You’ve filled up your cart and made it to the front of the grocery line
when you’re confronted with yet another choice:
what kind of bag should you use?
If you’ve seen the images of plastic bags strewn across the ocean,
it might seem obvious that plastic is bad for the environment.
Surely a paper bag or a cotton tote would be the better option.
But is that really true?
Each of these three materials has a unique environmental impact
that’s determined by its carbon footprint,
its potential to be reused and recycled, and its degradability.
So, to get the full story on these grocery bags
we need to look at how they’re made,
how they’re used, and where they ultimately go.
Let’s start with plastic.
The typical thin and flimsy plastic bag is made of high-density polyethylene,
commonly known as HDPE.
Producing this material requires extracting petroleum from the ground
and applying extreme heat.
The resulting polymer resin is then transported
alongside additional ingredients like titanium oxide and chalk
to a bag manufacturing plant.
Here, coal powered machines melt the materials down
and spin them into sheets of plastic,
which are then folded into bags.
By the time a bag reaches its final destination,
it’s contributed an estimated 1.6 kg of carbon dioxide to the atmosphere.
That’s the same amount of carbon a car produces,
driving a little over 6 kilometers.
But the alternatives actually possess a much larger carbon footprint.
Paper is made from wood pulp,
and when you account for the carbon cost of removing trees from their ecosystems,
a single paper bag can be responsible for about 5.5 kg of carbon dioxide.
Meanwhile, growing cotton is an extremely energy and water intensive process.
The production of a single cotton tote
emits an estimated 272 kg of carbon dioxide.
When we compare carbon footprints, plastic bags are the clear winner.
But environmental impact is also determined by how the bag is used.
Reusing or recycling these bags
significantly offsets their environmental toll
by reducing demand for new production.
To quantify that offset, we can divide the bag’s carbon footprint
by the number of times it’s reused.
For example, if a typical paper bag is reused three times,
it has a lower net impact than a single-use plastic bag.
The carbon footprint of a cotton tote can similarly be lowered,
if it’s reused 131 times.
Of these three options, durable cloth totes are most likely to be reused.
Evidence shows paper bags are quickly discarded due to their tendency to tear.
This issue plagues HDPE plastic bags as well.
But even when they’re made to avoid tearing,
their widespread availability makes it easy to treat them as single-use items.
Fortunately, researchers estimate that 40% of HDPE bags
are reused at least once for throwing out waste.
Recycling these bags also offsets their carbon footprint,
but it’s not universally possible for each material.
Many countries lack the infrastructure to efficiently recycle plastic bags.
Cotton totes are perhaps even more difficult to breakdown and process,
but since they’re often reused for long periods,
they’re still least likely to end up in landfills.
Whenever these bags aren’t recycled,
the third factor in calculating environmental impact comes into play:
degradability.
Since HDPE bags are heat-resistant and insoluble,
they stick around long after we’re done with them.
Partially broken down plastic can circulate in ecosystems for centuries.
Cotton on the other hand degrades substantially in a matter of months,
and paper bags break down completely in just 90 days.
So, which bag should you use?
It turns out the most environmentally friendly bags
have features of several materials we've discussed.
They’re durable and reusable, like cotton, but made of plastic,
which has a lower carbon footprint than cotton or paper.
These sturdy shopping bags consist of polyester, vinyl and other tough plastics,
and are already used worldwide.
Most importantly, they should last a lifetime—
making them the best option for the planet, and your groceries.
ملأتَ عربة التسوق الخاصة بك وقد حان دورك لدفع الحساب
عندها يواجهك خيار آخر:
ما نوع الكيس الذي ستستخدمه؟
إذا رأيت صور الأكياس البلاستيكية متناثرة بجانب الشاطيء،
سيبدو واضحاً أن البلاستيك ضار بالبيئة.
بالتأكيد فإن الكيس الورقي أو القطني سيكون خياراً أفضل.
لكن هل هذا حقاً صحيح؟
كل من هذه المواد لها تأثيرها الخاص على البيئة
و الذي يُحدَّد من خلال أثرها الكربوني،
وقابلية إعادة استخدامها وإعادة تدويرها، وقابلية تحللها.
لذلك، لتصل إلى القصة الكاملة حول أكياس التسوق
علينا أن ننظر إلى طريقة تصنيعها،
وطريقة استعمالها، ومصيرها النهائي.
لنبدأ بالبلاستيك.
الأكياس البلاستيكية الرقيقة النموذجية مصنوعة من البولي إيثيلين عالي الكثافة،
معروف باسم HDPE.
إنتاج هذه المادة يتطلب استخراج البترول من باطن الأرض
واستخدام درجات حرارة عالية.
البوليمر الصمغي الناتج يُنقَل
إلى جانب مواد إضافية مثل أكسيد التيتانيوم والطبشور
إلى مصنع الأكياس.
هنا، تُذيب معدات تعمل بالفحم المكونات
وتَغزِلُها لصفائح من البلاستيك،
والتي تُطوَى بعد ذلك إلى أكياس.
عندما يصل الكيس إلى وجهته النهائية،
يكون قد ساهم بما يُقَدَر ب 1,6 كيلو غرام من ثاني أكسيد الكربون للغلاف الجوي.
وهي نفس كمية الكربون المنبعثة من سيارة،
تقود لمسافة 6 كيلو متراً.
لكن البدائل في الحقيقة تحمل أثراً كربونياً أكبر.
الورق مصنوع من لب الخشب،
وعندما تأخذ في الحسبان ثمن الكربون الناتج من إزالة الأشجار من النظام البيئي،
سيُنتج كيس ورقي واحد 5,5 كيلو غرام من ثاني أكسيد الكربون.
في الوقت نفسه، إنتاج القطن عملية تتطلب طاقة وماء بكثرة.
إنتاج كيس قطني واحد
يبعث ما يقدر بِـ 272 كيلو غراماً من ثاني أكسيد الكربون.
عندما نقارن آثار الكربون، الأكياس البلاستيكية تنتصر.
لكن التأثير البيئي يتحدد أيضًا بكيفية استعمال الكيس.
إعادة استعمال أو إعادة تدوير هذه الأكياس
يلغي بشكل ملحوظ تأثيرها البيئي
عبر تقليل الحاجة إلى إنتاج جديد.
لنحدد كمية هذا الإلغاء، يمكننا تقسيم الأثر الكربوني للكيس
بعدد مرات إعادة استعماله.
مثلاً، إذا أُعيدَ استعمال كيس ورقي تقليدي ثلاث مرات
فإنّ له تأثيراً كلياً أقل من استعمال الكيس البلاستيكي مرة واحدة.
التأثير الكربوني للكيس القطني يمكن أن يُقَلَّل بنفس الطريقة،
إذا أُعيدَ استعماله 131 مرة.
من هذه الخيارات الثلاثة، أكياس القطن هي الأكثر احتمالاً أن يُعاد استعمالها
الأدلة تثبت أن الأكياس الورقية يتم التخلص منها سريعاً لسرعة تمزقها.
هذه المشكلة تصيب أكياس الـ HDPE الورقية أيضاً.
لكن حتى عندما تُصنَّع بطريقة تمنع تمزقها،
فانتشارها الواسع يجعل من السهل استعمالها مرة واحدة فقط.
لحسن الحظ، قدر الباحثون أن حوالي 40% من أكياس HDPE
تُستعمَل مرة واحدة على الأقل لرمي النفايات.
إعادة تدوير هذه الأكياس يُلغي أثرها الكربوني أيضاً،
لكن هذا ليس ممكناً عالمياً لكل المواد.
العديد من الدول تفتقر للبنية التحتية لتدوير الأكياس البلاستيكية بشكل فعال.
الأكياس القطنية ربما أكثر صعوبة للتحليل والمعالجة،
لكن بما أنه يُعاد استعمالها لفترات طويلة،
فاحتمال انتهائها بمكبات النفايات ضئيل.
عندما لا يتم إعادة تدوير هذه الأكياس.
سيلعب العامل الثالث في حساب التأثير البيئي دوره:
قابلية التحلل.
لأن أكياس الـ HDPE مقاومة للحرارة وغير قابلة للذوبان،
تدوم لفترات طويلة بعد استعمالها.
البلاستيك المتحلل جزئياً من الممكن أن يبقى في النظام البيئي لقرون.
القطن من ناحية أخرى يتحلل بشكل كبير خلال أشهر،
والأكياس الورقية تتحلل كلياً خلال 90 يوماً فقط.
إذاً، ما نوع الكيس الذي يجب أن تستعمله؟
يبدو أن أكثر نوع صديق للبيئة
يمتلك خصائص لعدة مواد تطرقنا لها.
متينة وقابلة لإعادة الاستعمال، كالقطن، لكن مصنوعة من البلاستيك،
الذي له تأثير كربوني أقل من القطن أو الورق.
أكياس التسوق الصلبة هذه تتكون من بوليستر، وفينل، وغيرها من البلاستيك المتين
ويتم استعمالها حول العالم.
والأكثر أهمية، يمكنها أن تستمر طوال الحياة -
ممّا يجعلها أفضل خيار للكوكب، ولمشترياتك.
عەرەبانەکەت پڕ کردووە و گەیشتوویتە پێشەوەی هێڵی فرۆشگەکە
کاتێک ڕوبەڕووی هەڵبژاردنێکی تر دەبیتەوە:
دەبێت کام جۆر کیسە بەکار بهێنیت؟
ئەگەر وێنەی کیسە پلاستیکەکانت بینیوە کە چۆن بڵاو بوونەتەوە بەسەر زەریاکان،
لەوانەیە زۆر ڕوون بێت کە پلاستیک خراپە بۆ ژینگە.
بە دڵنیاییەوە کیسێکی کاغەز یان کیسێکی پەمۆ هەڵبژاردنێکی باشتر دەبێت.
بەڵام ئایا ئەمە ڕاستە؟
هەر یەکێک لەم سێ کەرەستە کاریگەریەکی بێهاوتایان هەیە بۆ سەر ژینگە
کە دیاری کراوە بەپێی شوێنپێی کاربۆنیەکەی،
توانا شاراوەکەی بۆ دووبارە بەکارهێنانەوە، سوڕاندنەوەکار و توانای لێک هەڵوەشاندنەوەی.
بۆیە، بۆ بەدەست هێنانی چیڕۆکی تەواو دەربارەی ئەم کیسانە
پێویستە بڕوانینە شێوازی دروست کردنیان،
چۆنیەتی بەکارهێنانیان، و لە کۆتاییدا دەچن بۆ کوێ.
با لە پلاستیکەوە دەست پێبکەین.
کیسە پلاستیکیە تەنک و ناسکەکان لە پۆلیثینی چڕی بەرز دروست کراون،
بە گشتی ناسراوە بە HDPE.
بەرهەم هێنانی ئەم کەرەستەیە پێویستی بە دەرهێنانی نەوتی خاوە لە زەویەوە
لەگەڵ بەکارهێنانی گەرمییەکی یەکجار زۆر.
ئەنجامی جەوی پۆلیمیەرەکە دواتر دەگوازرێەوە
لەگەڵ پێکهاتەی زیاتری تر وەک ئۆکسیدی تایتنیۆم و تەپاشیر
بۆ وێستگەی بەرهەم هێنانی کیسە.
لێرە، ئەو ئامێرانەی بە خەڵووز کار دەکەن کەرەستەکان دەتوێننەوە
و دەسوڕێندرێن بۆ پەڕی پلاستیک،
کە دواتر قەد دەکرێنەوە بۆ کیسە.
تا ئەو کاتەی کیسێک دەگات بە کۆتا شوێنی مەبەست،
بۆتە هۆی بە خەمڵێنراوی ١.٦ کیلۆگرام لە دوان ئۆکسیدی کاربۆن دەجێت بۆ سەر کەش.
ئەمە هەمان بڕی ئەو کاربۆنەیە کە ئۆتۆمبێلێک بەرهەمی دەهێنێت،
گەر تۆزێک سەروو ٦ کیلۆمەتر بڕوات.
لە ڕاستیدا جێگرەکانی پێشوێنێکی گەورەتری کاربۆنیان هەیە.
کاغەز لە کڕۆکی تەختە دروست دەکرێت،
و کاتێک هەژماری تێچووی کاربۆن بۆ لابردنی دارەکان دەکەیت لە سیستەمی ژینگەییاندا،
تاکە کیسێکی کاغەزی بەرپرسە بۆ ٥.٥ کیلۆگرام لە دوانە ئۆکسیدی کاربۆن.
لە هەمان کاتدا، گەشەی پەمۆ پڕۆسەیەکی چڕی وزە و ئاوە.
بەرهەم هێنانی یەک دانە کیسی پەمۆ
بە خەمڵێنراوی ٢٧٢ کیلۆگرام لە دوانە ئۆکسیدی کاربۆن دەر دەدات.
کاتێک بەراوردی پێشوێنە کاربۆنیەکان دەکەین کیسە پلاستیکەکان بە ڕوونی براوەن.
بەڵم کاریگەری ژینگەش دیاری دەکرێت بەپێی کیسەکان چۆن بەکار هێنراون.
بەکارهێنانەوە یا سوڕاندنەوەکاری ئەم کیسانە
بە شێوەیەکی بەرچاو دەبێتە جێگرەوە بۆ ئەم باجە ژینگەییە
بە کەمکردنەوەی داخوازی بۆ بەرهەمهێنانی نوێ
بۆ پێوانی ئەم جێگرەوەیە، دەتوانین پێشوێنی کاربۆنی کیسەکان دابەش بکەین
بە ژمارەی ئەو جارانەی کە بەکار هێنراوەتەوە
بۆ نموونە، ئەگەر کیسێکی کاغەزی نمونەیی سێ جار بەکار هاتبێت،
کاریگەرییەکی پوختی کەمتری هەیە لە کیسێک کە یەک جار بەکر بێت.
پێشوێنی کاربۆنی کیسێکی پەمۆیی بە هاوشێوەی دەتوانرێت کەم بکرێتەوە،
ئەگەر ١٣١ جار بەکار بهێنرێتەوە.
لەم سێ هەڵبژاردە، کیسی کوتاڵی خۆڕاگر دەشێت زیاتر بەکار بهێنرێتەوە.
بەڵگە نیشانی دەدات کە کیسی کاغەزی خێرا فڕێ دەدرێن بەهۆی ئارەزوویان بۆ دڕان.
ئەم کێشەیە ئاستەنگە بۆ کیسە پلاستیکیە HDPE یەکانیش.
بەڵام هەرچەندە واش دروستکرابن کە دوور بن لە دڕان،
بەردەستیان بە بڵاوی ئاسانکاری دەکات بۆ بەکارهێنانی وەک کەلوپەلی یەکجار بەکارهاتوو
خۆشبەختانە، لێکۆڵەڕەوەکان دەیخەمڵێنن کە %٤٠ی کیسە HDPEیەکان
بە لایەنی کەمەوە جارێک بەکارهاتوون بۆ فڕێدانی زبڵ.
سوڕاندنەوەکاری ئەم کیسانە هەروەها پێشوێنە کاربۆنیەکان دەبژێرێت،
بەڵام ئەمە ئەگەری ڕوودانی نیە بۆ هەموو کەرەستەیەک بە شێوەیەکی جیهانی.
زۆر ووڵات ژێرخانیان نیە بۆ سووڕاندنەوەکاری پەسەندی کیسە پلاستیکیەکان.
کیسە پەمۆیەکان ڕەنگە زیاتریش زەحمەتتر بن بۆ تێکشکان و پڕۆسە کردنیان،
بەڵام لەبەر ئەوەی زیاتر بەکاردەهێنرێنەوە بۆ ماوەیەکی درێژتر،
گەیشتنی ئەمانە بە زبڵدانەکان کەمترین ئەگەری هەیە.
هەر کاتێک ئەم کیسانە دووبارە بەکار نایەن،
هۆکاری سێیەم لە هەژمارکردنی کاریگەریە ژینگەییەکان دێتە ئاراوە:
شیبوونەوە.
لەبەرئەوەی کیسی HDPE دژە گەرمین و ناتوێنەوە،
زۆر لەوە زیاتر دەمێننەوە دوای ئەوەی کارمان پێیان نەمان.
پلاستیکی تێکشکاوی بەش بەش دەتوانێت بە سەدە سووڕ لێبدات لە سیستەمی ژینگەیی.
لە لایەکی ترەوە پەمۆ بە هەست پێکراوی لە ماوەی چەند مانگێکدا شی دەبێتەوە،
و کیسی کاغەزی بە تەواوی لەماوەی ٩٠ ڕۆژ تێکدەشکێن.
کەوایە، پێویستە کام کیسەیە بەکار بێنین؟
وا دەردەکەوێت کە کەسە هەرە ژینگە دۆستەکان
شێوەی زۆر کەرەستەیان هەیە وەکو باسمان کرد.
خۆڕاگرن و دووبارە بەکاردێنەوە، وەک پەمۆ بەڵام لە پلاستیک دروست کراون،
کە پێشوێنێکی کەمتری کاربۆنی هەیە لە پەمۆ و کاغەز.
ئەم کیسی شت کڕینە بێ هێزانە پیکهاتوون لە پۆلیستەر، ڤینیل، و پلاستیکی بەهێزی تر،
و لە سەرتاسەری جیهان بەکار دەهێنرێن.
گرنگتر لەوەش، وا پێویستە تا سەر بەرگە بگرن
کە دەیانکات بە باشترین هەڵبژاردە بۆ هەسارەکە، لەگەڵ ئەو شتانەی دەیکڕیت.
Dein Einkaufswagen ist voll und du bist ganz vorn an der Kasse.
Da stehst du vor einer weiteren Wahl:
Welche Tasche sollst du verwenden?
Angesichts der Bilder von Plastiktüten in den Ozeanen
ist Plastik offenbar schlecht für die Umwelt.
Sicher ist eine Papiertüte oder Baumwolltasche die bessere Wahl.
Aber ist das wirklich wahr?
Alle drei Materialien belasten die Umwelt anders.
Das liegt an ihrer CO2-Bilanz,
ihrem Potenzial für Wiederverwendung, Wiederverwertung und Abbaubarkeit.
Um die ganze Geschichte darüber zu erfahren,
müssen wir uns Herstellung, Verwendung und Entsorgung anschauen.
Beginnen wir mit Plastik.
Die typische dünne Plastiktüte besteht aus Polyethylen in hoher Dichte,
allgemein bekannt als HDPE.
Zur Herstellung dieses Materials
benötigt man Erdöl und extreme Hitze.
Das entstandene Polymerharz wird dann mit weiteren Bestandteilen
wie Titanoxid und Kreide
zu einer Tütenfabrik transportiert.
Hier schmelzen kohlebetriebene Maschinen die Materialien
und verarbeiten sie zu Plastikfolien, die zu Tüten gefaltet werden.
Bis eine Tüte ihr Ziel erreicht,
hat sie etwa 1,6 kg Kohlendioxid in die Atmosphäre geschickt.
Genauso viel produziert ein Auto, wenn es etwas mehr als 6 km fährt.
Doch die CO2-Bilanz der Alternativen ist noch viel höher.
Papier wird aus Holzzellstoff produziert.
Nimmt man die CO2-Kosten für das Entfernen von Bäumen aus ihren Ökosystemen,
kann eine einzige Papiertüte etwa 5,5 kg Kohlendioxid verursachen.
Der Anbau von Baumwolle ist ein äußerst energie- und wasserintensiver Prozess.
Bei der Herstellung einer Baumwolltasche
werden etwa 272 kg Kohlendioxid freigesetzt.
Beim Vergleich der CO2-Bilanz sind Plastiktüten der klare Gewinner.
Doch die Umweltbelastung hängt auch von der Nutzung der Tüten ab.
Ihre Wiederverwendung oder -verwertung
senkt die Umweltbelastung erheblich,
da sich ihre Nachfrage verringert.
Um diese Senkung zu beziffern, kann man die CO2-Bilanz der Tüte
durch die Häufigkeit der Wiederverwendung teilen.
Wird etwa eine normale Papiertüte dreimal verwendet,
ist ihre Nettowirkung geringer als die einer Einweg-Plastiktüte.
Auch die CO2-Bilanz einer Baumwolltasche kann sich verringern,
wenn sie 131 Mal wiederverwendet wird.
Von diesen drei Optionen
werden haltbare Stofftaschen am ehesten wiederverwendet.
Papiertüten werden, da sie leicht reißen, bekanntlich schnell weggeworfen.
Dasselbe gilt für HDPE-Plastiktüten.
Doch selbst wenn sie reißfest sind,
behandelt man sie dank ihrer Verfügbarkeit gern als Einwegartikel.
Forscher schätzen, dass zum Glück 40 % der HDPE-Beutel
mindestens einmal zur Müllentsorgung wiederverwendet werden.
Das Recycling dieser Beutel senkt auch ihre CO2-Bilanz,
das ist jedoch nicht für jedes Material möglich.
Vielen Ländern fehlt die Infrastruktur, Plastiktüten effizient zu recyceln.
Baumwolltaschen kann man noch schlechter zersetzen und verarbeiten,
aber da sie oft lange Zeit verwendet werden,
landen sie nur selten auf Mülldeponien.
Werden die Tüten nicht recycelt,
kommt bei der Umweltbelastung der dritte Faktor ins Spiel:
die Abbaubarkeit.
Da HDPE-Tüten hitzebeständig und unauflöslich sind,
bleiben sie uns nach Gebrauch noch lang erhalten.
Plastik-Bruchstücke zirkulieren oft Jahrhunderte in Ökosystemen.
Dagegen baut sich Baumwolle in wenigen Monaten großteils ab,
und Papiertüten zerfallen in nur 90 Tagen vollständig.
Welche Tasche soll man also benutzen?
Wie sich zeigt, haben die umweltfreundlichsten Taschen
Merkmale verschiedener Materialien.
Sie sind langlebig und wiederverwendbar wie Baumwolle,
bestehen aber aus Kunststoff
mit geringerer CO2-Bilanz als Baumwolle oder Papier.
Diese robusten Einkaufstaschen
enthalten Polyester, Vinyl und andere stabile Kunststoffe
und werden bereits weltweit genutzt.
Am wichtigsten ist: Sie sollten ein Leben lang halten
und so die beste Option für den Planeten und unsere Lebensmittel sein.
Votre chariot est plein et vous êtes en tête de la file à l'épicerie.
Vous voilà face à un autre choix :
quel type de sac utiliser ?
Vous avez vu les images des sacs en plastique partout dans les océans.
C'est évident que le plastique est mauvais pour l'environnement.
Un sac en papier ou un fourre-tout en coton serait mieux.
Mais est-ce vraiment vrai ?
Chacun de ces trois matériaux a son propre impact environnemental
déterminé par son empreinte carbone,
son potentiel de réutilisation, de recyclage et sa dégradabilité.
Pour avoir l'histoire complète sur ces sacs de courses,
nous devons voir comment ils sont produits
comment ils sont utilisés et où ils finissent leur vie.
Commençons par le plastique.
Le sac en plastique fin et fragile typique est du polyéthylène de haute densité,
communément appelé PEHD.
Pour produire ce matériau, il faut extraire du pétrole
et le soumettre à une chaleur extrême.
La résine polymère qui en résulte est ensuite transportée
avec des ingrédients supplémentaires comme l'oxyde de titane et la craie
à une usine de fabrication de sacs.
Ici, des machines à charbon font fondre les matériaux,
et les étirent en feuilles de plastique
qui seront ensuite pliées pour faire des sacs.
Quand un sac atteint sa destination finale,
il a émis 1,6 kg de CO₂ dans l'atmosphère.
C'est la même quantité de CO₂ qu'une voiture produit
pour rouler un peu plus de 6 km.
Mais les alternatives possèdent en fait une empreinte carbone plus significative.
Le papier est fabriqué à partir de pâte à bois.
Quand on prend en compte l'impact carbone
pour fournir les arbres,
un seul sac en papier est responsable d'environ 5,5 kg de CO₂.
La culture du coton, quant à elle, requiert beaucoup d'énergie et d'eau.
La production d'un seul fourre-tout en coton
émet une quantité de CO₂ estimée à 272 kg.
Quand on compare les empreintes carbone, les sacs en plastique gagnent.
Mais l'impact environnemental est aussi déterminé par comment le sac est utilisé.
La réutilisation ou le recyclage de ces sacs
compense leur bilan environnemental
en réduisant la demande de nouvelle production.
Pour quantifier cette compensation, on peut diviser l'empreinte carbone du sac
par le nombre de fois qu'il est réutilisé.
Par exemple, si un sac en papier typique est réutilisé trois fois,
il a un impact net plus faible qu'un sac plastique à usage unique.
L'empreinte carbone d'un fourre-tout en coton peut être abaissé
s'il est réutilisé 131 fois.
Parmi ces trois options, le sac en tissu est le sac le plus réutilisable.
Les sacs en papier sont rejetés pour leur tendance à se déchirer.
Ce problème concerne aussi le PEHD des sacs en plastique.
Même s'ils sont conçus pour ne pas se déchirer
leur disponibilité fait qu'on les utilise une seule fois.
Heureusement, les chercheurs estiment que 40 % des sacs en PEHD
sont réutilisés au moins une fois pour jeter les déchets.
Le recyclage de ces sacs compense leur empreinte carbone,
mais ce n'est pas universellement possible pour tous les matériaux.
De nombreux pays manquent de systèmes pour recycler les sacs en plastique.
Les sacs en coton sont peut-être plus difficiles à décomposer et à traiter,
mais comme ils sont réutilisés sur des longues périodes,
on les retrouve moins facilement dans les décharges.
Chaque fois que ces sacs ne sont pas recyclés,
le troisième facteur de calcul de l'impact environnemental entre en jeu :
la dégradabilité.
Comme les sacs en PEHD sont résistants à la chaleur et qu'ils sont insolubles,
ils subsistent longtemps après que nous les avons jetés.
Le plastique partiellement décomposé reste des siècles dans l'écosystème.
En revanche, le coton se dégrade en quelques mois
et les sacs en papier se décomposent complètement en seulement 90 jours.
Alors, quel sac utiliser ?
Les sacs les plus respectueux de l'environnement
ont les caractéristiques des matériaux que nous avons vus.
Ils sont durables et réutilisables, comme le coton, mais sont en plastique
avec une empreinte carbone plus faible que le coton ou le papier.
Ces sacs se composent de polyester, vinyle et autres plastiques résistants,
et sont déjà utilisés dans le monde.
Ils devraient durer toute la vie,
ce qui fait d'eux la meilleure option pour la planète et pour vos courses.
מילאתם את העגלה והגעתם לתחילת התור במכולת
ואז עומדת בפניכם בחירה נוספת:
באיזו שקית כדאי להשתמש?
אם ראיתם את התמונות של שקיות פלסטיק המושלכות באוקיינוס,
אולי נראה לכם ברור שפלסטיק פוגע בסביבה.
ברור ששקית נייר או תיק בד יהיו אופציה טובה יותר.
אבל האם זה באמת נכון?
לכל שלושת החומרים האלה יש השפעה סביבתית ייחודית
שנקבעת על ידי טביעת הפחמן שלהם,
האפשרות להשתמש בהם שוב או למחזר אותם, ויכולתם להתפרק.
אז כדי להבין את התמונה המלאה על שקיות הקניות האלו
עלינו לבחון איך הן מיוצרות,
איך משתמשים בהן, ולאן הן מגיעות לבסוף.
בואו נתחיל עם פלסטיק.
שקית הפלסטיק הדקה והעדינה עשויה מפוליאתילן בדחיסות גבוהה,
הידוע בשם HDPE.
ייצור החומר הזה דורש שאיבת נפט מהאדמה
וחימום לחום גבוה.
התוצאה היא שרף פולימרי שמועבר אז
יחד עם רכיבים נוספים כמו תחמוצת טיטניום וגיר
למפעל לייצור שקיות.
כאן, מכונות המופעלות בפחם ממיסות את החומרים
וטוות אותם ליריעות פלסטיק,
שאז מקופלות לשקיות.
עד שהשקית תגיע ליעדה הסופי,
היא תוסיף כ- 1.6 קילו של פחמן דו חמצני לאטמוספירה.
זו אותה כמות הפחמן שמכונית מייצרת
בנסיעה של מעט יותר מ-6 קילומטר.
אבל החלופות למעשה מייצרות עקבת פחמן גדולה בהרבה.
נייר עשוי מעיסת עץ,
וכשאתם מתחשבים בעלות הפחמן של הוצאת עצים מסביבתם,
שקית נייר בודדת אחראית לבערך 5.5 קילו של פד"ח.
בינתיים, גידול כותנה הוא תהליך שדורש כמות גדולה של מים ואנרגיה.
ייצורו של תיק כותנה בודד
פולט בערך 272 קילו של פד"ח.
כשמשווים עקבות פחמן, שקיות פלסטיק הן המנצחות הברורות.
אבל ההשפעה הסביבתית תלויה גם באופן השימוש בשקית.
שימוש חוזר או מיחזור השקיות האלו
משנים משמעותית את השפעתן הסביבתית
בהפחתת הדרישה למוצרים חדשים.
כדי לכמת את ההיסט הזה, אפשר לחלק את טביעת הפחמן של השקית
במספר הפעמים שהשתמשו בה.
לדוגמה, אם שקית נייר טיפוסית משמשת אותנו שלוש פעמים,
השפעתה הסביבתית נמוכה מזו של שקית פלסטית חד-פעמית.
בדומה לכך, גם טביעת הפחמן של תיק כותנה תרד,
אם היא תשמש אותנו 131 פעמים.
מתוך האופציות האלו, לתיקי בד עמידים יש את הסיכוי הכי גבוה לשימוש חוזר.
עדויות מראות ששקיות נייר נזרקות מהר בשל נטייתן להיקרע.
אותה הבעיה חלה גם על שקיות פלסטיק מסוג HDPE.
אבל אפילו כשהן מיוצרות כך שלא ייקרעו,
זמינותן הרחבה מעודדת אותנו להתייחס אליהן כאל חד-פעמיות.
למרבה המזל, חוקרים מעריכים ש-40% משקיות ה HDPE
משמשות אותנו שוב לפחות פעם אחת לזריקת אשפה.
מיחזור השקיות האלו גם משנה את עקבת הפחמן שלהן,
אבל אי אפשר למחזר את כל החומרים בכל העולם.
למדינות רבות חסרה התשתית למחזר ביעילות שקיות פלסטיק.
אולי אפילו קשה יותר לפרק ולעבד תיקי כותנה,
אבל מאחר שלעיתים קרובות הן משמשות אותנו לאורך זמן,
יש להן את הסיכוי הכי נמוך להגיע למזבלה.
בכל פעם שהתיקים האלה לא ממוחזרים,
מופיע הגורם השלישי בחישוב ההשפעה הסביבתית:
יכולת ההתפרקות.
מאחר ושקיות HDPE עמידות לחום ואינן מסיסות,
הן נשארות זמן רב אחרי שאנחנו משליכים אותן.
פלסטיק מפורק חלקית יכול לנוע בתוך מערכות אקולוגיות במשך מאות שנים.
כותנה, מצד שני, מתפרקת באופן משמעותי תוך חודשים,
ושקיות נייר מתפרקות לגמרי תוך 90 יום.
אז באיזו שקית אתם צריכים להשתמש?
מסתבר שלשקיות הכי ידידותיות לסביבה
יש תכונות של מספר חומרים שדיברנו עליהם.
כמו כותנה, הן עמידות וניתנות לשימוש חוזר, אבל הן עשויות פלסטיק,
שיש לו טביעת פחמן נמוכה מנייר או כותנה.
השקיות העמידות האלו מכילות פוליאסטר, ויניל ופלסטיקים עמידים אחרים,
ונמצאות כבר בשימוש בכל העולם.
והכי חשוב, הן יכולות להחזיק לכל החיים --
מה שהופך אותן לאופציה הטובה ביותר ליקום, ולמצרכים שלכם.
Megtöltöttük kocsinkat, és kiálltuk a sort az élelmiszerboltban,
mikor újabb választással kerülünk szembe:
milyen táskát használjunk?
Ha láttuk az óceánban szétszórt műanyag zacskók képeit,
nyilvánvalónak tűnhet, hogy a műanyag árt a környezetnek.
A papírzacskó vagy a pamuttáska biztosan jobb választás.
De ez valóban így van?
Mindhárom anyagnak egyedülálló környezeti hatása van,
melyet karbonlábnyoma, újrahasználhatósága
illetve lebonthatósága határoz meg.
Tehát, hogy teljes képet kapjunk e bevásárlótáskákról,
meg kell néznünk, hogyan készülnek,
hogyan használják őket, és végül hová kerülnek.
Kezdjük a műanyaggal.
A vékony és gyenge műanyagzacskó általában nagy sűrűségű polietilénből,
más néven HDPE-ből készül.
Ennek az anyagnak az előállításához kőolajat kell kinyerni a földből,
és magas hőmérsékletre van szükség.
Az így kapott polimer gyantát más összetevőkkel,
pl. titán-oxiddal és mészkővel együtt
egy táskagyártó üzembe szállítják.
Itt szénüzemű gépek olvasztják meg az anyagokat,
és hengerléssel műanyag lapokat készítenek,
melyeket aztán táskákká hajtanak.
Mire egy táska eléri végső rendeltetési helyét,
kb. 1,6 kg szén-dioxid kerül a légkörbe.
Ugyanennyit bocsát ki egy autó
valamivel több mint hat kilométeren.
De a többi valójában sokkal nagyobb karbonlábnyommal bír.
A papír facellulózból készül,
és ha kiszámoljuk a költségét a fák eltávolításának az ökoszisztémájukból,
egyetlen papírzacskó kb. 5,5 kg szén-dioxidért felelős.
A pamuttermesztés rendkívül energia- és vízigényes folyamat.
Egyetlen pamuttáska gyártása
kb. 272 kg szén-dioxidot bocsát ki.
Ha összehasonlítjuk a karbonlábnyomokat, egyértelműen a műanyagzacskó a nyertes.
De a környezetre gyakorolt hatást a táska felhasználásának módja is befolyásolja.
E táskák többszöri felhasználása vagy újrahasznosítása
jelentősen ellensúlyozza az okozott környezeti kárt,
mivel csökkenti az újabb előállítás iránti igényt.
Ennek számszerűsítéséhez osszuk el a táska karbonlábnyomát annyival,
ahány alkalommal újrahasználják.
Pl. ha egy átlagos papírzacskót háromszor használnak,
nettó hatása alacsonyabb, mint az eldobható műanyagzacskóé.
A pamuttáska karbonlábnyoma hasonlóan mérsékelhető,
ha 131 alkalommal használják újra.
E három közül legnagyobb valószínűséggel a tartós textiltáskát használják újra.
A tapasztalat szerint a papírzacskót hamar kidobják, mivel könnyen elszakad.
Ugyanez a probléma a HDPE műanyagzacskókkal is.
Még ha úgy is készülnek, hogy ne szakadjanak el,
széles körű elérhetőségük miatt könnyű egyszer használatosként kezelni őket.
Szerencsére a kutatók becslései szerint a HDPE táskák 40%-át
legalább még egyszer újrahasználják szemeteszsáknak.
A táskák újrahasznosítása szintén ellensúlyozza karbonlábnyomukat,
de az nem minden anyagnál lehetséges.
Sok országban nincs a műanyagzacskók újrahasznosítására infrastruktúra.
A pamuttáskákat talán még nehezebb lebontani és feldolgozni,
de mivel ezeket gyakran hosszú ideig használják,
még mindig a legkevésbé valószínű, hogy hulladéklerakóban végzik.
Ha ezeket a táskákat nem hasznosítják újra,
előkerül a környezeti hatás kiszámításának harmadik tényezője:
a lebonthatóság.
Mivel a HDPE táskák hőállóak és oldhatatlanok,
sokáig megmaradnak, miután már nem használjuk őket.
A részben lebontott műanyag évszázadokig keringhet az ökoszisztémákban.
A pamut viszont néhány hónap alatt jelentősen lebomlik,
a papírzacskók pedig teljesen lebomlanak mindössze 90 nap alatt.
Szóval, melyik táskát érdemes használni?
Úgy tűnik a leginkább környezetbarát táskák
az említett anyagok jellemzőit ötvözik.
Tartósak és újrahasználhatók, mint a pamut, de műanyagból készülnek,
melynek alacsonyabb a karbonlábnyoma, mint a pamutnak vagy a papírnak.
Ezek az erős bevásárlótáskák poliészterből, PVC-ből
és más kemény műanyagokból állnak, és már világszerte használják őket.
És a legfontosabb, hogy egy életen át tartanak –
így ezek a legjobb választás bolygónknak és élelmiszereinknek.
Kereta belanjamu sudah penuh dan kau telah berada di antrean terdepan,
saat kau dihadapkan pada satu lagi pilihan:
tas belanja jenis apa yang akan kau gunakan?
Jika kau pernah melihat gambar tas plastik tersebar di lautan,
sudah jelas bahwa plastik itu buruk untuk lingkungan.
Tentunya tas kertas atau tas kain adalah pilihan yang lebih baik.
Namun, benarkah begitu?
Masing-masing dari ketiga jenis bahan ini berdampak terhadap lingkungan,
yang ditentukan oleh jejak karbon,
potensi penggunaan kembali dan daur ulang, serta daya urainya.
Untuk memperoleh informasi lengkap tentang tas belanja ini,
kita harus melihat cara pembuatan,
cara penggunaan, serta di mana mereka berakhir.
Mari kita mulai dari plastik.
Tas plastik yang tipis dan halus terbuat dari polietilen kerapatan tinggi,
yang lebih dikenal dengan istilah HDPE.
Untuk menghasilkannya, minyak bumi harus diekstraksi dari dalam tanah
dan kemudian dipanaskan dengan suhu tinggi.
Polimer resin yang terbentuk kemudian dikirim
bersama bahan tambahan lain seperti titanium dioksida dan kapur
ke pabrik tas plastik.
Di sini, mesin bertenaga batubara melelehkan bahan-bahan tadi
dan memintalnya menjadi lembaran plastik,
yang kemudian dilipat menjadi tas.
Saat tas plastik tiba di tujuan akhirnya,
sekitar 1,6 kg karbon dioksida telah dilepaskan ke atmosfer.
Hampir setara dengan karbon yang dihasilkan sebuah mobil
yang berjalan sejauh enam kilometer.
Namun, alternatif lainnya justru memiliki jejak karbon yang jauh lebih besar.
Kertas dibuat dari bubur kayu,
dan jika biaya karbon untuk menghilangkan pohon dari ekosistemnya dihitung,
selembar tas kertas bisa menyumbangkan sekitar 5,5 kg karbon dioksida.
Sementara itu, menanam kapas adalah proses yang membutuhkan banyak air dan energi.
Produksi selembar tas kain katun
menghasilkan sekitar 272 kg karbon dioksida.
Jika kita membandingkan jejak karbon, jelas tas plastiklah pemenangnya,
Namun, dampak lingkungan juga ditentukan oleh cara penggunaan tas tersebut.
Penggunaan kembali atau daur ulang tas belanja
dapat mengimbangi kerugian yang ditimbulkannya
dengan cara mengurangi permintaan.
Untuk mengukur selisihnya, kita membagi jejak karbon sebuah tas
dengan jumlah pemakaian kembalinya.
Sebagai contoh, jika tas plastik digunakan kembali sebanyak tiga kali,
dampak bersihnya menjadi lebih rendah daripada tas plastik sekali pakai.
Jejak karbon tas kain juga dapat dikurangi dengan cara yang sama,
jika digunakan sebanyak 131 kali.
Dari ketiga pilihan, tas kain tahan lama yang kemungkinan besar digunakan kembali.
Telah terbukti bahwa tas kertas lebih cepat dibuang karena mudah robek.
Isu ini juga mempengaruhi tas plastik HDPE.
Meskipun mereka diciptakan tidak mudah robek,
kemudahan memperoleh tas ini membuatnya cenderung hanya digunakan sekali.
Untungnya, peneliti memperkirakan sekitar 40% tas HDPE
digunakan kembali setidaknya satu kali sebelum dibuang.
Daur ulang tas HDPE juga menghilangkan jejak karbon mereka,
tetapi tidak berlaku sama untuk semua jenis material.
Banyak negara belum memiliki infrastruktur daur ulang tas plastik secara efisien.
Tas kain bahkan lebih sulit untuk dihancurkan dan diproses,
tetapi karena tas kain lebih sering digunakan kembali,
kecil kemungkinannya berakhir di tempat pembuangan sampah.
Setiap kali tas-tas ini tidak didaur ulang,
faktor ketiga dalam menghitung dampak lingkungan berperan:
daya urai.
Karena tas HDPE tahan panas dan tak dapat dilarutkan,
mereka tetap ada lama setelah kita membuangnya.
Plastik yang terurai sebagian bertahan dalam ekosistem selama berabad-abad.
Di sisi lain, kain katun dapat terurai dengan baik dalam hitungan bulan,
dan tas kertas terurai sempurna hanya dalam waktu 90 hari.
Jadi, tas belanja jenis apa yang sebaiknya kau gunakan?
Ternyata, tas belanja yang paling ramah lingkungan
memiliki fitur beberapa material yang telah kita bahas.
Tahan lama dan dapat digunakan kembali seperti katun, tapi terbuat dari plastik,
yang jejak karbonnya lebih rendah daripada katun dan kertas.
Tas kokoh ini terbuat dari poliester, vinil, dan plastik keras lainnya,
dan telah digunakan di seluruh dunia.
Yang terpenting bisa bertahan seumur hidup
membuatnya menjadi pilihan terbaik bagi bumi dan belanjaanmu.
Hai riempito il carrello, finalmente sei in fila alla cassa
e ti trovi di fronte a un’altra scelta:
che tipo di borsa dovresti usare?
Dalle immagini dei sacchetti di plastica disseminati negli oceani,
parrebbe evidente che la plastica è dannosa per l’ambiente.
Sicuramente sarebbero meglio una busta di carta o una sporta di cotone.
Ma è proprio così?
Ciascuno di questi tre materiali ha un proprio impatto ambientale
che è determinato dalla sua impronta di carbonio,
dalla possibilità di essere riutilizzato e riciclato
e dalla sua degradabilità.
Per avere il quadro completo su queste borse della spesa
dobbiamo considerare come vengono fatte,
come vengono usate
e in ultimo dove vanno a finire.
Iniziamo con la plastica.
Il sacchetto di plastica sottile e leggero è fatto di polietilene ad alta densità,
comunemente noto come HDPE.
La produzione di questo materiale richiede l’estrazione del petrolio
e l’uso di temperature estremamente alte.
La resina termoplastica così ottenuta viene poi portata,
insieme a degli additivi come l’ossido di titanio e il gesso,
a uno stabilimento dove si produrranno i sacchetti.
Qui, macchinari alimentati da elettricità da carbone fondono i materiali
e li trasformano in fogli di plastica,
che poi vengono ripiegati diventando sacchetti.
Quando alla fine un sacchetto giunge a destinazione
ha contributo all’emissione di circa 1,6 kg di CO2 nell’atmosfera.
La stessa quantità di carbonio prodotta da un’auto
nel percorrere un tratto di poco più di 6 chilometri.
Ma le alternative, di fatto, hanno un’impronta di carbonio molto maggiore.
La carta è ottenuta dalla polpa di legno,
e se si considera il costo, in carbonio, di rimuovere gli alberi dall’ecosistema
una singola busta di carta potrebbe essere responsabile di circa 5,5 kg di CO2.
La coltivazione del cotone richiede un consumo elevato di acqua ed energia.
Con la produzione di una sola sporta di cotone
si emettono 272 kg di CO2, secondo le stime.
Se confrontiamo le impronte di carbonio, i sacchetti di plastica sono i migliori.
Ma l’impatto ambientale è determinato anche da come un sacchetto viene usato.
Riutilizzare o riciclare questi sacchetti
compensa significativamente il loro peso ambientale
poiché riduce l’esigenza di produrne di nuovi.
Per quantificare la compensazione,
possiamo dividere l’impronta di carbonio della borsa
per il numero di volte in cui viene usata.
Se una comune busta di carta viene usata per tre volte,
avrà un impatto netto inferiore rispetto a un sacchetto monouso di plastica.
Allo stesso modo si può ridurre l’impronta di carbonio di una sporta di cotone,
riutilizzandola 131 volte.
Di queste tre,
le sporte in tessuto durevole sono quelle più facilmente riutilizzabili.
Sappiamo che le buste di carta vengono presto buttate
perché tendono a strapparsi.
I sacchetti di plastica hanno lo stesso problema.
Anche quando vengono realizzati per evitarlo,
la loro ampia disponibilità porta a trattarli come articoli monouso.
Fortunatamente, i ricercatori stimano che il 40% dei sacchetti in HDPE
venga riutilizzato almeno una volta per buttare via i rifiuti.
Anche il riciclo di questi sacchetti riduce la loro impronta di carbonio,
ma non si riesce a farlo ovunque per tutti i materiali.
In molti paesi mancano le infrastrutture
per riciclare in modo efficiente i sacchetti di plastica.
Le sporte di cotone sono forse ancora più difficili da degradare e processare,
ma poiché vengono spesso riutilizzate a lungo,
sono ancora quelle che hanno minor probabilità di finire in discarica.
Quando queste borse non vengono riciclate,
entra in gioco il terzo fattore coinvolto nel calcolo dell’impatto ambientale:
la degradabilità.
Poiché i sacchetti in HDPE sono insolubili e resistenti al calore,
rimangono in giro a lungo dopo che li abbiamo usati.
La plastica parzialmente decomposta
può restare in circolazione nell’ecosistema per secoli.
Il cotone, dall’altra parte, si decompone sostanzialmente nell’arco di mesi,
e le buste di carta si decompongono completamente in soli 90 giorni.
Allora, quale borsa si dovrebbe usare?
Si è scoperto che le borse più eco-compatibili
hanno diverse caratteristiche dei materiali appena descritti.
Sono durevoli e riutilizzabili, come il cotone, ma fatte di plastica,
che ha un’impronta di carbonio inferiore a quella del cotone o della carta.
Queste robuste borse per la spesa sono fatte di poliestere,
vinile e altre plastiche resistenti,
e vengono già usate in tutto il mondo.
Ma soprattutto, dovrebbero durare una vita:
questo le renderebbe la scelta migliore per il pianeta, e per la tua spesa.
スーパーで ショッピングカートを一杯にして 会計の列の先頭に来ると
ある選択をしなければなりません
「どの素材の買い物袋を使うべきか？」
ポリ袋が海に漂うさまを見たことがある人なら
プラスチックは 明らかに環境に悪いと思うでしょう
当然 紙袋や布バッグの方が良い選択でしょう
でも 本当でしょうか？
どの素材も それぞれの理由で 環境に影響を及ぼします
この影響は カーボン・フットプリントで判断します
これは 素材の再利用性やリサイクル性 生分解性を（CO2の排出量で）表す数値です
この３種類の買い物袋について よく理解するためには
それぞれの素材の製造方法や
使用方法、使用後の行方を 見ていく必要があります
まずはポリ袋を見ていきましょう
典型的な 薄くてペラペラなポリ袋は 高密度ポリエチレン樹脂—
通称HDPEで作られています
HDPEの製造には 地中からの石油抽出と
高温での処理が伴います
完成したポリマー樹脂は
酸化チタンや胡粉などの他の原料と同様に
ポリ袋製造工場に輸送されます
工場では 石炭を燃料とする機械を使って 原料を溶解し
シート状に引き伸ばし
折り目をつけて袋状にします
ポリ袋が最終目的地に届く頃には
大気中に約1.6kgのCO2が排出されます
これは １台の自動車を６km強走らせた際と
同等のCO２排出量です
ところが 他の素材の場合 カーボン・フットプリントがかなり増えます
紙は木材パルプから作られており
生態系の一部をなす木を伐採する際にかかる カーボン・コストも勘定に入れると
紙袋１枚につき約5.5kgの CO2の排出原因となります
一方 綿花の栽培には 莫大な量のエネルギーと水を要します
布バッグを１枚製造するのに
約272kgのCO2が排出されます
カーボン・フットプリントの比較では 明白にポリ袋に軍配が上がります
けれども 環境への影響は 買い物袋の使い方にも左右されます
買い物袋を再利用またはリサイクルすれば
環境負荷を大幅に相殺できます
新規に製造する必要性が減るからです
相殺値を計算するには 買い物袋のカーボン・フットプリントを
再利用回数で割ります
例えば 普通の紙袋が３回再利用される場合
この紙袋自体の環境への影響度は 使い捨てのポリ袋より低くなります
布バッグのカーボン・フットプリントも
131回再利用すれば 同様に低くなります
３つの選択肢の中で 最も再利用度が高いのは 耐久性の高い布バッグです
紙袋は 破れやすい性質上 すぐ捨てられられるのが常です
これは HDPE製のポリ袋を 悩ませる問題でもあります
破れにくく作られた場合でさえ
入手し易さ故に 容易に使い捨てされます
研究によると 約40％のHDPE製ポリ袋は 幸いなことに
ごみ捨て目的で 最低１度再利用されます
袋のリサイクルもまた カーボン・フットプリントを相殺しますが
相殺は どの材料にも可能なわけではありません
多くの国は ポリ袋を効率良くリサイクルする インフラを持ちません
布バッグは ポリ袋より 分解と処理がかなり困難であろうものの
長期間にわたって使われるので
ごみ処理場に送られる可能性が低いのです
買い物袋がリサイクルされない場合の
環境への影響を表す数字がもう一つあります
生分解性です
HDPE製の袋は耐熱性と不溶性があるので
使用後もごみのまま残ります
プラスチックは完全に分解されることなく 数世紀にわたり生態系に居座り続けるのです
一方 布は大部分がものの数ヶ月で分解し
紙袋は90日で完全に分解します
では どの買い物袋を使うべきでしょう？
実は 最も環境に優しい袋は
ここでお話しした複数の素材の 特徴を合わせ持つ袋なのです
布と同様 耐久性があり再利用可能で プラスチック製です
プラスチックは布や紙より カーボン・フットプリントが低いのです
この丈夫な買い物袋は ポリエステルや ビニールなどのプラスチック素材で出来ており
世界中で使われています
何より このような買い物袋は 一生長持ちするうえ
地球にも食料品にも 最良のオプションなのです
Você encheu seu carrinho de compras e chegou à fila do supermercado
quando se depara com outra escolha:
que tipo de sacola você deve usar?
Se você viu imagens de sacolas plásticas espalhadas pelo oceano,
pode parecer óbvio que o plástico é ruim para o meio ambiente.
Certamente, uma sacola de papel ou de algodão seriam a melhor opção.
Mas isso é mesmo verdade?
Cada um desses três materiais tem um impacto ambiental único
determinado por sua pegada de carbono,
seu potencial para reutilização e reciclagem e sua degradabilidade.
Para obter a história completa das sacolas de supermercado,
precisamos ver como elas são fabricadas,
como são usadas e para onde vão.
Vamos começar com o plástico.
A sacola plástica comum, fina e frágil, é feita de polietileno de alta densidade,
comumente conhecida como PEAD.
A produção desse material requer a extração do petróleo do solo
e a aplicação de calor extremo.
A resina de polímero resultante é então transportada
com ingredientes adicionais, como óxido de titânio e calcário,
para uma fábrica de sacolas.
Aqui, máquinas movidas a carvão derretem os materiais
e os transformam em folhas de plástico,
que são depois dobradas em sacolas.
No momento em que uma sacola chega ao seu destino final,
ela contribuiu com cerca de 1,6 kg de dióxido de carbono para a atmosfera.
É a mesma quantidade de carbono produzida por um carro,
percorrendo um pouco mais de 6 km.
Mas as alternativas têm, na verdade, uma pegada de carbono muito maior.
O papel é feito a partir da polpa de celulose.
Quando se contabiliza o custo do carbono para remover árvores de seus ecossistemas,
uma única sacola de papel
pode ser responsável por cerca de 5,5 kg de dióxido de carbono.
Enquanto isso, o cultivo de algodão
é um processo extremamente intensivo em energia e água.
A produção de uma única sacola de algodão
emite cerca de 272 kg de dióxido de carbono.
Quando comparamos as pegadas de carbono, as sacolas plásticas são as vencedoras.
Mas o impacto ambiental
também é determinado pela forma como a sacola é usada.
A reutilização ou reciclagem dessas sacolas
compensa significativamente seu custo ambiental,
reduzindo a demanda por nova produção.
Para quantificar essa compensação,
podemos dividir a pegada de carbono da sacola
pelo número de vezes em que ela é reutilizada.
Por exemplo, se uma sacola de papel comum for reutilizada três vezes,
ela terá um impacto líquido menor do que uma sacola plástica descartável.
A pegada de carbono de uma sacola de algodão
pode ser reduzida da mesma forma se for reutilizada 131 vezes.
Dessas três opções, sacolas de tecido duráveis
têm maior probabilidade de serem reutilizadas.
As evidências mostram
que sacolas de papel são descartadas rapidamente devido à tendência de rasgar.
Esse problema também afeta sacolas de plástico PEAD.
Mas, mesmo quando feitas para evitar rasgos,
sua ampla disponibilidade torna mais fácil tratá-las como itens descartáveis.
Felizmente, pesquisadores estimam que 40% das sacolas de PEAD
são reutilizadas pelo menos uma vez para o descarte.
A reciclagem dessas sacolas também compensa sua pegada de carbono,
mas não é universalmente possível para cada material.
Muitos países não têm infraestrutura
para reciclar sacolas plásticas de maneira eficiente.
Sacolas de algodão são talvez ainda mais difíceis de decompor e processar,
mas, como costumam ser reutilizadas por longos períodos,
é menos provável que acabem em aterros.
Quando essas sacolas não são recicladas,
o terceiro fator no cálculo do impacto ambiental entra em jogo:
a degradabilidade.
Como sacolas de PEAD são resistentes ao calor e insolúveis,
elas permanecem por muito tempo depois de as utilizarmos.
O plástico parcialmente destruído pode circular em ecossistemas por séculos.
O algodão, por outro lado, se degrada substancialmente em questão de meses,
e sacolas de papel se rompem completamente em apenas 90 dias.
Então, que tipo de sacola você deve usar?
Acontece que as sacolas mais ecológicas
têm características de vários materiais que discutimos.
São duráveis ​​e reutilizáveis, como o algodão, mas feitas de plástico,
que tem uma pegada de carbono menor do que o algodão ou o papel.
Sacolas de compras resistentes
são feitas de poliéster, vinil e outros plásticos resistentes
e já são usadas em todo o mundo.
Mais importante ainda, elas devem durar a vida toda,
tornando-as a melhor opção para o planeta e para seus mantimentos.
Ți-ai umplut căruciorul și stai la coadă la magazin,
când te confrunți cu o altă alegere:
ce pungă să folosești?
Dacă ai văzut imagini cu pungi de plastic înotând prin ocean,
ar părea evident că plasticul este dăunător mediului.
Cu siguranță o pungă de hârtie sau de bumbac ar fi o opțiune mai bună.
Dar este oare adevărat?
Toate aceste trei materiale au un impact unic asupra mediului
determinat de amprenta de carbon,
potențialul de a fi refolosite și reciclate și gradul de degradare.
Deci, ca să aflăm adevărul despre aceste pungi
trebuie să aflăm cum sunt confecționate,
cum sunt folosite, și unde ajung acestea.
Să începem cu plasticul.
Tipica pungă subțire de plastic e făcută din polietilenă de mare densitate,
cunoscută sub acronimul HDPE.
Producerea acestui material necesită extragerea petrolului din pământ
și aplicarea unei călduri extreme.
Polimerul de rășină rezultat e apoi transportat
cu ingrediente suplimentare precum oxidul de titan și creta
la o unitate de producție de pungi.
Aici, mașinile alimentate cu cărbune topesc materialele
și le rotesc în foi de plastic,
care apoi sunt pliate în pungi.
În momentul în care punga ajunge la forma finală,
aceasta e emis aproximativ 1,6 kg de dioxid de carbon în atmosferă.
E aceeași cantitate de carbon produsă de o mașină
care e condusă aproximativ 6 kilometri.
Dar alternativele presupun o amprentă de carbon mult mai mare.
Hârtia e făcută din celuloză,
și dacă luăm în considerare costul carbonului generat de tăierea copacilor,
o singură pungă de hârtie e responsabilă de 5.5 kg de dioxid de carbon.
În același timp, creșterea bumbacului e un proces intens consumator de energie.
Producția unei singure sacoșe de bumbac
emite aproximativ 272 kg de dioxid de carbon.
Dacă comparăm amprentele de carbon, pungile de plastic sunt mai benefice.
Dar impactul asupra mediului e totodată determinat de modul de utilizare a pungii.
Reutilizarea și reciclarea pungilor
compensează semnificativ impactul lor asupra mediului
prin reducerea cererii de producție.
Pentru a corecta asta putem împărți amprenta de carbon a pungilor
cu numărul de reutilizări.
Spre exemplu, dacă o pungă de hârtie e reutilizată de trei ori,
are un impact mai scăzut decât o pungă de plastic folosită o dată.
Amprenta de carbon a unei sacoșe de bumbac poate scăzută
dacă este reutilizată de 131 ori.
Din aceste trei opțiuni,
sacoșele din pânză sunt cele mai probabil de a fi reutilizate.
Dovezile arată că pungile de hârtie sunt aruncate deoarece se rup repede.
Această problemă afectează și pungile de plastic.
Dar și atunci când sunt mai durabile,
disponibilitatea lor la scară largă le face să fie folosite o singură dată.
Din fericire, cercetătorii estimează că 40% din pungile HDPE
sunt reutilizate cel puțin o singură dată pentru a arunca gunoiul.
Reciclarea acestor pungi reduce amprenta lor de carbon,
dar acest fapt nu e posibil pentru fiecare dintre materiale.
Multe țări nu au infrastructura necesară pentru a recicla eficient plasticul.
Sacoșele de bumbac sunt și mai dificil de descompus și procesat,
dar din vreme ce sunt utilizate pe perioade mai lungi,
sunt cel mai puțin probabil să ajungă în depozitele de deșeuri.
Ori de câte ori aceste pungi nu sunt reciclate,
al treilea factor privind impactul asupra mediului intră în calcul:
gradul de degradare.
Din moment ce pungile HDPE sunt rezistente la căldură și insolubile,
nu se descompun multă vreme.
Plasticul parțial descompus poate circula în ecosisteme timp de secole.
Pe de altă parte bumbacul se degradează substanțial în câteva luni,
iar pungile de hârtie se degradează complet în doar 90 de zile.
Deci, ce tip de pungă ar trebui să folosim?
Se pare că cele mai ecologice pungi
au câteva caracteristici ale materialelor discutate.
Sunt durabile și reutilizabile, ca bumbacul, dar sunt din plastic,
ce are amprenta de carbon mai scăzută decât bumbacul sau hârtia.
Aceste pungi durabile sunt făcute din poliester, vinil și alt plastic dur,
și sunt deja folosite în toată lumea.
Și cel mai important, sunt făcute să țină o viață,
fiind opțiunea cea mai bună pentru planetă și pentru cumpărăturile tale.
Ваша тележка полна продуктов, и вы подходите к кассе.
И тут вам нужно сделать ещё один выбор:
какой взять пакет?
Если вы видели кадры полиэтиленовых пакетов, заполнивших океан,
может показаться очевидным, что пластик вреден для окружающей среды.
Несомненно, бумажный пакет или хлопчатобумажная сумка
гораздо экологичнее.
Но так ли это?
Каждый из этих материалов оказывает уникальное воздействие
на окружающую среду,
которое обусловлено его углеродным следом,
возможностями повторного использования и переработки
и его способностью к разложению.
Чтобы разобраться, какие пакеты на самом деле экологичнее,
необходимо рассмотреть их производство,
использование и утилизацию в качестве отходов.
Начнём с полиэтилена.
Привычный нам тонкий и недолговечный полиэтиленовый пакет
изготовлен из полиэтилена высокой плотности, или HDPE.
Производство этого материала требует добычи нефтепродуктов
и использования высоких температур.
Получаемую в результате переработки полимерную смолу,
а также другие ингредиенты, например оксид титана и мел,
затем отправляют на завод, где производят пакеты.
Здесь станки, работающие на угле, расплавляют материалы
и производят рулоны пластикового полотна,
которое затем складывается для изготовления пакетов.
К моменту, когда пакет достигает конечного пункта назначения,
на него приходится около 1,6 кг атмосферных выбросов углекислого газа.
Такое же количество выбросов создаёт автомобиль,
проезжая чуть более 6 километров.
Но альтернативные варианты отличаются ещё бóльшим углеродным следом.
Бумагу изготавливают из целлюлозы,
и если принимать во внимание выбросы во время вырубки деревьев,
на один бумажный пакет приходится около 5,5 кг углекислого газа.
А выращивание хлопка — ещё более энергоёмкий процесс,
требующий также большого расхода воды.
При производстве одной хлопчатобумажной сумки
выбросы углекислого газа достигают 272 килограммов!
При сравнении углеродного следа пластиковый пакет неоспоримо побеждает.
Но воздействие на окружающую среду определяется и тем,
как пакет используется.
Повторное использование или переработка этих пакетов
значительно снижает их воздействие на окружающую среду,
сокращая необходимость в дополнительном производстве.
Чтобы количественно измерить это сокращение,
разделим углеродный след пакета
на количество раз, когда он используется повторно.
Например, если бумажный пакет в среднем используется ещё три раза,
его итоговое воздействие будет ниже, чем у одноразового пластикового пакета.
Углеродный след хлопчатобумажной сумки также снижается,
если её использовать 131 раз.
Из всех этих вариантов прочные тканевые сумки чаще всего используются повторно.
Как показывает практика, бумажные пакеты быстро рвутся и их выбрасывают.
Та же проблема возникает и с полиэтиленовыми пакетами.
Но даже когда они не рвутся,
их обилие и доступность приводят к тому, что их воспринимают как одноразовые.
Но, как показывают исследования, 40% полиэтиленовых пакетов
всё-таки используются повторно хотя бы один раз — для выброса мусора.
Переработка этих пакетов также уменьшает их углеродный след,
но это не всегда возможно для определённых материалов.
Во многих странах просто нет инфраструктуры
для эффективной переработки пластиковых пакетов.
Переработка хлопчатобумажных сумок, пожалуй, ещё сложнее,
но так как ими обычно пользуются долго,
они реже всего оказываются на свалках.
Когда пакеты и сумки не перерабатываются,
становится важным третий фактор воздействия на окружающую среду —
способность к разложению.
Так как полиэтилен устойчив к высоким температурам и нерастворим,
пакеты из него ещё долго засоряют окружающую среду после использования.
Частицы пластика могут циркулировать в экосистеме веками,
в то время как хлопок значительно разлагается всего за несколько месяцев,
а бумажные пакеты так и вовсе разлагаются полностью за 90 дней.
Так какой же пакет стоит выбрать?
Оказывается, наиболее экологически чистые сумки
сочетают в себе качества нескольких из рассмотренных материалов.
Они прочны и рассчитаны на многоразовое использование, как хлопок,
но изготовлены из пластика,
углеродный след которого ниже хлопка и бумаги.
Эти крепкие сумки сделаны из полиэстера, винила и других прочных пластмасс
и уже используются по всему миру.
Самое главное — они будут служить вам всю жизнь,
то есть это лучший выбор как для планеты, так и для ваших продуктов.
Sepetinizi doldurdunuz ve market sırasının önüne geldiniz,
yine bir seçimle karşı karşıyasınız:
Ne tür bir çanta kullanmalısınız?
Okyanusa saçılmış plastik poşet görüntülerini gördüyseniz,
plastiğin çevre için kötü olduğu aşikâr gelebilir.
Elbette bir kese kâğıdı veya bir pamuklu bez çanta daha iyi bir seçenek olur.
Ama bu gerçekten doğru mu?
Bu üç malzemenin her birinin karbon ayak izi,
yeniden kullanma, geri dönüşüm potansiyeli
ve bozunabilirliği ile belirlenen benzersiz bir çevresel etkisi var.
Bu nedenle, bu alışveriş poşetlerinin hikâyesini öğrenmek için
nasıl yapıldığına, nasıl kullanıldığına
ve nihayetinde nereye gittiklerine bakmamız gerekiyor.
Plastikle başlayalım.
Tipik ince ve dayanıksız plastik torba, genellikle HDPE olarak bilinen
yüksek yoğunluklu polietilenden yapılır.
Bu malzemenin üretilmesi, petrol çıkarılmasını
ve aşırı ısı uygulanmasını gerektirir.
Elde edilen polimer reçine daha sonra
titanyum oksit ve tebeşir gibi ek bileşenlerle birlikte
bir torba üretim tesisine taşınır.
Burada, kömürle çalışan makineler malzemeleri eritir
ve bunları plastik tabakalara çevirir
ve bunlar daha sonra torba olur.
Bir torba nihai hedefine ulaşana kadar,
atmosfere tahmini olarak 1,6 kg karbondioksit katkısında bulunur.
Bu, 6 kilometreden biraz fazla sürülen bir arabanın ürettiğiyle
aynı karbon miktarı.
Ancak alternatifler aslında çok daha büyük bir karbon ayak izine sahip.
Kâğıt, odun hamurundan yapılır
ve ağaçları ekosistemlerinden çıkarmanın karbon maliyetini hesaba katarsanız,
yaklaşık 5,5 kg karbondioksitten tek bir kâğıt torba sorumlu olabilir.
Bu arada, pamuk yetiştirmek son derece enerji ve su gerektiren bir süreç.
Tek bir pamuklu çantanın üretimi
tahminen 272 kg karbondioksit yayar.
Karbon ayak izlerini karşılaştırdığımızda, plastik torbalar açık ara kazanır.
Ancak çevresel etki, çantanın nasıl kullanıldığı ile de belirlenir.
Bu poşetlerin yeniden kullanılması
veya geri dönüştürülmesi, yeni üretim talebini azaltarak
çevresel zararı önemli ölçüde telafi eder.
Bu dengeyi ölçmek için, torbanın karbon ayak izini
tekrar kullanılma sayısına bölebiliriz.
Örneğin, tipik bir kâğıt torba üç kez yeniden kullanılırsa,
tek kullanımlık bir plastik torbadan daha düşük net etkisi olur.
Bir pamuk çantanın karbon ayak izi, 131 kez tekrar kullanılırsa
benzer şekilde azaltılabilir.
Bu üç seçenekten, dayanıklı kumaş kılıfların tekrar kullanılması daha olası.
Kanıtlar, kâğıt poşetlerin yırtılmasından dolayı hızla atıldığını gösteriyor.
Bu sorun HDPE plastik poşetlerin de baş belası.
Ancak yırtılmaları önlenecek şekilde tasarlandıklarında bile,
her yerde bulunabilmeleri, tek kullanımlık ürünler olarak
ele alınmasını kolaylaştırır.
Neyse ki, araştırmacılar HDPE poşetlerin %40'ının
en az bir kez atık atmak için yeniden kullanıldığını tahmin ediyor.
Bu poşetlerin geri dönüştürülmesi karbon ayak izlerini de telafi eder,
ancak bu her biri için mümkün değil.
Çoğu ülkeler, plastik poşetleri düzgünce geri dönüştürecek altyapıya sahip değil.
Pamuklu çantaların parçalanması ve işlenmesi belki daha da zor olur,
ancak genellikle uzun süre yeniden kullanıldıklarından,
çöplüklere düşme olasılıkları en düşük olanlar.
Bu torbalar geri dönüştürülmediğinde,
çevresel etkinin hesaplanmasında üçüncü faktör devreye girer:
Bozunabilirlik.
HDPE torbalar ısıya dayanıklı ve çözünmez olduklarından,
onlarla işimiz bittikten çok sonra bile etrafta kalırlar.
Kısmen parçalanmış plastik ekosistemlerde yüzyıllarca dolaşabilir.
Öte yandan pamuk birkaç ay içinde önemli ölçüde bozulur
ve kâğıt torbalar sadece 90 günde tamamen parçalanır.
Peki hangi çantayı kullanmalısınız?
Görünüşe göre en çevre dostu çantalar,
tartıştığımız birkaç malzemenin özelliklerine sahip.
Pamuk gibi dayanıklı ve yeniden kullanılabilirler,
pamuk ve kâğıda göre daha düşük karbon ayak izine sahip plastikten yapılırlar.
Bu sağlam alışveriş poşetleri polyester, vinil ve diğer sert plastiklerden oluşur
ve hâlihazırda dünya çapında kullanılırlar.
En önemlisi, bir ömürlük olmaları gerekir,
bu onları gezegen ve alışveriş için en iyi seçenek hâline getirir.
你已经装满购物车， 到了结账队伍的最前面,
此时你又将面临另一个选择：
你应该用哪种购物袋？
如果你曾看到过 塑料袋布满海洋的画面，
塑料对环境有害 似乎是显而易见的。
纸袋或棉布手提袋 将无疑是更好的选择。
但事实真的是这样吗？
这三种材料中的每一种 都有其独特的环境影响，
这取决于其碳足迹、
可重复利用和再循环的潜力， 以及其可降解性。
所以，要完整了解这些购物袋，
我们需要看看它们是如何被制造、
被使用的，以及最终会流向何处。
让我们从塑料开始。
这种典型的又轻又薄的塑料袋 是由高密度聚乙烯制成的，
俗称 HDPE。
生产这种材料需要 从地下开采石油，
并对其施以极高的温度。
之后，由此产生的聚合物树脂
与其它附加成分，如氧化钛和白垩，
一起被运到塑料袋制造厂。
在这里，靠煤驱动的机器 会将这些材料熔化,
再将其纺成一张张塑料，
之后它们会被折叠成袋子。
当一只塑料袋到达最终目的地时，
它向大气排放了大约 1.6 公斤的二氧化碳。
这与一辆汽车在行驶超过六公里后
所产生的碳排放量相同。
但是塑料袋替代品的 碳足迹其实更大。
纸是由木浆制成的。
如果把树木从生态系统中移除的 碳成本也计算在内的话，
一只纸袋就可以产生大约 5.5 公斤的二氧化碳。
相比之下，棉花种植是一个 极其耗费能源与水的过程。
每生产一只棉质手提包
大约会排放 272 公斤的二氧化碳。
当我们比较碳足迹时， 塑料袋对环境影响显然最小。
但袋子对环境的影响 也取决于它的使用方式。
回收或者再次利用这些袋子
可以很大程度上 减少对新袋子的需求，
从而抵消它们对环境的破坏。
想要量化这种抵消效果，
我们可以用袋子的碳足迹 除以它被重复使用的次数。
举例来说，如果一只典型的 纸袋被重复使用三次，
那么它对环境的净影响 就会小于一次性塑料袋。
一只棉质手提袋的 碳足迹可以同样被降低，
如果它被重复 使用 131 次的话。
在这三种选择中，耐用的布质 手提袋最有可能被重复使用。
有证据表明， 纸袋因易碎会很快被丢弃。
以高密度聚乙烯为原料的 塑料袋也有同样的问题。
但即便这些塑料袋 被做得结实耐用，
由于供应广泛，它们很容易 被当成一次性物品。
幸运的是，研究人员估计， 40% 的高密度聚乙烯袋
会被当成垃圾袋 重复使用至少一次。
回收这些塑料袋也 可以抵消它们的碳足迹，
但并不是每种材料都能被回收利用。
许多国家缺乏有效回收 塑料袋的基础设施。
棉质手袋可能更难分解和处理，
但由于它们经常会 被重复使用很长一段时间，
所以它们被扔入 填埋场的可能性最小。
每当这些袋子不再被回收了，
计算环境影响的第三个因素 就会开始发挥作用：
即可降解性。
由于高密度聚乙烯袋 耐热且不能溶解，
所以在被丢弃之后， 它们仍会存留很久。
被部分分解的塑料可以在 生态系统中循环好几个世纪。
相比之下，棉花在几个月内 就会基本上被降解；
而纸袋在短短 90 天内 就会被完全分解。
那么，你究竟该使用 哪种材质的袋子呢？
事实证明，最环保的袋子
具有我们讨论过的 几种材料的特点。
它们像棉花一样 结实且可重复使用，
但是却由塑料制成， 其碳足迹低于棉花或纸张。
这些坚固的购物袋由聚酯、 乙烯基和其他硬塑料组成，
而且已经在世界范围内使用。
最重要的是， 它们可以永久使用—
这使它们成为了对于地球 和日常购物的最佳选择。
你已經裝滿購物車，輪到你結帳了，
此時你面臨了另一個選擇：
你應該要用哪一種袋子？
如果你曾經看過塑膠袋 散在海洋裡的影像，
那應該很明顯，塑膠對環境不好。
當然紙袋或棉布袋 會是比較好的選項。
但，真的是如此嗎？
這三種材料都有其 對環境的獨特影響，
決定因素包括它們的碳足跡、
可再利用和回收的可能性， 以及可自然分解的程度。
所以，為了完整了解這些購物袋，
我們必須了解它們 如何被製造、被使用，
以及最終會到哪裡去。
從塑膠開始。
典型的輕薄塑膠袋 是用高密度聚乙烯製成，
即一般所知的 HDPE。
製造這種材料會需要從地底粹取石油
再用極高溫加熱。
產生出來的聚合樹脂 接著會和其他原料
如氧化鈦及白堊一起運送
到袋子製造工廠。
在這裡，靠煤運轉的機器
會將材料熔解並製做成塑膠片，
接著塑膠片會被折疊成袋子。
等到袋子抵達最終目的地時，
總共會排放大約 1.6 公斤
二氧化碳到大氣中。
這和一台汽車行駛 6 公里多
所排放的碳量相同。
但其他替代選項的碳足跡實際上更高。
紙是用木漿製成，
如果你把將樹木從其生態系統中 砍除的碳成本也算進來，
單單一個紙袋就會造成
約 5.5 公斤的二氧化碳。
而種植棉花的過程 要消耗大量能源和水。
製造一個棉布袋
估計排放約 272 公斤的二氧化碳。
如果比較碳足跡， 很明顯塑膠袋會勝出。
但如何使用袋子也會決定 袋子對環境造成的影響。
重覆使用或回收這些袋子
可以減少對新生產的需求，因而
大大抵消它們對環境的不良影響。
一種將抵消效果量化的方式
是把袋子的碳足跡除以 它被重覆使用的次數。
比如，如果一般的紙袋 可以重覆使用 3 次，
它的淨影響就會比 一次性塑膠袋更低。
同理，如果一個棉布袋 能重覆使用 131 次，
它的碳足跡就會比較低。
在這三個選項當中，耐用的布袋 最有機會被重覆使用。
證據顯示紙袋容易被撕破 因此很快就會被丟棄。
HDPE 塑膠袋也有這個麻煩。
但，就算有防撕破設計，
因為太容易取得， 往往用完一次就丟。
幸運的是，研究者估計， 約 40% 的 HDPE 袋
在被丟棄前都有被 重覆使用至少一次。
回收這些袋子也能 抵消它們的碳足跡，
但並非世界各地 都能回收每一種材料。
許多國家缺乏有效回收 塑膠袋的基礎設備。
也許棉布袋還更難分解和處理，
但因為它們通常會被長期重覆使用，
它們會淪落到掩埋場的 機率仍然最低。
只要這些袋子沒有被回收，
在計算對環境的影響時 就要考量第三個因素：
可分解性。
因為 HDPE 袋耐熱且不會溶解，
我們不用之後，它們還會留存很久。
部分分解的塑膠能在 生態系統中循環數世紀。
另一方面，大體上， 棉只要幾個月就會分解，
紙袋在 90 天內就能完全分解。
所以，你該用哪種袋子？
結果發現，對環境最友善的袋子
具有前述幾種材料的特性。
它們和棉一樣很耐用、 可重覆使用，卻是用塑膠做的，
塑膠的碳足跡比棉或紙都還要低。
這些耐用的購物袋成份包括聚酯、
乙烯基，及其他結實的塑膠，
全世界都已經在使用它們。
最重要的是，它們應該能用一生——
對地球以及對你的雜貨而言， 它們都是最佳選項。