, por ejemplo.
En el caos de la emoción.
Creo que merece la pena hacerlo.
Necesitamos nuevas perspectivas
para ayudarnos a contextualizar el caos al que nos enfrentamos diariamente.
Y si hacemos eso,
si cada uno de nosotros está dispuesto a definir de verdad quién es
con un poco de creatividad,
creo que el mundo podría verse como algo así.
Muy desordenado.
Creo que somos gente muy desordenada
y el mundo es un mundo muy desordenado.
Y creo que esto no sería tan malo,
si saliésemos en tropel de estas instituciones,
que se están debilitando todo el tiempo,
y nos conociésemos como somos,
con toda nuestra vulnerabilidad,
llevando nuestras emociones en las mangas.
Y creo,
que aún con todo ese desorden,
sería un poco más satisfactorio hacer eso.
Quiero dejarles con la lectura de una cita
de uno de mis filósofos favoritos,
Bill Watterson, que creó Calvin y Hobbes.
Dijo:
"Crear una vida que refleje tus valores y satisfaga tu alma
es un logro poco común.
Inventarse el significado de tu propia vida
no es fácil,
pero aún está permitido,
y creo que serás más feliz si te tomas la molestia".
Gracias.
(Aplausos)
John Koenig
Créateur du Dictionnaires des peines obscures
La conquête de nouveaux mots
Merci d'être restés
et d'avoir un grand X rouge incrusté dans vos yeux
pour les trois prochains jours.
(Rires)
Aujourd'hui, je veux parler du sens des mots,
comment nous les définissons
et comment ils, presque pour se venger,
nous définissent.
La langue anglaise est une superbe éponge.
J'adore la langue anglaise. Je suis heureux de la parler.
Je pense que nous avons tous la chance de la parler.
Mais malgré tout cela, il y a des trous.
En grec, il y a un mot « lachesism »,
qui est la soif de désastre.
Quand vous voyez un orage à l'horizon
et que vous prenez le parti de l'orage.
En mandarin, il y a un mot « yù yī » --
je ne le prononce pas correctement --
qui signifie l'aspiration à ressentir quelque chose d'intense à nouveau,
comme lorsque vous étiez enfant.
En polonais, ils ont le mot « jouska »
qui est le genre de conversation hypothétique
que vous jouez dans votre tête.
Pour finir, en allemand, bien sûr en allemand,
ils ont le mot « Zielschmerz »
qui est la peur d'obtenir ce que vous voulez.
(Rires)
Finir par accomplir un rêve de toujours.
Je suis moi-même allemand, je sais exactement ce que l'on ressent.
Je ne suis pas sûr que j'utiliserais un de ces mots
durant ma journée,
mais je suis heureux qu'ils existent.
La seule raison pour laquelle ils existent est car je les ai inventés.
Je suis l'auteur du « Dictionnaire des Peines Obscures »
que j'écris depuis 7 ans.
La mission du projet
est de trouver des trous dans le langage des émotions
et d'essayer de les combler
afin d'avoir une façon de parler de toutes ces peccadilles humaines
et de ces excentricités de la condition humaine
que nous ressentons tous mais dont nous ne pensons pas à parler
car nous n'avons pas de mots pour le faire.
Cela a commencé en regardant le générique de fin de « Saturday Night Live »
et j'étais confronté à la mélancolie la plus belle et la plus obsédante.
Si vous avez l'opportunité de veiller tard un soir,
je vous inciterais à regarder ce générique de fin.
J'ai donc essayé de définir cette émotion.
Au milieu de ce projet,
j'ai défini le mot « perveille »,
l'idée que nous nous voyons tous comme le personnage principal
et les autres comme des personnages secondaires.
En réalité, nous sommes tous le personnage principal
et vous êtes secondaire dans l'histoire de quelqu'un d'autre.
Dès que j'ai publié cela,
j'ai reçu beaucoup de réponses disant :
« Merci d'avoir formulé une chose que j'ai toujours ressentie
mais pour laquelle il n'y avait pas de mot. »
Je les ai fait se sentir moins seuls.
C'est le pouvoir des mots,
nous faire nous sentir moins seuls.
C'était peu de temps après cela
que j'ai remarqué que « perveille »
était utilisé sérieusement dans des conversations en ligne
et, peu après l'avoir remarqué,
je l'ai entendu dans une conversation juste à côté de moi.
Rien n'est plus étrange que d'inventer un mot
puis de le voir prendre vie.
Je n'ai pas encore de mot pour cela, mais ça viendra.
(Rires)
J'y travaille.
J'ai commencé à réfléchir à ce qui rend les mots réels,
car nombre de gens me demandent,
c'est la question la plus fréquente :
« Ces mots sont-ils inventés ? Je ne comprends pas. »
Je ne sais pas quoi leur dire
car une fois que perveille est parti,
qui suis-je pour dire quels mots sont réels ou non ?
J'avais l'impression d'être Steve Jobs décrivant son épiphanie
en réalisant que la plupart d'entre nous, durant la journée,
essayons simplement d'éviter de se prendre trop de murs
et de faire avancer les choses.
Quand vous réalisez que les gens --
que ce monde a été bâti par des gens pas plus intelligents que vous,
vous pouvez tendre la main, toucher ces murs
voire même les traverser
et réaliser que vous avez le pouvoir de les changer.
C'est phénoménal.
Cela a changé ma vision des mots
et de ce qui les rend réels.
Quand les gens me demandent : « Ces mots sont-ils réels ? »,
j'ai essayé un éventail de réponses.
Certaines sont sensées, d'autres non.
J'ai essayé :
« Un mot est réel si vous voulez qu'il le soit. »
Tout comme ce chemin est réel car les gens voulaient qu'il le soit.
(Rires)
Cela se produit sur les campus universitaires :
un « chemin désiré ».
(Rires)
Les langues sont une reflet du désir,
une chose qu'elles veulent présente.
C'est en dehors des sentiers battus,
mais nous finirons par y parvenir.
Ce n'est pas une réponse satisfaisante,
je l'ai donc laissé tomber.
Puis j'ai décidé que ce que les gens demandaient
en questionnant si un mot était réel, ils demandaient vraiment :
« A combien de cerveaux cela me donnera-t-il accès ? »
C'est important dans notre vision d'un langage.
Un mot, c'est principalement une clé
qui nous fait entrer dans la tête de certaines personnes.
S'il nous fait entrer dans un cerveau,
il n'en vaut pas la peine,
il ne mérite pas d'être su ;
deux cerveaux, eh bien, tout dépend de qui ;
un million de cerveaux, là, c'est intéressant.
Un mot réel vous donne accès à autant de cerveaux que possible.
Pour cela, il mérite d'être connu.
D'ailleurs, en utilisant cette mesure, le mot le plus réel de tous :
[OK]
Le voilà.
Le mot le plus réel.
C'est la chose la plus proche d'un passe-partout.
C'est le mot le plus communément compris dans le monde,
peu importe où vous êtes.
Personne ne semble savoir ce que signifient ces lettres.
(Rires)
Ce qui est plutôt bizarre, n'est-ce pas ?
Ça peut-être « all correct », ou « tout est correct », mal orthographié.
Ou bien « Old Kinderhook ».
Personne ne semble savoir mais le fait que cela importe peu
est significatif de notre façon d'ajouter du sens aux mots.
Le sens n'est pas dans les mots eux-mêmes.
C'est nous qui y mettons du sens.
Je pense que, quand nous cherchons du sens dans nos vies
et cherchons le sens de la vie,
je pense que les mots sont liés à cela.
Je pense que si nous cherchons le sens de quelque chose,
le dictionnaire est un bon point de départ.
j'ai vu une interview avec Reza Aslan, spécialiste de la religion.
Il décrivait une confusion
que beaucoup font sur la religion.
Il disait qu'une religion
est un ensemble de symboles et de métaphores
dans lesquels les gens s'investissent
pour essayer d'exprimer l'inexprimable.
La religion n'est qu'un langage.
C'est tout ce que c'est.
C'est un contenant pour tout sens que nous y mettons.
Cela m'a fait penser...
et si le langage était un genre de religion ?
Ça signifierait que ceci est notre livre sacré.
Si vous pensez à l'histoire de la création,
c'est plus une histoire de définition.
Au début, il y avait du chaos au dessus des eaux de la Terre
puis Dieu a séparé la terre de la mer,
les poissons des oiseaux, l'homme de la femme,
l'éternel de l'éphémère.
Tout est dans ces pages.
C'est une définition.
Si nous cherchons du sens dans le monde,
c'est notre foi, c'est notre livre sacré.
En réalité,
l'objectif de ce livre sacré
et, à mon avis, de tout livre sacré,
est d'apporter une forme d'ordre
dans un univers très chaotique.
Notre vision des choses est si limitée
et l'univers est si complexe
que nous devons inventer des motifs et des abréviations,
nous essayons de trouver comment les interpréter
afin de continuer notre journée.
C'est pourquoi nous avons besoin des mots,
pour donner du sens à notre vie.
Mais au-delà de ça,
nous avons besoin des mots pour nous contenir et nous définir.
Ça représente une grande part dans notre utilisation des mots,
nous implorons tous d'être définis.
Aujourd'hui en particulier, avec la technologie et la mondialisation,
on peut se perdre dans le brouillard.
Chacun d'entre nous est indéfini
et le monde devient de plus en plus indéfini.
Nombre des structures vers lesquelles nous nous tournons
pour essayer de nous contenir
ressemblent à ceci.
Dans les deux sens : « dièse » et « hashtag ».
(Rires)
Ça cherche à nous mettre en boîte,
à chercher certaines entrées, certaines catégories
et dire : « Oui, c'est moi. »
Nous regardons les autres
et disons : « Tu es comme moi...
Nous sommes donc un "nous". »
Cela nous donne du sens.
C'est une façon d'emprunter du sens.
Le problème est que cela dépend beaucoup des institutions,
nous sommes si nombreux,
la vie est si compliquée et chaotique
que nous devons nous cloisonner.
Nous devenons fondamentalistes dans notre foi.
Littéralistes.
Nous sentons tous ces catégories qui commencent à s'effondrer.
Avez-vous remarqué combien de conversations
sont sur la définition des mots ?
J'ignore combien de fois j'ai vu une discussion du Huffington Post
commençant par : « Êtes-vous féministe ? »,
« Que signifie féministe ? »,
« Qui, durant ce débat, est réellement progressiste? »,
« Que signifie socialiste ? », « Qui est fasciste ? »,
« Qui est une femme ? »,
Caitlyn Jenner.
« Qui est noir ? » Rachel Dolezal.
C'est le genre de conversations que nous avons tout le temps
mais il ne s'agit pas vraiment de sens.
Il s'agit de notre façon de conditionner le monde.
Je pense que le résultat final
est que nous avons quelque chose comme cela,
où nous autorisons les mots à nous définir.
Nous oublions que tous les mots sont inventés.
Ce ne sont que des modèles de la façon dont le monde pourrait ou devrait être.
Nous nous retirons tous dans nos communautés d'inquiétude,
parlant notre propre langage
alors que le monde, c'est plus que cela.
Je pense que nous avons tous l'impression
que les catégories utilisées pour donner du sens à notre vie
ne nous vont pas forcément si bien.
Nous devons alors expliquer aux gens
que : « Oui, je me suis inscrit pour ça,
mais cela ne me définit pas. »
Nous devons le faire à répétition,
négocier notre adaptation dans ces catégories.
Je pense que beaucoup se sentent mis en boîte
par l'utilisation de ces mots.
Nous oublions que les mots sont inventés.
Pas que les miens, tous les mots sont inventés
mais ils n'ont pas tous un sens.
Je pense que ce que j'aimerais --
L'image que j'ai d'où nous sommes aujourd'hui,
Je pense à Anne Frank.
Car elle était dans son petit appartement d'Amsterdam
à une époque où tous les gens autour
essayaient d'organiser l'humanité
d'une façon qui soit sensée,
par des lignes claires, une efficacité brutale ;
elle était à l'intérieur, organisant sa propre humanité.
Je crois qu'il y a quelque chose de très beau.
car il s'agissait beaucoup de sa propre confusion
et de sa vulnérabilité.
C'est pour cela qu'il nous faut un nouveau langage
qui ressemble plus à ça.
Nous pourrions tous être n'importe qui.
A un moment donné, nous ne sommes pas qu'une personne,
nous sommes plusieurs personnes.
Nous devons plus nous aligner avec la vraie nature du monde,
ne pas trop nous impliquer dans les modèles imposés au monde.
Les GPS ont tendance à vous avertir,
vous rappeler que la carte que vous voyez n'est pas le monde réel,
n'allez pas dans un lac.
(Rires)
Nous avons besoin du même rappel,
que la carte n'est pas le monde réel
et que si nous rencontrons des problèmes,
nous pouvons définir les choses nous-mêmes ;
nous ne sommes pas forcés d'emprunter les sens
qui donnent du sens à notre vie.
Il est possible --
et je le sais car je le fais depuis 7 ans --
d'inventer de nouvelles métaphores
qui rendent l'invisible visible.
C'est vraiment beau.
Si nous essayions d'avoir une meilleure relation avec le chaos,
si nous arrêtions de trop simplifier
la tempête intérieure à laquelle nous faisons tous face,
la confusion et la vulnérabilité,
la réelle complexité du monde,
nous serions alors un peu plus à l'aise dans notre peau
et n'aurions pas à nous retirer
dans les catégories que nous laissons nous définir.
Nous pourrions reprendre le pouvoir sur les mots
et les définir eux.
Je crois que ce serait une relation plus saine.
J'ignore combien de conversations bénéficieraient de quelqu'un --
Comme le jeu du Taboo
où l'on vous donne le sujet dont vous parlez
et le défi est de ne pas prononcer ce mot.
Si nous faisions tout ça, ça irait mieux pour nous.
Ça permettrait une certaine fluidité lexicale
que nous sommes en train de perdre.
Nous sommes tous piégés dans notre lexique
qui n'est pas forcément en corrélation avec les gens qui ne nous ressemblent pas
et donc nous nous éloignons un peu plus chaque année,
plus nous prenons les mots au sérieux.
Souvenez-vous, les mots ne sont pas réels.
Ils n'ont pas de sens, nous si.
Il est important de se souvenir de ça.
Si nous nous accordons un peu de créativité et de droits d'auteur
dans l'invention de qui nous sommes,
c'est possible.
Il est possible de tendre vers des métaphores plus riches.
Ce monde n'a jamais été aussi compliqué
et nos vies n'ont jamais été aussi compliquées qu'actuellement.
Si, au lieu de chercher le mot standardisé le plus proche
ou d'implorer qu'on nous diagnostique quelque chose,
ça vaut le coup d'être présent
dans la tristesse, par exemple,
dans le chaos des émotions.
Je pense que ça en vaut la peine.
Nous avons besoin de nouvelles lentilles
pour nous aider à conceptualiser le chaos auquel nous faisons constamment face.
Si nous faisons ça,
si nous sommes tous prêts à définir qui nous sommes
avec de la créativité,
le monde pourrait ressembler un peu plus à cela.
Très chaotique.
Nous sommes des gens très chaotiques
et le monde est très chaotique.
Ce ne serait pas si mal
que nous sortions de ces institutions
qui nous affaiblissent constamment
et que nous rencontrions l'autre tel qu'il est,
avec toute sa vulnérabilité,
avec son cœur à fleur de peau.
Je pense,
aussi chaotique que ce soit,
que faire ça serait un peu plus satisfaisant.
J'aimerais vous laisser avec une citation
de l'un de mes philosophes préférés,
Bill Watterson, qui a créé « Calvin and Hobbes ».
Il a dit :
« Créer une vie qui reflète vos valeurs et satisfait votre âme
est un accomplissement rare.
Inventer le sens de sa vie
n'est pas simple
mais est toujours permis
et je crois que ces difficultés vous rendront plus heureux. »
Merci.
(Applaudissements)
תודה על שנשארתם,
תודה על שנתתם שיצרבו איקס גדול בתוך עיניכם
במשך שלושת הימים הבאים.
(צחוק)
היום אני רוצה לדבר על משמעותן של מלים,
איך אנו מגדירים אותן
ואיך הן, כמעט כנקמה,
מגדירות אותנו.
השפה האנגלית היא ספוג נהדר.
אני אוהב את האנגלית. אני שמח שאני דובר אותה.
אני חושב שגם אתם ברי-מזל שאתם דוברים אותה.
ועם זאת, יש בה הרבה חורים.
ביוונית יש מילה, "לכסיזם",
שפירושה "כמיהה לאסון",
למשל, כשאתם רואים סופת רעמים באופק
ומוצאים שהיא מרתקת אתכם.
במנדרינית יש מילה, "יו יי" --
אני לא מבטא אותה נכון --
שפירושה הערגה להרגיש שוב, במלוא העוצמה,
כפי שהרגשת כשהיית ילד.
בפולנית יש להם מילה, "ז'וסקה",
שפירושה הוא השיחה המשוערת
שאתה מריץ בכפייתיות בתוך הראש.
ולבסוף, בגרמנית - כמובן שבגרמנית -
ישנה המילה "זילשמרץ",
שהיא האימה מלקבל את מה שאתה רוצה...
(צחוק)
...ולהגשים סוף-סוף את חלום חייך.
אני עצמי גרמני, אז אני מכיר היטב את ההרגשה הזאת.
אני לא בטוח אם אשתמש באחת המלים האלה
בחיי היומיום שלי,
אבל אני שמח שהן קיימות.
אבל הן קיימות רק משום שהמצאתי אותן.
אני המחבר של "מילון העצבויות המעורפלות,"
שאותו כתבתי במהלך שבע השנים האחרונות.
וכל מטרת המיזם הזה
היא למצוא פערים בשפת הרגשות
ולנסות למלא אותם
כדי שתהיה לנו דרך לדבר
על כל המעידות והשגיונות של המצב האנושי
שכולנו מכירים, אבל אולי לא חושבים לדבר עליהם
כי אין לנו המלים לשם כך.
זה החל כשצפיתי בכותרות הסיום של "סטרדיי נייט לייב",
כשנתקפתי מלנכוליה נפלאה ומכשפת ביותר.
אם אי-פעם מזדמן לכם להישאר ערים מאוחר בלילה,
אני ממליץ לכם בחום לצפות בכותרות הסיום של "סטרדיי נייט לייב".
אז החלטתי לנסות להגדיר את הרגש ההוא.
ובערך באמצע המיזם הזה,
הגדרתי את המילה "סונדר",
הרעיון האומר שכל אחד רואה בעצמו את הדמות הראשית
כשכל השאר הם רק ניצבים,
כשלמען האמת, כולנו הדמויות הראשיות,
ורק אתה משמש ניצב בסיפורו של מישהו אחר.
אז מיד כשפרסמתי את זה,
קיבלתי המון תגובות
שאמרו, "תודה לך על שביטאת משהו שהרגשתי כל חיי
"אבל לא היתה לי מילה בשבילו."
כלומר, גרמתי להם להרגיש בודדים פחות
זהו כוחן של המלים:
לגרום לנו להרגיש פחות בודדים.
וזמן לא רב אחר מכן
התחלתי לשים לב שהמילה "סונדר"
נכנסת לשימוש רציני בשיחות ברשת,
וזמן לא רב לאחר מכן
קלטתי אותה בסביבה שלי בשיחה אמיתית עם מישהו.
אין הרגשה מוזרה יותר מאשר להמציא מילה
ואז לצפות בה מקבלת חיים משלה.
לזה אין לי עדיין מילה, אבל זה יבוא.
(צחוק)
אני עובד על זה.
התחלתי לתהות מה הופך מלים לאמיתיות,
כי המון אנשים שואלים אותי,
השאלה הכי נפוצה שאני שומע היא,
"רגע, המלים האלה ממוצאות? אני לא תופש את זה."
לא ידעתי מה לענות להם
כי כש"סונדר" התחילה לתפוס,
מי אני שאומר אילו מלים אמיתיות ואילו לא?
הרגשתי קצת כמו סטיב ג'ובס, שתיאר את ההתגלות שהיתה לו
כשהבין שמרביתנו, בחיי היומיום שלנו,
פשוט מנסים לא להסתבך יותר מדי
ולהמשיך איכשהו לחיות.
אבל כשמבינים שאנשים --
שהעולם הזה נבנה ע"י אנשים שאינם חכמים יותר ממך,
אתה יכול לצאת מעצמך ולגעת בקירות האלה
ואפילו להעביר דרכם את היד
ולהבין שיש לך הכוח לשנות את זה.
זה בלתי-רגיל.
נראה לי שמאז זה שינה את היחס שלי למלים
ולמה שהופך אותן לאמיתיות,
וכששואלים אותי, "המלים האלה אמיתיות?"
ניסיתי מספר תשובות.
אחדות היו הגיוניות ואחרות - לא.
אבל אחת מהתשובות שניסיתי היתה,
"מילה היא אמיתית אם רוצים שהיא תהיה כזו."
כמו שהשביל הזה אמיתי כי אנשים רוצים שהוא יהיה שם.
(צחוק)
רואים את זה הרבה בקמפוסים של מכללות.
זה מכונה "שביל הרצון."
(צחוק)
בדומה לכך, השפה משקפת רצון
משהו שאנשים רוצים שיתקיים.
ואולי זה יהיה הנתיב שהכי פחות עוברים בו,
אבל הוא יביא אתכם ליעדכם.
אבל זאת לא תשובה מספקת,
אז ויתרתי על זה.
ואז הגעתי למסקנה שאנשים בעצם שואלים
כשהם שואלים אם מילה כלשהי היא אמיתית, הם בעצם שואלים,
"לכמה מוחות זה ייתן לי גישה?"
כי לדעתי כך אנו מתייחסים בד"כ לשפה.
מילה היא במהותה מפתח
שמכניס אותנו לראשם של אנשים מסוימים.
ואם היא מכניסה אותנו למוח אחד,
היא לא רצינית,
ולא ממש כדאי לדעת אותה.
שני מוחות - טוב, תלוי של מי.
מיליון מוחות - אלו מלים!
כלומר, מילה אמיתית נותנת גישה למוחות רבים ככל האפשר.
זה מה שהופך אותה לראויה להכרה.
אגב, המילה הכי אמיתית, לפי המדד הזה, היא זאת:
[או-קיי]
זהו זה.
המילה הכי אמיתית שיש לנו.
זה הדבר הכי קרוב שיש לנו למפתח-אב.
זאת המילה הכי מובנת בעולם, בכל מקום שנמצאים.
הבעיה עם זה היא,
שאיש כנראה לא יודע מה שתי האותיות האלה מייצגות.
(צחוק)
קצת מוזר, נכון?
אולי אלה ראשי תיבות שגויות של "הכל תקין",
או של "קינדרהוק הזקן", כינויו של הנשיא ה-8.
כנראה שאיש איננו יודע, אבל העובדה שזה לא חשוב
אומרת משהו על מנהגנו להצמיד משמעות למלים.
המשמעות איננה במלים עצמן;
אנו אלה שיוצקים את עצמנו לתוכן.
ואני חושב, כשכולנו מחפשים משמעות בחיינו,
ומשמעות בחיים בכלל,
אני חושב שלמלים יש איזה קשר לכך.
ולדעתי, אם מחפשים משמעות של משהו,
המילון הוא מקום מכובד להתחיל ממנו.
ראיתי ראיון עם המלומד הדתי ריזה אסלאן.
הוא תיאר אי-הבנה
ביחס שיש לרבים בקשר לדת.
הוא אמר שהדת היא
עקרונית, מערכת סמלים ודימויים
שאנשים יוצקים עצמם לתוכם
כדי לנסות לבטא משהו שאי-אפשר לבטא.
הדת היא בעצם רק שפה.
זה הכל.
מדובר במיכל עבור המשמעות שאנו מכניסים לתוכו.
וזה העלה בי מחשבה...
מה אם השפה היא סוג של דת?
זה אומר שזהו בעצם הספר הקדוש שלנו.
ואם תחשבו על סיפור הבריאה,
מדובר בעצם יותר בסיפור של הגדרה.
בראשית היה תוהו ובוהו ומים על פני תהום
ואז אלוהים הפריד בין היבשה לים,
בין הדגים לציפורים, בין הגבר לאישה,
בין הנצחי לזמני.
זה כל מה שיש בעמודים אלה.
זאת היא הגדרה.
אז אם אנו מחפשים משמעות בעולם,
זאת האמונה שלנו, זהו הספר הקדוש שלנו.
כי המציאות היא,
ותכליתו של הספר הקדוש הזה--
ושל כל הספרים הקדושים, לדעתי--
הוא יצירה של תחושת סדר
ביקום כאוטי ביותר.
ראיית הדברים שלנו כה מוגבלת,
והיקום כל-כך מסובך,
עד שעלינו להמציא דפוסים וקצרנות
כדי לנסות לפרש אותו
כדי שנוכל להמשיך בענייני היומיום שלנו.
ולשם כך אנו זקוקים למלים,
כדי לתת משמעות לחיינו.
אבל מעבר לכך,
אנו זקוקים למלים שיכילו אותנו, כדי להגדיר את עצמנו.
ולדעתי, כך אנו מרבים כיום להשתמש במלים,
כולנו כאילו מבקשים שיגדירו אותנו, בדרכים מסוימות,
ולדעתי, במיוחד עכשיו, עם הטכנולוגיה והגלובליזציה,
קל כל-כך ללכת לאיבוד בערפל.
אנו כולנו לא-מוגדרים, במובן מסוים,
והעולם הולך ונעשה יותר ויותר לא-מוגדר.
אז אני חושב שרבים מהמבנים אליהם אנו פונים
בנסיון להכיל את עצמנו
נראים כך.
גם במובן "ליברה" וגם במובן "סולמית".
(צחוק)
זהו נסיון למסגר את עצמנו בדרכים מסוימות
לפנות לישויות וקטגוריות מסוימות,
ולומר, "כן, זה אני."
אנו מביטים באנשים אחרים
ואומרים, "אתה כמוני...
"וזה הופך אותנו ל'אנו',
"ונותן לנו משמעות."
זאת סתם דרך לשאול משמעות.
הבעיה היא שהרבה מזה תלוי במוסדות
ושיש כיום כה רבים מאיתנו,
והחיים כה מסובכים וכאוטיים
עד שעלינו להקיף עצמנו בחומות.
אנו הופכים קנאים לאמונותינו.
דבקים בפְּשָט.
כי כולנו מרגישים שהקטגוריות האלה מתחילות להתפורר.
האם שמתם לב כמה מהשיחות שלנו כיום
עוסקות בהגדרה של מלים?
אני כבר לא זוכר כמה פעמים ראיתי שיחות ב"הפינגטון פוסט"
שהחלו ב"האם אתה פמיניסטי?"
"מה המשמעות של 'פמיניסטי'?"
"מי בשולחן הדיונים האלה הוא פרוגרסיבי אמיתי?"
"מה המשמעות של 'סוציאליסט'?"
"מיהו 'פשיסט'?"
"מיהי "אישה'?"
קייטלין ג'נר.
"מיהו 'שחור'?" רייצ'ל דולזל.
אלה כל מיני שיחות שאנו מנהלים כל הזמן,
אבל הן לא באמת עוסקות במשמעות,
אלא באופן בו אנו אורזים את העולם.
אז אני חושב שהתוצאה הסופית
היא שאנו נראים בערך ככה,
כשאנו מאפשרים למלים להגדיר אותנו.
אנו שוכחים שכל המלים מומצאות.
הן רק מודלים של העולם, איך הוא יכול או צריך להיות,
כך שכולנו נסוגים לתוך חוגי העניין הפרטיים שלנו,
דוברים את לשונותינו האישיות
כשבעצם, העולם הוא יותר מכך.
אני חושב שכולנו חשים
שהקטגוריות בהן השתמשנו כדי לתת לחיינו משמעות
לא בהכרח מתאימות לנו היטב.
ולכן עלינו להסביר לאנשים,
ש..."כן, אני מתחבר לזה,
"אבל זה לא מגדיר אותי."
אנו נאלצים לעשות זאת שוב ושוב,
לנהל משא ומתן על התאמתנו לקטגוריות שלנו.
אני חושב שרבים מאיתנו מרגישים כלואים
בדרך בה אנו משתמשים במלים האלה.
אנו שוכחים שהמלים מומצאות.
לא רק המלים שלי: כל המלים מומצאות,
אבל לא כולן מביעות משהו.
אז מה שהייתי רוצה--
הדימוי שלי לגבי המקום בו אנו נמצאים כיום,
אני חושב על אנה פרנק.
כי היא היתה בדירה הקטנה שלה באמסטרדם,
ובתקופה שבה כולם מסביבה
ניסו לארגן את האנושיות
בדרך מובנת, בעלת קווים ברורים וביעילות אכזרית,
היא נשארה בפנים וארגנה את אנושיותה שלה.
בעיני, יש בכך משהו ממש יפה,
כי היא עסקה הרבה בבלבול שלה
ובפגיעות שלה.
ולכן אני חושב שנחוצה לנו שפה מסוג חדש
שנראית בערך כך.
כי כולנו יכולים להיות אחרים
בכל זמן נתון, איננו סתם מישהו מסוים,
אלא אנשים רבים בבת-אחת.
לכן עלינו להתאים את עצמנו יותר לעולם כפי שהוא באמת,
ולא להיצמד מדי למודלים שכפינו על העולם.
מכשירי גפ"ס יודעים להזהיר אותנו
ולהזכיר לנו שהמפה שאנו רואים איננה העולם האמיתי,
אז היזהרו לבל תסעו לתוך אגם.
(צחוק)
אני חושב שנחוצה לנו אזהרה זהה,
שהמפה איננה העולם האמיתי
ואם אנו נקלעים לבעיות כאלה,
יש לנו אפשרות להגדיר דברים למען עצמנו;
אנו לא חייבים סתם לשאול משמעויות
שנותנות לחיינו משמעות.
זה אפשרי--
ואני יודע זאת כי זה מה שעשיתי בשבע השנים האחרונות--
להמציא דימויים חדשים
שחושפים את הסמוי.
יש בכך משהו ממש יפה.
ולדעתי, אם ננהל מערכת יחסים טובה יותר עם התוהו,
אם נפסיק לפשט פישוט-יתר
את הסערה הפנימית שכולנו מתנסים בה
ואת הבלבול והפגיעות,
ואת העולם הזה, המסובך מאד,
נרגיש שקצת יותר טוב בתוך עורנו
ולא ניאלץ לסגת
ולהסתגר בקטגוריות שלהן אנו מאפשרים להגדיר אותנו.
ואז נוכל לקחת בחזרה את הכוח שהענקנו למלים
ולהגדיר אותן.
לדעתי, זאת מערכת יחסים קצת יותר בריאה.
אינני יודע מכמה שיחות אפשר להפיק תועלת--
למשל, המשחק "אימרת-כנף",
שבו עליך לדבר על נושא מסוים
כשהאתגר הוא, "אל תגיד את המילה הזאת."
לדעתי, אילו נהגנו כך כולנו, זה היה מועיל לנו.
כי זה מאפשר קצת גמישות מבחינת אוצר המלים,
שלדעתי אנו מאבדים עכשיו.
כולנו כאילו לכודים, איש באוצר המלים שלו,
שאיננו בהכרח מתואם עם אנשים שאינם כמונו,
ולדעתי, המרחקים בינינו גדלים מעט יותר בכל שנה,
ככל שאנו מרבים להתייחס למלים ברצינות.
כי, זיכרו: המלים אינן אמיתיות.
אין להן משמעות; רק לנו יש.
לדעתי, חשוב לזכור את זה.
ואם נהיה קצת יצירתיים ומקוריים
כשאנו ממציאים את עצמנו,
זה אפשרי.
אפשר לנסות דימויים עשירים יותר.
העולם הזה לא היה אף פעם מסובך כל-כך,
וחיינו מעולם לא היו כה מסובכים כמו עכשיו.
אז במקום לקפוץ על המילה התקנית הקרובה ביותר,
או סתם לבקש להיות מאובחנים במשהו,
כדאי להיות ממש נוכחים,
בעצב, למשל.
בתוהו של הרגש.
אני חושב שזה כדאי.
אני חושב שאנו זקוקים לראייה חדשה
שתעזור לנו להמשיג את התוהו שאנו נתקלים בו כל הזמן.
ואם נעשה כך,
אם נהיה כולנו מוכנים לנסות להגדיר מי אנו
במידה מסוימת של יצירתיות,
אני חושב שהעולם יוכל להיראות קצת יותר ככה.
מבולגן באמת.
אני חושב שאנו אנשים מבולגנים מאד
ושהעולם הוא עולם מבולגן מאד.
ולדעתי, לא יהיה כל-כך רע
אם ניצוק את עצמנו אל מחוץ המוסדות האלה,
שהולכים ונחלשים,
ונפגוש איש את רעהו כפי שאנו באמת,
עם כל פגיעותנו,
כשרגשותינו גלויים.
ואני חושב,
שעם כל הבלגן,
יהיה קצת יותר מספק אם נעשה זאת.
ואני רוצה לסיים בהקראה
מדברי אחד הפילוסופים האהובים עלי,
ביל ווטרסון, שכתב את "קלווין והובס."
הוא אמר,
"בריאה של חיים שמשקפים את ערכיך ומספקים את נשמתך
"הינה הישג נדיר.
"להמציא את משמעות חייך שלך -
"זה לא קל,
"אבל זה עדיין מותר,
"ונראה לי שאם תטרח לעשות זאת, תהיה מאושר יותר."
תודה לכם.
(מחיאות כפיים)
Köszönöm, hogy itt maradtak
egy nagy vörös X-szel a retinájukba égve
a következő három napra.
(Nevetés)
Ma a szavak jelentéséről szeretnék beszélni,
arról, hogyan értelmezzük őket,
és hogy - szinte bosszúból -,
hogyan határoznak meg minket.
Az angol nyelv egy csodálatos szivacs.
Imádom az angol nyelvet, örülök, hogy tudok angolul.
Szerintem önök is szerencsésnek érezhetik magukat, hogy beszélnek angolul.
De ettől függetlenül rengeteg hiányossága is van.
Van egy görög szó, "lachesism",
ami a katasztrófaéhséget jelenti.
Tudják, amikor vihart látunk a horizonton
és azon kapjuk magunkat, hogy a viharnak szurkolunk.
Egy mandarin szó, a "yú yi" -
helytelenül ejtem -
az energikusság iránti vágyat jelenti,
amilyenek gyerekkorunkban voltunk.
Lengyelül van egy szó, a "jouska",
mely egyfajta elképzelt párbeszéd,
amit gondolatban kényszeresen újrajátszunk.
És végül németül - hát persze, hogy németül -
van egy szó, a "Zielschmerz",
ami annyit tesz: rettegni attól, hogy megkapjuk, amit akarunk.
(Nevetés)
Hogy végre elérjük életünk álmát.
Én német vagyok, szóval pontosan tudom, milyen érzés ez.
Nem hiszem, hogy hétköznapjaimban
valaha is használom majd ezen szavakat,
de örülök, hogy léteznek.
De az egyetlen ok, amiért léteznek, mert én kitaláltam őket.
Én vagyok a szerzője a "Homályos Szomorúságok Szótárának",
amelyet az elmúlt hét év során írtam.
A projekt küldetése,
hogy megtalálja a hiányosságokat az érzelmek nyelvezetében,
és megkísérelje feltölteni azokat,
hogy legyen módunk beszélni az embert körülvevő minden
gyarlóságról és gúnyolódásról,
melyeket érzünk, de nem is gondoljuk, hogy beszélhetnénk róluk,
mert nincsenek rá szavaink.
Úgy kezdődött, hogy épp a "Saturday Night Live" zárófőcímét bámultam,
és körülölelt a leggyönyörűbb melankólia folyton visszatérő érzése.
Ha egyszer fenn tudnak maradni éjjel ilyen sokáig,
szívből ajánlom megtekintésre az SNL zárófőcímét.
Akkor és ott elhatároztam, hogy megpróbálom definiálni ezt az érzést.
Félúton a projektben
megalkottam a "sonder" szót,
azt az elképzelést, hogy mindannyian főszereplőnek érezzük magunkat,
és mindenki más csak mellékszereplő.
A valóságban azonban mind főszereplők vagyunk,
és valaki másnak a történetében mellékszereplők is.
Amint közzétettem ezt a szót,
számos visszajelzést kaptam,
melyben megköszönték, hogy hangot adtam valaminek, amit mindig is éreztek,
de nem volt rá szavuk.
Ettől kevésbé érezték egyedül magukat.
Ez a szavak ereje,
hogy segítségükkel kevésbé leszünk magányosak.
Ez nem sokkal azután történt,
hogy elkezdtem észrevenni az interneten,
hogy beszélgetésekben ténylegesen használják,
sőt, nemsokára
egy mellettem folyó élő beszélgetésben is meghallottam ezt a szót.
Nincs furcsább érzés, mint létrehozni egy új szót,
majd végignézni, ahogy önálló életre kel.
Erre még nincs szavam, de lesz.
(Nevetés)
Dolgozom rajta.
Elkezdtem azon gondolkodni, hogy mi tesz egy szót élővé,
mert rengetegen kérdezték tőlem,
sőt, ez a leggyakoribb kérdés:
"Szóval, ezek a szavak kitaláltak? Nem igazán értem."
Nem igazán tudtam, mit feleljek nekik
mert ha egyszer ez a szó elindult,
akkor ki vagyok én, hogy valódinak vagy kitaláltnak tituláljak szavakat.
Úgy éreztem magam, mint a megvilágosodott Steve Jobs,
amikor rájött, hogy hétköznapjaink során
a legtöbben igyekszünk nem túlságosan feszegetni a határainkat,
inkább csak elboldogulni az életünkben.
De ha egyszer rájövünk, hogy az emberek,
akik ezt a világot felépítették, semmivel sem voltak okosabbak, mint mi,
akkor elérhetjük és megérinthetjük azokat a határokat,
vagy akár túl is nyúlhatunk rajtuk,
és felismerhetjük, hogy megvan az erőnk a változtatáshoz.
Elképesztő!
Azóta másként tekintek a szavakra,
és arra, mi teszi őket igazivá.
Amikor az emberek azt kérdezik tőlem, "Valódiak ezek a szavak?",
van néhány kipróbált válaszvariációm.
Néhányuknak volt értelme, másoknak nem.
Az egyik változatom ez volt:
"A szó valódi, ha úgy akarod."
Ez az ösvény azért valódi, mert az emberek azt akarták, hogy ott legyen.
(Nevetés)
Ez általános jelenség az egyetemeken.
Én "áhított ösvénynek" hívom.
(Nevetés)
A nyelvek hasonlóképpen azzal kapcsolatos vágyainkat tükrözik
hogy valami létezzen.
És lehet, hogy egy járatlanabb úton,
de mégiscsak megteremtik azt.
De ez a válasz nem bizonyult túl meggyőzőnek,
így aztán ejtettem.
Majd arra jutottam, hogy amikor az emberek
a szavak valódiságát firtatják, valójában arra kíváncsiak,
hány másik elmével tudnak a segítségükkel kapcsolatba lépni.
Mert szerintem leginkább ilyen szemmel tekintünk a nyelvre.
A szó lényegében a kulcs ahhoz,
mellyel bizonyos emberek elméjébe láthatunk.
De ha csak egy ember agyához juttat el,
akkor nem éri meg használni,
nem éri meg ismerni.
Két agy... hát, azon múlik, kihez tartoznak.
Egymillió agy... Rendben, ez a beszéd.
Tehát egy valódi szó a lehető legtöbb agyhoz ad hozzáférést.
Ezért éri meg ismerni.
Mellesleg ezen mérce alapján a legvalódibb szó a világon:
[O.K.]
Ennyi.
A legvalódibb szavunk.
Ez hasonlít legjobban a mesterkulcshoz.
Ez a legszélesebb körben megértett szó a világon,
bármely pontján is vagyunk.
Csak az a gond vele,
hogy látszólag senki nem tudja, mit jelent ez a két betű.
(Nevetés)
Ami elég furcsa, nem igaz?
Esetleg a "minden rendben" félrebetűzve,
vagy régi politikai utalás.
Senki sem tudja igazán, de maga a tény, hogy ez nem is lényeges,
jól szemlélteti, hogyan adunk jelentést a szavaknak.
A jelentés nem kapcsolódik magához a szóhoz.
Mi vagyunk azok, akik hozzákapcsoljuk.
Úgy gondolom, hogy mindannyian az életünk értelmét keressük,
vagy egyáltalán az élet értelmét,
és szerintem a szavaknak közük van ehhez.
Ha valaminek a jelentését keressük,
a szótár egy remek kiindulópont.
Egyszer láttam egy Reza Aslan vallástudóssal készült interjút.
Épp egy általános félreértést mutatott be
a vallással kapcsolatban.
Azt mondta,
hogy a vallás alapvetően olyan szimbólumok és metaforák készlete,
melyeket az emberek saját magukkal töltenek meg,
próbálva kifejezni a kifejezhetetlent.
A vallás lényegében csak egy nyelv.
Semmi több.
Egy tartály az általunk beletöltött jelentések számára.
Ez elgondolkodtatott...
Mi van, ha a nyelv is egyfajta vallás?
Eszerint ez lenne a mi szentírásunk.
És ha belegondolunk a teremtéstörténetbe,
az igazából egy definíciótörténet.
Kezdetben káosz volt a Föld vizei felett,
majd Isten elválasztotta a szárazföldet a tengertől,
a halakat a madaraktól, a férfit a nőtől,
az örökkévalót a múlandótól.
Ez mind itt van, ezeken a lapokon.
Ez jelenik meg a definícióban.
Ha értelmet keresünk a világban,
ez a mi vallásunk, a mi szent könyvünk.
Mert valójában
ennek a szent könyvnek -
és szerintem minden szent könyvnek - az a lényege,
hogy a rend érzetét adja
egy rendkívül kaotikus univerzumban.
Annyira szűk a látókörünk,
az univerzum pedig annyira bonyolult,
hogy sémákat és rövidítéseket kell kitalálnunk,
módot találni a magyarázatára,
és elboldogulni a mindennapokban.
Ezért kellenek nekünk a szavak,
hogy értelmet adjunk az életünknek.
De ami ennél is fontosabb:
szavak rendszerére van szükségünk, hogy meghatározhassuk magunkat.
Szerintem mostanában leginkább erre használjuk a szavakat,
mindannyian arra vágyunk, hogy valamiképp meghatározást nyerjünk.
Különösen most, a technológiai fejlődés és a globalizáció idején
olyan könnyű a ködbe veszni.
Valamelyest mindannyian meghatározatlanok vagyunk,
és a körülöttünk lévő világ még inkább azzá válik.
Úgyhogy az általunk keresett,
minket magába foglaló struktúrák
legtöbbje így néz ki.
Mind "font", mind "kettőskereszt" értelemben.
(Nevetés)
Bizonyos szempontok szerint próbáljuk magunkat behatárolni,
címszavakat és kategóriákat keresünk,
hogy kimondhassuk: "Igen, ez vagyok én."
Másokat méregetünk
és kijelentjük: "Te olyan vagy mint én...
úgyhogy mi már "mi" vagyunk."
Ez jelentést ad nekünk.
De így csak kölcsönveszünk egy jelentést.
Az a gond vele, hogy nagyrészt intézményektől függ,
mi pedig már olyan sokan vagyunk,
az élet pedig olyan bonyolult és kaotikus,
hogy muszáj behatárolnunk magunkat.
A saját hitünk fundamentalistáivá válunk.
Mindent szó szerint értőkké.
Mert érezzük, hogy ezek a kategóriák kezdenek szétesni.
Észrevették már, hány beszélgetés indul mostanság azzal,
hogy szavakat próbálunk definiálni?
Számolni se tudom már, hány beszélgetést láttam a Huffington Post-on
ezzel a felütéssel: "Ön feminista?"
"Mit jelent a feminista?"
"A vita jelenlegi állása szerint ki számít progresszívnek?"
"Mit jelent a szocialista?"
"Ki számít fasisztának?"
"Ki számít nőnek?"
Caitlyn Jenner.
"Ki számít feketének?" Rachel Dolezal.
Ilyen eszmecseréket folytatunk szakadatlan,
de valójában nem a szavak jelentéséről szólnak.
Hanem arról, hogyan csomagoljuk a világot.
És bizony, a végeredmény
valahogy így fog kinézni,
ha engedjük, hogy a szavak határozzanak meg minket.
Elfelejtjük, hogy a szavakat mi hoztuk létre.
Csak modellezik, milyen lehetne a világ vagy milyennek kellene lennie,
mi pedig visszahúzódunk a számunkra meghatározó közösségeinkbe,
saját nyelvünkön beszélünk,
holott a világ valójában több ennél.
Úgy gondolom, mindannyian érezzük,
hogy a kategóriák, amelyekbe megpróbáljuk beskatulyázni életünk értelmét,
nem feltétlenül passzolnak hozzánk.
Emiatt folyton magyarázkodásra kényszerülünk:
"Igen, ezzel tudok azonosulni,
de nem csak ez határoz meg engem."
Újra és újra ezt kell tennünk,
leegyeztetni, hogyan is passzolunk a rendelkezésünkre álló kategóriákba.
Szerintem sokan korlátozva érezzük magunkat azáltal,
ahogy ezeket a szavakat használjuk.
Elfelejtjük, hogy a szavakat mi hoztuk létre.
Nem csak az én szavaimat, mindegyiket.
De nem mindegyik jelent is valamit.
Azt hiszem, azt szeretném...
A dolgok mai állása szerint a víziómban
Anna Frank-ra gondolok.
Mert ő ott ült amszterdami kis lakásában,
és miközben körülötte mindenki
az emberiség tiszta vonalak mentén
és brutális hatékonysággal történő értelmes szervezésével foglalatoskodott,
ő a saját belső emberiességét tette helyre.
Van ebben valami igazán gyönyörű,
mert a folyamat nagyrészt az ő saját zavarodottságáról
és sebezhetőségéről szólt.
Ezért gondolom azt, hogy egy újfajta nyelvre van szükségünk,
mely inkább erre hasonlít.
Mert bármelyikünkből lehetne bárki.
Egy adott időben nemcsak egy személy vagyunk,
hanem több személy egyszerre.
Ezért jobban szinkronba kell kerülnünk a való világgal,
és nem beragadnunk azokba a sablonokba, amelyeket mi erőltettünk a világra.
A GPS eszközök figyelmeztetni szoktak,
emlékeztetnek, hogy a megjelenő térkép nem azonos a valósággal,
nehogy belehajtsunk egy tóba.
(Nevetés)
Szerintem pont ez a figyelmeztetés kell nekünk,
hogy a térkép nem a valóság,
úgyhogy ha belefutunk ezekbe a problémákba,
létrehozhatjuk saját definícióinkat,
nem kell feltétlenül átvennünk azokat a jelentéseket,
amelyek értelmet adnak az életünknek.
Lehetséges -
és ezt tudom, mert hét éve ezt csinálom -
új metaforákat alkotni,
amelyek láthatóvá teszik a láthatatlant.
Ebben van valami igazán gyönyörű.
Azt gondolom, ha jobb kapcsolatot ápolunk a káosszal,
ha felhagyunk a próbálkozással, hogy túlzottan leegyszerűsítsük
a mindannyiunkban tomboló belső vihart,
a zavarodottságot és sebezhetőséget,
és ezt az igazán bonyolult világot,
akkor kicsit komfortosabban érezhetnénk magunkat a bőrünkben,
és nem kellene visszahúzódnunk azokba a kategóriákba,
melyek a hozzájárulásunkkal adnak engedélyt meghatározásunkra.
Így visszavehetnénk a hatalmat a szavaktól,
és magunk definiálhatnánk őket.
Szerintem ez valamivel egészségesebb kapcsolat.
Rengeteg beszélgetésnek válna előnyére -
Mint a "Tabu" társasjáték,
amelyben a játékosnak körül kell írnia egy neki megadott szót,
de magát a szót tilos kimondani.
Szerintem mindannyian jobban járnánk, ha mi is így tennénk.
Ez engedne némi lexikális mozgékonyságot,
mely mostanság kiveszőben van.
A saját lexikonjaink foglyai vagyunk,
amiket már nem hozzánk hasonló emberek írtak,
és úgy érzem, minden évben egyre jobban eltávolodunk egymástól,
minél komolyabban vesszük a szavakat.
Mert emlékezzünk rá: a szavak nem valódiak.
Nincs jelentésük: nekünk van.
Fontos, hogy ezt észben tartsuk.
Ez pedig lehetséges, ha az önmagunkra találás során
használjuk a kreativitásunkat
és megragadjuk a szerzői jogot.
Módunkban áll gazdagabb metaforák után kutatni.
A világ még sosem volt ilyen összetett,
és az életünk sem volt még soha ennyire bonyolult.
Így ahelyett, hogy a legközelebbi bevett kifejezés után kutatnánk,
vagy könyörögnénk, hogy valamit diagnosztizáljanak nálunk,
érdemes ténylegesen jelen lenni
például a szomorúságban.
Az érzelmek zűrzavarában.
Szerintem megéri.
Új lencsékre van szükségünk,
hogy segítsenek újraértelmezni a káoszt, amivel állandóan szembesülünk.
Ha így teszünk,
ha mindannyian hajlandók leszünk némi kreatív érzékkel
meghatározni önmagunkat,
a világ valahogy így nézhetne ki.
Merő zűrzavar.
Szerintem rendetlen népség vagyunk
és a világ maga is elég rendetlen.
De nem is lenne olyan rossz,
ha kiszabadulnánk a rogyadozó,
merev intézményekből,
és úgy találkozhatnánk, amilyenek vagyunk,
teljes sebezhetőségünkben,
nyíltan megmutatva érzéseinket.
Úgy gondolom,
bármilyen felfordulással is jár,
ez mégis közelebb vinne a teljességhez.
Az egyik kedvenc filozófusom
idézetével szeretnék zárni.
Bill Watterson, aki a "Kázmér és Hubát" alkotta.
Ő azt mondta:
"Olyan életet teremteni, amely tükrözi értékeidet és megnyugtatja lelkedet,
ritka teljesítmény.
Kitalálni a saját életünk értelmét
nem egyszerű,
de még mindig szabad,
és úgy hiszem, a küzdelemnek köszönhetően boldogabbak leszünk."
Köszönöm.
(Taps)
Obrigado pela presença,
e por suportarem um X vermelho enorme
que vocês verão por três dias.
(Risos)
Falarei sobre o significado das palavras.
Sobre como as definimos,
e como, em troca, elas nos definem.
A língua inglesa é uma esponja incrível.
Eu amo o inglês, fico feliz em falá-lo.
Acho que todos vocês também têm sorte em falá-lo.
Mas ele tem muitos buracos.
Em grego há uma palavra: "lachesism",
que é o apetite pelo desastre.
Como quando vemos uma tempestade surgindo no céu
e ficamos torcendo por ela.
Em mandarim, há a palavra: "yù yī"...
não sei se a falei corretamente,
mas ela significa o desejo de sentir de novo e intensamente
o mesmo que se sentia quando criança.
Em polonês, há a palavra: "jouska",
que é aquela conversa hipotética
que mantemos compulsivamente em nossa mente.
E por fim, em alemão... claro que em alemão,
há a palavra: "Zielschmerz",
que é o pavor de conseguir o que queremos.
(Risos)
De finalmente realizar um sonho.
Eu sou alemão, então sei bem como é sentir isso.
Não sei se normalmente usaria alguma dessas palavras,
mas fico muito feliz que elas existam.
Mas o único motivo que elas existam é que eu as inventei.
Sou o autor de "The Dictionary of Obscure Sorrows",
que tenho escrito nos últimos sete anos.
A missão de todo o projeto
é encontrar os buracos na linguagem das emoções
e tentar preenchê-los,
para podermos falar sobre todos os pequenos pecados
e caprichos da condição humana,
que todos sentimos, mas que talvez não conversemos,
porque não temos as palavras.
Tudo começou quando assistia aos créditos do "Saturday Night Live",
e fui atingido pela mais linda e assombrosa melancolia.
Se um dia vocês ficarem acordados até tarde,
eu diria para vocês assistirem aos créditos do SNL.
Então eu decidi tentar definir aquela emoção.
E no meio desse projeto,
eu defini "sonder",
que é a ideia que todos temos de nós mesmos como protagonistas,
e os outros como meros figurantes.
Mas, na verdade, todos somos protagonistas,
e nós mesmos somos figurantes na história de outra pessoa.
Assim que publiquei isso,
recebi muitas respostas de pessoas dizendo:
"Obrigado por dar uma voz para algo que senti toda a minha vida,
mas para o qual não tinha palavras".
Isso as fez se sentirem menos sós.
Este é o poder das palavras,
fazer com que nos sintamos menos sós.
E não muito tempo depois,
observei "sonder" sendo usada em conversas on-line.
E um pouco depois disso,
eu a escutei em uma conversa acontecendo perto de mim.
É a sensação mais estranha, inventar uma palavra
e depois vê-la ganhar uma vida própria.
Não tenho uma palavra para isso... ainda.
(Risos)
Estou trabalhando nisso.
Eu comecei a pensar sobre o que faz as palavras existirem,
porque o que eu mais recebo de comentários das pessoas é:
"Essas palavras são inventadas? Eu realmente não entendo".
Eu não sabia mesmo o que falar,
pois assim que "sonder" se espalhou,
quem era eu para dizer quais palavras existiam, e quais não?
Eu me senti quase como Steve Jobs, que descreveu sua epifania
como quando ele percebeu que a maioria de nós
apenas tenta evitar bater muito contra os muros
e continuar com as coisas como estão.
Mas assim que percebemos que as pessoas...
que esse mundo foi construído por pessoas não mais espertas que nós,
então podemos alcançar e tocar esses muros,
e até atravessá-los com as mãos
e perceber que temos o poder de transformar.
É incrível.
Então...
aquilo mudou a forma como eu olhava para as palavras,
e o que as faziam existir.
E quando me perguntavam: "Essas palavras existem?"
Eu tentei várias respostas.
Algumas fizeram sentido. Outras não.
Uma que tentei foi:
"Uma palavra existe se você quiser que ela exista".
Do mesmo modo que este caminho existe
porque as pessoas querem que exista.
(Risos)
Isso acontece sempre no campus. É chamado: "caminho do desejo".
(Risos)
Línguas são um reflexo do desejo,
algo que as pessoas querem que esteja lá.
Pode não ser a estrada mais viajada, mas ela levará para onde se quer.
Mas essa não é uma boa resposta, então eu desisti dela.
Então decidi que o que as pessoas estavam mesmo me perguntando era:
"A quantos cérebros isso me dará acesso?"
Porque acho que é assim que olhamos a linguagem.
Uma palavra é essencialmente uma chave
que nos leva ao cérebro de algumas pessoas.
Se nos leva só a um cérebro,
ela não merece ser conhecida.
Dois cérebros... Depende de quem seja.
Um milhão de cérebros... Certo, agora estamos conversando.
Então, uma palavra que existe é a que dá acesso ao máximo de cérebros.
É isso que lhe dá valor.
Para constar, por essa medida, a palavra mais real é esta:
[O.K.]
Esta é a palavra mais real que temos.
O mais próximo que temos de uma chave mestra.
É a palavra mais compreendida no mundo, onde quer que estejamos.
O único problema é que ninguém sabe o que essas duas letras significam.
(Risos)
O que é bem estranho, não é?
Pode ser uma forma errada de "all correct".
Ou "old kinderhook". Ninguém sabe.
Mas o fato disso não ser importante
diz algo sobre como atribuímos significado às palavras.
O significado não está nas palavras em si.
Somos nós que nos colocamos nele.
E acho que, quando buscamos um significado em nossas vidas
e o significado da vida,
acho que as palavras têm uma participação nisso.
E acho que, se procuramos pelo significado de algo,
o dicionário é um bom lugar para começar.
Assisti a uma entrevista com o teólogo Reza Aslan.
Ele descrevia um erro que muitos têm sobre a religião.
Ele disse que uma religião
é basicamente um conjunto de símbolos e metáforas
no qual as pessoas se colocam
para tentar exprimir algo inexprimível.
Religião é essencialmente uma linguagem.
Ela é uma caixa para qualquer significado que trouxermos a ela.
Isso me fez pensar...
E se a linguagem fosse um tipo de religião?
Isso significaria que isto seria basicamente nosso livro sagrado.
E se pensarmos na história da criação, ela é como uma história da definição.
No começo, havia o caos sobre as águas da Terra,
e então Deus separou a terra do mar,
os peixes dos pássaros, o homem da mulher,
o eterno do efêmero.
Tudo isso está nestas páginas.
Isso é o que uma definição é.
Então, se procuramos um significado no mundo,
essa é nossa fé, o nosso livro sagrado.
Porque a realidade e o objetivo desse livro sagrado,
e acho que o objetivo de todos livros sagrados,
é trazer um sentimento de ordem
para um universo muito caótico.
Nossa visão das coisas é tão limitada,
e o universo é tão complicado,
que temos que pensar em padrões e simplificações
e descobrir um modo de interpretá-lo
e poder continuar com nossas vidas.
É para isso que precisamos das palavras: para dar significado a nossas vidas.
Mais que isso,
precisamos de palavras que nos encaixem e nos definam.
Acho que é assim que usamos as palavras hoje.
Estamos como que implorando para sermos definidos.
E acho que especialmente hoje, com a tecnologia e a globalização,
é muito fácil nos perdermos na neblina.
De certo modo, cada um de nós é indefinido,
e o mundo está se tornando cada vez mais indefinido.
Então, acho que muitas das estruturas que procuramos para nos encaixar
se parecem com isto.
Tanto no sentido de "cerquilha" como de "hashtag".
Elas tentam nos encaixotar,
e dizem para procurarmos por certas entradas e categorias
e dizer: "Sim, este sou eu".
O que fazemos é olhar os outros e dizer: "Você é como eu...
Então, somos um 'nós'".
E isso nos dá um significado.
É um modo de emprestar significados.
O problema é que muito disso depende de instituições,
e há tantos como nós hoje,
e a vida está tão complicada e caótica,
que precisamos nos murar.
Estamos nos tornando fundamentalistas em nossas fés.
Literalistas.
Porque todos nós sentimos essas categorias desabando.
Já perceberam quantas de nossas conversas hoje
são sobre definições de palavras?
Não sei quantas vezes já vi uma conversa no Huffington Post
que começa com: "Você é feminista?"
"O que significa 'feminista'?"
"Quem nessa discussão é o verdadeiro progressista?"
"O que 'socialista' significa?"
"Quem é um 'fascista'?"
"Quem é uma 'mulher'?"
Caitlyn Jenner.
Quem é 'negro'?" Rachel Dolezal.
São o tipo de conversas que temos a toda hora,
mas elas não são sobre significados.
São sobre como empacotamos o mundo.
Então, acho que como resultado
nós acabamos nos parecendo com isto,
quando deixamos as palavras nos definirem.
Esquecemos que todas as palavras são inventadas,
que elas são apenas modelos de como o mundo poderia ou deveria ser.
Então, todos nos recolhemos em nossas comunidades de interesse,
falando nossas próprias línguas,
mas, na verdade, o mundo é mais que isso.
Acho que todos sentimos
que as categorias que usamos para dar significado a nossas vidas,
não necessariamente cabem bem em nós.
Então, temos que explicar aos outros:
"Sim, eu concordo com isso,
mas isso não me define".
Devemos repetir isso sempre
e negociar como cabemos nas categorias que temos.
Acho que muitos de nós se sentem encaixotados
pela forma que usamos as palavras.
Esquecemos que palavras são inventadas.
Não apenas minhas palavras. Todas palavras são inventadas.
Mas nem todas têm significado.
Então, acho que gostaria...
Quando penso onde estamos hoje, penso em Anne Frank.
Porque ela estava em Amsterdam, em seu pequeno apartamento,
em uma época em que todos à sua volta
tentavam organizar a humanidade de forma que fizesse sentido,
com linhas claras e uma eficiência brutal.
E ela estava em seu interior, organizando sua própria humanidade.
Acho que há algo muito belo nisso,
porque muita coisa era sobre sua própria confusão
e sua própria vulnerabilidade.
E acho que é por isso que precisamos de um novo tipo de linguagem,
mais parecida com isto.
Porque cada um de nós poderia ser qualquer pessoa.
A todo momento, não somos só uma pessoa,
somos muitos de uma só vez.
Então, devemos nos alinhar mais com como o mundo é de verdade,
e não nos prendermos muito aos modelos que nós impusemos ao mundo.
O GPS costuma avisar...
lembrar que o mapa que você vê não é o mundo real.
Então não caia no lago.
(Risos)
Acho que precisamos desse lembrete de que o mapa não é o mundo real,
então, se nos depararmos com esses problemas,
temos a opção de definir as coisas por nós mesmos.
Não temos só a opção de pegar emprestado os significados
que dão significados a nossas vidas.
É possível,
e sei disso porque o tenho feito nos últimos sete anos,
pensar em novas metáforas
que tornem o invisível visível.
Há algo realmente belo nisso.
E acho que se conseguíssemos nos relacionar melhor com o caos,
se parássemos de tentar simplificar demais
a tempestade interior que todos encaramos,
e a confusão e vulnerabilidade,
e o quanto o mundo é de fato complicado,
então nos sentiríamos mais confortáveis em nossa pele,
e não precisaríamos nos retirar
para categorias que permitimos nos definir.
E poderíamos reconquistar o poder de nossas palavras
e defini-las.
Acho que essa é uma relação mais saudável.
Não sei quantas conversas seriam beneficiadas se alguém...
Como o jogo "Tabu",
em que você recebe um tópico sobre o qual conversar,
e o desafio é não dizer aquela palavra.
Acho que se todos fizéssemos isso, seríamos um pouco melhores.
Porque isso permitiria uma certa fluidez lexical
que acho que estamos perdendo.
Estamos como que presos em nossos próprios léxicos,
que não correspondem necessariamente com quem já não é como nós.
Então me parece que estamos nos separando um pouco mais a cada ano,
quanto mais levamos as palavras a sério.
Porque lembremos: as palavras não são reais.
Elas não têm um significado. Nós temos.
É importante nos lembrarmos disso.
Se adquirirmos um senso de criatividade e autoria
para inventar quem somos,
isto é possível.
É possível tentar buscar metáforas mais ricas.
Esse mundo nunca foi tão complicado,
e nossas vidas nunca foram tão complicadas quanto elas são hoje.
Então, em vez de buscar o mundo padronizado mais próximo,
ou implorar para ser diagnosticado com alguma coisa,
vale mais estar de fato presente,
na tristeza, por exemplo.
No caos da emoção.
Acho que isso vale a pena.
Acho que precisamos de novas lentes
que ajudem a contextualizar o caos que encaramos todo o tempo.
E se fizermos isto,
se cada um estiver disposto a de fato definir o que é isto que somos
com algum senso de criatividade,
acho que o mundo poderia se parecer mais com isto.
Uma boa bagunça.
Acho que somos mesmo uma bagunça,
e o mundo é mesmo uma bagunça.
E acho que não seria tão ruim
sairmos dessas instituições, que nos enfraquecem a toda hora,
e encontrarmos um ao outro como somos,
em nossas vulnerabilidades,
levando nossas emoções em nossas mangas.
E eu acho que,
seja a bagunça que for,
seria uma pouco mais recompensador fazer isso.
Gostaria de encerrar lendo
um dos meus filósofos favoritos.
Bill Watterson, o criador de "Calvin e Haroldo".
Ele diz:
"Criar uma vida que reflita seus valores e satisfaça sua alma
é um sucesso raro.
Inventar seu próprio significado para a vida
não é fácil,
mas ainda é algo permitido,
e acho que você será mais feliz pelo incômodo".
Obrigado.
(Aplausos)
Спасибо, что собрались
и что смотрите на эту красную гигантскую Х, что будет гореть
в ваших глазах ближайшие три дня.
(Смех)
Сегодня я хочу поговорить о смысле слов,
как мы наделяем их смыслом
и как они берут реванш
и определяют нас.
Английский язык подобен чудесной губке.
Я обожаю этот язык и рад, что говорю на нём.
Думаю, и вы от него в восторге.
Но пробелов в английском тоже хватает.
Так, в греческом языке есть слово «лакеизм»,
означающее желание быть в катастрофе.
Это когда вы видите грозу на горизонте
и вам хочется в неё попасть.
В севернокитайском есть слово «юйи» —
я произношу неправильно, —
что означает сильное желание быть полностью захваченным чем-то,
как это бывало в детстве.
В польском — слово «джоска»,
что-то вроде гипотетической беседы,
которую вы машинально ведёте в голове.
И наконец, в немецком, конечно в нём, —
слово «зилшмерц»,
что означает боязнь получить желаемое.
(Смех)
Наконец-то, исполнение мечты всей жизни.
Я сам немец, так что досконально знаком с этим чувством.
Я не уверен, пригодятся ли мне эти слова
в повседневной жизни,
но я рад, что они существуют.
Но они есть лишь потому, что я их выдумал.
Я являюсь автором «Словаря тайных печалей»,
который я создавал на протяжении последних семи лет.
Цель проекта —
поиск пробелов в языке, описывающем эмоции,
и их устранение,
чтобы появилась возможность обсуждать все те слабости
и странности поведения людей,
которые все мы ощущаем, но о которых не можем поговорить,
поскольку подходящих слов просто нет.
Это началось, когда к концу передачи «Субботним вечеров в прямом эфире»
меня охватило прекрасное и неотступное чувство ностальгии.
Если у вас будет возможность засидеться допоздна,
очень рекомендую посмотреть финальные титры этой передачи.
Тогда я решил попробовать описать это ощущение.
И где-то в середине этого проекта
я дал описание слова «cондер»:
идея в том, что все мы думаем о себе, как о главных героях,
а остальные для нас лишь статисты.
Но фактически все мы — главные персонажи,
а вы сами — массовка в чьей-то истории.
Опубликовав это,
я получил много откликов от людей,
говорящих: «Спасибо, что озвучили то, что мы чувствовали всю жизнь,
но не находили для этого слов».
Они ощутили себя менее одинокими.
Вот в чём сила слов —
они уменьшают чувство одиночества.
Вскоре после того,
как я начал замечать, что сондер
постоянно используют в онлайн беседах,
прошло немного времени,
и я услышал его в реальном разговоре недалеко от себя.
Странное чувство, когда выдуманное тобой слово
вдруг начинает жить своей, отдельной от тебя жизнью.
У меня пока нет для этого слова, но будет.
(Смех)
Я над этим работаю.
Я начал задумываться над тем, что делает слова реальными,
потому что многие спрашивают
чаще всего так:
«Эти слова что, придуманы? Мне совсем непонятно».
И я правда не знаю, что им ответить,
потому что если сондер вошло в обиход,
то кто я такой, чтобы оценивать реальность слов.
В итоге я почувствовал себя кем-то вроде Стива Джобса с его прозрением,
что большинство из нас по жизни
старается избегать слишком частых ударов о стены
и стремится просто двигаться дальше.
И когда однажды вы понимаете, что люди...
что мир создан людьми не умнее вас,
то готовы протянуть руку и коснуться этой стены,
и даже просунуть через неё руку
и осознать, что у вас есть сила её изменить.
Это просто потрясающе.
Я думаю, с тех пор изменился мой взгляд на слова
и на то, что делает их реальными.
И когда люди спрашивали меня: «Эти слова настоящие?»
Я пытался искать ответы, и некоторые были
вполне здравыми, другие — не очень.
Был среди них такой:
«Слово является настоящим, если вы хотите, чтобы оно было таковым».
Вроде этой тропинки: она реальна, поскольку люди хотели, чтобы она была там.
(Смех)
В студенческих городках постоянно так делают.
Это «тропа желания».
(Смех)
Получается, что сам язык отражает их желание,
чтобы что-то, что они хотят, там было.
И, может, этой дорогой ходят не часто,
но она там точно появится.
Не совсем исчерпывающий ответ,
так что я перестал так отвечать.
А потом я рассудил так: на самом деле, спрашивая,
настоящее ли это слово, они хотят знать,
многим ли людям знакомо это слово?
Потому что я думаю, именно так мы и рассматриваем язык.
Слово — это фактически ключ,
который открывает для нас мысли человека,
и если это слово понимает только один человек,
оно того не стоит,
не представляет ценности.
Два человека поймут — зависит от того, кто они.
Миллион — хорошо, вот это уже разговор.
В итоге реальность слова определяется тем, насколько с ним знакомы другие,
и чем их больше, тем лучше. Тогда оно стоит того, чтобы его знать.
Кстати, если так рассуждать, то самое настоящее слово из всех вот это:
[O.K.]
Оно самое настоящее
из всех имеющихся.
Оно почти как ключ от всех дверей.
Слово, которое, как правило, понимают в любой
точке мира.
Проблема в том,
что, похоже, никто не знает, что означают эти две буквы.
(Смех)
Что довольно странно, да?
Это могла быть ошибка в написании «all correct» [всё верно]
или «Олд Киндерхук».
Никто не в курсе, но это и не важно,
что и демонстрирует суть того, как мы наделяем слова смыслом.
Смысл не заключён в самом слове.
Это мы придаём ему смысл.
Думаю, слова в какой-то степени
могут помочь нам
в поиске смысла жизни.
Если вы ищете смысл чего-либо,
то словарь — отличное подспорье.
Я видел интервью с религиозным деятелем Резой Асланом.
Он описывал непонимание,
присущее многим в отношении религии.
По его словам, религия представляет собой
основной набор символов и метафор,
которыми люди наполняют себя,
чтобы выразить нечто непередаваемое.
Религия по сути — просто язык.
Вот что это такое.
Это вместилище для каких угодно принесённых нами смыслов.
И это навело меня на мысль...
Что, если язык — это что-то вроде религии?
Что могло бы значить, что это — практически наша библия.
И если подумать об истории сотворения,
она, скорее, повествует о наделении смыслом.
Сначала был хаос посреди вод земных,
затем Бог отделил сушу от моря,
рыб от птиц, мужчину от женщины,
земное от эфемерного.
Всё это — на страницах этой книги.
В этом суть определения.
И если мы ищем смысл в этом мире,
то он — в нашей вере, в нашей священной книге.
Потому что
суть Библии,
да и суть всех священных книг,
в том, чтобы привнести смысл и порядок
в до предела хаотичный мир.
Наш взгляд на вещи весьма ограничен,
а Вселенная устроена так непросто,
что нам не обойтись без ярлыков и условных обозначений,
и мы пытаемся понять, как нам их расшифровать
и применить в своей жизни.
Вот зачем нам нужны слова —
чтобы привнести в жизнь смысл.
Но ещё больше они нам нужны,
поскольку наполняют и определяют нас.
Я думаю, в том, как мы используем слова прямо сейчас,
проявляется наша мольба о самоопределении.
Особенно сейчас, когда так легко раствориться в мире,
охваченном технологиями и глобализацией.
Каждый из нас в какой-то мере не имеет определения,
и мир становится всё более неопределённым.
Таким образом, я считаю, что множество тех структур, к которым мы обращаемся
в попытке определить свою нишу,
похожи на это: #.
«Запихни» и «хэштег» — из той же оперы.
(Смех)
Это попытка поместить себя в некоторые рамки
и, обратившись к существующим определениям и категориям,
сказать: «Да, это я».
Мы смотрим на других
и говорим: «Ты похож на меня...
Значит, ты и я — это "мы"».
И это придаёт нам значение.
Это просто способ заимствовать значения.
Трудность в том, что многое из этого зависит от установок,
а нас теперь так много,
и современная жизнь так сложна и хаотична,
что мы вынуждены отгородиться.
Мы стали фанатичны в своей вере.
Стали фундаменталистами.
Поскольку чувствуем, что все эти категории начали распадаться.
Вы заметили, как много сейчас разговоров
об определении слов?
Даже не знаю, сколько раз я видел в «Хаффингтон пост» дебаты,
начинающиеся словами: «Вы феминистка?»
«Что означает "феминистка"?»
«Кто такой "настоящий сторонник прогресса"?»
«Что значит "социалист"?»
«Кто такой "фашист"?»
«Кто такая "женщина"?»
Кейтлин Дженнер.
«Кто такой "чёрный"?» Рейчел Долезал.
Такого рода дискуссии мы ведём постоянно,
но на самом деле они не о значении.
Они — о том, как мы представляем себе мир.
Думаю, в итоге это приводит к тому,
что мы выглядим примерно вот так,
где мы позволяем словам определять нас.
Мы забываем, что все слова придуманы.
Они лишь образцы того, каким мир мог бы быть, или каким ему следует быть,
а мы замыкаемся в рамки наших собственных забот,
говорим на своём собственном языке,
тогда как мир на самом деле гораздо больше этого.
Думаю, все мы чувствуем,
что те категории, которые мы используем, чтобы наполнить наши жизни смыслом,
не обязательно идеально всем нам подходят.
Значит, нам нужно объяснить это людям,
сказать: «Да, я подписался на это,
но это не определяет, кто я».
Нам нужно делать это снова и снова,
проговаривая, как мы соотносимся с имеющимися классификациями.
Думаю, многие из нас чувствуют себя зажатыми в то,
как мы пользуемся этими словами.
Мы забываем, что слова придуманы.
И не только мои слова — все слова придуманы.
Но не все они что-то значат.
Так что я думаю, что я бы хотел...
Представляя, какие мы сегодня,
я думаю об Анне Франк.
Потому что она, сидя в своей квартирке в Амстердаме,
в то время как все вокруг
пытались загнать человечество
в рамки чётких правил и жёсткой производительности,
создавала изнутри собственную человечность.
Я считаю это поистине прекрасным,
поскольку в этом было немало её внутреннего смятения
и ранимости.
Вот почему я думаю, что нам нужен новый язык,
немного похожий на что-то вроде *.
Потому что каждый из нас может стать кем угодно.
В разные моменты мы разные,
каждый человек многогранен.
Значит, нам необходимо вглядываться в то, каков мир на самом деле,
не слишком застревая в рамках, навязанных ему нами.
Устройства GPS постоянно предупреждают вас,
напоминают о том, что карта, которую вы видите, — не реальный мир,
так что не заедьте в озеро.
(Смех)
Думаю, такая же памятка,
что эта карта — не реальный мир,
нужна и нам, а то можно попасть в неприятности.
Мы можем самостоятельно давать определение вещам;
нет необходимости заимствовать значения того,
что относится к нашей жизни.
Это возможно —
проверено на личном семилетнем опыте —
выдумать новую метафору,
которая обнаружит доселе невидимое.
И это прекрасно.
И, полагаю, если мы наладим свои отношения с хаосом,
если мы перестанем излишне упрощать
то внутреннее смятение, с которым все мы сталкиваемся,
ту растерянность и ранимость
и то, как сложен мир на самом деле,
тогда мы сможем почувствовать себя уютнее в собственном теле,
и нам не придётся прятаться за категории,
которым мы позволяем определять нас.
И мы сможем забрать власть у наших слов
и сами наделить их смыслом.
Думаю, это более здоровые для нас со словами отношения.
Не знаю, как много разговоров станут лучше, если кто-то...
Как в игре «Найди фразу»,
где вам предлагают тему для обсуждения,
и перед вами задача: «Не называй этого слова».
Думаю, от этого все только выиграют.
Потому что это поспособствует некой лексической гибкости,
которой нам сейчас не хватает.
Все мы находимся в ловушке нашего собственного лексикона,
который не обязательно созвучен отличающимся от нас людям,
и я думаю с каждым годом этот разрыв тем сильнее,
чем серьёзнее мы воспринимаем слова.
Потому что помните — слова не реальны.
Не они хранители смысла, а мы.
Думаю, важно это помнить.
И если мы хоть немного станем творцами
в создании самих себя,
это станет возможно.
Можно попытаться найти более сильные метафоры.
Мир ещё не был таким сложным, как сейчас,
равно как и наша жизнь.
Так давайте вместо того, чтобы пользоваться привычным набором слов
или пытаться определиться через что-то,
оценим настоящий момент,
например, момент переживания печали
посреди хаоса эмоций.
Я думаю, это стóящее дело.
Нам нужна новая призма,
чтобы откалибровать тот хаос, с которым мы сталкиваемся постоянно.
И если мы пойдём на это,
если каждый из нас захочет определить, кто мы,
подойдя к этому с долей творчества,
думаю, мир станет более похожим вот на это.
Совершенно беспорядочный.
Я считаю, что и мы,
и мир — по-настоящему хаотичны.
Будет не так уж плохо,
если мы свергнем те установки,
которые со временем ослабевают,
и узнаем друг друга такими, как есть,
со всей нашей ранимостью,
прячущими наши эмоции.
И я думаю,
что и при хаосе
это принесёт нам намного больше удовлетворения.
Напоследок хочу зачитать слова
одного из моих любимых философов,
Билла Уотерсона, создателя «Кельвина и Хобса».
Он сказал:
«Создание жизни, которая будет отражать ваши ценности и радовать вашу душу, —
довольно редкое достижение.
Придумывать свою собственную жизни —
дело не простое,
но это вполне возможно,
и думаю, в итоге вы будете вознаграждены за усилия».
Спасибо.
(Аплодисменты)
Hvala što ste ostali,
hvala što vam se veliki crveni X urezao u oči
za naredna tri dana.
(Smeh)
Danas želim da govorim o značenju reči,
kako ih definišemo
i kako one, skoro kao iz osvete,
definišu nas.
Engleski jezik je veličanstven sunđer.
Volim engleski jezik, drago mi je što ga govorim.
Mislim da ste i vi srećni što ga govorite.
Ali, uz sve to, ima mnogo praznina.
U grčkom postoji reč "lachesism"
što znači žudnja za katastrofom.
Znate, kad vidite munju na horizontu
i prosto se zateknete kako navijate za munju.
U mandarinskom imaju reč "yù yī" -
ne izgovaram je tačno -
a to označava žudnju da naš život ima intenzitet
koji je imao kad smo bili dete.
U poljskom imaju reč "jouska"
a to je neki vid hipotetičkog razgovora
koji kompulsivno ponavljate u glavi.
I, naposletku, u nemačkom, naravno u nemačkom,
imaju reč koja se naziva "zielschmerz"
a to je strah od dobijanja onoga što želite.
(Smeh)
Konačnog ispunjenja celoživotnog sna.
Ja sam Nemac, pa tačno znam kakav je to osećaj.
Sad, nisam siguran da bih koristio bilo koju od ovih reči
u svojoj svakodnevici,
ali mi je zaista drago što postoje.
Ali jedini razlog zašto postoje je zato što sam ih ja izmislio.
Ja sam autor "Rečnika nejasnih tuga",
koga sam pisao poslednjih sedam godina.
A čitava misija projekta
je da se pronađu praznine u jeziku za osećanja
i da ih pokušam popuniti
kako bismo mogli da razgovaramo o svim tim ljudskim sitnim gresima
i kapricima ljudskog stanja
koje svi mi osećamo, ali možda ne pomišljamo da govorimo o njima
jer nemamo reči za njih.
Počelo je gledanjem odjavne špice za emisiju "Saturday Night Live",
i pritisla me je najlepša i najopčinjavajuća melanholija.
Ako vam se pruži prilika da budete budni tako kasno,
predložio bih vam da gledate odjavnu špicu te emsije.
Pa sam pokušao da definišem tu emociju.
I otprilike na polovini ovog projekta
sam definisao "sonder",
zamisao da svi sebe smatramo glavnim likom,
a da su svi ostali samo statisti.
Međutim, u stvarnosti, svi smo glavni likovi,
a vi sami ste statista u nečijoj priči.
Te, čim sam to objavio,
dobio sam mnogo poruka od ljudi
govorili su: "Hvala što si dao glas nečemu što sam osećao čitav život,
ali nije postojala reč za to."
Stoga su se osećali manje usamljeno.
To je snaga reči,
da se zbog njih osećamo manje usamljeno.
A nedugo potom
sam počeo da primećujem da se sonder
ozbiljno koristi u razgovorima na internetu,
a nedugo nakon što sam to zapravo primetio,
lično sam je čuo u stvarnom razgovoru koji se vodio pored mene.
Nema čudnijeg osećaja od toga kad izmislite reč
i onda vidite kako se osamostaljuje.
Još uvek nemam reč za to, ali imaću.
(Smeh)
Radim na tome.
Počeo sam da razmišljam o tome šta čini reči stvarnim
jer me mnogi ljudi pitaju,
najčešće pitanje koje mi postavljaju je:
"Pa, da li su ove reči izmišljene? Ne razumem baš najbolje."
I ja zaista ne znam šta da im kažem
jer čim je sonder prhvaćena,
ko sam ja da tvrdim koje reči su stvarne, a koje nisu.
Pa sam se osećao nekako kao Stiv Džobs, koji je opisao svoje otkrovenje
kada je shvatio da većina nas, dok se svakodnevno krećemo,
prosto pokušavamo da izbegnemo prečesto udaranje u zidove
i prosto težimo da idemo dalje.
Ali čim shvatite da ljudi -
da su ovaj svet sagradili ljudi koji nisu pametniji od vas,
onda možete da posegnete i dodirnete te zidove,
čak i da provučete ruku kroz njih
i da shvatite da imate moć da ih promenite.
Izvanredno je.
Mislim da se od tad promenilo to kako posmatram reči
kao i šta reči čini stvarnim.
Kad me ljudi pitaju: "Jesu li te reči stvarne?"
Imam niz odgovora koje sam iskušao.
Neki imaju smisla. Neki nemaju.
Ali jedan od njih je glasio:
"Pa, reč je stvarna, ako želite da bude stvarna."
Razlog zašto je ova staza stvarna je jer su ljudi želeli da bude tu.
(Smeh)
To se stalno dešava na kampusima fakulteta.
Naziva se "stazom žudnje".
(Smeh)
A jezici su odrazi žudnje
za nečim što biste voleli da postoji.
To može da bude put kojim se ređe ide,
ali kad-tad će vas dovesti do cilja.
Ali to nije zaista zadovoljavajući odgovor,
pa sam odustao od njega.
Ali onda sam shvatio da ljudi zaista pitaju,
kad pitaju da li je reč stvarna, zaista pitaju:
"Pa, kolikom broju mozgova ću imati pristup ovom rečju?"
Zato što smatram da tako uglavnom gledamo na jezik.
Reč je u suštini ključ
koji nas vodi u glave određenih ljudi.
A ako nas vodi u jedan mozak,
zaista nije vredna truda,
nije vredna da je znate.
Dva mozga, eh, zavisi čiji su.
Milion mozgova, u redu, sad se razumemo.
Dakle, stvarna reč je ona koja vam daje pristup što većem broju mozgova.
To je ono što je čini vrednom znanja.
Slučajno, najstvarnija reč od svih prema ovom merenju je ova.
[O.K.]
To je to.
Najstvarnija reč koju imamo.
To je najbliže što imamo univerzalnom ključu.
To je najrazumljivija reč na svetu,
bez obzira na to gde bili.
Problem s tim
je što izgleda da niko ne zna šta ta slova predstavljaju.
(Smeh)
Što je nekako čudno, zar ne?
Mislim, mogla bi da bude greška kod pisanja "all correct", valjda,
ili "old kinderhook."
Čini se da niko zaista ne zna, ali činjenica da nije važno
govori nešto o tome kako rečima dajemo smisao.
Značenje nije u samim rečima.
Mi smo ti koji se pretačemo u njih.
I mislim kada svi mi tragamo za smislom u našim životima
i kad tragamo za smislom života,
mislim da reči imaju neke veze s tim.
I mislim da ako tragate za smislom nečega,
rečnik je pristojno mesto za početak.
Gledao sam intervju sa religijskim učenjakom, Rezom Aslanom.
Opisivao je pogrešno razumevanje
koje mnogi ljudi imaju o religiji.
Rekao je da je religija
u suštini skup simbola i metafora
u koje se ljudi pretaču
kako bi pokušali da izraze nešto neizrecivo.
Religija je u suštini samo jezik.
To je sve.
Ona je spremnik za bilo kakav smisao koji smestimo u nju.
A to me je navelo na razmišljanje...
Šta ako je jezk neki vid religije.
To bi značilo da je ovo u suštini naša sveta knjiga.
A ako razmišlajte o priči o postanju,
više se radi o priči o definisanju.
U početku beše haos nad zemljinim vodama
a onda je Bog razdvojio kopno od mora,
ribe od ptica, muškarca od žene,
večno od prolaznog.
Sve to je na ovim stranicama.
Tako izgleda definicija.
Stoga, ako tragamo za značenjem sveta,
ovo je naša vera, ovo je naša sveta knjiga.
Zato što je stvarnost,
i svrha ove svete knjige,
kao i svrha, mislim, svih svetih knjiga,
je da donosi osećaj reda
u izuzetno haotičan univerzum.
Naše viđenje stvari je toliko ograničeno
a univerzum je toliko komplikovan
da moramo da izmislimo obrasce i prečice
i da pokušamo da pronađemo način da to protumačimo
i budemo u stanju da nastavimo dan.
I zato su nam potrebne reči,
da podare smisao našim životima.
Čak i više od toga,
potrebne su nam reči da nas sadrže, da nas definišu.
A na taj način, mislim, uveliko trenutno koristimo reči,
svi mi na neki način preklinjemo da budemo na određene načine definisani.
A naročito sada, uz tehnologiju i globalizaciju,
tako je lako izgubiti se u magli.
Svako od nas je na neki način nedovoljno definisan,
a svet sve više postaje nedovoljno definisan.
I stoga, mislim, da su mnoge strukture kojima se obraćamo
kako bismo pokušali da se sadržimo
izgledaju ovako.
I u smislu "funte" i "haštaga".
(Smeh)
Pokušaj da se kategorišemo na određene načine
i, recimo, da tražimo određene unose i određene kategorije
i govorimo: "Da, to sam ja."
Gledamo druge ljude
i govorimo: "Ti si poput mene...
Stoga smo ti i ja 'mi'."
A to nam pruža značenje.
To je prosto način da se pozajmi značenje.
Problem je što mnogo toga zavisi od institucija
i ima toliko nas trenutno
i život je trenutno toliko komplikovan i haotičan
da moramo da se ogradimo zidovima.
Postajemo fundamentalisti u našoj veri.
Bukvalisti.
Zato što svi mi osećamo da se ove kategorije raspadaju.
Da li ste primetili koliko je naših razgovora trenutno
o definisanju reči?
Ne znam koliko sam puta video razgovor na "Hafington postu"
koji počinje: "Da li ste feminista?"
"Šta 'feminista' znači?"
"Ko je na ovoj debatnoj sceni istinski progresivan?"
"Šta znači 'socijalista'?"
"Ko je fašista?"
"Ko je žena?"
Kejtlin Džener.
"Ko je 'crnac'?" Rejčel Doležal.
Ovo su razgovori koje stalno vodimo,
ali oni nisu o značenju.
Kod njih se radi o etiketiranju sveta.
Stoga smatram da je krajnji ishod
taj da naposletku izgledamo nekako ovako,
gde dozvoljavamo rečima da nas definišu.
Zaboravljamo da su sve reči izmišljene.
One su prosto modeli toga kakav bi svet mogao ili trebao da bude,
pa se svi mi povlačimo u sopstvene zajednice koje nas se tiču.
govorimo naše jezike
dok je svet zapravo daleko više od toga.
Mislim da svi mi osećamo
kako kategorije koje koristimo da bi našim životima podarili smisao
da nam nužno ne pašu tako dobro.
Te moramo da objašnjavamo ljudima da:
"Da, pretplatio sam se na ovo,
ali me to ne definiše."
Moramo da nastvimo iznova ovo da radimo,
da pregovaramo o tome kako da se uklopimo u postojeće kategorije.
Mislim da se mnogi od nas osećaju stešnjeno
zbog toga kako koristimo reči.
Zaboravljamo da su reči izmišljene.
Ne samo moje reči, sve reči su izmišljene,
ali sve one ne znače nešto.
Te mislim da bih želeo -
Prizor koji imam o tome gde smo trenutno,
setim se Ane Frank.
Jer ona je bila u svom malenom stanu u Amsterdamu
u vreme kad su svi oko nje
pokušavali da urede čovečanstvo
na način koji je imao smisla, jasnim linijama i brutalnom efikasnošću,
ona je bila unutra, uređivala je sopstvenu čovečnost.
Mislim da ima nešto prelepo u tome
jer je mnogo toga bilo u vezi s njenom sopstvenom zbunjenošću
i njenom sopstvenom ranjivošću.
I zato mislim da nam je potreban novi vid jezika
koji je više sličan ovome.
Jer bi svako od nas mogao da bude bilo ko.
U bilo kom momentu nismo samo jedna osoba,
mi smo mnogi ljudi odjednom.
Zato moramo više da smo svesni toga kakv je svet zaista,
da se previše ne zapetljamo u modele koje smo nametnuli svetu.
GPS uređaji vas upozoravaju,
podsećajući vas da karta koju vidite nije stvaran svet,
zato se ne zalećite u jezero.
(Smeh)
Mislim da nam je potreban isti podsetnik,
da karta nije stvarn svet
i, ako naletimo na ove probleme,
da imamo opciju da sami definišemo stvari,
ne moramo nužno da samo pozajmljujemo značenja
koja daju značaj našim životima.
Moguće je -
a to znam jer to radim proteklih sedam godina -
smisliti nove metafore
koje nevidljivo iznose na videlo.
Ima nešto zaista lepo u tome.
I mislim kad bismo izgradili bolji odnos prema haosu,
kad bismo prestali da pokušavamo da suviše pojednostavljujemo
unutrašnju oluju s kojom se svi suočavamo,
kao i zbunjenost i ranjivost,
i to koliko je uistinu komplikovan svet,
onda bismo mogli da se osećamo malo udobnije u svojoj koži
i ne bismo morali da se povlačimo
u kategorije kojima dozvoljavamo da nas definišu.
I mogli bismo da preuzmemo moć od naših reči
i da ih definišemo.
Mislim da je to malo zdraviji odnos.
Ne znam kolikim razgovorima bi doprineo neko -
Poput igre "Krilatica",
gde vam je ponuđena stvarna tema da govorite o njoj,
a izazov je: "Ne izgovarajte datu reč."
Mislim da kad bismo svi tako radili, svima bi nam bilo malo bolje.
Jer bi to omogućilo izvesnu leksičku tečnost
koja nam trenutno izmiče.
Svi smo mi na neki način zarobljeni u našim ličnim leksikonima
koji se nužno ne poklapaju sa ljudima koji već nisu kao mi
i zato imam utisak da se udaljavamo svake godine sve više,
što ozbiljnije shvatamo reči.
Jer, setite se, reči nisu stvarne.
Nemaju značenje. Mi imamo.
Mislim da je važno da se setimo toga.
A ako bismo izdovjili nešto kreativnosti i autorstva
u osmišljavanje toga ko smo,
to bi bilo moguće.
Moguće je pokušati posegnuti za bogatijim metaforama.
Ovaj svet nikad nije bio ovako komplikovan,
a naši životi nikad nisu bili komplikovaniji nego danas.
Stoga, umesto posezanja za najbližom standardizovanom reči
ili pukog preklinjanja da nam nešto dijagnostikuju,
zapravo vredi biti prisutan,
na primer, u tuzi.
U haosu emocija.
Mislim da vredi tako postupiti.
Mislim da su nam potrebna nova sočiva
da nam pomognu da kontekstualizujemo haos s kojim se stalno suočavamo.
A ako tako postupimo,
ako je svako od nas voljan da zaista defniše to ko smo mi
nekim vidom kreativnosti,
mislim da bi svet mogao više da liči na ovo.
Istinski nered.
Mislim da smo mi zaista neuredni ljudi
i da je svet zaista neuredan svet.
I mislim da ovo ne bi bilo tako loše,
kad bismo se oslobodili tih institucija,
koje sve vreme slabe,
i kad bismo se susreli kakvi jesmo,
u našoj potpunoj ranjivosti,
noseći naše emocije na izvolite.
I mislim,
koliko god da je neuredno,
time bismo bili ispunjeniji.
I želeo bih da završim čitanjem
jednog od mojih omiljenih filozofa,
Bila Votersona, koji je stvorio "Kalvina i Hobsa."
Rekao je:
"Stvoriti život koji odražava vaše vrednosti i prija vašoj duši
je nesvakidašnji uspeh.
Pronaći smisao sopstvenog života
nije lako,
ali je i dalje dozvoljeno
i mislim da ćete zbog truda biti srećniji."
Hvala vam.
(Aplauz)