I am an architect.
And this picture shows the city that I come from,
Beijing, China.
And old Beijing is like a very beautiful garden,
you can see a lot of nature.
When I was a kid,
I learned to swim in this lake
and I climbed mountains every day after school.
But after getting older,
we built more and more modern buildings.
And they all look the same.
They all look like matchboxes.
Why are modern buildings and cities full of these boxy shapes?
In this photo, you actually see two cities.
The one on the left is New York,
and the one on the right is Tianjin, a Chinese city
that's being constructed.
And they have very similar skylines.
Maybe they also follow the same principle.
You know, competing for density,
competing for more space,
competing for efficiency.
Therefore, modern architecture
becomes a symbol of capital and power.
Chinese cities are building a lot,
they're also, you know,
not only competing for this space and height,
they're also learning a lot from North American urban strategies
[and] also repeat a lot from city to city.
So here, we call it 1,000 cities with one face.
So as an architect in China,
I have to ask myself, what can I do about it?
One day, I was walking on a street,
I saw people selling fish.
And they put the fish in this cubic fish tank.
So I was asking the same question,
why a cubic space for fish?
Do they like cubic space?
(Laughter)
Obviously not.
So maybe the cubic space, cubic architecture,
is cheaper, is easier to make.
So, I did this small research,
I put a camera and I tried to observe how fish behave
in this cubic space.
And then I found they probably weren't happy.
The cubic space wasn't the perfect home for them,
so I decided to design a new fish tank for them.
I think it should be more organic,
it should be a more fluid space inside.
More complex interiors.
I think they should feel happier living in this space,
but I wouldn't know because they don't talk to me.
(Laughter)
But one year after,
we got this opportunity to design this real building for humans.
This is actually a pair of towers
that we built in Mississauga, a city outside Toronto.
And people call this Marilyn Monroe Towers --
(Laughter)
because of its curvature.
And the idea was to build a tower,
high-rise, residential tower, but not a box.
It's more inspired by nature,
with the sunshine and wind dynamics.
After we finished designing the first tower,
they told us, you know,
"You don't have to design the second one,
you just repeat the same design,
and we pay you twice."
But I said, "You cannot have two Marilyn Monroes standing there."
And nature never repeats itself,
so now we have two buildings that can dance together.
So I have this question for myself.
You know, why, in the modern city,
we often think architecture is a machine, is a box?
So here, I want to see how people looked at nature in the past.
By looking into this Chinese traditional painting,
I found that they often mixed
the nature and the artificial, man-made, in a very dramatic way,
so they create this emotional scenery.
So in the modern city, my question is:
Is there a way that we don't separate buildings and nature,
but combine them?
So there's another project that we built in China.
It's a quite large residential complex.
And it's located in a very beautiful nature setting.
To be honest, the first time when I visited the site,
it was too beautiful.
And I almost decided to reject the project
because you feel as a criminal to do anything there.
I don't want to become a criminal.
But my second thought was,
if I didn't do it,
they would just put, you know, standard urban towers there, anyway.
And that would be a pity.
So I decided I had to give it a try.
So the way we did that was
we took the contour lines from the existing mountains,
and we took those lines and then translated them into a building.
So those towers are actually taking the shapes
and geometries from the nature.
So each building has a different shape,
a different size, different height.
And they become the extension of the nature
[where] they're situated.
And you know,
people think we use computer sometimes
to design this kind of architecture,
but I actually use a lot of hand sketch,
because I like the randomness in the hand sketch.
And they can carry sort of emotions
that cannot be made by computers.
Architecture and humans and nature can coexist together
and are having a good relationship in this photo.
Actually this guy in the photo is one of the architects on our team.
I think he's been enjoying the beautiful nature scenery,
and feeling relieved that he is not part of the criminals --
(Laughter)
in the end.
Back to the city,
in Beijing, we were asked to design these urban towers.
And I made this model.
It's an architecture model,
looks like a minimountain and minivalleys.
I put this model on my table, and I watered it every day.
And years later, we completed this building.
And you can see how my hand sketch
is being translated into the real building.
And they look quite similar.
It looks like a black mountain.
And this is how this building is situated in the city.
It's on the edge of this beautiful park.
It's different, very different from the surrounding buildings,
because other buildings are trying to build a wall around the nature.
But what we're trying to do here
is to make the building itself as a part of nature,
so we can extend the nature from the park into the city.
So that was the idea.
A Chinese art critic drew this painting.
He put our building in this painting.
Can you see there's a black, tiny mountain?
That looks very fit into this painting.
However, in this reality,
our design was being challenged
that it looks so different from the surroundings.
And they asked me to modify my design,
either color or shape,
to make the building fit the context better.
So my question was,
why it fits this traditional, you know, natural context,
better than the reality?
Maybe there's something wrong with the reality.
Something wrong with the context.
In the very northern part of China,
we also built this opera house.
It's an opera house next to the river,
in the wetland park.
So we decided to make this building part of the surrounding landscape
and merge into the horizon.
The building literally looks like a snow mountain.
And people can walk on the building.
During the day or when there's no opera,
people come here, they can enjoy the views,
and they can continue their journey from the park
onto the building.
When they reach the rooftop,
there's an amphitheater that's framing the sky,
where they can sing to the sky.
Inside the opera,
we have this lobby with a lot of natural light,
and they can also enjoy this semi-indoor-outdoor space,
and they can see the beautiful view around them.
I've been building several mountains,
and here I'm trying to show you
one building that I think looks like a cloud.
It's the Lucas Museum of Narrative Arts
that's being constructed in the city of Los Angeles.
It's a museum created by George Lucas,
the creator of the "Star Wars" movies.
Why a building that looks like a cloud?
Because I think, I imagine, the cloud is mysterious.
It's nature.
It's surreal when this natural element landed in the city.
And it makes you feel curious about it,
and you want to explore it.
So that's how the building landed on earth.
By lifting this museum,
making it float above the ground,
we can free up a lot of landscape and space underneath the building.
And then we can, at the same time,
create this roof garden above the building
where you can visit and enjoy the view.
This museum will be completed in the year 2022,
and you're all invited when it's completed.
So after building all these mountains and clouds,
now we're building these volcanoes
back in China.
This is actually a huge sports park
with four stadiums in it,
with one football stadium [with] 40,000 seats in there.
So it's a very large project.
And you see from this photo,
you can hardly tell where there's building and where there's landscape.
So the building becomes a landscape.
Even becomes a land art,
where people can walk around the building,
they can climb this building
as they're wandering in this volcano park.
And this rendering shows one of the spaces in those volcanoes.
This is actually a swimming pool
with natural light coming from above.
So, what we're trying to create
actually is an environment that blurs the boundary
in between architecture and nature.
So architecture is no longer a functional machine for living.
It also reflects the nature around us.
It also reflects our soul and spirit.
So, as an architect, I don't think
in the future we should repeat those soulless matchboxes anymore.
I think what I'm looking for is the opportunity
to create a future
with harmony in between humans and nature.
Thank you very much.
(Applause)
أنا مهندس معماري.
وتُظهر هذه الصورة المدينة التي جئت منها،
بيكين، الصين.
بكين القديمة مثل حديقة جميلة،
يمكن أن ترى الكثير من الطبيعة.
عندما كنت طفلاً،
تعلمت السباحة في هذه البحيرة
وتسلقت الجبال يومياً بعد المدرسة.
لكن عندما كبرت،
قمنا ببناء مباني أكثر حداثة.
وبدوا جميعاً بنفس الشكل.
كعلب الكبريت.
لماذا المباني والمدن الحديثة مليئة بالأشكال التي تشبه الصناديق؟
في هذه الصورة، ترون مدينتين.
علي اليسار مدينة نيويورك،
وعلى اليمين المدينة الصينية، تيانكين
مازالت تحت الإنشاء.
ولديهم نفس ناطحات السحاب.
ربما يتبعون نفس المبدأ.
يتنافسون من أجل الكثافة،
من أجل المساحة،
من أجل الكفاءة.
وبالتالي، أصبحت الهندسة المعمارية الحديثة
رمزاً لرأس المال والسلطة.
تبني المدن الصينية كثيراً،
إنهم أيضًا، كما تعرفون،
لا يتنافسون فقط من أجل المساحة والارتفاع،
يتعلمون كثيرًا من الاستراتيجيات العمرانية لأمريكا الشمالية
ويكررون كثيرًا من مدينة إلى مدينة.
لذا هنا، نحن نقول ألف مدينة بوجه واحد.
كمعماري في الصين،
يجب أن أسأل نفسي، ما الذي يمكنني القيام به حيال ذلك؟
في يومٍ ما، كنت أتجول في الشارع،
ورأيت أناسا يبيعون السمك.
ويضعونهم في خزان السمك المكعب.
فسألت نفس السؤال،
لماذا المساحة مكعبة للسمك؟
هل يحبون المساحة المكعبة؟
(ضحك)
من الواضح أنه لا.
ربما المساحة المكعبة، العمارة المكعبة،
رخيصة، وسهلة الإنشاء.
لذا، فعلت هذا البحث الصغير،
وضعت كاميرا وحاولت أن أكتشف كيف تتصرف الأسماك
في هذة المساحة المكعبة.
واكتشفت أنهم ليسوا سعداء.
المساحة المكعبة ليست المفضلة لديهم،
قررت أن أصمم خزان سمك جديد لهم.
يجب أن يكون عضويًا أكثر،
يحب أن تكون هناك مساحة أكبر للسوائل في الداخل.
تركيب داخلي أكثر تعقيدًا.
أعتقد أنهم يجب أن يكونوا أسعد بالعيش في هذا المكان،
لكني لن أعلم ما هو شعورهم لأنهم لا يتكلمون معي.
(ضحك)
ولكن بعد عام،
حصلنا على فرصة لتصميم مبنى حقيقي للبشر.
في الحقيقة إنهم برجين
تم بناؤهما في مسيسوجا، مدينة خارج تورونتو.
يطلقون عليهما الناس أبراج مارلين مونرو --
(ضحك)
بسبب الانحناء.
والفكرة كانت بناء برج،
أبراج سكنية شاهقة الطول، وليس صندوق.
إنها مستوحاة أكثر من الطبيعة،
مع أشعة الشمس وديناميكية الرياح.
بعد أن انتهينا من تصميم البرج الأول،
قالوا لنا، أتعرفون،
"ليس عليكم تصميم البرج الثاني،
فقط كرروا نفس التصميم،
وسوف ندفع لكم مرتين."
ولكني قلت، "لا يمكن أن يكون هناك اثنان مارلين مونرو يقفان هناك."
والطبيعة لا تعيد نفسها.
الآن لدينا مبنيين، يمكنهما أن يرقصا سوياً.
لذا يجب أن أسأل نفسي سؤالاً.
لماذا في المدن المعاصرة،
غالبا نعتبر المعمار آلة، نفكر فيه كصندوق؟
لذا هنا، أريد أن اعرف كيف نظر الناس للطبيعة في الماضي.
بمجرد النظر في الرسم الصيني التقليدي،
اكتشفت أنهم غالبًا مزجوا
بين الطبيعة والصناعة، صنع الإنسان، بطريقة درامية،
لذا أبدعوا هذا المشهد العاطفي.
ولذا في المدينة المعاصرة، سؤالي هو:
هل هناك طريقة لعدم فصل المباني عن الطبيعة،
ولكن دمجهم؟
هناك مشروع آخر قمنا ببنائه في الصين.
مجمع سكني ضخم.
ويقع في موقع طبيعي جميل.
بصراحة، في أول مرة قمت بزيارة هذا المكان،
كان في غاية الجمال.
وكنت على وشك رفض المشروع
لأنك تشعر كأنك مجرم لفعلك أي شيء هنا.
أنا لا أريد أن أكون مجرماً.
ولكن تفكيري الثاني كان،
إذا لم أفعل ذلك،
سوف يبنون أبراج عمرانية قياسية علي أية حال.
وسيكون ذلك مؤسفاً.
لذا قررت أن أجرب.
لذا كانت الطريقة التي فعلناها
أننا أخذنا خطوط من الجبال الموجودة على نفس المستوى،
وأخذنا هذة الخطوط وقمنا بترجمتها إلى مباني.
لذا، تأخذ هذه الأبراج الأشكال
والهندسيات من الطبيعة.
ولذلك كل مبني له شكل مختلف،
وحجم مختلف وارتفاع مختلف.
وأصبحوا امتدادًا للطبيعة
حيث أصبحوا قائمين.
أتعلمون،
يعتقد الناس أحيانًأ أننا نستخدم الحاسوب
لتصميم هذا النوع من المعمار.
ولكن في الحقيقة أنا أستخدم الرسم اليدوي كثيًراً،
لأني أحب العشوائية الموجودة في الرسم اليدوي.
لأنهم يحملون نوعا من العواطف
لا يمكن خلقها عن طريق الحاسوب.
المعمار والبشر والطبيعة يمكن أن يندمجوا
ولديهم علاقة طيبة في هذه الصورة.
في الواقع هذا الشاب في الصورة هو واحد من المعماريين في فريقنا.
أظن أنه قد استمتع بمشهد الطبيعة الجميل.
وشعر بالارتياح لأنه ليس جزءًا من فريق المجرمين --
(ضحك)
في النهاية.
نعود إلى المدينة،
في الصين، طُلب منا تصميم هذه الأبراج.
وصنعت هذا النموذج.
نموذج عمراني،
يشبه الجبل والوديان الصغيرة.
وضعت هذا النموذج على طاولتي، وعملت به كل يوم.
وبعد سنوات، انتهينا من المبنى.
والآن يمكن أن تشاهدوا كيف
تم ترجمة رسمي اليدوي لمعمار حقيقي.
وبدوا بنفس الشكل.
يبدو وكأنه جبل أسود.
وهنا كيف يقع المبنى في المدينة.
إنه على حافة هذه الحديقة الجميلة.
إنه مختلف، مختلف جداً عن بقية المباني المحيطة به،
لأن باقي المباني يريدون أن يبنوا سوراً حول الطبيعة.
ولكن ما نريد أن نفعله هنا
أن نجعل المبنى جزءًا من الطبيعة،
ليمكننا من تمديد الطبيعة من الحديقة إلى المدينة.
هذه كانت الفكرة.
رسم هذه اللوحة ناقد فني صيني.
وضع المبني الذي بنيناه في هذة اللوحة.
أيمكنكم أن تلاحظوا وجود جبل أسود صغير؟
يبدو مناسباً جدًا في هذه اللوحة.
ومع ذلك، في الواقع،
تم تحدي تصميمنا
أن شكله سيكون مختلفًأ عن الباقي المحيط به.
وطلبوا مني أن أعدل التصميم.
في اللون أو الشكل،
لجعل المبني يناسب السياق بشكل أفضل.
ولذلك سؤالي كان،
لماذا تناسب التقليد، تعرفون، السياق الطبيعي،
أفضل من الحقيقة؟
ربما هناك شيء خطأ مع الواقع.
أو هناك خطأ مع السياق.
في شمال الصين،
قمنا أيضاً ببناء دار للأوبرا.
يقع دار الأوبرا بجانب النهر.
في حديقة الويت لاند.
لذا قررنا أن نجعل هذا المبنى ضمن المناظر الطبيعية المحيطة
ودمجه بالأفق.
كان شكل المبنى يشبه جبل الثلج كثيرًا.
ومن الممكن أن يمشي الناس فوق المبنى.
خلال اليوم أو عندما لا يكون هناك أوبرا،
يأتي الناس إلى هنا ويستمتعون بالمناظر،
ويكملون رحلتهم في الحديقة
داخل المبنى.
عندما يصلون إلى أعلى السطح،
هناك مدرج، يهيكل السماء.
حيث يمكنهم الغناء إلى السماء.
داخل الأوبرا،
لدينا هذا الرواق مع الكثير من الضوء الطبيعي،
ويمكنهم الاستمتاع أيضًا بهذا الفضاء الداخلي والخارجي،
ويمكنهم أن يروا جمال المنظر من حولهم.
لقد بنيت العديد من الجبال،
وأنا هنا أحاول أن أريكم
مبنى أعتقد أنة يشبه السحابة.
إنه متحف لوكاس لفنون السرد
يتم بناؤه في مدينة لوس أنجلوس.
تم تأسيس المتحف من قبل جورج لوكاس،
مؤسس أفلام حروب النجوم.
لماذا مبنى يشبه السحابة؟
لأنني أعتقد، أتخيل، السحابة غامضة.
إنها الطبيعة.
إنها سريالية عندما يهبط هذا العنصر الطبيعي في المدينة.
ويجعلك تشعر بالفضول حياله،
وتريد أن تكتشفه.
هكذا هبط المبنى إلى الأرض.
برفع هذا المتحف،
مما يجعلها تطفو فوق الأرض،
يمكننا تحرير الكثير من المناظر الطبيعية والمساحة تحت المبنى.
وبعد ذلك يمكننا، في نفس الوقت،
إنشاء هذه الحديقة على السطح فوق المبنى
حيث يمكنك زيارتها والاستمتاع بالمنظر.
سوف يتم الانتهاء من بناء هذا المتحف في 2022،
وكلكم مدعوون عندما يتم الانتهاء من بنائه،
لذلك بعد بناء كل هذه الجبال والسحب،
الآن نحن نبني هذه البراكين
بالعودة إلى الصين.
هذه في الواقع حديقة رياضية ضخمة
بأربعة ملاعب،
ملعب كرة قدم به أربعين ألف مقعد.
إنه مشروع ضخم جدًا.
كما ترون في هذه الصورة،
يمكنكم بصعوبة معرفة مكان وجود االمبنى ومكان وجود الطبيعة.
أصبح المبني منظرًا طبيعيًا.
ربما أصبح منظراً فنياً،
حيث يمشي الناس حول المبنى،
ويمكنهم تسلق المبنى
ويتجولون في هذه الحديقة البركانية.
وهذا التقديم يظهر واحدة من المساحات في تلك البراكين.
هذا حوض سباحة
والأضواء الطبيعية تأتي من أعلى.
لذا، ما نحاول إبداعه
في الواقع بيئة مطموسة الحدود
بين المعمار والطبيعة.
ولذلك لم يعد المعمار آلية وظيفية للحياة.
إنها أيضاً تعكس الطبيعة حولنا.
تعكس روحنا ووجداننا.
لذا، كمعماري، لا أظن
في المستقبل يجب أن نعيد علب الكبريت غير الإنسانية.
أظن أن ما نبحث عنه هو الفرصة
لخلق مستقبل
فيه انسجام بين الإنسان والطبيعة.
شكراً جزيلاً لكم.
(تصفيق)
Ich bin Architekt.
Und dieses Bild zeigt die Stadt, aus der ich komme:
Peking in China.
Das alte Peking ist wie ein sehr schöner Garten.
Man kann viel Natur sehen.
Als ich ein Kind war,
lernte ich in diesem See schwimmen.
Ich kletterte jeden Tag nach der Schule auf Berge.
Aber als ich älter wurde,
bauten wir immer modernere Gebäude.
Und sie sehen alle gleich aus.
Sie sehen alle wie Streichholzschachteln aus.
Warum sind moderne Gebäude und Städte
voll von diesen kastenartigen Formen?
Auf diesem Foto sieht man zwei Städte:
links ist New York,
und rechts ist Tianjin, eine chinesische Stadt,
die gerade gebaut wird.
Sie haben sehr ähnlich Skylines.
Vielleicht folgen sie auch demselben Prinzip.
Sie wissen schon, das Bemühen um Dichte
um mehr Raum
und um Effizienz.
Daher wird die moderne Architektur
zum Symbol von Kapital und Macht.
Chinesische Städte bauen viel.
Sie konkurrieren nicht nur
um mehr Raum und mehr Höhe,
sie lernen auch viel
von der nordamerikanischen Urbanisierungsstrategie
und sie wiederholen auch viel von Stadt zu Stadt.
Hier nennen wir sie „1000 Städte mit einem Gesicht“.
Als Architekt in China
muss ich mich fragen, was ich dagegen tun kann.
Eines Tages, als ich die Straße entlang ging,
sah ich Leute, die Fisch verkauften.
Und sie haben den Fisch in dieses kubische Aquarium getan.
Also stellte ich mir dieselbe Frage:
Warum ein Kubus für Fische?
Mögen sie kubischen Raum?
(Lachen)
Natürlich nicht.
Vielleicht ist der kubische Raum, die kubische Architektur,
billiger, einfacher zu machen.
Also machte ich eine kleine Recherche.
Ich installierte eine Kamera und versuchte zu beobachten,
wie sich Fische in diesem Raum verhalten.
Dann fand ich heraus, dass sie wahrscheinlich
nicht glücklich waren.
Der kubische Raum war nicht das perfekte Zuhause für sie,
also beschloss ich, ein neues Aquarium für sie zu entwerfen.
Ich denke, es sollte organischer sein,
es sollte ein flüssiger Raum im Inneren sein.
Mehr komplexe Innenräume.
Ich denke, sie fühlen sich glücklicher,
wenn sie in diesem Raum leben,
aber ich werde es nie erfahren, weil sie nicht mit mir reden.
(Lachen)
Aber ein Jahr später hatten wir die Gelegenheit,
dieses echte Gebäude für Menschen zu entwerfen.
Das sind zwei Türme,
die wir in Mississauga gebaut haben, eine Stadt außerhalb von Toronto.
Die Leute nennen sie "Marilyn Monroe“ Türme,
(Lachen)
wegen ihrer Kurven.
Die Idee war, einen Turm zu bauen,
ein Hochhaus, einen Wohnturm, aber keine Box.
Mehr von der Natur inspiriert,
mit der Dynamik von Sonne und Wind.
Nachdem wir den ersten Turm entworfen hatten,
sagten sie uns:
"Es besteht keine Notwendigkeit, den zweiten zu entwerfen,
ihr kopiert nur das gleiche Design,
und wir bezahlen euch zweimal."
Aber ich sagte: "Ihr könnt nicht zwei Marilyn Monroes dort stehen lassen."
Die Natur wiederholt sich nie,
also haben wir jetzt zwei Gebäude, die zusammen tanzen können.
Also stelle ich mir diese Frage:
Warum denken wir in der modernen Stadt oft,
dass Architektur eine Maschine ist,
eine Box?
Ich wollte mir anschauen, wie die Menschen die Natur
in der Vergangenheit betrachtet haben.
Beim Betrachten dieses traditionellen chinesischen Gemäldes
stellte ich fest, dass sie oft
die Natur und das Künstliche, von Menschen geschaffene,
auf eine sehr dramatische Art und Weise vermischten,
um diese emotionale Landschaft zu erschaffen.
In der modernen Stadt lautet meine Frage daher:
Gibt es einen Weg, Gebäude nicht von der Natur zu trennen,
sondern beides miteinander zu kombinieren?
Es gibt ein weiteres Projekt, das wir in China gebaut haben.
Es ist ein ziemlich großer Wohnkomplex,
und er ist in eine sehr schöne Naturlandschaft eingebettet.
Um ehrlich zu sein, als ich das Baugelände
zum ersten Mal besuchte,
war es zu schön.
Und ich hatte fast beschlossen, das Projekt abzulehnen,
weil ich mich wie ein Krimineller gefühlt hätte,
wenn ich dort etwas gebaut hätte.
Ich will kein Krimineller werden.
Aber mein zweiter Gedanke war,
wenn ich es nicht täte,
würden sie einfach normale Stadttürme
dort aufstellen.
Und das wäre schade.
Also beschloss ich, es zu versuchen.
Wir haben das so gemacht:
Wir nahmen also die Konturen der umliegenden Berge
und wir nahmen diese Linien und wandelten sie in Gebäude um.
Diese Türme nehmen also die Formen
und Geometrien aus der Natur an.
Jedes Gebäude hat also eine andere Form,
eine andere Größe, eine andere Höhe.
Sie werden zur Erweiterung der Natur,
in der sie sich befinden.
Wie Sie sich vorstellen können,
denken die Leute manchmal, dass wir Computer benutzen,
um diese Art von Architektur zu entwerfen,
aber ich benutze tatsächlich eine Menge Skizzen,
weil ich das Zufällige mag, das beim Freihandzeichen entsteht.
Und das Zufällige kann Emotionen transportieren,
die nicht vom Computer gemacht werden können.
Architektur, Menschen und Natur können koexistieren
und sie haben eine gute Beziehung,
wie dieses Foto zeigt.
Eigentlich ist dieser Kerl auf dem Foto einer der Architekten in unserem Team.
Ich glaube, er genießt die schöne Naturlandschaft
und fühlt sich erleichtert, dass er nicht zu den Kriminellen gehört,
(Lachen)
am Ende.
Zurück zur Stadt:
In Peking, wurden wir gebeten, diese Stadttürme zu entwerfen.
Ich habe dieses Modell gemacht.
Es ist ein Architektur-Modell;
sieht aus wie kleine Berge und kleine Täler.
Ich habe dieses Modell auf meinen Tisch gestellt
und es jeden Tag gegossen.
Jahre später haben wir dieses Gebäude fertiggestellt.
Und Sie können sehen, wie meine Skizze
in ein echtes Gebäude übersetzt wurde.
Sie sehen sich ziemlich ähnlich.
Es sieht aus wie ein schwarzer Berg.
Und so befindet sich dieses Gebäude in der Stadt.
Es liegt am Rand dieses schönen Parks.
Es ist anders, sehr anders, als die umliegenden Gebäude,
weil die anderen Gebäude versuchen, eine Mauer um die Natur zu errichten.
Aber wir versuchen hier,
das Gebäude selbst zu einem Teil der Natur zu machen,
damit wir die Natur vom Park in die Stadt ausdehnen können.
Das war also die Idee.
Ein chinesischer Kunstkritiker hat diese Zeichnung angefertigt.
Er setzte unser Gebäude in diese Zeichnung.
Sehen Sie, dass es einen kleinen schwarzen Berg gibt?
Er passt sehr gut in dieses Gemälde.
Aber in dieser Realität
wurde unser Design in Frage gestellt,
weil es sich stark von der Umgebung unterscheidet.
Sie baten mich, das Design zu ändern,
entweder Farbe oder Form,
um das Gebäude besser mit der Umgebung zu harmonisieren.
Meine Frage war also:
Warum passt es in diesen traditionellen, natürlichen Kontext besser
als in die Realität?
Vielleicht stimmt etwas nicht mit der Realität.
Etwas stimmt nicht mit dem Kontext.
Im nördlichen Teil Chinas
haben wir auch dieses Opernhaus gebaut.
Es ist ein Opernhaus neben dem Fluss,
im Sumpfgebiet.
Also beschlossen wir, dieses Gebäude in die Umgebung zu integrieren
und es mit dem Horizont zu verschmelzen.
Das Gebäude sieht buchstäblich wie ein schneebedeckter Berg aus.
Menschen können über das Gebäude laufen.
Tagsüber, wenn es keine Aufführungen gibt,
kommen die Leute hierher, genießen die Aussicht,
und können ihren Spaziergang vom Park
zum Gebäude fortsetzen.
Wenn sie das Dach erreichen,
betreten sie ein Amphitheater, das den Himmel umschließt.
Hier können sie im Himmel singen.
Im Inneren der Oper
haben wir dieses Foyer mit viel natürlichem Licht
und die Leute können diesen halboffenen Raum
und die schöne Aussicht genießen.
Ich habe mehrere Berge gebaut
und hier zeige ich Ihnen ein Gebäude,
von dem ich denke, dass es wie eine Wolke aussieht.
Es ist das Lucas Museum of Narrative Arts,
das in der Stadt Los Angeles gebaut wird.
Es ist ein Museum von George Lucas,
dem Schöpfer der "Star Wars" Filme.
Warum ein Gebäude, das wie eine Wolke aussieht?
Weil ich denke, dass Wolken mysteriös sind.
Es entspricht ihrer Natur.
Es wird alles surreal, wenn dieses natürliche Element
in der Stadt landet.
Es macht Sie neugierig,
Sie wollen es erforschen.
Und so ist das Gebäude auf der Erde gelandet.
Indem wir dieses Museum anheben,
es über dem Boden schweben lassen,
können wir viel Fläche und Raum unter dem Gebäude freigeben.
Und dann können wir gleichzeitig
diesen Dachgarten anlegen,
den Sie betreten und von wo aus Sie die Aussicht genießen können.
Dieses Museum wird im Jahr 2022 fertiggestellt sein,
und Sie sind alle zur Eröffnung eingeladen.
Nachdem wir all diese Berge und Wolken gebaut haben,
bauen wir jetzt diese Vulkane
in China.
Es handelt sich um einen riesigen Sportpark,
mit vier Stadien
und einem Fußballstadion für 40.000 Zuschauer.
Es ist also ein sehr großes Projekt.
Auf diesem Foto kann man erkennen,
dass Gebäude und Landschaften kaum zu unterscheiden sind.
So wird das Gebäude zu einer Landschaft.
Sogar zur Land-Kunst,
wo Menschen zwischen den Gebäuden herumlaufen
und die Gebäude besteigen können,
während sie den Vulkanpark zu Fuß erkunden.
Diese Darstellung zeigt einen der Räume in diesen Vulkanen.
Dies ist tatsächlich ein Schwimmbad
mit natürlichem Licht, das von oben kommt.
Wir versuchen also,
eine Umgebung zu schaffen,
die die Grenze zwischen Architektur und Natur verwischt.
Architektur ist also keine funktionierende Maschine mehr,
in der man leben kann.
Sie reflektiert auch die Natur um uns herum.
Sogar unsere Seele und unseren Geist.
Als Architekt denke ich also nicht,
dass wir diese seelenlosen Streichholzschachteln
in Zukunft weiterhin bauen sollten.
Was ich anstrebe, ist die Möglichkeit,
eine Zukunft im Einklang
zwischen Mensch und Natur zu schaffen.
Vielen Dank.
(Applaus)
Είμαι αρχιτέκτονας.
Αυτή η φωτογραφία δείχνει την πόλη απ' όπου κατάγομαι,
το Πεκίνο, στην Κίνα.
Το παλιό Πεκίνο μοιάζει με πανέμορφο κήπο,
μπορείς να δεις πολλή φύση.
Όταν ήμουν μικρός,
έμαθα να κολυμπώ σ' αυτή τη λίμνη
και σκαρφάλωνα στα βουνά κάθε μέρα μετά το σχολείο.
Όταν είχα πια μεγαλώσει, όμως,
χτίζονταν όλο και πιο πολλά σύγχρονα κτίρια.
Όλα πανομοιότυπα.
Όλα μοιάζουν με σπιρτόκουτα.
Γιατί τα σύγχρονα κτίρια κι οι πόλεις είναι γεμάτα κουτιά;
Σ' αυτή τη φωτογραφία, βλέπετε βασικά δύο πόλεις.
Στα αριστερά τη Νέα Υόρκη,
και στα δεξιά την Τιαντζίν, μια κινεζική πόλη
υπό κατασκευή.
Έχουν παρόμοιες κορυφογραμμές.
Ίσως ακολουθούν και τις ίδιες αρχές.
Συναγωνίζονται ποια είναι η πιο πυκνοκατοικημένη,
ποια θα καταλάβει πιο πολύ χώρο,
ποια θα είναι πιο αποδοτική.
Εξαιτίας αυτών, η μοντέρνα αρχιτεκτονική
γίνεται σύμβολο εξουσίας και δύναμης.
Υπάρχει μεγάλη ανοικοδόμηση στις κινεζικές πόλεις
και, ξέρετε,
όχι μόνο συναγωνίζονται για να καταλάβουν τον χώρο και το ύψος,
αλλά μαθαίνουν πολλά από στρατηγικές αστικής δόμησης της Β. Αμερικής
κι αναπαράγουν πολλά από πόλη σε πόλη.
Εδώ, λοιπόν, το λέμε «1.000 πόλεις με ένα πρόσωπο».
Οπότε ως αρχιτέκτονας στην Κίνα,
πρέπει ν' αναρωτηθώ τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;
Μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο,
είδα κάποιους που πουλούσαν ψάρια.
Είχαν τα ψάρια σ' αυτή την λεκάνη σε σχήμα κύβου.
Αναρωτήθηκα το ίδιο,
γιατί σε σχήμα κύβου και ο χώρος για τα ψάρια;
Τους αρέσει;
(Γέλια)
Προφανώς όχι.
Ίσως οι χώροι σε σχήμα κύβου, η αρχιτεκτονική τους,
είναι πιο οικονομική, πιο εύκολη στην κατασκευή.
Έκανα, λοιπόν, μια μικρή έρευνα,
έβαλα κάμερα και παρατήρησα πώς συμπεριφέρονται τα ψάρια
μέσα στον χώρο-κύβο.
Βρήκα ότι μάλλον δεν ήταν ευτυχισμένα.
Ο χώρος σε σχήμα κύβου δεν ήταν η καταλληλότερη κατοικία,
κι έτσι αποφάσισα να τους σχεδιάσω μια νέα λεκάνη.
Θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι πιο φυσική,
να είναι πιο ρευστός ο χώρος εσωτερικά.
Με πιο περίπλοκους εσωτερικούς χώρους.
Νομίζω τα ψάρια θα είναι πιο χαρούμενα σ' αυτόν τον χώρο,
αν και δεν το ξέρω με σιγουριά αφού δεν μου μιλάνε.
(Γέλια)
Έναν χρόνο αργότερα,
είχαμε την ευκαιρία να σχεδιάσουμε αυτό το αληθινό κτίριο για ανθρώπους.
Πρόκειται για δυο πύργους
που χτίσαμε στη Μισισόγκα, μια πόλη έξω από το Τορόντο.
Ο κόσμος το λέει «Πύργοι Μέριλιν Μονρό»
(Γέλια)
εξαιτίας της καμπυλότητάς τους.
Η ιδέα ήταν να χτίσουμε έναν πύργο,
ουρανοξύστη, συγκρότημα κατοικιών, όχι κουτί όμως.
Το έχουμε εμπνευστεί από τη φύση,
με τη δυναμική της λιακάδας και του ανέμου.
Αφού τελειώσαμε τον σχεδιασμό του πρώτου πύργου,
μας είπαν,
«Δεν χρειάζεται να σχεδιάσετε τον δεύτερο,
απλά να επαναλάβετε το ίδιο σχέδιο,
και θα πληρωθείτε διπλά».
Αλλά τους είπα, «Δεν μπορείς να έχεις δύο Μέριλιν δίπλα-δίπλα».
Η φύση ποτέ δεν επαναλαμβάνεται,
οπότε τώρα έχουμε δύο κτίρια σε χορευτική αρμονία μεταξύ τους.
Έτσι κάνω στον εαυτό μου την εξής ερώτηση.
Γιατί στη σύγχρονη πόλη
νομίζουμε συχνά ότι η αρχιτεκτονική είναι μια μηχανή, είναι ένα κουτί;
Θέλω, λοιπόν, να δω πώς οι άνθρωποι έβλεπαν τη φύση παλιά.
Σε αυτόν τον παραδοσιακό κινεζικό πίνακα,
είδα ότι συχνά αναμείγνυαν
το φυσικό με το τεχνητό, το φτιαχτό, μ' έναν πολύ έντονο τρόπο,
ώστε να δημιουργήσουν αυτό το τοπίο που προκαλεί συναισθήματα.
Οπότε στη σύγχρονη πόλη, το ερώτημα είναι:
Υπάρχει τρόπος να μη χωρίζουμε τα κτίρια από τη φύση,
αλλά να τα συνδυάζουμε;
Αυτό είναι ένα άλλο ένα έργο που χτίσαμε στην Κίνα.
Είναι ένα αρκετά μεγάλο οικιστικό συγκρότημα.
Μέσα σ' ένα πανέμορφο φυσικό τοπίο.
Για να πω την αλήθεια, την πρώτη φορά που πήγα εκεί,
βρήκα την τοποθεσία φοβερά όμορφη.
Και παραλίγο να απορρίψω το έργο,
γιατί νιώθεις σαν εγκληματίας αν παρέμβεις εκεί.
Δε θέλω να γίνω εγκληματίας.
Όμως το ξανασκέφτηκα,
γιατί αν δεν το έκανα εγώ,
θα ύψωναν εκεί τους συνηθισμένους πύργους, ούτως ή άλλως.
Και θα ήταν κρίμα.
Οπότε αποφάσισα ότι έπρεπε να το δοκιμάσω.
Το κάναμε
παίρνοντας τα περιγράμματα των τριγύρω βουνών,
και μετατρέποντας αυτές τις γραμμές σε κτίρια.
Αυτοί, λοιπόν, οι πύργοι, αντλούν στην ουσία σχήματα
και γεωμετρίες από τη φύση.
Έτσι, κάθε κτίριο έχει διαφορετικό σχήμα,
διαφορετικό μέγεθος, διαφορετικό ύψος.
Και γίνονται προέκταση της φύσης
όπου είναι χωροθετημένα.
Ξέρετε,
ο κόσμος νομίζει ότι χρησιμοποιούμε υπολογιστές
για να κάνουμε τέτοια σχέδια,
αλλά προσωπικά σχεδιάζω πολύ με το χέρι,
γιατί μου αρέσει το στοιχείο του τυχαίου στο σχέδιο στο χέρι.
Αυτά τα σχέδια φέρουν συναισθήματα
που τα σχέδια με υπολογιστές δεν έχουν.
Η αρχιτεκτονική, οι άνθρωποι και η φύση μπορούν να συνυπάρξουν
κι έχουν μια καλή σχέση σ' αυτή τη φωτογραφία.
Εδώ βλέπετε έναν από τους αρχιτέκτονες της ομάδας μας.
Νομίζω ότι απολαμβάνει το όμορφο φυσικό τοπίο,
και νιώθει ανακουφισμένος που δεν ανήκει στους εγκληματίες --
(Γέλια)
τελικά.
Πίσω στην πόλη, τώρα,
στο Πεκίνο, μας ζητήθηκε να κάνουμε κάποιους αστικούς πύργους.
Έφτιαξα αυτή τη μακέτα.
Είναι αρχιτεκτονική μακέτα,
μοιάζει με μίνι-βουνό και μίνι-κοιλάδες.
Έβαλα τη μακέτα στο γραφείο μου και την πότιζα καθημερινά.
Χρόνια μετά, ολοκληρώσαμε αυτό το κτίριο.
Δείτε πώς το σκίτσο μου
μεταφράζεται στο πραγματικό κτίριο.
Μοιάζουν αρκετά.
Μοιάζει με μαύρο βουνό.
Και να πώς αυτό το κτίριο είναι χωροθετημένο στην πόλη.
Βρίσκεται στην άκρη αυτού του όμορφου πάρκου.
Διαφέρει κατά πολύ από τα γύρω κτίρια,
επειδή εκείνα προσπαθούν να σχηματίσουν ένα τείχος γύρω από τη φύση.
Εμείς, όμως, εδώ προσπαθούμε
να κάνουμε το κτίριο κομμάτι της φύσης,
ώστε να προεκτείνουμε τη φύση από το πάρκο μέσα στην πόλη.
Αυτή ήταν η ιδέα.
Κάποιος Κινέζος κριτικός τέχνης ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα.
Έβαλε στον πίνακα το κτίριό μας.
Βλέπετε αυτό το μαύρο, μικροσκοπικό βουνό;
Ταιριάζει άψογα μέσα στον πίνακα.
Στην πραγματική ζωή, ωστόσο,
δεχτήκαμε αντιδράσεις για το σχέδιό μας,
επειδή δείχνει τόσο διαφορετικό από τα γύρω κτίρια.
Και μου ζητήθηκε να τροποποιήσω το σχέδιο,
είτε στο χρώμα είτε στο σχήμα του,
για να ταιριάζει καλύτερα με το πλαίσιο.
Οπότε η ερώτησή μου ήταν,
γιατί ταιριάζει στον παραδοσιακό, φυσικό περίγυρο
και όχι στην πραγματικότητα;
Ίσως κάτι πάει στραβά με τα πραγματικά κτίρια.
Κάτι πάει στραβά με το πλαίσιο.
Στον Βορρά της Κίνας,
χτίσαμε αυτό το κτίριο της Όπερας.
Βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι,
μέσα στον υγρότοπο.
Αποφασίσαμε να κάνουμε το κτίριο κομμάτι του τοπίου
και να γίνονται ένα στον ορίζοντα.
Κυριολεκτικά μοιάζει με χιονοσκέπαστο βουνό.
Ο κόσμος μπορεί να περπατήσει πάνω του.
Τα πρωινά ή όταν δεν έχει παράσταση όπερας,
ο κόσμος έρχεται εδώ, απολαμβάνει τη θέα,
και μπορεί να συνεχίσει τη διαδρομή από το πάρκο
ανεβαίνοντας στο κτίριο.
Όταν φτάνουν στη στέγη,
υπάρχει ένα αμφιθέατρο που πλαισιώνει τον ουρανό,
όπου μπορούν να τραγουδήσουν προς τον ουρανό.
Στο εσωτερικό της όπερας,
έχουμε αυτή τη μεγάλη αίθουσα με πολύ φυσικό φως,
και μπορούν να απολαύσουν κι αυτό το ημι-αίθριο,
και την όμορφη θέα γύρω τους.
Έχω χτίσει αρκετά βουνά,
κι εδώ σας δείχνω
ένα κτίριο που νομίζω ότι μοιάζει με σύννεφο.
Το Μουσείο Αφηγηματικών Τεχνών Λούκας
που κατασκευάζεται στην πόλη του Λος Άντζελες.
Το μουσείο ιδρύθηκε από τον Τζορτζ Λούκας,
τον δημιουργό της σειράς ταινιών «Ο πόλεμος των άστρων».
Γιατί κτίριο που μοιάζει με σύννεφο;
Επειδή θεωρώ, φαντάζομαι, ότι το σύννεφο είναι μυστηριώδες.
Είναι φύση.
Είναι σουρεαλιστικό το φυσικό στοιχείο να προσγειώνεται στην πόλη.
Σε κάνει να νιώθεις περίεργος να δεις τι είναι αυτό,
και θέλεις να το εξερευνήσεις.
Έτσι λοιπόν το κτίριο προσγειώθηκε στη γη.
Σηκώνοντας το μουσείο,
κάνοντάς το να ίπταται πάνω από το έδαφος,
ελευθερώνουμε το τοπίο κάτω από το κτίριο.
Και μπορούμε, ταυτόχρονα,
να δημιουργήσουμε τον κήπο στην ταράτσα από πάνω,
όπου μπορείτε να καθίσετε και ν' απολαύσετε τη θέα.
Το μουσείο θα ολοκληρωθεί το 2022,
κι είστε όλοι καλεσμένοι τότε.
Μετά από τα βουνά και τα σύννεφα,
χτίζουμε αυτά τα ηφαίστεια
πίσω στην Κίνα.
Είναι ένα τεράστιο πάρκο αθλητικών εγκαταστάσεων
με τέσσερα στάδια,
με ένα γήπεδο ποδοσφαίρου 40.000 θέσεων.
Οπότε, είναι πολύ μεγάλο έργο.
Από τη φωτογραφία βλέπετε
ότι δύσκολα ξεχωρίζει κανείς το κτίριο από το φυσικό τοπίο.
Επομένως, το κτίριο γίνεται φυσικό τοπίο.
Ακόμη περισσότερο, γίνεται τέχνη τοπίου,
όπου ο κόσμος μπορεί να περπατά γύρω στο κτίριο,
μπορεί να σκαρφαλώνει στο κτίριο
καθώς τριγυρίζει σ' αυτό το πάρκο με τα ηφαίστεια.
Αυτή η φωτογραφική απεικόνιση δείχνει έναν από τους χώρους στα ηφαίστεια.
Πρόκειται για πισίνα
με φυσικό φως που έρχεται από ψηλά.
Αυτό, λοιπόν, που προσπαθούμε να φτιάξουμε
είναι ένα περιβάλλον που θολώνει το όριο
μεταξύ αρχιτεκτονικής και φύσης.
Έτσι, η αρχιτεκτονική δεν είναι πια λειτουργικό μηχάνημα καθημερινής χρήσης.
Αντανακλά και τη φύση γύρω μας.
Αντανακλά και την ψυχή και το πνεύμα μας.
Ως αρχιτέκτονας, δε νομίζω
ότι θα πρέπει να επαναλάβουμε άλλο αυτά τα άψυχα σπιρτόκουτα στο μέλλον.
Νομίζω πως αυτό που ψάχνω είναι μια ευκαιρία
να φτιάξω ένα μέλλον
με αρμονία μεταξύ ανθρώπων και φύσης.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)
Soy arquitecto.
Y esta imagen muestra la ciudad de donde vengo,
Beijing, China.
El viejo Beijing es como un jardín muy hermoso,
Se puede ver mucha naturaleza.
Cuando yo era niño,
aprendí a nadar en este lago
y subía montañas todos los días después de la escuela.
Pero después de hacerme mayor,
construimos edificios cada vez más modernos.
Y todos se ven iguales.
Todos parecen cajas de fósforos.
¿Por qué las ciudades y edificios modernos están llenos de estas formas cuadradas?
En esta foto, en realidad hay dos ciudades.
La de la izquierda es Nueva York,
y la de la derecha es Tianjin, una ciudad china
que está siendo construida.
Y tienen horizontes muy similares.
Quizás también sigan el mismo principio.
Ya saben, competir por la densidad,
competir por más espacio,
competir por eficiencia.
Por lo tanto, la arquitectura moderna.
se ha convertido en un símbolo de capital y poder.
Se están construyendo muchas ciudades en China
también están, ya saben,
no solo compitiendo por este espacio y altura,
también están aprendiendo mucho de estrategias urbanas de EE. UU.
y además repiten mucho de ciudad en ciudad.
Entonces, aquí, lo llamamos 1000 ciudades con una cara.
Como arquitecto en China,
tengo que preguntarme, ¿qué puedo hacer al respecto?
Un día, caminando por una calle
vi gente vendiendo pescado.
Y habían puesto los peces en esta pecera cúbica.
Entonces me hice la misma pregunta,
¿Por qué un espacio cúbico para peces?
¿Les gusta el espacio cúbico?
(Risas)
Obviamente no.
Entonces, tal vez el espacio cúbico, la arquitectura cúbica,
es más barata, es más fácil de hacer.
Entonces, hice esta pequeña investigación,
Instalé una cámara e intenté observar cómo se comportan los peces
en este espacio cúbico.
Y luego descubrí que probablemente no eran felices.
El espacio cúbico no era el hogar perfecto para ellos,
así que decidí diseñar una nueva pecera para ellos.
Creo que debería ser más orgánica,
Debería haber un espacio más fluido dentro.
Interiores más complejos.
Creo que deberían sentirse más felices viviendo en este espacio,
pero no lo sabré porque no me hablan.
(Risas)
Pero un año después
tuvimos la oportunidad de diseñar este edificio real para humanos.
Estas son en realidad un par de torres
que construimos en Mississauga, una ciudad a las afueras de Toronto.
La gente las llama las Torres Marilyn Monroe,
(Risas)
por sus curvas.
Y la idea era construir una torre,
Una torre residencial de gran altura, pero no una caja.
Está más inspirado por la naturaleza,
con la dinámica del sol y el viento.
Después de terminar de diseñar la primera torre,
nos dijeron,
"No tienes que diseñar la segunda,
solo repite el mismo diseño
y te pagamos el doble".
Pero dije: "No se pueden tener dos Marilyn Monroes de pie allí".
Y la naturaleza nunca se repite,
Así que ahora tenemos dos edificios que pueden bailar juntos.
Me tengo que hacer una pregunta.
Ya saben, ¿por qué, en la ciudad moderna,
a menudo pensamos que la arquitectura es una máquina, es una caja?
Aquí quiero ver cómo la gente miraba la naturaleza en el pasado.
Al mirar esta pintura tradicional china,
descubrí que a menudo se mezclaban
la naturaleza y lo artificial, hecho por el hombre, de manera dramática,
y crean este escenario emocional.
Entonces, en la ciudad moderna, mi pregunta es:
¿Hay alguna manera de no separar edificios y naturaleza,
sino de combinarlos?
Hay otro proyecto que construimos en China.
Es un complejo residencial bastante grande.
Y se encuentra en un entorno natural muy hermoso.
Para ser sincero, la primera vez que visité el sitio,
me resultó tan hermoso
que casi decidí rechazar el proyecto
porque me sentía como un criminal haciendo algo allí.
No quiero convertirme en un criminal.
Pero mi segundo pensamiento fue:
si no lo hiciera
ellos simplemente pondrían igualmente, allí torres urbanas estándar.
Y eso sería una pena.
Así que decidí que tenía que intentarlo.
Así que la forma en que lo hicimos fue
tomar las curvas de nivel de las montañas existentes,
y esas líneas luego las tradujimos a un edificio.
Esas torres están tomando formas
y geometrías de la naturaleza.
Cada edificio tiene una forma diferente,
un tamaño diferente, diferente altura.
Y se convierten en extensión de la naturaleza
donde están situados.
Y saben,
la gente piensa que usamos la computadora a veces
para diseñar este tipo de arquitectura,
pero en realidad hago muchos bocetos a mano,
porque me gusta la aleatoriedad en el boceto a mano.
Y pueden llevar emociones
y eso no puede hacerse con computadoras.
Arquitectura, humanos y naturaleza pueden coexistir juntos
y están teniendo una buena relación en esta foto.
En realidad, este chico de la foto es uno de los arquitectos de nuestro equipo.
Creo que ha estado disfrutando del hermoso paisaje natural,
y sintiéndose aliviado de que él no es parte de los criminales...
(Risas)
al final.
De vuelta a la ciudad,
en Beijing, nos pidieron diseñar unas torres urbanas.
E hice este modelo.
Es un modelo de arquitectura,
parece una minimontaña y minivalles.
Puse este modelo en mi mesa y lo regué todos los días.
Y años después, completamos este edificio.
Y pueden ver cómo mi dibujo a mano
es traducido al edificio real.
Se parecen bastante.
Parece una montaña negra.
Así es como este edificio está situado en la ciudad.
Está al borde de este hermoso parque.
Es diferente, muy diferente de los edificios circundantes,
porque otros edificios tratan de construir un muro alrededor de la naturaleza.
Pero lo que intentamos hacer aquí
es que el edificio sea parte de la naturaleza,
para que podamos extender la naturaleza del parque a la ciudad.
Esa fue la idea.
Un crítico de arte chino dibujó esta pintura.
Puso nuestro edificio en esta pintura.
¿Pueden ver que hay una pequeña montaña negra?
Se ve muy bien en esta pintura.
Sin embargo, en esta realidad,
nuestro diseño estaba siendo desafiado
por verse tan diferente a los de los alrededores.
Me pidieron que modificara mi diseño,
ya sea color o forma,
para hacer que el edificio se ajustara mejor al contexto.
Entonces mi pregunta fue:
¿por qué se ajusta a este contexto natural tradicional,
mejor que la realidad?
Tal vez hay algo equivocado con la realidad.
Algo está mal con el contexto.
En la parte más al norte de China,
también construimos esta casa de ópera.
Es una casa de ópera al lado del río,
en el parque de humedales.
Decidimos hacer de este edificio parte del paisaje circundante
y que se fundiera en el horizonte.
El edificio literalmente parece una montaña nevada.
La gente puede caminar sobre el edificio.
Durante el día o cuando no hay ópera,
la gente viene aquí, pueden disfrutar de las vistas,
y pueden continuar su viaje del parque
a dentro del edificio.
Cuando llegan a la azotea,
hay un anfiteatro que enmarca el cielo
donde pueden cantar al cielo.
Dentro de la ópera
tenemos este lobby con mucha luz natural,
y también pueden disfrutar de este espacio semi-interior-exterior,
y pueden ver la hermosa vista a su alrededor.
He estado construyendo varias montañas
y aquí estoy tratando de mostrar
un edificio que creo que parece una nube.
Es el Museo Lucas de Artes Narrativas
que se está construyendo en la ciudad de Los Ángeles.
Es un museo creado por George Lucas,
el creador de las películas de "Star Wars".
¿Por qué un edificio que se parece a una nube?
Porque creo, imagino, la nube es misteriosa.
Es la naturaleza.
Es surrealista cuando este elemento natural aterrizó en la ciudad.
Y te hace sentir curiosidad al respecto,
y quieres explorarlo
Así es como el edificio aterrizó en la tierra.
Al levantar este museo,
haciéndolo flotar sobre el suelo
Podemos liberar mucho paisaje y espacio debajo del edificio.
Y luego podemos, al mismo tiempo,
crear este jardín en la azotea sobre el edificio
que pueden visitar y disfrutar de la vista.
Este museo se completará en el año 2022,
y todos están invitados cuando se complete.
Después de construir todas estas montañas y nubes,
ahora estamos construyendo estos volcanes
de vuelta en China.
Este es en realidad un gran parque deportivo
con cuatro estadios adentro,
con un estadio de fútbol con 40 000 asientos.
Es un proyecto muy grande.
Y ven en esta foto que
difícilmente se puede saber dónde hay construcción y dónde hay paisaje.
El edificio se convierte en un paisaje.
Incluso se convierte en un "land art",
donde la gente puede caminar alrededor del edificio,
puede subir a este edificio
mientras deambulan en este parque de volcanes.
Esta representación muestra uno de los espacios en esos volcanes.
Esto es en realidad una piscina
con luz natural que viene de arriba.
Entonces, lo que estamos tratando de crear
en realidad es un entorno que desdibuja el límite
entre arquitectura y naturaleza.
Así la arquitectura ya no es una máquina funcional para vivir.
También refleja la naturaleza que nos rodea.
También refleja nuestra alma y espíritu.
Como arquitecto, no creo
que en el futuro deberíamos repetir esas cajas de fósforos sin alma nunca más.
Creo que lo que busco es la oportunidad
para crear un futuro
con armonía entre humanos y naturaleza.
Muchas gracias.
(Aplausos)
من یک معمارم.
و این تصویر، شهری که از آن آمده‌ام را نشان می‌دهد
پکن، چین.
و پکن قدیم مانند یک باغ بسیار زیباست،
می‌توانید طبیعت زیادی را ببینید.
وقتی که بچه بودم،
یاد گرفتم که در این دریاچه شنا کنم
و هر روز بعد از مدرسه کوهنوردی می‌کردم.
اما وقتی که سنم بیشتر شد،
بیشتر و بیشتر ساختمان‌های مدرنی ساختیم.
و همه آن‌ها شبیه هم هستند.
همه آن‌ها شبیه قوطی کبریت‌اند.
چرا شهرها و ساختمان‌های مدرن پر از این اشکال جعبه‌ای‌اند؟
در واقع در این تصویر، دو شهر می‌بینید.
شهر سمت چپ نیویورک است،
و شهر سمت راست تیانجین، یک شهر چینیِ
در حال ساخت است.
و هر دو خطوط افق بسیار مشابهی دارند.
شاید هر دو از اصل خاصی هم پیروی می‌‌‌کنند.
رقابت برای تراکم،
رقابت برای فضای بیشتر،
رقابت برای بهره‌وری.
بنابراین، معماری مدرن
سمبل سرمایه و قدرت می‌شود.
شهرهای چینی بسیار می‌سازند،
همچنین
نه تنها، برای این فضا و ارتفاع رقابت می‌کنند،
بلکه بسیار هم از استراتژی‌های شهری امریکای شمالی یاد می‌گیرند
همچنین از شهری به شهری بسیار تکرار می‌کنند
پس ما آن را ۱۰۰۰ شهر با یک چهره می‌نامیم
بنابراین به عنوان یک معمار در چین،
باید از خودم بپرسم، چه کاری می‌توانم درباره آن انجام دهم؟
روزی، داشتم در خیابان قدم می‌زدم،
افرادی را دیدم که داشتند ماهی می‌فروختند.
آن‌ها ماهی‌ها را در تنگ‌های مکعبی شکل قرار می‌دادند.
من همان سوال را می‌پرسیدم،
چرا فضای مکعبی برای ماهی‌ها؟
آیا آن‌ها فضا مکعبی دوست دارند؟
(خنده)
واضح است که نه.
پس شاید فضای مکعبی، معماری مکعبی،
ارزان‌تر است، ساخت آن راحت‌تر است.
پس من این تحقیق کوچک را انجام دادم،
یک دوربین گذاشتم و سعی کردم که رفتار ماهی‌ها را
در این فضای مکعبی مشاهده کنم
و بعد فهمیدم که آن‌ها احتمالا شاد نبودند.
فضای مکعبی خانه‌ی ایده آلی برای آن‌ها نبود
پس تصمیم گرفتم تا یک تنگ ماهی جدید برای آن‌ها طراحی کنم.
به نظرم باید ارگانیک‌تر باشد،
باید فضای سیال بیشتری در آن باشد.
طراحی داخلی پیچیده‌تری داشته باشد.
فکر می‌کنم آن‌ها باید احساس شادی بیشتری برای زندگی در این فضا داشته باشند،
اما من نمی‌دانستم زیرا آنها با من حرف نمی‌زنند.
(خنده)
اما یک سال بعد،
ما این فرصت را پیدا کردیم تا این ساختمان واقعی را برای انسان‌ها طراحی کنیم
این در واقع یک جفت برج است
که ما در میسیساگا شهری در خارج از تورنتو ساختیم
و مردم نام آن را برج‌های مرلین مونرو گذاشته‌اند
(خنده)
به خاطر انحنای آن.
و ایده این بود که برجی
بلند و مسکونی ساخته شود نه یک جعبه.
بیشتر از طبیعت الهام گرفته شد،
با نور خورشید و دینامیک باد.
بعد از اینکه طراحی برج اول را تمام کردیم،
آن‌ها به ما گفتند،
«نباید برج دوم را طراحی کنید،
فقط همان طراحی را تکرار کنید،
و ما دوبار پرداخت می‌کنیم.»
اما من گفتم:«شما نمی‌توانید دو مرلین مونرو آنجا داشته باشید.»
و طبیعت هیچوقت خودش را تکرار نمی‌کند،
پس حالا دو ساختمان داریم که می‌توانند با هم برقصند.
بنابراین من این سوال را از خودم می‌پرسم.
چرا در شهر مدرن،
ما اغلب فکر می‌کنیم که معماری یک ماشین است یک جعبه است؟
بنابراین اینجا، می‌خواهم ببینم مردم چطور در گذشته به طبیعت نگاه کردند.
با نگاه کردن به این نقاشی‌های سنتی چینی،
متوجه شدم که آن‌ها گاهی
طبیعت و چیزهای مصنوعی، ساخت دست بشر را به شکلی بسیار چشمگیر ترکیب کردند،
پس آن‌ها این چشم انداز احساسی را ایجاد کردند
پس در شهر مدرن، سوال من این است:
آیا راهی هست تا ما ساختمان‌ها و طبیعت را جدا نکنیم،
بلکه آنها را ترکیب کنیم؟
بنابراین پروژه دیگری هست که ما در چین ساختیم
یک مجتمع مسکونی بسیار بزرگ.
و در یک محیط طبیعی بسیار زیبا قرار گرفته‌است.
صادقانه بگویم، اولین باری که منطقه را دیدم،
بسیار زیبا بود.
و تقریبا تصمیم گرفتم که پروژه را رد کنم
زیرا اگر هر کاری آنجا انجام دهی احساس می‌کنی جنایتکاری.
من نمی‌خواهم جنایتکار باشم.
اما بعد فکر کردم،
اگر این کار را نمی‌کردم،
به هر حال آن‌ها برج‌های شهری استانداردی آنجا قرار می‌دادند.
و بسیار حیف بود.
پس تصمیم گرفتم تا تلاش کنم.
پس روشی که ما این کار را کردیم
این بود که ما خطوط همتراز را از کوه‌های موجود گرفتیم
و ما آن خطوط را گرفتیم و بعد آن‌ها را به ساختمان تبدیل کردیم
پس آن برج‌ها در واقع شکل
و هندسه را از طبیعت گرفتند.
پس هر ساختمانی شکلی متفاوت،
اندازه‌ای متفاوت، ارتفاعی متفاوت دارد.
و آن‌ها امتداد طبیعت شدند
[جایی که] آن‌ها قرار گرفته‌اند.
و می‌‌دانید
مردم فکر می‌کنند ما از کامپیوتر استفاده می‌کنیم
تا این نوع معماری را طراحی کنیم،
اما درواقع من از طرح‌های دستی بسیار استفاده می‌کنم،
زیرا تصادفی بودن در طرح‌های دستی را دوست دارم.
و آن‌ها می‌توانند نوعی از احساسات را حمل کنند
که با کامپیوتر ایجاد نمی‌شود.
معماری و انسان ها و طبیعت می‌توانند با هم همزیستی داشته باشند
و رابطه خوبی در این تصویر دارند.
این فرد در این تصویر در واقع یکی از معمارهای تیم ماست.
فکر می‌کنم که از چشم‌انداز طبیعت زیبا لذت می‌برد
و احساس راحتی می‌کند که بخشی از این جنایت نیست
(خنده)
در نهایت.
به شهر برمی‌گردیم،
در پکن از ما خواسته شد تا این برج‌های شهری را طراحی کنیم.
و من این مدل را طراحی کردم،
این یک مدل معماری است،
شبیه کوه و دره‌های کوچک است.
من این مدل را روی میزم قرار دادم و هر روز آبیاریش کردم.
و سال ها بعد، ما این ساختمان را کامل کردیم.
و می‌توانید ببینید که چطور طرح دستی من
به یک ساختمان واقعی تبدیل شده است.
و آن‌ها کاملا شبیه هم هستند.
ساختمان شبیه یک کوه سیاه است.
و این حالتی است که ساختمان در شهر قرار گرفته است.
در حاشیه‌ی این پارک قشنگ قرار گرفته است.
از ساختمان‌های اطراف متفاوت است بسیار متفاوت،
زیرا بقیه ساختمان‌ها سعی می‌کنند که یک دیوار دور طبیعت بسازند.
اما کاری که ما سعی می‌کنیم انجام دهیم
این است که خود ساختمان را جزوی از طبیعت بسازیم،
پس ما می‌توانیم طبیعت را از پارک به شهر امتداد دهیم.
پس ایده این بود.
یک منتقد هنری چینی این نقاشی را کشیده است.
او ساختمان ما را در این نقاشی قرار داده‌است.
آیا می‌توانید کوه کوچک مشکی را ببینید؟
به نظر می‌رسد کاملا با این نقاشی تناسب دارد.
با این وجود، در این واقعیت،
طراحی ما مورد چالش قرار گرفت
که بسیار متفاوت از اطراف است.
و آن‌ها از من خواستند که طراحی‌ام را اصلاح کنم،
یا رنگ یا شکل،
تا تناسب بهتری با پیرامون ایجاد کنم.
پس سوال من این بود که،
چرا طبیعت با طراحی سنتی
تناسبِ بیشتری دارد تا واقعیت؟
شاید ایرادی در واقعیت وجود دارد.
ایرادی در طبیعت.
در شمالی‌ترین بخش چین،
ما این سالن اپرا را ساختیم.
سالن اپرایی نزدیک رودخانه،
در پارک مردابی.
پس ما تصمیم گرفتیم تا این ساختمان را بخشی از چشم انداز اطراف کنیم.
و با افق ادغام کنیم.
ساختمان عینا شبیه یک کوه برفی است.
و مردم می‌توانند روی ساختمان راه بروند.
در طول روز یا زمانی که اپرایی نیست،
مردم به اینجا می‌آیند، آن ها می‌توانند از منظره لذت ببرند.
و آن‌ها می توانند سیاحت خود را از پارک آغاز کنند
تا به ساختمان برسند.
زمانی که آن‌ها به پشت بام می‌رسند،
یک آمفی تئاتر هست که آسمان را قاب‌بندی می‌کند،
جایی که می‌توانند آواز سر دهند.
در داخل اپرا،
این لابی را با مقدار زیادی نور طبیعی داریم،
و آن‌ها می‌توانند از این فضای شبه درون-بیرون لذت ببرند،
و آن‌ها می توانند منظره زیبایی در اطرافشان ببینند.
من در حال ساخت چندین کوه بوده‌ام،
و در اینجا سعی می‌کنم به شما نشان دهم
یک ساختمان که شبیه یک ابر است.
این موزه لوکاس هنرهای روایی است.
این موزه در شهر لس‌آنجلس ساخته شده‌است.
این موزه‌ای است که توسط جورج لوکاس ساخته شده‌است،
خالق فیلم‌های «جنگ ستارگان».
چرا ساختمانی شبیه ابر؟
به خاطر این که من فکر می‌کنم، تصور می‌کنم، ابر اسرارآمیز است.
این طبیعت است.
زمانی که این عنصر طبیعت در شهر می‌نشیند سوررئال است.
و کنجکاوی شما را برمی‌انگیزاند،
و می‌خواهید آن را کاوش کنید.
پس اینطور است که ساختمان بر زمین قرار می گیرد.
با بلند کردن این موزه،
و شناور کردن آن بالای زمین،
ما می‌توانیم چشم‌اندازها و فضای بسیاری در زیر ساختمان آزاد کنیم.
و می‌توانیم، هم‌زمان،
این باغ بام را بالای ساختمان ایجاد کنیم
جایی که می‌توانید منظره را تماشا کنید و لذت ببرید.
این موزه در سال ۲۰۲۲ تکمیل خواهد شد،
و زمانی که تکمیل شد همه شما دعوت هستید.
پس بعد از ساخت تمام این کوه‌ها و ابرها،
حالا ما در حال ساخت این آنش فشان‌ها هستیم
به چین باز می گردیم.
در واقع این یک پارک ورزشی عظیم است
که دارای چهار استادیوم است،
به همراه یک استادیوم فوتبال [با] ۴۰۰۰۰ صندلی.
پس یک پروژه بسیار بزرگ است.
و شما از این تصویر می‌بینید،
به سختی می‌توانید بگوئید ساختمان کجاست و چشم‌انداز کجاست.
پس ساختمان چشم‌انداز می‌شود.
حتی هنر خاکی می‌شود.
جایی که مردم می‌توانند اطراف ساختمان راه بروند،
می‌توانند از این ساختمان بالا بروند
همینطور که در این پارک آتش‌فشان پرسه می‌زنند.
و این نقشه یکی از فضاها در آن آتش فشان‌ها را نشان می‌دهد.
این در واقع یک استخر شناست
با نوری طبیعی که از بالا می‌آید
پس، چیزی که ما سعی می‌کنیم خلق کنیم
در واقع محیطی است که مرز را محو می‌کند
بین معماری و طبیعت.
بنابراین معماری دیگر یک ماشین وظیفه‌دار برای زندگی نیست.
همچنین آن طبیعت اطراف ما را انعکاس می‌دهد.
همینطور روح و جان ما را انعکاس می‌دهد.
پس، به عنوان یک معمار، فکر نمی‌کنم
که در آینده باید آن قوطی کبریت‌های بی‌روح را بیش از این تکرار کنیم.
فکر می‌کنم چیزی که من دنبالش هستم فرصتی است
تا آینده‌ای خلق کرد
با هارمونی بین انسان‌ها و طبیعت.
بسیار سپاسگزارم.
(تشویق)
Je suis architecte.
Et sur cette image, vous pouvez voir la ville d'où je viens :
Pékin.
Le vieux Pékin est un magnifique jardin,
la nature y est très visible.
Quand j'étais enfant,
j'ai appris à nager dans ce lac
et j'escaladais des montagnes tous les jours après l'école.
Mais au fil des années,
on a construit de plus en plus d'immeubles modernes.
Ils se ressemblent tous.
On dirait des boites d'allumettes.
Pourquoi les bâtiments et les villes modernes ont-ils ces formes de boite ?
Sur cette photo, il y a en fait deux villes.
Celle de gauche, c'est New York,
et celle de droite c'est Tianjin, une ville chinoise
en cours de construction.
La silhouette des bâtiments est similaire.
Ils suivent peut-être les mêmes principes.
La lutte pour la densité,
pour l'espace,
pour l'efficacité.
Ainsi, l'architecture moderne
devient un symbole de capital et de pouvoir.
Les villes chinoises grandissent vite
et, vous savez,
elles ne se battent pas seulement pour l'espace et la hauteur,
elles s'inspirent beaucoup des plans d'urbanisme d'Amérique du Nord
et elles les répètent beaucoup d'une ville à l'autre.
En Chine, on les appelle les 1 000 villes au même visage.
En tant qu'architecte en Chine,
je dois me demander comment je peux changer ça.
Un jour, je marchais dans la rue,
et j'ai vu des gens vendre des poissons.
Ils avaient mis les poissons dans un aquarium cubique.
Alors je me suis posé la même question :
pourquoi un espace cubique pour des poissons ?
Aiment-ils les espaces cubiques ?
(Rires)
Non, évidemment.
Peut-être que les espaces cubiques, que l'architecture cubique
est moins chère et plus facile à réaliser.
Alors, j'ai fait quelques recherches,
j'ai pris un appareil photo et j'ai essayé d'observer le comportement des poissons
dans cet espace cubique.
Finalement, j'ai découvert qu'ils n'étaient sans doute pas heureux.
Le cube n'était pas une maison parfaite pour eux,
j'ai donc décidé de leur concevoir un nouvel aquarium.
Je pense qu'il devrait être plus naturel,
que l'intérieur devrait être un espace plus fluide.
Des intérieurs plus complexes.
Je pense qu'ils doivent se sentir plus heureux dans cet espace,
mais je n'en saurai rien car ils ne me parlent pas.
(Rires)
Mais un an plus tard,
nous avons eu l'occasion de concevoir ce vrai bâtiment pour les humains.
En fait, ce sont deux tours
que nous avons construites à Mississauga, une ville à côté de Toronto.
Les gens les ont appelées les tours « Marilyn Monroe » –
(Rires)
à cause de leur courbure.
L'idée était de construire une tour,
une tour d'habitation de grande hauteur, qui ne soit pas une boîte.
Elle est plus inspirée par la nature,
avec la dynamique du vent et du soleil.
Après avoir terminé de dessiner la première tour,
on nous a dit :
« Pas besoin d'en dessiner une deuxième,
répétez seulement le même dessin
et on vous paiera deux fois. »
Mais j'ai répondu : « Impossible d'avoir deux Marilyn Monroe à cet endroit. »
La nature ne se répète jamais,
alors il y aura deux bâtiments qui peuvent danser l'un avec l'autre.
Je me pose donc cette question.
Pourquoi, dans une ville moderne,
pense-t-on l'architecture comme une machine ou une boîte ?
Je veux savoir comment les gens voyaient la nature auparavant.
En observant cette peinture chinoise traditionnelle,
j'ai découvert qu'ils mélangeaient souvent
d'une façon spectaculaire le naturel et l'artificiel, créé par l'homme,
pour créer ce décor sensible.
Donc, dans une ville moderne, ma question est la suivante :
« Y a-t-il un moyen de ne pas séparer les bâtiments et la nature,
mais de les combiner ? »
Nous avons donc construit un autre projet en Chine.
C'est un complexe résidentiel assez grand.
Et il est situé dans un très beau cadre naturel.
Pour être honnête, la première fois que j'ai visité ce site,
je l'ai trouvé magnifique.
Et j'ai failli refuser le projet
car on se sent comme un criminel de faire quelque chose là-bas.
Je ne veux pas devenir un criminel.
Mais ma deuxième pensée était que
si je ne le faisais pas,
ils y installeraient de toute façon des tours urbaines standard.
Et ce serait dommage.
J'ai donc décidé d'essayer.
Donc notre méthode a été
de s'inspirer de la silhouette des montagnes existantes
pour en traduire les lignes dans la forme du bâtiment.
Ces tours prennent donc les formes
et la géométrie de la nature.
Chaque bâtiment a une forme différente,
une taille différente, une hauteur différente.
Et ils deviennent une extension de la nature
où ils sont situés.
Et vous savez,
les gens pensent parfois qu'on utilise des ordinateurs
pour dessiner ce type d'architecture,
mais en fait, j'ai beaucoup recours au dessin à la main,
car j'aime son côté aléatoire.
Et il peut contenir toute une palette d'émotions
impossibles à réaliser sur ordinateur.
L'architecture, les humains et la nature peuvent coexister
comme sur cette photo où elles se marient bien.
En fait, l'homme sur la photo est un architecte de notre équipe.
Je pense qu'il profite de ce beau décor naturel
et qu'il se sent soulagé de ne pas être un criminel –
(Rires)
en fin de compte.
De retour en ville,
à Pékin, on nous a demandé de dessiner ces tours urbaines.
Et j'ai fait cette maquette.
C'est une maquette d'architecture,
qui ressemble à une petite montagne et à des petites vallées.
J'ai posé cette maquette sur mon bureau et je l'ai arrosée tous les jours.
Et des années plus tard, nous avons terminé ce bâtiment.
Vous pouvez voir comment mon croquis fait à la main
s'est transformé en un vrai bâtiment.
Les deux se ressemblent beaucoup.
On dirait une montagne noire.
Et voici où ce bâtiment se situe dans la ville.
Il se situe au bord de ce parc magnifique.
Il est différent, très différent des bâtiments environnants,
car les autres bâtiments cherchent à construire un mur autour de la nature.
Ce que nous essayons de faire ici,
c'est d'intégrer le bâtiment dans la nature,
afin de pouvoir étendre la nature de ce parc dans la ville.
C'était l'idée.
Un critique d'art chinois a peint ce tableau.
Il a placé notre bâtiment dans sa peinture.
Voyez-vous qu'il y a une petite montagne noire ?
Elle s'intègre très bien au tableau.
Cependant, dans la réalité,
notre projet a été remis en cause
car il a une allure différente de ce qui l'entoure.
On m'a demandé de modifier mon dessin,
que ce soit la couleur ou la forme,
pour que le bâtiment s'insère mieux dans son environnement.
Je me suis donc demandé
pourquoi il s'intégrait mieux à son environnement naturel traditionnel
qu'à la réalité ?
Il y a peut-être quelque chose qui ne va pas avec la réalité.
Quelque chose qui ne va pas avec l'environnement.
Tout au nord de la Chine,
nous avons également construit cet opéra.
L'opéra est situé à côté de la rivière,
dans un parc en zone humide.
Nous avons donc choisi d'intégrer ce bâtiment au paysage environnant
et de le fondre dans l'horizon.
Le bâtiment ressemble au sens propre à une montagne enneigée.
Les gens peuvent marcher sur le bâtiment.
Pendant la journée ou quand on n'y joue pas d'opéra,
les gens y viennent, ils peuvent profiter de la vue
et continuer leur ballade dans le parc
sur l'édifice.
Quand ils montent sur le toit,
ils trouvent un amphithéâtre avec le ciel pour cadre,
où ils peuvent chanter en direction du ciel.
A l'intérieur de l'opéra,
le foyer est baigné de lumière naturelle :
on peut apprécier cet espace mi-intérieur mi-extérieur
et on peut voir la magnifique vue sur ce qui l'entoure.
J'ai construit plusieurs montagnes,
et ici j'essaie de vous montrer
un bâtiment qui, je pense, ressemble à un nuage.
C'est le Lucas Museum of Narrative Arts
qui est en cours de construction à Los Angeles.
C'est un musée créé par Georges Lucas,
le créateur des films « Star Wars ».
Pourquoi un bâtiment qui ressemble à un nuage ?
Parce que je pense, j'imagine, que le nuage est mystérieux.
C'est la nature.
C'est surréel quand cet élément naturel se pose sur une ville.
Le nuage attise votre curiosité
et vous donne envie de l'explorer.
C'est ainsi que ce bâtiment a atterri sur Terre.
En élevant ce musée,
en le faisant flotter au-dessus du sol,
on peut libérer beaucoup de terrain et d'espace sous le bâtiment.
Et puis nous pouvons, en même temps,
créer ce jardin sur toit au-dessus du bâtiment
qu'on peut visiter et d'où on peut admirer la vue.
Ce musée sera achevé en 2022
et vous êtes tous invités à le visiter quand il sera terminé.
Et donc, après avoir construit toutes ces montagnes et tous ces nuages,
nous bâtissons désormais ces volcans
à nouveau en Chine.
Il s'agit en fait d'un immense parc sportif
comprenant quatre stades,
dont un stade de football avec 40 000 places à l'intérieur.
C'est donc un très grand projet.
Et vous voyez sur cette photo
qu'on peut à peine distinguer le bâtiment du paysage.
Le bâtiment devient donc un paysage.
Il devient même une œuvre de land art :
les gens peuvent se promener autour du bâtiment,
l'escalader
comme s'ils se baladaient dans un parc volcanique.
Cette représentation montre l'un des espaces sous ces volcans.
C'est en fait une piscine,
baignée par une lumière naturelle venant d'en haut.
Donc, ce que nous essayons de créer,
c'est un cadre de vie qui brouille la frontière
entre l'architecture et la nature.
L'architecture n'est plus une machine fonctionnelle à habiter.
Elle reflète également la nature qui nous entoure.
Elle reflète notre âme et notre esprit.
En tant qu'architecte, je ne pense pas
que nous devrions reproduire à l'avenir ces boîtes d'allumettes sans âme.
Je pense que ce que je recherche, c'est la possibilité
de créer un avenir
marqué par l'harmonie entre l'homme et la nature.
Merci beaucoup.
(Applaudissements)
אני אדריכל.
והתמונה הזו מראה את העיר שאני מגיע ממנה,
בייג'ינג, סין.
ובייג'ינג הישנה היא כמו גינה מאוד יפה,
אפשר לראות הרבה טבע.
כשהייתי ילד,
למדתי לשחות באגם הזה
וטיפסתי על הרים בכל יום אחרי הלימודים.
אבל משהתבגרתי,
בנינו עוד ועוד בניינים מודרניים.
וכולם נראים אותו הדבר.
כולם נראים כמו קופסאות גפרורים.
למה בניינים מודרניים וערים מלאים בצורות הקוביות האלה?
בתמונה הזו ניתן למעשה לראות שתי ערים.
התמונה משמאל היא ניו-יורק,
והתמונה מימין זו טיינג'ין, עיר סינית
שנבנת.
ויש להן קו רקיע דומה.
אולי הן נוהגות על-פי אותו עיקרון.
אתם יודעים, להתחרות על צפיפות,
להתחרות על יותר שטח,
להתחרות על יעילות.
לכן, אדריכלות מודרנית
הופכת לסמל של הון וכוח.
ערים סיניות בונות הרבה,
הן גם, אתם יודעים,
הן לא רק מתחרות על שטח וגובה,
הן גם לומדות מצפון אמריקה הרבה אסטרטגיות אורבניות
וחוזרות על עצמן הרבה מעיר לעיר.
אז כאן, אנו קוראים לזה 1,000 ערים עם פרצוף אחד.
אז כאדריכל בסין,
אני חייב לשאול את עצמי, מה אני יכול לעשות בנידון?
יום אחד הלכתי ברחוב,
ראיתי אנשים מוכרים דגים.
והם שמו את הדגים בתוך מעין אקווריום קובייתי.
אז שאלתי את אותה השאלה,
למה קוביה לדגים?
האם הם אוהבים חלל קובייתי?
(צחוק)
כמובן שלא.
אז אולי חלל קובייתי, אדריכלות קובייתית,
זולים יותר, קלים יותר ליצירה.
אז עשיתי מן מחקר קטן,
שמתי מצלמה וניסיתי להתבונן איך דגים מתנהגים
בחלל הקובייתי הזה.
ואז גיליתי שהם לא היו שמחים.
החלל הקובייתי לא היה הבית המושלם בשבילם,
אז החלטתי לעצב אקווריום חדש בשבילם.
אני חושב שזה אמור להיות יותר אורגני,
אמור להיות חלל יותר זורם בפנים.
חלל פנים יותר מורכב.
אני חושב שהם צריכים להיות יותר שמחים לחיות בחלל הזה,
אבל אני לא יודע כי הם לא מדברים איתי.
(צחוק)
אבל שנה לאחר-מכן,
הייתה לנו את ההזדמנות לעצב בניין אמיתי לאנשים.
אלו למעשה זוג מגדלים
שבנינו במיסיסוגה, עיר מחוץ לטורונטו.
ואנשים קוראים להם מגדלי מרילין מונרו --
(צחוק)
בגלל הקשתות שלהם.
והרעיון היה לבנות מגדל
שמתנשא לגובה רב, בניין מגורים אבל לא בתוך קופסא.
הוא יותר בהשראת הטבע,
עם דינמיקה של השמש והרוח.
אחרי שסיימנו לעצב את המגדל הראשון,
הם אמרו לנו, אתם יודעים,
"אתם לא חייבים לעצב את השני,
פשוט חזרו על אותו העיצוב,
ונשלם לכם פעמיים."
אבל אני אמרתי, "אתם לא יכולים שיהיו שתי מרילין מונרו עומדות שם."
והטבע לעולם לא חוזר על עצמו,
ועכשיו יש לנו שני בניינים שיכולים לרקוד יחד.
אז יש לי את השאלה הזו לעצמי.
אתם יודעים, למה, בעיר המודרנית,
אנחנו לעיתים קרובות חושבים שאדריכלות היא מכונה, קופסא?
אז כאן, אני רוצה לראות איך אנשים הסתכלו על הטבע בעבר.
על-ידי התבוננות בציור הסיני המסורתי הזה,
מצאתי שהם לרוב ערבבו
את הטבע והאדריכלות, יצירת-אדם, בדרך דרמטית מאוד,
ובכך הם יוצרים נוף ריגשי.
אז בעיר המודרנית, השאלה שלי היא:
האם ישנה דרך בה לא נפריד בניינים וטבע,
אלא נשלב אותם?
אז ישנו פרוייקט נוסף שבנינו בסין.
זהו מתחם מגורים די גדול.
והוא ממוקם בסביבה עם טבע יפה מאוד.
למען האמת, בפעם הראשונה שביקרתי את האיזור,
הוא היה יותר מדיי יפה.
וכמעט והחלטתי לדחות את הפרוייקט
מכיוון שאתה מרגיש פושע לעשות כל דבר שם.
אני לא רוצה להפוך לפושע.
אך המחשבה השניה שלי הייתה,
אם אני לא אעשה את זה,
הם פשוט ישימו שם, אתם יודעים, מגדלים אורבניים רגילים בכל מקרה.
וזה יהיה חבל.
אז החלטתי שאני חייב לתת לזה הזדמנות.
אז הדרך בה עשינו זאת הייתה
שלקחנו קווי מתאר מההרים הקיימים,
לקחנו את הקווים האלה ואז תרגמנו אותם לבניינים.
כך שהמגדלים האלו למעשה לוקחים את הצורות
והגיאומטריה מהטבע.
אז לכל בניין צורה משלו,
גודל שונה, גובה שונה.
והם הופכים להיות הרחבה של הטבע
היכן שהם ממוקמים.
ואתם יודעים,
אנשים חושבים שהשתמשנו במחשב לפעמים
כדי לעצב את הסוג הזה של אדריכלות,
אך למעשה אני משתמש הרבה באיור ידני,
מכיוון שאני אוהב את המקריות בשרטוט ידני.
והם יכולים להביא איתם רגשות
שלא יכולים להיווצר על-ידי מחשבים.
אדריכלות ובני-אדם וטבע יכולים לחיות בדו-קיום יחדיו
והם בעליי יחסים טובים בתמונה הזו.
האמת שהבחור הזה בתמונה הוא אחד האדריכלים בצוות שלנו.
אני חושב שהוא נהנה מהנוף היפה,
ומרגיש הקלה שהוא אינו חלק מהפושעים --
(צחוק)
בסופו של דבר.
בחזרה לעיר,
בבייג'ינג, התבקשנו לעצב את המגדלים האורבניים האלו.
והכנתי את המודל הזה.
זהו מודל אדריכלי,
נראה כמו מינאטורות של הר ועמק.
הנחתי את המודל הזה על השולחן, והשקתי אותו בכל יום.
ושנים אחר-כך, סיימנו את הבניין הזה.
ואתם יכולים לראות איך השרטוט הידני שלי
מתורגם לבניין אמיתי.
והם נראים די דומים.
הוא נראה כמו הר שחור.
וכך הבניין הזה ממוקם בעיר.
הוא נמצא בקצה הפארק היפה הזה.
הוא שונה, מאוד שונה מהבניינים הסובבים,
מכיוון שהבניינים האחרים מנסים לבנות חומה מסביב לטבע.
אך מה שאנחנו מנסים לעשות כאן
הוא להפוך את הבניין עצמו להיות חלק מהטבע,
כדי שנוכל להרחיב את הטבע מהפארק אל תוך העיר.
אז זה היה הרעיון.
מבקר אומנות סיני צייר את הציור הזה.
הוא שם את הבניין שלנו בציור.
אתם יכולים לראות את ההר השחור הקטן?
זה נראה מאוד מתאים לציור.
אך, במציאות,
העיצוב שלנו עמד באתגר
שהוא נראה כל-כך שונה מהסביבה.
והם ביקשו ממני לשנות את העיצוב,
את הצבע או הצורה,
על-מנת לגרום לבניין להתאים להקשר טוב יותר.
אז השאלה שלי הייתה,
מדוע הוא מתאים טוב יותר להקשר המסורתי, הטבעי,
מאשר למציאות?
אולי יש משהו שגוי במציאות.
משהו שגוי בהקשר.
בחלקה הצפוני של סין,
בנינו גם-כן את בית האופרה הזה.
זהו בית אופרה צמוד לנהר,
בפארק "ווטלנד".
החלטנו להפוך את הבניין להיות חלק מהנוף בסביבה
ולמזג אותו אל תוך האופק.
הבניין נראה כמו הר שלג.
ואנשים יכולים להלך על הבניין.
במשך היום או כשאין אופרה,
אנשים באים לכאן, הם יכולים להנות מהנופים,
ולהמשיך את הטיול שלהם בפארק
על הבניין.
כשהם מגיעים לגג,
ישנו אמפיתאטרון הממסגר את השמיים,
היכן שהם יכולים לשיר לשמיים.
בתוך האופרה,
נמצא הלובי הזה עם המון אור טבעי,
והם יכולים להנות בנוסף גם מחלל פנימי-חיצוני למחצה
ולראות את הנוף היפה סביבם.
בניתי כמה הרים,
וכאן אני מנסה להראות לכם
בניין אחד שנראה כמו ענן לדעתי.
זהו מוזיאון לוקאס לאמנות נרטיבית
שנבנה כרגע בלוס אנג'לס.
זהו מוזיאון שנוצר על-ידי ג'ורג' לוקאס,
יוצר סרטי "מלחמת הכוכבים".
למה בניין הנראה כמו ענן?
מכיוון שאני חושב, אני מדמיין שהענן הוא מסתורי.
הוא טבע.
זה סוריאליסטי שהגוף הטבעי הזה נחת בעיר.
וזה גורם לך להרגיש סקרן לגביו,
ואתה רוצה לחקור אותו.
אז כך הבניין הזה נחת בכדור-הארץ.
על-ידי הרמת המוזיאון,
הפיכתו לצף מעל האדמה,
אנו משחררים הרבה שטחים וחללים מתחת לבניין.
ואז אנו יכולים, באותה ההזדמנות,
ליצור את גינת הגג הזו מעל הבניין
אותה ניתן לבקר ולהנות מהנוף.
המוזיאון יושלם בשנת 2022,
וכולכם מוזמנים כשהוא יבנה.
אז אחרי בניית כל ההרים והעננים הללו,
כעת אנו בונים הרי געש
חזרה בסין.
זהו למעשה פארק ספורט ענקי
עם ארבעה אצטדיונים בתוכו,
כשאחד מהם הוא אצטדיון כדורגל עם 40,000 מושבים.
אז זהו פרוייקט מאוד גדול.
ואתם רואים בתמונה הזו,
קשה לדעת היכן הבניין והיכן הנוף.
אם-כך הבניין הופך לנוף.
הוא אפילו הופך לאמנות אדמה,
מקום בו אנשים יכולים לנוע סביב הבניין,
לעלות על הבניין
בעודם משוטטים בפארק הר הגעש הזה.
והתמונה הממודלת הזו מראה אחד מהחללים בהרי הגעש.
זוהי למעשה בריכת שחייה
עם אור טבעי המגיע מלמעלה.
אז, מה שאנו מנסים ליצור
היא למעשה סביבה שמטשטשת את הגבולות
בין אדריכלות לטבע.
כך שאדריכלות היא אינה עוד מכונה פרקטית למחייה.
היא גם משקפת את הטבע סביבנו.
היא גם משקפת את הנשמה והרוח שלנו.
אז, כאדריכל, אני לא חושב
שבעתיד עלינו לחזור על קופסאות הגפרורים חסרות הנשמה ההן יותר.
אני חושב שאני מחפש אחר הזדמנות
ליצור עתיד
עם הרמוניה בין בני-האדם לבין הטבע.
תודה-רבה לכם.
(מחיאות כפיים)
Építész vagyok.
Itt, a képen az a város látható, ahonnan származom:
Peking, Kína.
A régi Peking olyan volt, mint egy gyönyörű kert,
a természet is része volt.
Gyerekkoromban
ebben a tóban tanultam úszni,
iskola után meg hegyet másztam minden nap.
De ahogy idősebb lettem,
egyre több modern épület épült nálunk.
És mind ugyanúgy nézett ki.
Mint a gyufásdobozok.
Vajon a modern épületekre, városokra miért jellemző ez a doboz-forma?
Ezen a képen két várost látunk.
A baloldali New York,
a jobb pedig Tiencsin, kínai város
épülőfélben.
Nagyon hasonlók a felhőkarcolóik.
Talán ugyanazokat az elveket is követik.
Tudják, verseny a népsűrűségért,
a több térért,
a gazdaságosságért.
Így a modern építészet
a tőke és a hatalom jelképévé válik.
A kínai városokban sok építkezés zajlik,
és tudják,
nem csupán a térért és a magasságért folyó versenyről van szó,
de sokat tanulnak az észak-amerikai városfejlesztési stratégiákból,
és rendre ezt ismétlik városról városra.
Nézzék ezt, erre mondjuk, hogy ezer város, egyetlen arculat.
Kínában élő építészként
fel kell tegyem magamnak a kérdést: mit tudok kezdeni ezzel?
Egyik nap sétáltam az utcán,
és láttam a halárusokat.
A halak egy szögletes tartályban voltak.
Ugyanez a kérdés merült fel bennem:
miért szögletes edényben vannak?
Szeretik a halak a szögletes tartályt?
(Nevetés)
Nyilvánvalóan nem.
Talán a szögletes tér, a szögletes architektúra
olcsóbb, könnyebb kivitelezni.
Végzetem egy kis kutatómunkát,
fogtam egy kamerát, és próbáltam megfigyelni a hal viselkedését
ebben a szögletes térben.
Úgy találtam, talán nem annyira boldog.
Nem a szögletes tér a tökéletes otthon számára.
Elhatároztam, tervezek egy új tartályt halak számára,
ami jobban megfelel a funkciónak,
sokkal változatosabb belső térrel.
Bonyolultabb belső tereket.
Azt hiszem, talán boldogabban élnének ilyen térben,
de nem tudhatom, mert nem állnak szóba velem.
(Nevetés)
De egy évvel később
lehetőséget kaptunk emberek számára tervezni – ezt a valódi épületet.
Ez valójában két torony,
Mississaugában, Toronto peremvárosában építettük fel őket.
Marilyn Monroe-tornyoknak nevezik az emberek –
(Nevetés)
a görbületeik miatt.
Az volt a koncepció, hogy építsünk egy tornyot,
legyen magas, lakások legyenek benne, de ne doboz legyen.
Ezt inkább a természet ihlette,
a napsütés és a szél erejével.
Ahogy készek lettünk az első torony tervével,
azt mondta a megrendelő:
"Nem kell, hogy megtervezzék a másodikat,
egyszerűen ismételjék meg ugyanazt a tervet,
és duplán fizetünk."
De én azt mondtam: "Nem állhat itt két Marlyn Monroe."
A természet sosem ismétli önmagát,
így van két épületünk, amelyek együtt táncolhatnak.
Eltöprengtem ezen a kérdésen:
Vajon miért van az, hogy egy modern városban
gyakran úgy gondolunk az épületekre, mint valami gépekre vagy dobozokra?
Így itt az érdekelt, hogy régen miként tekintettek az emberek a természetre.
Ezt a hagyományos kínai festményt nézve
azt találtam, hogy sokszor drámai módon keveredett
a természet és az ember-alkotta mesterséges környezet,
ilyen érzelemdús látványt nyújtva.
Tehát a kérdésem: van-e arra valami mód, hogy egy modern városban
ne különítsük el egymástól az épületeket és a természetet,
hanem inkább társítsuk össze őket?
Van egy másik projekt, amit Kínában építettünk.
Ez egy elég nagy lakókomplexum.
Gyönyörű természeti környezetben fekszik.
Bevallom, amikor először jártam a helyszínen,
túlságosan is szépnek találtam.
Kis híján úgy döntöttem, hogy visszautasítom a projektet,
mert úgy éreztem, merénylet itt bármit létrehozni.
Nem akartam merénylő lenni.
A következő gondolatom viszont az volt,
ha én nem csinálom meg,
akkor csak ideteszik a szokásos városi tornyaikat.
És az nem lenne jó.
Úgy döntöttem, meg kell próbálnom.
Úgy csináltuk,
hogy a körvonalakat az ott lévő hegyektől vettük,
vettük a vonalakat, és átfogalmaztuk őket épületbe.
Tehát a tornyok formájukat és geometriájukat
valójában a természetből veszik.
Így mindegyik épületnek más az alakja,
a mérete, a magassága.
És a természet kiterjesztésévé váltak,
ahol állnak.
Tudják, az emberek azt képzelik,
hogy általában számítógéppel tervezzük meg
az ilyen épületeket,
de én valójába rengeteg vázlatot készítek kézzel,
mert szeretem a szabadkézi vázlat esetlegességét.
Ezek olyan érzelmeket hordoznak,
amilyet nem lehet számítógéppel elérni.
Architektúra, ember és természet tudnak együtt létezni,
ezen a fotón harmonikus köztük a kapcsolat.
Ez a fickó a képen egyike a csapat építészeinek.
Szerintem élvezi épp a csodálatos természeti környezetet,
és átéli újra, hogy nem tartozik a merénylők közé
(Nevetés)
végül is.
Vissza a városhoz,
Pekingben felkértek, hogy tervezzük meg ezeket a városi tornyokat.
Ezt a modellt készítettem.
Ez egy épület makettja,
olyan, mint egy minihegy minidombokkal.
Ezt a makettet odatettem az asztalomra, és babusgattam minden nap.
Évekkel később építettük meg.
Láthatják, hogy a szabadkézi vázlat
hogyan változik át valódi épületté.
És szinte ugyanúgy néznek ki.
Olyan, mint egy fekete hegy.
És itt van az épület elhelyezkedése a városban.
Egy gyönyörű park peremén van.
Más, nagyon más, mint a környező épületek,
mert a többi épület falat próbál húzni a természet köré,
mi meg azt próbáljuk itt elérni,
hogy az épület maga is a természet részévé váljon,
így ki tudjuk terjeszteni a természetet a parktól a városba.
Ez volt tehát az elképzelés.
Egy kínai művészetkritikus készítette ezt a festményt.
A mi épületünket is rátette a képre.
Látnak itt egy apró, fekete hegyet?
Nagyon jól beleillik a festménybe.
Viszont itt, a valóságban
tervünk ellen az a kifogás merült fel,
hogy annyira más, mint a környezete.
Arra kértek, módosítsak a terven,
vagy a színt, vagy a formát,
hogy jobban illeszkedjék az épület környezetéhez.
Azt kérdeztem,
miért illeszkedik vajon jobban a természetes környezetéhez
mint a valósághoz, az építetthez?
Talán valami baj van a valósággal.
Valami baj van a környezettel.
Kína legészakibb részében is
felépítettünk egy operaházat.
Ez az operaház a folyó mellett van,
egy vizes élőhelyen.
Ezért úgy döntöttünk, hogy az épületet a környező táj részévé tesszük,
és beleolvasztjuk a horizontba.
Az épület szó szerint úgy néz ki, mint egy havas hegy.
Sétálni lehet az épületen.
Napközben, vagy amikor nincs előadás,
jönnek a kirándulók, élvezik a kilátást,
és a parkból folytathatják útjukat
fel, az épületre.
Amikor felérnek a tetőre,
van ott egy amfiteátrum, ami kihasít egy darabot az égből.
Aki ott énekel, az égbe száll a hangja.
Az operaház belsejében
van ez az előtér, sok természetes fénnyel.
A látogató egyszerre élvezheti a belső és külső tér látványát,
gyönyörködhet a környezetben.
Több hegyet is építettem,
itt pedig próbálok megmutatni egy épületet,
ami szerintem olyan, mint valami felhő.
Ez itt a narratív művészetek múzeuma,
Los Angeles városában épül.
A múzeumot George Lucas hozta létre,
a Csillagok háborújá-nak alkotója.
De miért pont egy felhőre hasonlít egy épület?
Mert úgy gondolom, azt képzelem, hogy egy felhő olyan titokzatos.
Maga a természet.
Szürreális, amikor egy természeti elem érkezik a városba.
Felkelti a kíváncsiságunkat,
szeretnénk felfedezni.
Így érkezett ez az épület a földre.
Azzal, hogy felemeltük a múzeumot,
a talaj fölött lebegtetjük,
szabaddá tehetjük a tájkép egy részét és az épület alatti részt.
És ugyanakkor
létrehozzuk ezt a tetőkertet az épület felett,
ahová fel lehet menni, és élvezni a kilátást.
Ez a múzeum 2022-re lesz kész,
jöjjenek el mindannyian megnézni, ha elkészül!
A hegyek és a felhők után
most vulkánokat építünk,
ezúttal újra Kínában.
Ez valójában egy hatalmas sportpark,
benne négy stadionnal,
ebből az egyik egy 40 ezres futballstadion.
Tehát ez hatalmas projekt.
Látják ezen a fényképen,
hogy alig lehet megmondani, hol az épület, és mi az, ami már a táj.
Az épület tehát a táj részévé válik.
Szinte egy táj-alkotássá válik,
ahol az emberek az épületet körülsétálhatják,
felmászhatnak rá
a vulkánparkban túrázva.
És ez a vázlat megmutatja, mit rejt az egyik vulkán.
Ez itt történetesen egy uszoda
felülről jövő természetes fénnyel.
Tehát próbálunk olyan környezetet alkotni,
ami valójában egybemossa
az építészet és a természet határait.
Tehát mára az építészet már nem egyszerűen teret teremt az élethez,
hanem reflektál a minket körülvevő természetre,
ahogy lelkünkre és szellemünkre is.
Így építészként nem hiszem,
hogy a jövőben azokat a lélektelen gyufásdobozokat kéne másolgatnunk.
Arra keresem a lehetőséget,
hogy olyan jövőt teremtsünk,
ahol összhangban van ember és természet.
Nagyon köszönöm.
(Taps)
Sono un architetto.
E questa foto mostra la città da cui provengo,
Pechino, in Cina.
La vecchia Pechino è come un bellissimo giardino,
dove c'è molta natura.
Quando ero bambino,
ho imparato a nuotare in questo lago
e ho scalato montagne ogni pomeriggio, dopo la scuola.
Ma da quando sono cresciuto
abbiamo costruito edifici sempre più moderni.
Sono tutti uguali.
Sembrano tutti delle scatole di fiammiferi.
Perché gli edifici e le città moderne sono piene di queste forme di scatola?
In questa foto, vedete due città.
Alla sinistra New York,
e quella a destra è Tiajin, una città cinese
che hanno costruito.
Hanno profili simili. Magari seguono gli stessi principi.
Si compete per la densità, alla ricerca di più spazio,
alla ricerca di efficienza.
Per cui l’architettura moderna diventa un simbolo di capitale e potere.
Le città cinesi si stanno ingrandendo molto,
e sono in competizione non solo per spazi e altezze,
stanno anche imparando molto dalle strategie nordamericane di urbanizzazione.
Si imitano molto anche tra città e città.
Qui le chiamiamo 1.000 città con un’unica faccia.
Io sono un architetto cinese,
e mi sono chiesto che cosa potevo fare per questo.
Un giorno, camminando per strada, ho visto gente vendere dei pesci.
Mettevano il pesce in questo recipiente cubico.
E mi sono chiesto: perché uno spazio cubico per i pesci?
Amano gli spazi cubici?
(Risate)
Ovviamente no.
Quindi magari gli spazi cubici, l’architettura cubica,
è più economica, più semplice da fare.
Così ho fatto una piccola ricerca,
ho messo una piccola telecamera per vedere come si muovevano i pesci
in questo spazio cubico.
Ho scoperto che forse non erano felici.
Lo spazio cubico non era lo spazio ideale per loro,
per cui ho pensato di disegnare un nuovo spazio per loro.
Doveva essere più organico, più fluido.
Gli spazi interni più complessi.
Credo che si sentano più felici a vivere in questo spazio,
ma non potrò mai saperlo perché non mi parlano.
(Risate)
Ma un anno dopo,
abbiamo avuto l'opportunità di progettare questo edificio per l’uomo.
In realtà sono una coppia di torri
che abbiamo costruito a Mississauga, una cittadina fuori Toronto.
Molti le chiamano le Torri Marilyn Monroe,
(Risate)
per le loro curve.
L’idea era di costruire una torre, alta, residenziale, ma non una scatola.
È più ispirata dalla natura, con le dinamiche del sole e del vento.
Dopo avere terminato di progettare la prima torre,
ci hanno detto:
“Non serve progettare la seconda torre, basta ripetere lo stesso design
e noi vi paghiamo il doppio.”
Ma io ho risposto: “Non potete avere due Marilyn Monroe.”
(Risate)
E la natura non si ripete,
e adesso abbiamo due edifici che danzano assieme.
Mi faccio questa domanda.
Perché nelle città moderne
pensiamo che l’architettura sia una macchina, sia una scatola?
Ho voluto vedere come nel passato la gente osservava la natura.
Guardando questo dipinto tradizionale cinese,
ho scoperto che spesso mescolavano
natura e prodotti artificiali dell’uomo in un modo molto forte,
per poter creare questo scenario emozionale.
Quindi, per le città moderne la mia domanda è:
c’è un modo per non separare gli edifici dalla natura,
ma per combinarli assieme?
Ed ecco un altro progetto che abbiamo realizzato in Cina.
Un grande complesso residenziale.
È inserito in un bellissimo contesto naturale.
A dire il vero, la prima volta che ho visto quel posto,
era troppo bello.
Avevo quasi deciso di rifiutare il progetto
perché mi sarei sentito un criminale a farci qualsiasi intervento.
Non volevo diventare un criminale.
(Risate)
Ma il secondo pensiero fu che se non lo avessi fatto io,
ci avrebbero messo comunque delle costruzioni standard.
Sarebbe stato veramente un peccato.
Così ho pensato di provarci.
Abbiamo proceduto in questo modo:
abbiamo preso i contorni delle montagne intorno
e abbiamo preso queste linee e le abbiamo trasformate in edifici.
Per cui queste torri prendono le forme e le geometrie dalla natura.
Ogni edificio ha una forma diversa, una misura diversa, un’altezza diversa.
Diventano l’estensione della natura in cui si trovano.
Sapete, a volte la gente crede che usiamo computer
per disegnare queste architetture, ma in effetti faccio molti schizzi
perché mi piace la casualità che si crea nel disegno a mano libera.
La casualità può portare a emozioni
che non possono essere prodotte dai computer.
L’architettura, gli uomini e la natura possono coesistere
e hanno una bella relazione in questa foto.
Il tizio della foto in realtà, è uno degli architetti del nostro gruppo.
Credo che si stia godendo la bellezza dello scenario naturale,
e che si senta sollevato di non essere stato un criminale
(Risate)
alla fine.
Torniamo alla città,
a Pechino, dove ci è stato chiesto di progettare queste torri urbane.
Ho creato questo modello.
È un modellino architettonico, sono piccole montagne e vallate.
Ho messo questo modello sulla scrivania e gli ho dato da bere ogni giorno.
Anni dopo abbiamo finito questo edificio.
Vedete come il mio schizzo
è stato trasformato nel vero edificio.
Si assomigliano abbastanza.
Sembra una montagna nera.
Qui si vede come questo edificio si inserisce nella città.
Si trova sul confine di un bel parco.
È diverso, molto diverso dagli altri edifici,
perché gli altri edifici cercano di costruire un muro intorno alla natura.
Ma quello che cerchiamo di fare qui
è di rendere la costruzione parte della natura,
in modo da estendere la natura dal parco alla città.
Questa era l’idea.
Un critico d’arte cinese ha fatto questo disegno.
Ci ha messo il nostro edificio.
Vedete che c’è una piccola montagna nera?
Ci sta proprio bene in questo disegno.
Tuttavia, in questa realtà,
il nostro progetto è stato messo in discussione
perché si differenzia molto dall’ambiente circostante.
Mi hanno chiesto di modificare il progetto, nella forma o nei colori,
per armonizzare meglio la costruzione con l’ambiente circostante.
Quindi la mia domanda è:
perché si adatta a questo tradizionale ambiente naturale,
meglio che la realtà?
Magari c’è qualcosa di sbagliato nella realtà.
Qualcosa di sbagliato nel contesto.
All'estremo nord della Cina, abbiamo costruito anche questo teatro.
È un teatro vicino al fiume, nella zona umida.
Abbiamo deciso di rendere l’edificio parte dell’ambiente
e fonderlo con l’orizzonte.
L’edificio assomiglia letteralmente a una montagna innevata.
Le persone possono camminare su questo edificio.
Durante il giorno e quando non ci sono rappresentazioni,
le persone vengono qui, si godono la vista,
e possono continuare la passeggiata dal parco all’edificio.
Quando raggiungono il tetto,
trovano un anfiteatro che racchiude il cielo,
dove possono cantare al cielo.
Dentro al teatro,
abbiamo costruito questo foyer con molta luce naturale,
e si possono godere anche questo spazio semi aperto,
e possono vedere il panorama che li circonda.
Ho costruito molte montagne,
qui vi mostro un edificio che sembra una nuvola.
È il museo Lucas delle Arti della Narrazione,
costruito nella città di Los Angeles.
È il museo creato da George Lucas, l’ideatore della saga di Guerre Stellari.
Perché fare un edificio che sembra una nuvola?
Perché penso, mi immagino, che le nuvole siano misteriose.
È la natura.
Diventa surreale quando questo elemento naturale atterra in città.
Ti rende curioso e vuoi esplorarlo.
È così che l’edificio è arrivato sulla terra.
Sollevando questo museo, facendolo galleggiare sul terreno,
possiamo liberare un vasto panorama e tanto spazio sotto l’edificio.
Allo stesso tempo possiamo creare questo giardino pensile sull'edificio
dove potete andare e godervi la vista.
Il museo sarà terminato nel 2022, e siete tutti invitati all’inaugurazione.
Dopo avere costruito tutte queste montagne e nuvole,
adesso stiamo costruendo questi vulcani, di nuovo in Cina.
Questo è un enorme parco per lo sport con quattro stadi all'interno,
uno è di calcio per 40.000 spettatori.
È un progetto molto grande.
Lo vedete dalla foto,
non si distingue l’edificio dal paesaggio.
La costruzione diventa paesaggio.
Diventa anche Land art,
dove le persone possono camminare tra gli edifici,
scalarli mentre passeggiano in questo parco vulcanico.
Questo rendering vi mostra uno degli spazi nei vulcani.
Questa è una piscina con luce naturale proveniente dall’alto.
Quello che vogliamo fare è creare un ambiente
che fonde i confini tra architettura e natura.
Così l’architettura non è più una macchina efficiente dove vivere.
Riflette anche la natura attorno a noi.
Riflette le nostre anime e spiriti.
Quindi, come architetto, non credo
che in futuro dovremmo continuare a fare quelle scatole di fiammiferi.
Credo che quello a cui aspiro è l’opportunità
di creare un futuro in armonia tra uomini e natura.
Grazie mille.
(Applausi)
私は建築家です
この写真は私の出身地の
中国の北京です
昔の北京はとても美しい庭園のようで
自然が豊富でした
子どものころ
この湖で泳ぎを覚え
放課後に毎日 山に登ってました
でも 年を経るにつれ
現代的な建物が どんどん出来ました
みな似通っていて
マッチ箱みたいです
現代の建物や都市が箱型で 溢れているのはなぜなのでしょう？
この写真の２つの都市は
左が ニューヨークで
右が 天津という中国の都市で
現在建設中です
とても似た様子ですね
おそらく 同じ原理に従っています
密集度や
スペースの広さや
効率性の追求です
そうして現代建築は
富と権力の象徴となっています
中国では都市建設が盛んで
広さや高さを競い合ってるだけでなく
アメリカの都市戦略から 多くを学んでいて
それが各都市で繰り返されています
同じ顔をもつ千の都市と 私達は言っています
中国の建築家として
自分に何ができるかと 自問しています
あるとき 通りを歩いていて
魚売りを見かけました
魚を箱型の水槽に入れています
それで同じ疑問が浮かびました
「なぜ魚を箱に入れるのか？」
「魚は四角い空間が好きなのか？」と
(笑)
もちろん違います
四角い空間 箱型の構造は
安価で 作りやすいからでしょう
そこで ちょっとした研究をしました
カメラを設置して 四角い水槽の中の 魚の動きを観察したのです
それで分かったのは 魚は幸せじゃない
四角い住みかは 魚にとって理想的ではないということです
だから 魚向けの新しい水槽を 設計しました
中をもっと有機的で
流れるような空間に
複雑な形にすべきだと思いました
ここで暮らす魚はきっと幸せです
魚は喋れないので 本当のところは分かりませんが
(笑)
でも その１年後に
人間向けに こういったビルを 設計する機会を得ました
それは一対のタワーで
トロント近郊のミシサガ市にあります
「マリリン・モンロー塔」 と呼ばれています
(笑)
その曲線美のためです
設計の際のアイディアは
住宅用の高層建築だが 箱型にはしないということでした
参考にしたのは自然
太陽光と風の動きです
一つ目のタワーの設計が完成した後に
言われました
「二つ目は設計しなくていいよ
同じデザインで構わない
２棟分ちゃんと払うから」と
でも 私は言ったんです 「マリリン・モンローは一人しかいない」と
それに 自然は繰り返さないので
二つが一緒に踊る感じにしたんです
私はずっと疑問に思ってきました
現代の都市ではなぜ
建築を 機械や箱みたいなものとして 考えがちなのだろうかと
この絵は 人間が昔どのように 自然を見ていたかを表しています
この中国の伝統絵画を見て 気づくのは
自然と人工物とがよく ドラマチックな形で混在しており
感情を揺さぶる風景を 生み出していることです
現代都市に置き換え 出てきた問いは
建物と自然を分離せず 融合させられないかということです
こちらは中国の案件ですが
非常に大きな集合住宅で
とても自然が美しい場所です
正直言うと 初めて訪れたとき
美しすぎると感じました
だから 案件を断ろうと思いました
こんな場所に手を加えるのは 犯罪のように感じられます
犯罪者にはなりたくありません
でも 思い直しました
もし自分がやらなければ
誰かが “普通の都市的な” タワーを作ってしまい
それは嫌だと
だから やってみようと決心しました
どうしたかというと
実在の山の等高線を持ってきて
その線を建物に変えました
だから この建物の姿形は
自然に由来しています
それぞれが異なる形
大きさ 高さで作られていて
そこにある自然の 延長になっています
皆さんは
コンピューターを使って
こういう建築を設計すると 思っているでしょうが
実は 私はよく手描きでやっています
手描きの不規則性が好きだからです
コンピューターでは出せない 一種の感情が
手描きのものにはあります
建築 人間 自然は共存でき
この写真のような 良い関係を保てます
実は この人は我がチームの 建築家のひとりです
美しい自然の景観を楽しみ
犯罪者にならずにすんで ほっとしています
(笑)
結果的には
都市に話を戻します
北京で 現代的なビルの設計を頼まれ
これを作りました
この建築模型は
山と谷のミニチュアみたいです
机に置いて 毎日水をやっていました
数年後 ビルが完成しました
私の手描きスケッチが
どう実際の建物へと 変容したか分かるでしょう
よく似ています
黒い山みたいです
この写真は 都市の中に 位置するこのビルの様子です
美しい公園の端にあり
周りの建物と明らかに 異なっています
他の建物は 自然に対して 壁を作ってる感じです
ここで試したかったのは
ビルそのものを自然の一部とし
公園から都市へと 自然を延長することです
それがアイディアです
中国の美術評論家がこの絵を描き
我々のビルを絵の中に入れました
小さな黒い山が見えるでしょう？
この風景画によくマッチしています
しかし 現実には
このデザインが 周囲と 異なることが問題になり
苦情を言われました
色か 形を変え
周りの雰囲気に合わせてほしいと
私が疑問に思ったのは
なぜこのビルは 現実より 昔ながらの自然の方が
よく合うのかです
多分 現実の方が おかしいのでしょう
今の現実が
中国の最北部に
オペラハウスも建てました
湿地公園の中の
川のすぐ横です
この建物を周りの風景の一部にして
地平線に溶け込むようにしようと 決めました
文字通り雪山みたいで
建物を登ることが可能です
日中や 公演がないとき
人々は景観を楽しみに来て
公園から建物の上まで 散策できます
建物の頂上に来ると
空を切り取る円形劇場があり
空に向かって歌うことができます
オペラハウスの中は
自然光にあふれたロビーがあり
内と外が入り混じった空間と
周りの美しい景色を 楽しむことができます
他にも“山”を作っていて
今お見せしているのは
雲にも似た建物です
これは ルーカス美術館で
ロサンゼルスで建設中です
あの スター・ウォーズの生みの親の
ジョージ・ルーカスが 作っている美術館です
なぜ雲に似せたのか？
雲は神秘的に感じられ
自然そのものだからです
雲が都市に降りてくるなんて シュールですよね
だから 人々は関心を持って
見て回りたくなります
そんなイメージで作りました
この雲の美術館を
地上に浮かせることで
建物の下の景観や空間を 解放することができ
そして 同時に
屋上に庭を作り
景観を楽しんでもらえます
2022年に完成の予定です
皆さんをご招待しますよ
山や雲の次に作っているのは
火山です
中国にある
巨大な運動公園で
中に４つの競技場があります
サッカー場は ４万人収容できます
とても大規模なプロジェクトです
写真を見ても 皆さんは
どれが建物で どれが地形か ほとんど分からないでしょう
建物が地形と化しているのです
公園を訪れた人々が
歩き回り
登ることのできる
地形のアート作品です
これは 公園施設の１つの 完成予想図です
水泳プールで
上から自然光を取り込んでいます
我々が試みているのは
建築と自然の境界が あいまいな環境を
作り出すことです
建物はもはや単なる 生活機能のための機械ではなく
周りの自然を反映し
私たちの心をも 反映したものになっています
建築家として 私は
無機質な箱型の建物を 作り続けるべきではないと思います
私が求めているのは
人と自然が調和した未来を
作り出せる機会です
ありがとうございました
(拍手)
저는 건축가입니다.
제가 태어난 도시의 사진입니다.
중국의 베이징이죠.
예전의 베이징은 아주 아름다운 정원 같았습니다.
자연 그대로의 모습이 많이 남겨져 있었죠.
제가 어렸을 때는 말이죠.
저는 여기 호수에서 수영도 배웠고
학교 끝나고 매일 산에도 올라갔었어요.
그러나 시간이 지나면서
점점 더 현대적인 건물들이 들어섰죠.
그리고 건물들이 똑같은 모양새였어요.
모두 성냥갑들처럼 보였죠.
왜 현대 건물들과 도시들에 이런 상자 형태가 가득할까요?
사진에서 두 도시를 보시면
왼쪽은 뉴욕이고
오른쪽은 중국의 도시 톈진입니다.
완성된 모습을 보시면
두 도시의 스카이 라인은 매우 비슷합니다.
아마도 같은 원리을 사용하여 지어진 것 같습니다.
아시다시피, 건물을 더 많이 지으려고
더 많은 공간을 확보하려고,
효율적으로 지으려고 서로 경쟁을 하고 있죠.
결국 현대 건축은
자본과 권력의 상징이 되었습니다.
중국 여러 도시에는 빌딩이 많은데
크게 짓거나 건물을 높이기 위해
서로 경쟁을 하기도 하지만
중국은 북 아메리카식 도시 설계를 많이 도입하는데
이 설계는 수많은 도시에서 계속 반복됩니다.
그래서 우리는 1000개의 도시가 하나의 얼굴을 가졌다고 합니다.
그래서 저는 중국의 건축가로서
이 현상에 관해 어떻게 해야할지 스스로에게 물어봤습니다.
어느날, 저는 길을 걸어가다가
사람들이 생선을 파는 것을 보았습니다.
생선을 정육면체 상자 모양의 탱크에 넣고 있었습니다.
저는 또 같은 질문이 떠올랐습니다.
왜 저것도 정육면체 모양이지?
사람들이 그 모양을 좋아하나?
(웃음)
분명히 아닙니다.
아마 정육면체 공간, 상자처럼 생긴 건축물이
더 저렴하고, 더 건축하기 쉬워서일 겁니다.
그래서 제가 간단한 조사를 했습니다.
제가 카메라를 두고 생선이 탱크에서
어떻게 행동하는지 관찰했습니다.
아마도 생선이 행복하지 않을 거라고 생각하게 되었습니다.
상자 모양은 지내기에 완벽한 모양이 아니었죠.
그래서 저는 생선을 위해 새로운 탱크를 디자인하기로 결정했죠.
새로운 디자인은 좀더 유기적이어야 하고
내부가 보다 유동적이어야 한다고 생각했습니다.
복잡한 인테리어로 보이죠.
저는 이 공간에서 생선이 행복하게 살고 있다 느껴야 한다고 생각했는데,
생선이 말을 못하니 어떤지는 제가 알 수 없죠.
(웃음)
그러나 1년 후에
사람들을 위해 제대로 된 건물을 디자인할 기회가 제게 찾아왔습니다.
저희는 이 한 쌍의 타워를
캐나다 외각에 있는 도시 미시소거에 지었습니다.
사람들이 마릴린 먼로 타워라고 부르더군요.
(웃음)
건물 외형이 곡선이라 그런 것 같아요.
그 건물을 지을 때 제 의도는
고층이고 거주하는 곳은 맞지만 네모 반듯한 모양은 아니길 바랬습니다.
자연에서 더 많은 영감을 받아
햇빛과 바람의 역동적인 모습을 표현하고자 했습니다.
우리는 첫 디자인을 끝낸 후에
사람들은 저에게 얘기해주었습니다.
"두 번째 디자인은 필요 없습니다.
그저 같은 디자인으로 한 번 더 해주면
두 배를 지불하겠습니다."
그러나 저는 말했죠. "마릴린 먼로 빌딩 두 개는 안되요."
자연은 절대 스스로 반복하지 않기 때문입니다.
그래서 지금 같이 춤출 수 있는 두 건물이 생겼습니다.
그래서 이 질문을 스스로에게 해봅니다.
왜 현대의 도시에 사는 우리는 건축을
종종 기계나 박스 정도로 생각하는 걸까요?
저는 과거에 선조들이 자연을 어떻게 바라보는지 알고 싶었습니다.
중국의 전통적인 그림을 보면
선조들은 자연과 사람이 만들어낸 인공적인 형태를 사용하여
다이나믹한 건축물을 만들었습니다.
그래서 선조들은 감성적인 풍경을 창조했습니다.
현대 도시에 관한 저의 질문은
빌딩과 자연을 분리하는 것보다 두 가지를 결합시키는 방법이
어떤 것일까하는 겁니다.
제가 맡은 또 다른 프로젝트는
중국에 꽤 거대한 주택단지를 짓는 것입니다.
주택단지는 아주 아름다운 자연환경에 위치합니다.
솔직히, 처음 제가 이곳을 방문 했을 때는,
이 곳이 매우 아름답기 때문에
프로젝트를 거절하려고도 했습니다.
왜냐하면 이곳에 죄를 짓는 기분였으니까요.
그렇게 하고 싶지 않았어요.
그런데 저의 다음 생각은
만약에 내가 하지 않는다면
다른 사람들이 이 도시마저 정형화된 현대 도시로 만드는
슬픈일을 할 것 같았어요.
그래서 제가 해보기로 결정했어요.
제가 했던 방식은
그곳에 있는 산의 능선 모양을 이용하는 것이었어요.
능선 모양을 따와서 건물 윤곽에 적용시켜보았죠.
타워마다 가지고 있는 모양은
자연의 기하학적인 모습을 닮게 되었죠.
제각기 다른 모습을 볼 수 있어요.
사이즈도 다르고 높이도 각각 다르죠.
그래서 건물은 자연의 연장선으로
동화되었어요.
아시다시피 사람들 생각엔
컴퓨터 작업으로
이런 건축 디자인을 한 것 같지만
사실 저는 직접 그리는 스케치 작업을 많이 했어요.
왜냐하면요 자유롭게 손으로 그리는 스케치를 좋아해요.
이런 스케치에서 감정이 느껴지는데
감정을 느끼는 일은 컴퓨터 작업에선 불가능하니까요.
건축과 사람 그리고 자연은 함께 공존 할 수 있습니다.
이 사진을 좋은 예로 볼 수 있겠네요.
사실 서있는 남자는 우리 팀의 건축가예요.
그는 아름다운 자연을 즐기고 있는 것 같아요.
또한 죄를 짓는 게 아니구나하며 안도하는 것처럼 보이죠.
(웃음)
결국엔 말이죠.
다시 베이징으로 돌아와서
건축 디자인 의뢰를 받았어요.
제가 만든 모델입니다.
건축 모델 모형인데
마치 작은 산과 작은 계곡처럼 보이죠.
저는 이 모델을 책상 위에 두고 매일 물을 주었습니다.
몇 년 뒤에, 이 건물이 완공되었죠.
그 다음에 제가 스케치 한 것을 보면 디자인이 실제 건물에
어떻게 반영되었는지 볼 수 있어요.
아마 비슷하게 보일 거예요.
검은 산 처럼 보이네요.
이 빌딩이 도시에서 어떻게 보이는지 알 수 있습니다.
아름다운 공원도 있네요.
다르게 보입니다. 주변의 빌딩들과 아주 다르게요.
왜냐하면 다른 빌딩들은 자연 주변에 벽을 세운 것처럼 보이지만
우리가 이곳에 하려고 노력한 것은
이 빌딩 자체를 자연의 일부가 되게 만드는 것이었어요.
그래서 도시에 있는 공원의 자연이 확장된 것 처럼 보이죠.
이런 아이디어 였습니다.
중국 예술 평론가가 그린 그림입니다.
그는 우리가 만든 빌딩을 이 작품에 그렸는데요.
아주 작은 검은 산이 보이십니까?
그림에서는 건물과 자연이 아주 잘 어울리죠.
그러나 현실에서는
우리의 디자인은 도전을 받았습니다.
주변 건물들과 아주 다르기 때문에
그들은 저에게 디자인을 수정하라고 합니다.
색상이나 모양도
현재 컨텍스트와 더 어우러지게 말이죠.
이것에 대한 의문이 생겼죠.
왜 이 건물은 현재 도시보다 전통적이고 자연스러운 컨텍스트에
더 잘 어울렸을까요?
아마도 현실 이해에 뭔가 잘못이 있는 것 같습니다.
특히 맥락에 대한 오해인 것 같습니다.
중국의 가장 북쪽인 지역에
우리는 오페라하우스를 지었습니다.
이 오페라하우스는 옆에 강이 있고
습지 공원 안에 있습니다.
그래서 우리는 주변 풍경의 일부분이 될 수 있게 건축하고자 했습니다.
그리고 수평선이 보이도록 했습니다.
이 빌딩은 설산과 닮았는데
표현 그대로 산처럼 건물 위를 걸어 갈 수도 있지요.
오페라가 있는 날이나 없는 날이나
사람들이 와서 경치를 즐길 수도 있고
공원에서부터 이 빌딩까지 도보여행을 할 수도 있습니다.
지붕 쪽 원형극장 쪽에서 보면
극장의 프레임을 통해 원형의 하늘을 볼 수 있습니다.
하늘을 보며 노래를 할 수도 있죠.
오페라 원형 극장 안의 로비로
많은 양의 자연광이 들어오도록 설계했습니다.
그리고 실내와 야외가 섞여있는 공간을 즐길 수 있습니다.
그래서 주변의 아름다운 경관도 이곳에서 볼 수 있죠.
저는 지금까지 몇몇 산들을 건축했는데,
여기서 그것을 보여드리고자 합니다.
하나는 제가 볼 땐 구름처럼 보이는데,
바로 루카스 서사 박물관입니다.
미국의 LA에 준공되고 있는
이 박물관을 만든 사람은 조지 루카스인데요.
바로 영화 "스타워즈" 감독이죠.
이 건물을 구름처럼 보이게 건축한 의도는 뭘까요?
아마 제 생각으로는 구름이 신비로워서 같습니다.
자연이니까요.
도시에 자연적인 요소를 가져오니 이런 비현실적인 건물이 완성되네요.
궁금증도 유발합니다.
이 곳을 탐험하고자 하는 욕구를 불러일으키죠.
그래서 지구에 이런 빌딩이 존재할 수 있었던 것입니다.
이 박물관을 들어올려
땅 위로 띄우면,
우리는 빌딩 아래의 많은 공간을 사용 할 수 있습니다.
우리는 동시에 빌딩 위의 지붕에
정원을 만들 수도 있습니다.
와서 풍경을 즐길 수 있습니다.
이 박물관은 2022년에 완공됩니다.
이때 완공되면 여러분 모두 가보시길 바랍니다.
지금까지 보신 산과 구름 모양의 건물 다음으로
다시 중국에서 우리가 만들고 있는
볼케이노로 돌아가 보죠.
이것은 사실 아주 거대한 스포츠 파크로
4개의 경기장으로 이뤄져 있고,
그 중 하나는 4만 석의 축구장이 있습니다.
아주 거대한 프로젝트입니다.
이 사진을 보시면,
어디가 빌딩인지, 풍경인지 단정짓기 어려우실 겁니다.
빌딩이 곧 풍경이 되기 때문인데요.
심지어 예술이 되기도 합니다.
이 곳에서 빌딩 주변을 거닐다 보면
빌딩을 올라가 볼 수 도 있는데요.
볼케이노 공원에 호기심이 생기면 말이죠.
그리고 이 렌더링은 볼케이노 내부의 모습을 보여주는 것인데,
여기는 사실 수영장입니다.
위쪽에서 자연광이 비추죠.
그래서 우리는 만들려고 노력하는 것은
건축과 자연의 경계를 두지 않고 조화를 이루는 이런 환경입니다.
그래서 건축은 더 이상 기계로서 기능을 하는게 아니라
우리 주변 자연의 모습을 반영하는 것 입니다.
또한 우리의 영혼과 정신을 반영하는 것이죠.
결론적으로 저는 건축가로서 더 이상 미래에
성냥갑만 계속 만드는 영혼없는 건축을 피해야한다고 생각합니다.
저는 기회를 찾고 있습니다.
바로 미래를 창조하는 것인데요.
그것은 사람과 자연이 조화를 이루는 미래입니다.
감사합니다.
(박수)
Sou arquiteto.
Esta foto mostra a cidade de onde sou,
Pequim, na China.
A velha Pequim é como um jardim muito belo.
Vemos muita Natureza.
Quando eu era miúdo,
aprendi a nadar neste lago
e subia montanhas todos os dias, depois da escola.
Mas, à medida que eu crescia,
construímos cada vez mais edifícios modernos
e têm todos o mesmo aspeto.
Têm todos o ar de caixas de fósforos.
Porque é que os edifícios modernos e as cidades estão cheios destas caixas?
Nesta foto, vemos duas cidades.
A da esquerda é Nova Iorque
e a da direita é Tianjin, uma cidade chinesa
que está a ser construída.
Têm contornos muito semelhantes.
Talvez sigam o mesmo princípio.
Em competição pela densidade,
em competição por mais espaço,
em competição pela eficácia.
Portanto, a arquitetura moderna
torna-se num símbolo de capital e de poder.
As cidades chinesas estão a construir imenso.
Também não estão só a competir
pelo espaço e pela altura,
mas também aprendem muito com as estratégias urbanas dos EUA
e repetem-nas muito de cidade para cidade.
Aqui, chamamos-lhes mil cidades com um só rosto.
Enquanto arquiteto na China,
tenho de perguntar a mim mesmo o que é que podemos fazer.
Um dia, eu ia por uma rua
e vi pessoas a vender peixe.
Tinham posto o peixe num aquário cúbico.
Fiz a mesma pergunta:
porquê um espaço cúbico para peixes?
Será que eles gostam de espaços cúbicos?
(Risos)
Claro que não.
Talvez o espaço cúbico, a arquitetura cúbica
seja mais barata, seja mais fácil de fazer.
Então, fiz uma pequena pesquisa.
Agarrei na câmara e tentei observar como se comportam os peixes
neste espaço cúbico.
Então descobri que, provavelmente, eles não estavam felizes.
O espaço cúbico não era a casa perfeita para eles.
Por isso, decidi conceber um novo aquário para eles.
Penso que devia ser mais orgânico,
devia ter um espaço interior mais fluido,
um interior mais complexo.
Penso que deviam sentir-se mais felizes a viver neste espaço
mas nunca o saberei porque eles não falam comigo.
(Risos)
Mas, um ano depois,
tivemos a oportunidade de projetar um edifício para pessoas.
São duas torres
que construímos e Mississauga, uma cidade nos arredores de Toronto.
As pessoas chamam-lhe as Torres Marilyn Monroe
(Risos)
por causa das suas curvas.
A ideia era construir uma torre,
um arranha-céus, uma torre residencial, sem ser uma caixa.
É mais inspirada na Natureza
com a dinâmica da luz solar e do vento.
Depois de terminarmos de desenhar a primeira torre,
disseram-nos:
"Não é preciso desenhar a segunda,
"basta repetir o mesmo desenho
"e pagamos-vos o dobro".
Mas eu disse: "Não podem ter aqui duas Marilyn Monroe".
A Natureza nunca se repete,
por isso, agora temos dois edifícios que dançam um com o outro.
Eu faço esta pergunta a mim mesmo.
Porque é que, na cidade moderna,
pensamos tantas vezes que a arquitetura é uma máquina, é uma caixa?
Quero ver como é que as pessoas olhavam para a Natureza, no passado.
Ao olhar para as pinturas chinesas tradicionais,
descobri que elas misturavam, com frequência,
a Natureza e o artificial, feito pelo homem,
de forma muito dramática.
Assim, criavam este cenário emotivo.
Na cidade moderna, questiono-me:
Haverá uma forma de não separarmos edifícios e Natureza,
mas de os combinar?
Assim, há outro projeto que construímos na China.
É um complexo residencial muito grande.
Está situado num ambiente natural muito belo.
Para ser honesto, a primeira vez que visitei o local,
achei-o tão belo
que quase decidi rejeitar o projeto
porque parecia criminoso fazer qualquer coisa ali
e eu não queria ser criminoso.
Mas, depois, pensei:
Se não o fizesse,
eles iam pôr ali umas torres urbanas quaisquer, fosse como fosse.
Isso seria uma pena.
Por isso, decidi que devia tentar.
O que fizemos
foi agarrar nas linhas de contorno das montanhas existentes
e traduzir essas linhas num edifício.
Estas torres assumiram as formas
e a geometria da Natureza.
Cada edifício tem uma forma diferente,
um tamanho diferente, uma altura diferente.
Tornaram-se uma extensão da natureza
onde estão inseridas.
E, sabem,
as pessoas acham que, por vezes, usamos computadores
para projetar este tipo de arquitetura,
mas, na realidade, usamos muito os esboços desenhados à mão,
porque eu gosto da arbitrariedade dos esboços manuais.
Podem conter emoções
que não podem ser feitas por computador.
A arquitetura, os seres humanos e a Natureza podem coexistir
e têm uma boa relação nesta foto.
Este tipo na foto é um dos arquitetos da nossa equipa.
Penso que ele está a desfrutar o belo cenário natural
e a sentir-se aliviado por não fazer parte dos criminosos.
(Risos)
Voltando à cidade.
Em Pequim, pediram-nos para projetar estas torres urbanas.
Fiz este modelo.
É um modelo de arquitetura.
Parece uma minimontanha e minovales.
Pus este modelo em cima da mesa e rego-o todos os dias.
Anos depois, completámos este edifício.
Podem ver como o meu esboço manual
está traduzido no edifício real.
Estão muito parecidos.
Parece uma montanha negra.
E é assim que este edifício está situado na cidade.
Está na orla deste belo parque.
É diferente, muito diferente dos edifícios que o rodeiam
porque os outros edifícios estão a tentar criar um muro
em volta da Natureza.
Mas nós aqui tentámos fazer
que o edifício fizesse parte da Natureza,
por isso podemos alargar a Natureza do parque para a cidade.
Foi essa a ideia.
Um crítico de arte chinês pintou este quadro.
Pôs o nosso edifício nesse quadro.
Veem ali uma pequena montanha negra?
Parece muito bem encaixada neste quadro.
Mas, nesta realidade
o nosso projeto estava a ser questionado
por ser tão diferente dos que os rodeavam.
Pediram-me para modificar o meu projeto,
ou na forma ou na cor,
para o edifício se encaixar melhor no contexto.
A minha pergunta foi:
Porque é que ele se enquadra neste contexto natural, tradicional,
melhor do que a realidade?
Talvez haja qualquer coisa de errado com a realidade.
Qualquer coisa de errado com o contexto
No extremo norte da China
também construímos esta casa da ópera.
É uma casa da ópera junto do rio,
na parte pantanosa do parque.
Decidimos fazer este edifício uma parte da paisagem envolvente
e fundi-lo no horizonte.
O edifício parece uma montanha com neve.
As pessoas podem entrar no edifício
durante o dia ou quando não há ópera.
As pessoas chegam aqui, podem apreciar a vista
e podem continuar o passeio do parque para o edifício.
Quando chegam ao piso de cima,
há um anfiteatro que enquadra o céu
onde podem cantar ao céu.
No interior da ópera
temos este salão com muita luz natural.
Também podem desfrutar este espaço interior-exterior
e podem ver a bela vista à sua volta.
Tenho construído várias montanhas
mas aqui estou a mostrar
um edifício que acho que parece uma nuvem.
É o Museu Lucas de Artes Narrativas
que está a ser construído na cidade de Los Angeles.
É um museu criado por George Lucas,
o criador dos filmes "Star Wars".
Porquê um edifício que parece uma nuvem?
Porque eu imagino que a nuvem é misteriosa.
É a Natureza.
É surrealista quando este elemento natural aterrou na cidade.
E faz com que nos sintamos curiosos sobre ele
e queiramos explorá-lo.
Foi assim que o edifício aterrou na terra,
Ao elevar este museu,
fazendo-o flutuar sobre o terreno,
podemos libertar muito da paisagem e do espaço por baixo do edifício.
Depois, ao mesmo tempo,
podemos criar este jardim por cima do edifício
que podemos visitar e desfrutar as vistas.
Este museu ficará terminado em 2022
e vocês estão todos convidados para a sua inauguração.
Depois de construir estas montanhas e nuvens,
estamos a construir estes vulcões, na China.
Isto é um enorme parque desportivo
com quatro estádios no interior,
com um estádio de futebol com 40 000 lugares.
É um projeto muito grande.
Nesta foto, dificilmente podem dizer
onde está o edifício e onde está a paisagem.
O edifício torna-se na paisagem.
Tudo se torna uma arte terrestre
onde as pessoas podem passear à volta do edifício,
podem subir ao edifício
quando andam a passear neste parque vulcânico.
Esta versão mostra um dos espaços desses vulcões.
Este é uma piscina
com luz natural que chega por cima.
Estamos a tentar criar
um ambiente que desfaça a fronteira
entre a arquitetura e a Natureza.
A arquitetura deixou de ser uma máquina funcional para viver,
também reflete a Natureza à nossa volta.
Também reflete a nossa alma e o nosso espírito.
Enquanto arquiteto, acho que, no futuro,
não devemos continuar a repetir essas caixas de fósforos sem alma.
Penso que estou a procurar a oportunidade
de criar um futuro
com harmonia entre seres humanos e a Natureza.
Muito obrigado.
(Aplausos)
Eu sou arquiteto.
E esta foto mostra minha cidade natal:
Pequim, China.
E a velha Pequim é como um jardim muito bonito,
onde dá para ver muita natureza.
Quando eu era criança,
aprendi a nadar neste lago
e escalava montanhas todos os dias depois da escola.
Mas, com o passar do tempo,
passamos a construir edifícios cada vez mais modernos.
E todos têm a mesma aparência:
todos parecem caixas de fósforos.
Por que edifícios e cidades modernas estão cheios dessas formas quadradas?
Nesta foto, temos duas cidades.
A da esquerda é Nova York,
e a da direita é Tianjin, uma cidade chinesa
que está em construção.
E elas têm a linha do horizonte muito semelhante.
Talvez elas também sigam o mesmo princípio:
competir por densidade,
competir por mais espaço,
competir por eficiência.
Portanto, a arquitetura moderna
torna-se um símbolo de capital e poder.
Tem-se construído muito nas cidades chinesas,
e elas não só estão competindo por espaço e altura,
mas também aprendendo muito com estratégias urbanas norte-americanas
e repetindo-as de cidade para cidade.
Então, aqui, chamamos isso de mil cidades com uma face.
Como arquiteto na China,
tenho que me perguntar: o que posso fazer sobre isso?
Um dia, eu estava andando na rua
e vi pessoas vendendo peixe.
E elas colocavam o peixe num aquário em forma de cubo.
E eu me fiz a mesma pergunta:
por que um espaço cúbico para peixes?
Será que eles gostam de espaços cúbicos?
(Risos)
Claro que não.
Talvez o espaço cúbico, a arquitetura cúbica,
seja mais barata, mais fácil de fazer.
Eu fiz uma pequena pesquisa:
coloquei uma câmera e tentei observar como os peixes se comportavam
neste espaço cúbico.
E descobri que eles provavelmente não estavam felizes.
O espaço cúbico não era o lar perfeito para eles,
então decidi criar um novo aquário.
Eu achava que esse aquário deveria ser mais orgânico,
com um espaço interno mais fluido
e interiores mais complexos.
Acho que agora eles se sentem mais felizes vivendo neste espaço,
mas não tenho como saber, pois eles não falam comigo.
(Risos)
Mas, um ano depois,
tivemos a oportunidade de projetar um edifício real para humanos.
Era um par de torres
que construímos em Mississauga, uma cidade nos arredores de Toronto.
E as pessoas as chamam de Torres Marilyn Monroe,
(Risos)
por causa de sua curvatura.
A ideia era construir uma torre,
um arranha-céu residencial, mas não uma caixa.
Ele é mais inspirado pela natureza,
com a dinâmica da luz solar e do vento.
Depois que terminamos de projetar a primeira torre,
nos disseram:
"Vocês não precisam projetar a segunda,
podem repetir o mesmo design,
e pagamos duas vezes".
Mas eu disse: "Vocês não podem ter duas Marilyn Monroes ali...
(Risos)
e a natureza nunca se repete".
E agora temos dois prédios que podem dançar juntos.
Eu sempre me pergunto:
por que, na cidade moderna,
muitas vezes pensamos que a arquitetura é uma máquina, é uma caixa?
Então decidi pesquisar como as pessoas olhavam a natureza no passado.
Observando esta pintura tradicional chinesa,
descobri que elas costumavam misturar
a natureza e o artificial, o sintético, de uma maneira muito dramática,
de modo a criar um cenário emocional.
Então, no que se refere à cidade moderna, minha pergunta é:
será que há uma maneira de não separarmos edifícios e natureza,
mas, sim, de combiná-los?
Há outro projeto que fizemos na China.
É um complexo residencial bastante grande
e está localizado em um cenário natural muito bonito.
Para ser sincero, a primeira vez que visitei o local,
achei lindo demais.
E quase decidi rejeitar o projeto,
porque parecia um crime construir qualquer coisa lá.
E eu não queria cometer um crime.
Mas meu segundo pensamento foi:
se eu não fizer,
eles colocam lá torres urbanas padrão, de qualquer maneira.
E isso seria uma pena.
Então decidi que tinha que tentar.
Para tanto,
pegamos as linhas de contorno das montanhas existentes
e depois as traduzimos em um edifício.
Estas torres assumem as formas
e geometrias da natureza.
Cada edifício tem uma forma diferente,
um tamanho diferente, uma altura diferente.
E eles se tornam a extensão da natureza
onde estão situados.
E, sabem,
as pessoas pensam que usamos o computador
para projetar esse tipo de arquitetura,
mas, na verdade, eu uso muito desenho a mão,
porque gosto da aleatoriedade no desenho a mão.
E ele pode capturar emoções
que não podem ser criadas por computadores.
Arquitetura, seres humanos e natureza podem coexistir
e, nesta foto, estão tendo um bom relacionamento.
Na verdade, este cara na foto é um dos arquitetos da nossa equipe.
Acho que ele está desfrutando da bela paisagem da natureza
e sentindo-se aliviado por não fazer parte dos criminosos...
(Risos)
no final das contas.
De volta à cidade, em Pequim,
fomos convidados a projetar algumas torres urbanas.
E aí fiz esta maquete.
É uma maquete arquitetônica,
parece uma montanha e vales minúsculos.
Coloquei esta maquete na minha mesa e a regava todos os dias.
E, anos depois, concluímos este edifício.
E dá para ver como meu desenho a mão
foi traduzido para o edifício real.
E eles têm uma grande semelhança.
Parece uma montanha negra.
E é assim que este edifício está situado na cidade:
à beira deste belo parque.
É diferente, muito diferente dos edifícios ao redor,
porque outros edifícios tentam construir um muro em torno da natureza,
mas o que estamos tentando
é fazer com que o próprio edifício seja parte da natureza,
para que possamos estender a natureza do parque para a cidade.
E essa foi a ideia.
Um crítico de arte chinês fez esta pintura.
Ele colocou nosso prédio na pintura.
Conseguem ver que há uma pequena montanha negra?
E que ela se adéqua muito bem à pintura.
No entanto, nesta realidade,
nosso design estava sendo desafiado,
por parecer tão diferente do ambiente.
E me pediram para modificar meu design,
fosse a cor ou a forma,
para fazer o edifício se encaixar melhor no contexto.
Então minha pergunta foi:
por que será que ele se encaixava melhor naquele contexto natural da pintura
do que na realidade?
Talvez haja algo errado com a realidade,
algo errado com o contexto.
Bem ao norte da China,
também construímos esta casa de ópera.
É uma casa de ópera perto de um rio,
num parque pantanoso.
Decidimos fazer deste edifício parte da paisagem circundante
e fundi-lo com o horizonte.
O edifício literalmente se parece com uma montanha de neve,
e as pessoas podem andar no prédio.
Durante o dia ou quando não há ópera,
as pessoas vão lá e podem apreciar a vista,
e podem continuar sua jornada do parque para o prédio.
Quando chegam ao topo,
há um anfiteatro emoldurando o céu,
onde se pode cantar a céu aberto.
Dentro da ópera,
temos este saguão com muita luz natural,
e elas também podem aproveitar este espaço meio coberto e descoberto,
e apreciar a bela vista ao redor.
Eu já construí várias montanhas,
e aqui estou tentando lhes mostrar
um prédio que me parece uma nuvem.
É o Museu Lucas de Arte Narrativa,
que está sendo construído na cidade de Los Angeles.
É um museu criado por George Lucas,
o criador dos filmes "Guerra nas Estrelas".
Por que um prédio que se parece com uma nuvem?
Porque acho que a nuvem é misteriosa.
É a natureza.
Vai ser surreal quando este elemento natural aterrissar na cidade.
E isso vai deixar todos curiosos,
com o desejo de explorá-lo.
É assim que o edifício vai pousar na terra.
Levantando este museu,
fazendo-o flutuar acima do solo,
podemos liberar muita paisagem e espaço embaixo do prédio.
E então podemos, ao mesmo tempo,
criar este jardim no terraço do edifício,
que se pode visitar e apreciar a vista.
Este museu será concluído no ano de 2022,
e todos estão convidados quando ele estiver pronto.
Depois de construir todas essas montanhas e nuvens,
agora estamos construindo vulcões
na China.
Este é, na verdade, um enorme parque esportivo
com quatro estádios,
com um estádio de futebol com 40 mil lugares.
Portanto é um projeto bem grande.
Olhando esta foto,
mal dá para dizer onde há construção e onde há paisagem,
pois o prédio se torna uma paisagem.
Até se torna uma Land Art,
onde as pessoas podem circundar o prédio,
podem escalar este prédio
enquanto passeiam por este parque vulcão.
E essa renderização mostra um dos espaços nestes vulcões.
Esta é uma piscina
com luz natural vindo de cima.
O que estamos tentando criar,
na verdade, é um ambiente que atenue a fronteira
entre arquitetura e natureza.
Portanto, a arquitetura não é mais uma máquina funcional para viver.
Também reflete a natureza ao nosso redor.
Também reflete nossa alma e espírito.
Eu, como arquiteto, não acho
que, no futuro, devamos repetir mais essas caixas de fósforos sem alma.
Acho que o que estou procurando é a oportunidade
para criar um futuro
com harmonia entre humanos e natureza.
Muito obrigado.
(Aplausos) (Vivas)
Eu sunt de profesie arhitect.
În această poză puteți vedea orașul meu natal,
Beijing, China.
Beijingul vechi este ca o grădină foarte frumoasă,
în care puteți vedea multă natură.
Când eram copil,
am învățat să înot în acest lac
și urcam munții în fiecare zi după școală.
Dar odată cu înaintarea în vârstă,
am construit clădiri din ce în ce mai moderne.
Și toate arată la fel.
Toate arată ca niște cutii de chibrituri.
De ce sunt clădirile și orașele moderne pline de aceste forme pătrățoase?
În această fotografie, vedeți de fapt două orașe.
Cel din stânga este New York,
iar cel din dreapta este Tianjin,
un oraș chinezesc care e în construcție.
Ele au zgârie-nori foarte similari.
Poate că respectă același principiu.
Știți, concurează pentru densitate,
pentru mai mult spațiu,
concurează pentru eficiență.
Prin urmare, arhitectura modernă
devine un simbol al capitalului și al puterii.
Orașele chinezești construiesc mult,
și de asemenea,
nu doar că ele concurează pentru spațiu și înălțime,
ci învață mult și din strategiile urbane din America de Nord
și de asemenea, repetă mult de la un oraș la altul.
Aici, noi le numim 1.000 de orașe cu o singură față.
Deci, ca arhitect în China,
trebuie să mă întreb: ce pot face în această privință?
Într-o zi, mergeam pe stradă
și am văzut oameni care vindeau pește.
Puneau peștele într-un rezervor cubic.
Așa că îmi puneam aceeași întrebare:
de ce un spațiu cubic pentru pește?
Le place spațiul cubic?
(Râsete)
Evident nu.
Poate că spațiul cubic, arhitectura cubică,
este mai ieftin, este mai ușor de făcut.
Deci, am făcut această mică cercetare,
am pus o cameră foto și am încercat să observ cum se comportă peștii
în acest spațiu cubic.
Și atunci am descoperit că probabil nu erau fericiți.
Spațiul cubic nu era casa perfectă pentru ei,
așa că am decis să proiectez un nou rezervor de pește pentru ei.
Cred că ar trebui să fie mai organic,
ar trebui să fie un spațiu mai fluid în interior.
Interioare mai complexe.
Cred că ar trebui să se simtă mai fericiți trăind în acest spațiu,
dar nu aș putea ști, pentru că ei nu vorbesc cu mine.
(Râsete)
Dar după un an,
am avut oportunitatea de a proiecta această clădire reală pentru oameni.
Aceasta este de fapt o pereche de turnuri
pe care le-am construit în Mississauga, un oraș în afara Toronto.
Oamenii le numesc Turnurile Marilyn Monroe.
(Râsete)
Datorită curbelor lor.
Ideea era să construim un turn,
un turn înalt, rezidențial, dar nu o cutie.
Este inspirat mai mult din natură,
cu dinamica soarelui și a vântului.
După ce am terminat de proiectat primul turn,
ne-au spus:
„Nu trebuie să proiectați un al doilea,
repetați același design,
și vă plătim de două ori.”
Dar eu am spus: „Nu puteți avea două Marilyn Monroe acolo”.
Iar natura nu se repetă niciodată,
deci acum avem două clădiri care pot dansa împreună.
Îmi pun această întrebare:
„De ce, în orașul modern,
noi credem adesea că arhitectura este o mașină, o cutie?”
Așadar, acum vreau să văd cum priveau oamenii natura în trecut.
Analizând acest tablou tradițional chinezesc,
am descoperit că deseori amestecau
naturalul și artificialul, făcut de om, într-un mod foarte dramatic,
și creau acest peisaj emoționant.
Deci, în orașul modern, întrebarea mea este:
„Există vreo cale prin care să nu separăm clădirile și natura,
ci să le combinăm?”
Există un alt proiect pe care l-am construit în China.
Este un complex rezidențial destul de mare.
Este situat într-un cadru natural foarte frumos.
Să fiu sincer, prima dată când am vizitat locul,
era prea frumos.
Și aproape că am decis să resping proiectul
pentru că mă simțeam ca un criminal să fac ceva acolo.
Nu vreau să devin un infractor.
Dar al doilea meu gând a fost:
„Dacă nu aș face-o,
ei ar pune oricum turnuri urbane standard acolo.”
Și asta ar fi păcat.
Așa că am decis că trebuie să încerc.
Modul în care am făcut asta a fost
să urmăm liniile de contur ale munților existenți,
am luat aceste linii și apoi le-am transpus într-o clădire.
Deci turnurile respective iau de fapt formele
și geometriile de la natură.
Deci fiecare clădire are o formă diferită,
o dimensiune diferită, o înălțime diferită.
Și ele devin extensia naturii
acolo unde sunt situate.
Și știți,
oamenii cred că folosim computerul uneori
pentru a proiecta acest tip de arhitectură,
dar de fapt folosesc foarte multe schițe de mână,
pentru că îmi place dezordinea din schițele de mână.
Ele pot purta un fel de emoții
care nu pot fi realizate de computere.
Arhitectura, oamenii și natura pot exista împreună,
și au o relație bună în această fotografie.
De fapt, acest tip din fotografie este un arhitect din echipa noastră.
Cred că se bucură de peisajul frumos al naturii,
și se simte ușurat că nu face parte dintre infractori...
(Râsete)
în cele din urmă.
Întorcându-ne la oraș,
în Beijing, ni s-a cerut să proiectăm aceste turnuri urbane.
Am făcut acest model.
Este un model arhitectural,
arată ca un mini munte cu mini văi.
Am pus acest model pe masă și l-am udat în fiecare zi.
Și ani mai târziu, am finalizat această clădire.
Puteți vedea cum schița mea de mână
se transpune în clădirea reală.
Și arată destul de asemănătoare.
Arată ca un munte negru.
Așa se vede această clădire în oraș.
Este la marginea acestui frumos parc.
Este diferită, foarte diferită de clădirile din jur,
pentru că alte clădiri încearcă să construiască un zid în jurul naturii.
Dar ce încercăm noi să facem aici
este să facem clădirea în sine ca parte a naturii,
astfel putem extinde natura din parc în oraș.
Deci asta a fost ideea.
Un critic de artă chinez a desenat acest tablou.
A pus clădirea noastră în acest tablou.
Puteți vedea că există un munte negru, minuscul?
Asta arată foarte bine în acest tablou.
Cu toate acestea, în această realitate,
designul nostru a fost contestat
că arată atât de diferit de ceea ce-i împrejur.
Mi-au cerut să-mi modific designul,
fie culoarea, fie forma,
pentru a face clădirea să se potrivească mai bine contextului.
Deci întrebarea mea a fost:
„De ce se potrivește acest context tradițional, natural,
mai bine decât realitatea?”
Poate este ceva în neregulă cu realitatea.
Ceva în neregulă cu contextul.
În extremitatea nordică a Chinei,
am construit de asemenea acest teatru de operă.
Este un teatru de operă lângă râu,
în parcul umed.
Așa că am decis să facem această clădire ca parte din peisajul înconjurător
și să se îmbine cu orizontul.
Clădirea arată literalmente ca un munte de zăpadă.
Oamenii se pot plimba pe clădire.
În timpul zilei sau când nu sunt spectacole,
oamenii vin aici, se pot bucura de priveliști
și își pot continua călătoria din parc
pe clădire.
Când ajung pe acoperiș,
există un amfiteatru care încadrează cerul,
unde pot cânta la cer.
În interiorul operei,
avem acest hol cu multă lumină naturală,
se pot bucura și de acest spațiu semi-interior-exterior,
și pot admira frumoasa priveliște din jurul lor.
Am construit mai mulți munți,
și aici încerc să vă arăt
o clădire care cred că arată ca un nor.
Este Muzeul de Arte Narative Lucas
care se construiește în orașul Los Angeles.
Este un muzeu creat de George Lucas,
creatorul filmelor „Star Wars”.
De ce o clădire care arată ca un nor?
Pentru că eu cred, îmi imaginez, că norul este misterios.
Este natural.
A fost ireal când acest element natural a aterizat în oraș.
Te face să te simți curios,
și să vrei să-l explorezi.
Deci în acest fel clădirea a aterizat pe pământ.
Prin ridicarea acestui muzeu,
făcându-l să plutească deasupra solului,
putem elibera mult din peisajul și spațiul de sub clădire.
Și atunci putem, în același timp,
să creăm această grădină deasupra clădirii
pe care o puteți vizita și vă puteți bucura de priveliște.
Acest muzeu va fi finalizat în anul 2022,
și sunteți cu toții invitați după finalizare.
După construirea tuturor acestor munți și nori,
acum construim acești vulcani
înapoi în China.
Acesta este de fapt un imens parc sportiv
cu patru stadioane în el,
cu un stadion de fotbal cu 40.000 de locuri.
Deci este un proiect foarte mare.
Și precum vedeți din această fotografie,
cu greu puteți spune unde există clădire și unde există peisaj.
Deci clădirea devine un peisaj.
Chiar devine un teren artistic,
unde oamenii se pot plimba în jurul clădirii,
se pot urca pe această clădire
în timp ce rătăcesc prin acest parc vulcanic.
Această imagine prezintă unul dintre spațiile din acești vulcani.
Aceasta este de fapt o piscină
cu lumină naturală care vine de sus.
Ceea ce încercăm să creăm
de fapt este un mediu care estompează granița
dintre arhitectură și natură.
Deci arhitectura nu mai este o mașină funcțională pentru a trăi.
Ea reflectă de asemenea natura din jurul nostru.
Ea reflectă de asemenea sufletul și spiritul nostru.
Deci, ca arhitect, nu cred
că în viitor ar trebui să mai repetăm acele cutii de chibrituri fără suflet.
Cred că ceea ce caut este oportunitatea
de a crea un viitor
al armoniei între oameni și natură.
Mulțumesc frumos!
(Aplauze)
Я архитектор.
А на этом фото изображён мой родной город:
Пекин в Китае.
Старая часть Пекина похожа на прекрасный сад,
где можно увидеть всё богатство природы.
В детстве
я учился плавать в местном озере
и лазил по горам каждый день после школы.
Но со временем
мы построили всё больше современных зданий,
и все они выглядят одинаково.
Они напоминают спичечные коробки́.
Почему все современные города застроены этими коробка́ми?
На этих фото изображены два города.
Тот, что слева, — Нью-Йорк,
а справа — Тяньцзинь, город в Китае,
который сейчас активно застраивается.
Их контуры очень похожи.
Может быть, эти города живут по одному и тому же принципу:
борясь за плотность застройки,
конкурируя за пространство,
соревнуясь в рациональности.
Поэтому современная архитектура
становится символом власти и капитала.
Китайские города активно строятся,
они, как известно,
не только конкурируют за пространство и соревнуются в высоте зданий,
но и многое перенимают из американских стратегий городской застройки
и повторяют их из города в город.
Мы называем это явление 1 000 городов на одно лицо.
Я работаю архитектором в Китае
и постоянно спрашиваю себя: «Как я могу изменить ситуацию?»
Однажды я шёл по улице
и увидел людей, торгующих рыбками.
Они держали рыбок в кубическом аквариуме.
И я задал себе тот же вопрос:
«Почему рыб поселили в кубический аквариум?
Нравится ли им там жить?»
(Смех)
Определённо нет.
Может, потому что кубическое пространство, кубическая архитектура
гораздо дешевле и проще в строительстве.
Поэтому я провёл небольшое исследование.
Я установил камеру для наблюдения за поведением рыбок
в кубическом пространстве
и выяснил, что им, скорее всего, было там неуютно.
Аквариумы в форме куба — не лучший дом,
и я решил спроектировать для них новый аквариум.
Думаю, он должен походить на естественную среду обитания,
в нём должно быть более гибкое пространство,
более сложный интерьер.
Я думаю, что в таком пространстве рыбкам нравится жить гораздо больше,
но я об этом не узнаю, потому что они со мной не разговаривают.
(Смех)
Через год
нам дали возможность спроектировать жилой дом для людей.
Как видите, это две башни,
которые мы построили в Миссиссоге — пригороде Торонто.
В народе их прозвали «Башни Мэрилин Монро»
(Смех)
из-за их извилистой формы.
Мы хотели построить башню,
многоквартирный жилой небоскрёб, но не коробку.
На этот дизайн нас вдохновила природа:
переливы солнечного света и порывы ветра.
Когда мы закончили работу над проектом первой башни,
нам сказали:
«Дизайн второй башни придумывать не нужно
просто постройте вторую такую же,
а мы заплатим двойную цену».
Но я ответил: «Не стоит ставить здесь сразу две Мэрилин Монро».
В природе нет двух абсолютно одинаковых вещей,
поэтому эти два здания будто кружатся в танце.
Я постоянно спрашиваю себя:
«Почему в современных городах
мы часто видим архитектуру, как какой-то механизм или коробку?»
Мне захотелось увидеть, как люди воспринимали природу в прошлом.
Рассмотрев эту традиционную китайскую картину,
я понял, что тогда часто сочетали
природное и созданное человеком для создания яркого впечатления.
Этот пейзаж трогает за душу.
Когда речь идёт о современных городах я спрашиваю себя:
«Возможно ли не отделять здания от природы,
а сочетать их?»
Вот ещё один проект, который мы построили в Китае.
Это большой жилой комплекс.
Он расположен в очень красивом уголке природы.
Признаться, когда я впервые приехал и увидел это место,
оно было слишком красивым.
И я уже почти отказался от этого проекта,
ведь чувствуешь себя преступником, пытаясь здесь что-то построить.
Я не хочу становиться преступником.
Но потом я подумал,
что если бы я этого не сделал,
другие архитекторы просто построили бы на этом месте стандартную высотку.
Это было бы досадно.
Поэтому я решил, что стоит попробовать.
Мы поступили следующим образом:
контурные линии мы позаимствовали у гор,
мы позаимствовали их и воплотили при строительстве.
Эти здания переняли форму
и рельеф от природы.
У каждого здания своя форма,
свой размер, своя высота.
Они стали продолжением ландшафта,
в котором находятся.
И вы знаете,
люди думают, мы часто используем компьютеры,
чтобы создать дизайн таких зданий,
но на самом деле, я создаю много чертежей от руки,
потому что мне нравится спонтанность чертежей от руки.
Они могут передавать те эмоции,
которые компьютеру не передать.
Люди, природа и архитектура могут существовать вместе
и быть в хороших отношениях, как на этой фотографии.
Человек на этом фото — один из архитекторов нашей команды.
Я думаю, он наслаждается красивым пейзажем
и чувствует облегчение от того, что он не стал частью банды преступников —
(Смех)
в конечном итоге.
Вернёмся обратно в город.
Нас попросили спроектировать высотные здания в Пекине.
Я сделал эту модель.
Эта архитектурная модель
выглядит как минигора с минидолинами.
Я поставил эту модель на стол и ежедневно поливал её.
А через несколько лет мы построили это здание.
Посмотрите, как мой чертёж от руки
воплотился в реальное здание.
Они довольно схожи.
Оно похоже на чёрную скалу.
А вот так оно смотрится в городской обстановке.
Оно стоит рядом с парком
и сильно отличается от окружающих его зданий,
потому что другие здания пытаются оградить природу каменной стеной.
Наша работа заключается в том,
чтобы органично вписать здание в природный ландшафт,
чтобы природа вышла за пределы парка и стала частью городской среды.
В этом главный смысл нашего труда.
Художественный критик из Китая нарисовал эту картину.
На ней нашлось место и для нашего здания.
Видите здесь небольшую чёрную скалу?
Она довольно хорошо сюда вписалась.
Однако в реальной жизни
проект нашего здания многие критиковали,
за то, что оно сильно выделяется среди окружающих его домов.
Меня попросили изменить мой проект:
поменять форму или цвет здания,
чтобы оно не так сильно бросалось в глаза.
Я задался вопросом:
«Почему это здание вписывается в традиционную, природную среду
лучше, чем в городскую?
Может быть, с городской средой что-то не так?
Может быть, окружение не то?
В самой северной части Китая
мы построили этот оперный театр.
Он находится рядом с рекой
в парке водно-болотных угодий.
Поэтому мы решили сделать это здание частью природного ландшафта,
и добиться того, чтобы его формы сливались с горизонтом.
Это здание напоминает снежную гору.
Люди могут гулять по нему.
Днём или вечером, когда нет спектаклей,
люди приходят сюда, чтобы полюбоваться видами.
Они могут начать прогулку в парке,
а закончить на здании.
На крыше их ждёт
амфитеатр, обрамляющий небо,
где можно петь прямо в небесную гладь.
Внутри театра
есть фойе с хорошим естественным освещением,
где зрители тоже могут порадоваться полуоткрытому пространству
и рассмотреть красивые виды окрестностей.
Я построил несколько таких скал,
и сейчас я хочу показать вам
здание, которое, как я думаю, похоже на облако.
Это Музей нарративного искусства Лукаса,
который строится в Лос-Анджелесе.
Его основал Джордж Лукас,
создатель «Звёздных войн».
Почему это здание похоже на облако?
На мой взгляд, облака таинствены.
Это создание природы.
Облако, ставшее частью городской среды, кажется чем-то из разряда фантастики.
Оно пробуждает любопытство,
его хочется исследовать.
Вот так мы расположили его на земле.
Подняв этот музей вверх,
сделав его парящим над землёй,
мы можем освободить много пространства для природы и людей под зданием.
И в то же время мы можем
разбить сад на крыше самого здания,
куда можно приходить и любоваться видами.
Этот музей будет достроен в 2022 году,
и я приглашаю вас всех посетить его после завершения строительства.
После строительства скал и облаков
сейчас мы строим вулканы,
снова в Китае.
Это огромный спортивный парк,
с четырьмя стадионами,
один из них, футбольный, рассчитан на 40 000 зрителей.
Это очень масштабный проект.
Как вы видите на этом фото,
едва можно отличить, где здесь здания, а где природный ландшафт.
Здания становятся частью пейзажа,
произведением ландшафтного искусства.
Гости парка могут гулять вокруг зданий,
или забираться на них,
как на настоящие вулканы.
А здесь вы видите помещение внутри одного из этих вулканов.
Это плавательный бассейн
с источником природного света.
Мы с моей командой пытаемся
создать среду, где стирается граница
между природой и архитектурой.
Отныне архитектура — это не просто механизм, необходимый нам для жизни.
В ней отражается окружающая нас природа,
отражаются наши души и идеи.
Поэтому, как архитектор, я думаю,
что в будущем нам не нужно тиражировать эти бездушные спичечные коробки́.
Я ищу возможность
создать такое будущее,
где между человеком и природой будет царить гармония.
Большое спасибо.
(Аплодисменты)
Ja sam arhitekta.
I na ovoj slici je prikazan grad iz kojeg dolazim,
Peking, Kina.
Stari Peking je poput veoma lepe bašte,
možete videti dosta prirode.
Kada sam bio dete,
naučio sam da plivam u jezeru
i penjao bih se po planinama svakog dana posle škole.
Ali kako sam stario,
gradili smo sve više i više modernih građevina.
I sve one izgledaju isto.
Sve izgledaju kao kutije šibica.
Zašto su moderne građevine i gradovi prepune ovih kockastih oblika?
Na ovoj slici, zapravo vidite dva grada.
Ovaj levo je Njujork,
a ovaj desno je Tianđin, kineski grad,
koji je u izgradnji.
I imaju veoma slične horizonte.
Možda takođe prate isti princip.
Znate, takmiče se u zbijenosti,
takmiče se za više prostora,
takmiče se u efikasnosti.
Stoga moderna arhitektura
postaje simbol kapitala i moći.
Kineski gradovi se dosta izgrađuju
i oni se takođe, znate,
ne takmiče samo za ovaj prostor i visinu.
Oni takođe dosta uče iz severnoameričih urbanih strategija
i takođe se dosta ponavljaju od grada do grada.
Tako da ovde mi to nazivamo 1000 gradova sa jednim licem.
Stoga kao arhitekta u Kini,
moram se zapitati - šta mogu učiniti povodom toga?
Jednog dana sam šetao ulicom
i video sam ljude kako prodaju ribu.
I stavljaju ribu u kockasti akvarijum.
Tako da sam postavljao isto pitanje -
zašto kvadratni prostor za ribe?
Da li im se sviđa kvadratni prostor?
(Smeh)
Očigledno ne.
Tako da je možda kvadratni prostor, kvadratna arhitektura,
jeftinija, lakše ju je napraviti.
Tako da sam sproveo malo istraživanje,
postavio sam kameru i pokušao da posmatram kako se ribe ponašaju
u ovom kvadratnom prostoru.
I onda sam saznao da verovatno nisu bile srećne.
Kvadratni prostor nije bio savršen dom za njih,
tako da sam odlučio da dizajniram novi akvarijum za njih.
Mislim da bi trebalo da bude više organski,
da unutra ima više fluidnog prostora.
Kompleksniji interijer.
Mislim da bi trebalo da se osećaju srećnije,
živeći u ovom prostoru, ali ne bih znao, jer ne pričaju sa mnom.
(Smeh)
Ali nakon godinu dana,
imali smo priliku da projektujemo pravu zgradu.
Ovo je zapravo par tornjeva,
koje smo izgradili u Misisogi, gradu izvan Toronta.
I ljudi ovo nazivaju Merlin Monro tornjevi -
(Smeh)
zbog svoje zakrivljenosti.
Ideja je bila da sagradimo toranj,
visokospratnicu, stambeni toranj, ali ne i kutiju.
Više je inspirisano prirodom,
zracima sunca i dinamikom vetra.
Nakon završetka projektovanja prvog tornja,
rekli su nam, znate:
''Ne morate da projektujete drugi,
samo ponovite isti dizajn,
i platićemo vam dvostruko.''
Ali ja rekoh: ''Tamo ne možete imati dve Merlin Monro .''
Priroda se nikada ne ponavlja,
tako da sada imamo dve zgrade koje mogu zajedno plesati.
Tako postavljam sebi ovo pitanje.
Znate, zašto u modernom gradu,
često pomislimo da je arhitektura - mašina, kutija?
Tako da ovde želim da vidim kako su ljudi posmatrali prirodu u prošlosti.
Gledajući ovu tradicionalnu kinesku sliku,
saznao sam da su često spajali
prirodu sa veštačkim, na veoma dramatičan način,
kako bi stvorili ovaj emotivni pejzaž.
U modernom gradu moje pitanje glasi:
Da li postoji način da ne razdvajamo građevine i prirodu,
već da ih kombinujemo?
Postoji još jedan projekat koji smo sagradili u Kini.
Prilično ogroman stambeni kompleks.
I nalazi se u veoma lepom prirodnom okruženju.
Iskreno, kada sam prvog puta posetio mesto,
bilo je previše lepo.
Zamalo odlučih da odbijem projekat,
zato što se osećate kao kriminalac štagod da uradite tamo.
Ne želim da postanem kriminalac.
Ali moja druga pomisao je bila -
ako ja to ne uradim,
oni će svakako samo postaviti standardne urbane tornjeve tamo.
A to bi bila šteta.
Tako da sam odlučio da moram da pokušam.
Način na koji smo to odradili je
da smo uzeli konture postojećih planina,
i uzevši te linije, preslikali smo ih u zgradu.
Stoga su ti tornjevi zapravo preuzeli oblike
i geometriju iz prirode.
Svaka građevina ima različit oblik,
različitu veličinu, različitu visinu.
I postaju nastavak prirode
u kojoj se nalaze.
I znate,
ljudi misle da mi ponekad koristimo kompjutere
kako bismo dizajnirali ovakvu arhitekturu,
ali ja zapravo dosta koristim ručne skice,
jer mi se dopada nasumičnost u ručnim skicama.
Sadrže vrstu emocije
koja se ne može kompjuterski stvoriti.
Arhitektura i ljudi i priroda mogu zajedno postojati
i imaju dobar odnos na ovoj fotografiji.
Lik sa slike je zapravo jedan od arhitekata iz našeg tima.
Mislim da je uživao u prelepom prirodnom pejzažu,
i osećao olakšanje što nije deo kriminalaca -
(Smeh)
na kraju.
Da se vratimo gradu.
U Pekingu su nam tražili da projektujemo ove urbane tornjeve.
I napravio sam ovaj model.
To je arhitektonski model,
liči na miniplaninu i minidolinu.
Stavio sam ovaj model na moj sto, i negovao sam ga svakog dana.
Godinama kasnije, završili smo ovu zgradu.
I možete da vidite kako se moja ručna skica
preslikava u pravu zgradu.
I izgledaju prilično slično.
Liči na crnu planinu.
Evo kako je ova zgrada smeštena u gradu.
Na ivici je ovog prelepog parka.
Drugačija je, dosta drugačija od zgrada koje je okružuju,
jer ostale zgrade pokušavaju da stvore zid oko prirode.
Ali ono što mi pokušavamo ovde
je da učinimo da sama zgrada bude deo prirode,
kako bismo proširili prirodu iz parka u grad.
To je bila ideja.
Kineski umetnički kritičar je nacrtao ovu sliku.
Naša zgrada je na ovoj slici.
Možete li videti crnu, malenu planinu?
Uklapa se u ovu sliku.
Bilo kako bilo, u stvarnosti je
naš dizajn doveden u pitanje
da izgleda dosta drugačije od okoline.
I tražili su mi da modifikujem moj dizajn,
ili boju ili oblik,
kako bi se zgrada bolje uklopila u kontekst.
Tako da je moje pitanje bilo,
zašto se bolje uklapa u ovaj tradicionalni, znate, prirodni kontekst
nego u stvarnost?
Možda nešto nije u redu sa stvarnošću.
Nešto nije u redu sa kontekstom.
Na krajnjem severu Kine,
napravili smo ovu opersku kuću.
To je operska kuća u blizini reke,
u močvarnom parku.
Tako da smo odlučili da napravimo zgradu kao deo okolnog pejzaža
i uklopimo je u horizont.
Zgrada doslovno izgleda kao snežna planina.
I ljudi mogu da šetaju po zgradi.
U toku dana ili kada nema opere,
ljudi dođu ovde, mogu da uživaju u pogledu
i mogu da nastave svoje putovanje iz parka
ka zgradi.
Kada dođu na krov
gde se nalazi amfiteatar, koji uokviruje nebo,
gde mogu pevati nebu.
Unutar opere,
nalazi se predvorje sa dosta prirodnog svetla,
i mogu uživati u polu-unutrašnjem-spoljašnjem prostoru,
i mogu videti predivan pogled oko sebe.
Sagradio sam nekoliko planina,
a ovde pokušavam da vam prikažem
jednu zgradu koja, ja mislim, liči na oblak.
To je muzej pripovedačke umetnosti Lukas
koji se gradi u Los Anđelesu.
Muzej je kreirao Džordž Lukas,
tvorac ''Zvezdanih ratova''.
Zašto zgrada koja liči na oblak?
Jer mislim, zamišljam, oblak misterioznim.
To je priroda.
Nadrealno je kada ovaj prirodni element sleti u grad.
Zainteresuje te
i želiš da ga istražiš.
I tako je zgrada sletela na Zemlju.
Podigavši ovaj muzej,
učinivši da leti iznad zemlje,
možemo da oslobodimo dosta predela i prostora ispod zgrade.
Onda istovremeno možemo
da stvorimo krovni vrt iznad zgrade
za posećivanje i uživanje u pogledu.
Ovaj muzej će biti završen 2022. godine
i svi ste pozvani kada se završi.
Stoga nakon izgradnje svih ovih planina i oblaka,
sada gradimo vulkane
u Kini.
Ovo je zapravo ogroman sportski park
sa četiri stadiona,
gde jedan stadion ima 40 000 sedišta.
Tako da je to jedan ogroman projekat.
Možete videti na ovoj slici,
da je teško reći gde je zgrada, a gde predeo.
Tako da zgrada postaje predeo.
Čak postaje zemljana umetnost,
gde ljudi mogu šetati oko zgrade,
mogu se penjati po zgradi,
dok lutaju ovim vulkanskim parkom.
I ovaj prikaz pokazuje jedan od prostora u tim vulkanima.
Ovo je zapravo bazen
sa prirodnim svetlom koje dopire odozgo.
Ono što zapravo pokušavamo da stvorimo
je okolina koja zamagljuje granicu
između arhitekture i prirode.
Stoga arhitektura više nije funkcionalna mašina za življenje.
Takođe prikazuje prirodu oko nas.
Prikazuje našu dušu i duh.
Tako da, kao arhitekta, ne mislim
da bi u budućnosti trebalo da ponavljamo ove bezdušne kutije šibica.
Mislim da ono za čim tragam je mogućnost
stvaranja budućnosti
u harmoniji između ljudi i prirode.
Hvala puno.
(Aplauz)
Ben bir mimarım.
Bu resim benim doğup büyüdüğüm şehre ait.
Pekin, Çin.
Pekin eskiden doğa ile iç içe olan
çok güzel bir bahçeye benziyordu.
Ben çocukken
bu gölde yüzmeyi öğrendim
ve okuldan sonra her gün dağlara tırmanırdım.
Ancak büyüdükten sonra
gitgide daha fazla modern bina inşa edildi.
Hepsi de birbirine benziyor.
Hepsi kibrit kutusu gibi görünüyor.
Neden tüm modern binalar ve şehirler böyle kutu gibi şekillerden oluşuyor?
Aslında bu fotoğrafta iki farklı şehir görüyorsunuz.
Soldaki New York,
sağdaki ise Tianjin,
Çin'in inşaat halindeki bir şehri.
İkisinin de silüeti çok benzer.
Muhtemelen ikisi de aynı prensibe göre inşa ediliyor.
İkisinde de sıkışıklık yüzünden bir mücadele var,
boş alan için bir mücadele,
alanın verimli kullanımı üzerine bir mücadele.
Yani, modern mimari,
sermaye ve gücün bir sembolü haline gelmiş.
Çin şehirlerinde çok fazla inşaat var.
Sadece boş alan ve yükseklik için rekabet etmekle kalmıyor,
aynı zamanda,
Amerika'nın şehircilik prensiplerini de taklit ediyorlar
ve her bir şehirde bu durum sürekli tekrarlanıyor.
Bunu 1000 şehrin tek bir yüze sahip olması gibi düşünebiliriz.
Çin'de yaşayan bir mimar olarak kendime soruyorum,
bu konuda ben ne yapabilirim?
Bir gün, sokakta yürürken
balık satan insanlar gördüm.
Balığı küp biçiminde bir kaba koymuşlardı.
Ben yine aynı soruyu sordum,
neden balık küp şeklinde bir kaba konur?
Balıklar küp şeklindeki alanları mı seviyorlar?
(Kahkahalar)
Tabii ki hayır.
Belki kübik alan ve kübik mimari
daha ucuzdur, yapması daha kolaydır.
O yüzden küçük bir araştırma yaptım.
Bir kamera yerleştirdim ve balıkların bu kübik alandaki
davranışlarını gözlemledim.
Muhtemelen mutlu olmadıklarını fark ettim.
Kübik alan, onlar için en iyi ev değildi.
Onlar için yeni bir balık kabı tasarlamaya karar verdim.
Bence daha organik olmalıydı,
içeride daha akışkan alanlar olmalıydı.
Daha karmaşık iç alanlar.
Böyle bir yerde yaşadıklarında daha mutlu olacaklarını düşündüm.
Ancak bilemezdim, çünkü benimle konuşamazlardı.
(Kahkahalar)
Ancak bir yıl sonra,
insanlar için gerçek bir bina tasarlama fırsatı yakaladık.
Bunlar aslında bir çift kule.
Mississauga'da inşa ettik, Toronto'nun dışında bir şehir.
İnsanlar bunlara Marilyn Monroe kuleleri diyorlar.
(Kahkahalar)
Kavisleri yüzünden.
Çıkış noktamız, çok katlı, içinde yaşanabilecek
bir kule inşa etmekti, ancak bu bir kutu şeklinde olmamalıydı.
Doğadan ilham aldık,
güneş ışığından ve rüzgar dinamiklerinden.
İlk kulenin tasarımlarını bitirdikten sonra,
bize dediler ki,
"İkinciyi ayrıca tasarlamanıza gerek yok,
aynı tasarımı tekrar edin yeter,
size ikisi için de ödeme yapacağız."
Ben de dedim ki, "Burada iki tane Marilyn Monroe duramaz."
Doğa kendini hiçbir zaman tekrar etmez.
Böylece birbiriyle dans eden iki binamız oldu.
Kendime sorduğum bir soru var.
Neden, modern şehirlerde,
çoğunlukla mimariyi bir makine gibi düşünüyoruz, bir kutu gibi?
Ben de insanların geçmişte doğaya ne şekilde baktığını görmek istedim.
Geleneksel Çin resimlerini inceledim.
Fark ettim ki, çoğunlukla, doğa ile
insan üretimi olan yapay olanı çarpıcı bir şekilde karıştırmışlar
ve böylelikle dokunaklı sahneler yaratmışlar.
Yani, modern şehirler için, sorum şu:
Binaları ve doğayı birbirinden ayırmak yerine,
birbiri ile birleştirmenin bir yolu var mıdır?
Bu da Çin'de yaptığımız bir proje.
Oldukça büyük bir yerleşim alanı.
Çok güzel bir doğal alan içerisinde.
Dürüst olmak gerekirse, burayı ilk ziyaret ettiğimde
o kadar güzel olduğunu düşündüm ki,
neredeyse projeyi geri çeviriyordum.
Çünkü burada bir şey inşa etmek, insana kendisini suçlu hissettiriyor.
Suçlu olmak istemiyorum.
Ancak tekrar düşününce,
eğer ben yapmazsam,
buraya, her hâlükârda, standart şehir kuleleri inşa edecekler.
Yazık olacaktı.
O yüzden denemeye karar verdim.
Şu şekilde yaptık:
Kontur çizgilerini çevredeki dağlardan aldık
ve bu çizgileri binalara çevirdik.
Yani bu kuleler aslında şekillerini
ve geometrilerini doğadan alıyorlar.
Her bir binanın farklı bir şekli var,
farklı ölçüler, farklı yükseklikler.
Kendi konumlarında
doğanın bir uzantısı haline geldiler.
Biliyorsunuzdur,
insanlar bu şekilde bir mimariyi
bilgisayar üzerinde tasarladığımızı düşünürler,
ama ben aslında çok fazla el çizimi kullanıyorum
çünkü el çizimlerindeki rastlantısallıklar hoşuma gidiyor.
Bir tür duygu barındırıyor,
bilgisayarla bu elde edilemiyor.
Mimari, insanlar ve doğa bir arada var olabilir
ve bu fotoğrafta aralarında iyi bir ilişki olduğu görünüyor.
Bu fotoğraftaki kişi, ekibimizdeki mimarlardan birisi.
Bence güzel doğa manzarasının keyfini çıkarıyor
ve kendini rahatlamış hissediyor çünkü suçlulardan biri değil.
(Kahkahalar)
Sonuç olarak.
Tekrar şehre dönelim,
Pekin'de bu şehir kulelerini tasarlamamız istendi.
Ben de bu modeli tasarladım.
Bu mimari bir model,
küçük dağlara ve küçük vadilere benziyor.
Bu modeli masamın üzerine yerleştirdim ve her gün üzerine bir şeyler ekledim.
Yıllar sonra bu binayı tamamladık.
El çizimlerimin
gerçek binaya nasıl dönüştüğünü görebilirsiniz.
Birbirlerine oldukça benziyorlar.
Siyah bir dağı andırıyor.
Bu da binanın şehirde nasıl yerleştiğini gösteriyor.
Bu güzel parkın kenarında.
Çevredeki binalardan farklı, çok farklı
çünkü diğer binalar doğayla aralarında bir duvar oluşturuyorlar.
Ancak burada yapmaya çalıştığımız,
binanın kendisini doğanın bir parçası haline getirmek,
ki böylelikle doğa parktan şehre doğru uzansın.
Yani, amacımız buydu.
Çinli bir sanat eleştirmeni bu tabloyu çizdi.
Bizim binayı tablonun içerisine yerleştirdi.
Küçük siyah dağı görebiliyor musunuz?
Bu tabloya çok uymuş görünüyor.
Ancak, yaşadığımız gerçeklikte,
tasarımımız etraftakilerden çok farklı göründüğü için eleştirildi.
Tasarımımda değişiklikler yapmamı istediler,
renginde veya şeklinde,
ki çevreye uyum sağlayabilsin.
Ancak benim burada sorduğum soru şuydu;
neden bu bina geleneksel, doğal olan çevreye
gerçekliğe oranla daha iyi uyum sağlıyor?
Belki gerçeklikle ilgili bir yanlış vardır?
Belki bu durumla ilgili bir sorun vardır.
Çin'in en kuzeyinde,
bu opera binasını yaptık.
Nehrin kıyısında bir opera binası,
sulak bir arazide.
Bu binanın çevredeki manzaranın bir parçası olmasını
ve ufukla birleşmesini istedik.
Bina kelimenin tam anlamıyla karlı bir dağa benziyor.
İnsanlar binanın üzerinde yürüyebiliyorlar.
Gün içerisinde veya opera olmadığında
insanlar buraya gelebiliyor ve manzaranın keyfini çıkarabiliyor
ve parktan binaya doğru
yolculuklarına devam edebiliyorlar.
Binanın çatısına vardıklarında
gökyüzüne doğru şarkı söyleyebilecekleri
gökyüzünü çevreleyen bir amfitiyatro görürler.
Operanın içerisinde,
bol doğal ışık alan bir lobi bulunuyor;
burada yarı açık yarı kapalı alanın keyfini çıkarabiliyorlar
ve çevrelerindeki güzel manzarayı görebiliyorlar.
Birçok dağ inşa ettim,
burada size, buluta benzediğini düşündüğüm
bir binayı göstereceğim.
Bu, Lucas Museum of Narrative Arts,
Los Angeles'ta inşa ediliyor.
George Lucas tarafından yaratılmış bir müze,
"Yıldız Savaşları" filmlerinin yapımcısı.
Neden bulut gibi görünen bir bina?
Çünkü bence, benim hayalimde, bulutlar çok gizemli.
Doğanın bir parçası.
Bu doğal öğe şehre indiğinde sürreal bir durum oluşuyor.
Merak uyandırıyor,
keşfetmek istiyorsunuz.
İşte bu şekilde bu bina yeryüzünde hayat buldu.
Bu müzeyi yukarı kaldırıp
yeryüzünün üzerinde yüzmesini sağlayarak
binanın altında çok fazla alan yaratabiliyoruz.
Aynı zamanda, binanın üzerinde
ziyaret etmeye açık, manzaranın izlenebildiği
bu teras bahçesini yaratabiliyoruz.
Bu müze 2022 yılında tamamlanmış olacak,
hepiniz davetlisiniz.
Tüm bu dağları ve bulutları inşa ettikten sonra,
şimdi de volkanlar inşa ediyoruz.
Çin'de.
Bu aslında kocaman bir spor parkı.
İçerisinde dört tane stadyum var,
Stadyumlardan birisi 40.000 kişilik.
Yani çok büyük bir proje.
Bu fotoğrafta da görüyorsunuz,
neresi bina, neresi doğa, ayırt etmek zor.
Yani bina doğanın bir parçası hâline geliyor.
Adeta bir doğa sanatına dönüşüyor,
çünkü insanlar, bu volkan parkında gezerken
binanın etrafında dolanabiliyor,
üzerine tırmanabiliyorlar.
Bu görsel, volkanlardan birinin içerisindeki bir alanı gösteriyor.
Bu aslında bir yüzme havuzu,
yukarıdan doğal ışık geliyor.
Yani, yaratmaya çalıştığımız şey,
mimari ve doğa arasında
belirgin sınırların olmadığı bir çevre.
Böylelikle, mimari, içinde yaşanan fonksiyonel bir makineden ibaret olmasın.
Aynı zamanda çevredeki doğayı da yansıtsın.
Ruhumuzu ve tabiatımızı yansıtsın.
Bir mimar olarak ben,
gelecekte bu ruhsuz kibrit kutularını tekrarlamamamız gerektiğini düşünüyorum.
Benim arayışım,
insanlar ve doğa arasında ahengin olduğu
bir gelecek yaratma fırsatı.
Çok teşekkürler.
(Alkışlar)
我是一名建筑师，
图片里的城市，是我的家乡——
中国，北京。
老北京像是一个非常美丽的花园，
你可以看到很多自然风光。
当我还是一个孩子的时候，
我在这片河里学游泳，
每天放学都会爬那些山。
但长大以后，
越来越多的大楼拔地而起，
但它们看起来都一个样子——
都像火柴盒。
为什么当代建筑和城市 挤满了这些火柴盒？
在这张图片里， 你实际上看到的是两座城市。
左边的是纽约，
右边的是天津，
一个正在建设的中国城市。
它们有着非常相似的天际线。
可能它们也遵循着 同样的建筑原则。
比如都在攀比建楼密度，
争夺更多空间，
竞争使用效率。
因此，当代建筑
变成了一个资本和权力的象征。
中国的城市正在大规模被重建，
它们也不仅都在
比拼空间和高度，
而且也在学习很多北美城市战略，
将其模式拷贝到 一个又一个城市。
在这儿我们叫它“千城一面”。
在中国，作为一个建筑师，
我需要问自己：对此我能做些什么？
有天，我在街上走着，
看到人们在卖鱼，
他们把鱼放在一个方形鱼缸里。
于是我问着自己同样的问题：
为什么给鱼一个立方空间？
鱼儿们喜欢立方空间吗？
（笑声）
显然不。
可能因为方形建筑
建造起来更加便宜、方便。
于是我做了一个小研究，
我放了个相机，并尝试去观察 居住在立方空间中
那些鱼的行为。
之后我发现它们可能不开心。
立方空间对它们来说 不是一个完美的居住空间，
所以我决定给它们设计一个新鱼缸。
我认为这新鱼缸应该更有机，
内部空间应该更具流动性，
具有更加复杂的内部构造。
我认为鱼儿们居住在这样的环境下 应该感到更加开心，
但我并不知道， 因为它们不会和我说话。
（笑声）
一年后，
我们有了一个 为人们设计大楼的机会，
也就是在坐落于多伦多市外
的密西沙加市建造一对双塔。
人们称它“梦露大厦”——
（笑声）
因为它的曲线外观。
创造这个
高层的、可居住的塔， 而非一个盒子，
更多是受到自然的灵感激发，
阳光，和风动力。
在我们结束第一座塔的设计后，
他们和我们说：
“你们不用设计第二个塔了，
只要重复第一座的设计就好，
我们照常付你两座塔的钱。”
但我说：“你不能有两座 玛丽莲梦露站在那儿。”
因为自然从来不会自我复制。
所以现在我们有两座 相互呼应，共同起舞的大楼。
我对自己有这么一个疑问：
为什么，在当代城市中，
我们总是把建筑 看作一个机器，或一个盒子？
想到这里，我想要看看过去 人们是怎样看待自然的。
通过对中国传统绘画的研究，
我发现他们通常
将自然与人造物件 用一种非常戏剧化的方式混合，
以此创造出这般动人的景象。
因此在当代城市中， 我的问题是：
有没有一种方法， 不用将楼宇和自然分离，
而是将它们融合？
这里有另一个我们 在中国负责的项目。
是一个规模挺大的住宅区，
而且它坐落在 一个非常漂亮的自然景观中。
老实说，我第一次实地考察的时候，
它太美了，
以至于我差点儿决定推了这个项目，
因为你在这儿，小摸小碰， 都觉得在犯罪。
我可不想成为罪犯。
但是我三思过后，
如果我不接下项目，
他们不管怎样就会在这儿 放一个标准城市建筑。
那会是一个遗憾。
所以我决定孤注一掷。
我们的方法是
拿来那些山峦的等高线图，
把它们转译成建筑。
因此，那些建筑实际上借鉴了
山峦原有的造型和几何图案。
每一幢楼，都有
不同的形态、大小和高度。
它们的拔起之地成为了
大自然的延伸。
而且，
人们认为我们有时用电脑
来设计这样的建筑，
但事实上我更多使用手稿，
因为我喜欢手稿中的随性。
它们能够传递出一种
电脑图纸无法表达的情绪。
建筑、人类和自然可以共存，
也可以有一个很和谐的关系， 如图所示。
照片中的人 是我们建筑师团队的一员，
我认为他正在 享受这个美丽的自然风景，
因为他没有成为 破坏景色的罪犯——
（笑声）
而终于如释重负。
说回城市，
在北京，有人叫我们 设计这样的城市建筑。
我做了这样的一个模型。
这是一个建筑模型，
有迷你山丘和迷你村庄。
我把这个模型放在我的书桌上， 每天给它浇水。
几年过去， 我们这座大楼完工了。
你能看到我的手稿
是如何一点点被转译为 这一真实建筑。
它们看着蛮相似的。
看起来像是一座黑色高山。
这就是该建筑如何屹立在城市中的。
它屹立在这美丽公园的边界，
和周围的高楼大厦相比， 它极其的与众不同。
因为其他建筑 尝试着在自然周围竖一堵墙，
而我们致力于
将建筑打造成自然的一部分，
随之将自然 从公园延展，并带入城市。
这是我们的构想。
一位中国艺术评论家画了这幅画，
他把我们的建筑放进了其中。
你能看到那里有个小黑山吗？
它与整幅画面的关系非常和谐。
但实际上，
我们的设计一直被质问：
它看起来和周遭环境格格不入。
他们也要求我改进我的设计，
不管是颜色，还是造型，
让它变得不要那么突兀。
所以我的问题是
为什么这个建筑设计 更能与传统的自然环境融为一体，
而非现实环境？
可能是现实出了点问题，
现实环境的问题。
在中国很北部的地方，
我们也设计了这样的歌剧院。
一个湿地公园中
傍水而建的歌剧院。
我们决定把这个建筑 设计成周围风光的一部分，
并且将其藏入地平线中。
这建筑看起来真的和雪山没两样，
而且人们可以在这“雪山”上行走。
在白天或是没有演出的时候，
人们可以来这里欣赏风景，
可以爬上建筑继续他们的
公园观光。
当他们到达楼顶，
有个圆形剧场， 为天空配上了画框。
在那里， 人们可以对着天空歌唱。
歌剧院内部，
我们设计了自然采光的大厅，
人们也可以在室内空间 享受身临室外的景色，
观赏环绕周围的美景。
我最近正在建造几座山，
在这里我给各位展示一下，
有一座建筑我觉得看起来像云朵。
这是洛杉矶正在建造的
卢卡斯叙事艺术博物馆。
这是电影《星球大战》创始人
乔治·卢卡斯创立的。
为什么这个建筑看着像云朵？
因为我幻想云朵是神秘的，
它是自然。
当这个自然元素降落于城市大地时， 是非常迷离梦幻的。
它会让你感到好奇，
想要去探索。
这就是“云朵”如何降落于大地的。
通过抬高这座博物馆，
使它悬浮于地表，
我们可以释放很多 建筑下方的空间和风景。
与此同时，我们能够
在建筑上方创造一个
你可以去拜访并 欣赏风景的屋顶花园。
这个博物馆将会在 2022 年竣工，
等建造完毕， 欢迎诸位前来参观。
在那些“山峦”和“云朵”建筑后，
我们正在中国设计这些
“火山”。
这其实是一个有着四个体育馆的
大型体育公园。
其中是一个有 4 万观众席的 足球体育馆。
所以这是一个很大的项目。
从这张照片，
你很难辨别 哪里是建筑，哪里是自然风景。
所以建筑也成为了自然风景，
甚至成为了地景艺术。
人们可以围绕建筑漫步，
可以爬上这个“火山”，
宛如他们正在一个火山公园游走。
这个效果图展现了 火山间众多空间的一个。
这是一个游泳馆，
自然光线能从上方进入。
所以，我们正在尝试创造的
实际上是一个能够模糊
建筑和自然界线的环境。
这样，建筑不再是 为生存而建的功能性机器。
它能反映我们周围的自然，
也能映射我们的灵魂和精神世界。
所以，作为一个建筑师，我认为
在未来，我们不该再继续 复制那些毫无灵魂的火柴盒，
我正在寻找一个机遇，
去创造一个
人与自然和谐相处的未来。
非常感谢。
（掌声）
我是一名建築師。
這張圖上的城市是我的故鄉，
中國，北京。
老北京就像是個非常美麗的花園，
你可以看到很多自然風光。
在我小時候，
我在這個湖裏學會了游泳，
每天放學之後，我都會去爬山。
但，長大後，
我們建造了越來越多的現代大樓。
它們看起來都一樣，
它們看起來都像是火柴盒。
為什麼現代建築和城市
都滿是這種盒子型狀？
在這張照片中， 你其實可以看到兩個城市。
左邊的是紐約，
右邊的是天津，
一個正在建設中的中國城市。
它們在天空映襯下的 空中輪廓線很相似。
也許它們也遵從同樣的建築原則。
你們知道的，爭取密度、 爭奪更多空間、
競爭效益。
因此，現代建築
變成了資本和權力的象徵。
中國的城市在不斷建造中，
它們也都一樣，
不僅是在空間和高度上競爭，
也從北美的都市戰略學了很多，
且城市和城市間有許多重覆。
在這裡，我們稱之為 「千城一面」。
身為中國的建築師，
我得自問，對此，我能做什麼？
有一天，我在街上走路，
我看到有人在賣魚。
他們把魚放在立方形的魚缸中。
我也問了同樣的問題，
為什麼連魚的空間都是立方形？
魚喜歡立方形的空間嗎？
（笑聲）
顯然不是。
所以，也許建造立方形空間、
立方形建築，比較便宜且容易。
所以我做了一點研究，
我架設了一台攝影機，
試圖觀察魚在這個 立方形空間中的行為，
接著，我發現， 牠們可能並不快樂。
立方形空間對牠們而言 並非最理想的家，
所以我決定要為牠們設計新的缸。
我認為缸應該要更有機，
內部的空間應該要更流線型。
更複雜的內部設計。
我認為魚兒住在這個空間中會更快樂，
但我不會知道， 因為牠們不會跟我說。
（笑聲）
但，一年後，
我們得到一個機會，
為人們設計這棟真正的大樓。
它其實是一對雙塔，
建造地點為多倫多外的 一個城市，叫做密西沙加。
大家稱它為「夢露大廈」——
（笑聲）
原因是它的曲度。
想法是，要建造一座塔，
高樓層、可居住的高塔， 而非一個盒子。
它的靈感更多來自於大自然， 有太陽光以及風的流動。
在我們設計完第一座塔之後，
他們告訴我們：
「你們不用設計第二座塔了， 把同樣的設計拿來用就好，
我們付你們兩倍的錢。」
但，我說：「不能有兩個 瑪莉蓮夢露站在那裡。」
大自然本身都不會有所重覆，
所以，現在我們有兩棟大樓，
它們可以共舞。
我問我自己一個問題。
為什麼，在現代城市裡，
我們通常都認為建築 是一個機器、一個盒子？
所以，我想要了解在過去 大家是怎麼看待大自然的。
研究這張中國傳統畫作，
我發現他們通常會用 非常戲劇性的方式，
將大自然和人工的 人造物融合在一起，
所以他們會創造出 這種充滿情緒的景色。
在現代城市中，我的問題是：
我們有沒有辦法可以不要 把建物和大自然分開，
而是將兩者結合？
這是我們在中國 建造的另一個計畫。
這是一棟很大的住宅綜合大樓。
它位於非常美麗的自然環境中。
老實說，當我初次 造訪這個地方時，
它實在太美了。
我幾乎決定要拒絕接下這個計畫，
因為在那裡動手腳 感覺就好像是犯罪一樣。
我不想要成為罪犯。
但我的第二個想法是，
如果我不做，
他們無論如何還是會放一座 標準型的都市塔型建築在那裡。
那就很可惜了。
所以我決定一試。
我們採用的方法是，
我們用既有山岳的外輪廓線，
我們把那些輪廓線轉換成為建物。
所以，那些塔的外形和幾何 其實正是來自大自然。
所以每座建物有不同的形狀、
不同的大小、不同的高度。
它們變成了一種延伸，
將它們所處的大自然再延伸出去。
要知道，
人們會認為我們有時會 用電腦來設計這種建築，
但我其實用了很大量的手繪，
因為我喜歡手繪才有的隨機性。
手繪能傳遞一些情緒，
是電腦圖紙無法表達的。
建築、人類，和大自然
能夠共存，
在這張照片中， 它們有很好的關係。
事實上，照片中的這個傢伙 是我們團隊裡的一名建築師。
我想他當時
很享受美麗的自然風景，
且覺得很放鬆，因為， 他沒有成爲破壞美景的罪犯——
（笑聲）
還好不是。
再說城市，
在北京，有人找我們 去設計這樣的都市高塔。
我做了這個模型。
它是個建築模型，
看起來像是迷你山岳和迷你山谷。
我把這個模型放在 我的桌上，每天為它澆水。
數年後，我們完成了這棟大樓。
各位可以看到我的手繪圖
是如何被轉換成真實的建物。
它們看起來十分相似。
它看起來像是一座黑山。
這是這座建物處在城市裡的樣子。
它位在一座美麗的公園旁邊。
它和周圍的大樓 不一樣，很不一樣，
因為其他的大樓試圖 在大自然周邊建起圍牆。
但我們在這裡想要做的是
讓大樓本身成為大自然的一部分，
所以我們把大自然 從公園延伸到了城市中。
那就是我們的想法。
一位中國的藝評家畫了這幅畫。
他把我們的大樓放在這幅畫中。
各位能看見上面有一座小黑山嗎？
它在這幅畫中看起來非常和諧。
然而，在這個現實中，
我們的設計在那時是會被質疑，
因為它看起來和周圍格格不入。
他們要求我修改我的設計，
不論顏色或形狀，
要讓這棟大樓顯得不那麽突兀。
所以，我的問題是，
為什麼此設計會比較契合
傳統的大自然環境，
卻沒那麼融入現實？
也許是現實出了問題。
是周圍環境出了問題。
在中國非常北邊的地方，
我們也建造了這間歌劇院。
這間歌劇院在河邊，
位在濕地公園內。
我們決定要讓這間劇院 成為周圍地景的一部分，
與地平線融為一體。
這棟建築真的看起來像座雪山。
人可以在建築上行走。
白天時，或沒有歌劇表演時，
大家會來這裡，享受風景，
他們的旅程可以從公園 一路延續到這間建築。
當他們到了屋頂上，
那裡有個圓形露天劇場 可以觀賞天空，
他們可以對著天空唱歌。
在歌劇院内，
這個大廳有很多自然採光，
訪客也可以享受這個 半室內半室外的空間，
他們可以觀賞周圍的美景。
我已經建造了好幾座山，
我現在要給各位看的
是我認為很像雲朵的建物。
這是盧卡斯敘事藝術博物館，
它座落在洛杉磯。
喬治盧卡斯創立了這間博物館，
《星際大戰》系列電影 正是出自他之手。
為什麼要用看起來像雲朵的建築？
因為，在我的想像中，
雲朵是神秘的。
雲朵是大自然。
當這種大自然元素降落在城市中時， 感覺會非常超現實。
它會讓你對它感到好奇，
你會想一探究竟。
所以，這間建築就這麼 降落在地球上了。
把這間博物館抬起來， 讓它浮在地面上，
我們就能釋放出這座建物 底下的許多地景和空間。
同時，我們也能在建築上方 創造這座屋頂花園，
你可以進入花園，享受景色。
這間博物館會在 2022 年完工，
完成時，歡迎大家來參訪。
在建造了所有這些 山岳和雲朵之後，
我們現在回到中國建造這些火山。
它其實是一座巨大的運動公園，
裡面有四間體育館，
其中一間是足球體育館，
內有四萬個座位。
這是一個非常大的計畫。
從這張照片可以看到，
很難分辨得出建物和地景。
建物本身變成了地景。
甚至變成了地上的藝術，
民眾可以繞行建物，
可以爬上建物，
他們在這座火山公園中漫遊。
這張圖中的空間則是 在那些火山的內部。
這其實是一座游泳池，
上方有自然採光。
我們在嘗試創造出一個環境，
在這裡，建築和大自然之間的界線
是難分辨出來的。
建築已經不再是 生活用的功能性機器。
它也能反映出我們周圍的大自然。
它也能反映出我們的靈魂和精神。
身為建築師，我不認為
在未來我們應該要繼續重覆 做出那些沒有靈魂的火柴盒。
我想，我在尋找的是一個機會，
來創造一個人類與大自然
能和諧共存的未來。
非常謝謝。
（掌聲）