Here are two images of a house.
There’s one obvious difference,
but to this patient, P.S.,
they looked completely identical.
P.S. had suffered a stroke that damaged the right side of her brain,
leaving her unaware of everything on her left side.
But though she could discern no difference between the houses,
when researchers asked her which she would prefer to live in,
she chose the house that wasn’t burning—
not once, but again and again.
P.S.’s brain was still processing information
from her whole field of vision.
She could see both images
and tell the difference between them,
she just didn’t know it.
If someone threw a ball at her left side,
she might duck.
But she wouldn’t have any awareness of the ball,
or any idea why she ducked.
P.S.’s condition,
known as hemispatial neglect,
reveals an important distinction between the brain’s processing of information
and our experience of that processing.
That experience is what we call consciousness.
We are conscious of both the external world and our internal selves—
we are aware of an image
in much the same way we are aware of ourselves looking at an image,
or our inner thoughts and emotions.
But where does consciousness come from?
Scientists, theologians, and philosophers
have been trying to get to the bottom of this question for centuries—
without reaching any consensus.
One recent theory is that
consciousness is the brain’s imperfect picture of its own activity.
To understand this theory,
it helps to have a clear idea
of one important way the brain processes information from our senses.
Based on sensory input,
it builds models,
which are continuously updating, simplified descriptions
of objects and events in the world.
Everything we know is based on these models.
They never capture every detail of the things they describe,
just enough for the brain to determine appropriate responses.
For instance, one model built deep into the visual system
codes white light as brightness without color.
In reality,
white light includes wavelengths
that correspond to all the different colors we can see.
Our perception of white light is wrong and oversimplified,
but good enough for us to function.
Likewise, the brain’s model of the physical body
keeps track of the configuration of our limbs,
but not of individual cells or even muscles,
because that level of information isn’t needed to plan movement.
If it didn’t have the model keeping track of the body’s size, shape,
and how it is moving at any moment,
we would quickly injure ourselves.
The brain also needs models of itself.
For example,
the brain has the ability to pay attention to specific objects and events.
It also controls that focus,
shifting it from one thing to another,
internal and external,
according to our needs.
Without the ability to direct our focus,
we wouldn’t be able to assess threats, finish a meal, or function at all.
To control focus effectively,
the brain has to construct a model of its own attention.
With 86 billion neurons constantly interacting with each other,
there’s no way the brain’s model of its own information processing
can be perfectly self-descriptive.
But like the model of the body,
or our conception of white light,
it doesn’t have to be.
Our certainty that we have a metaphysical, subjective experience
may come from one of the brain’s models,
a cut-corner description of what it means to process information
in a focused and deep manner.
Scientists have already begun trying to figure out
how the brain creates that self model.
MRI studies are a promising avenue for pinpointing the networks involved.
These studies compare patterns of neural activation
when someone is and isn’t conscious of a sensory stimulus, like an image.
The results show that the areas needed for visual processing
are activated whether or not the participant is aware of the image,
but a whole additional network lights up
only when they are conscious of seeing the image.
Patients with hemispatial neglect, like P.S.,
typically have damage to one particular part of this network.
More extensive damage to the network can sometimes lead to a vegetative state,
with no sign of consciousness.
Evidence like this brings us closer to understanding
how consciousness is built into the brain,
but there’s still much more to learn.
For instance,
the way neurons in the networks related to consciousness
compute specific pieces of information
is outside the scope of our current technology.
As we approach questions of consciousness with science,
we’ll open new lines of inquiry into human identity.
هاتان صورتان لمنزل.
يوجد اختلافٌ واضحٌ بينهما،
لكنّ لهذه المريضة بي.إس.
تبدوان متطابقتان تمامًا.
تعاني بي.إس. من صدمةٍ قامت بتدمير الجزء الأيمن من المخ،
ممّا جعلها غير مدركة لكلّ شيء على جانبها الأيسر.
لكن ومع أنّها لم تستطع تمييز أيّ فرق بين المنزلين،
عندما سألها الباحثون أيّ المنزلين تفضلين السكن فيه،
قامت باختيار المنزل الذي لم يكن يحترق—
ليس مرّة واحدة، لكن مرارًا وتكرارًا.
كان دماغ بي.إس لا يزال يعالج المعلومات
من مجال رؤيتها.
كان بإمكانها رؤية الصورتين
والتفريق بينهما،
هي فقط لم تكن تعرف ذلك.
فإذا رمى شخصٌ كرةً على جانبها الأيسر،
ربما ستتفاداها.
لكن لن يكون لديها أيّ وعي بالكرة،
أو أيّة فكرة عن سبب تنحّيها.
إنّ حالة بي.إس،
تدعى إهمال حيزي نصفي،
والتي تكشف عن فارق هام بين معالجة الدماغ للمعلومات
وخبرتنا في هذه المعالجة.
إنّ هذه الخبرة هي ما ندعوه بالوعي.
نحن واعون بالعالم الخارجي وبأنفسنا الداخلية—
نحن مدركون بوجود صورة
بنفس الطريقة التي ندرك بها أنفسنا عند النظر إلى الصورة،
أو أفكارنا الداخليّة وعواطفنا.
لكن من أين يأتي الوعي؟
إنّ العلماء وعلماء اللاهوت والفلاسفة
قد حاولوا الوصول لحقيقة هذا السؤال منذ قرون—
دون التوصّل إلى توافق في الآراء.
ولكنّ نظريّةً حديثة تنصّ على أنّ
الوعي هو صورة الدماغ غير الكاملة لنشاطه الخاص.
لفهم هذه النظرية،
والتي تساعد على تشكيل فكرة واضحة
عن إحدى الطرق المهمّة التي يعالج بها الدماغ المعلومات من حواسنا.
على أساس المدخلات الحسّيّة،
فإنّ الدماغ يبني نماذج،
والتي تعتبَر أوصافًا مبسّطة يتم تحديثها باستمرار
لأشكال وأحداث في العالم.
إنّ كلّ شئ نعلمه مبنيٌّ على هذه النماذج.
فهم لا يلتقطون أبدًا كلّ تفاصيل الأشياء التي يصفونها،
بل فقط ما يكفي الدماغ لتحديد الاستجابات الملائمة.
مثلًا، فإنّ نموذجًا واحدًا بني بعمق في النظام البصري
يرمز للضوء الأبيض على أنّه سطوع بدون لون.
في الواقع،
فإنّ الضوء الأبيض يتضمن أطوالًا موجيّة
تتوافق مع كلّ الألوان المختلفة التي نستطيع رؤيتها.
إنّ تصورنا للضوء الأبيض خاطئ وبسيط بشكلٍ مفرط،
ولكن بالنسبة لنا فهو جيدٌ للعمل بما فيه الكفاية.
بالمثل، فإنّ نموذج الدماغ للجسم البدني
يتتبّع تكوين أطرافنا،
لكن ليس لخلايا منفردة أو حتّى عضلات،
لأنّ هذا المستوى من المعلومات غير مطلوب للتخطيط للحركة.
إذا لم يكن لديه نموذج يتتبّع حجم الجسم وشكله،
وكيف يتحرك في أيّ لحظة،
سنقوم بإيذاء أنفسنا بسرعة.
يحتاج الدماغ نموذجًا لنفسه أيضًا.
فمثلًا،
إنّ لدى الدماغ القدرة على الانتباه لأشكال وأحداث محدّدة.
كما ويتحكّم بتلك القدرة على التركيز،
فيقوم بنقلها من شئ إلى آخر،
داخلي وخارجي،
وفقًا لاحتياجاتنا.
بدون القدرة على توجيه تركيزنا،
لن نتمكّن من تقييم التهديدات، إنهاء وجبة، أو وظيفة على الإطلاق.
حتى نتحكم في التركيز بفعاليّة،
يجب على الدماغ أن يبني نموذجًا من انتباهه الخاص.
مع 86 مليار خليّة عصبيّة تتفاعل باستمرار مع بعضها البعض،
إنّه لمن المستحيل لنموذج الدماغ لمعالجة معلوماته الخاصّة
أن يكون وصفه الذاتيّ تامًّا.
لكن مثل نموذج الجسم،
أو مفهومنا للضّوء الأبيض،
لا يجب أن يكون.
إنّ لدينا يقينًا بأنّنا نملك تجربة غيبيّة ذاتيّة
ربما تأتي من أحد نماذج الدماغ،
وصفًا مختصرًا لما تعنيه معالجة المعلومات
بطريقة مركّزة وعميقة.
بدأ العلماء بالفعل في محاولة اكتشاف
كيفيّة صنع الدماغ لنموذجه الذاتيّ.
تُعدّ دراسات التصوير بالرنين المغناطيسي وسيلة واعدة لتحديد مواقع الشبكات المعنيّة.
تقارن هذه الدراسات أنماط التنشيط العصبي
عندما يكون شخصٌ ما واع وغير واعٍ بمحفز حسّي، كصورة.
تظهر النتائج أنّ المناطق اللازمة للمعالجة البصريّة
يتم تفعيلها سواء كان المشارك على علم بالصورة أم لا،
لكن لا تضيء شبكة إضافيّة كاملة
إلّا عندما يكونوا واعين برؤية الصورة.
إنّ المرضى الذين يعانون من إهمال حيزي نصفي، مثل بي.إس،
عادة ما يكون لديهم تلف في جزء معين من هذه الشبكة.
مزيد من الأضرار الواسعة النطاق على الشبكة يمكنها أحيانًا أن تؤدّي إلي حالة غيبوبيّة،
مع عدم وجود علامة لأيّ وعي.
تقرّبنا مثل هذه الأدلة لفهم
كيفيّة تكوّن الوعي في الدماغ،
لكن ما زال هناك الكثير لنتعلّمه.
على سبيل المثال،
فإنّ طريقة الخلايا العصبية في الشبكات المسؤولة عن الوعي
في إحصاء أجزاء معينة من المعلومات
لا تزال خارجة عن نطاق التقنيّة الحاليّة.
فبينما نقترب من مسائل الوعي بالعلم،
سنفتح آفاقًا جديدة للتحقيق في الهويّة البشريّة.
Ovo su dvije slike kuće.
Postoji jedna očigledna razlika,
ali ovoj pacijentkinji, P.S.,
one izgledaju potpuno isto.
P.S. je preživjela moždani udar koji joj je oštetio desnu stranu mozga,
pri čemu je postala nesvjesna bilo čega sa svoje lijeve strane.
Iako nije mogla da uoči razliku između kuća,
kada su je istraživači pitali u kojoj bi radije živjela,
izabrala je kuću koja nije gorjela,
i to ne jednom, nego svaki put iznova.
Mozak P.S. je i dalje obrađivao informacije
iz njenog cijelog vidnog polja.
Mogla je vidjeti obe slike,
i prepoznati razliku između njih,
samo što to nije znala.
Kada bi neko bacio loptu na nju sa njene lijeve strane,
možda bi se sagnula,
ali uopšte ne bi bila svjesna lopte,
niti bi uopšte znala zbog čega se sagnula.
Stanje P.S.,
poznato kao hemispacijalno zanemarivanje,
otkriva važnu razliku između obrade informacija u mozgu
i našeg doživljaja te obrade.
Taj doživljaj je ono što nazivamo svijest.
Ujedno smo svjesni vanjskog svijeta i svog unutrašnjeg bića -
svjesni smo slike
gotovo isto kao što smo svjesni sami sebe dok gledamo sliku,
ili svojih unutrašnjih misli i osjećanja.
Ali odakle proizilazi svijest?
Naučnici, teolozi i filozofi
pokušavali su vijekovima da nađu odgovor na ovo pitanje,
ali nisu se mogli usaglasiti.
Jedna novija teorija
je da je svijest nesavršena slika mozga o sopstvenim aktivnostima.
Da bismo razumjeli ovu teoriju,
korisno je da imamo jasnu predstavu
o jednom važnom načinu na koji mozak obrađuje informacije iz naših čula.
Na osnovu ulaznih čulnih informacija,
on pravi modele
koji se neprekidno nadograđuju,
pojednostavljene opise predmeta i dešavanja u svijetu.
Sve što znamo je zasnovano na ovim modelima.
Oni nikada ne zabilježe sve detalje stvari koje opisuju,
već tek toliko da bi mozak odredio odgovarajuće reakcije.
Na primjer, jedan model koji je duboko ugrađen u vizuelni sistem
kodira bijelu svjetlost kao osvjetljenje bez boje.
U stvarnosti,
bijela svjetlost obuhvata talasne dužine
koje odgovaraju svim različitim bojama koje možemo vidjeti.
Naše opažanje bijele svjetlosti je pogrešno i previše pojednostavljeno,
ali dovoljno dobro da bismo funkcionisali.
Isto tako, model fizičkog tijela u mozgu
vodi evidenciju o konfiguraciji naših udova,
ali ne i pojedinačnih ćelija, pa čak ni mišića,
zato što taj nivo informacija nije neophodan za planiranje kretanja.
Kad ne bismo imali model koji nadgleda veličinu i oblik tijela
i kako se tijelo kreće u svakom trenutku,
brzo bismo se povrijedili.
Mozgu su takođe potrebni modeli samoga sebe.
Na primjer,
mozak ima sposobnost da obrati pažnju na određene objekte i događaje.
On također i kontroliše taj fokus,
premještajući ga s jedne na drugu stvar,
unutra i izvana,
u skladu sa našim potrebama.
Bez sposobnosti da upravljamo fokusom,
ne bismo mogli da procjenjujemo prijetnje,
završimo obrok, niti da uopšte funkcionišemo.
Da bi efikasno kontrolisao fokus,
mozak mora ga izgradi model vlastite pažnje.
Sa 86 milijardi neurona koji stalno međusobno komuniciraju,
ne postoji šansa da moždani model vlastite obrade informacija
savršeno opisuje sebe.
Ali kao i u slučaju modela tijela,
ili naše predstave o bijeloj svjetlosti,
ni ne mora da bude savršen.
Naša sigurnost da imamo metafizičko, subjektivno iskustvo
možda proističe iz jednog od modela mozga,
kratkog opisa toga šta znači obrađivati informacije
na fokusiran i dubinski način.
Naučnici su već počeli sa nastojanjima da razumiju
kako mozak stvara taj model o sebi.
Studije magnetne rezonance su obećavajući pristup za pronalaženje obuhvaćenih mreža.
Ove studije upoređuju obrasce neuronske aktivacije
kada neko jeste i kada nije svestan senzornog stimulusa kao što je slika.
Rezultati pokazuju da su oblasti potrebne za vizuelnu obradu
aktivirane bilo da je ispitanik svjestan slike ili ne,
ali čitava druga mreža zasvijetli
samo kada su svjesni da vide sliku.
Pacijeti sa hemispacijalnim zanemarivanjem kao što je P.S
obično imaju oštećenje jednog određenog dijela te mreže.
Veće oštećenje mreže ponekad može dovesti do vegetativnog stanja,
bez znakova svjesnosti.
Ovakvi dokazi nas približavaju razumjevanju
kako je svijest ugrađena u mozak,
ali ima još toliko toga što treba saznati.
Na primjer,
način na koji neuroni u mrežama koje su u vezi sa svjesnošću
uklapaju određene dijelove informacija
je van dometa naše sadašnje tehnologije.
Kako pristupamo pitanjima o svijesti uz pomoć nauke,
otvorićemo nova preispitivanja ljudskog identiteta.
Hier sind zwei Bilder eines Hauses
mit einem deutlichen Unterschied,
aber für die Patientin P. S.
sehen sie komplett identisch aus.
P. S. erlitt einen Schlaganfall, der die rechte Gehirnhälfte schädigte
und eine Wahrnehmungsstörung ihrer linken Seite auslöste.
Obwohl sie keinen Unterschied zwischen den beiden Häusern erkannte,
als sie Forscher fragten, in welchem sie lieber leben möchte,
wählte sie das Haus, das nicht brannte --
nicht nur einmal, sondern immer wieder.
Das Gehirn von P. S. verarbeitete weiterhin Informationen
aus ihrem gesamten Blickfeld.
Sie konnte beide Bilder sehen
und ihren Unterschied erkennen,
nur wusste sie es nicht.
Wenn jemand einen Ball auf ihre linke Seite werfen würde,
würde sie sich ducken.
Nur würde sie keine Kenntnis über diesen Ball haben
oder wieso sie sich geduckt hat.
Der Zustand von P. S.,
bekannt als visueller Neglect,
offenbart eine wichtige Unterscheidung
zwischen der Verarbeitung von Informationen in unserem Gehirn
und unserer Erfahrung dieser Verarbeitung.
Diese Erfahrung nennen wir Bewusstsein.
Wir sind uns über die Außenwelt, als auch über unser inneres Selbst bewusst.
Wir sind uns auch über ein Bild bewusst,
wie wir uns über uns selbst beim Betrachten des Bildes
oder über unsere inneren Gedanken und Emotionen bewusst sind.
Nur woher kommt das Bewusstsein?
Naturwissenschaftler, Theologen und Philosophen
versuchen seit Jahrhunderten dieser Frage auf den Grund zu gehen --
ohne eine Übereinstimmung zu erzielen.
Eine neuere Theorie besagt,
Bewusstsein ist das unvollkommene Bild des Gehirns von seiner eigenen Tätigkeit.
Um diese Theorie zu verstehen,
hilft die klare Vorstellung von einer wichtigen Methode,
wie das Gehirn Informationen aus unseren Sinnen verarbeitet.
Von Sinnesreizen ausgehend erstellt es Modelle,
die einfache Erklärungen von Objekten und Ereignissen in der Welt sind
und laufend aktualisiert werden.
Alles was wir wissen gründet auf diesen Modellen.
Sie erfassen niemals jedes Detail der Dinge, die sie beschreiben,
nur so viel, wie das Gehirn für eine passende Reaktion benötigt.
Ein Modell etwa, das stark im visuellen System integriert ist,
entschlüsselt weißes Licht als Helligkeit ohne Farben.
In Wirklichkeit beinhaltet weißes Licht Wellenlängen,
die allen unterschiedlichen Farben, die wir sehen können, entsprechen.
Unsere Wahrnehmung vom weißen Licht ist falsch und zu stark vereinfacht,
aber gut genug, damit es für uns funktioniert.
Ebenso wie das Modell des Gehirns vom Körper
die Anordnung unserer Gliedmaßen immer im Blick behält,
aber nicht die jeder einzelnen Zelle oder etwa der Muskeln,
weil dieser Informationsgrad für Bewegungsplanung unnötig ist.
Wenn es kein Modell hätte,
das die Übersicht über Körpergröße, Form und Bewegungungen behält,
würden wir uns schnell verletzen.
Das Gehirn braucht auch Modelle über sich selbst.
Zum Beispiel hat das Gehirn die Fähigkeit,
bestimmten Objekten und Ereignissen Aufmerksamkeit zu schenken.
Es steuert auch unser Hauptaugenmerk,
verlagert es unseren Bedürfnissen gemäß,
innerlich und äußerlich,
von einer Sache zur anderen.
Ohne die Fähigkeit den Fokus zu steuern,
könnten wir keine Bedrohung einschätzen, eine Mahlzeit beenden
oder überhaupt funktionieren.
Um den Fokus wirksam zu steuern,
muss das Gehirn ein Modell der eigenen Aufmerksamkeit entwerfen.
Mit 86 Milliarden Nervenzellen, die ständig miteinander interagieren,
kann das Modell des Gehirns von der eigenen Informationsverarbeitung
niemals perfekt selbstbeschreibend sein.
Aber wie auch das Modell des Körpers
oder unsere Auffassung vom weißen Licht,
muss es das auch nicht.
Unsere Gewissheit, eine metaphysische, subjektive Erfahrung zu haben,
kommt vielleicht von einem der Modelle des Gehirns,
das kurz beschreibt, was es bedeutet,
Informationen fokussiert und tiefgehend zu verarbeiten.
Forscher versuchten schon herauszufinden,
wie das Gehirn das Selbstmodell erzeugt.
Kernspintomogramm-Studien sind ein Zugang
für die genaue Bestimmung der beteiligten Netzwerke.
Die Studien vergleichen Muster von neuralen Aktivitäten,
wenn jemand bewusst und unbewusst einen Sinnesreiz, wie ein Bild, wahrnimmt.
Die Ergebnisse zeigen, dass die Bereiche für visuelle Verarbeitung aktiviert sind,
ob sich die Teilnehmer des Bildes bewusst sind oder nicht,
aber ein ganzes zusätzliches Netzwerk leuchtet nur dann auf,
wenn sie das Bild bewusst sehen.
Patienten mit einem visuellen Neglect, wie P. S.,
haben üblicherweise einen Schaden in einem bestimmten Teil dieses Netzwerks.
Weiterer Schaden an dem Netzwerk führt manchmal zu einem vegetativen Zustand
ohne Anzeichen von Bewusstsein.
Ein Hinweis wie dieser bringt uns dem Verständnis näher,
wie das Bewusstsein in unser Gehirn integriert ist,
aber es gibt noch viel mehr zu lernen.
Etwa wie die Neuronen in den Netzwerken
mit dem Bewusstsein zusammenhängen
und spezifische Informationen verarbeiten,
liegt außerhalb der Reichweite unserer derzeitigen Technologie.
Da wir uns Fragen zum Bewusstsein wissenschaftlich nähern,
werden wir neue Fragestellungen zur menschlichen Identität eröffnen.
Βλέπετε δύο εικόνες του ίδιου σπιτιού.
Υπάρχει μια εμφανής διαφορά,
αλλά στην πάσχουσα που θα αποκαλούμε ΠΣ,
φαίνονταν πανομοιότυπες.
Η ΠΣ υπέστη εγκεφαλικό που προκάλεσε βλάβη στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου,
με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνεται τα όσα συμβαίνουν στην αριστερή πλευρά.
Αν και δεν εντόπιζε καμία διαφορά μεταξύ των δύο σπιτιών,
όταν οι ερευνητές τη ρώτησαν σε ποιο θα προτιμούσε να κατοικεί,
επέλεξε το σπίτι που δεν καιγόταν -
όχι μία, αλλά πολλές φορές.
Ο εγκέφαλος της ΠΣ συνέχισε να επεξεργάζεται
τις πληροφορίες από το συνολικό πεδίο της όρασης.
Μπορούσε να δει τις δύο εικόνες και να βρει τις διαφορές τους,
απλώς δεν το ήξερε.
Αν κάποιος της πετάξει μια μπάλα από την αριστερή πλευρά της,
ίσως σκύψει.
Αλλά δεν θα έχει αντιληφθεί την μπάλα,
ούτε θα ξέρει τον λόγο που έσκυψε.
Η κατάσταση της ΠΣ,
γνωστή ως ημισφαιρική χωρική παραμέληση,
αποκαλύπτει μια σημαντική διάκριση
μεταξύ του πώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την πληροφορία
και του πώς βιώνουμε αυτή την επεξεργασία.
Αυτή η εμπειρία αποτελεί την επονομαζόμενη συνείδηση.
Αντιλαμβανόμαστε συνειδητά τόσο τον εξωτερικό κόσμο
όσο και τον εσωτερικό εαυτό μας -
αναγνωρίζουμε μια εικόνα
και ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας καθώς κοιτάζει αυτή την εικόνα
ή τις εσωτερικές μας σκέψεις και συναισθήματα.
Όμως, από πού προέρχεται η συνείδηση;
Επιστήμονες, θεολόγοι και φιλόσοφοι
προσπαθούν να δώσουν απάντηση σ' αυτό το ερώτημα εδώ και αιώνες,
χωρίς να φτάνουν σε κοινή απάντηση.
Μια πρόσφατη θεωρία προτείνει
ότι η συνείδηση είναι η ατελής εικόνα του εγκεφάλου για τη δραστηριότητά του.
Στην κατανόηση της θεωρίας
συμβάλλει η ξεκάθαρη αντίληψη ενός σημαντικού τρόπου
με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις αισθητηριακές πληροφορίες.
Με βάση τις αισθητηριακές πληροφορίες, κατασκευάζει μοντέλα
που συνεχώς ενημερώνουν απλοποιημένες περιγραφές
αντικειμένων και γεγονότων στον κόσμο.
Όλα όσα γνωρίζουμε είναι βασισμένα σ' αυτά τα μοντέλα.
Ποτέ δεν καταγράφουν όλες τις λεπτομέρειες των αντικειμένων που περιγράφουν.
Μόνο όσες απαιτούνται για να καθοριστούν απ' τον εγκέφαλο κατάλληλες αντιδράσεις.
Για παράδειγμα, ένα μοντέλο δομημένο βαθιά στο σύστημα της όρασης
κωδικοποιεί το λευκό φως ως φωτεινότητα χωρίς χρώμα.
Στην πραγματικότητα το λευκό φως περιλαμβάνει μήκη κυμάτος
που αντιστοιχούν σ' όλα τα διαφορετικά χρώματα που μπορούμε να δούμε.
Η αντίληψή μας για το λευκό φως είναι λανθασμένη και υπεραπλουστευμένη,
αλλά αρκετή για να εξυπηρετούμαστε.
Παρόμοια, το εγκεφαλικό μοντέλο που αφορά το σώμα
καταγράφει τη διάταξη των άκρων μας
αλλά όχι των μεμονωμένων κυττάρων αλλά ούτε και των μυών,
καθώς αυτό το επίπεδο πληροφοριών δεν απαιτείται για τον σχεδιασμό κινήσεων.
Αν δεν υπήρχε το μοντέλο που καταγράφει
το μέγεθος, το σχήμα του σώματος και το πώς κινείται ανά πάσα στιγμή,
θα αυτο-τραυματιζόμασταν αμέσως.
Όμως ο εγκέφαλος χρειάζεται και μοντέλα του ίδιου του εγκεφάλου.
Για παράδειγμα,
ο εγκέφαλος μπορεί να παρατηρεί συγκεκριμένα αντικείμενα και συμβάντα.
Επίσης ελέγχει αυτή την επικέντρωση,
εστιάζοντας από ένα πράγμα σε άλλο,
εσωτερικό και εξωτερικό,
σύμφωνα με τις ανάγκες μας.
Χωρίς την ικανότητα να κατευθύνουμε την προσοχή μας
δεν θα μπορούσαμε να εκτιμούμε κινδύνους, να γευματίζουμε και να λειτουργούμε.
Για τον αποτελεσματικό έλεγχο της προσοχής
ο εγκέφαλος έχει κατασκευάσει ένα μοντέλο της δικής του προσοχής.
Με 86 δισεκατομμύρια νευρώνες που αλληλεπιδρούν συνεχώς,
το μοντέλο που έχει ο εγκέφαλος για τη δική του επεξεργασία πληροφοριών
δεν μπορεί να 'ναι τέλεια αυτοπεριγραφικό.
Αλλά, όπως το μοντέλο για το σώμα,
ή η αντίληψή μας για το λευκό φως,
δεν χρειάζεται και να είναι.
Η βεβαιότητά μας ότι διαθέτουμε μια μεταφυσική, υποκειμενική εμπειρία
ίσως προκύπτει από κάποιο μοντέλο του εγκεφάλου,
μια οικονομική περιγραφή του τι σημαίνει η επεξεργασία πληροφοριών
με εστιασμένο και βαθύ τρόπο.
Οι επιστήμονες ήδη προσπαθούν να κατανοήσουν τον τρόπο
που ο εγκέφαλος δημιουργεί το μοντέλο του.
Οι μελέτες ΜΤ είναι μια υποσχόμενη οδός στον εντοπισμό των εμπλεκομένων δικτύων.
Οι μελέτες αυτές συγκρίνουν μοτίβα ενεργοποίησης νευρώνων
όταν κάποιος συνειδητοποιεί ή όχι ένα αισθητηριακό ερέθισμα,
για παράδειγμα μία εικόνα.
Τα αποτελέσματα δείχνουν
ότι οι περιοχές που απαιτούνται για οπτική επεξεργασία ενεργοποιούνται
είτε οι συμμετέχοντες συνειδητοποιούν την εικόνα είτε όχι,
αλλά ένα ολόκληρο πρόσθετο δίκτυο τίθεται σε λειτουργία
μόνο όταν συνειδητοποιούν ότι βλέπουν την εικόνα.
Πάσχοντες από ημισφαιρική παραμέληση, όπως είναι η ΠΣ,
έχουν συνήθως βλάβη σε ένα συγκεκριμένο τμήμα του εν λόγω δικτύου.
Η περισσότερο εκτεταμένη βλάβη στο δίκτυο οδηγεί κάποιες φορές σε κατάσταση φυτού,
χωρίς ίχνη συνείδησης.
Τέτοια στοιχεία μας βοηθούν να κατανοήσουμε
πώς δομείται η συνείδηση στον εγκέφαλο,
αλλά υπάρχουν ακόμη πολλά να μάθουμε.
Για παράδειγμα,
ο τρόπος που οι νευρώνες των δικτύων που συνδέονται με τη συνείδηση
υπολογίζουν συγκεκριμένα τμήματα πληροφοριών
βρίσκεται εκτός του εύρους της σύγχρονης τεχνολογίας.
Προσεγγίζοντας τα ερωτήματα της συνείδησης μέσω της επιστήμης,
θα ανοίξουμε νέες οδούς διερεύνησης της ανθρώπινης ταυτότητας.
Aquí hay dos imágenes de una casa.
Hay una diferencia obvia,
pero para esta paciente, P.S.,
lucían completamente idénticas.
P.S. había sufrido un derrame que dañó la parte derecha de su cerebro,
dejándola inconsciente de lo que ocurría en su lado izquierdo.
Pero a pesar de que no podía discernir la diferencia entre las casas,
cuando los investigadores le preguntaron en cuál preferiría vivir,
eligió la casa que no estaba ardiendo,
no una vez, sino una y otra vez.
El cerebro de P.S. aún estaba procesando información
desde su campo completo de visión.
Ella podía ver ambas imágenes
y decir la diferencia entre ellas,
simplemente no la sabía.
Si alguien le lanzaba una pelota al lado izquierdo,
podría esquivarla.
Pero no tendría ninguna consciencia de la pelota,
o idea de por qué la esquivó.
La condición de P.S.,
conocida como negligencia hemiespacial,
revela una importante diferencia entre el cerebro procesando información
y nuestra experiencia de ese procesamiento.
Esa experiencia es lo que llamamos consciencia.
Somos conscientes tanto del mundo exterior como de nosotros mismos,
somos conscientes de una imagen
igual que somos conscientes de nosotros mismos
mirando una imagen,
o nuestros pensamientos internos y emociones.
Pero ¿de dónde viene la consciencia?
Científicos, teólogos y filósofos
han tratado de llegar al fondo de esta cuestión durante siglos,
sin llegar a un consenso.
Una teoría reciente es que
la consciencia es la imagen imperfecta del cerebro de su propia actividad.
Para comprender esta teoría,
ayuda tener clara la idea
de una importante forma en que el cerebro procesa la información
de nuestros sentidos.
Basado en la recepción sensorial,
construye modelos que continuamente actualiza
las descripciones simplificadas de objetos y eventos en el mundo.
Todo lo que conocemos está basado en esos modelos.
Nunca capturan cada detalle de las cosas que describen,
solo lo suficiente para que el cerebro determine respuestas apropiadas.
Por ejemplo, un modelo bien desarrollado en el sistema visual
codifica la luz blanca como brillo sin color.
En realidad,
la luz blanca incluye longitudes de onda
que corresponden a todos los diferentes colores que podemos ver.
Nuestra percepción sobre la luz blanca es errónea y simplificada,
pero suficientemente buena para funcionar.
Igualmente, el modelo del cerebro sobre el cuerpo físico
realiza un seguimiento de la configuración de nuestras extremidades,
pero no de células individuales, o incluso músculos,
porque ese nivel de información no es necesario para el movimiento.
Y si el modelo no controlara el tamaño, la forma y la manera
como se mueve el cuerpo en cualquier momento,
nos lastimaríamos rápidamente.
El cerebro también necesita modelos de sí mismo.
Por ejemplo,
el cerebro tiene la habilidad de prestar atención a objetos y eventos específicos.
También controla esa concentración,
trasladándola de una cosa a otra,
interna y externa,
según nuestras necesidades.
Sin la capacidad de dirigir nuestra concentración,
no podríamos evaluar amenazas, acabar una comida o funcionar en absoluto.
Para controlar la concentración eficazmente,
el cerebro tiene que construir un modelo de su propia atención.
Con 86 000 millones de neuronas interactuando con otras constantemente,
no hay forma de que el modelo de su cerebro procesando información
sea perfectamente autodescriptivo.
Pero como el modelo del cuerpo,
o nuestra percepción de la luz blanca,
no es necesario que lo sea.
Nuestra certeza de que tenemos una experiencia subjetiva metafísica
podría venir de uno de los modelos del cerebro,
una descripción esquemática de lo que significa procesar información
de forma concentrada y profunda.
Los científicos han comenzado a tratar de averiguar
cómo el cerebro crea un modelo de sí mismo.
Estudios de IRM son una vía prometedora para localizar las redes implicadas.
Estos estudios comparan patrones de activación neuronal
cuando alguien es o no consciente de un estímulo sensorial, como una imagen.
Los resultados muestran que las áreas necesarias para el procesamiento visual
se activan tanto si el participante está consciente de la imagen o no,
pero toda una red adicional se ilumina
solo cuando son conscientes de ver una imagen.
Pacientes con negligencia hemiespacial como P.S.
normalmente tienen daños en una parte particular de esta red.
Un daño más extenso en la red a veces lleva a un estado vegetativo,
sin signos de consciencia.
Evidencias como esta nos acercan a un entendimiento
de cómo se construye la consciencia en el cerebro,
pero aún hay mucho por aprender.
Por ejemplo,
la forma en que las neuronas en redes relacionadas con la consciencia
registran trozos específicos de información
está fuera del alcance de la tecnología actual.
Al aproximarnos a las preguntas sobre la consciencia con ciencia,
abriremos nuevas líneas de investigación sobre la identidad humana.
اینجا دو تصویر از یک خانه داریم.
یک تفاوت مشخص وجود دارد،
اما برای این بیمار، پ. س.،
کاملاً یکسان به نظر میرسند.
پ. س. دچار سکته مغزی شده که به سمت راست مغزش آسیب رسانده،
و موجب شده تا از چیزهایی که در سمت چپش اتفاق میافتد آگاه نشود،
اما اگرچه تفاوتی را میان خانهها تشخیص نمیدهد،
اگر محققین از او بپرسند که در کدام خانه دوست دارد زندگی کند،
خانهای را که آتش نگرفته انتخاب میکند —
نه یک بار، بارها و بارها.
مغز پ. س. هنوز اطلاعات را پردازش میکند
از تمامی میدان دیدش.
او میتواند هر دو تصویر را ببیند
و تفاوتهای میانشان را بگوید،
تنها این را نمیداند.
اگر کسی توپی به سمت چپش پرت کند،
احتمالاً سرش را میدزدد.
اما هیچ آگاهی از توپ نخواهد داشت،
یا چرا سرش را دزدیده.
بیماری پ. س.،
که «غفلت یک سویه» نامیده میشود،
نشانگر تفاوت مهمی میان پردازش اطلاعات در مغز
و درک ما از این پردازش است.
این تجربه چیزی است که آگاهی مینامیم.
ما از جهان بیرونی و خود درونیمان، هر دو آگاهیم —
ما از تصویری آگاهیم
تقریباً به همان شکلی که وقتی به تصویری نگاه میکنیم،
از افکار درونی و احساساتمان خودمان آگاهیم.
اما آگاهی از کجا میآید؟
دانشمندان، حکما و فلاسفه
برای قرنها تلاش کردهاند تا به انتهای این سوال برسند —
اگرچه به توافقی نرسیدهاند.
یک نظریه جدید این است که
آگاهی تصویر ناقص مغز از فعالیتهای خودش است.
فهمیدن این نظریه
کمک میکند تا نظری روشن بدست آوریم
از روشی مهم که مغز اطلاعات حسی ما را پردازش میکند.
بر اساس ورودیهای حسی،
مدلهایی را میسازد،
که دائما بروز میشوند، مشخصات ساده شدهای
از اشیا و حوادث این جهان.
هر چیزی که ما میدانیم بر پایه این مدلهاست.
آنها هیچوقت تمامی جزئیات چیزهایی را که تعریف میکنند را نمیگیرند،
تنها به اندازهای که مغز پاسخ صحیحی را معین کند.
مثلا، یک مدل در عمق ساختار بینایی ما قرار دارد
و نور سفید را به شکل روشنایی بدون رنگ کد میکند.
در واقعیت،
نور سفید طول موج
همه رنگهای موجود قابل دیدن را داراست.
درک ما از نور سفید اشتباه و بیش از حد ساده شده است،
اما به اندازهای که بخواهیم عمل کنیم مناسب است.
به همین صورت، مدل مغز از بدن فیزیکی،
موقعیت اعضای بدنمان را دنبال میکند،
اما نه هر سلول یا عضله را،
چون آن میزان از اطلاعات برای برنامه ریزی حرکت لازم نیست.
اگر مدلی برای حفظ اندازه و شکل،
و چگونگی حرکت آن در هر لحظه را نداشت،
ما به سرعت خود را مجروح میکردیم.
مغز به مدلی از خودش هم نیاز دارد.
برای مثال،
مغز میتواند به چیزها یا موضوعات مشخصی تمرکز کند.
همینطور این تمرکز را کنترل میکند،
آن را از یک چیز به دیگری انتقال میدهد،
درونی و بیرونی،
بر مبنای نیازهایمان.
بدون توانایی هدایت تمرکزمان،
نمیتوانیم خطرات را بسنجیم، غذایمان را بخوریم، یا کلا عمل کنیم.
برای هدایت موثر تمرکز،
مغز باید مدلی از توجه خود بسازد.
با ۸۶ میلیارد نورونی که دائما با هم در تعاملند،
امکان ندارد تا مدل مغز از پردازش اطلاعات خود
کاملاً مطابق با خودش باشد.
اما مثل مدل بدن،
یا درک ما از نور سفید،
نیازی هم نیست.
اطمینان ما از اینکه تجربهای متافیزیکی و ذهنی داریم
میتواند ناشی از یکی از مدلهای مغز باشد،
تعریفی ساده انگارانه از پردازش اطلاعات
به شکلی عمیق و متمرکز.
دانشمندان شروع کردهاند تا بفهمند
که مغز چگونه این مدل را از خود میسازد.
بررسی توسط MRI راهی نویدبخش در تعیین شبکههای مسئول این موضوع است.
در این مطالعات الگوهای فعالیتهای عصبی مقایسه میشوند
وقتی که شخصی از یک محرک حسی آگاهی دارد یا ندارد، مثل یک تصویر.
نتایج نشان میدهند که مناطقی که برای پردازش تصویر مورد نیاز است
شخص آگاهی داشته باشد یا نه فعال هستند،
اما شبکهای کامل تنها وقتی فعال میشود
که آگاهی از تصویر وجود داشته باشد.
بیمارانی مانند پ. س.، که دچار غفلت یک سویه هستند،
معمولا دچار آسیب به قسمتی از این شبکه شدهاند.
آسیب گستردهتر به این شبکه میتواند منجر به حالت زندگی گیاهی شود،
که نشانی از آگاهی وجود ندارد.
شواهدی مانند این ما را به درک
اینکه آگاهی چگونه در مغزمان ساخته شده نزدیکتر میکند،
اما هنوز چیزهای خیلی بیشتری برای یاد گرفتن وجود دارد.
مثلا، روشی که نورونهای شبکههای مربوط به آگاهی
بخش خاصی از اطلاعات را پردازش میکنند
خارج از توان فناوری فعلی ماست.
همینطور که با کمک علم از آگاهی میپرسیم،
مرزهای جدیدی از تحقیق را در شناخت انسان میگشاییم.
Voici deux images d'une maison.
Il existe une différence évidente,
mais pour cette patiente, P.S.,
elles semblent complètement identiques.
P.S. a eu une attaque qui a endommagé le côté droit de son cerveau,
ce qui l'a laissée inconsciente de tout ce qui se passait à sa gauche.
Bien qu'elle n'ait pas pu faire la différence entre les deux maisons,
quand les chercheurs lui ont demandé dans laquelle elle préférerait habiter,
elle a choisi la maison qui ne brûlait pas -
et ce, à plusieurs reprises.
Le cerveau de P.S traitait toujours l'information
qui venait de son champ de vision entier.
Elle pouvait voir les deux images
et les différencier,
sans s'en rendre compte.
Si quelqu'un lançait une balle à sa gauche,
elle pourrait l'esquiver.
Mais elle ne serait pas du tout consciente de la balle,
et elle ne saurait pas pourquoi elle s'est baissée.
La maladie de P.S.,
s'appelle négligence spatiale unilatérale,
et révèle une distinction importante entre le traitement de l'information du cerveau
et notre expérience de ce traitement.
Cette expérience est ce que nous appelons la conscience.
Nous sommes conscients du monde extérieur et de nous-mêmes -
nous sommes conscients d'une image
autant que nous sommes conscients de nous-mêmes en regardant une image,
ou de nos pensées intérieures et émotions.
Mais d'où vient la conscience ?
Scientifiques, théologiens et philosophes
essayent de répondre à cette question depuis des siècles —
sans parvenir à aucune conclusion.
Une théorie récente suggère que
la conscience est l'image imparfaite du cerveau de son propre activité.
Pour bien comprendre cette théorie,
il est utile de connaître
une manière importante dont le cerveau traite l'information sensorielle.
Basé sur les données sensorielles,
il crée des modèles,
qui sont des descriptions simplifiées et continuellement mises à jour,
d'objets et d'événements de notre environnement.
Tout ce que nous connaissons est basé sur ces modèles.
Ils ne capturent jamais tous les détails de ce qu'ils décrivent,
juste assez pour que le cerveau puisse déterminer des réponses appropriées.
Par exemple, un modèle profondément ancré dans le système visuel
interprète la lumière blanche comme une clarté sans couleur.
En réalité,
la lumière blanche est composée de longueurs d'onde
qui correspondent aux différentes couleurs que nous pouvons voir.
Notre perception de la lumière blanche est fausse et simpliste,
mais suffisante pour nous permettre d'être fonctionnels.
De la même manière, la représentation de notre corps
tient compte de la configuration de nos membres,
mais pas des cellules individuelles ni même des muscles,
car ce niveau d'information n'est pas nécessaire pour prévoir nos mouvements.
S'il n'y avait pas ce suivi de la taille du corps, de sa forme
et de comment il bouge,
nous nous blesserions rapidement.
Le cerveau se représente aussi.
Par exemple,
le cerveau a la capacité d'être attentif à des objets et des événements spécifiques.
Il contrôle aussi cette attention,
en la déplaçant d'une chose à une autre,
interne et externe,
selon nos besoins.
Sans cette capacité à diriger notre attention,
nous ne pourrions pas évaluer les menaces, ni terminer un repas ni être fonctionnels.
Pour contrôler efficacement l'attention,
le cerveau doit construire un modèle de sa propre attention.
Avec 86 milliards de neurones constamment en interaction les uns avec les autres,
il est impossible que le cerveau modélise parfaitement
son propre traitement de l'information.
Mais tout comme le modèle corporel,
ou la perception de la lumière blanche,
ce modèle n'a pas besoin de l'être.
Notre certitude d'avoir une expérience métaphysique, subjective,
pourrait provenir d'un de nos modèles mentaux,
une description simpliste du traitement de l'information
de manière profonde et concise.
Les scientifiques ont déjà commencé à comprendre comment
le cerveau crée son propre modèle.
Les IRM sont un moyen prometteur d'identifier les réseaux impliqués.
Ces études comparent les schémas d'activation neuronale
d'individus conscients et non conscients d'un stimulus, tels qu'une image.
Les résultats montrent que les zones responsables du traitement visuel
sont activées, que l'individu soit conscient ou non de l'image,
mais un autre réseau s'active
seulement quand celui-ci est conscient de voir l'image.
Les patients atteints de négligence spatiale,
comme P.S.,
présentent, en général, des dommages à certaines parties de ce réseau.
Des dommages plus considérables peuvent parfois engendrer un état végétatif,
sans aucun signe de conscience.
Ce genre de preuve nous permet de mieux comprendre
comment se manifeste la conscience au sein du cerveau,
mais il reste encore beaucoup à découvrir.
Par exemple,
la manière dont les neurones liés au réseau de la conscience
traitent des informations spécifiques
se trouve en dehors de la portée de la technologie actuelle.
En considérant la conscience de manière scientifique,
nous ouvrirons de nouvelles réflexions sur l'identité humaine.
הנה שתי תמונות של בית.
יש הבדל אחד ברור,
אבל לחולה זו, פ.ס.,
הם נראים זהים לגמרי.
פ.ס. סבלה משבץ שפגע בצד ימין של המוח שלה,
מה שהשאיר אותה לא מודעת לכל מה שקורה בצד שמאל שלה.
אבל למרות שהיא לא יכלה להבדיל בין הבתים,
כשחוקרים שאלו באיזה תעדיף לגור,
היא בחרה בבית שלא בוער --
לא פעם אחת, אלא שוב ושוב.
המוח של פ.ס. עדיין עיבד את המידע
מכל שדה הראיה שלה.
היא יכלה לראות את שתי התמונות
ולראות את ההבדלים בינהן,
היא פשוט לא ידעה זאת.
אם מישהו זורק כדור אליה מצד שמאל,
היא אולי תתכופף.
אבל לא תהיה לה מודעות לכדור,
או מושג למה היא התכופפה.
המצב של פ.ס.,
שידוע כהזנחת צד,
מגלה אבחנה חשובה בין עיבוד המידע במוח
והחוויה שלנו של התהליך.
החוויה היא מה שאנחנו קוראים לו תודעה.
אנחנו מודעים גם לעולם החיצוני וגם לעצמנו הפנימיים --
אנחנו מודעים לתמונה
באותה דרך שאנחנו מודעים לעצמנו מביטים בתמונה.
או המחשבות והרגשות הפנימיים שלנו.
אבל מהיכן מגיעה התודעה?
מדענים, תאולוגים ופילוסופים
ניסו להגיע לשורש העניין של השאלה במשך מאות שנים --
בלי להגיע להסכמה.
תאוריה עדכנית אחת היא
שהתודעה היא התמונה הלא מושלמת של המוח על הפעילות שלו.
כדי להבין את התאוריה,
זה עוזר שיש תמונה ברורה
של אחת מהדרכים החשובות שהמוח מעבד מידע מהחושים.
בהתבסס על קלט תחושתי,
הוא בונה מודלים,
שהם תאורים מופשטים המתעדכנים כל הזמן
של עצמים וארועים בעולם האמיתי.
כל מה שאנחנו יודעים מבוסס על המודלים האלו.
הם לעולם לא לוכדים כל פרט של הדברים שהם מתארים,
רק מספיק כדי שהמוח יקבע תגובות מתאימות.
לדוגמה, מודל אחד בנוי עמוק לתוך המערכת החזותית
מקודד אור לבן כבהירות בלי צבע.
במציאות,
אור לבן כולל אורכי גל
שמתאימים לכל הצבעים השונים שאנחנו יכולים לראות.
התפישה שלנו של אור לבן היא שגויה ומופשטת,
אבל מספיק טובה בשבילנו כדי לתפקד.
בדומה, המודל במוח של הגוף הפיזי
עוקב אחרי המצב של הגפיים שלנו,
אבל לא של תאים בודדים או אפילו שרירים,
בגלל שרמה כזו של מידע לא דרושה כדי לתכנן תנועה.
אם למוח לא היה מודל העוקב אחרי גודל וצורת הגוף,
ואיך שהוא נע כרגע,
במהרה היינו פוצעים את עצמנו.
המוח גם צריך מודל של עצמו.
לדוגמה,
למוח יש יכולת לשים לב לעצמים וארועים ספציפיים.
הוא גם יכול לשלוט במיקוד הזה,
ולהעביר אותו מדבר אחד לאחר,
פנימי או חיצוני,
לפי צרכינו.
בלי היכולת למיקוד ישיר,
לא נהיה מסוגלים להעריך איומים, לסיים ארוחה, או לתפקד בכלל.
כדי לשלוט במיקוד באופן אפקטיבי,
המוח צריך לבנות מודל של הקשב שלו עצמו.
עם 86 מיליארד נוירונים המתקשרים אחד עם השני כל הזמן,
אין דרך שהמודל של המוח לעיבוד המידע של עצמו
יוכל לתאר את עצמו בצורה מושלמת.
אבל כמו המודל של הגוף,
או התפישה שלנו של אור לבן,
היא לא חייבת להיות.
הוודאות שלנו שיש לנו חוויה מטאפיזית, סובייקטיבית
יכולה להגיע מאחד המודלים של המוח,
תאור פשוט של מה זה אומר לעבד מידע
בצורה ממוקדת ועמוקה יותר.
מדענים כבר התחילו לנסות להבין
איך המוח יוצר את המודל העצמי שלו.
מחקרי תהודה מגנטית הם דרך מבטיחה למקם את הרשתות המעורבות.
המחקרים האלה משווים תבניות של הפעלות נוירונים
כשמישהו מודע או לא מודע לערור חושי, כמו תמונה.
התוצאות מראות שהאזורים הדרושים לעיבוד חוזי
מופעלים בין אם משתתפים מודעים לתמונה או לא,
אבל רשת שלמה אחרת נדלקת
רק כשהם מודעים שהם רואים את התמונה.
לחולים עם הזנחת צד, כמו פ.ס.,
יש באופן טיפוסי פגיעה בחלק מסויים של הרשת הזו.
פגיעה יותר מקיפה לרשת יכולה לפעמים להוביל למצב צמחי,
ללא סימנים להכרה.
עדויות כמו אלו מביאות אותנו קרוב יותר להבנה
של איך התודעה בנויה במוח שלנו,
אבל עדיין יש הרבה ללמוד.
לדוגמה,
הדרך בה נוירונים ברשתות שמקושרות להכרה
מחשבים פיסות מסויימות של מידע
היא מחוץ לתחום הטכנולוגיה הנוכחית שלנו.
כשאנחנו ניגשים לשאלות בנוגע לתודעה במדע,
נפתח קוים חדשים של חקר לזהות האנושית.
यहां एक घर की दो छवियां दी गई हैं।
यहाँ एक स्पष्ट अंतर है,
लेकिन इस रोगी , P.S. को,
वे पूरी तरह से समान लग रहे थे।
अनुलेख को पक्षाघात हुआ उसके मस्तिष्क के दाहिने हिस्से को क्षतिग्रस्त कर दिया,
जिससे वो आपने बाई और की हर चीज़ से बेखबर छोर दिया है।
हालांकि वह घरों के बीच कोई फर्क नहीं समझ सकी,,
जब शोधकर्ताओं ने उससे पूछा किसमे वह रहना पसंद करेगी;
उसने वह घर चुना जो जल नहीं रहा था—
एक बार नहीं, बार-बार।
P.S. का मस्तिष्क अभी भी प्रसंस्करण कर रहा था
दृष्टि के अपने पूरे क्षेत्र से।
वह दोनों चित्र देख सकती थी
और उनके बीच का अंतर बता सकती थी,
उसे अभी यह पता नहीं था।
अगर कोई उसके बाईं ओर गेंद फेंकता था,
वो शायद बचाव कर सकती ,
लेकिन उसके पास गेंद के बारे में कोई जागरूकता न होती ,
या कोई बी विचार की वो क्यों झुकी।
P.S. की हालत
जिसे गोलार्द्ध की उपेक्षा के रूप में जाना जाता है,
जिससे मस्तिष्क प्रसंस्करण में महत्वपूर्ण अंतर
और हमारा अनुभव|
उस अनुभव को हम चेतना कहते है|
हम बाहरी और आंतरिक दुनिया से सुचेत है—
हम एक छवि से अवगत हैं
उसी तरह से हम खुद एक छवि देखते हुए ,
या हमारे भीतर के विचार और भावनाएं से अवगत हैं ।
लेकिन चेतना कहाँ से आती है?
वैज्ञानिक, धर्मशास्त्री और दार्शनिक
सदियों से यह सवाल की तह तक जाने की कोशिश कर रहे है—
बिना किसी सहमति में पहुंचे |
एक हालिया सिद्धांत यह है कि
चेतना मस्तिष्क की अपूर्णता की गतिविधि की तस्वीर है।
इस सिद्धांत को समझने के लिए,
यह स्पष्ट विचार रखने में मदद करता है
मस्तिष्क प्रक्रियाऐ हमारी इंद्रियों से जानकारी लेने का एक महत्वपूर्ण तरीका है |
संवेदी इनपुट के आधार पर,
यह मॉडल बनाता है,
जो सरलीकृत विवरण को लगातार अपडेट कर रहे हैं,
दुनिया में वस्तुओं और घटनाओं की।
हम जो कुछ भी जानते हैं वह इन मॉडलों पर आधारित है।
वे कभी भी हर विवरण पर कब्जा नहीं करते हैं जिनका वो वर्णन करते हैं,
मस्तिष्क को निर्धारित करने के लिए बस पर्याप्त हैउपयुक्त प्रतिसाद।
उदाहरण के लिए, एक मॉडल गहरा बनाया गया दृश्य प्रणाली में
बिना रंग के चमक के रूप में सफेद प्रकाश को कोड करता है ।
वास्तव में,
सफेद प्रकाश में तरंग दैर्ध्य शामिल हैं
वह उन विभिन्न रंग िजने हम देख सकते हैं के अनुरूप है।
श्वेत प्रकाश की हमारी धारणा गलत है,
लेकिन हमारे कार्य करने के लिए काफी अच्छी है।
इसी तरह, मस्तिष्क का शारीरिक काया का मॉडल
हमारे अंगों के कॉन्फ़िगरेशन का ट्रैक रखता है हमारे अंगों
लेकिन व्यक्तिगत कोशिकाओं या मांसपेशियों के नहीं
क्योंकि सूचना का वह स्तर आंदोलन की योजना बनाने के लिए नहीं है
यदि यह मॉडल शरीर के आकार का और यह किसी भी क्षण
कैसे बढ़ रहा है का ट्रैक नहीं रखता
तो हम अपने आप को घायल कर लेते
मस्तिष्क को भी स्वयं के मॉडल की आवश्यकता होती है।
उदाहरण के लिए,
मस्तिष्क में विशिष्ट वस्तुओं और घटनाओं ध्यान देने की क्षमता है।
यह उस फोकस को भी नियंत्रित करता है,
जो एक वस्तु से दूसरी में शिफ्ट करता है ,
आंतरिक व बाहरी,
हमारी जरूरतों के अनुसार।
हमारे ध्यान को निर्देशित करने की क्षमता के बिना,
हम खतरों का आकलन ,भोजन या अन्य कार्य करने में सक्षम नहीं होते ।
प्रभावी ढंग से फोकस को नियंत्रित करने के लिए,
मस्तिष्क को अपने स्वयं के ध्यान के एक मॉडल का निर्माण करना है।
लगातार 86 बिलियन न्यूरॉन्स के साथ आपस में बातचीत करते हुए,
दिमाग के मॉडल का खुद की जानकारी प्रसंस्करण करने का कोई तरीका नहीं है
यह पूरी तरह से आत्म-वर्णनात्मक हो सकता है।
लेकिन शरीर के मॉडल की तरह,
या सफेद प्रकाश की हमारी अवधारणा,
यह नहीं होना चाहिए
हमारी निश्चितता है कि हमें आध्यात्मिक, व्यक्तिपरक अनुभव
मस्तिष्क के किसी एक मॉडल से आ सकता है:
एक कट-कॉर्नर विवरण का अर्थ है जानकारी संसाधित करने के लिए
एक केंद्रित और गहरे तरीक।
वैज्ञानिकों ने पहले ही प्रयास करना शुरू कर दिया है
की मस्तिष्क उस आत्म मॉडल को कैसे बनाता है।
इसमें शामिल नेटवर्क को पिनपॉइंट करने के लिए एमआरआई अध्ययन एक आशाजनक आय है|
ये अध्ययन पैटर्न कीतंत्रिका सक्रियण की तुलना करते हैं
जब कोई संवेदी उत्तेजना की हो और होश में न हो एक छवि की तरह।
परिणाम बताते हैं कि क्षेत्रों की जरूरत है दृश्य प्रसंस्करण के लिए
सक्रिय हैं या नहीं प्रतिभागी छवि से अवगत है,
लेकिन एक अतिरिक्त रोशनी का नेटवर्क
केवल जब वे सचेत होते हैं छवि को देखने को।
गोलार्ध की उपेक्षा वाले रोगी, जैसे की P.S.,
आमतौर पर एक विशेष रूप से इस नेटवर्क के हिस्से का नुकसान होता है।
नेटवर्क को अधिक व्यापक नुकसान कभी-कभी वानस्पतिक अवस्था
बिना चेतना वाले संकेत में ले जा सकते हैं|
इस तरह के साक्ष्य हमें समझ
मस्तिष्क में चेतना कैसे निर्मित होती है, समझने के लिए करीब लाते हैं
लेकिन अभी बहुत कुछ सीखना बाकी है।
उदाहरण के लिए,
जिस तरह से नेटवर्क में न्यूरॉन्स चेतना से संबंधित
सूचना के विशिष्ट टुकड़ों की गणना करते है
यह हमारी वर्तमान तकनीक के दायरे के बाहर है|
जैसे-जैसे हम विज्ञान के साथ चेतना के प्रश्नों पर पहुँचते हैं,
वैसे ही हम मानव की पहचान में पूछताछ की नई लाइनें खोलेंगे।
Íme, két kép ugyanarról a házról.
Van egy nyilvánvaló különbség a kettő között,
ám e páciens, P.S. számára
a két kép tökéletesen egyformának látszik.
P.S.-t agyi érkatasztrófa érte, amely károsította jobb agyféltekéjét,
így semmit nem érzékel, ami a bal oldalán történik.
De annak ellenére, hogy nem észlelt különbséget a két ház között,
amikor kutatók megkérdezték, melyikben lakna szívesebben,
azt választotta, amelyik nem égett –
nemcsak egyszer, hanem újra meg újra.
P.S. agya továbbra is feldolgozta
az összes elé kerülő információt.
Mindkét képet látta
és meg tudta állapítani a különbséget,
egyszerűen nem tudta, hogy meg tudja.
Ha valaki labdát dobna teste bal oldala felé,
talán kitérne előle.
Ám nem érzékelné a labdát, és nem tudná,
miért tett kitérő mozdulatot.
P.S. betegsége,
az ún. neglekt szindróma,
fontos különbségre mutat rá az agyi információ-feldolgozás
és az általunk érzékelt információ-feldolgozás között.
A különbség: a tudat.
Tudatában vagyunk mind a külvilágnak, mind belső világunknak –
éppúgy tudatában vagyunk egy képnek,
mint saját magunknak, amint egy képet nézünk,
vagy mint legbensőbb gondolatainknak és érzelmeinknek.
Honnan ered a tudat?
Tudósok, teológusok és filozófusok
évszázadok óta próbálnak a kérdés végére járni,
anélkül hogy megegyezésre jutnának.
Az egyik újabb elmélet szerint
a tudat az agy pontatlan képe saját tevékenységéről.
Az elmélet megértésében segít,
ha pontos képünk van arról,
hogyan dolgozza fel agyunk az érzékszerveinktől érkező infót.
Az érzékszervi benyomások alapján
az agy modelleket épít,
amelyek a világ tárgyainak és eseményeinek
folyton frissülő, egyszerűsített leírásai.
Minden, amit tudunk, e modelleken alapul.
A modellek sosem írják le tárgyuk minden egyes részletét,
csak annyit, amennyi alapján agyunk meghatározhatja a megfelelő reakciót.
Pl. a látórendszerünkbe mélyen beépült egyik modell
a fehér fényt mint színtelen ragyogást írja le.
A valóságban viszont a fehér fény
az összes látható színű,
más-más hullámhosszú fényekből áll.
Fényérzékelésünk helytelen és túlságosan leegyszerűsített,
de elég ahhoz, hogy boldoguljunk.
Hasonlóképpen, agyunk modellje a testünkről
számon tartja végtagjaink elrendezését,
ám nem nem figyel az egyes sejtekre vagy akár izmokra,
mert a mozgás megtervezéséhez szükségtelen ilyen mélységű adat.
Ha agyunk nem modellezné pontosan testünk méretét, alakját
és pillanatnyi mozgását,
könnyen sérülést okozhatnánk magunknak.
Az agynak szüksége van modellekre saját magáról is.
Például,
agyunk képes odafigyelni konkrét tárgyakra és eseményekre.
Irányítja is, hogy mire figyel,
egyik tárgyról a másikra fókuszál,
belső és külső történésekre,
szükségleteink szerint.
Az összpontosítás képessége nélkül
nem tudnánk felmérni a veszélyeket, megebédelni vagy egyáltalán: működni.
A hatékony összpontosítás érdekében
agyunknak modelleznie kell saját figyelmét is.
86 milliárd idegsejt van egymással állandó kölcsönhatásban, ezért lehetetlen,
hogy agyunk modellje saját információ-feldolgozásáról
teljesen leírja önmagát.
Ám mint testünk
vagy a fehér fény modelljének,
ennek sem kell teljesnek lennie.
Bizonyosságunk, hogy átélünk valamely metafizikai, szubjektív élményt
származhat agyunk egyik modelljétől,
amely leegyszerűsített formában leírja, mit jelent infót értelmezni
koncentráltan és mélyen.
Tudósok már elkezdték kutatni,
hogyan modellezi magát agyunk.
Az MRI-kutatások segíthetnek meghatározni az ebben részt vevő hálózatokat.
E kutatások összehasonlítják az agyműködés mintázatát,
amikor tudatában vagyunk egy ingernek, pl. egy képnek, és amikor nem.
Az eredmények szerint a képi érzékelést végző területek
működésbe lépnek, akár tudatában van az alany a képnek, akár nincs,
ám egy további hálózat csak akkor lép működésbe,
amikor az alany tudatában van a képnek.
A neglekt szindrómás betegeknél, mint pl. P.S.-nél,
gyakran károsodott e hálózat egyik része.
A hálózat kiterjedtebb károsodása néha vegetatív állapothoz vezethet,
a tudatosság minden jele nélkül.
E bizonyítékok közelebb visznek ahhoz, hogy megértsük,
hogyan épül a tudat az agyba,
ám még sokat kell tanulnunk.
Például az,
hogyan dolgoznak fel konkrét infókat
a tudathoz kötődő hálózatok idegsejtjei,
a jelenlegi technikával nem tárható fel.
A tudat kérdéseit tudományosan vizsgálva
új utakat nyitunk az emberi identitás megismerése felé.
Ini adalah dua gambar rumah.
Ada satu perbedaan mencolok,
tapi bagi pasien ini, P.S.,
kedua gambar itu terlihat sama persis.
P.S mengalami stroke yang menyebabkan kerusakan pada sisi kanan otaknya.
Membuatnya tidak sadar terhadap segala hal yang terjadi pada sisi kirinya.
Walaupun ia tidak dapat melihat perbedaan dari kedua rumah tersebut,
di saat peneliti bertanya rumah mana yang ia pilih untuk tempati,
Ia memilih rumah yang tidak terbakar—
tidak hanya sekali, tapi berkali-kali.
Otak pasien P.S. tetap dapat memproses informasi
dari seluruh lapang pandangnya.
Ia dapat melihat kedua gambar itu
dan bisa melihat perbedaan antara mereka,
tapi ia tidak tahu apa perbedaanya.
Jika seseorang melempar bola ke sisi kiri tubuhnya,
ia dapat menghindar.
Tapi ia tidak akan punya pemahaman tentang bola itu,
atau alasan mengapa ia menghindar.
Kondisi P.S. ini,
dikenal sebagai hemispatial neglect,
menunjukkan ada perbedaan mendasar antara pengolahan informasi di otak
dengan reaksi kita terhadap pengolahan informasi tersebut.
Reaksi yang kita alami tersebut dinamakan kesadaran.
Kita sadar terhadap dunia luar dan apa yang ada dalam diri kita sendiri—
kita menyadari sebuah gambar
dengan cara yang sama saat kita menyadari diri kita sedang melihat sebuah gambar,
atau pikiran kita dan emosi.
Tapi dari mana datangnya kesadaran?
Ilmuwan, ahli agama, dan ahli filsafat
telah mencoba menjawab pertanyaan tersebut selama berabad-abad—
tanpa berhasil menemukan kesimpulan.
Satu teori baru menyatakan
kesadaran adalah pemahaman otak yang tidak sempurna terhadap kerja otak itu sendiri.
Untuk dapat mengerti teori ini,
kita harus mengerti secara jelas
satu cara penting bagaimana otak mengolah informasi dari indra kita.
Berdasarkan rangsangan sensoris,
otak membuat suatu pola,
yang terus memperbarui, menyederhanakan makna
dari suatu benda atau kejadian di dunia.
Segala sesuatu yang kita tahu adalah berdasarkan pola ini.
Pola ini tidak menangkap secara detail dari sesuatu yang mereka gambarkan,
hanya cukup agar otak bisa memberikan respons yang tepat.
Contohnya, satu pola menyusun ke dalam sistem penglihatan
menggambarkan cahaya putih sebagai terang tanpa warna.
Pada kenyataannya,
Cahaya putih memiliki panjang gelombang
yang sesuai dengan semua warna lainnya yang dapat kita lihat.
Persepsi kita tentang cahaya putih salah dan terlalu disederhanakan,
tapi cukup untuk kita dapat berfungsi.
Sama halnya, pola otak tentang pergerakan tubuh
menjaga konfigurasi pergerakan tungkai kita,
tapi tidak dengan sel ataupun otot,
karena data sekecil itu tidak dibutuhkan untuk membuat gerakan.
Apabila tidak ada pola yang mengatur ukuran tubuh, bentuk tubuh,
dan pergerakan pada setiap saat,
kita akan mudah cedera.
Otak juga memerlukan pola tentang dirinya.
Contohnya,
otak mampu untuk memerhatikan suatu objek spesifik dan kejadian.
Otak juga mengontrol pemfokusan itu,
berpindah dari satu hal ke yang lain,
internal dan eksternal,
tergantung kebutuhan kita.
Tanpa ada kemampuan untuk mengatur fokus kita,
kita tidak akan menyadari ancaman, menutup santapan, atau berfungsi sama sekali.
Untuk mengatur fokus secara efektif,
otak membangun model untuk proses atensinya.
Dengan 86 miliar neuron yang terus berinteraksi satu dengan lainnya,
tidak mungkin pola otak tentang pengolahan informasi dirinya
bisa sempurna menggambarkan.
Tapi, sama dengan pola tubuh,
atau persepsi kita tentang cahaya putih,
tidak perlu sempurna.
Yang pasti kita mempunyai metafisik, pengalaman subjektif
yang berasal dari salah satu pola di otak,
tentang sudut pandang terhadap apa artinya mengolah informasi
dengan fokus dan mendalam.
Ilmuwan telah mencoba menemukan
bagaimana otak membuat pola diri.
MRI merupakan alat menjanjikan yang dapat melihat semua jaringan yang terlibat.
Penelitian ini membandingkan pola-pola aktivitas sel-sel saraf
ketika sesorang sadar dan tidak sadar terhadap stimulus, seperti suatu gambar.
Hasilnya menunjukkan bahwa bagian otak yang diperlukan untuk melihat
menjadi aktif baik ketika partisipan sadar maupun tidak sadar terhadap gambar itu.
tapi, satu jaringan tambahan yang utuh ikut aktif
hanya ketika mereka sadar sedang melihat gambar tersebut.
Pasien-pasien dengan hemispatial neglect, seperti P.S,
biasanya memiliki kerusakan di salah satu bagian dari jaringan ini.
Kerusakan yang lebih berat pada jaringan dapat berujung pada kondisi vegetatif,
di mana tidak ada lagi kesadaran.
Bukti seperti ini membuat kita semakin mengerti
bagaimana kesadaran dibuat di dalam otak,
tapi masih banyak yang harus dipelajari.
Contohnya,
cara neuron di jaringan yang berkaitan dengan kesadaran
memperhitungkan informasi-informasi spesifik
masih di luar kemampuan teknologi yang kita punya saat ini.
Ketika kita membahas kesadaran dengan ilmu pengetahuan,
kita akan semakin bertanya tentang identitas manusia.
Ecco due immagini di una casa.
C'è una differenza evidente,
ma a una paziente, P.S.,
sembravano del tutto uguali.
P.S. aveva subito un ictus che le aveva danneggiato la parte destra del cervello,
lasciandola inconsapevole di tutto ciò che si trovava alla sua sinistra.
Tuttavia, anche se non riusciva a vedere alcuna differenza tra le due case,
quando i ricercatori le chiesero in quale avrebbe preferito vivere,
scelse la casa che non era in fiamme,
non una sola volta, ma ripetutamente.
Il cervello di P.S. elaborava ancora le informazioni
provenienti dal suo intero campo visivo.
Poteva vedere entrambe le immagini
e cogliere la differenza tra loro,
solo che non lo sapeva.
Se qualcuno lanciava una palla alla sua sinistra,
poteva scansarsi.
Ma non aveva alcuna consapevolezza della palla
o del perché si fosse scansata.
La condizione di P.S.,
nota come negligenza emispaziale,
rivela una differenza tra l'elaborazione delle informazioni nel cervello
e la nostra esperienza di quel processo.
Quell'esperienza è ciò che chiamiamo coscienza.
Abbiamo coscienza sia del mondo esterno che del nostro io interiore,
siamo consapevoli di un'immagine
nello stesso modo in cui siamo consapevoli del fatto che la stiamo guardando,
dei nostri pensieri intimi e delle nostre emozioni.
Ma da dove viene la coscienza?
Scienziati, teologi e filosofi
cercano da secoli di dare una risposta a questo quesito,
senza mai giungere a una risposta comune.
Secondo una recente teoria, la coscienza
è la rappresentazione imperfetta che il cervello dà alla propria attività.
Per capire questa teoria,
aiuta avere un'idea chiara
di come il cervello elabori le informazioni provenienti dai sensi.
Sulla base degli input sensoriali,
il cervello crea dei modelli
che si aggiornano costantemente e sono descrizioni semplificate
degli oggetti e degli eventi del mondo.
Tutto ciò che sappiamo si basa su questi modelli.
Essi non catturano mai ogni dettaglio delle cose che descrivono,
ma solo quanto basta al cervello per determinare risposte appropriate.
Per esempio, un modello creato nel profondo del sistema visivo
codifica la luce bianca come luminosità senza colore.
In realtà,
la luce bianca include lunghezze d'onda
che corrispondono a tutti i diversi colori che possiamo vedere.
La nostra percezione della luce bianca è sbagliata e troppo semplificata,
ma sufficiente per poter funzionare.
Allo stesso modo, il modello che il cervello ha del corpo fisico
tiene traccia della configurazione dei nostri arti,
ma non delle singole cellule o dei muscoli,
perché tali informazioni non servono a pianificare i movimenti.
Senza il modello del corpo relativo alla sua dimensione, alla sua forma
e ai movimenti che compie in ogni momento,
finiremmo in fretta per ferirci.
Al cervello servono anche modelli di se stesso.
Per esempio,
il cervello riesce a prestare attenzione a oggetti ed eventi specifici
e inoltre controlla quell'attenzione,
spostando il focus da una cosa a un'altra,
interna o esterna,
in base alle nostre necessità.
Senza l'abilità di dirigere il focus dell'attenzione,
non riusciremmo a valutare le minacce, a finire un pasto o a funzionare.
Per controllare l'attenzione efficacemente,
il cervello deve creare un modello della propria attenzione.
Con 86 miliardi di neuroni in costante interazione tra loro,
il modello che il cervello crea sul suo modo di elaborare le informazioni
non può certo essere perfettamente autodescrittivo.
Ma come il modello del corpo,
o la nostra concezione di luce bianca,
esso non ha bisogno di esserlo.
La nostra certezza di avere un'esperienza metafisica e soggettiva
potrebbe derivare da uno dei modelli del cervello,
una descrizione semplificata di come viene elaborata l'informazione
in modo concentrato e profondo.
Gli scienziati stanno già tentando di capire
come il cervello crei quel modello di sé.
Studi con la RM fanno ben sperare di poter identificare i sistemi coinvolti.
Questi studi confrontano gli schemi di attivazione neurale di persone
sia consapevoli che inconsapevoli di stimoli sensoriali, tipo immagini.
I risultati mostrano che le aree necessarie per i processi visivi
si attivano indipendentemente dal fatto che il soggetto sia conscio dell'immagine,
ma un'ulteriore area si attiva
solo quando il soggetto è consapevole di vedere l'immagine.
Chi soffre di negligenza emispaziale, come P.S.,
generalmente presenta un danno in un punto particolare di questo sistema.
Danni più estesi possono portare a volte a uno stato vegetativo,
senza alcun segno di coscienza.
Dati di questo tipo ci avvicinano a comprendere
in che modo la coscienza faccia parte del cervello,
ma c'è ancora molto altro da capire.
Per esempio,
la comprensione di come i neuroni delle aree relative alla coscienza
valutino specifiche informazioni
esula dalla portata della tecnologia attuale.
Affrontando in modo scientifico questioni legate alla coscienza,
apriremo la strada a nuovi filoni d'indagine sull'identità dell'uomo.
この２枚の絵には ある家が描かれています
２枚の絵には明らかな違いがありますが
患者のP.S.氏には
２枚ともまったく同じに見えました
P.S.氏は脳卒中によって右脳が損傷し
自分の左側で起きていることを 意識しなくなってしまったのです
ところが 描かれた家の違いは 分からなくても
研究者がどちらの家に住みたいか尋ねると
氏は燃えていない家の絵を選びました
１度きりではなく 何度やっても同じです
P.S.氏の脳は 両側からの視覚情報を
処理し続けていたためです
氏には絵が２枚とも見え
その違いも区別できましたが
それを分かってはいなかったのです
もし誰かが 左側にボールを投げれば
氏はおそらく避けるでしょう
けれども氏はボールを意識しておらず
なぜ自分が避けたかも分かりません
P.S.氏の症状は
「半側空間無視」と呼ばれ
脳の情報処理と 処理を経験することは 異なるという重要な事実を示しています
この経験が いわゆる「意識」です
我々は外界についても 自身の内界についても意識しています
絵に対する意識の仕方も
絵を見ている自分や
自分の考えや気持ちに対する 意識の仕方と変わりありません
でも意識はどこから来るのでしょうか
科学者や神学者 哲学者たちが
何世紀もの間 この問題に 取り組んできましたが
意見の一致を見ませんでした
近年のある学説では 意識とは
脳の活動について脳自身が描く 不完全なイメージのこととされています
この説を理解するのに まず
脳による感覚情報の処理に関する ある重要な仕組みについて説明しましょう
脳は感覚情報をもとに
複数のモデルを作ります
これらのモデルは 物や出来事についての 単純化された描写を常に更新しています
我々の知識はみな これらのモデルに基づいています
モデルは 物事の細部まで 捉えるのではなく
脳が適切な反応をするのに 必要な分だけを捉えます
例えば 視覚系の奥深くに作られた あるモデルは
白色光を 色のない耀きと読み取ります
実際には
白色光は目に見えるすべての色に対応する 波長を含んでいます
白色光についての我々の感覚は 誤っていて 単純化され過ぎています
でも我々が機能するには十分です
同様に人体に関する脳のモデルは
手足の位置を把握しますが
個々の細胞 または筋肉についてさえ 把握しません
このレベルの情報は 動作を計画するのに必要がないからです
もし脳にこのモデルがなく 体の大きさや形
瞬間的な動作を把握できなければ
我々はすぐにケガしてしまいます
脳には脳自身のモデルも必要です
例えば
脳は特定の物や出来事に 注意を払うことができます
さらに 焦点を操作し
ある物事から別の物事 内界と外界といったように
必要に応じて焦点を移動させます
焦点を動かす能力が脳になければ
脅威の判断や 食事を終えることが不可能になり もしくは全く機能しなくなるかもしれません
焦点を効果的に合わせるために
脳は注意の振り向け方を定める モデルを作る必要があります
860億個の神経細胞が 絶えず相互に作用している状態では
脳の情報処理モデルが
自らの状態を 完全に描写することはできません
ですが人体についてのモデルや
白色光についての認識と同じく
完璧である必要はありません
我々が抽象的で主観的な 経験をしているという確信は
脳のモデルに由来するのかもしれません
情報を集中的かつ深く処理するとは どういうことかについて
単純化して描写するというモデルです
科学者たちはすでに 脳が自身のモデルをどう作るかを
理解する試みを始めました
MRIを用いた研究により 関係する ネットワークが特定できると期待されます
研究では 画像などの感覚刺激を 意識しているときと
していないときで 神経細胞の活性化のパターンを比べます
結果は 視覚情報の処理に必要な領域は
被験者が画像を意識していてもいなくても 活性化するが
関連するネットワーク全体が 発火するのは
被験者が画像を意識している時に 限るというものでした
P.S.氏のような「半側空間無視」の患者は
普通 このネットワークの特定の部分が 損傷しています
このネットワークがもっと大きな 損傷を受けると
意識を示す兆候のない 植物状態になり得ます
こうした証拠により
意識が脳に組み込まれている仕組みが 分かりつつありますが
知るべきことはまだ多くあります
例えば
意識に関わるネットワーク中の神経細胞が
特定の情報を処理する仕組みについては
現在の科学技術が及ぶ範囲を超えています
私たちが科学を通して意識に迫るとき
人間とは何かという疑問に対する 新たな探求が始まるのです
두 개의 집을 그린 그림이 있습니다.
하나의 명확한 차이점이 있지만
이 P.S.라는 환자에게는
두 그림이 완전히 똑같이 보였습니다.
P.S.는 뇌졸중을 앓아 오른쪽 뇌가 손상되었고
그녀의 왼쪽에 있는 모든 것들을 인식하지 못하게 되었습니다.
그녀는 그 집들의 차이점을 구별할 수 없었지만
연구원들이 어느 집에서 살고 싶은지 물었을 때
그녀는 불타지 않는 집을 골랐습니다.
한 번이 아니라, 계속해서요.
P.S.의 뇌는 여전히 그녀의 온전한 시야에 대한
정보를 처리하고 있었습니다.
그녀는 두 그림을 볼 수 있고
둘의 차이점을 알 수 있으나
자신은 그것을 몰랐던 것이지요.
만약 어떤 사람이 왼쪽에서 공을 던진다면,
그녀는 피할 것입니다.
그러나, 그녀는 공에 대한 아무런 인지가 없을 것이고
자신이 피한 이유를 모를 것입니다.
P.S.의 상태는
편측 공간 무시라고 알려져 있으며
이는 우리 뇌의 정보 처리와 그 처리에 대한 경험 사이의
분명한 차이를 보여줍니다.
그 경험이 우리가 말하는 의식이라는 것입니다.
우리는 외부 세계와 내부 세계를 모두 의식하고 있습니다.
그림을 인식하는 방식은
그림을 보고 있는 자신을 인식하는 방식과 유사하며
내적 사고나 감정도 마찬가지로 인식합니다.
그런데 의식은 어디에서 오는 걸까요?
과학자, 신학자, 철학자들은
수 세기 동안 이 질문에 대한 답을 얻으려고 하였으나
아무런 합의를 보지 못했습니다.
최근의 이론 중 하나는
의식이란 뇌가 자신의 활동을 묘사하는 불완전한 묘사라는 것 입니다.
이 이론을 이해하기 위해서
뇌가 감각 정보를 처리하는 방법을 이해하는 것이 도움이 됩니다.
뇌는 감각 정보에 기초하여
모델을 만들게 되는데
이 모델들은 지속적으로 빠르게 갱신되는
세상의 사물이나 사건에 대한 묘사입니다.
우리가 아는 모든 것들은 이 모델들에 기초하고 있습니다.
모델에는 사소한 세부사항들은 포함되지 않으며
뇌가 적절한 반응을 결정하기 충분 할 정도로만 만들어 집니다.
예를 들어 시각계에서의 한 모델은
흰 빛을 무색의 밝기라고 인지합니다.
현실은,
흰 빛은 여러 파장을 포함하여
우리가 볼 수 있는 여러 다른 색들로 나뉩니다.
우리의 흰 빛에 대한 인식은 틀렸고 지나치게 단순하지만
우리가 활동하는 데는 충분합니다.
비슷하게 인체에서 뇌의 모델은
우리의 사지의 상태를 추적하지만
각 근육이나 세포를 추척하지는 않습니다.
자세한 정보는 움직임을 계획하는 데 필요하지 않기 때문입니다.
만약 뇌에 몸의 크기와 모양,
움직임에 대한 추적 모델이 없다면
우리는 쉽게 다치게 될 것입니다.
뇌는 자신에 대한 모델 또한 필요합니다.
예를 들어
뇌는 특정 물체나 사건에 집중할 수 있습니다.
뇌는 집중을 조절할 수도 있는데
한 곳에서 다른 곳으로
안으로, 그리고 밖으로
우리의 필요에 따라 옮겨갑니다.
집중 방향을 지정하는 능력이 없다면
위협을 가늠하거나, 식사를 할 수 도 활동을 할 수도 없습니다.
집중을 효율적으로 조절하기 위해서
뇌는 집중에 대한 자신만의 모델을 만들어야 합니다.
860억 개의 뉴런이 계속해서 서로 상호작용하기 때문에
뇌의 정보 처리에 대한 모델은
뇌의 처리 과정을 완벽하게 파악하지는 않습니다.
그러나 몸의 모델과 같이
또는 우리의 흰 빛에 대한 인식과 같이
그럴 필요가 없습니다.
우리가 추상적이고 주관적인 경험을 가지고 있다는 확신은
뇌의 모델 중 하나에서 유래한 것일지도 모릅니다.
즉 정보를 집중적이고 심도 있게 처리하는 것에 대한
단순화 된 설명 같은 것이지요.
과학자들은 이미 뇌가 자신의 모델을 어떻게 만들어내는지에 대해
밝혀내려 하고 있습니다.
MRI 연구는 관련 네트워크를 정확히 파악할 수 있는 유망한 방법입니다.
이 연구들은 그림과 같은 감각 자극을 의식 할 때와 그렇지 않을 때의
신경활성화 패턴을 비교합니다.
그 결과 시각화 과정에 필요한 영역은
사람이 이미지를 의식하는 것과 상관없이 활성화되어 있었으나
모든 부가적인 네트워크들이
이미지를 보는 것을 의식할 때 활성화되는 것으로 보였습니다.
P.S.와 같은 편측 공간 무시 환자들은
이 네트워크의 특정 부분에 손상을 입게 된 것입니다.
네트워크에 입는 더 큰 손상은 식물인간 상태로 이어질 수 있으며
의식이 없는 상태가 됩니다.
이런 증거들을 통해서
어떻게 뇌에서 의식이 생겨나는지 이해할 수 있지만
여전히 알아내야 할 것은 많습니다.
예를 들어
의식과 관련된 네트워크의 뉴런들이
특정한 정보를 계산하는 방법은
현재 기술의 범위를 넘어섭니다.
의식의 문제에 과학적으로 접근하게 되면
우리는 인간의 정체성에 대한 새로운 연구 방면을 찾을 수 있을 것입니다.
ဒီမှာ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ ရုပ်ပုံနှစ်ပုံပါ၊
သိသာတဲ့ ခြားနားချက်တစ်ခုရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူနာ P.S အတွက်တော့
လုံးဝကို တူနေတယ်လို့ ထင်ရဟန်ရှိပါတယ်။
လူနာ P.S. ဟာ သူ့ဦးနှောက် ညာဘက်အခြမ်းကို ဖျက်စီးခဲ့တဲ့ လေဖြတ်ရောဂါတစ်ခု ရပြီး
သူ့ဦးနှောက် ဘယ်ဘက်အခြမ်းမှာ ရှိသမျှတိုင်းကို မသိတော့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်နစ်လုံးကြားက ခြားနားမှုကို မခွဲခြားနိုင်လောက်ပေမဲ့
ဘယ်အိမ်မှာ သူနေချင်တာလဲလို့ သုတေသီတွေ သူ့ကိုမေးတဲ့အခါမှာတော့
မီးမလောင်တဲ့အိမ်ကို သူရွေးချယ်ပါတယ်။
တစ်ကြိမ်မကပဲ၊ အကြိမ်ကြိမ်ပါ။
P.S ရဲ့ဦးနှောက်ဟာ သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးဆီကနေ
သတင်းအချက်အလက် ထုတ်လုပ်နေဆဲပါ။
ပုံနှစ်ပုံစလုံးကို မြင်နိုင်ပြီး
၎င်းတို့ကြားက ခြားနားချက်ကို ပြောနိုင်တယ်။
သိတော့ မသိဘူးပေါ့။
တစ်ဦးဦးက သူ့ဘယ်ဘက်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးပစ်လိုက်တယ်ဆိုရင်
ငုံ့ရှောင်လောက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘောလုံးကို သတိပြုမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊
ဒါမှမဟုတ် ဘာကြောင့် သူ ငုံ့ရှောင်တာကို သိမှာမဟုတ်ခဲ့ဘူး။
P.S ရဲ့အခြေအနေကို
ဦးနှောက်တစ်ခြမ်းသေလို့ အသိများကြပြီး
ဦးနှောက်ရဲ့သတင်းအချက်အလက် ထုတ်လုပ်မှု ဖြစ်စဉ်နဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်နဲ့ဆိုင်တဲ့
အတွေ့အကြုံကြားက အရေးပါတဲ့ ကွဲပြားမှုတစ်ခုကို ဖော်ပြပါတယ်။
ဒီအတွေ့အကြုံက ကျွန်တော်တို့ခေါ်တဲ့ သိစိတ်ပါ။
ကျွန်တေ ာ်တို့ဟာ ပြင်ပလောကနဲ့ အတွင်း အတ္တများ နှစ်မျိုးစလုံးကိုသတိမူမိတယ်၊
ရုပ်ပုံတစ်ပုံကို သတိမူမိကြရာမှာ
ပုံတစ်ပုံ( သို့) ကျွှန်ုပ်တို့ရဲ့အဇ္ဈတ္တ အတွေးတွေ(သို့) စိတ်ခံစားမှုတွေကိုကြည့်ကာ
ကိုယ်တိုင်သတိမူမိခြင်းနဲ့ အများကြီးဆင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သိစိတ် ဘယ်ကလာပါသလဲ။
သိပ္ပံပညာရှင်တွေ၊ ဘာသာရေးကျွမ်းကျင် သူတွေနဲ့ ဒဿနပညာရှင်တွေဟာ
ရာစုနှစ်တွေချီပြီး ဒီမေးခွန်းရဲ့ အခြေကိုရောက်ဖို့ကြိုးစားနေခဲ့တာ
သဘောတူညီမှု မရခဲ့ဘူး။
မကြာသေးခင်က အယူအဆတစ်ခုက
သိစိတ်ဟာ ဦးနှောက်ရဲ့ကိုယ်ပိုင် လုပ်ဆောင်မှုရဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ ရုပ်ပုံပါတဲ့။
ဒီအယူအဆကို နားလည်ခြင်းက
အာရုံခံတွေဆီက သတင်းအချက်အလက်ကို
ဦးနှောက်က ထုတ်တဲ့ အရေးပါတဲ့နည်းအကြောင်း ပီပြင်တဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုရဖို့ ထောက်ကူပေးတယ်။
သွင်းတဲ့ အာရုံခံတစ်ခုကို အခြေခံကာ
ပုံစံတွေ တည်ဆောက်ပါတယ်၊
ဒါတွေဟာ ကမ္ဘာထဲက အရာဝတ္ထုတွေ၊ အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ ရိုးစင်းအောင်လုပ်ထားတဲ့
သရုပ်ဖော်ချက်တွေကို စဉ်ဆက်မပြတ် ခေတ်မီအောင်လုပ်ပေးနေတယ်။
ကျွန်တော်တို့သိသမျှတိုင်းဟာ ဒီပုံစံတွေမှာ အခြေခံထားတာပါ။
၎င်းတို့ဟာ ၎င်းတို့သရုပ်ဖော်တဲ့အရာတွေရဲ့ အသေးစိတ်တိုင်းကို မမှတ်သားပဲ
ဦးနှောက်အတွက် သင့်လျော်တဲ့တုန့်ပြန်မှု တွေကို သတ်မှတ်ပေးရုံလောက်ပါ။
ဥပမာ၊ အရောင်မဲ့တောက်ပမှုအဖြစ် အလင်းဖြူကိုသတ်မှတ်တဲ့
အမြင်ပိုင်းစနစ်မှာ နှစ်ပြီးဆောက်ထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခုပါ။
အမှန်တကယ်မှာတော့
အလင်းဖြူဟာ ကျွန်တော်တို့မြင်နိုင်တဲ့
မတူညီတဲ့အရောင်အားလုံးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လှိုင်းအလျားတွေပါဝင်ပါတယ်။
အလင်းဖြူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော်တို့အမြင်ဟာ မှားယွင်း၊ ပေါ့ပျက်လွန်းပေမဲ့
လက်တွေ့လုပ်ပုံက အတော်လေးကောင်းပါတယ်။
အလားတူစွာပဲ ရုပ်ပိုင်းခန္ဓာရဲ့ ဦးနှောက်ပုံစံကလည်း
ခြေတံလက်တံတွေရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဆက်ခြေရာခံပေမဲ့
သီးခြားဆဲလ်တွေနဲ့ ကြွက်သားတွေရဲ့ အစီအစဉ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊
အကြောင်းက လှုပ်ရှားမှုကိုစီစဉ်ဖို့ သတင်းအချက်အလက်ရဲ့ အဆင့် မလိုတာကြောင့်ပါ။
ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစား၊ပုံပန်းနဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ၎င်းရွေ့ရှားနေပုံကို
ခြေရာခံနေတဲ့ ပုံစံသာမရှိရင်
အလျှင်အမြန် ကျွန်တော်တို့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနိုင်ပါတယ်။
ဦးနှောက်ကလည်း ၎င်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပုံစံတွေလိုအပ်ပါတယ်။
ဥပမာ
ဦးနှောက်ဟာ သီးခြား အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို အာရုံစိုက်နိုင်ရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်အရ
အတွင်းနဲ့ အပြင် တစ်ခုကနေ နောက်တစ်ခုကို
ပြောင်းလဲခြင်းအားဖြင့်
ဒီစူးစိုက်မှုကိုပါ ထိန်းချုပ်တယ်၊
စူးစိုက်မှုကို ညွှန်ကြားနိုင်စွမ်းမရှိရင်
ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ တန်ဖိုးဖြတ်ဖို့၊ ထမင်း ပြီးဖို့(သို့) လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ပါ။
အာရုံစိုက်မှုကို ထိရောက်စွာထိန်းချုပ်ဖို့
ဦးနှောက်ဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အာရုံစိုက်မှုပုံစဲတစ်ခု ဆောက်ဖို့လို့တယ်။
တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အစဉ်တုံ့ပြန်ဆက်သွယ်နေတဲ့ နူရွန်း ၈၆ ဘီလီယံနဲ့ဆို
ဦးနှောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သတင်းအချက်အလက် ထုတ်လုပ်ဖို့ပုံစံဟာ ၎င်ဘာသာ
သရုပ်ဖော်နိုင်စရာလမ်းမရှိဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ပုံစံ (သို့)
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလင်းဖြူ ယူဆချက်လိုပဲ
ဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရှိတဲ့ သေချာမှုက စူးစိုက်၊လေးနက်တဲ့ အမူအရာတစ်ခုထဲက
ဦးနှောက်ပုံစံတစ်ခုကနေ လာနိုင်လောက်တဲ့
အဆုံးမဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂလအတွေ့အကြုံတစ်ခု၊ သတင်းအချက်အလက် ထုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်တဲ့
ပြီးစလွယ် သရုပ်ဖော်ချက်တစ်ခုပါ။
သိပ္ပံပညာရှင်တွေဟာ ဦးနှောက်က ဒီကိုယ်ပိုင်ပုံစံ
ဖန်တီးပုံကို မှန်းဆဖို့ စတင်ကြိုးပမ်းနှင့်ပါပြီ၊
MRI လေ့လာမှုတွေဟာ ပတ်သက်တဲ့ ကွန်ရက်တွေကို အသေးစိတ်ထောက်ပြဖို့ အလားအလာရှိတဲ့ လမ်းပါ။
တစ်ဦးဦးက ပုံတစ်ပုံလို အာရုံ နိုးကြွမှုကို သတိပြုမိ၊မပြုမိတဲ့အခါ
ဒီလေ့လာမှုတွေက အာရုံကြောဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုပုံစံတွေကို နှိုင်းယှဉ်တယ်။
ပါဝင်သူတွေ ရုပ်ပုံကို သတိမူမိသည်၊ မမူမိ သည်ဖြစ်စေ
အမြင်ဆိုင်ရာ ထုတ်လုပ်ခြင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ နေရာတွေကို အသက်ဝင်စေပေမဲ့
ရုပ်ပုံကို သတိပြုမိတဲ့အခါမှသာ
အပိုကွန်ရက် တစ်ခုလုံး လင်းလက်သွား တယ်လို့ ရလဒ်တွေက ပြတယ်။
P.S လို ဦးနှောက်တစ်ခြမ်းသေ ဝေဒနာရှင်တွေဟာ
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဒီကွန်ရက်ရဲ့ တစ်ပိုင်းပိုင်းကို ပျက်စီးစေတာပါ။
ဒီကွန်ရက်ကို ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ပျက်စီးမှုဟာ တစ်ခါတစ်လေ ဘာသိမှတ်မှု လက္ခဏာမှမရှိတဲ့
လုံးလုံးသေသွားတဲ့ အဆင့်ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။
ဒီလိုအထောက်အထားက သိစိတ် ဦးနှောက်မှာ
တည်ဆောက်ပုံကို ပိုမိုနားလည်စေပေမဲ့
လေ့လာဖို့ အများကြီး ရှိနေတုန်းပါ။
ဥပမာ
သိစိတ်နဲ့ဆက်နွယ်နေတဲ့ ကွန်ရက်တွေအတွင်းက နူရွန်းတွေက
သီးခြား သတင်းအချက်အလက်ကို တွက်ချက်ပုံဟာ
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိနည်းပညာနယ်ပယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပါ။
သိစိတ်ရဲ့ပုစ္ဆာတွေကို သိပ္ပံပညာနဲ့ချဉ်းကပ်စဉ်
လူသား လက္ခဏာထဲမှာ စူးစမ်းမှုရဲ့ မျဉ်းသစ်တွေ ဖွင့်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။
Estas são duas imagens duma casa.
Há uma diferença óbvia,
mas para esta paciente, P. S.,
parecem totalmente idênticas.
P. S. sofreu um AVC que danificou a parte direita do cérebro,
deixando-a inconsciente de tudo do seu lado esquerdo.
Mas embora não consiga distinguir qualquer diferença entre as duas casas,
quando os investigadores lhe perguntaram em qual delas preferia viver,
ela escolheu a casa que não estava a arder
— não apenas uma vez, mas vezes sem conta.
O cérebro de P.S. continuava a processar informações
do seu campo de visão.
Ela via as duas imagens
e percebia a diferença entre elas,
mas não tinha consciência disso.
Se alguém atirasse uma bola para o lado esquerdo,
ela encolhia-se.
Mas não tinha consciência dessa bola
nem sabia porque é que se encolhera.
O estado de P.S.
conhecido por negligência unilateral,
revela uma distinção importante
entre o processamento de informações do cérebro
e a nossa experiência desse processamento.
Essa experiência é aquilo a que chamamos consciência.
Temos consciência do mundo exterior e do nosso interior
— temos consciência duma imagem
do mesmo modo que temos consciência de nós mesmos, olhando para uma foto
ou dos nossos pensamentos e emoções.
Mas de onde surge a consciência?
Cientistas, teólogos e filósofos
têm tentado chegar ao fundo desta questão, desde há séculos,
sem chegarem a um consenso.
Uma teoria recente é que
a consciência é a imagem imperfeita que fazemos da nossa atividade cerebral.
Para compreender esta teoria
ajuda-nos termos uma ideia clara
duma forma importante como o cérebro processa
as informações dos nossos sentidos.
Com base nas informações dos sentidos,
constrói modelos que estão continuamente a atualizar-se,
descrições simplificadas de objetos e acontecimentos no mundo.
Tudo aquilo que sabemos baseia-se nesses modelos.
Nunca captam todos os pormenores ou coisas que descrevem,
apenas o suficiente para o cérebro determinar respostas adequadas.
Por exemplo, um modelo construído profundamente no sistema visual
codifica a luz branca como um brilho sem cor.
Na realidade, a luz branca inclui comprimentos de onda
que correspondem a todas as diferentes cores que vemos.
A nossa perceção da luz branca é errada e ultrassimplificada,
mas suficientemente boa para nós funcionarmos.
Do mesmo modo, o modelo do cérebro para o corpo físico
mantém a noção da configuração dos nossos membros
mas não das células individuais nem sequer dos músculos,
porque esse nível de informações não é necessário para planear movimentos.
Se eu não tivesse o modelo que tem a noção da dimensão e da forma do corpo,
e dos movimentos que faço em qualquer momento,
rapidamente me magoaria.
O cérebro também precisa de modelos de si mesmo.
Por exemplo,
o cérebro consegue prestar atenção a objetos e acontecimentos específicos.
Também controla essa concentração,
mudando-a de uma coisa para outra,
interna e externamente,
consoante as nossas necessidades.
Sem essa capacidade de dirigir a nossa concentração,
não conseguiríamos avaliar ameaças, acabar uma refeição, nem sequer funcionar.
Para controlar a concentração, eficazmente,
o cérebro tem de construir um modelo da sua própria atenção.
Com 86 mil milhões de neurónios
a interagir permanentemente uns com os outros,
não há forma de o modelo do cérebro de si mesmo,
do processamento de informações
poder ser perfeitamente autodescritivo.
Mas, tal como o modelo do corpo
ou a nossa conceção da luz branca,
não precisa de o ser.
A nossa certeza de que temos uma experiência subjetiva metafísica
pode surgir de um dos modelos do cérebro,
uma descrição de atalho daquilo que necessita para processar informações
de modo concentrado e profundo.
Os cientistas já começaram a tentar descobrir
como o cérebro cria esse modelo de si mesmo.
Estudos MRI são uma via promissora para localizar as redes envolvidas.
Estes estudos comparam padrões da ativação dos neurónios
quando alguém está consciente ou não dum estímulo sensorial, como uma imagem.
Os resultados mostram que as áreas necessárias para o processamento visual
são ativados quer o paciente esteja ou não consciente da imagem
mas toda uma rede adicional se ilumina
só quando ele está consciente de ver essa imagem.
Os pacientes com negligência unilateral, como P.S.,
têm normalmente danos numa parte especial desta rede.
Por vezes, danos mais extensos da rede podem levar a um estado vegetativo,
sem quaisquer sinais de consciência.
Indícios como este aproximam-nos mais da compreensão
de como se forma a consciência no cérebro,
mas ainda há muito que aprender.
Por exemplo, a forma como os neurónios nas redes relacionadas com a consciência
calculam peças específicas de informações
está fora do âmbito da nossa tecnologia atual.
À medida que nos aproximamos de questões de consciência com a ciência,
abrir-se-ão novas linhas de estudo sobre a identidade humana.
Aqui estão duas imagens de uma casa.
Há uma diferença óbvia,
mas, para esta paciente, P.S.,
elas pareciam completamente idênticas.
P. S. sofreu um derrame que danificou o lado direito do cérebro,
deixando-a inconsciente de tudo no lado esquerdo.
Mas, embora não conseguisse identificar nenhuma diferença entre as casas,
quando os pesquisadores lhe perguntaram em qual casa preferia morar,
ela escolheu a que não estava em chamas,
não uma, mas várias vezes.
O cérebro de P. S. ainda estava processando informações
de todo o campo de visão dela.
Ela conseguia ver as duas imagens e dizer a diferença entre elas,
só não sabia disso.
Se alguém arremessasse uma bola no lado esquerdo dela,
ela poderia se esquivar,
mas não teria consciência da bola,
nem saberia por que se esquivou.
O estado de P. S., conhecido como negligência hemiespacial,
revela uma importante diferença
entre o processamento da informação pelo cérebro
e nossa experiência desse processamento.
Essa experiência é o que chamamos de consciência.
Temos consciência tanto do mundo externo quanto de nosso eu interior.
Temos consciência de uma imagem
da mesma maneira que estamos cientes de nós mesmos olhando para uma imagem,
ou para nossos pensamentos e emoções internas.
Mas de onde vem a consciência?
Cientistas, teólogos e filósofos
vêm tentando chegar ao cerne dessa questão há séculos,
sem alcançar nenhum consenso.
Uma teoria recente
é que a consciência é a imagem imperfeita do cérebro de sua própria atividade.
Para entender essa teoria, ajuda ter uma ideia clara
de um modo importante pelo qual o cérebro processa informações de nossos sentidos.
Com base na entrada sensorial, ele constrói modelos,
que atualizam continuamente
descrições simplificadas de objetos e eventos no mundo.
Tudo o que sabemos é baseado nesses modelos.
Eles nunca captam todos os detalhes das coisas que descrevem,
apenas o suficiente para o cérebro determinar respostas apropriadas.
Por exemplo, um modelo embutido no sistema visual
codifica a luz branca como brilho sem cor.
Na realidade, a luz branca inclui comprimentos de onda
que correspondem a todas as cores diferentes que podemos ver.
Nossa percepção da luz branca é errada e simplista demais,
mas boa o suficiente para que possamos funcionar.
Da mesma forma, o modelo do corpo físico do cérebro
acompanha a configuração de nossos membros,
mas não das células individuais ou até mesmo dos músculos,
porque esse nível de informação não é necessário para planejar o movimento.
Se o cérebro não tivesse o modelo rastreando o tamanho do corpo, a forma
e como ele se move a qualquer momento,
nos feriríamos rapidamente.
O cérebro também precisa de modelos de si mesmo.
Por exemplo,
ele tem a capacidade de prestar atenção a objetos e eventos específicos.
Ele também controla esse foco,
mudando-o de uma coisa para outra,
interna e externa,
segundo nossas necessidades.
Sem a capacidade de direcionar nosso foco,
não poderíamos avaliar ameaças, terminar uma refeição ou funcionar.
Para controlar o foco de maneira eficaz,
o cérebro precisa construir um modelo de sua própria atenção.
Com 86 bilhões de neurônios interagindo constantemente uns com os outros,
não há como o modelo do cérebro do próprio processamento de informações
ser perfeitamente autodescritivo.
Mas, como o modelo do corpo,
ou nossa concepção de luz branca,
não tem que ser.
Nossa certeza de que temos uma experiência metafísica e subjetiva
pode vir de um dos modelos do cérebro,
uma descrição do que significa processar informações
de maneira concentrada e profunda.
Os cientistas já começaram a tentar descobrir
como o cérebro cria esse modelo próprio.
Estudos de ressonância magnética
são abordagens promissoras para identificar as redes envolvidas.
Esses estudos comparam padrões de ativação neural
quando alguém está ou não consciente de um estímulo sensorial, como uma imagem.
Os resultados mostram que as áreas necessárias ao processamento visual
são ativadas, independentemente de o participante estar ciente da imagem,
mas toda uma rede adicional só acende
quando está consciente de ver a imagem.
Pacientes com negligência hemiespacial, como P. S.,
geralmente apresentam danos em uma parte específica dessa rede.
Danos mais extensos à rede podem levar a um estado vegetativo,
sem sinais de consciência.
Evidências como essa nos aproximam da compreensão
de como a consciência é construída no cérebro,
mas ainda há muito a aprender.
Por exemplo, a maneira que os neurônios nas redes relacionadas à consciência
computam informações específicas
está fora do escopo de nossa tecnologia atual.
Quando abordarmos questões de consciência com a ciência,
abriremos novas linhas de investigação sobre a identidade humana.
Iată două imagini ale unei case.
Există o diferență clară,
dar pentru această pacientă, P.S.,
ele par complet identice.
P.S. a suferit un accident cerebral
ce i-a afectat partea dreaptă a creierului,
lăsând-o inconștientă de prezența oricărui lucru din partea sa stângă.
Dar, deși nu putea discerne vreo diferență între case,
când cercetătorii au întrebat-o unde ar prefera să locuiască,
a ales casa care nu ardea —
nu doar o dată, ci în mod repetat.
Creierul lui P.S. încă procesa informațiile
din întregul său câmp vizual.
Putea vedea ambele imagini
și putea identifica diferența dintre ele,
doar că ea nu știa asta.
Dacă cineva ar arunca o minge spre partea sa stângă,
ea s-ar putea feri.
Dar nu va fi conștientă de prezența mingii
sau de motivul pentru care s-a ferit.
Afecțiunea lui P.S.,
cunoscută drept neglijența vizuo-spațială,
dezvăluie o diferență importantă între procesarea informațiilor de către creier
și experiența noastră a acestei procesări.
Această experiență e ceea ce numim conștiință.
Suntem conștienți atât de lumea exterioară cât și de sinele nostru,
conștientizăm o imagine
cam în același fel în care conștientizăm că noi ne uităm la imagine,
sau că sunt gândurile și emoțiile noastre.
Dar de unde apare conștiința?
Oamenii de știință, teologii și filozofii
au încercat să răspundă la această întrebare de secole,
fără să ajungă la vreun consens.
O teorie recentă susține
că conștiința e imaginea imperfectă a creierului despre propria-i activitate.
Pentru a înțelege teoria,
ne-ar ajuta să avem o idee clară
despre un mod important în care creierul procesează informațiile simțurilor.
Pe baza informațiilor senzoriale,
el creează modele
care sunt actualizate constant, reprezentând descrieri simplificate
ale obiectelor și evenimentelor din jur.
Tot ce știm se bazează pe aceste modele.
Ele nu înregistrează fiecare detaliu al lucrurilor descrise,
ci suficient încât creierul să furnizeze răspunsuri adecvate.
De exemplu, un model adânc înrădăcinat în sistemul vizual
codifică lumina albă ca fiind o strălucire incoloră.
În realitate,
lumina albă conține lungimi de undă
care corespund tuturor culorilor pe care le putem vedea.
Percepția noastră asupra luminii albe e greșită și suprasimplificată,
dar suficientă pentru ca noi să funcționăm.
De asemenea, modelul creierului despre corp
urmărește configurarea membrelor,
dar nu și a fiecărei celule sau chiar a fiecărui mușchi,
deoarece aceste informații nu sunt necesare pentru planificarea mișcării.
Dacă nu am avea modelul care să monitorizeze mărimea și forma corpului,
și cum se mișcă în orice moment,
ne-am răni la scurt timp.
Creierul are nevoie și de modele proprii.
De exemplu,
el are abilitatea de a fi atent la anumite obiecte și evenimente.
De asemenea, controlează acea atenție
schimbând-o dintr-un lucru într-altul,
în interior sau exterior,
în funcție de nevoile noastre.
Fără abilitatea de a ne direcționa atenția,
nu am putea estima amenințările, termina de mâncat sau funcționa.
Pentru a controla eficient atenția,
creierul trebuie să creeze un model al propriei atenții.
Cu 86 de miliarde de neuroni care interacționează constant,
nu se poate ca modelul creierului pentru modul în care procesează informația
să se descrie pe sine perfect.
Dar ca în cazul modelului corpului
sau concepției noastre despre lumina albă,
nici nu trebuie.
Certitudinea noastră că avem o experiență metafizică, subiectivă
poate proveni dintr-unul din modelele creierului,
o descriere simplă a ceea ce înseamnă să procesezi informația
într-un mod atent și profund.
Oamenii de știință au început deja să încerce să descifreze
felul în care creierul își creează acel model propriu.
Studiile RMN sunt o cale promițătoare de a identifica rețelele implicate.
Acestea compară modele de activare neuronală
când cineva e sau nu conștient
de un stimul senzorial, cum ar fi o imagine.
Rezultatele arată că zonele necesare pentru procesarea vizuală
sunt activate indiferent dacă individul e conștient de imagine sau nu,
dar o întreagă rețea adițională se activează
doar când acesta e conștient că vede imaginea.
Pacienții cu neglijența vizuo-spațială, precum P.S.
au afectată de obicei doar o anumită zonă a acestei rețele.
O afectare mai extinsă a rețelei poate duce la o stare vegetativă,
fără semne de conștiență.
Astfel de dovezi ne ajută să înțelegem
cum se formează conștiința în creier,
dar mai sunt încă multe de învățat.
Spre exemplu,
felul în care neuronii din rețelele asociate cu conștiința
evaluează anumite informații
depășește tehnologia actuală.
Pe măsură ce abordăm problema conștiinței în mod științific,
vom deschide noi direcții de cercetare asupra identității umane.
Перед вами две картинки с изображением дома.
Различие между ними довольно существенное,
но для пациентки П.С.
оба изображения абсолютно идентичны.
П.С. перенесла инсульт, повредивший правую половину мозга,
поэтому она не воспринимает ничего, что находится слева от неё.
И хотя она не в состоянии найти разницу между двумя домами,
когда исследователи задали ей вопрос, в котором из них она предпочла бы жить,
она выбрала тот, что не был охвачен пожаром,
причём выбрала не однократно, а повторила предпочтение несколько раз.
Мозг П.С. по-прежнему обрабатывал информацию,
находящуюся в поле зрения.
Она могла видеть обе картинки
и определить, в чём различие между ними,
но просто не понимала разницу.
Если кто-то с левой стороны бросал в неё мячом,
она могла увернуться.
Однако она никак не воспринимала мяч
и не понимала, почему она уворачивалась.
Заболевание П.С.
известно как одностороннее пространственное игнорирование
и демонстрирует то, как обработка мозгом информации
отличается от нашего восприятия этого процесса.
Это восприятие — как раз то, что мы называем сознанием.
Мы воспринимаем не только внешний мир, но и себя самих —
мы сознаём не только изображение,
но в равной степени сознаём, что на него смотрим именно мы,
то есть сознаём, какие мысли и эмоции у нас при этом возникают.
Однако как же рождается процесс сознания?
Учёные, богословы и философы
веками пытались добраться до са́мой сути ответа на этот вопрос,
но так и не пришли к единому мнению.
Согласно одной из последних теорий,
сознание является несовершенной картиной, отражающей работу мозга.
Чтобы понять эту теорию,
необходимо чётко представлять себе
очень важный механизм обработки мозгом информации из наших органов чувств.
Анализируя поступающую сенсорную информацию,
мозг выстраивает постоянно обновляющиеся модели,
или упрощённые описания
предметов и явлений окружающего мира.
Эти модели лежат в основании всего того, что нам известно.
В них никогда не запечатлеваются все детали описываемых сущностей,
а только те из них, что необходимы мозгу для выработки адекватных реакций.
Например, одна из моделей, лежащих в основе зрительной системы,
кодирует белый свет как яркий свет, не имеющий цвета.
В реальности
белый свет складывается из волн,
которые соответствуют всем видимым нами цветам.
Наше восприятие белого цвета на самом деле ошибочно и слишком упрощено,
но является достаточным для нашего сознания.
Таким же образом когнитивная модель физического тела
отслеживает конфигурации наших конечностей,
но не положение отдельных клеток и даже мышц,
поскольку информация на этом уровне не требуется для регулирования движений.
Если бы у нас не было модели, которая бы отслеживала размер и форму тела
и то, как оно двигается в каждый конкретный момент,
мы практически сразу получили бы различные травмы.
Мозгу также требуются модели, описывающие собственную работу.
Например,
у мозга есть способность обращать внимание на определённые предметы и явления.
Но мозг также контролирует процесс внимания
и в соответствии с нашими потребностями
переключает направленность внимания с одних объектов
внутреннего и внешнего мира на другие.
Если бы не наша способность переключать внимание,
мы не смогли бы не только оценивать угрозы, но даже питаться и существовать.
Чтобы эффективно контролировать внимание,
мозг должен создать модель собственного внимания.
Поскольку в мозге одновременно взаимодействуют 86 миллиардов нейронов,
он не может создать модель собственной обработки информации,
которая была бы абсолютно точной.
Но также как и модель тела
или модель нашего восприятия белого света,
она и не должна такой быть.
Наша уверенность в том, что мы существуем в метафизическом, субъективном мире,
возможно, берёт начало в одной из моделей мозга,
упрощённого описания того, что означает обработка информации
путём сосредоточения и анализа.
Учёные уже начали поиски ответа на вопрос,
как мозг создаёт модели самого себя.
Опыты с применением МРТ позволят точечно фиксировать активизирующиеся сети мозга.
В ходе исследований сравниваются последовательности активации нейронов
в моменты сознательного или неосознанного взаимодействия
с сенсорными раздражителями, например, с изображением.
Так, выяснилось, что области, отвечающие за обработку зрительной информации,
активизируются вне зависимости от того,
осознанно ли смотрит участник опыта на картинку,
но когда мы сознательно рассматриваем изображение,
подключается совершенно другая дополнительная сеть.
У больных с односторонним пространственным игнорированием
одна из частей сети обычно повреждена.
Более значительное повреждение сети может иногда приводить
к вегетативному состоянию пациентов без признаков сознания.
Эти и другие полученные результаты приближают нас к пониманию того,
как сознание встроено в работу мозга,
но неизученного ещё очень много.
Например,
то, как именно нейроны, входящие в связанные с сознанием сети,
передают отдельные части информации,
пока находится за гранью современной науки.
По мере изучения вопросов сознания с научной точки зрения
перед нами открываются новые перспективы исследований природы личности человека.
Tukaj sta dve sliki hiše.
Obstaja ena očitna razlika,
ampak pacientki P.S.
sta obe videti popolnoma enaki.
P. S. je utrpela možgansko kap, ki je poškodovala desno stran njenih možganov,
zato se več ne zaveda ničesar na svoji levi strani.
Toda čeprav med hišama ni opazila razlike,
je, ko so jo raziskovalci vprašali, v kateri bi raje živela,
izbrala hišo, ki ne gori -
– ne enkrat, ampak znova in znova.
Njeni možgani so še naprej obdelovali podatke
iz celotnega vidnega polja.
Videla je obe sliki,
zaznala razliko,
vendar ni vedela, zakaj.
Če bi ji kdo vrgel žogo na njeno levo stran,
bi se morda sklonila.
Vendar se ne bi zavedala žoge
ali tega, zakaj se je sklonila.
Stanje P.S.,
imenovano enostransko prostorsko zanemarjanje,
razkriva pomembno razliko med možgansko obdelavo informacije
in našo izkušnjo te obdelave.
Tej izkušnji pravimo zavest.
Zavedamo se zunanjega sveta in samih sebe,
podobe se zavedamo na enak način,
kot se zavedamo tega, da gledamo to podobo
ali svojih misli in čustev.
Toda od kod prihaja zavest?
Znanstveniki, teologi in filozofi
že več stoletij poskušajo priti do dna temu vprašanju,
ne da bi dosegli kakršno koli soglasje.
Ena zadnjih teorij pravi,
da je zavest nepopolna možganska slika lastne dejavnosti.
Da bi razumeli to teorijo,
nam je v pomoč jasna predstava o pomembnem načinu,
kako možgani predelujejo informacije na podlagi naših čutov.
Na osnovi čutnih zaznav
gradijo modele, ki se nenehno posodabljajo
in so poenostavljeni opisi
predmetov in dogodkov v svetu.
Vse, kar vemo, temelji na teh modelih.
Nikoli ne zajamejo vseh podrobnosti stvari, ki jih opisujejo,
zajamejo samo toliko, da lahko možgani določijo ustrezne odzive.
Na primer, model, vgrajen globoko v sistem vida,
kodira belo svetlobo kot svetlobo brez barve.
V resnici pa bela svetloba
vključuje valovne dolžine,
ki ustrezajo vsem različnim barvam, ki jih lahko vidimo.
Naše dojemanje bele svetlobe je napačno in preveč poenostavljeno,
vendar dovolj dobro, da lahko delujemo.
Prav tako možganski model fizičnega telesa
spremlja obliko naših okončin,
ne pa posameznih celic ali celo mišic,
saj ta raven informacij ni potrebna za načrtovanje gibanja.
Če možgani ne bi imeli modela, ki bi spremljal velikost in obliko telesa
ter kako se giblje v vsakem trenutku,
bi se hitro poškodovali.
Možgani prav tako potrebujejo modele samih sebe.
Na primer,
možgani so zmožni biti pozorni na določene objekte in dogodke.
Nadzirajo tudi to osredotočenost
ter jo prenašajo z ene stvari na drugo,
notranjo in zunanjo,
glede na naše potrebe.
Brez možnosti nadzorovanja osredotočenosti
ne bi mogli oceniti nevarnosti, pojesti obroka ali sploh delovati.
Za natančen nadzor osredotočenosti
morajo možgani sestaviti model svoje zbranosti.
S 86 milijardami nevronov, ki neprestano vzajemno delujejo,
model v možganih, ki opisuje to obdelavo informacij,
ne more biti popolnoma natančen.
Toda tako kot za model telesa
ali našo idejo bele svetlobe
ta popolnost ni potrebna.
Naše prepričanje, da imamo metafizično subjektivno izkušnjo,
lahko izvira iz enega izmed možganskih modelov,
kar je skrčen opis za obdelovanje informacij
na osredotočen in globok način.
Znanstveniki že raziskujejo,
kako možgani ustvarijo lasten model.
Raziskave z uporabo magnetne resonance
so obetaven način za natančno določanje vpletenih omrežij.
Te raziskave primerjajo vzorce nevronskih aktivacij
ob zavedanju in nezavedanju čutnih dražljajev, kot je slika.
Rezultati kažejo, da se območja, potrebna za vizualno obdelavo,
aktivirajo ne glede na to, ali se oseba zaveda slike ali ne,
vendar se celotna dodatna mreža prižge,
kadar se slike zaveda.
Bolniki z enostranskim prostorskim zanemarjanjem,
kot je P.S., imajo ponavadi poškodbo na določenem delu omrežja.
Večja poškodba omrežja lahko včasih privede do vegetativnega stanja,
brez znakov zavesti.
Dokazi, kot je ta, nam pomagajo bolje razumeti,
kako je zavest vgrajena v možgane,
vendar se moramo še veliko naučiti.
Na primer,
način, na katerega nevroni v omrežjih, povezanih z zavestjo,
izračunajo določene informacije,
je izven dosega današnje tehnologije.
S tem ko na vprašanja o zavesti odgovarjamo z znanostjo,
odpiramo nove možnosti raziskovanja človeške identitete.
Ovo su dve slike kuće.
Postoji jedna očigledna razlika,
ali ovoj pacijentkinji, P.S,
izgledaju potpuno identično.
P.S. je doživela šlog koji joj je oštetio desnu stranu mozga,
pri čemu je postala nesvesna bilo čega sa svoje leve strane.
Iako nije mogla da uoči razliku između kuća,
kada su je istraživači pitali u kojoj bi radije živela,
odabrala je kuću koja nije gorela,
i to ne jednom, već svaki put iznova.
Mozak P.S. je i dalje obrađivao informacije
iz celog njenog vidnog polja.
Mogla je da vidi obe slike
i prepozna razliku među njima,
samo što to nije znala.
Kada bi neko bacio loptu na nju sa njene leve strane,
možda bi se sagla.
Ali uopšte ne bi bila svesna lopte,
niti bi uopšte znala zašto se sagla.
Stanje P.S,
poznato kao hemispacijalno zanemarivanje,
otkriva važnu razliku između obrade informacija u mozgu
i našeg doživljaja te obrade.
Taj doživljaj je ono što nazivamo svest.
Ujedno smo svesni spoljašnjeg sveta i svog unutrašnjeg bića -
svesni smo slike
gotovo isto kao što smo svesni sami sebe dok gledamo sliku,
ili svojih unutrašnjih misli i osećanja.
Ali odakle proističe svest?
Naučnici, teolozi i filozofi
pokušavali su vekovima da nađu odgovor na ovo pitanje,
ali nisu se mogli usaglasiti.
Jedna novija teorija
je da je svest nesavršena slika mozga o sopstvenim aktivnostima.
Da bismo razumeli ovo teoriju,
korisno je da imamo jasnu predstavu
o jednom važnom načinu na koji mozak obrađuje informacije iz naših čula.
Na osnovu ulaznih čulnih informacija,
on pravi modele
koji se neprekidno nadograđuju,
pojednostavljene opise predmeta i dešavanja u svetu.
Sve što znamo je zasnovano na ovim modelima.
Oni nikada ne zabeleže svaki detalj stvari koje opisuju,
već tek toliko da bi mozak odredio odgovarajuće reakcije.
Na primer, jedan model koji je duboko ugrađen u vizuelni sistem
kodira belu svetlost kao osvetljenje bez boje.
U stvarnosti,
bela svetlost obuhvata talasne dužine
koji odgovaraju svim različitim bojama koje možemo videti.
Naše opažanje bele svetlosti je pogrešno i previše pojednostavljeno,
ali dovoljno dobro da bismo funkcionisali.
Isto tako, model fizičkog tela u mozgu
vodi evidenciju o konfiguraciji naših udova,
ali ne i pojedinačnih ćelija, pa čak ni mišića,
zato što taj nivo informacija nije neophodan za planiranje kretanja.
Kad ne bismo imali model koji nadgleda veličinu i oblik tela
i kako se telo kreće u svakom momentu,
brzo bismo se povredili.
Mozgu su takođe potrebni modeli samog sebe.
Na primer,
mozak ima sposobnost da obrati pažnju na određene objekte i događaje.
On takođe i kontroliše taj fokus,
premeštajući ga sa jedne na drugu stvar,
unutra i spolja,
u skladu sa našim potrebama.
Bez sposobnosti da upravljamo fokusom,
ne bismo mogli da procenjujemo pretnje,
završimo obrok, niti da uopšte funkcionišemo.
Da bi efikasno kontrolisao fokus,
mozak mora da izgradi model sopstvene pažnje.
Sa 86 milijardi neurona koji stalno međusobno komuniciraju,
nema šanse da moždani model sopstvene obrade informacija
savršeno opisuje sebe.
Ali kao i u slučaju modela tela,
ili naše predstave o beloj svetlosti,
ni ne mora da bude savršen.
Naša sigurnost da imamo metafizičko, subjektivno iskustvo
možda proističe iz jednog od modela mozga,
kratkog opisa toga šta znači obrađivati informacije
na fokusiran i dubinski način.
Naučnici su već počeli sa nastojanjima da razumeju
kako mozak stvara taj model o sebi.
Studije magnetne rezonance obećavaju
kao put za određivanje koje su mreže uključene.
Ove studije upoređuju obrasce neuronske aktivacije
kada neko jeste i kada nije svestan senzornog stimulusa kao što je slika.
Rezultati pokazuju da su oblasti potrebne za vizuelnu obradu
aktivirane bilo da je ispitanik svestan slike ili ne,
ali čitava druga mreža zasvetli
samo kada su svesni da vide sliku.
Pacijeti sa hemispacijalnim zanemarivanjem kao što je P.S.
obično imaju oštećenje jednog određenog dela te mreže.
Veće oštećenje mreže ponekad može dovesti do vegetativnog stanja,
bez znakova svesnosti.
Ovakvi dokazi nas približavaju razumevanju
kako je svest ugrađena u mozak,
ali ima još toliko toga što treba saznati.
Na primer,
način na koji neuroni u mrežama koje su u vezi sa svesnošću
uklapaju određene delove informacija
je van dometa naše sadašnje tehnologije.
Kako pristupamo pitanjima o svesti uz pomoć nauke,
otvorićemo nova preispitivanja ljudskog identiteta.
Burada iki ev resmi görüyorsunuz.
Aralarında belirgin bir fark var,
fakat bu hastaya, P.S.e göre, tamamen aynı görünüyor.
P.S. beyninin sağ tarafına zarar veren bir felç geçirdi.
Bu onu sol tarafındaki her şeyden bihaber bıraktı.
Fakat o evler arasındaki farkı ayırt edememesine rağmen,
araştırmacılar hangi evde yaşamayı tercih ettiğini sorduğunda
yanmayan evi seçti --
bir kere de değil, defalarca.
P.S.'in beyni bütün görüş alanından gelen bilgiyi işliyordu.
İki resmi de görebiliyor
ve aralarındaki farkı söyleyebiliyordu,
sadece farkın ne olduğunu bilmiyordu.
Eğer biri sol taraftan bir top atarsa başını eğebilir.
Ama topun veya neden eğildiğinin farkına varmazdı.
Yarımekansal ihmal olarak bilinen P.S.in durumu
beynin bilgiyi işleme ve bizim bu bilgiyi işleme deneyimimiz arasındaki
önemli bir ayrımı açıklar.
Bu deneyim ise bilinç dediğimiz şey.
Bizler hem dış dünyanın hem de iç benliğimizin farkındayız.
Tıpkı bir resme baktığımızın veya iç düşüncelerimizin ve hislerimizin
farkında olduğumuz gibi bir resmin de bilincindeyiz.
Fakat bu bilinç nereden geliyor?
Bilim insanları, ilahiyatçılar ve filozoflar yüzyıllardır
hiçbir ortak görüşe varmadan bu sorunun temeline inmeye çalışıyorlar.
Son teorilerden birine göre, bilinç beynin kendi aktivitesinin kusurlu resmidir.
Bunu teoriyi anlamak için beynin, duyularımızdan aldığı bilgiyi işlemesinin
önemli bir yoluyla ilgili net bir fikir edinmek yararlı olur.
Beyin, duyusal verilere dayanarak dünyadaki nesnelerin ve olayların
basitleştirilmiş tanımlarını sürekli güncelleyen modeller inşa eder.
Bildiğimiz her şey bu modellere dayanır.
Bunlar hiçbir zaman, tanımladığı şeylerin her detayını yakalamaz,
sadece uygun cevaplar belirlemeye yetecek kadarını alırlar.
Örneğin görsel sistemin derinliklerine kurulmuş bir model
beyaz ışığı renksiz parlaklık diye kodlar.
Gerçekte ise beyaz ışık, görebildiğimiz tüm farklı renklere
karşılık gelen dalga boylarını içerir.
Bizim beyaz ışık algımız yanlış ve aşırı basitleştirilmiştir,
fakat bizim işlememiz için yeterince iyidir.
Aynı şekilde beynin fiziksel beden modeli, uzuvlarımızın konfigürasyonunu takip eder;
fakat her bir hücremizi ya da kasımızı takip edemez,
çünkü o seviyede bilgi hareket etmeyi planlamak için gerekli değildir.
Eğer bedenin ölçüsünü, şeklini ve o sırada nasıl hareket ettiğini
kontrol eden model olmasaydı kendimizi çabucak incitirdik.
Beyin kendisi için de modellere ihtiyaç duyar.
Örneğin beyin belirli nesne ve olaylara dikkatini verme yeteneğine sahiptir.
Aynı zamanda ihtiyaçlarımıza göre, dahili ve harici,
odağı bir yerden diğerine değiştirmeyi de kontrol eder.
Bizler odağımızı yönetme yeteneği olmadan
tehditleri değerlendiremez, yemeği bitiremez ya da asla iş göremezdik.
Odağımızı etkili bir şekilde kontrol etmek için
beyin kendi dikkat modelini kurmalıdır.
Sürekli birbiriyle etkileşen 86 milyar nöronla
beynin kendi bilgi işleme modelini kusursuzca tanımlaması mümkün değildir.
Ancak beden modelindeki ya da beyaz ışık algımızdaki gibi olmak zorunda değil.
Metafiziki ve öznel deneyimler yaşadığımıza dair kesinliğimiz,
bilgiyi odaklanmış ve derin bir şekilde işlemenin ne anlama geldiğine dair
kestirme bir tanım şeklinde beynin modellerinin birinden gelebilir.
Bilim insanları, çoktan beynin kendi modelini
nasıl oluşturduğunu anlamaya başladılar.
MRI çalışmaları, ilgili ağı saptamak için umut verici bir yoldur.
Bu çalışmalar, bir resim gibi kişi duyusal uyaranlara karşı
bilinçli ve bilinçsiz olduğunda sinirsel aktivasyon kalıplarını karşılaştırıyor.
Sonuçlar gösteriyor ki kişi, görüntünün farkında olsa da olmasa da
görsel işleme için gerekli alanlar aktive olmaktadır.
Fakat bütün ekstra bir ağ görüntüyü bilinçli gördüğünde aydınlanır.
P.S. gibi yarımekansal ihmal hastaları
genelde bu ağın belirli bir kısmında hasara sahiptirler.
Bu ağdaki daha geniş çaplı zarar
bazen hiçbir bilinç belirtisi olmayan bitkisel hayata neden olabilir.
Bunun gibi bir delil bizi bilincin beyinde nasıl oluştuğunu anlamaya yakınlaştırıyor.
Fakat hala öğrenecek çok şey var.
Örneğin bilinçle ilişkili ağdaki nöronların
belli bilgi parçalarını hesaplama yöntemleri,
mevcut teknolojimizin kapsamı dışındadır.
Bilinçle ilgili soruları bilimle ele aldığımız sürece
insanlığın kimliğine dair yeni sorular soracağız.
Ось дві фотографії будинку.
Тут одна очевидна відмінність,
але для цієї пацієнтки, П.С.,
вони виглядають цілком однаково.
П.С. постраждала від удару, який пошкодив праву сторону мозку,
повністю усунувши зі сприйняття її ліву сторону.
Але хоча вона не мігла помітити різницю між будинками,
коли дослідники спитали її, де вона хоче жити,
вона вибрала будинок, який не горів —
не тільки раз, але знову і знову.
Та сторона мозку досі обробляла інформацію
з усього поля зору.
Вона могла бачити зображення
та розказати про різницю між ними,
однак вона сама цього не знала.
Якби хтось кинув м'ячик у її лівий бік,
вона б відхилилася.
Але вона б не усвідомлювала, що на неї летить м'яч
і чому вона нахилилася.
Стан П.С.
відомий під назвою одностороннє просторове ігнорування,
показує важливу відмінність між переробкою інформації
та нашим відчуттям цієї переробки.
Це відчуття ми звемо свідомістю.
Ми усвідомлюємо як зовнішній світ, так і внутрішніх самих себе —
ми усвідомлюємо зображення,
так само, як усвідомлюємо себе, коли дивимося на зображення
чи свої внутрішні думки та емоції.
Але звідки береться свідомість?
Науковці, теологи та філософи
намагалися дотягнутися до суті цього питання століттями —
так і не досягши жодного консенсусу.
Одна нещодавня теорія говорить,
що свідомість це неідеальна картина мозку власної активності.
Для розуміння цієї теорії
варто отримати чіткіше уявлення
про один зі способів, яким мозок обробляє інформацію від наших відчуттів.
На основі сенсорних вхідних даних
він створює моделі,
які постійно оновлюються, спрощують описи
об'єктів та подій у світі.
Все, що ми знаємо, створене на основі цих моделей.
Вони ніколи не охоплюють кожну деталь описуваної речі,
лише достатню кількість, щоб мозок визначився з відповідними сигналами.
Наприклад, одна модель глибоко вбудована у систему зору,
яка кодує біле світло як яскравість без кольору.
В реальності
біле світло має в собі хвилі,
які відповідають всім кольорам, які ми можемо бачити.
Наше сприйняття білого світла є неправильним та занадто спрощеним,
але достатнім для функціонування.
Так само модель мозку фізичного тіла
слідкує за конфігурацією наших кінцівок,
але не окремих клітин чи навіть м'язів,
оскільки такий рівень інформації не потрібен, щоб планувати рухи.
Якби у нього не було моделі, яка б слідкувала за розмірами тіла, його формою,
як воно рухається у даний момент,
ми б швидко поранилися.
Мозку також потрібна власна модель.
Наприклад,
мозок має здатність звертати увагу на особливі об'єкти та події.
Він контролює фокус,
переводячи його з одного об'єкта на інший,
внутрішній чи зовнішній,
відповідно до наших потреб.
Без здатності контролювати фокус
ми б не змогли оцінити загрози, з'їсти страву чи взагалі функціонувати.
Щоб ефективно функціонувати,
мозок має сконструювати модель власної уваги.
Із 86-ма мільйонами нейронів, постійно взаємодіючих один з одним,
немає жодних шансів, щоб ця модель обробки власної інформації
була ідеально самоописуючою.
Але так, як і модель тіла
чи наша концепція білого світла,
вона не має такою бути.
Наша впевненість, що ми маємо метафізичні суб'єктивні відчуття,
може походити від однієї з моделей мозку,
нестандартного опису того, що означає, обробляти інформацію
сфокусовано та глибоко.
Науковці вже починають намагатися зрозуміти,
як мозок створює власну модель.
Дослідження МРТ — перспективний шлях для визначення залучених мереж.
Ці дослідження порівнюють зразки нейронної активності,
коли хтось усвідомлює і не усвідомлює сенсорні стимули, такі як зображення.
Результати показують, що зони, потрібні для візуальної обробки,
активуються незалежно від того, чи усвідомлює учасник зображення чи ні,
але цілі додаткові мережі засвічуються
лише тоді, коли вони усвідомлюють, що бачать зображення.
Пацієнти з одностороннім просторовим ігноруванням як П.С.
зазвичай мають пошкодження однієї особливої частини мережі.
Більш сильне пошкодження мережі може іноді призвести до вегетативного стану,
без жодного сигналу свідомості.
Такі свідчення приводять нас до кращого розуміння,
як свідомість вбудована в мозок,
але нам ще багато потрібно дізнатися.
Наприклад,
те, як нейрони в мережах, пов'язаних зі свідомістю,
обробляють особливі шматочки інформації,
лежить за межами можливостей сучасної технології.
Вивчаючи питання свідомості з точки зору науки
ми відкриємо нові траєкторії дослідження людської ідентичності.
Dưới đây là hai bức ảnh của một ngôi nhà.
Có một sự khác biệt rõ ràng,
nhưng với bệnh nhân này - P.S.
chúng giống hệt nhau.
P.S. đã trải qua một cơn đột quỵ làm tổn thương phần não phải,
khiến cô không nhận biết được những gì xảy ra bên trái mình.
Dù không thể nhận ra sự khác biệt giữa hai ngôi nhà,
khi các nhà nghiên cứu hỏi cô thích sống trong ngôi nhà nào,
cô đã chọn ngôi nhà không cháy,
không phải một lần, mà hết lần này đến lần khác.
Bộ não của P.S vẫn xử lý thông tin
từ cả hai mắt.
Cô có thể thấy cả hai bức ảnh
và nhận biết khác biệt giữa chúng,
chỉ là cô không biết mà thôi.
Nếu ai đó ném quả bóng về phía trái của cô,
cô có thể tránh.
Nhưng sẽ không có nhận thức về quả bóng,
hay vì sao lại tránh.
Tình trạng của P.S.
được gọi là tình trạng thờ ơ nửa thân người,
tiết lộ sự khác biệt trọng yếu giữa cách bộ não xử lý thông tin
và cảm nhận của chúng ta về nó.
Cảm nhận đó là thứ ta gọi là ý thức.
Chúng ta có ý thức cả về thế giới bên ngoài lẫn bản thể bên trong,
ta nhận thức một hình ảnh tương tự như cách
nhận thức bản thân đang nhìn vào nó,
hay những suy nghĩ và cảm xúc bên trong.
Nhưng ý thức đến từ đâu?
Các nhà khoa học, thần học và triết gia
nhiều thế kỷ qua, đã cố tìm ra lời giải thấu triệt nhất cho câu hỏi này.
nhưng vẫn không thể thống nhất ý kiến.
Một lý thuyết gần đây cho rằng
ý thức là hình ảnh không trọn vẹn của bộ não về các hoạt động của nó.
Lý thuyết này sẽ dễ hiểu hơn khi ta hiểu rõ
cách bộ não xử lý thông tin từ các giác quan.
Dựa trên cảm giác đầu vào,
não xây dựng các mô hình, được cập nhật liên tục,
mô tả đơn giản các đối tượng và sự kiện bên ngoài.
Mọi thứ ta biết đều dựa trên các mô hình này.
Không bao giờ ghi chi tiết mọi thứ,
chúng chỉ ghi lại đủ để não lựa chọn các phản ứng phù hợp.
Ví dụ, một mô hình nằm sâu trong hệ thống thị giác
mã hóa ánh sáng trắng là ánh sáng không màu.
Thực tế, ánh sáng trắng gồm nhiều bước sóng ánh sáng,
ta có thể nhìn thấy
tương ứng với các màu khác nhau,
Nhận thức về ánh sáng trắng là sai và được đơn giản hóa,
nhưng cũng đã đủ tốt cho các hoạt động của chúng ta.
Tương tự như vậy, mô hình về cơ thể
theo dõi trạng thái của tay chân,
chứ không phải của từng tế bào, hay cơ,
vì cấp độ thông tin như vậy
không cần thiết cho việc lập kế hoạch chuyển động.
Nếu không có mô hình theo dõi
kích thước, hình dạng, và làm thế nào để di chuyển,
ta sẽ nhanh chóng tự làm tổn thương.
Bộ não cũng cần mô hình của chính nó.
Ví dụ,
bộ não có khả năng chú ý đến các đối tượng và sự kiện cụ thể.
Nó cũng kiểm soát sự chú ý,
chuyển nó từ thứ này sang thứ khác,
bên trong và bên ngoài,
theo nhu cầu của chúng ta.
Nếu không có khả năng điều chỉnh sự tập trung,
ta sẽ không thể đánh giá các mối đe dọa,
ăn uống, hay hoạt động bình thường.
Để kiểm soát sự tập trung một cách hiệu quả,
bộ não phải xây dựng một mô hình cho chính sự chú ý của nó.
Với 86 tỷ tế bào thần kinh liên tục tương tác với nhau,
không có cách nào để mô hình xử lý thông tin của não
có thể tự mô tả một cách hoàn hảo.
Nhưng giống như mô hình của cơ thể,
hay ý niệm của chúng ta về ánh sáng trắng,
nó không cần phải hoàn hảo.
Nhận thức của chúng ta về một thứ trừu tượng, kinh nghiệm chủ quan
có thể đến từ mô hình của bộ não,
một mô tả vắn tắt về việc làm thế nào để xử lý thông tin
một cách tập trung sâu sắc.
Các nhà khoa học đang nỗ lực tìm câu trả lời
cho việc làm thế nào bộ não có thể tự tạo ra mô hình đó.
Nghiên cứu MRI là con đường đầy hứa hẹn để xác định các mạng lưới liên quan.
Những nghiên cứu này so sánh các hình mẫu hoạt động thần kinh
khi một người có và không có ý thức về kích thích cảm quan, như hình ảnh.
Kết quả cho thấy các khu vực cần thiết để xử lý trực quan đều được kích hoạt
dù người tham gia có nhận thức về hình ảnh hay không,
nhưng toàn thể mạng phụ sáng lên
khi người tham gia có ý thức về việc nhìn thấy hình ảnh.
Các bệnh nhân bị thờ ơ nửa thân người, như P.S.,
thường bị tổn thương một phần trong mạng lưới này.
Đôi khi, tổn thương quá nặng có thể dẫn đến trạng thái thực vật,
và sự mất ý thức.
Bằng chứng như thế này giúp chúng ta hiểu rõ hơn
ý thức được xây dựng như thế nào trong não
nhưng vẫn còn nhiều điều cần nghiên cứu.
Ví dụ, các tế bào thần kinh có liên hệ thế nào
tới việc ý thức xử lí các thông tin cụ thể
nằm ngoài khả năng của công nghệ hiện tại.
Khi dùng khoa học để xem xét các câu hỏi về ý thức,
ta mở ra những hướng nghiên cứu mới về nhân dạng con người.
这里是同一间房子的两张图。
他们有一个明显的区别，
但对这个名叫P.S.的病人来说，
它们看上去完全相同。
P.S.曾经中风，并导致损伤了大脑右部，
这使她对在她左侧的东西没有意识。
虽然她识别不出这两间房子的区别，
当研究人员问她 比较喜欢住哪一间的时候，
她还是选了没有着火的那间。
这不是一两次，是始终。
P.S.的大脑仍然是根据她的整个视野
来处理信息的。
她是可以看见这两张图像
并看出它们的区别的，
她只是不知道。
如果有人朝她的左边丢一个球，
她也许会躲闪。
但她并不会意识到有球向他飞来，
也不明白为什么她会躲闪。
P.S.的病症
叫做半侧空间忽略症，
它揭示了大脑处理信息
和我们对于信息处理的经历的重要区别。
这种经历我们称之为意识。
我们对外在世界和自身内在有意识。
我们意识到图像，
和我们意识到自己 在看图像的方式差不多，
这与意识到我们内在的思想感情， 基本是一样的。
但意识是从何而来呢？
科学家，神学家和哲学家们
几个世纪以来一直致力于 解决这个问题，
但都没有达成共识。
近来，有理论称
意识是大脑对其自身活动的不完美写照。
理解这个理论之前，
我们先来理清
大脑是怎么根据我们的感知 来处理信息的。
大脑会根据我们的感官输入建立模型，
这些模型不断地更新
形成对于世间事物的简化描述。
我们所知的每件事物 都是基于这些模型。
它们从不会抓住它所描述的事物的细节，
但足以让大脑做出适当的反应。
比如，视觉系统中的一个模型
将白光编译为没有颜色的亮光。
事实上，
白光包含了所有
不同颜色的可见光的波长。
我们对于白光的感知是错的 而且是被过于简化的，
但是足够我们用了。
相同的，大脑中关于身体的模型
会记录我们四肢的构型，
但不会细致到记录单个细胞甚至肌肉，
因为我们不需要这个层面的信息来活动。
如果大脑没有一个追踪 身体尺寸，形状
以及动作的模型，
我们很快就会伤到自己。
大脑也需要关于它自己的模型。
例如，
大脑有注意具体事物的能力。
它还会根据我们的需要
来控制这种专注，
从一个东西转移到另外一个，
从内在到外在。
没有了转移注意的能力，
我们就完全无法评定危险，
无法吃饭，无法活动。
为了有效控制注意力，
大脑需要建立一个注意力模型。
大脑中有860亿个神经元持续交互，
大脑信息处理的模型无法完美地 记录描述自身的所有细节。
但就像身体的模型一样，
或者是我们对于白光的概念，
这个模型并不需要是面面俱到的。
我们确信我们有 形而上学的主观体验
可能是因为某一个大脑模型。
这个模型简易地描述了
以集中而深入的方式 处理信息的意义。
科学家们已在尝试研究
大脑如何创造自我模型。
核磁共振可以帮助我们查明关联的网络。
这些研究对比当人是否意识到感官刺激时 （比如图像）
不同的神经活跃模式。
结果表明， 不论试验人员是否意识到图片
大脑中视觉处理的区域都会被激活。
但只有当他们有意识地看图像时，
其他的网络才会全部活跃。
患有半侧空间忽略症的病人， 比如P.S.,
通常是在这个网络的 特定部位受损。
对这一网络更严重的损伤 可能会造成植物状态，
使人完全失去意识。
类似这样的证据让我们进一步明白
意识是怎样建立在大脑中的。
但还有更多有待学习。
比如，
我们目前的技术无法知晓
在这一网络中和意识有关的神经元
是如何计算具体某段信息的。
随着我们利用科学解决意识的问题，
我们将会开启关于人类特性的新探究。
這是一間房子的兩張圖片。
有一個非常明顯的不同點，
但對這位病人 P.S. 來說，
它們一模一樣。
P.S. 中風過，造成 她的大腦右邊受損，
讓她無法意識到左側的東西。
但，雖然她無法分辨出 兩間房子的差別，
當研究者問她想要 住在哪一間房子中時，
她會選擇沒有在燃燒的那一間——
不只一次，每次她都這樣選擇。
P.S. 的大腦在處理的資訊，
仍然是來自她完整 視線範圍的資訊。
她能夠看見兩張圖片，
並區別出它們的差別，
只是她自己不知道而已。
如果有人從她的左側向她 丟一顆球，她可能會閃開。
但她不會意識到有球飛過來，
也不會知道她自己為什麼要閃躲。
P.S. 的狀況就是半空間忽略症，
這種狀況說明了 「大腦對資訊的處理」
以及「我們對於那處理的體驗」 有很大的差別。
這種體驗就是我們所謂的意識。
我們對於外在世界 和內在自我都有意識——
我們意識到圖片的方式，
和我們意識到我們正在 看著圖片的方式差不多，
或我們意識到自己 內在思想和情緒的方式。
但，意識是從哪裡來的？
科學家、神學家，和哲學家
數世紀來都一直在嘗試 探究這個問題——
卻沒有達成任何共識。
有一個近期的理論認為意識是
大腦對於其自身活動的 不完美寫照。
若要了解這個理論，
可以先弄清楚
大腦怎麼處理來自感官的資訊。
大腦會根據感官 輸入的資訊來建立模型，
這個模型會不斷更新，
將世界上各種事、 物的描述給簡化。
我們所知的一切都是 以這些模型為基礎。
這些模型並未包含 其所描述之目標事物的所有細節，
只要足夠讓大腦判斷 做出什麼反應才適當就夠了。
比如，在視覺系統深處 有一個內建的模型，
它會將白光編碼為 「沒有顏色的明亮」。
在現實中，
白光包含我們能夠看見的
各種顏色所對應的波長。
我們對於白光的感知 是錯誤的，且過度簡化。
但這樣的感知就夠我們運作了。
同樣的，大腦針對 實際身體建立的模型
會持續追蹤肢體的配置結構，
但不會細到包含每個個別細胞 或甚至肌肉的狀況，
因為規劃動作 用不到這麼細的資訊。
如果大腦沒有一個模型 來追蹤身體的大小、形狀，
及身體時時刻刻的動作，
那我們可能很快就會讓自己受傷。
大腦也需要針對自己做模型。
比如，大腦有能力
去注意任何特定的事物。
它也能控制那焦點，
根據我們的需求，將焦點 從一樣事物移轉至另一樣，
不論內在或外在。
若我們沒有移動焦點的能力，
就無法評估威脅、無法吃完一餐， 或甚至完全無法運作了。
為了有效控制焦點，
大腦針對它自己的注意力 建立了一個模型。
在八百六十億個神經元 不斷地彼此互動的情況下，
大腦處理資料的模型不可能建得
有著完完整整描述的細節。
但，就如同身體模型，
或我們對於白光的概念，
並不需要太多細節。
我們很肯定自己具有 形而上學、主觀的體驗，
這肯定性可能就來自 大腦的模型之一，
這個模型簡便地描述了用專注、
深刻的方式來處理資訊的意義。
科學家已經開始試圖探究
大腦如何創造出那個自我模型。
MRI 研究是個很理想的方式， 可以精確找出它牽涉到哪些網路。
這些研究比較了神經啟動的模式
在一個人有或沒有意識到感官刺激 （如一張圖片）時有什麼差別。
結果顯示，不論受試者 是否有意識到圖片，
視覺處理要用到的區域都會啟動，
但只有在他們有意識到 自己看見圖片時，
整個額外的網路才會亮起來。
像 P.S. 這種半空間忽略症的病人
通常是這個網路的特定部位受損。
若這個網路受損更嚴重， 有時會造成植物狀態，
沒有任何意識的跡象。
像這樣的證據讓我們多了解了一點
意識如何被建置在大腦中，
但我們還有非常多要學的。比如，
在意識相關的網路中的神經元
如何計算特定的資訊
就超出了我們目前科技 能理解的範圍。
當我們用科學來探究 意識的問題時，
我們也會開啟一連串 關於人類身分的疑問。