My name is Amy Padnani,
and I'm an editor on the obituaries desk at the "New York Times."
Or, as some friends call me, the angel of death.
(Laughter)
In fact, people will ask me,
"Isn't it depressing, working on obituaries
and thinking about death all the time?"
But you know what I tell them?
Obits aren't about death, they're about life,
they're interesting, they're relatable.
Often about something you never knew.
Recently, for example,
we had the obit for the inventor of the sock puppet.
(Laughter)
Everyone knows what a sock puppet is,
but have you ever thought about who created it,
or what their life was like?
Obits are a signature form of journalism.
An art form, if you will.
It's an opportunity for a writer to weave the tale of a person's life
into a beautiful narrative.
Since 1851,
the "New York Times" has published thousands of obituaries.
For heads of state, famous celebrities,
even the person who came up with the name on the Slinky.
There's just one problem.
Only a small percentage of them
chronicle the lives of women and people of color.
That's the impetus behind a project I created
called "Overlooked,"
which tells the stories of marginalized groups of people
who never got an obit.
It's a chance for the newspaper to revisit its 168-year existence
and fill in the gaps
for people who were, for whatever reason, left out.
It's a chance to right the wrongs of the past,
and to refocus society's lens on who is considered important.
I came up with the idea when I first joined Obituaries in 2017.
The Black Lives Matter movement was at a rolling boil,
and the conversation on gender inequality had just started bubbling up again.
And at the same time, I wondered, as a journalist and as a woman of color,
what could I do to help advance this conversation.
People were coming out of the shadows
to tell stories of injustices that they had faced,
and I could feel their pain.
So I noticed we would get these emails, sometimes, from readers,
saying, "Hey, why don't you have more women and people of color
in your obituaries?"
And I thought, "Yeah, why don't we?"
Since I was new to the team, I asked my colleagues,
and they said, "Well, the people who are dying today
are from a generation when women and people of color
weren't invited to the table to make a difference.
Perhaps in a generation or two,
we'll start to see more women and people of color in our obituaries."
That answer just wasn't satisfying at all.
(Laughter)
I wanted to know: Where are all the dead women?
(Laughter)
So I started thinking about how we hear about people who have died, right?
Number one way is through reader submissions.
And so I thought,
"Well, what if we were to look at international newspapers
or scour social media?"
It was around this time when ...
Everything was swirling in my mind,
and I came across a website about Mary Outerbridge.
She was credited with introducing tennis to America in 1874.
And I thought, wow, one of the biggest sports in America
was introduced by a woman?
Does anyone even know that?
And did she get a New York Times obituary?
Spoiler alert -- she did not.
(Laughter)
So then I wondered who else we missed.
And it sent me on this deep dive through the archives.
There were some surprises.
The pioneering journalist Ida B. Wells,
who started the campaign against lynching.
The brilliant poet Sylvia Plath.
Ada Lovelace, a mathematician
now recognized as the first computer programmer.
So I went back to my team and I said,
"What if we were to tell their stories now?"
It took a while to get buy-in.
There was this concern that, you know,
the newspaper might look bad
because it didn't get it right the first time.
It was also a little weird to sort of look back at the past,
rather than cover news stories of our day.
But I said, "Guys, I really think this is worthwhile."
And once my team saw the value in it,
they were all in.
And so, with the help of a dozen writers and editors,
we launched on March 8, 2018,
with the stories of 15 remarkable women.
And while I knew that the work my team was doing was powerful,
I didn't expect the response to be equally powerful.
I had hundreds of emails.
They were from people who said,
"Thank you for finally giving these women a voice."
They were from readers who said,
"I cried on my way to work, reading these stories,
because I felt seen for the first time."
And they were from colleagues of mine, who said,
"I never thought a woman of color
would be allowed to achieve something like this
at the 'New York Times.'"
I also got about 4,000 reader submissions
suggesting who else we might have overlooked.
And some of those are my favorite stories in the project.
My all-time favorite is Grandma Gatewood.
(Laughter)
She survived 30 years of domestic violence at the hands of her husband.
One day, he beat her so badly, beyond recognition,
he even broke a broomstick over her head,
and she threw flour in his face in response.
But when the police arrived, they arrested her, not him.
The mayor saw her in jail and took her into his own home
until she could get back on her feet.
Then, one day, she read this article in "National Geographic"
about how no woman had ever hiked
the Appalachian Trail in its entirety alone.
And she said, "You know what? I'm going to do it."
Reporters caught wind of the old grandma who is hiking through the woods.
And at the finish, they asked her,
"How did you survive so rough a place?"
But they had no idea what she had survived before that.
So, "Overlooked" has become wildly successful.
It's becoming a TV show now, on Netflix.
(Laughter)
(Applause)
I cannot wait to see this thing come to life.
Something like 25 different publishers have reached out to me
with interest in turning "Overlooked" into a book.
All of this clearly shows how timely and necessary this project is.
It's also a reminder of how newspapers
document what's happening in our world every single day,
and we have to make sure not to leave out key people.
That's why, even though it's been so meaningful to look back in the past,
I'm plagued with the lingering question:
"What about the future of obituaries --
how do I diversify those?"
That was my original problem, right?
So to start answering this question, I wanted to gather some information.
I went down to the sub-sub-basement level of the New York Times Building,
to the archives.
We call it the morgue.
(Laughter)
And I asked for some guidance from our archivist there.
He pointed me to a book called "New York Times Obituaries Index."
So we handed it to the New York Genealogical Society,
and they digitized it for us.
And then a programmer wrote up a program that scanned all those headlines
for "Mr.," Mrs.," "Lady," "Sir," all the sort of gender-defining terms.
And what we found was that from 1851 to 2017,
only about 15 to 20 percent of our obits were on women.
So next, I worked with a programmer to build this tool,
called the diversity analysis tool.
It's a very dry name, but bear with me, it's super helpful.
It breaks down the percentage of our obits month to month, women to men.
OK, if that doesn't sound like much to you,
this is how I used to calculate it before.
(Laughter)
So I asked this programmer to program in a goal,
and that goal was 30 percent.
From the year of "Overlooked's" launch, March of 2018,
to March of 2019,
I was hoping we could get to 30 percent of our obits on women.
It was a number we hadn't achieved in a 168 years,
and I'm happy to say we did it -- we got to 31 percent.
(Applause)
It's awesome, but it's not enough.
Next we're hoping to get to 35 percent,
and then 40 percent, until we achieve parity.
And then I'm hoping to partner with this programmer again,
to build a similar tool to measure people of color in our obits.
That was something I wanted to do with "Overlooked" too,
to include men of color,
and I finally got to do it with a special section
for Black History Month,
where we told the stories of about a dozen black men and women.
Again, it was a really powerful experience.
Many of these people had been slaves
or were a generation removed from slavery.
A lot of them had to make up stories about their past
just to get ahead in life.
And there were these patterns of their struggles
that came up again and again.
Elizabeth Jennings, for instance,
had to fight for her right to ride
on segregated street cars in New York City --
a hundred years before Rosa Parks did the exact same thing with buses.
It was just a reminder of how far we've come,
and how much more we still have left to do.
"Overlooked" is including other marginalized people as well.
Recently, we had the obit for the computer programmer Alan Turing.
Believe it or not, this brilliant man never got an obituary,
even though his work
decoding German messages during World War II
helps end the war.
Instead, he died a criminal for his sexual orientation,
and he was forced to endure chemical castration.
Great things, like this obits project, do not come easily.
There were a lot of fits and starts
as I worked hard to convince people it was worth getting it off the ground.
There were moments when I faced great self-doubt.
I wondered if I was crazy or if I was all alone,
and if I should just give up.
When I've seen the reaction to this project,
I know I'm not at all alone.
There's so many people who feel the way I do.
And so yeah, not many people think about obituaries.
But when you do, you realize they're a testament to a human life.
They're the last chance to talk about somebody's contribution on the world.
They were also an example of who society deemed important.
A hundred years from now,
somebody could be looking into the past to see what our time was like.
I'm lucky, as a journalist,
to have been able to have used this form of storytelling
to help shift a narrative.
I was also able to get an established institution
to question its own status quo.
Little by little, I'm hoping I can keep doing this work,
and continue refocusing society's lens
so that nobody else gets overlooked.
Thank you.
(Applause)
اسمي إيمي بادناني،
وأعمل مُحررة في قسم الوفيات في صحيفة نيويورك تايمز.
أو كما يدعوني بعض أصدقائي، ملاك الموت.
(ضحك)
في الواقع، يسألني الناس:
"أليس من المحبط العمل في قسم الوفيات
والتفكير في الموت دائمًا؟"
ولكن هل تعلمون ما هو ردي عليهم؟
ليس النعي مسألة موت، بل مسألة حياة،
إنها مسألة مثيرة للاهتمام، وقابلة للنقاش.
فهي كثيرًا ما تدور حول شيء كنت تجهله.
مؤخرًا، على سبيل المثال،
كان لدينا نعي عن مخترع الدمية الجورب.
(ضحك)
الجميع يعلم ما هي الدمية الجورب،
ولكن هل خطر على بالك من الذي صنعها؟
أو كيف كانت حياته؟
إن النعي هو نموذج توقيع من الصحافة.
هو شكل فني، إذا أردته كذلك.
إنها فرصة الكاتب لكي ينسج حياة شخص ما
إلى قصة جميلة.
مُنذ عام 1851،
نشرت صحيفة "نيويورك تايمز" العديد من حالات الوفاة.
منهم رؤساء دول، ومشاهير معروفون،
حتى الشخص الذي اخترع السلينكي (لعبة).
توجد مشكلة واحدة فقط.
فقط نسبة ضئيلة منهم
تسجّل حياة النساء وذوي البشرة غير البيضاء.
وهذا هو الدافع وراء إطلاق المشروع الخاص بي
تحت مسمى "مُتجاهَلون"،
الذي يقوم بسرد قصص البسطاء
الذين لم يكن لهم نعي.
إنها فرصة للجريدة لمراجعة كيانها على مدار 168 عامًا
وملء الفجوات
بالأشخاص الذين تم إهمالهم، لأي سبب كان.
إنها فرصة لتصحيح أخطاء الماضي،
ولإعادة تركيز عدسة المجتمع على من يعتبر مهمّا.
لقد أتتني الفكرة عندما انضممت لقسم الوفيات فى عام 2017.
كانت حركة "حياة السود مهمة" تغلي ببطء،
وعاد الحديث حول عدم المساواة بين الجنسين ليطفو على الساحة مرة أخرى.
وفي نفس الوقت، لقد تساءلت بصفتي صحفية ومن أصحاب البشرة غير البيضاء،
ماذا بوسعي أن أفعل لأساعد في تقدم ذلك النقاش.
إن الناس تظهر من الخفاء
لسرد قصص الظلم التي تعرضوا لها،
وأستطيع الشعور بآلامهم.
وقد لاحظت أننا أحيانًا نحصل على هذه الرسائل الإلكترونية، من القراء،
يقولون: "لم لا يوجد المزيد من النعي لذوي البشرة غير البيضاء
في قسم الوفيات؟"
وقد فكرت: "نعم، لم لا؟"
بما أنني كنت مستجدة في الفريق، كنت أسأل زملائي في العمل،
وكان ردهم: "حسنًا، من يتوفَون في هذه الأيام
من جيل لم يكن فيه أصحاب البشرة غير البيضاء
يشاركون في المجتمع لإحداث تغيير به.
ربما في الجيل القادم أو بعده،
سوف نرى المزيد من النساء وذوي البشرة غير البيضاء موجودين في النعي لدينا."
وتلك الإجابة لم تكن كافية على الإطلاق.
(ضحك)
كنت أريد معرفة أين النساء المتوفيات؟
(ضحك)
ولذلك بدأت أفكر، كيف نسمع عن الموتى، أليس كذلك؟
الطريقة الأولى هي من خلال بيانات القراء.
وهكذا اعتقدت:
"ماذا لو ألقينا نظرة على الصحف العالمية
أو بحثنا على مواقع التواصل؟"
كان ذلك في نفس الوقت تقريبًا عندما...
كان كل شيء أشبه بدوامة داخل عقلي،
ثم صادفت موقعًا على الإنترنت يحكي عن "ماري أوتيربريدج."
وقد نُسب إليها تقديم أول بطولة للتنس في أميركا عام 1874.
وذهلت أن واحدة من أكبر الأنشطة الرياضية في أميركا
يعود فضلها لامرأة؟
هل يعلم أحد هذا؟
وهل سُجلت في قسم "نيويورك تايمز" للوفيات؟
حرق للأحداث...لم يتم تسجيلها.
(ضحك)
ثم تساءلت مَن غيرها قد غفلنا عنه؟
وهذا ما دفعني للبحث بعمق في الأرشيف.
وكانت هناك بعض المفاجآت.
كانت هناك رائدة علم الصحافة إيدا ب. ويلز،
التي بدأت الحملة ضد الإعدام دون محاكمة.
وأيضا الشاعرة العبقرية سيلفيا بلاث.
وعالمة الرياضيات، أدا لوفلايس
وتُعرف الآن على أنها أول مبرمجة كمبيوتر.
لذلك عدت إلى فريقي وقلت لهم:
"ماذا لو نشرنا قصصهم الآن؟"
لقد أخذت فترة طويلة لضمهم إليّ.
كان هناك ذلك القلق، الذي تعرفونه،
ربما يصبح شكل الصحيفة سيء
لعدم نجاح الأمر كما ينبغي منذ أول مرة.
وقد كان من الغريب إلى حد ما بأن تسلط الضوء على الماضي،
بدلًا من تسليطه على الأحداث الجارية.
ولكنني قلت: "يا رفاق أعتقد أن الأمر يستحق العناء."
وبمجرد أن رأى فريقي قيمة هذا الأمر،
اشتركوا جميعًا.
وبمساعدة العديد من المحررين والكتاب،
قمنا في الثامن من مارس عام 2018،
بنشر قصص خمس عشرة امرأة استثنائية.
وبينما كنت أعلم أن الجهد الذي قام به فريقي كان جبارًا،
لم أكن أتوقع أن يكون رد الفعل بنفس القدر من القوة.
لقد استقبلت المئات من الرسائل الإلكترونية.
والتي مفادها:
"شكرًا لك على إعطاء هؤلاء النساء صوتًا."
وكانت هذه الرسائل من قراء قالوا:
"لقد بكيت أثناء قراءتي لهذه القصص وأنا في طريقي للعمل،
لأنني شعرت وكأني أراهم للمرة الأولى."
وقد كانوا من زملائي، الذين قالوا:
"لم أكن أتوقع أن امرأة سوداء
يمكن أن يُسمح لها بتحقيق إنجاز كهذا
في صحيفة 'نيويورك تايمز.'''
وتحصلت أيضًا على 4000 اقتراح من القراء
تقترح مَن أيضًا من الممكن أن يكون قد تم تجاهل تاريخهم.
وبعض منها هي القصص المفضلة لديّ في المشروع.
وقصتي المفضلة دائمًا هي قصة الجدة جاتوود.
(ضحك)
لقد نجت بعد 30 عامًا من العنف الأسري الذي تعرضت له على يد زوجها.
وفي أحد الأيام، ضربها بشدة، لدرجة أن شكلها تغير،
حتى أنه حطم عصا المكنسة على رأسها،
وكرد فعل على ذلك، رمت الدقيق في وجهه.
وعندما أتت الشرطة ألقت القبض عليها هي، وليس هو،
وعندما رآها العمدة في الحبس أخذها إلى بيته
حتى تستطيع الوقوف على قدميها.
بعد ذلك، في يوم ما قرَأتْ مقالة في "ناشيونال جيوغرافيك"
حول كيف أنه لا توجد امرأة قامت برحلة مشي
في درب الأبالاش بمفردها تمامًا.
ثم قالت: "أتعلمون ماذا؟ سوف أفعلها."
وذهب الصحفيون وراء الجدة التي ذهبت للمشي داخل الغابات.
وبعدما انتهت من رحلتها، سألوها:
"كيف تمكنت من النجاة في مكان قاس كهذا؟"
ولكن لم يكن لديهم أدنى علم عما واجهته من قبل.
لذلك أصبح مشروع "متجَاهَلون " واسع الانتشار.
وسوف يصبح عرضًا تليفزيونيا على شبكة "نتفليكس".
(ضحك)
(تصفيق)
لا أطيق الانتظار لكي أرى هذا المشروع يخرج للنور.
تواصلت معي حوالي خمسة وعشرون دار نشر
باهتمام لتحويل مشروع "متجاهَلون" إلى كتاب.
كل هذا يعرض بوضوح أهمية هذا المشروع في هذا التوقيت،
ويذكر أيضًا كيف أن الصحف
توثق ما يحدث في عالمنا كل يوم،
ولا يجب أن نهمل الذين يصنعون التاريخ.
لهذا، ورغم كون البحث في الماضي ذا معنى،
أنا دائمًا ما أتساءل:
"ماذا عن مستقبل حالات النعي...
كيف سأنوع في اختياري لهؤلاء؟"
هذه كانت مشكلتي الأساسية، أليس كذلك؟
وللرد على هذا السؤال، فقد ذهبت لجمع بعض المعلومات.
لقد ذهبت إلى الطابق الأرضي في مبنى صحيفة "النيويورك تايمز"،
ذهبت إلى الأرشيف.
نحن نطلق عليه محفظة الجثث.
(ضحك)
وقد طلبت المساعدة من موظف الأرشيف هناك.
وأشار إلى كتاب يدعى "فهرس وفيات نيويورك تايمز."
وأرسلناه إلى مجتمع أنساب نيويورك،
وقد قاموا بعمل نسخة إلكترونية لنا.
وبعد ذلك قام مهندس البرمجيات بعمل برنامج فحص كل هذه العناوين
مثل "سيد"، "سيدة"، "مدام"، "سيدي"، جميع المصطلحات التي تحدد الجنس.
ومما وجدناه أنه منذ عام 1851 إلى عام 2017،
فقط حوالي 15% إلى 20% من الوفيات كانوا نساء.
ثم بعد ذلك، تعاونتُ مع المبرمج لعمل هذا البرنامج،
والذي سمي بـ "برنامج التحليل المتنوع."
أعلم أنه اسم غير مثير، ولكن صبرًا، إنه مفيد للغاية.
فهو يقوم بتحليل نسبة الوفيات لدينا شهرًا تلو الآخر، من الرجال والنساء.
حسنًا، إذا لم يعجبكم كثيرًا هذا الأمر،
فقد كنت أستخدم هذه الطريقة للإحصاء من قبل.
(ضحك)
لذا فقد طلبت من المبرمج عمل برنامج لهدف معين،
وهذا الهدف كان الوصول إلى نسبة 30%
منذ إطلاق مشروع "متجاهَلون" في شهر مارس من عام 2018
إلى شهر مارس من عام 2019،
كنت أتمنى أن نصل إلى نسبة 30% من حالات النعي لدينا عن النساء.
وهو رقم لم نستطع تحقيقه على مدار 168 عامًا
ويسرني أن أقول أننا أنجزنا الأمر لقد وصلنا إلى نسبة 31%.
(تصفيق)
إنه رائع، ولكنه ليس كافيًا.
نتمنى أن نصل في المستقبل إلى نسبة 35%،
ثم إلى نسبة 40% حتى نصل إلى التساوي.
ثم أتمنى أن أتعاون مع نفس المبرمج مرة أخرى،
لاختراع برنامج مشابه لإحصاء حالات نعي أصحاب البشرة غير البيضاء.
وهذا شيء كنت أريد فعله في مشروع "متجاهَلون" أيضًا،
لكي يشمل الرجال غير البيض،
وأخيرا أنجزت الأمر مع قسم خاص،
لشهر تاريخ السود،
حيث قمنا نشرنا العديد من قصص الرجال والنساء أصحاب البشرة السوداء.
ومرة أخرى لقد كانت حقًا تجربة رائعة.
العديد من هؤلاء الناس كانوا عبيدًا
أو كانوا جيلًا حُرّر من العبودية.
العديد منهم اضطر لتأليف قصص عن ماضيه
فقط لمحاولة البقاء على قيد الحياة.
وهناك تلك النماذج التي كافحت
مرة تلو الأخرى إلى أن ظهرت.
على سبيل المثال، إليزابيث جينينغز
والتي اضطرت أن تدافع عن حقها لكي تستطيع ركوب
السيارات في شوارع مدينة نيويورك التي كان يطبعها الزل العنصري...
وذلك قبل مائة عام من إقدام روزا باركز على نفس الأمر لكي تستطيع ركوب الحافلة.
هذا فقط تذكير لما وصل حالنا إليه الآن،
وهناك الكثير لم نفعله بعد.
إن مشروع "متجاهَلون" يشمل مهمشين آخرين.
مؤخرًا، كان لدينا نعي عن مهندس برمجيات يدعى آلان تورين.
صدقوا أو لا تصدقوا، هذا الرجل العبقري لم يسجل في قسم الوفيات،
على الرغم من أن عمله
في فك شفرات الرسائل الألمانية أثناء الحرب العالمية الثانية
كان له دور في إنهاء الحرب.
وبدلًا من ذلك فقد توفي كمجرم بسبب ميوله الجنسي،
وتم إجباره على الإخصاء الكيميائي.
أشياء عظيمة، مثل مشروع الوفيات هذا لا تأتي بسهولة.
كان هناك الكثير من التحديات في البداية
إذ كنت أعمل جاهدة لإقناع الناس أن المشروع يستحق الظهور للعلن.
كانت هناك أيضًا لحظات تردد بيني وبين نفسي.
كنت أتساءل هل أنا مجنونة أم وحيدة تمامًا،
وهل عليّ أن أستسلم.
ولكن عندما رأيت رد فعل الجمهور على المشروع،
أدركت أنني لست وحيدة أبدًا.
هنالك الكثير ممن يشعرون بما أشعر به.
وشيء آخر، ليس معظم الأشخاص يفكرون في النعي.
ولكن عندما تفعل، تدرك أنه دليل على الحياة البشرية.
إنه الفرصة الأخيرة للحديث عن إسهامات شخص ما في الحياة.
إنهم أمثلة على من يحتسبه المجتمع مهمًا.
بعد مائة سنة من الآن،
يمكن أن ينظر شخص ما إلى الماضي لكي يرى كيف كانت حياتنا.
أنا محظوظة، كصحفية،
لكوني قادرة على استخدام هذا السرد القصصي
لأساعد في ضبط الموازين.
وقد كنت قادرة على الوصول إلى المؤسسة المنشئة
لسؤالها عن وضعها الراهن.
شيئًا فشيئًا، أتمنى أن أستمر في القيام بهذا العمل،
وأستمر في إعادة تركيز عدسة المجتمع
لكي لا يتم تجاهل شخص آخر.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Ονομάζομαι Έιμι Παντνάνι
και είμαι συντάκτρια στις νεκρολογίες των New York Times.
Όπως με αποκαλούν κάποιοι φίλοι μου, «ο άγγελος του θανάτου».
(Γέλια)
Κάποιοι θα ρωτήσουν,
«Δεν είναι θλιβερό να δουλεύεις εκεί και να σκέφτεσαι συνεχώς τον θάνατο;»
Ξέρετε τι τους λέω;
Οι νεκρολογίες δεν αφορούν τον θάνατο, αλλά τη ζωή,
έχουν ενδιαφέρον και απηχούν στη ζωή μας.
Συχνά σχετίζονται με κάτι που δεν ήξερες ποτέ.
Πρόσφατα, για παράδειγμα,
είχαμε τη νεκρολογία για τον εφευρέτη της μαριονέτας.
(Γέλια)
Όλοι ξέρουν τι είναι η μαριονέτα,
αλλά έχετε σκεφτεί ποιος τη δημιούργησε,
ή πώς ήταν η ζωή τους;
Οι νεκρολογίες είναι ένα ξεχωριστό είδος δημοσιογραφίας.
Ένα είδος τέχνης, αν θέλετε.
Είναι ευκαιρία για έναν συγγραφέα
να υφάνει την ιστορία της ζωής κάποιου σε ένα όμορφο διήγημα.
Από το 1851,
οι New York Times έχουν δημοσιεύσει χιλιάδες νεκρολογίες.
Για αρχηγούς κρατών, διασημότητες,
ακόμα και για αυτόν που επινόησε το όνομα για το ελατήριο «Slinky».
Υπάρχει ένα μόνο πρόβλημα.
Μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτές
καταγράφουν τις ζωές γυναικών και έγχρωμων ανθρώπων.
Αυτός είναι ο σκοπός ενός πρότζεκτ που δημιούργησα
και ονομάζεται «Overlooked» ,
που λέει τις ιστορίες παραμελημένων ομάδων ανθρώπων
που ποτέ δεν έλαβαν νεκρολογία.
Έτσι η εφημερίδα μπορεί να επανεξετάσει την 168 χρόνων ύπαρξή της
και να γεμίσει τα κενά για ανθρώπους που παραμελήθηκαν για οιονδήποτε λόγο.
Είναι ευκαιρία να αποκαταστήσουμε τα λάθη του παρελθόντος,
και να επανεστιάσουμε στο ποιους η κοινωνία θεωρεί σημαντικούς.
Μου ήρθε η ιδέα όταν άρχισα να γράφω στη στήλη με τις νεκρολογίες το 2017.
Το κίνημα "Black Lives Matter" ήταν σε αναβρασμό
και η συζήτηση για την ανισότητα των φύλων επανερχόταν στην επικαιρότητα.
Την ίδια στιγμή, αναρωτήθηκα, ως δημοσιογράφος και έγχρωμη γυναίκα,
τι θα μπορούσα να κάνω για να βοηθήσω την προώθηση της συζήτησης.
Άνθρωποι εμφανίζονταν στο προσκήνιο
για να πουν ιστορίες αδικιών που είχαν αντιμετωπίσει,
και μπορούσα να νιώσω τον πόνο τους.
Πρόσεξα ότι κατά καιρούς λαμβάναμε email από αναγνώστες που έλεγαν,
«Γιατί δεν έχετε περισσότερες γυναίκες και έγχρωμους στις νεκρολογίες σας;»
Αναρωτήθηκα κι εγώ, «Ναι, αλήθεια. Γιατί δεν έχουμε;»
Εφόσον ήμουν νέα στην ομάδα, ρώτησα τους συναδέλφους μου,
και μου είπαν, «Ξέρεις, οι άνθρωποι που πεθαίνουν τώρα,
είναι από μια γενιά που οι γυναίκες και οι έγχρωμοι
δεν τους επιτρεπόταν να αλλάξουν τα πράγματα.
Ίσως σε μια ή δύο γενιές,
θα αρχίσουμε να βλέπουμε κι άλλες γυναίκες και έγχρωμους στις νεκρολογίες μας».
Η απάντηση δεν ήταν καθόλου ικανοποιητική.
(Γέλια)
Ήθελα να μάθω: Πού είναι όλες οι νεκρές γυναίκες;
(Γέλια)
Οπότε, ξεκίνησα να σκέφτομαι πώς μαθαίνουμε για τους νεκρούς;
Ο πρώτος τρόπος είναι μέσα από υποβολές αναγνωστών.
Έτσι, σκέφτηκα,
«Μήπως να κοιτάζαμε τον διεθνή τύπο ή να χτενίζαμε τα κοινωνικά δίκτυα;»
Ήταν περίπου τότε που...
Όλα στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου,
και βρήκα μια ιστοσελίδα για τη Μέρι Αουτέρμπριτζ.
Κατονομάζεται ως εκείνη που έφερε το τένις στην Αμερική το 1874.
Μου έκανε εντύπωση που ένα από τα μεγαλύτερα αθλήματα στην Αμερική
εισήχθη από μια γυναίκα;
Το ξέρει κανένας αυτό;
Έλαβε εκείνη νεκρολογία στη New York Times;
Θα σας χαλάσω το τέλος - όχι, δεν έλαβε. (Γέλια)
Τότε αναρωτήθηκα ποιον άλλο παραλείψαμε.
Αυτό με έστειλε σε μια βαθιά βουτιά στο αρχεία.
Υπήρχαν κάποιες εκπλήξεις.
Η πρωτοποριακή δημοσιογράφος Ίντα Γουέλς-Μπαρνέτ,
που ξεκίνησε καμπάνια εναντίον του λιντσαρίσματος.
Η εξαιρετική ποιήτρια Σύλβια Πλαθ.
Η Άντα Λάβλεϊς, μαθηματικός,
που πλέον αναγνωρίζεται ως η πρώτη προγραμματίστρια υπολογιστών.
Γύρισα στην ομάδα μου και είπα,
«Αν λέγαμε τώρα τις ιστορίες τους;»
Μου πήρε καιρό να πάρω έγκριση.
Υπήρχε μια ανησυχία ότι, ξέρετε,
θα χάλαγε η εικόνα της εφημερίδας,
επειδή δεν το έκανε σωστά εξαρχής.
Φαινόταν επίσης λίγο περίεργο να ανατρέχουμε στο παρελθόν
αντί να καλύπτουμε ειδήσεις από την επικαιρότητα.
Αλλά είπα, «Παιδιά, πιστεύω ότι αξίζει».
Μόλις η ομάδα μου είδε την αξία του,
συμφωνήσαμε όλοι.
Έτσι, με τη βοήθεια μιας δεκάδας αρθρογράφων και συντακτών,
κυκλοφορήσαμε στις 8 Μαρτίου 2018
τις ιστορίες 15 αξιοθαύμαστων γυναικών.
Αν και ήξερα ότι η ομάδα μου είχε κάνει τρομερή δουλειά,
δεν περίμενα η αποδοχή να ήταν αντιστοίχως ευρεία.
Έλαβα χιλιάδες emails.
Ήταν από άτομα που έλεγαν,
«Σας ευχαριστώ που δώσατε φωνή σ' αυτές τις γυναίκες».
Ήταν από αναγνώστες που έλεγαν,
«Πηγαίνοντας στη δουλειά, έκλαιγα ενώ διάβαζα αυτές τις ιστορίες,
γιατί ένιωσα ορατή για πρώτη φορά».
Ήταν και από συναδέλφους μου που έλεγαν,
«Ποτέ δεν πίστευα ότι οι New York Times
θα επέτρεπαν σε μια έγχρωμη γυναίκα να καταφέρει κάτι τέτοιο».
Επίσης, έλαβα περίπου 4.000 υποβολές αναγνωστών,
που πρότειναν άλλους που μπορεί να παραλείψαμε.
Κάποιοι από αυτούς είναι οι αγαπημένες μου ιστορίες στο πρότζεκτ.
Η πιο αγαπημένη μου είναι η Γκράντμα Γκέιτγουντ.
(Γέλια)
Επιβίωσε 30 χρόνια οικογενειακής βίας από τον άντρα της.
Μια μέρα τη χτύπησε τόσο δυνατά,
που έσπασε μέχρι και μια σκούπα στο κεφάλι της,
και εκείνη του πέταξε αλεύρι στο πρόσωπο σε απάντηση.
Αλλά όταν πήγε η αστυνομία, συνέλαβαν εκείνη κι όχι αυτόν.
Ο δήμαρχος την είδε στη φυλακή και την πήρε σπίτι του,
μέχρι να ορθοποδήσει.
Μια μέρα, διάβασε ένα άρθρο στο "National Geograhic",
για το ότι καμία γυναίκα δεν είχε περπατήσει
ολόκληρο το Μονοπάτι των Απαλάχιων Όρεων μόνη της.
Είπε, «Ξέρεις τι; Θα το κάνω εγώ».
Οι ρεπόρτερ πήραν είδηση για τη γιαγιά που πεζοπορεί στα δάση.
Στον τερματισμό τη ρώτησαν,
«Πώς επιβιώσατε σε ένα τόσο άγριο μέρος;»
Αλλά δεν είχαν ιδέα τι είχε ζήσει πριν από αυτό.
Έτσι, το "Overlooked" έχει γίνει πολύ επιτυχημένο.
Γίνεται σόου στο Netflix τώρα.
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Ανυπομονώ να βγει σε κυκλοφορία.
Περίπου 25 εκδότες με προσέγγισαν
ενδιαφερόμενοι να κάνουν βιβλίο το "Overlooked".
Σαφέστατα όλα δείχνουν πόσο επίκαιρο και σημαντικό είναι αυτό το πρότζεκτ.
Μας υπενθυμίζει επίσης με ποιο τρόπο οι εφημερίδες καταγράφουν
τι συμβαίνει στον κόσμο καθημερινά,
και πρέπει να προσέχουμε να μην παραλείπονται άνθρωποι- κλειδιά.
Γι' αυτό, αν και είναι σημαντικό να ανατρέχουμε στο παρελθόν,
βασανίζομαι από την επίμονη ερώτηση:
«Τι θα γίνει με τις μελλοντικές νεκρολογίες,
πώς θα τις διαφοροποιήσω;"
Αυτό ήταν το αρχικό μου ερώτημα, σωστά;
Για να απαντήσω αυτήν την ερώτηση, ήθελα να μαζέψω πληροφορίες.
Πήγα βαθιά στο τελευταίο υπόγειο του κτιρίου των New York Times,
στα αρχεία.
Το λέμε οστεοφυλάκιο. (Γέλια)
Ζήτησα βοήθεια από τον αρχειοφύλακά μας.
Μου έδειξε ένα βιβλίο που λέγεται Ευρετήριο Νεκρολογιών των New York Times.
Το δώσαμε στη Γενεαλογική Εταιρία της Νέας Υόρκης,
και μας το ψηφιοποίησαν.
Μετά, έγραψαν ένα πρόγραμμα που σκάναρε τους τίτλους άρθρων
για «κος», «κα», «δεσποινίς», «κύριος», που διαφοροποιούν το γένος.
Αυτό που βρήκαμε είναι ότι από το 1851 μέχρι το 2017,
περίπου μόνο το 15-20% των νεκρολογιών μας ήταν για γυναίκες.
Κατόπιν, φτιάξαμε με έναν προγραμματιστή
κάτι που λέγεται «εργαλείο ανάλυσης της διαφορετικότητας».
Είναι πολύ ξερό όνομα, αλλά πάρα πολύ χρήσιμο.
Αναλύει το ποσοστό των νεκρολογιών ανά μήνα, ανά γυναίκα και άνδρα.
Αν αυτό δεν σας λέει κάτι, δείτε πώς το υπολόγιζα πριν.
(Γέλια)
Ζήτησα λοιπόν από τον προγραμματιστή
να προγραμματίσει μέχρι έναν στόχο το 30%.
Από τη χρονιά της κυκλοφορίας του «Overlooked» τον Μάρτιο 2018,
μέχρι τον Μάρτιο 2019,
ήλπιζα να φτάσουν το 30% οι νεκρολογίες για τις γυναίκες.
Ήταν ένας αριθμός που δεν είχαμε φτάσει εδώ και 168 χρόνια,
και μπορώ να πω με χαρά ότι καταφέραμε να φτάσουμε το 31%.
(Χειροκρότημα)
Είναι τέλειο, αλλά δεν είναι αρκετό.
Μετά ελπίζουμε να φτάσουμε στο 35%,
και μετά στο 40%, μέχρι την ισότητα.
Ελπίζω να συνεργαστώ μ' αυτόν τον προγραμματιστή ξανά
για ένα παρόμοιο εργαλείο μέτρησης νεκρολογιών έγχρωμων ανθρώπων.
Με το "Overlooked" ήθελα επίσης να συμπεριλάβω έγχρωμους άνδρες.
Τελικά κατάφερα να το κάνω με ένα ειδικό ένθετο,
για τον Μήνα της Μαύρης Ιστορίας,
όπου είπαμε τις ιστορίες δεκάδων μαύρων ανδρών και γυναικών.
Ξανά, ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία.
Αρκετοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν σκλάβοι,
ή ήταν μια γενιά που βγήκαν από τη σκλαβιά.
Πολλοί έπρεπε να φτιάξουν ιστορίες για το παρελθόν τους,
απλώς για να προχωρήσουν στη ζωή τους.
Υπήρχαν κάποια μοτίβα των αγώνων τους
που παρουσιάζονταν ξανά και ξανά.
Η Ελίζαμπεθ Τζένινγκς, για παράδειγμα, πάλεψε για το δικαίωμά της
να μπαίνει σε άμαξες μόνο για λευκούς στη Νέα Υόρκη,
εκατό χρόνια προτού η Ρόζα Παρκς κάνει ακριβώς το ίδιο με τα λεωφορεία.
Ήταν μια υπενθύμιση του πόσο μακριά έχουμε φτάσει,
και πόσα ακόμα πρέπει να κάνουμε.
Το "Overlooked" περιλαμβάνει κι άλλα άτομα του περιθωρίου.
Πρόσφατα, είχαμε τη νεκρολογία για τον προγραμματιστή Άλαν Τούρινγκ.
Αυτός ο πανέξυπνος άνθρωπος δεν έλαβε ποτέ νεκρολογία,
παρόλο που η δουλειά του,
στην αποκωδικοποίηση γερμανικών μηνυμάτων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο,
βοήθησε στη λήξη του πολέμου.
Αντιθέτως, πέθανε ως εγκληματίας για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις,
και αναγκάστηκε να υποστεί χημικό ευνουχισμό.
Μεγάλα πράγματα, όπως αυτό το πρότζεκτ, δεν γίνονται εύκολα.
Υπήρχαν πολλές διαφωνίες και προστριβές,
καθώς δούλευα σκληρά για να πείσω ότι άξιζε να το αρχίσουμε.
Υπήρχαν στιγμές που αμφέβαλα πολύ για τον εαυτό μου.
Αναρωτιόμουν αν ήμουν τρελή ή ολομόναχη,
ή αν θα έπρεπε να τα παρατήσω.
Αφού είδα την αντίδραση για το πρότζεκτ,
ξέρω ότι δεν είμαι ολομόναχη.
Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που νιώθουν όπως εγώ.
Βεβαίως συμφωνώ ότι λίγοι άνθρωποι σκέφτονται τις νεκρολογίες.
Αλλά όταν το κάνεις, καταλαβαίνεις ότι είναι τεκμήριο μιας ανθρώπινης ζωής.
Είναι η τελευταία ευκαιρία να μιλήσουμε για την συνεισφορά κάποιου στον κόσμο.
Είναι επίσης παράδειγμα του ποιους η κοινωνία θεωρεί σημαντικούς.
Σε εκατό χρόνια από τώρα,
κάποιος μπορεί να κοιτάξει στο παρελθόν για να δει πώς ήταν η εποχή μας.
Είμαι τυχερή, ως δημοσιογράφος,
που μπόρεσα να χρησιμοποιήσω αυτήν τη μορφή εξιστόρησης,
για να βοηθήσω στην αλλαγή αυτής της αφήγησης.
Μπόρεσα επίσης να κάνω ένα καθιερωμένο ίδρυμα
να αμφισβητήσει το ίδιο του το κατεστημένο.
Σιγά σιγά, ελπίζω να συνεχίσω να κάνω αυτήν τη δουλειά,
και να συνεχίσω να επανεστιάζω τον φακό της κοινωνίας,
έτσι ώστε κανείς άλλος να μην παραμεληθεί.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Mi nombre es Amy Padnani,
y soy editora de la columna de obituarios del "New York TImes".
O, como algunos amigos me llaman, "el ángel de la muerte".
(Risas)
De hecho, la gente me pregunta:
"¿No es deprimente trabajar en obituarios
y pensar todo el rato en la muerte?".
¿Saben lo que les digo?
Los obituarios no tratan de la muerte, sino la vida;
son interesantes, son cercanos.
A menudo sobre algo que nunca supieron.
Recientemente, por ejemplo,
hicimos un obituario sobre el inventor de la marioneta de calcetín.
(Risas)
Todos saben lo que es,
¿pero alguna vez han pensado en quién la creó,
o cómo era su vida?
Los obituarios son una forma de periodismo.
Una forma de arte, diría.
Es una oportunidad para que un escritor teja la vida de una persona
en una bella narración.
Desde 1981,
el "New York Times" ha publicado miles de obituarios.
Para jefes de estado, celebridades famosas,
incluso la persona a la que se le ocurrió el nombre Slinky.
Solo hay un problema.
Solo un pequeño porcentaje de ellos
cuentan las vidas de mujeres y personas de color.
Ese es el ímpetu detrás de un proyecto que creé
llamado "Overlooked",
que cuenta la historia de grupos marginalizados
que nunca tuvieron un obituario.
Es una oportunidad para que el periódico revise sus 168 años de existencia
y llenar los huecos
para personas que, por alguna razón, quedaron fuera.
Es una oportunidad de corregir los errores del pasado,
y reenfocar la lente de la sociedad sobre quién se considera importante.
Se me ocurrió la idea cuando me uní por primera vez a Obituarios en 2017.
El movimiento "The Black Lives Matter" estaba en plena ebullición,
y la conversación sobre la desigualdad de género empezaba de nuevo.
Al mismo tiempo, me pregunté, como periodista y mujer de color
qué podría hacer para ayudar al avance de esta conversación.
La gente surgía de las sombras
para contar las historias de injusticia que enfrentaban,
y podía sentir su dolor.
Y me di cuenta de que recibía estos emails, a veces, de lectores
diciendo: "Oye, ¿por qué no tienen más mujeres o gente de color
en sus obituarios?".
Y pensé: "Sí, ¿por qué no?".
Como era nueva en el equipo, pregunté a mis colegas,
y dijeron: "Bueno, la gente que muere hoy en día
son de una generación donde las mujeres y personas de color
no eran invitadas a la mesa para marcar una diferencia.
Quizás en una generación o dos,
empezaremos a ver más mujeres y gente de color en nuestros obiturarios".
Esa respuesta no fue satisfactoria.
(Risas)
Quería saber: ¿Dónde están todas las mujeres muertas?
(Risas)
Comencé a pesar en cómo descubrimos que las personas han muerto.
La primera forma es a través de cartas de los lectores
Y así pensé:
"Bueno, ¿y si mirásemos los periódicos internacionales
o buscamos en las redes sociales?.
Fue alrededor de esta época cuando...
Todo se arremolinaba en la mente,
y me encontré con un sitio web sobre Mary Outerbridge.
A ella se le atribuyó la introducción del tenis en América en 1874.
Pensé: "Vaya, ¿uno de los deportes más importantes en América
fue introducido por una mujer?".
¿Alguien sabía eso?
¿Y ella tuvo un obituario en el New York Times?
Alerta de spoiler: no lo tuvo.
(Risas)
Entonces me pregunté quién más faltaba,
lo que me llevó a indagar en los archivos.
Hubo algunas sorpresas.
La periodista pionera Ida B. Wells,
quién comenzó la campaña contra el linchamiento.
La brillante poeta Sylvia Platch.
Ada Lovelace, la matemática
ahora reconocida como el primer programador de computadoras.
Así que volví con mi equipo y dije:
"¿Y si tuviéramos que contar sus historias ahora?".
Tardé un tiempo en convencerlos.
Hubo esta preocupación de que el periódico podría verse mal
porque no lo hizo bien la primera vez.
También fue un poco raro mirar al pasado,
en vez de cubrir noticias actuales.
Pero dije: "Chicos, realmente creo que vale la pena".
Una vez que mi equipo vio su valor,
apoyaron la iniciativa.
Y con la ayuda de una docena de escritores y editores,
arrancamos el 8 de marzo de 2018,
con la historia de 15 mujeres remarcables.
Aunque sabía que el trabajo que hacía mi equipo era importante,
no esperé que la respuesta fuera igualmente significativa.
Recibí cientos de correos electrónicos.
Eran de gente que decía:
"Gracias por dar finalmente una voz a estas mujeres".
Eran de lectores que decían:
"Lloré en el camino al trabajo leyendo estas historias,
porque me sentí visible por primera vez".
Y fueron mis colegas quienes dijeron:
"Nunca pensé que una mujer de color
fuera capaz de conseguir algo como esto
en el "New York Times".
También recibí cerca de 4000 peticiones de lectores
sugiriendo quién más pudo ser pasado por alto.
Y algunas son mis historias favoritas en el proyecto.
Mi favorita es Grandma Gatewood.
(Risas)
Sobrevivió 30 años de violencia doméstica a manos de su marido.
Un día, la golpeó tanto que quedó irreconocible.
Rompió una escoba al pegarle a la cabeza
y, en respuesta, ella le arrojó harina sobre la cara.
Pero cuando la policía llegó, la arrestaron a ella, no a él.
El alcalde la vio en prisión y la llevó a su propia casa
hasta que se recuperó.
Entonces, un día, leyó un artículo en National Geographic
de como ninguna mujer había subido
el sendero de los Apalaches completamente sola.
Y dijo: "¿Saben qué? Yo voy a hacerlo".
Los periodistas se enteraron de la abuela caminaba por el sendero.
Y al final, le preguntaron:
"¿Cómo sobrevivió a un lugar tan duro?".
No tenían ni idea de lo que había sobrevivido antes de eso.
Por tanto, "Overlooked" se ha convertido en un gran éxito.
Se ha convertido en un programa de TV, en Netflix.
(Risas)
(Aplausos)
No puedo esperar para ver cómo cobra vida.
Unas 25 editoriales diferentes se han acercado a mí
interesadas en convertir "Overlooked" en un libro.
Todo esto muestra cuán oportuno y necesario es este proyecto.
Es un recordatorio de cómo los periódicos
documentan lo que está sucediendo en el mundo cada día
y asegurarnos de que no dejamos fuera a las personas clave.
A pesar de que haya sido tan significativo mirar al pasado,
estaba asediada por una pregunta persistente:
"¿Qué pasará con el futuro de los obituarios?
¿Cómo los diversifico?".
Ese era mi problema original, ¿no?.
Para comenzar a responder esta pregunta, quería reunir información.
Bajé al sub-subsótano del edificio del New York Times,
a los archivos.
Lo llamamos la morgue.
(Risas)
Y pedí una guía a nuestro archivista allí.
Me señaló un libro llamado: "Índice de obituarios del New York Times".
Así que lo entregamos a la Sociedad Genealógica de Nueva York
y lo digitalizaron para nosotros.
Y un programador creó un programa que escaneaba todos esos titulares
para "Mr.", "Mrs.", "Señora", "Señor", todo los términos definidores de género.
Y lo que descubrimos era que de 1851 a 2017,
solo entre el 15 al 20 % de nuestros obituarios eran de mujeres.
A continuación, trabajé con un programador para crear
la herramienta para el análisis de diversidad.
Es un nombre muy simple, pero tengan paciencia; es super útil.
Se desglosa el porcentaje de nuestros obituarios, mes a mes, mujer por hombre.
De acuerdo, si eso no les parece demasiado,
así es como solía calcularlo antes.
(Risas)
Así que pedí al programador crear un objetivo,
y el objetivo era un 30 %.
Desde el año del lanzamiento de "Overlooked" en marzo de 2018,
a marzo de 2019,
esperaba que pudiéramos llegar al 30 % de obituarios sobre mujeres
Era una cifra que no habíamos logrado en 168 años,
y me alegra decir que lo hicimos: llegamos al 31 %.
(Aplausos)
Es increíble, pero no suficiente.
A continuación, esperamos llegar al 35 %
y luego el 40 %, hasta que alcancemos la paridad.
Luego espero asociarme con este programador de nuevo,
para crear algo similar para medir a la gente de color
en nuestros obituarios.
Algo que también quería hacer con "Overlooked"
era incluir hombres de color.
Al final lo hice con una sección especial
en el mes de la Historia Negra,
donde contamos historias de una docena de hombres y mujeres negros.
De nuevo, fue una experiencia realmente significativa.
Mucha de esa gente habían sido esclavos
o fueron una generación alejada de la esclavitud.
Muchos tuvieron que inventar historias de su pasado
solo para salir adelante.
Y hubo estos patrones de sus luchas
que surgieron una y otra vez.
Elizabeth Jennings, por ejemplo,
luchó por su derecho a utilizar las tranvías segregadas de Nueva York...
cien años antes de que Rosa Parks hiciera lo mismo en los autobuses.
Es solo un recordatorio de lo lejos que hemos llegado
y de lo mucho que nos queda por hacer.
"Overlooked" también incluye a otras personas marginalizadas
Recientemente, tuvimos el obiturario del programador informático Alan Turing.
Lo crean o no, este hombre brillante nunca tuvo un obituario,
a pesar de que su trabajo
decodificando mensajes alemanes durante la II Guerra Mundial
ayudó a acabar la guerra.
En cambio, murió como un criminal por su orientación sexual,
y se vio obligado a soportar la castración química.
Las grandes cosas, como este proyecto, no vienen fácilmente.
Hubo mucho ensayo y error
ya que trabajé duro para convencer a la gente que valía la pena arrancar.
Hubo momentos en los que me enfrenté grandes dudas.
Me preguntaba si estaba loca o si estaba sola,
y si debería solo abandonar.
Después de ver la reacción al proyecto,
sé que no estoy sola.
Hay mucha gente que se siente como yo.
Y, sí claro, no mucha gente piensa en obituarios.
Pero cuando lo hacen, se dan cuenta de que son testamentos de una vida humana.
Son la última oportunidad para hablar de la contribución de alguien al mundo.
También son un ejemplo de lo que la sociedad considera importante.
Dentro de cien años,
alguien podría investigar el pasado para ver cómo era nuestro tiempo.
Soy afortunada, como periodista,
de haber podido usar esta forma de narración
para ayudar a cambiar una narrativa.
También pude lograr que una institución establecida
cuestione su propio orden establecido.
Poco a poco, espero poder continuar haciendo este trabajo,
y continuar reenfocando las lentes de la sociedad
para que nadie más sea pasado por alto.
Gracias.
(Aplausos)
نام من امیلی پاندانی است،
سردبیر بخش آگهیهای فوت در نیویورک تایمز هستم.
یا بقول برخی دوستان، فرشته مرگ.
(خنده)
در حقیقت، آدمها از من میپرسند،
«کار کردن روی آگهیهای فوت و مدام فکر کردن
درباره مرگ تو را افسرده نمیکند؟»
اما میدانید پاسخم چیست؟
اعلامیههای تحریم درباره مرگ نه که درباره زندگی هستند،
جالباند و بازگوپذیر.
اغلب درباره چیزی هستند که هرگز نمیدانستید.
اخیرا، برای مثال،
اعلامیهای داشتیم برای مخترع عروسک جورابی.
(خنده)
همه میدانند که عروسک جورابی چیست،
اما هرگز به این فکر کردید خالقش که بود
یا چه زندگی داشته است؟
اعلامیهها علامت مشخصه روزنامهنگاریاند.
اگر بخواهید شکلی از هنر هستند.
فرصتی برای نویسندهای هستند تا قصه زندگی شخصی را در
روایتی زیبا بازگو کند.
از ۱۸۵۱،
نیویورک تایمز هزاران اگهی ترحیم منتشر نموده است،
برای سران کشورها، سلبریتیهای معروف،
حتی آن شخصی که نامش با اسباببازی اسلینکی گره خورده.
فقط یک مشکلی هست،
تنها درصد کوچکی از آنها،
به شرح سرگذشت زنان و رنگینپوستان میپردازند.
که انگیزه من پشت خلق پروژهای است
که نادیدهگرفتهها نامیدم،
روایتگر داستانهایی گروههای از آدمهای در حاشیه است
که هرگز اعلامیهای ندارند.
فرصتی است برای روزنامه تا نگاهی دوباره به وجود ۱۶۸ سالهاش انداخته
و پر کردن شکافها
برای مردمی که به هر دلیلی از قلم افتادهاند.
فرصتی است برای اصلاح اشتباهات گذشته،
و متمرکز کردن دوباره لنزهای جامعه روی کسانی که مهم تلقی میشوند.
وقتی اولین بار در ۲۰۱۷ به اعلامیههای ترحیم پیوستم این فکر به سرم زد.
جنبش زندگی سیاهان اهمیت دارد حسابی موضوع داغی بود،
و گفتگوها سر عدم تساوی جنسیتی دوباره بر سر زبانها افتاده بود.
و هم زمان، فکر کردم به عنوان روزنامهنگار و زنی رنگینپوست،
کاری که از من برمیآمد این بود که به پیشبرد این گفتگو کمک کنم.
آدمها از سایه خارج میشدند تا
داستانهای بیعدالتی که با آن مواجه شده بودند را بگویند،
و من میتوانستم درد آنها را حس کنم.
متوجه شدم ما این ایمیلهایی را که گاه از خوانندهها میگیریم،
که میگویند، « سلام، چرا خیلی خبری از زنان و رنگینپوستان
در این اعلانات نیست؟»
و فکر کردم، «درسته، چرا نداریم؟»
چون در تیم تازه وارد بودم، از همکارانم سوال کردم،
و جواب دادند، « چون آدمهایی که امروزه میمیرند
از نسلی هستند که آن موقع زنان و رنگینپوستان
سر میز برای ایجاد تغییر دعوت نمیشدند.
شاید در یکی، دو نسل بعدی
شاهد حضور زنان و رنگین پوستان در اعلامیههای ترحیم خود باشیم.»
اصلا جواب رضایتبخشی نبود.
(خنده)
میخواستم بدانم: همه زنان مرده کجا هستند؟
(خنده)
بنابراین شروع کردم به فکر کردن درباره این که چطور درباره مردهها خبر میگیریم؟
روش شماره یک، از طریق خوانندگانمان.
و پس فکر کردم،
«خب اگر به روزنامههای بینالمللی نگاه کنیم چه یا سر کشیدن
در رسانههای اجتماعی؟»
همین موقعها بود که...
توی ذهنم تکاپویی به راه افتاد،
و من به وبسایتی درباره مری اوتربریج برخورد کردم.
افتخارمعرفی تنیس در آمریکا در ۱۸۷۴ را دارد.
و فکر کردم، عجب، یکی از بزرگترین ورزشها در آمریکا،
از سوی یک زن معرفی شده است؟
آیا کسی این را میداند؟
و آیا در اعلامیه ترحیم نیویورک تایمز اسمش بوده؟
خطر لو دادن... نبوده.
(خنده)
پس فکر کردم دیگر اسم چه کسانی نبوده.
و باعث شد توی آرشیوها عمیقا شیرجه بزنم.
کلی مورد برای شگفتی یافتم.
روزنامهنگار پیشرو، آیدا بی. ولز که کارزار
علیه مجازات یا کشتن بدون مجازات را راه انداخت.
شاعر برجسته سیلویا پلات.
آدا لاولیس، ریاضیدانی که
اکنون به عنوان نخستین برنامهنویس کامپیوتر شناخته میشود.
پس برگشتم سروقت تیمم و گفتم،
«اگر الان بخواهیم داستانهایشان را تعریف کنیم، چه؟»
مدتی طول کشید که حرفم خریدار پیدا کند.
این دغدغه وجود داشت که خب برای
روزنامه شکل بدی پیدا کند
چون بار اول خوب دریافت نشد.
یکجورهایی هم عجیب بود این نگاه به گذشته،
به جای پوشش دادن اخبار روز.
اما گفتم، « واقعا، به نظرم ارزشش را دارد.»
و وقتی تیم من پی به ارزشمندی کار برد،
مشتاق شدند.
و با کمک یکی دو جین نویسنده و سردبیر،
در هشتم مارس ۲۰۱۸ با داستانهای
۱۵ زن خارقالعاده شروع کردیم.
و در حالی که میدانستم کاری که تیم من انجام میداد قدرتمند بود،
توقع نداشتم که واکنشها به آن همان اندازه قدرتمند باشد.
صدها ایمیل گرفتم.
از آدمهایی بودند که گفتند،
«ممنون از این که بالاخره به این زنان صدایی بخشیدی.»
از خوانندگانی بودند که گفتند،
«در طول مسیرم به سرکار این داستانها را خواندم و اشک ریختم،
چون برای اولین بار حس میکردم که دیده شدم.»
و از همکارانی بودند که گفتند،
«هرگز فکر نمیکردم زنی رنگینپوست
اجازه پیدا کند چنین دستاوری در نیویورک تایمز
کسب کند.»
حدود ۴,۰۰۰ پیشنهاد از خوانندگان دریافت کردم
درباره افرادی که شاید ما نادیده گرفته باشیم.
و برخی از آنها داستانهای محبوبم در این پروژه هستند.
محبوبترین آنها مادربزرگ گیتوود است.
(خنده)
او نجات یافته از ۳۰ سال خشونت خانگی از دست شوهرش بود.
یک روز چنان کتک خیلی بدی خورد که قابل گفتن نیست،
شوهرش حتی دسته جارو را بر سرش شکست،
و او در تلافی آرد به صورتش پاشید.
اما وقتی پلیس سر رسید، او را دستگیر کردند نه شوهرش را.
شهردار به دیدنش در زندان رفت و او را به خانه خود برد
تا وقتی که بتواند دوباره سرپا شود.
بعد، یک روز، این مقاله را در «نشنال جغرافی» خواند
درباره اینکه چطور هیچ زنی
تا بهحال کل مالرو آپالچیان را به تنهایی نپیموده بود.
و او گفت،«خب که چی؟ من این کار را می کنم.»
به گوش گزارشگران رسید که مادربزرگ پیری در این جنگلها راهپیمایی میکند.
و در پایان، از او پرسیدند،
«چطور در این مسیر سخت دوام آوردی؟»
که خب هیچ ایدهای نداشتند که قبلا چه چیزی را تاب آورده بود.
بنابراین «نادیدهشده»، به شدت موفقیت آمیز از آب درآمد.
برنامه تلویزیونی آن در نت فلیکس در حال ساخت است.
(خنده)
(تشویق)
نمیتوانم صبر کنم ببینم کی به پخش میرسد.
چیزی حدود ۲۵ ناشر مختلف با من تماس گرفتهاند
که علاقمند به تبدیل آن در قالب کتاب هستند.
همه اینها به وضوح نشان میدهد که تا چه حد این پروژه لازم و بهموقع بود.
همچنین یادآوری است از این که روزنامهها
چطور وقایع جهان را روزمره مستند می کنند،
و باید حواسمان باشد که آدمهای کلیدی از قلم نیفتند.
بههمین خاطر، با وجودی که نگاه به گذشته بسیار پرمفهوم بوده است
اما این سوال دست از سرم بر نمیدارد:
«اعلامیههای ترحیم آینده چه--
چطور باید تنوع داشته باشند؟
مساله اصلی ما از اول همین بود، نه؟
پس برای پاسخ به این سوال، باید اطلاعات جمع میکردم.
رفتم طبقه پایین، پایین زیرزمین ساختمان نیویورک تایمز،
به بایگانی.
به آنجا سردخانه اجساد میگوییم.
(خنده)
و از مسئول بایگانی کمی راهنمایی خواستم.
اشاره به کتابی کرد به اسم،«شاخص اعلامیههای ترحیم نیویورک تایمز.»
خب آن را به انجمن شجرهشناسی نیویورک دادیم
و برای ما آن را دیجیتالی کردند.
و بعد یک برنامه نویس برنامهای نوشت تا همه آن سرخطها برای «آقا، خانم،
جناب و بانو، هر عنوانی که جنسیت را مشخص میکرد اسکن شود.
و متوجه شدیدم که از ۱۸۵۱ تا ۲۰۱۷ تنها حدود
۱۵ الی ۲۰ درصد آگهیهای ما درباره زنان بود.
در اقدام بعدی با برنامهنویسی کار کردم که ابزاری ساخت
به اسم ابزار تحلیلگر گوناگونی.
اسمش خیلی دلنشین نیست اما باور کنید خیلی بهدرد بخور است.
ماهیانه نسبت درصد زنان به مردان را در اعلامیههای ما نشان میدهد.
اگر خیلی برای شما مفهوم نیست،
این روش محاسباتی من بود قبلا.
(خنده)
پس از برنامهنویس خواستم تا هدفی را تعیین کند،
و آن هدف ۳۰ درصد بود.
از سالی که نادیده گرفتهها را شروع کردیم، مارس ۲۰۱۸
تا مارس ۲۰۱۹،
امیدوار بودم که آگهیمان را برای زنان تا ۳۰٪ برسانیم.
رقمی که در این ۱۶۸ سال حاصل نشده بود،
و خوشحالم که اعلام کنم موفق شدیم-- به ۳۱ درصد رساندیم.
(تشویق)
فوقالعاده است اما کافی نیست.
الان امیدواریم تا ۳۵٪ برسیم،
و بعد ۴۰٪ تا این که مساوی شویم.
و بعدا امیدوارم دوباره با همکاری این برنامهنویس جهت ساخت
ابزاری مشابه برای سنجش رنگینپوستان در اعلانات ترحیم.
این را هم میخواستم با نادیدهگرفتهها انجام دهم،
شامل کردن رنگینپوستان،
و بالاخره با اختصاص یک بخش ویژه برای
Black History Month
جایی که داستانهای یک دوجین مرد و زن سیاهپوست را گفتیم.
دوباره، تجربه بسیار قدرتمندی داشتیم.
خیلی از این آدمها برده بودهاند،
یا از نسلی که از بردگی رها شدند.
بیشترشان باید داستانهایی درباره گذشتهشان میساختند
تا بتوانند به زندگی ادامه دهند.
و این الگوها از از تقلاهای آنها دوباره و دوباره
تکرار میشد.
الیزابت جنینگز، برای مثال
باید برای حق سوار شدن در
ترنهای اسبی تفکیک شده در نیویورک مبارزه کند --
صد سال پیش از رزا پارک که همین کار را با اتوبوسها کرد.
تنها یادآوری از راهی که پشت سر گذاشتهایم
و چه کارهای هنوز در پیشرو داریم.
نادیدهگرفته شامل دیگر آدمهای در حاشیه نیز میشود.
اخیرا، آگهی ترحیم آلن تورینگ برنامهنویس کامپیوتر را داشتیم.
باور کنید یا نه، این مرد برجسته هرگز آگهی ترحیمی نداشت،
حتی با وجود این که کارش
یعنی رمزگشایی از پیامهای آلمانیها طی جنگ جهانی دوم
به خاتمه جنگ کمک کرد.
در عوض، او بهخاطر گرایش جنسیاش مجرمانه مرد،
و مجبور به تحمل اختگی با مواد شیمیایی شد.
چیزهای فوقالعاده مثل این پروژه اعلان ترحیم راحت پیش نمیروند.
با کلی وقفه همراه بود،
در حالی که سخت کار میکردم آدمها را متقاعد کنم که پروژه با ارزشی است.
لحظاتی بود که به شدت دچار شک میشدم.
میگفتم آیا دیوانه شدم یا دست تنها هستم
و باید بیخیال آن شوم.
موقعی که واکنشها را نسبت به پروژه دیدم،
پی بردم که تنها نیستم.
خیلی از آدمها حس شبیه من را دارند.
و خب بله، خیلیها به این اعلامیهها فکر نمیکنند.
اما وقتی فکر میکنید، متوجه میشوید که شاهدی است بر زندگی بشر.
آخرین مهلتی است برای صحبت راجع به خدمات یک شخص در قبال جهان.
همچنین مثالی است از این که جامعه چه کسی را مهم میشمارد.
صد سال دیگر از حالا،
یک نفر میتواند به گذشته نگاه کند تا ببیند زمانه ما چه شکلی بوده است.
به عنوان روزنامهنگار خوش شانسم
که قادر بودهام این شکل از داستانسرایی را جهت کمک به
تغییری در روایت استفاده کنم.
همچنین توانستم موسسهای را وادار کنم تا
وضع موجود خودش را زیر سوال ببرد.
کم کم، امیدوارم به ادامه این کار
و تمرکز مجدد لنزهای اجتماع
تا دیگر هیچکسی نادیده گرفته نشود.
متشکرم.
(تشویق)
Je m'appelle Amy Padnani
et je suis éditrice de la rubrique nécrologique du « New York Times ».
Mes amis m'appellent l'ange de la mort.
(Rires)
En fait, les gens me demandent :
« Ça doit être déprimant d’écrire des nécrologies
et de penser à la mort en permanence ? »
Mais je leur réponds ceci :
une nécrologie ne s’intéresse pas à la mort, mais à la vie.
C'est fascinant, c'est attachant.
Ça parle souvent de choses que tout le monde ignore.
Récemment, par exemple,
nous avons eu la nécrologie de l'inventeur de la marionnette chaussette.
(Rires)
Tout le monde sait ce que c'est,
mais avez-vous déjà pensé à son inventeur,
ou à quelle fut sa vie ?
La nécrologie fait partie des signatures du journalisme,
c'est une forme d'art.
C'est l'occasion pour un auteur de tisser l'histoire d'une personne
en un conte merveilleux.
Depuis 1851,
le « New York Times » a publié des milliers de nécrologies.
Celles de chefs d'État, de célébrités,
et même la personne qui a trouvé le nom pour le Slinky.
Mais il y a un petit problème.
Seul un faible pourcentage des nécrologies
relate les vies de femmes et de personnes de couleur.
C'est ça qui a initié le projet que j'ai fondé :
« Overlooked » [ignorés],
qui raconte l'histoire de personnes de communautés marginalisées,
ignorées des nécrologies.
C'est l'occasion pour le journal de revisiter ses 168 années d'existence
et de remplir les lacunes
qui ont abandonné certaines personnes, peu importe la raison.
C'est une chance pour corriger les erreurs du passé,
et focaliser l'opinion de la société sur qui est considéré comme important.
J'ai eu l'idée quand j'ai rejoint la rubrique en 2017.
Le mouvement Black Lives Matter était à ébullition,
et la conversation sur le sexisme venait de remonter à la surface.
En même temps, je me demandais, comme journaliste et femme de couleur,
ce que je pouvais faire pour aider à avancer cette conversation.
Les gens sortaient de l'ombre
pour raconter leurs histoires d'injustices
et je pouvais sentir leur peine.
Alors j'ai remarqué certains mails des lecteurs,
nous en disant : « Pourquoi y a-t-il si peu de femmes et de gens de couleur
dans vos nécrologies ? »
Et j'ai pensé : « C'est vrai. Pourquoi ? »
Puisque j'étais nouvelle, j'ai demandé à mes collègues
et ils ont dit : « Les gens qui meurent aujourd'hui
sont d'une génération où les femmes et les gens de couleur
n'étaient pas invités à la table de ceux qui font la différence.
D'ici une génération ou deux,
on va voir plus de femmes et gens de couleur dans nos nécrologies. »
Cette réponse n'était pas satisfaisante.
(Rires)
J'ai voulu savoir où diable étaient toutes les femmes décédées.
(Rires)
Alors j'ai commencé à penser comment on apprend la mort de quelqu'un.
La première façon provient des informations des lecteurs.
Donc j'ai pensé :
« Et si on regardait dans la presse internationale
ou les médias sociaux ? »
À la même époque...
tout tournoyait dans ma tête,
et je suis tombée sur un site au sujet de Mary Outerbridge.
Elle a introduit le tennis en Amérique en 1974.
Et j'ai été impressionnée qu'un des sports principaux en Amérique
ait été introduit par une femme.
Quelqu'un est-il même au courant ?
A-t-elle a eu une nécrologie au New York Times ?
Je vais le divulgacher : non.
(Rires)
Je me suis demandé ensuite qui nous avions oublié.
Ce qui m'a fait plonger dans les archives.
Des surprises m'y attendaient :
Une pionnière du journaliste Ida B. Wells,
qui lancé la campagne contre le lynchage.
La poète brillante Sylvia Plath.
Ada Lovelace, une mathématicienne
enfin reconnue comme la première personne à avoir programmé un ordinateur.
J'ai proposé à mon équipe :
« Et si on racontait enfin leur histoire maintenant ? »
Recueillir leur adhésion a pris un certain temps.
Il y avait ce souci que, vous savez,
celui de la mauvaise presse
de ne pas avoir bien agi la première fois.
C'était aussi un peu bizarre de regarder le passé,
plutôt que de couvrir les nouvelles du jour.
Mais j'ai insisté car cela en valait la peine.
Et quand mon équipe a reconnu la valeur,
ils étaient tous conquis.
Avec l'aide de nombreux écrivains et éditeurs,
nous avons lancé le 8 mars 2018,
les histoires de 15 femmes remarquables.
Je savais que le travail de notre équipe était puissant,
mais je ne m'attendais pas à une réaction aussi puissante.
J'ai reçu des centaines de courriels.
Des gens qui nous disaient :
« Merci pour enfin donner une voix à ces femmes. »
D'autres lecteurs nous disaient :
« J'ai pleuré en allant au travail, en lisant ces histoires,
car je me suis sentie vue pour la première fois. »
Certaines venaient de mes collègues :
« Je n'ai jamais pensé qu'une femme de couleur
puisse réussir une telle chose
au New York Times. »
4 000 lecteurs nous ont envoyé des noms,
suggérant tous ceux que nous aurions pu négliger.
Et certaines de leurs histoires sont mes préférées du projet.
Ma préférée parmi toutes est grand-mère Gatewood.
(Rires)
Elle a survécu à 30 ans de violence domestique par son mari.
Un jour, il l'a battue si fort, la défigurant,
brisant un manche à balai sur son crâne
et elle lui a jeté de la farine au visage en réaction.
Quand les policiers sont venus, ils l'ont arrêtée, pas lui.
Le maire l'a visitée en prison et l'a emmenée dans sa maison
jusqu'à elle se remette sur pied.
Un jour, elle a lu un article dans le « National Geographic »
sur le fait qu'aucune femme n'avait parcouru
le sentier des Appalaches seule.
Et elle a décidé de le faire.
Des journalistes ont entendu parler d'une grand-mère qui marchait dans la forêt.
À la ligne d'arrivée, ils lui ont demandé :
« Comment avez-vous survécu dans un endroit aussi rude ? »
Ils n'avaient aucune idée de ce qu'elle avait survécu avant.
Donc, « Overlooked » est devenu un immense succès.
Ça va devenir une émission sur Netflix.
(Rires)
(Applaudissements)
J'ai hâte de voir cette chose prendre vie.
À peu près 25 éditeurs m'ont demandé
pour publier un livre sur « Overlooked ».
Tout cela montre l'opportunité et la nécessité de ce projet.
C'est aussi un rappel sur la manière dont les journaux
documentent ce qu'il se passe dans notre monde,
et sur l'importance de ne négliger personne.
C'est pourquoi, même si cela était si significatif de regarder le passé,
Je suis en proie à la question lancinante :
« Qu'en est-il des nécrologies futures,
comment puis-je les diversifier ? »
C'était mon problème initial, en fait.
Pour y répondre, je devais rassembler des informations.
Je suis descendue au sous-sol du bâtiment du New York Times,
aux archives.
On les appelle la morgue.
(Rires)
J'ai demandé conseil à notre archiviste.
Il m'a montré du doigt un livre intitulé : « Index nécrologique du New York Times ».
Nous l'avons remis à la « Société Généalogique de New York »
qui l'a numérisé pour nous.
Et puis, un informaticien a créé un programme qui scanne tous les titres
pour « monsieur », « madame », les titres de noblesse et tous les termes de genre.
C'est ainsi qu'on a découvert qu'entre 1851 et 2017,
seulement 15 à 20 % de nos nécrologies sont relatives à des femmes.
Du coup, j'ai travaillé avec un informaticien pour créer cet outil
qui analyse la diversité.
Ça semble aride comme outil mais il est vraiment utile.
Il décompose le pourcentage femme - homme dans nos nécros tous les mois.
D'accord, si ça ne vous impressionne pas,
voici comment je faisais avant.
(Rires)
J'ai demandé à l'informaticien d'inclure un objectif dans le programme,
30%.
À partir de l'année du lancement de « Overlooked », de mars 2018,
à mars 2019,
j'espérais pouvoir atteindre 30% de nécrologie sur des femmes.
C'était un objectif jamais atteint en 168 ans,
et je suis ravie de vous annoncer qu'on a réussi -- on a eu 31%.
(Applaudissements)
C'est génial, mais pas assez.
Maintenant, on vise 35%,
ensuite 40%, jusqu'à atteindre la parité.
Après ça, j'espère travailler à nouveau avec mon informaticien
pour créer un outil similaire pour mesurer les gens de couleur.
J'ai déjà voulu le faire avec « Overlooked »,
inclure les hommes de couleur.
J'ai pu le faire dans une section spéciale
le Mois de l'Histoire des Noirs.
On y relate l'histoire de dizaines d'hommes et de femmes noirs.
À nouveau, ce fut une expérience puissante.
Ces gens avaient été esclaves
ou issus de la génération qui a suivi la fin de l'esclavage.
Beaucoup ont dû inventer l'histoire de leur passé
pour avancer dans la vie.
Je trouvais dans leurs luttes des thèmes récurrents,
encore et encore.
Elizabeth Jennings, par exemple,
a dû se battre pour faire prévaloir son droit de monter
sur des tramways new-yorkais réservés aux Blancs
cent ans avant que Rosa Parks ne fasse la même chose dans un bus.
C'est un simple rappel de nos progrès,
et du trajet qu'il nous reste à parcourir.
« Overlooked » inclut aussi des personnes marginalisées.
Récemment, on a fait la nécro de l'informaticien Alan Turing.
Cet homme brillant n'a jamais eu de nécrologie,
même si son travail
de décodage des messages allemands pendant la Deuxième Guerre
a contribué à terminer la guerre.
Mais à la place, il est mort en criminel pour son orientation sexuelle
et il a été forcé de subir une castration chimique.
Les grandes choses, comme ce projet, ne sont pas aisées.
J'ai dû me battre et recommencer plusieurs fois
et j'ai persévéré pour convaincre les gens que cela valait la peine.
J'ai eu des moments de doute profond,
me demandant si j'étais folle ou si j'étais seule
ou si je devais abandonner.
Mais quand j'ai vu les réactions à ce projet,
j'ai su que je n'étais pas seule.
Il y a beaucoup de gens qui partagent mon ressenti.
Certes, peu de gens pensent aux nécrologies.
Mais quand on le fait, on s'aperçoit qu'elles sont une ode à la vie.
Elles sont la dernière chance de parler de la contribution de quelqu'un à l'univers.
Elles illustrent aussi ce à quoi la société accorde de l'importance.
Dans cent ans,
quelqu'un pourrait se retourner vers notre époque et l'observer.
Je suis chanceuse, en tant que journaliste,
d'avoir pu utiliser cette forme de narration
pour influer sur son fil narratif.
J'ai aussi pu pousser une institution réputée
à remettre en question son propre statu quo.
Petit à petit, j'espère pouvoir continuer à faire ce travail,
et veiller à changer le regard de la société
pour que plus jamais qui que ce soit soit négligé.
Merci.
(Applaudissements)
Zovem se Amy Padnani,
urednica sam u odjelu za osmrtnice u New York Timesu.
Ili kako me neki prijatelji zovu, anđeo smrti.
(Smijeh)
Zapravo, ljudi bi me pitali,
"Nije li depresivno raditi na osmrtnicama
i misliti na smrt cijelo vrijeme?"
Znate li što im kažem?
Osmrtnice ne govore o smrti, nego o životu,
zanimljive su, s njima se možemo povezati.
Često vam kažu nešto što ranije niste znali.
Nedavno, naprimjer,
imali smo osmrtnicu za izumitelja lutke od čarape.
(Smijeh)
Svatko zna što je lutka od čarape,
ali jeste li ikada razmišljali o tome tko ju je stvorio
ili kakav je bio život te osobe?
Osmrtnice su prepoznatljiv oblik novinarstva.
Pa i neki oblik umjetnosti.
To je prilika za pisca da isplete priču o životu osobe
u obliku lijepog narativa.
Od 1851. godine
New York Times je objavio tisuće osmrtnica.
Za poglavare država, slavne osobe,
čak i za osobu koja je izmislila ime za igračku Slinky.
Ali postoji problem.
Tek mali postotak osmrtnica
bilježi živote žena i osoba nebijelih rasa.
To je bio poticaj za projekt koji sam osmislila,
a koji se zove "Previđeni",
koji priča priče marginaliziranih skupina ljudi
koji nikada nisu dobili osmrtnicu.
To je prilika da novine preispitaju svoje 168-godišnje postojanje
i popuni praznine
za ljude koji su, iz različitih razloga, bili izostavljeni.
To je prilika da se isprave nepravde iz prošlosti
i da se promijeni pogled društva na to koga bi trebalo smatrati važnim.
Došla sam na ovu ideju kada sam se pridružila odjelu osmrtnica 2017. godine.
Pokret "Crnački životi su bitni" bio je na vrhuncu,
a razgovor o spolnoj nejednakosti se opet počeo zahuktavati.
U isto vrijeme, pitala sam se, kao novinarka i nebijela žena,
što mogu učiniti kako bih pridonijela ovom razgovoru.
Ljudi su izlazili iz sjene
kako bi pričali o nepravdama na koje su nailazili
i mogla sam osjetiti njihovu bol.
Primijetila sam kako bi mi povremeno stizali emailovi od čitatelja
govoreći, "Zašto nema više žena i osoba nebijelih rasa
u vašim osmrtnicama?"
Pomislila bih, "Da, zašto?"
Kako sam bila nova u odjelu, pitala sam kolege,
a oni su rekli, "Pa, ljudi koji danas umiru
dolaze iz generacije kada žene i osobe nebijelih rasa
nisu bile dobrodošle pridonositi društvu.
Možda za jednu do dvije generacije
počnemo viđati više žena ili osoba nebijelih rasa u našim osmrtnicama."
To uopće nije bio zadovoljavajuć odgovor.
(Smijeh)
Željela sam znati: gdje su sve te mrtve žene?
(Smijeh)
Pa sam počela razmišljati kako saznamo za ljude koji su umrli, je li?
Jedan način je putem prijave čitatelja.
Pa sam mislila,
"Što ako pogledamo u svjetske novine
ili pročešljamo društvene mreže?"
Otprilike u to vrijeme...
Sve mi je to vrvjelo u glavi
i naišla sam na web stranicu o Mary Outerbridge.
Ona je bila zaslužna za dovođenje tenisa u Ameriku 1874. godine.
Pomislila sam, wow, jedan od najvažnijih sportova u Americi
uvela je žena?
Zna li to itko?
I je li ona dobila osmrtnicu u New York Timesu?
Iznenađenje -- nije ju dobila.
(Smijeh)
Pitala sam se koga smo još izostavili.
Što me poslalo u dubok zaron kroz arhive.
Bilo je iznenađenja.
Jedna od prvih novinarki Ida B. Wells,
koja je započela borbu protiv linča.
Briljantna pjesnikinja Sylvia Plath.
Matematičarka Ada Lovelace,
priznata kao prva računalna programerka.
Vratila sam se svom timu i rekla,
"Kako bi bilo da sada ispričamo ove priče?"
Potrajalo je dok se ideja nije primila.
Postojala je zabrinutost, znate,
novine bi se moglo prikazati u lošem svjetlu
zato što nismo učinili pravu stvar u odgovarajuće vrijeme.
I bilo je malo čudno gledati u prošlost
umjesto pratiti dnevne priče.
Ali rekla sam, "Doista mislim da je ovo vrijedno."
I kada je i moj tim uočio tu vrijednost,
svesrdno su to prihvatili.
I tako smo, uz pomoć 12-ero pisaca i urednika,
otpočeli projekt 8. ožujka 2018. godine
pričama o 15 iznimnih žena.
Znala sam da je rad mog tima prodoran,
ali nisam očekivala da će dobiti podjednako snažne reakcije.
Primala sam stotine mailova ljudi
koji bi rekli,
"Hvala što ste napokon dali glas ovim ženama."
Od čitatelja koji bi rekli,
"Plakala sam na putu do posla čitajući te priče
jer sam se prvi put osjetila primijećenom."
Bili su od kolega koji bi rekli,
"Nikada ne bih pomislio da bi nebijeloj ženi
bilo dozvoljeno da postigne ovako nešto
u New York Timesu."
Dobila sam i oko 4 tisuće prijava čitatelja
predlažući koga smo još vjerojatno izostavili.
Ovo su neke od mojih najdražih priča iz ovog projekta.
Najdraža mi je Baka Gatewood.
(Smijeh)
Preživjela je 30 godina obiteljskog nasilja od svog supruga.
Jednog dana ju je tako gadno prebio, do neprepoznatljivosti,
čak je slomio držač od metle na njezinoj glavi,
a ona mu je bacila brašno u lice kao odgovor na to.
Ali kada je došla policija, uhitili su nju, a ne njega.
Gradonačelnik ju je posjetio u zatvoru i odveo je u svoj dom
dok se nije oporavila.
Jednog dana pročitala je članak u National Geographicu
kako nijedna žena dotad nije prehodala
Apalačijansku stazu u cijelosti sama.
Rekla je, "Znate što? Ja ću to učiniti."
Izvjestitelji su čuli za baku koja hoda šumama.
Na kraju su je pitali,
"Kako ste uspjeli preživjeti na tako grubom mjestu?"
Ali nisu imali pojma što je preživjela prije toga.
"Previđeni" su postali iznimno uspješni.
Uskoro će postati TV-emisija na Netflixu.
(Smijeh)
(Pljesak)
Jedva čekam da vidim kako ova stvar postaje živom.
Oko 25 različitih izdavača me je kontaktiralo
sa zanimanjem da pretvore "Previđene" u knjigu.
Sve ovo jasno pokazuje kako je projekt pravovremen i potreban.
Također služi kao podsjetnik kako novine
bilježe događaje u svijetu svakog pojedinog dana,
a mi moramo osigurati da ne izostave ključne osobe.
Zbog toga, iako je bilo toliko značajno pogledati u prošlost,
proganja me pitanje:
"Što je s budućnošću osmrtnica --
kako ih možemo učiniti raznovrsnijima?"
To je bio moj prvotni problem, zar ne?
Kako bih odgovorila na to pitanje, htjela sam skupiti neke podatke.
Otišla sam nekoliko razina ispod podruma zgrade New York Timesa,
u arhive.
Mi to zovemo mrtvačnicom.
(Smijeh)
Zatražila sam ondje pomoć od našeg arhivista.
Pokazao mi je knjigu "Indeks osmrtnica New York Timesa".
Ustupili smo je njujorškom Genealoškom društvu
koji su je digitalizirali za nas.
Programer je napisao program koji bi pretražio sve naslove
tražeći "Gosp.", "Gđa", "Dama", "Gospodin", sve te spolno određene nazive.
Otkrili smo da je od 1851. do 2017. godine
samo 15 do 20 posto osmrtnica bilo objavljeno ženama.
Zatim sam radila s programerom da napravimo alat
zvan alat za analizu raznovrsnosti.
To je vrlo suhoparan naziv, ali vjerujte mi, vrlo je koristan.
Razlaže postotak naših osmrtnica mjesec za mjesecom, žene naspram muškaraca.
Ako vam to ne predstavlja mnogo,
ovako sam to izračunavala ranije.
(Smijeh)
Zamolila sam programera da programira unutar cilja,
a taj cilj bio je 30 posto.
Od godine početka "Previđenih", ožujka 2018. godine,
do ožujka 2019. godine,
nadala sam se da ćemo dobiti 30 posto osmrtnica ženama.
Taj broj nismo uspjeli dostići 168 godina
i sretna sam što vam mogu reći da smo to postigli - 31 posto.
(Pljesak)
To je sjajno, ali to nije dovoljno.
Nadamo se postići 35 posto,
a zatim 40 posto, sve dok ne dostignemo ravnopravan odnos.
Zatim se nadam da ću se ponovo udružiti s ovim programerom
da izgradimo sličan alat kako bismo izmjerili nebijele ljude u osmrtnicama.
To sam htjela također učiniti s "Previđenima",
uključiti nebijele muškarce,
i konačno sam to uspjela učiniti u posebnom odjeljku
za Mjesec crnačke povijesti,
gdje smo ispričali priče dvanaestak crnaca i crnkinja.
Opet, bilo je to snažno iskustvo.
Mnogi od tih ljudi bili su robovi
ili generacija nakon ukidanja ropstva.
Mnogi su morali izmisliti priče o svojoj prošlosti
samo kako bi se probijali kroz život.
Postojale su šablone njihovih borbi
koje su se počele pojavljivati.
Primjerice, Elizabeth Jennings
morala se boriti za pravo da se vozi
u rasno odvojenim tramvajima grada New Yorka --
stotinu godina prije negoli je Rosa Parks učinila isto s autobusima.
To je samo podsjetnik koliko smo napredovali
i koliko puno toga još moramo učiniti.
"Previđeni" uključuju i ostale marginalizirane ljude.
Nedavno smo imali osmrtnicu za računalnog programera Alana Turinga.
Vjerovali ili ne, ovaj briljantni čovjek nikada nije dobio osmrtnicu,
iako nam je njegov rad
na dešifriranju njemačkih poruka tijekom Drugog svjetskog rata
pomogao da okončamo rat.
Umjesto toga, umro je kao kriminalac zbog svoje spolne orijentacije
i bio je prisiljen na kemijsku kastraciju.
Velike stvari, poput ovog projekta osmrtnica, ne ostvaruju se lako.
Bilo je puno uspona i padova
dok sam naporno radila da uvjerim ljude da ga vrijedi postaviti na noge.
Bilo je trenutaka kada sam se suočavala s velikom sumnjom u sebe.
Pitala sam se jesam li luda ili jesam li sama u ovome,
trebam li jednostavno odustati.
Kada sam vidjela reakcije na projekt,
znala sam da uopće nisam sama.
Toliko je ljudi koji se osjećaju poput mene.
Da, ljudi ne razmišljaju previše o osmrtnicama.
Ali kada razmišljate, shvatite da su one svjedočanstvo ljudskog života.
One su posljednja prilika da pričamo o nečijem doprinosu ovom svijetu.
Također služe kao primjer za to koga naše društvo smatra važnim.
Za sto godina
netko bi mogao gledati u prošlost da vidi kakvo je bilo naše doba.
Imam sreću da kao novinarka
mogu koristiti ovaj način pričanja priča
kako bih promijenila narativ.
Uspjela sam postići da ugledna institucija
preispita svoj status quo.
Korak po korak, nadam se da ću moći nastaviti ovaj posao
i nastaviti preusmjeravati pogled društva,
kako nitko više ne bi ostao previđen.
Hvala.
(Pljesak)
Amy Padnaninak hívnak,
és a nekrológok egyik szerkesztője vagyok a New York Timesnál.
Vagy, ahogy néhány barátom hív: a halál hírnöke.
(Nevetés)
Gyakran meg szokták kérdezni tőlem:
"Nem lehangoló nekrológokon dolgozni,
és állandóan a halálon gondolkodni?"
De tudják, mit felelek nekik?
A nekrológok az életről, és nem a halálról szólnak,
érdekesek, elmesélhetők.
Gyakran szólnak soha nem hallott dolgokról.
Például épp a minap
a zoknibáb feltalálójának nekrológján dolgoztunk.
(Nevetés)
Mindenki ismeri a zoknibábokat,
de elgondolkodtunk-e, hogy ki készítette őket,
és milyen volt az élete?
A nekrológ az újságírás egyik jellegzetes műfaja.
Egy művészeti ág, ha úgy tetszik.
Lehetőség az írónak, hogy egy személy élettörténetét
gyönyörű elbeszéléssé szője.
1851 óta
a New York Times több ezer nekrológot publikált.
Államfőkét, hírességekét,
még a lépegető rugó, a Slinky, névadójáét is.
Mindössze egy gond van.
Csupán kis részük állít emléket
nőknek és színesbőrűeknek.
Ez ösztönzött az "Akik kimaradtak"
sorozat elindítására,
amely a háttérbe szorult emberek történeteit meséli el,
azokét, akiknek nem volt nekrológjuk.
Ezzel a lap kapott egy esélyt, hogy áttekintse 168 évét,
és pótolja mulasztásait
azokkal szemben, akik bármi okból kimaradtak.
Ez egy esély jóvá tenni a múlt hibáit,
és megváltoztatni a társadalom álláspontját arról, ki számít fontosnak.
2017-ben merült fel bennem az ötlet, amikor először a rovathoz kerültem.
A Black Lives Matter mozgalom a forráspontján volt,
és a nemi egyenlőtlenségről szóló vita is kezdett újra felbugyogni.
Akkor azon tűnődtem, hogy újságíróként és színesbőrű nőként
miként tudnék hozzájárulni a téma megtárgyalásához.
Emberek léptek elő az árnyékból,
hogy meséljenek az őket ért igazságtalanságokról,
és átéreztem fájdalmukat.
Ezért feltűntek az olvasói levelekben ismétlődő kérdések:
"Miért nincs több nekrológ
nőkről és színesbőrű emberekről?"
És arra gondoltam: tényleg, miért is nincs?
Mivel új voltam, megkérdeztem a kollégákat,
akik azt válaszolták: "Akik mostanság halnak meg,
ahhoz a nemzedékhez tartoztak, amikor nem szívesen látták
a nőket és a színesbőrűeket a vitaasztalnál.
Talán egy-két generáció múlva
több nő és színesbőrű nekrológját láthatjuk majd."
De ezt a választ egyáltalán nem találtam kielégítőnek.
(Nevetés)
Szerettem volna tudni, hogy hol vannak a nők, akik meghaltak?
(Nevetés)
Így elkezdtem tűnődni, hogy honnan is értesülünk emberek halálhíréről?
Elsősorban az olvasók bejelentéseiből.
Ekkor arra gondoltam,
mi lenne, ha átnéznénk a nemzetközi lapokat,
vagy átfésülnénk a közösségi médiát?
Ebben az időszakban
minden össze-vissza kavargott a fejemben,
és véletlenül ráakadtam egy weboldalra Mary Outerbridge-ről.
Úgy tudni, ő honosította meg a teniszt Amerikában, 1874-ben.
Elcsodálkoztam, hogy az egyik legnépszerűbb sportágat
egy nőnek köszönheti Amerika.
Tud bárki is erről?
És volt nekrológja a New York Timesban?
Figyelem, spoiler-veszély! A válasz: nem.
(Nevetés)
Akkor kíváncsi lettem, ki maradt még ki?
Ezért az archívum mélyébe vetettem magam.
Még több meglepetés ért.
Ida B. Wells, az úttörő újságíró,
aki a lincselés ellen küzdött.
Sylvia Plath, a zseniális költő.
Ada Lovelace, a matematikus,
akit az első programozónak tartanak.
Visszamentem a csoportomhoz,
és felvetettem az ötletet, hogy mondjuk el a történetüket most.
Sokáig tartott, mire megkaptuk a támogatást.
Tudják, aggódtak, hogy a lap
rossz színben fog feltűnni,
mivel nem jól csinálták az első körben.
Meg egy kicsit furcsa volt, hogy a múltba tekintünk vissza,
és nem napjaink híreiről számolunk be.
De azt mondtam: "Emberek, szerintem ez megéri."
Amikor a csapatom meglátta az értéket benne,
mindannyian belementek.
Így egy tucat író és szerkesztő közreműködésével
2018. március 8-án elindítottuk a projektet
tizenöt figyelemre méltó nő történetével.
Habár tudtam, hogy a csapatom jelentős munkát végez,
nem számítottam erre az erőteljes reakcióra.
Több száz emailt kaptam.
Mind olyan emberektől,
akik hálásak voltak, hogy hangot adtunk ezeknek a nőknek.
Olvasóktól, akik saját bevallásuk szerint
sírtak munkába menet, miközben olvasták a történeteket,
mivel először életükben érezték úgy, hogy számítanak.
És kollégáktól,
akik soha nem merték remélni,
hogy egy színesbőrű nőnek megengednek ilyet
a New York Timesnál.
Körülbelül négyezer további javaslatot kaptam
az olvasóktól.
Sok közülük a kedvenc történeteim közé tartozik a projektben.
Gatewood Nagyi a mindenkori kedvencem.
(Nevetés)
30 évnyi kapcsolati erőszakot élt túl, ugyanis a férje verte.
Egy nap a felismerhetetlenségig megverte,
még egy seprűnyelet is eltört a fején,
mire ő egy marék lisztet dobott a férje arcába.
De a rendőrség őt tartóztatta le, nem pedig a férjét.
Mikor a polgármester meglátta a börtönben, befogadta az otthonába,
amíg újra talpra nem állt.
Egy nap meglátott egy cikket a National Geographicben arról,
hogy soha egy nő sem ment végig
az Appalachian Trail gyalogtúra-ösvény teljes hosszán.
Mire azt mondta: "Tudjátok, mit? Én megcsinálom."
Újságírók fülébe is eljutott az erdőben túrázó nagyi híre.
A célnál megkérdezték tőle,
hogy élte túl a durva viszonyokat.
Fogalmuk sem volt róla, hogy miket élt túl azelőtt.
Tehát az "Akik kimaradtak" nagy népszerűségre tett szert.
Sorozat is készül belőle a Netflixen.
(Nevetés)
(Taps)
Alig várom már, hogy lássam életre kelni.
Körülbelül 25 kiadó lépett kapcsolatba velem,
hogy könyv formában is kiadják a történeteket.
Mindez mutatja, hogy a projekt mennyire időszerű és szükséges.
Emlékeztető is egyben, hogy a lapok
dokumentálják a világ eseményeit minden egyes nap,
és tennünk kell azért, hogy ne hagyjunk ki kulcsembereket.
Ezért van az, hogy a múltba való visszatekintés fontossága mellett
gyötör a kérdés,
mi lesz a jövőbeli nekrológokkal
hogyan tegyük azokat is sokszínűvé?
Az volt eredetileg a problémám, igaz?
Hogy ezt a kérdést megválaszoljam, információgyűjtésbe kezdtem.
A New York Times épületének alagsor alatti szintjére látogattam,
az archívumba.
Mi csak hullaháznak hívjuk.
(Nevetés)
És segítséget kértem a levéltárostól.
A "New York Times nekrológjainak mutatója" című kötethez irányított.
Ezt azután átadtam a New York-i Genealógiai Társaságnak,
akik digitalizálták.
Majd egy programozó írt egy programot, ami átvizsgálta a főcímeket
a nemre utaló "Mr.," Mrs.," "Lady," "Sir," kifejezések után kutatva.
Megállapítottuk, hogy 1851 és 2017 közt
a gyászjelentések mindössze 15-20%-a szólt nőkről.
Ez után – közösen a programozóval – kidolgoztunk egy eszközt
a sokszínűség vizsgálatára.
Igaz, hogy nagyon száraz neve van, de irtó hasznos.
Csoportosítja a nekrológokat havi szinten a nemek szerint.
Ha ez nem tűnik olyan nagy dolognak,
korábban így számoltam össze, strigulázva.
(Nevetés)
Megkértem a programozót, írjon bele egy célt,
ami akkor 30% volt.
Abban reménykedtem, hogy a projekt 2018-as márciusi elindításától
2019. márciusáig
a nők gyászjelentéseinek aránya eléri a 30%-ot.
168 év alatt sosem értük el ezt a számot, és örömmel jelentem be,
hogy most sikerült: 31%-ot értünk el.
(Taps)
Ez nagyszerű, de nem elég.
Ezután 35%-ra törekszünk, majd 40%-ra,
amíg el nem érjük az egyenlő arányt.
Azután szeretném, ha a programozó megalkotna
egy hasonló eszközt a színesbőrűek nekrológjainak a mérésére.
Azt akartam, hogy az "Akik kimaradtak"
foglalkozzon a színesbőrűekkel is.
Ez végül sikerült egy különkiadásban
a Fekete Történelmi Hónap alkalmából,
amiben egy tucat fekete férfi és nő történetét mondtuk el.
Ez a tapasztalat nagy hatást gyakorolt ránk.
Ezeknek az emberek nagy része rabszolga,
vagy rabszolgák leszármazottja volt.
Sokuknak ki kellett találni egy múltat,
hogy előrejuthassanak az életben.
Volt egy bizonyos visszatérő mintázata
küzdelmüknek.
Például, Elizabeth Jenningsnek
harcolnia kellett a jogáért,
hogy New York elkülönített villamosain utazhasson,
száz évvel Rosa Parks buszos harca előtt.
Egy emlékeztető, hogy milyen messziről jöttünk,
és még mennyit kell tennünk.
A projekt más mellőzött emberekkel is foglalkozott.
Nemrég megjelentettük Alan Turing, számítógépes programozó nekrológját.
Ha hiszik, ha nem, soha nem volt nekrológja,
noha a németek üzeneteinek
dekódolásával hozzájárult
a II. világháború befejezéséhez.
Ehelyett szexuális beállítottsága miatt bűnözőnek tekintették,
és vegyi kasztrációt kényszerítettek rá.
A nagyszerű dolgok, mint ez a projekt nem jönnek könnyen.
Sok akadályba ütköztem,
miközben próbáltam meggyőzni az embereket, hogy megérte elindítani.
Voltak pillanatok, amikor önbizalomhiány kínzott.
Azon tűnődtem, hogy megőrültem-e,
egyedül vagyok-e, és hogy feladjam-e.
Amikor láttam a reakciót a projektre,
tudtam, hogy nem vagyok egyedül.
Rengeteg ember van, aki osztozik az érzéseimben.
Szóval, nem sokan gondolkodnak el egy nekrológon.
De aki mégis, az rájön, egy ember életének bizonysága.
Az utolsó alkalom elmondani, hogy mit adott a világnak.
Egyúttal példaként szolgál arra, hogy a társadalom kit tekintett fontosnak.
Száz év múlva
kiderülhet belőle, milyen is volt a mi időnk.
Újságíróként szerencsés vagyok,
hogy az elbeszélés e módjával
megváltoztathatom a narratívát.
Rá tudtam venni egy nagymúltú intézményt,
hogy megkérdőjelezze a saját korábbi gyakorlatát.
Remélem, hogy folytathatom ezt a munkát,
és apránként felhívhatom a társadalom figyelmét,
hogy senkit ne hagyjunk figyelmen kívül.
Köszönöm.
(Taps)
エイミー・パッドナーニです
『ニューヨークタイムズ』紙の 追悼記事の編集をしています
私のことを 「死の天使」と呼ぶ友達もいます
（笑）
実際のところ
「追悼記事の担当として いつも死を考えるなんて
落ち込みませんか？」と 人には聞かれます
私がどう返事するか解りますか？
追悼記事では死ではなく その人の人生を語るので
興味深いし 共感できます
誰も知らないことも よくあります
例えば 最近
靴下パペット考案者の 追悼記事を掲載しました
（笑）
靴下パペットをご存じでも
誰が考案し その人がどんな人生を歩んだか 考えてみたことありますか？
追悼記事は ジャーナリズムの 特徴的な形式です
あたかも 芸術作品のように
記者にとっては ある人の人生の話を
美しい物語として 織りなす機会なのです
1851年以来
『ニューヨークタイムズ』紙は 何千件という量の追悼記事を掲載してきました
首脳陣、 有名人
スリンキーというおもちゃの 名前の考案者さえいました
でも １つだけ問題がありました
女性や有色人種の人生を語った
追悼記事はごく僅かなのです
それが私のプロジェクト
「Overlooked (見落とされた人々)」を 立ち上げたきっかけでした
追悼記事に載らないような 社会から疎外された人々の
人生を語るのです
『ニューヨークタイムズ』紙にとっても 創刊168年以来の在り方を見つめ直し
理由は何であれ
掲載されなかった人々の 歴史の隙間を埋める機会です
過去の間違いを正し
誰が重要と見なされるかについて 社会の見方の焦点を定め直す機会なのです
2017年に追悼記事に配属された時に 発案したプロジェクトです
黒人の人権を訴える社会運動 「ブラック・ライヴズ・マター」は頂点に達し
男女不平等に関する議論も 再燃していました
同時に 私はジャーナリストとして さらに有色人種の女性として
この議論を進展させるために 私が出来ることは何かと考えました
人々が表に出てきて
理不尽さを感じたことを話しており
私は身につまされました
だから 時々届く読者のメールに
「何故もっと女性や有色人種の人の 追悼記事がないのか？」
とあるのに気付き
「本当 何故なんだろう？」と思いました
私は部署内では新人なので 同僚に聞いてみると
「今亡くなっていく人たちは
女性や有色人種の人が 影響力を発揮するのを
歓迎しなかった時代の人たちだ
世代がさらに変わると
女性や有色人種の人の追悼記事が 増えるだろう」と言われました
そんな答えは全然納得できませんでした
（笑）
一体 死んだ女性たちはどこに行ったの？
（笑）
そこで 訃報をどのように 入手するのか考えてみました
一番多いのは 読者からの情報提供です
そこで考えたのが
「海外の新聞を見たり
ソーシャルメディアを 読みあさったらどうだろう？」
ちょうど同じ時期に
色んなことが頭の中を巡っていて
私はメアリー・アウターブリッジを 紹介したサイトを見つけました
メアリーは1874年に米国に テニスを紹介したとされていました
私は驚きました 「米国で最大のスポーツの１つを
紹介したのは女性だったの？
それを知っている人はいたの？
メアリーの追悼記事は うちの新聞に載ったの？」
ネタバレ注意です ― 載りませんでした
（笑）
他に誰が見落とされたか 考えてみました
そこで私はアーカイブを 徹底的に調べることにしました
驚くことが色々ありました
リンチ反対運動を始めた
草分け的存在のジャーナリスト アイダ・B・ウェルズ
才気あふれる詩人の シルヴィア・プラス
数学者のエイダ・ラブレス
今では初のコンピュータープログラマーと 認められています
そこで 部署に戻ると私は
「彼女たちの人生を今改めて 伝えてみたら」と提案しました
同意を得るには 時間がかかりました
最初に正しく報道しなかったために
本紙が面目を失うのでは という懸念もありました
現在のニュース報道ではなく 過去を回顧するのは
少し変でもありましたが
「これは本当に価値ある取材です」 と私は伝えました
いったん 部署内で意義が見出されると
全員が全力投球しました
12人ほどの記者や編集者の協力を得て
2018年3月8日に
15人の非凡な女性の物語とともに 掲載を開始しました
部署の強力な取材力を 私は承知はしていましたが
これほど反響を呼ぶとは 思ってもみませんでした
何百通のメールが 送られてきました
送り主はこう書いてきました
「ようやく 彼女たちに 声を与えてくれてありがとう」
こういう読者もいました
「記事を読みながら出勤中に泣けました
初めて女性として 認められたように感じたから」
私の同僚はこう言いました
「有色人種の女性が
『ニューヨークタイムズ』紙で
こんな成果を出すとは 思ってもいなかった」
読者からも 約4,000通の情報提供があり
私たちが見落としていた人を 教えてくれました
その中には 私のお気に入りが いくつかあります
私のナンバー１は グランマ・ゲートウッドです
（笑）
グランマは30年間 夫の家庭内暴力を生き抜いてきました
ある日 夫はグランマを 見る影もないほど殴りました
夫はほうきが折れるほど グランマの頭を叩き
抵抗したグランマは 夫の顔に小麦粉を投げつけました
ところが 警察が到着して逮捕されたのは 夫ではなくグランマでした
刑務所に拘束された グランマを見た市長は
彼女が回復するまで 自宅に引き取りました
ある日 グランマは 『ナショナル・ジオグラフィック』で
女性が単独でアパラチア山道を
トレッキングしたことはない という記事を読み
「それなら自分がやってみせる」 と言いました
レポーター達が年老いたグランマが山林を トレッキングすると聞きつけました
そしてゴールでグランマに尋ねたのが
「大変な環境をどう生き抜いたのですか？」
彼らはグランマが生き抜いた 夫の暴力のことは知りませんでした
「見落とされた人々」は 大成功でした
Netflix の番組として 放送される予定です
（笑）
（拍手）
番組として世に出るのを 早く見たくてたまりません
25社もの多様な出版社から 「見落とされた人々」を
本にする話もきています
このプロジェクトが時宜にかない 求められているのは明らかです
またそれは 新聞社の務めが
世界の出来事を日々記録することであり
重要な人物を省かないように すべきだと思い出させてくれます
私は 過去を振り返ることの 意義の大きさを考えながらも
ずっと考え続けている問いもあります
「追悼記事の未来はどうなるのか―
どう多様化させたらいいのか」と
それは 私の原点と言える問題です
この疑問に答えるための 情報を集めようと思い立ちました
ニューヨーク・タイムズ・ビルの 地下の奥深く 地下３階にある
資料室に行きました
モルグ（死体公示所）とも言います
（笑）
そこで文書保管係の 助けを借りました
『ニューヨークタイムズ 追悼記事目録』について教わり
それを「ニューヨーク系図協会」に渡して
デジタル化してもらいました
プログラマーが 「Mr., Mrs., Lady, Sir」などの
性別を特定する語を伴う見出しを 解析するプログラムを書いてくれました
すると 1851年から2017年までの間に
追悼記事に載った女性は 僅か15～20%だったことが分かりました
次に 私がプログラマーと手がけたのが
多様性分析ツールでした
無味乾燥な名前ですが すごく便利なツールなんです
追悼記事の男女比を 月ごとに分析してくれます
大したことではないように 聞こえるでしょうが
以前はこうやって計算していました
（笑）
私は 30%という目標設定を
プログラムに組み込んでもらいました
「見落とされた人々」を 立ち上げた2018年3月から
2019年3月までの間に
女性の追悼記事を30%にするのが 私の目標でした
それは 創業から168年間 到達できずにいた数字ですが
嬉しいことに 31%を達成できました
（拍手）
素晴らしいことですが 十分ではありません
次の目標は 35%で
その次は 40% 最終的には半々を目指します
そしてこのプログラマーとさらに協力し
追悼記事の有色人種の比率を割り出す 類似のツールを作りたいと思っています
有色人男性も「見過ごされた人々」に 加えたいと思っており
黒人の歴史を称える月の特別欄で
ついにそれが可能となり
黒人男女12人程の物語を語りました
本当に強烈な経験でした
その多くの人たちが奴隷だったり
奴隷制度から一世代離れた人たちでした
人生を成功させるためには その多くの人が
過去を偽る必要がありました
彼らはいくつかの形の困難に
繰り返し遭遇しました
例えば エリザベス・ジェニングスは
ニューヨーク市の 人種隔離政策下で
電車に乗る権利を求めて闘いました
ローザ・パークスがバスで 同じように闘った100年前のことです
私たちが歩んできた 長い道のりを示すのと同時に
まだいかに多くの課題が 残されたことの表れです
「見落とされた人々」には他にも 疎外された人を含んでいます
最近 コンピュータプログラマーの アラン・チューリングの追悼記事を載せました
信じられないことに それまで この優れた人物の追悼記事はありませんでした
第二次世界大戦中
ドイツ軍の暗号を解読したことで
戦争を終結に導いた功績にもかかわらずです
それどころかチューリングは 性的指向を理由に犯罪者扱いで死んだ上
化学的去勢を強制されました
このプロジェクトのような 素晴らしい物事は簡単には成し得ません
立ち上げる価値があるものだと
多くの人々を懸命に説得しても 上手くいかない日々がありました
自信喪失で 打ちひしがれた時もありました
自分はおかしいのか 信じているのは自分だけなのか
断念すべきかと 思ったこともありました
でも このプロジェクトの反響を見て
自分だけではないと分かりました
私と同じように感じる人は 沢山います
まあ 追悼記事について考える人は 多くはありません
でも あえて考えてみると それは人間の生き様の証だと気付きます
ある人のこの世への貢献を語れる 最後の機会であり
社会が誰を重要と見なすのかの 実例なのです
今から100年後
私たちの時代がどんな時代だったのかと 過去を調べる人がいるかもしれません
私はラッキーです
ジャーナリストとして 追悼記事という形式を使って
既存の語りに変化を 与えることができました
老舗の企業に 自らの現状を見直すよう
促すことにも貢献できました
少しずつでも 私がこのプロジェクトを継続することで
社会の見方の焦点を 定め直し続けることで
これからは見落とされる人が いなくなることを期待しています
ありがとうございました
（拍手）
저는 에이미 패드나니이고,
뉴욕타임스에서 부고란 편집자로 일하고 있습니다.
몇몇 친구들은 저를 죽음의 천사라고 부르죠.
(웃음)
사실, 사람들은 제게 묻고 싶겠죠.
"온종일 부고를 다루고, 죽음에 대해 생각하는 게 우울하지 않니?"라고요.
그런데 그거 아세요?
사망 기사는 죽음에 대한 게 아니라
그들의 삶을 다루는 거예요.
흥미롭고 공감되는 내용이죠.
여러분이 절대 알 수 없는 사실에 관한 것입니다.
한 예로, 최근에
우리는 양말 인형 발명가의 부고 기사를 실었습니다.
(웃음)
모두가 양말 인형이 뭔지 알지만
누가 그걸 만들었는지 생각해 보셨나요?
그들의 삶은 어땠을까요?
부고 기사는 저널리즘의 한 형식입니다.
예술의 한 형태이기도 하죠.
기자가 타인의 아름다운 실제 삶을 이야기로 엮을 수 있는 기회죠.
1851년 이후부터
뉴욕타임스는 수천 명의 부고 기사들을 실었습니다.
국가 원수들도 유명 인사들도 포함됐죠.
슬링키라는 장난감 이름을 고안해낸 사람까지도요.
부고 기사에는 문제가 하나 있는데
단지 극 소수의 비율로
여성이나 유색 인종의 삶을 다루고 있다는 점입니다.
그게 바로 '조명받지 못한 이들'이라는 프로젝트를 시작한 동기입니다.
부고란에 이름을 올리지 못한 과소평가된 사람들에 관한 프로젝트예요.
이 프로젝트가 창간한지 168년이 된 뉴욕타임스의 건재함을 확인하고
우리 신문을 절독했던 사람들을 되찾을 기회라고 생각했어요.
또한 과거의 잘못을 바로잡는 기회이자
어떤 사람이 중요하게 주목받아야 하는지에 대한 사회적 환기이기도 했죠.
2017년 부고 팀에 합류했을 때부터 생각했던 프로젝트였습니다.
흑인 민권 운동이 불붙었고
성 불평등에 대한 화두가 재점화 되기 시작할 때였죠.
당시, 언론인이자 유색 인종 여성으로서 자문했습니다.
이 시대적 화두의 진척을 위해 내가 무엇을 할 수 있을까라고요.
사람들은 그들이 겪어야만 했던 부당함에 대해 말을 하기 시작했어요.
그들의 아픔을 공감할 수 있었습니다.
때때로, 구독자들로부터 이런 메일을 받곤 했어요.
"왜 여성과 유색 인종에 대한 부고 기사를 더 많이 싣지 않죠?"
"맞아. 왜 그렇지 않을까" 라고 생각했죠.
새로운 팀에 합류한 후 동료들에게 물었을 때
그들은 "물론, 오늘 죽어가고 있는 사람들은
여성들이나 유색 인종들이 사회적 차별로 인해
부고란에 실리지 못할 때 동시대를 살았던 세대들이야.
아마도 한두 세대 후에서나,
더 많은 여성과 유색 인종에 대한 사망 기사를 보게 될 거야"라고 했죠.
그 대답은 전혀 만족스럽지 않았습니다.
(웃음)
저는 죽은 여성들이 어디에 있는지 알기를 원했어요.
(웃음)
그래서 저는 죽음 사람들에 대한 정보를 어떻게 알아낼지에 대해 고심했죠.
첫 번째는, 독자 투고를 이용하는 방법이었죠.
그리고 생각했습니다.
"국제 신문이나 소셜 미디어를 뒤져 보면 어떨까?"
이때쯤 제 마음속에는
소용돌이가 일기 시작했어요.
그리고 우연히 메리 아우터브리지에 관한 웹사이트를 발견했어요.
1874년 미국에 테니스를 처음으로 도입한 여성이에요.
와, 미국 최고의 스포츠 중 하나를 여성이 도입했다고? 놀라웠죠.
그 사실에 대해 누가 알고 있었을까요?
그녀는 뉴욕타임스 부고란에 실렸을까요?
스포일러이긴 하지만, 실리지 않았습니다.
(웃음)
또 우리가 놓친 여성이 누구일까 알기 위해
저는 기록 보관소를 뒤지기 시작했죠.
거기서 놀라운 사실을 발견합니다.
개척 저널리스트인 아이다 웰스.
'백인의 린치 행위' 반대 운동을 주도한 인물이죠.
눈부신 시인이었던 실비아 플라스.
최초의 컴퓨터 프로그래머였던 수학자 에이다 러브레이스.
그래서 저는 팀원들에 제안했죠.
"우리가 그 여성들의 이야기를 실으면 어떨까요?"
승인되기까지 시간이 꽤 걸렸죠.
우려의 목소리도 나왔어요.
신문 이미지가 손상될 수도 있어 팀원들이 썩 내켜 하지 않았어요.
과거를 조명하는 것을 약간 이상하다고 생각됐죠.
현재 일어나고 있는 사건을 기사를 다루는 대신 말이죠.
팀원들을 설득했죠. "정말 가치 있는 일이에요"
팀원들이 가치를 발견하고 나서부턴 이 프로젝트에 몰두했습니다.
12명의 작가와 편집자의 도움을 받아
2018년 3월 8일, 저희 팀은 이 프로젝트를 시작했어요.
주목할만한 여성 15명의 업적과 삶을 실었습니다.
저희 팀이 막강한 프로젝트를 하고 있다는 것을 알고 있었지만
이토록 파급력이 클진 예상치 못했어요.
수백 통의 이메일을 받았어요.
일반인들로부터는 받은 메일의 내용은
"여성들의 목소리를 실어줘서 고마워요"였어요.
독자들로부터 받은 메일 중엔 이런 것도 있었죠.
"회사로 가던 도중 그들의 이야기를 읽으면서 울었어요.
신문에서 처음 본 내용이기 때문이에요."
그리고 동료들은 제게 말했죠.
"유색 인종 여성이 이런 성취를 할 거란 생각을 해본 적이 없어.
뉴욕타임스에서 말이지."
그리고 약 4,000개의 독자 투고를 받았습니다.
미처 인지하지 못했던 사람들에 관한 거였죠.
일부는 제가 정말 좋아하는 삶에 관한 이야기였습니다.
가장 마음에 들었던 이야기는 게이트우드 할머니의 삶이었어요.
(웃음)
할머니는 30년간 지속됐던 남편의 가정 폭력에서 살아남았습니다.
어느 날, 남편은 할머니에게 심각한 폭력을 행사했어요.
머리를 때려 빗자루가 부러진 적도 있죠.
할머니가 한 대응은 고작 밀가루를 남편 얼굴에 뿌린 거죠.
그런데, 경찰이 출동해서 남편 대신 할머니를 체포했습니다.
시장은 감옥에 있던 할머니를 집으로 모시고 가
홀로 설 때까지 할머니를 돌봤습니다.
어느 날, 내셔널 지오그래픽의 기사를 읽게 되죠.
애팔래치아 산책로를 홀로 하이킹한 여성이 없다는 내용이었습니다.
할머니는 말씀하셨죠. "내가 그걸 해내겠어."
기자들은 할머니가 홀로 하이킹을 하고 있단 사실을 알게 됐고
하이킹이 끝날 무렵 물었죠.
"어떻게 그 힘든 여정을 견뎌내셨습니까?"
기자들은 할머니의 끔찍했던 결혼 생활에 대해 몰랐거든요.
"조명받지 못한 이들"은 대단한 성공을 거두게 됩니다.
넷플렉스에서 프로그램으로 만들어져 방영 중이죠.
(웃음)
(박수)
살면서 언젠간 이런 일이 일어나기를 기대했었죠.
출판사 25곳으로부터 연락이 왔는데
책으로 출간하자란 제안이었어요.
이 프로젝트가 얼마나 시기적절하고 필연적인지를 명확히 보여줄 뿐만 아니라
신문의 역할에 대해 생각하게 합니다.
매일 세상에 일어나는 일들을 어떻게 기록해야 하고
중요한 인물들을 놓치면 안 된다고 말이죠.
과거를 되짚어 보는 것은 의미 있는 일이긴 하지만
여전히 풀리지 않는 질문들이 있죠.
"부고 기사의 미래는 무엇이며
어떻게 다각화 할 수 있을까?"
제가 근본적으로 겪고 있는 문제예요.
이 질문에 대한 답을 찾기 위해 정보를 수집하기 시작했어요.
그래서 뉴욕타임스 빌딩 지하로 갔습니다.
기록보관소로 말이죠.
영안실이라고 부르는 곳이죠.
(웃음)
기록보관원에게 자료를 요청했고
그는 "뉴욕타임스의 부고 기사 색인" 책자를 찾아줬어요.
그것을 뉴욕족보학회에 가지고 가서
디지털화 하는 작업을 했습니다.
프로그래머는 부고 기사를 성별로 정리해 스캔한 후, 프로그램으로 만들었습니다.
1851년부터 2017년까지 자료에서 확인한 건
부고기사 중 여성을 다룬 기사는 15~20%에 불과하다는 것 이었죠.
그러고 나서 프로그래머와 프로그램을 만든 다음
다양한 분석 도구라고 이름을 붙였죠.
이름이 너무 딱딱하긴 한데, 큰 도움이 됐어요.
그 프로그램으로 매달 여성과 남성의 부고 기사 비율을 분석했습니다.
알아요, 대단해 보이지 않는다는 걸요.
이건, 예전에 했던 계산 방법입니다.
(웃음)
프로그래머에게 프로그램 목표치를 요청했어요.
여성 비율이 30%가 되는 거라고요.
"주목받지 못한 이들" 프로젝트를 시작한 2018년 3월부터
2019년 3월까지
여성을 다루는 부고 기사가 30%를 넘기를 바랬습니다.
지난 168년 동안 도달하지 못했던 숫자였습니다.
현재 31%에 도달했다고 말할 수 있어 행복합니다.
(박수)
굉장한 성취지만 만족할 수 없어요.
그 다음 목표는 35%가 되는 거예요.
그리고 40%, 결국엔 동등한 수치가 되길 바래요.
그 프로그래머와 다시 협업을 하면 좋겠어요.
부고 기사의 유색 인종 비율을 측정할 프로그램을 개발하기 위해서요.
"조명받지 못한 이들"에 유색 인종 남성도 포함하고 싶거든요.
그리고 마침내 특별한 섹션을 만들었습니다.
흑인 역사의 달이란 섹션입니다.
흑인 남성과 여성 21명의 삶과 업적을 실었습니다.
또 다시, 그 작업은 정말 엄청난 경험이었습니다.
그들 중 대부분은 노예였거나 노예제에서 갓 벗어난 세대였습니다.
그들 중 대다수는 성공을 위해서 과거를 숨겨야 했습니다.
그런데도 되풀이되는 힘든 상황에 또 다시 처하게 됩니다.
한 예로, 엘리자베스 제닝스는
뉴욕에서 칸이 분리된 전차에 타기 위한 권리를 위해 싸웠습니다.
100년 전 로사 파크도 버스에서 같은 행동을 했습니다.
이런 상황은 인종 차별은 나아졌는지 우리가 여전히 해야 할 일이
얼마만큼 남아 있는지를 상기시켜 줍니다.
"조명받지 못한 이들"은 소외된 사람들도 포함하고 있어요.
최근에, 컴퓨터 프로그래머였던 앨런 튜링을 부고 기사에 실었습니다
믿기지 않지만 똑똑한 이 남성은 부고 기사에 실리지 못하고 있었죠.
세계 2차대전에서 독일군 메시지를 해독하는 임무를 수행함으로써
전쟁을 끝내는 데 기여했는데도 말이죠.
대신에, 그는 성적 성향 때문에 범죄자로 죽었습니다.
또한 화학적 거세를 견뎌야만 했습니다.
위대한 성취로 보이는 이 프로젝트는 쉽게 성사되지 않았습니다.
수없이 중단되었다 다시 진행됐습니다.
사람들에게 이 프로젝트의 가치를 이해시키면서 말이죠.
큰 회의감이 드는 순간들도 있었어요.
여기에 미쳐서 혼자 이러고 있는 건지
포기해야 하는 건 아닐까 의문이 들기 시작했죠.
하지만 프로젝트에 대한 사람들의 반응을 통해
혼자가 아닌 걸 알게 됐어요.
저와 같은 생각을 하는 사람들이 많더라고요.
사실, 많은 사람들은 부고 기사에 큰 관심이 없어요.
하지만 관심을 둔다면, 깨닫게 되는데 부고 기사는 인간 존재에 대한 증거이며
세상에 헌신한 누군가에 관해 이야기 나눌 수 마지막 기회이며
사회에서 누가 높이 평가돼야 하는지 알려주는 본보기라는 거죠.
지금으로부터 100년 후에
누군가 우리 시대를 알기 위해 과거를 들여다볼 수도 있을 거예요.
언론인으로서, 운이 좋았어요.
이러한 이야기 형식을 통해 실제 삶을 엮어낼 수 있었거든요.
또한, 뉴욕타임스의 현재에 대해 의문을 품게끔 했어요.
저는 앞으로도, 계속 이 일을 할 수 있기를 바랍니다.
사회라는 렌즈에 계속 초점을 맞춰서
조명받지 못하는 사람들이 없도록 하고 싶습니다.
감사합니다.
(박수)
Chamo-me Amy Padnani
e sou editora de obituários no "New York Times".
Ou, como alguns amigos me chamam, o anjo da morte.
(Risos)
As pessoas perguntam-me:
"Não é deprimente trabalhar em obituários
"e estar sempre a pensar na morte?"
Sabem o que é que eu lhes digo?
Os obituários não são sobre a morte, são sobre a vida,
são interessantes, são atraentes,
frequentemente, são sobre coisas que nunca saberíamos.
Por exemplo, há pouco tempo,
tivemos um obituário do inventor da boneca feita de meia.
(Risos)
Todos conhecem a boneca de meia,
mas já alguma vez pensaram em quem a criou?
Ou como era a vida dele?
Os obituários são uma espécie de assinatura do jornalismo.
Uma forma de arte, se quiserem.
É uma oportunidade para um escritor de tecer a história da vida duma pessoa
numa bela narrativa.
A partir de 1851,
o New York Times publicou milhares de obituários.
Para chefes de estado, para celebridades famosas,
até para a pessoa que arranjou o nome para o Slinky.
Só há um problema.
Só uma pequena percentagem deles
abarcavam a vida de mulheres e de pessoas de cor.
Foi esse o motivo do projeto que eu criei
chamado "Overlooked"
que conta as histórias de grupos de pessoas marginalizadas
que nunca tiveram um obituário.
É a possibilidade de o jornal rever os seus 168 anos de existência
e preencher os vazios
para pessoas que, por qualquer razão, foram esquecidas.
É uma possibilidade de corrigir os erros do passado,
e de focar as lentes da sociedade sobre quem consideramos importantes.
Esta ideia surgiu-me em 2017, quando entrei para os Obituários.
O movimento "Black Lives Matter" estava em plena ebulição
e as conversas sobre a desigualdade de género tinham voltado a aquecer.
Ao mesmo tempo, enquanto jornalista e mulher de cor,
pensei no que podia fazer para ajudar a avançar com essas conversas.
As pessoas estavam a sair da sombra
para contar histórias de injustiças que tinham enfrentado
e eu sentia o sofrimento delas.
Reparei que, por vezes, recebíamos "emails" dos leitores, dizendo:
"Porque é que não há mais mulheres e pessoas de cor
"nos vossos obituários?"
E pensei: "Sim, porque é que não há?"
Como eu era nova na equipa, perguntei aos meus colegas
e eles disseram: "As pessoas que estão hoje a morrer
"são de uma geração em que as mulheres e as pessoas de cor
"não eram convidadas para discutirem a diferença.
"Talvez dentro de uma ou duas gerações,
"comecemos a ver mais mulheres e pessoas de cor nos obituários".
Essa resposta não era minimamente satisfatória.
Eu queria saber:
Onde estão todas as mulheres mortas?
(Risos)
Por isso, comecei a pensar sobre como ouvimos falar das pessoas que morreram.
A primeira forma é através das informações dos leitores.
Por isso, pensei:
"E se observássemos os jornais internacionais
"ou procurássemos as redes sociais?"
Foi por esta altura em que
estava tudo a rodopiar na minha cabeça
que encontrei um "website" sobre Mary Outerbridge.
Atribuía-se-lhe a introdução do ténis nos EUA em 1874.
Pensei: "Uau! Um dos principais desportos nos EUA
"foi introduzido por uma mulher?"
Alguém sabe disso?
Teve direito a um obituário no New York Times?
Surpresa. Não, não teve.
(Risos)
Fiquei a pensar quem mais teríamos omitido.
Mergulhei profundamente nos arquivos.
Encontrei algumas surpresas.
A jornalista pioneira Ida B. Wells
que iniciou a campanha contra os linchamentos.
A brilhante poetisa Sylvia Plath.
Ada Lovelace, matemática
hoje reconhecida como a primeira programadora de computador.
Voltei à minha equipa e disse:
"E se contássemos agora estas histórias?"
Levei algum tempo a vender a ideia.
Havia a preocupação de que o jornal ficasse mal visto
por não ter feito a coisa certa logo à primeira.
Também era um pouco estranho olhar para o passado,
em vez de cobrir as notícias do dia.
Mas eu disse: "Penso que vale a pena".
Quando a minha equipa viu o valor que tinha, alinharam todos.
Assim, com a ajuda de uma dúzia de escritores e editores,
começámos, em março de 2018,
com as histórias de 15 mulheres notáveis.
Embora eu soubesse que o trabalho que a minha equipa fazia era poderoso,
não estava à espera que a reação fosse igualmente poderosa.
Recebi centenas de "emails".
Eram de pessoas que diziam:
"Obrigado por, finalmente, terem dado voz a estas mulheres".
Eram de leitoras que diziam:
"Chorei, a caminho do trabalho, ao ler estas histórias,
"porque me senti visível pela primeira vez".
Eram de colegas minhas, que diziam:
"Nunca pensei que uma mulher de cor
"pudesse conseguir uma coisa destas
"no New York Times",
Também recebi cerca de 4000 pedidos de leitores
sugerindo quem podia ter sido esquecido.
Alguns deles são as minhas histórias preferidas do projeto.
A minha preferida, acima de todas, é a Grandma Gatewood.
(Risos)
Sobreviveu a 30 anos de violência doméstica às mãos do marido.
Um dia, ele espancou-a brutalmente,
até partiu uma vassoura na cabeça dela
e ela atirou-lhe farinha à cara, como resposta.
Mas, quando a polícia chegou, prenderam-na a ela, e não a ele.
O "mayor" foi vê-la à cadeia e levou-a para casa dele
até ela se recompor.
Depois, um dia, ela leu um artigo na National Geographic
sobre como nunca nenhuma mulher
tinha percorrido sozinha o Trilho dos Apalaches.
E disse: "Sabem que mais? Vou fazer isso".
Os repórteres souberam que a avó estava a caminhar pelos bosques.
No final, perguntaram-lhe:
"Como sobreviveu num local tão inóspito?"
Mas não faziam ideia do que ela tinha sofrido, antes disso.
Portanto, "Overlooked" tornou-se um êxito louco.
É agora um programa da TV, na Netflix.
(Risos)
(Aplausos)
Mal posso esperar para ver.
Umas 25 editoras diferentes vieram ter comigo
interessados em transformar "Overlooked" num livro.
Tudo isto mostra claramente
como este projeto foi oportuno e necessário.
Também nos informam como os jornais
documentam o que acontece no nosso mundo, todos os dias.
Temos de garantir que não esquecemos pessoas fundamentais.
É por isso que, apesar de ter feito sentido olhar para o passado,
eu continuava atormentada com esta pergunta persistente:
"Qual o futuro dos obituários?
"Como os diversificamos?"
Era esse o meu problema inicial.
Para começar a responder a esta pergunta, quis reunir informações.
Fui ao nível subterrâneo do edifício do New York Times,
aos arquivos.
Chamamos-lhe a morgue.
(Risos)
Pedi orientação ao arquivista.
Ele indicou-me um livro chamado "Índice de Obituários do New York Times".
Levámo-lo à Sociedade Genealógica de Nova Iorque
e eles digitalizaram-no.
Depois, um programador criou um programa que percorria todos os cabeçalhos
para "Mr.", "Mrs.", "Lady", "Sir", todo o tipo de termos definidores de sexo.
Descobrimos que, entre 1851 e 2017,
só cerca de 15 a 20% dos obituários tinham sido de mulheres.
A seguir, trabalhei com um programador para criar
o chamado "instrumento de análise da diversidade".
É um nome muito seco, mas, acreditem, é super útil.
Decompõe a percentagem dos nossos obituários
mês a mês, mulheres e homens.
Ok, se isso não vos diz muito,
era assim que costumávamos calcular isso antigamente.
(Risos)
Pedi ao programador que programasse uma meta
e essa meta era de 30%.
A partir do ano do lançamento do Overlooked, em março de 2018,
até março de 2019,
eu esperava chegar aos 30% dos obituários de mulheres.
Era um número que não tínhamos atingido em 168 anos
e sinto-me feliz por dizer que conseguimos — atingimos os 31%.
(Aplausos)
É fantástico, mas não chega.
Estamos à espera de atingir os 35%,
e depois os 40%, até chegarmos à paridade.
Depois, espero voltar a trabalhar com este programador
para criar um instrumento semelhante, para medir pessoas de cor nos obituários.
Uma coisa que eu também queria fazer com o "Overlooked",
era incluir homens de cor
e, por fim, consegui-o com uma secção especial,
o Mês da História dos Negros,
onde contamos as histórias de uma dúzia de homens e mulheres negros.
De novo, foi uma experiência poderosa.
Muitas dessas pessoas tinham sido escravos
ou eram duma geração após a escravatura.
Muitos tiveram de inventar histórias sobre o seu passado
para poderem singrar na vida.
Havia um padrão nas suas lutas
que aparecia vezes sem conta.
Elizabeth Jennings, por exemplo,
teve de lutar pelo seu direito de usar
os carros elétricos segregados na cidade de Nova Iorque
— cem anos antes de Rosa Parks ter feito a mesma coisa em autocarros.
Era apenas um lembrete de até onde chegámos
e de quanto muito mais ainda temos de fazer.
"Overlooked" também está a incluir outras pessoas marginalizadas.
Recentemente, tivemos o óbito de Alan Turing, um programador.
Este homem brilhante nunca teve direito a um obituário,
apesar de o seu trabalho
para descodificar as mensagens alemãs durante a II Guerra Mundial
ter ajudado a acabar com a guerra.
Em vez disso, morreu como criminoso dada a sua orientação sexual
e foi forçado a sofrer castração química.
As boas coisas, como este projeto de obituários, não são fáceis.
Houve muitos contratempos
enquanto eu me esforçava por convencer as pessoas
de que valia a pena pô-los em prática.
Houve momentos em que senti grandes dúvidas.
Pensei que estava maluca ou que estava sozinha
e se devia desistir.
Quando vi a reação a este projeto,
soube que não estava sozinha.
Há muitas pessoas que sentem o mesmo que eu.
Sim, não há muita gente a pensar nos obituários
mas, quando pensamos, percebemos que são um testemunho de uma vida humana.
São a última hipótese de falar da contribuição de alguém para o mundo.
Também foram um exemplo de quem a sociedade considerava importante.
Daqui a cem anos,
alguém pode olhar para o passado para ver como era a nossa época.
Eu tenho sorte, enquanto jornalista,
de ter podido usar esta forma de contar histórias,
de ajudar a mudar uma narrativa,
Também consegui que uma instituição consagrada
questionasse o seu próprio "statu quo".
Pouco a pouco, espero poder continuar com este trabalho
e continuar a focar as lentes da sociedade
para que mais ninguém seja esquecido.
Obrigada.
(Aplausos)
Meu nome é Amy Padnani,
e sou redatora da seção de obituários do "New York Times",
ou, como alguns amigos me chamam, o "anjo da morte".
(Risos)
De fato, as pessoas me perguntam:
"Não é deprimente trabalhar em obituários e pensar na morte o tempo todo?"
Mas sabem o que digo a elas?
Obituários não tratam da morte, tratam da vida.
São interessantes, nos identificamos com eles.
Tratam muitas vezes de algo que nunca conhecemos.
Recentemente, por exemplo,
tivemos o obituário para o inventor do fantoche de meia.
(Risos)
Todos sabem o que é um fantoche de meia,
mas já pensaram em quem o criou
ou como era a vida dele?
Obituários são uma forma diferente de jornalismo.
Uma forma de arte, por assim dizer.
É uma oportunidade para um escritor criar o conto da vida de uma pessoa
em uma bela narrativa.
Desde 1851,
o "New York Times" já publicou milhares de obituários
para chefes de estado, celebridades famosas,
até mesmo para a pessoa que inventou a mola maluca.
Só há um problema.
Apenas um pequeno percentual dos obituários
narra a vida de mulheres e pessoas negras.
Esse é o estímulo por trás de um projeto que criei chamado "Overlooked",
que conta as histórias de grupos de pessoas marginalizadas
que nunca tiveram um obituário.
É uma chance para o jornal revisitar sua existência de 168 anos
e preencher as lacunas
para pessoas que foram, por qualquer motivo, excluídas.
É uma chance de corrigir os erros do passado
e redirecionar as lentes da sociedade para quem é considerado importante.
Tive a ideia quando entrei no "Obituaries" pela primeira vez, em 2017.
O movimento Black Lives Matter estava fervendo,
e o debate sobre desigualdade de gênero
havia começado a se intensificar de novo.
Ao mesmo tempo, eu me perguntava, como jornalista e mulher parda,
o que eu poderia fazer para ajudar a promover esse debate.
As pessoas saíam das sombras
para contar histórias de injustiças que haviam enfrentado,
e eu podia sentir a dor delas.
Percebi que recebíamos e-mails, às vezes, de leitores, que diziam:
"Por que vocês não têm mais mulheres e pessoas negras em seus obituários?"
Refleti: "Sim, por que não temos?"
Como eu era nova na equipe, perguntei a meus colegas,
que responderam: "As pessoas que estão morrendo hoje
são de uma geração em que mulheres e pessoas negras
não foram convidadas para fazer a diferença.
Talvez em uma ou duas gerações,
começaremos a ver mais mulheres e pessoas negras em nossos obituários".
Essa resposta não era nem um pouco satisfatória.
(Risos)
Eu queria saber: onde estão todas as mulheres mortas?
(Risos)
Comecei a pensar sobre como ouvimos sobre pessoas que morreram.
O caminho número um é por meio de sugestões de leitores.
Então, pensei:
"E se analisássemos jornais internacionais ou vasculhássemos mídias sociais?"
Foi nessa época que...
Tudo estava girando em minha mente,
e me deparei com um site sobre Mary Outerbridge.
Foi ela quem introduziu o tênis nos EUA, em 1874.
Pensei: "Uau, um dos maiores esportes dos EUA
foi introduzido por uma mulher?
Alguém sabe disso?
Ela teve um obituário no New York Times?
Alerta de spoiler: não teve.
(Risos)
Então me perguntei quem mais omitimos.
Isso me levou a um mergulho profundo pelos arquivos.
Havia algumas surpresas.
A jornalista pioneira Ida B. Wells,
que iniciou a campanha contra o linchamento.
A brilhante poetisa Sylvia Plath.
Ada Lovelace, uma matemática
agora reconhecida como a primeira programadora de computadores.
Voltei para minha equipe e disse:
"E se contássemos a história dessas pessoas agora?"
Demorou um pouco para conseguir adesões.
Havia a preocupação de que, sabem, o jornal podia parecer ruim
por não ter agido corretamente na primeira vez.
Era também um pouco estranho olhar de volta ao passado,
em vez de cobrir notícias de nosso tempo.
Mas eu disse: "Pessoal, acho mesmo que vale a pena".
Quando minha equipe viu o valor disso, todos concordaram.
Assim, com a ajuda de dezenas de escritores e redatores,
lançamos, em 8 de março de 2018,
as histórias de 15 mulheres notáveis.
Enquanto eu sabia que o trabalho de minha equipe era poderoso,
eu não esperava que a reação fosse igualmente poderosa.
Recebi centenas de e-mails.
Eram de pessoas que diziam:
"Obrigado por finalmente darem voz a essas mulheres".
Eram de leitores que diziam:
"Chorei, no caminho para o trabalho, lendo essas histórias,
porque me senti visto pela primeira vez".
E eram de meus colegas, que diziam:
"Nunca pensei que permitiriam a uma mulher parda conquistar algo assim
no 'New York Times'".
Também recebi cerca de 4 mil mensagens de leitores
sugerindo quem mais podíamos ter omitido.
Minhas histórias favoritas no projeto são de algumas dessas pessoas.
Minha favorita de todos os tempos é de Grandma Gatewood.
(Risos)
Ela sobreviveu a 30 anos de violência doméstica nas mãos do marido.
Um dia, ele a espancou tanto, deixando-a irreconhecível.
Até quebrou um cabo de vassoura na cabeça dela,
e ela reagiu jogando farinha no rosto dele.
Mas, quando a polícia chegou, eles a prenderam, não ele.
O prefeito a viu na prisão e a levou à casa dele
até que ela pudesse voltar a se levantar.
Um dia, ela leu um artigo na "National Geographic"
sobre como nenhuma mulher
jamais havia percorrido todo o Caminho dos Apalaches sozinha.
E ela disse: "Sabe de uma coisa? Vou fazer isso".
Repórteres ficaram sabendo da avó que estava caminhando pela floresta.
Ao término, perguntaram a ela:
"Como você sobreviveu a um lugar tão perigoso?"
Mas eles não tinham ideia do que ela havia sobrevivido antes disso.
"Overlooked" tornou-se um grande sucesso.
Está se tornando agora um programa de TV, na Netflix.
(Risos)
(Aplausos)
Mal posso esperar para ver isso ganhar vida.
Algo em torno de 25 editoras diferentes entraram em contato comigo
interessadas em transformar "Overlooked" num livro.
Tudo isso mostra claramente como esse projeto é oportuno e necessário.
É também um lembrete de como os jornais
documentam o que acontece em nosso mundo todos os dias,
e temos que nos certificar de não excluir pessoas importantes.
Por isso, apesar de ser tão significativo olhar para trás no passado,
fico atormentada com a pergunta persistente:
"E quanto ao futuro dos obituários,
como diversificá-los?"
Esse era meu problema original, não é?
Para começar a responder a essa pergunta, eu queria reunir algumas informações.
Desci ao nível do subsolo do subsolo do New York Times Building,
para os arquivos.
Nós o chamamos de necrotério.
(Risos)
Pedi orientação de nosso arquivista lá.
Ele me indicou um livro chamado "New York Times Obituaries Index".
Nós o entregamos à New York Genealogical Society,
que o digitalizou para nós.
Um programador escreveu um programa que procurava, em todas as manchetes,
"senhor", "senhora", "dama", "cavalheiro", todo tipo de termos que definem gênero.
Descobrimos que, de 1851 a 2017,
apenas cerca de 15 a 20% de nossos obituários eram sobre mulheres.
Depois trabalhei com um programador
para criar uma ferramenta de análise de diversidade.
É um nome muito irônico, mas tenham paciência, é superútil.
Analisa o percentual de nossos obituários, mês a mês, mulheres a homens.
Se isso não parece muito para vocês,
é assim que eu costumava calcular antes.
(Risos)
Pedi para esse programador programar uma meta, que era de 30%.
Desde o ano do lançamento do "Overlooked", em março de 2018,
até março de 2019,
eu esperava chegar a 30% de nossos obituários sobre mulheres.
Era um número que não havíamos alcançado em 168 anos,
e estou feliz em dizer que conseguimos: chegamos a 31%.
(Aplausos)
É incrível, mas não é o bastante.
Em seguida, esperamos chegar a 35%
e depois 40%, até conseguir a igualdade.
Espero fazer parceria de novo com esse programador,
para criar uma ferramenta semelhante para medir negros em nossos obituários.
Também queria fazer isso com "Overlooked":
incluir homens negros.
Finalmente consegui fazer isso
com uma seção especial para a Black History Month,
em que contamos as histórias de uma dezena de homens e mulheres negras.
Mais uma vez, foi uma experiência muito poderosa.
Muitas dessas pessoas haviam sido escravas
ou foram uma geração removida da escravidão.
Muitas tiveram que inventar histórias sobre o passado
apenas para ter sucesso na vida.
E havia esses padrões de suas dificuldades que surgiam muitas vezes.
Elizabeth Jennings, por exemplo,
teve que lutar pelo direito de andar em bondes segregados em Nova York,
100 anos antes de Rosa Parks fazer exatamente o mesmo com os ônibus.
Foi apenas um lembrete do quanto avançamos
e de quanto mais ainda temos para fazer.
"Overlooked" também inclui outras pessoas marginalizadas.
Recentemente,
tivemos o obituário para o programador de computadores Alan Turing.
Acreditem ou não, esse homem brilhante nunca teve um obituário,
apesar de seu trabalho
de decodificação de mensagens alemãs durante a Segunda Guerra Mundial
que ajudou a acabar com a guerra.
Em vez disso, ele morreu como criminoso por sua orientação sexual,
e foi forçado a suportar castração química.
Grandes acontecimentos, como esse projeto de obituários, não vêm facilmente.
Houve muitos trancos e barrancos
enquanto eu trabalhava muito
para convencer as pessoas do valor de colocá-lo em prática.
Houve momentos de falta de confiança em mim mesma.
Eu me perguntava se estava louca ou totalmente só,
e se deveria desistir.
Quando vejo a reação a esse projeto,
sei que não estou só.
Há muitas pessoas que se sentem como eu.
Sim, não são muitas que pensam em obituários.
Mas quando pensamos, percebemos que eles são uma prova de uma vida humana.
São a última chance de falar sobre a contribuição de alguém no mundo.
Também eram um exemplo
de quem a sociedade considerava importante.
Daqui a 100 anos,
alguém pode olhar para o passado para ver como era nossa época.
Tenho sorte, como jornalista,
de conseguir usar essa forma de contar histórias
para ajudar a mudar uma narrativa.
Também consegui que uma instituição consagrada
questionasse seu próprio status quo.
Pouco a pouco, espero poder continuar fazendo esse trabalho
e continuar redirecionando as lentes da sociedade
para que ninguém mais seja omitido.
Obrigada.
(Aplausos) (Vivas)
Mă numesc Amy Padnani
și sunt editor la biroul de necrologuri al „New York Times”.
Sau, cum îmi spun prietenii, îngerul morții.
(Râsete)
De fapt, oamenii mă întreabă:
„Nu e deprimant să lucrezi la necrologuri
și să te gândești la moarte tot timpul?”
Știți ce le răspund?
Necrologurile nu sunt despre moarte, sunt despre viață,
sunt interesante, poți rezona cu ele.
Deseori despre ceva ce n-ai știut niciodată.
De exemplu, recent,
am avut necrologul inventatorului mâinii-păpușă.
(Râsete)
Toată lumea știe ce este mâna-păpușă,
dar v-ați gândit vreodată la creatorul ei
sau la viața acestuia?
Necrologurile sunt o formă de jurnalism.
O formă de artă, dacă vreți.
O oportunitate pentru un scriitor să depene viața unei persoane
într-o poveste frumoasă.
Din 1851,
„New York Yimes” a publicat mii de necrologuri.
Pentru șefi de stat, celebrități,
chiar și pentru persoana care a inventat numele Slinky.
Dar este o problemă.
Doar un mic procent din acestea
vorbesc despre viața femeilor și oamenilor de culoare.
Acesta este impulsul din spatele proiectului meu
numit „Trecuți cu vederea”,
care spune poveștile grupurilor de oameni marginalizați
care n-au avut necrolog.
Este șansa ziarului să revizuiască existența de 168 de ani
și să umple golurile
pentru oameni care au fost, din orice motiv, excluși.
Este o șansă de a îndrepta greșelile trecutului
și de a reorienta atenția societății spre cei considerați importanți.
Mi-a venit ideea când am venit la Necrologuri în 2017.
Mișcarea Viața Negrilor Contează se accentua,
iar conversația despre inegalitatea de gen tocmai începuse să reintre în vogă.
Și în același timp, m-am întrebat, ca jurnalist și femeie de culoare,
ce aș putea face eu, să ajut această conversație să avanseze.
Oamenii ieșeau din umbră
povestind nedreptățile cu care s-au confruntat,
și le puteam simți durerea.
Așa că am observat că primim mesaje, câteodată, de la cititori,
zicând: „Hei, de ce n-aveți mai multe femei și oameni de culoare
în necrologuri?”
Și m-am gândit: „Chiar așa, de ce?”
Fiind nouă în echipă, mi-am întrebat colegii
și ei au spus: „Ei bine, oamenii care mor acum
sunt dintr-o generație când femeile și oamenii de culoare
nu erau invitați la masă și nu contau.
Poate peste o generație, două,
vom putea vedea mai multe femei și oameni de culoare în necrologuri.”
Acest răspuns nu m-a satisfăcut deloc.
(Râsete)
Am vrut să știu: Unde sunt toate femeile care au murit?
(Râsete)
Așa că am început să mă gândesc cum aflăm despre cei ce au murit, corect?
În primul rând prin mesajele cititorilor.
Și m-am gândit:
„Ei bine, ce-ar fi să ne uităm la ziarele internaționale
sau rețelele de socializare?”
Era pe vremea când...
Totul îmi vâjâia în minte,
și am dat peste un website despre Mary Outerbridge.
Se spune că este cea care a adus tenisul în America în 1874.
Mi-am zis: Uau, unul din cele mai mari sporturi din America
a fost adus de o femeie?
Știe cineva asta?
A avut ea un necrolog în New York Times?
Surpriză - nu a avut.
(Râsete)
Atunci m-am întrebat cine mai lipsește.
Și așa am ajuns să sap adânc prin arhive.
Au fost câteva surprize.
Pioniera jurnalismului Ida B. Wells,
care a inițiat campania împotriva linșajului.
Strălucitoarea poetă Sylvia Plath.
Ada Lovelace, o matematiciană
recunoscută acum ca primul programator.
M-am întors la colegi și le-am zis:
„Ce-ar fi să le spunem poveștile acum?”
A durat ceva să-i conving.
Le era teamă
să nu dea rău pentru ziar
fiindcă nu a făcut-o la timp.
Era și un pic ciudat să ne întoarcem în trecut,
în loc să acoperim poveștile zilei.
Dar am zis: „Băieți, chiar cred că merită.”
Și odată ce echipa mea a înțeles,
s-au implicat toți.
Și astfel, cu o duzină de scriitori și editori,
am început, pe 8 martie 2018,
cu poveștile a 15 femei remarcabile.
Dar deși știam că echipa mea face o muncă importantă,
nu mă așteptam ca răspunsul să fie la fel de puternic.
Am primit sute de emailuri.
Erau de la oameni care spuneau:
„Mulțumesc că în sfârșit le-ați dat o voce acestor femei.”
Erau de la cititori care spuneau:
„Am plâns în drum spre serviciu citind aceste povești,
fiindcă am simțit că sunt văzut pentru prima dată.”
Și erau de la colegi de-ai mei, care spuneau:
„Nu credeam că o femeie de culoare
ar putea obține vreodată așa ceva
în New YorkTimes.”
Am primit de asemenea 4.000 de mesaje
ce sugerau pe cine altcineva poate am mai trecut cu vederea.
Și unele dintre ele sunt poveștile mele favorite din proiect.
Preferata mea este Bunica Gatewood.
(Râsete)
A supraviețuit 30 de ani violenței domestice a soțului.
Într-o zi, el a bătut-o atât de rău, era de nerecunoscut,
chiar a rupt coada măturii în capul ei,
iar ea i-a aruncat cu făină în față drept răspuns.
Dar când a sosit poliția, au arestat-o pe ea, nu pe el.
Primarul a vizitat-o în închisoare și a luat-o acasă la el
până ce s-a pus pe picioare.
Apoi, într-o zi, a citit un articol în „National Geographic”
despre faptul că nicio femeie
nu a parcurs vreodată singură tot Traseul Appalachian.
Și a spus: „Știi ce? Am s-o fac eu.”
Reporterii au aflat de bunicuța care face drumeția prin păduri.
Iar la final, au întrebat-o:
„Cum ați supraviețuit într-un loc atât de dur?”
Dar ei n-aveau idee ce pătimise ea înainte de asta.
Deci, „Trecuți cu vederea” a devenit un adevărat succes.
Se lucrează la un show TV pe Netflix.
(Râsete)
(Aplauze)
Abia aștept să devină realitate.
Cam 25 de editori au venit la mine
interesați să facă o carte „Trecuți cu vederea”.
Toate astea arată clar cât e de actual și necesar acest proiect.
Ne amintește și că ziarele
documentează ce se întâmplă în lume în fiecare zi,
și trebuie să ne asigurăm că nu-i uităm pe cei importanți.
Iată de ce, chiar dacă e înțelept să privim spre trecut,
sunt pedepsită de întrebarea permanentă:
„Cum vor fi viitoarele necrologuri -
cum să le diversific?”
Asta era problema mea inițială, corect?
Ca să încep să răspund la întrebare, am vrut să adun câteva informații.
Am coborât în subsolul clădirii New York Times,
la arhivă.
Îl numim morgă.
(Râsete)
Și am cerut ajutor arhivistului nostru de acolo.
Mi-a arătat o carte numită „Lista Necrogologurilor New York Times.”
Așa că am dus-o la Societaeta Genealogică New York,
pentru digitalizare.
Apoi un programator a scris un program care a scanat toate titlurile
pentru „Dl.”, „Dna.”, „Lady”, „Sir”, și alte tipuri de termeni apelativi.
Și am descoperit că din 1851 până în 2017,
doar 15-20% din necrologuri erau despre femei.
Apoi am lucrat cu un programator să construim un instrument
numit analiza diversității.
E un nume foarte sec, dar credeți-mă, e foarte folositor.
Separă procentajul necrologurilor lună de lună, femei de bărbați.
OK, dacă asta nu vi se pare mare lucru,
iată cum calculam înainte.
(Râsete)
Așa că am rugat programatorul să seteze un țel,
iar acesta a fost de 30%.
Din anul lansării „Trecuți cu vederea”, în martie 2018,
până în martie 2019,
speram să ajung la 30% cu necrologurile despre femei.
Era un număr pe care nu-l obținusem în 168 de ani,
și sunt fericită să vă spun - am ajuns la 31%.
(Aplauze)
E uimitor, dar nu e destul.
Sperăm să ajungem la 35%,
apoi la 40%, până ajungem la paritate.
Apoi sper să fac echipă din nou cu acest programator,
să construim un instrument similar pentru oamenii de culoare.
Era ceva ce am vrut să fac și cu „Trecuți cu vederea”,
pentru bărbați de culoare,
și în final am reușit cu o secțiune specială
pentru Luna Istoriei Negre,
unde am spus poveștile unei duzini de bărbați și femei negre.
Din nou, a fost o experiență extrem de puternică.
Mulți dintre aceștia au fost sclavi
sau dintr-o generație scoasă din sclavie.
Mulți au trebuit să inventeze povești despre trecut
doar ca să răzbească în viață.
Și tipare de luptă
au apărut din nou și din nou.
Elizabeth Jennings, de exemplu,
s-a luptat pentru dreptul de a călători
cu mașinile segregate în New York City -
o sută de ani înainte ca Rosa Parks să facă același lucru cu autobuzele.
E doar o aducere aminte a cât de departe am ajuns,
și cât de mult mai avem de făcut.
„Trecuți cu vederea” include și alți oameni marginalizați.
Recent, am avut necrologul programatorului Alan Turing.
Credeți sau nu, acest om minunat nu a avut necrolog,
deși munca lui,
decodificarea mesajelor germane în al Doilea Război Mondial,
a ajutat sfârșitul războiului.
În loc de asta, a murit ca un infractor pentru orientarea lui sexuală
și a fost forțat să îndure castrarea chimică.
Lucruri mărețe, ca acest proiect cu necrologuri, nu vin ușor.
Sunt multe piedici
și am muncit din greu să conving oamenii că merită să le aducem la lumină.
Au fost momente când m-am confruntat cu îndoiala.
Mă întrebam dacă eram nebună, dacă eram singură,
și dacă n-ar trebui să renunț.
Când am văzut reacția la acest proiect,
am știut că nu sunt singură.
Sunt atâția oameni care simt ca mine.
Și, da, nu sunt mulți cei care se gândesc la necrologuri.
Dar când o faci, îți dai seama că sunt testamente ale vieții oamenilor.
Sunt ultima șansă de a vorbi despre contribuția cuiva la lume.
Sunt de asemenea exemple despre cine era considerat important.
Peste o sută de ani,
cineva ar putea privi spre trecut să vadă cum era pe vremea noastră.
Sunt norocoasă, ca jurnalist,
să fi putut folosi acest mod de a povesti
pentru a ajuta la schimbare.
Am putut de asemenea să întemeiez o instituție
pentru a-i chestiona status quo-ul.
Puțin câte puțin, sper că voi putea continua munca
și voi reorienta atenția societății
ca nimeni să nu rămână trecut cu vederea.
Vă mulțumesc.
(Aplauze)
Benim adım Amy Padnani
ve New York Times'ta ölüm ilanları masasında bir editörüm.
Ya da arkadaşlarımın bana koydukları isimle ölüm meleğiyim.
(Gülüşmeler)
Öyle ki insanlar bana şunu soracaktır:
"Ölüm ilanları üzerinde çalışmak
ve her zaman ölümü düşünmek iç karartıcı değil mi?"
Ama onlara ne söylüyorum, biliyor musunuz?
Ölüm ilanları ölüm değil hayat hakkında;
ilginçler, ilişkilendirilebilirler.
Genellikle hiç bilmediğiniz bir şey hakkındalar.
Örneğin, geçenlerde çorap kuklasının mucitinin ölüm ilanı vardı.
(Gülüşmeler)
Herkes bir çorap kuklasının ne olduğunu bilir
ancak daha önce hiç kimin yarattığını
veya hayatlarının nasıl olduğunu düşündünüz mü?
Ölüm ilanları, gazeteciliğin önemli bir biçimi.
Tabiri caizse bir sanat biçimi.
Bir yazar için bir kişinin hayatının öyküsünü
güzel bir anlatıya dönüştürmek için bir fırsat.
1851'den beri
New York Times binlerce ölüm ilanı yayımladı.
Devlet başkanlarının, ünlülerin,
Slinky ismini bulan kişinin bile.
Sadece bir sorun var.
Yalnızca küçük bir kısmı
beyaz olmayan kişilerin ve kadınların hayatlarını tarihe yazıyor.
İşte, yarattığım "Gözden Kaçmış" adındaki projenin arkasındaki itici güç bu.
Bu proje, hiç ölüm ilanı yayımlanmayan
dışlanmış insanların hikâyelerini anlatıyor.
Gazetenin 168 yıllık varlığını tekrar ele alması
ve hangi nedenle olursa olsun dışlanan insanlar için
boşlukları doldurması için bir fırsat.
Geçmişteki yanlışları düzeltmek ve toplumun kimin önemli kabul edildiği
konusundaki bakış açısını değiştirmek için bir fırsat.
Bu fikir aklıma 2017'de Obituaries'e katıldığımda geldi.
Black Lives Matter hareketi oldukça popülerdi
ve cinsiyet eşitsizliği üzerine konuşmalar tekrardan ortaya çıkmıştı.
Bunlarla birlikte bir gazeteci ve beyaz olmayan bir kadın olarak
bu konuşmaların ilerlemesine yardım etmek için ne yapabileceğimi merak ettim.
İnsanlar yüzleştikleri adaletsizliklerin
hikâyelerini anlatmak için gölgelerden çıkıyordu
ve onların acılarını hissedebiliyordum.
Bazen okuyuculardan aldığım maillerde şunların yazdığını fark ettim:
"Hey, ölüm ilanlarında neden daha fazla kadına
ve beyaz olmayan insana yer vermiyorsun?"
Ben de şöyle düşündüm: "Evet, neden yer vermiyoruz?"
Ekibe daha yeni katıldığımdan dolayı iş arkadaşlarıma sordum
ve onlar da dedi ki:
"Bugün ölen insanlar, kadınların ve beyaz olmayanların fark yaratmak için
masaya çağrılmadığı bir nesilden geliyorlar.
Muhtemelen bir ya da iki nesil içinde ölüm ilanlarında daha fazla kadın
ve beyaz olmayan insanları görmeye başlayacağız."
Bu cevap, hiç de tatmin edici değildi.
(Gülüşmeler)
Bilmek istiyordum: Tüm ölü kadınlar neredeydi?
(Gülüşmeler)
Bu yüzden ölen insanları nasıl duyduğumuzu düşünmeye başladım.
Birinci yol, okuyucu bildirileri aracılığı ile.
Dolayısıyla şöyle düşündüm:
"Peki ya uluslararası gazetelere veya sosyal medyaya bakarsak?"
Her şeyin kafamda dönüp durduğu bir zamanda
Mary Outerbridge hakkındaki bir internet sitesine denk geldim.
1874'te Amerika'ya tenisi tanıtmakla biliniyor.
Vay, Amerika'daki en büyük sporlardan biri
bir kadın tarafından mı tanıtılmış diye düşünmüştüm.
Bunu bilen biri bile var mı?
New York Times ölüm ilanlarına çıktı mı?
Spoiler uyarısı: Hayır, çıkmadı.
(Gülüşmeler)
Bu yüzden başka kimleri kaçırdığımızı merak ettim
ve bu merak, beni arşivdeki derin bir yolculuğa yolladı.
Bazı sürprizler vardı.
Linç karşıtı kampanyayı başlatan
öncü gazeteci Ida B. Wells.
Harika şair Sylvia Plath.
Matematikçi, şimdi ise ilk bilgisayar programcısı olarak tanınan Ada Lovelace.
Ekibe döndüm ve dedim ki:
"Peki ya şimdi onların hikâyelerini anlatırsak?"
Destek almak biraz zaman aldı.
Şöyle bir endişe vardı, anlarsınız ya,
gazete ilk seferinde hata yaparsa kötü gözükebilirdi.
Aynı zamanda günümüz hikâyeleri yerine
geçmişe bakmak bir nevi biraz garipti.
Ama onlara, buna değeceğini söyledim.
Değerini görür görmez
ekibim de işin içine girdi.
Bir düzine yazar ve editörün yardımıyla
8 Mart 2018'de olağanüstü 15 kadının hikâyesini yayımladık.
Ekibimin yaptığı işin etkili olduğunu bilsem de
tepkilerin eşit derecede güçlü olmasını beklemiyordum.
Yüzlerce eposta aldım.
"Sonunda bu kadınları dile getirdiğin için teşekkür ederim."
diyen kişilerden geliyordu.
"İşe giderken bu hikâyeleri okuyarak ağladım.
Çünkü ilk defa göründüğümüzü hissettim."
diyen okuyucular geliyordu.
"Daha önce hiç beyaz olmayan bir kadının
New York Times'ta böylesine bir başarı elde edebileceğini düşünmemiştim."
diyen meslektaşlarımdan geliyordu.
Aynı zamanda gözden kaçmış kişileri öneren 4000 okuyucu bildirimi de aldım.
Bazıları, projedeki en sevdiğim hikâyelerdendi.
En çok sevdiğim ise Büyükanne Gatewood'du.
(Gülüşmeler)
Kocası tarafından gördüğü 30 yıllık aile içi şiddetten kurtuldu.
Bir gün onu o kadar kötü dövdü ki tanınamaz hale geldi,
kafasında bir süpürge sopası bile kırdı
ve buna karşılık o da yüzüne un attı.
Ancak polis geldiğinde bile kocasını değil, onu tutukladılar.
Belediye başkanı onu nezarette gördü
ve yeniden ayakları üzerinde durasıya kadar onu kendi evine aldı.
Bir gün, National Geographic'teki bu makeleyi okudu,
hiçbir kadının Apalaş Yürüyüş Patikası'nı baştan sonra yürümediği hakkındaydı.
O da "Bak ne diyeceğim? Ben başaracağım." dedi.
Muhabirler, ormanda yürüyen yaşlı büyükanneyi yakaladılar.
Bitişte ona, "Bu kadar zorlu bir yola nasıl dayandınız?" diye sordular.
Fakat daha öncesinde neleri atlattığı hakkında hiçbir fikirleri yoktu.
"Gözden Kaçmış" işte böyle oldukça başarılı oldu.
Şimdi ise Netflix'te bir televizyon programı oluyor.
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Bunun hayat bulmasını görmek için sabırsızlanıyorum.
25 kadar farklı yayınevi
"Gözden Kaçmış"ın kitaba uyarlanması için bana ulaştılar.
Tüm bunlar, bu projenin ne kadar yerinde ve gerekli olduğunu açıkça gösteriyor.
Ayrıca gazetelerin her gün dünyamızda olanları
nasıl aktardığının da bir hatırlatıcısı,
bu yüzden kilit kişileri atlamadığımızdan emin olmalıyız.
İşte bu nedenle, geçmişe bakmak bu kadar anlamlı olsa da
şu soru aklıma takılıyor:
"Peki ya gelecekteki ölüm ilanları,
onları nasıl çeşitlendiriyorum?"
Bu benim asıl problemimdi, değil mi?
Bu soruyu cevaplamaya başlamak için biraz bilgi toplamak istedim.
New York Times binasının en altına, bodrum katına indim,
yani arşive.
Oraya morg diyoruz.
(Gülüşmeler)
Oradaki arşiv görevlisinden biraz yardım istedim.
"New York Times Obituaries Index" adındaki bir kitabı gösterdi.
New York Genealogical Society'ye teslim ettik
ve bizim için kitabı dijitalleştirdiler.
Sonra bir programcı, bay, bayan, hanımefendi, beyefendi gibi
her tür cinsiyet tanımlayıcı terimleri içeren
tüm manşetleri tarayan bir program yazdı.
Bulduğumuz şey, 1851'den 2017'e kadar olan
ölüm ilanlarının sadece yüzde 15 ile 20'sinin kadın olmasıydı.
Daha sonrasında, çeşitlilik analiz aracı adındaki
bu aracı yapan bir programcıyla çalıştım.
Çok sıkıcı bir isim ama fazla üstüme gelmeyin, oldukça kullanışlı.
Ölüm ilanlarımızın yüzdesini aydan aya, kadından erkeğe analiz ediyor.
Tamam, size pek fazla bir şey gibi görünmüyor olabilir
ama eskiden ben böyle hesap yapardım.
(Gülüşmeler)
Bu programcıdan hedefi olan bir program yazmasını istedim
ve o hedef yüzde 30'du.
"Gözden Kaçmış"ın yayım tarihi olan 2018 Mart'ından
2019 Mart'ına kadar
kadın ölüm ilanlarının yüzde 30'a yükselmesini umut ediyordum.
168 yılda elde edemediğimiz bir sayıydı
ve başardığımızı söylemekten mutluluk duyuyorum; yüzde 31'e çıkardık.
(Alkış)
Bu harika ama yeterli değil.
Bundan sonra yüzde 35'e çıkarmayı umuyoruz
ve daha sonra yüzde 40'a, ta ki eşitliği elde edene kadar.
Ardından ölüm ilanlarımızdaki beyaz olmayan insanların sayısını hesaplayacak
benzer bir araç yapmak için yeniden bu programcıyla çalışmayı umuyorum.
Bu, "Gözden Kaçmış" ile de yapmak istediğim bir şeydi,
beyaz olmayan erkekleri de dahil etmek ve en sonunda Black History Month için
bir düzine siyahi erkek ve kadının hikâyelerini anlattığımız
özel bir bölüm yapabildim.
Yine oldukça güçlü bir deneyimdi.
Bu insanların birçoğu köleydi
veya kölelikten kurtulan bir nesildi.
Birçoğu, hayatlarında daha iyi bir yere gelmek için
geçmişleri hakkında hikâyeler uydurmak zorunda kalmıştı.
Tekrar tekrar ortaya çıkan mücadeleleri vardı.
Elizabeth Jennings, örneğin, New York City'de
siyahilerden ayrı tutulmuş tramvaylara binme hakkı için
savaşmak zorunda kalmıştı.
Rosa Parks aynı şeyi otobüslerde yapmadan 100 yıl önce.
Ne kadar yol kat ettiğimizin ve hala yapmamız gereken
ne kadar çok şeyin olduğunun sadece bir hatırlatıcısı.
"Gözden Kaçmış" diğer dışlanmış insanları da içeriyor.
Son zamanlarda bilgisayar programcısı Alan Turing için ölüm ilanı yayımladık.
İster inanın ister inanmayın, bu harika adamın hiç ölüm ilanı yayımlanmadı,
hem de İkinci Dünya Savaşı sırasında
Alman mesajlarını deşifre etme işinin
savaşı sonlandırmada yardımcı olmasına rağmen.
Bunun yerine cinsel yönelimi yüzünden bir suçlu olarak öldü
ve kimyasal hadımlığa mecbur bırakıldı.
Bu ölüm ilanları projesi gibi harika şeyler kolayca gerçekleşmiyor.
İnsanları içlerini dökmenin değeceğine ikna etmek için çok çalışırken
birçok inişler ve çıkışlar vardı.
Kendimden şüphe ettiğim anlar da vardı.
Delirdiğimi ya da tamamıyla yalnız olduğumu
ve öylece vazgeçmem mi gerektiğini merak ettim.
Bu projeye karşı tepkileri gördüğümde
hiç de yalnız olmadığımı anlamıştım.
Benim gibi hisseden birçok insan vardı.
Evet, ölüm ilanlarını düşünen çok kişi yok.
Ancak düşündüğünüzde, bir hayatın kanıtı olduklarını fark ediyorsunuz.
Birinin dünyaya katkılarını konuşmak için son şans.
Aynı zamanda toplumun kimi önemli gördüğünün bir örneği.
Şu andan itibaren 100 yıl içinde
birileri bizim zamanımızın nasıl olduğunu görmek için geçmişe bakabilir.
Bir gazeteci olarak öykücülüğün bu biçimini
bir hikâyeyi değiştirmek için kullandığım için şanslıyım.
Ayrıca bilindik bir kuruluşun mevcut durumunu sorgulamasını sağladım.
Adım adım bu işi ve toplumun bakış açısını değiştirmeyi devam ettirebilmeyi umuyorum,
böylece kimse gözden kaçmasın.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
我是艾米·帕纳尼，
我是《纽约时报》负责讣文的编辑，
有些朋友会称我为死亡天使。
（笑声）
事实上，大家会问我：
“做讣文的工作，时时刻刻想着死亡，
不会很让人沮丧吗？“
猜猜我怎么回答他们？
讣文的重点不是死，而是生，
讣文是有趣的，能让人产生共鸣，
通常会写一些你不知道的事。
比如，最近，
我们为袜子玩偶的发明者写了讣文。
（笑声）
大家都知道袜子玩偶，
但你们曾经想过是谁发明的，
他们的生活是什么样子的吗？
讣文是新闻的一种招牌形式。
也可说是种艺术形式。
它是个让作者将一个人的人生故事
编织成美丽描述的机会。
从1851年起，
《纽约时报》已经刊出了 数以千记的讣文。
对象包括州首长、知名的名人，
甚至那位将螺旋弹簧玩具 取名为Slinky的人。
只有一个问题。
只有一小部分的讣文
在记录女性和有色人种的人生。
出于这个动机，我创立了一个项目，
叫做“被忽略者”，
目的是帮被边缘化的族群说故事，
他们从来没有讣文。
这是个机会，能让报社 重温它168年的历史，
去填补那些不论
因为什么理由而被排除的人的鸿沟。
这是个可以修正过去错误的机会，
让社会把焦点重新调整 到思考谁是重要的。
我是在2017年刚加入讣文团队时 想出的这个点子。
当时“黑人的命也重要”的活动 正如火如荼开展，
关于性别不平等的对话 又开始冒出来。
同时，我很纳闷，身为记者 以及有色人种女性，
我要怎样做才能协助 促进这场对话？
人们开始走出阴影，
说出他们遭遇到不公的故事，
我能感受到他们的痛苦。
我注意到，有时我们会 收到一些读者来信，
说：“嘿，为什么你们 不多刊载一些女性
和有色人种的讣告？“
我心想：”是呀，为什么不？“
因为我才刚进入团队， 我跑去问同事这件事，
而他们说：”现今过世的人，
在他们那个年代，女性和有色人种
没有被邀请去一起创造不同。
也许再过一、两个世代，
我们就会有更多女性 和有色人种的讣文。”
这答案一点也不让人满意。
（笑声）
我想要知道：逝去的 女性都到哪去了？
（笑声）
于是，我开始思考如何得知人的死讯？
第一的方式是由读者提交。
所以，我心想：
“如果我们去看国际性的报纸
或搜寻社交媒体呢？”
大约在此时……
我脑中好多想法在转，
我刚好看了一个关于 玛丽奥特布里奇的网站。
1874 年网球被引入美国是她的功劳。
我心想，哇，这个美国 最盛行的运动之一
竟是由女性引入的？
有人知道这件事吗？
《纽约时报》有刊她的讣文吗？
剧透警告——答案是没有。
（笑声）
接著，我开始纳闷 我们还漏了谁？
为此，我埋首到档案资料库中。
我找到一些惊喜。
发起过对抗私刑的活动
的先驱记者艾达·威尔斯。
出色的诗人希薇亚·普拉斯。
数学家爱达·勒芙蕾丝，
如今被认可为第一位 电脑程序设计师。
于是对我的团队说：
“如果我们现在来说 她们的故事呢？”
花了一点时间大家才买帐。
显然，大家都会担心
报社可能会难堪，
因为它在第一次时没有做对。
而且这样做有点怪，回看过去
而不是报导现今的新故事。
但我说：“各位， 我真的认为这很值得。”
一旦我的团队看到了它的价值，
他们全都加入了。
所以，在十多名 作家和编辑的协助下，
我们在 2018 年 3 月 8 日发表
并推出了十五位杰出女性的故事。
虽然我知道我的团队 所做的事很强大，
但我并没料到反响也会同等强大。
我收到了数百封电子邮件。
来信的人写说道：
“谢谢你们终于给了这些女性声音。”
来信的读者写说：
“我在上班的路上边读这些故事边哭，
因为这是我第一次感到被看见了。”
我的同事来信写道：
“我从没想过，有色人种女性
会被允许在《纽约时报》
达成这样的成就。”
我还收到来自读者总共约四千个
我们可能忽略掉的人的建议。
其中有些是这个项目中 我很喜欢的故事。
我最爱的是盖特伍德祖母。
（笑声）
她在被丈夫家暴 长达三十年后活了下来，
有一次，他把她打到不成人形，
甚至用帚柄打她的头， 直到帚柄断掉，
她的回应是朝他的脸丢面粉。
但警察抵达时，他们逮捕 的是她，而不是他。
市长到监狱去看她，把她带到自己家中， 直到她可以振作起来。
接著，有一天，她读到
《国家地理杂志》的一篇文章，
提到没有任何女性
曾独自走完阿帕拉契小径。
她说：“你知道吗？让我来吧！”
记者听到风声，得知有个 老奶奶在健行穿越树林。
在终点，他们问她：
“你是怎么撑过这么困苦的地方的？”
他们并不知道她之前撑过怎样的情况。
于是，“被忽略者”获得了广泛的成功。
它即将被改编成电视剧在网飞上播出。
（笑声）
（掌声）
我等不及看到它推出了。
大概有25家出版商来找过我，
他们有兴趣以书的形式 出版“被忽略者”。
这一切都显示，这个计划推出 得多是时候，且多么必要。
它也有提醒作用，
报纸记录了我们的世界中 每天所发生的事，
我们得要确保重要人物不被遗漏。
这就是为什么虽然回顾过去 是很有意义的，
但我仍然不断想一个问题：
“讣文的未来是什么——
我要如何做到多样化？”
那是我最初的问题，对吧？
所以，为了回答这个问题， 我想要收集一些信息。
我跑到纽约时报大楼的 深层地下室，
去档案库。
我们叫它停尸间。
（笑声）
我向那裡的档案管理员询求指引。
他介绍给我一本叫做 《纽约时报讣文索引》的书。
我们把书交给纽约家谱协会，
他们协助制作了电子书。
接著，一位程序设计师写了 一个程序来扫所有的标题，
找出和性别相关的词，例如 “先生”、“太太”、“女士”。
我们发现，从 1851 年到 2017 年，
只有 15%~20% 的讣文 是女性的讣文。
接著，我和一名程序设计师合作，
建造了一个多样性分析工具。
这名字很枯燥，但忍耐一下， 它非常有帮助。
它能将讣文细分成每个月， 从女性到男性，来计算百分比。
如果你觉得这听起来没什么，
我以前都是这么做的。
（笑声）
所以我请程序设计师 把目标值写进程序，
目标值是 30%。
从“被忽略者”推出的那一年， 2018 年 3 月，
到 2019 年 3 月，
我希望能达成 女性讣文占30%的目标。
这是 168 年来我们 都没有达到的数字，
我很高兴告诉各位， 我们做到了——达到 31%。
（掌声）
那很棒，但还不够。
接著，我们希望能达到 35%，
接著 40%，直到和男性平等。
接著，我希望能再和 这位程序设计师合作，
写一个类似的工具来测量 有多少是有色人种的讣文。
我也想在“被忽略者”计划裡纳入
有色人种男性，
而这也终于成真了， 我们有个特殊区块
“黑人历史月”。
在这裡我们会诉说数十位 黑人男性和女性的故事。
同样的，这也是很强大的体验。
这些人当中有许多曾经是奴隶，
或是到那个世代才脱离奴隶制度。
当中许多人需要捏造自己的过去
才能够在人生中前行。
他们的挣扎有着相同的模式，
一而再再而三地出现。
比如，伊莉莎白·詹宁斯
努力争取权力，
想要在纽约市乘坐 种族隔离的电车——
一百年后，罗莎·帕克斯做了 同样的事，只是换成了公车。
这是在提醒我们 现在有了多少进步，
以及我们还有多少该去做的。
“被忽略者”还要纳入 其他被边缘化的人。
最近，我们为程序设计师 艾伦·图灵写了讣文。
信不信由你，这位才子 从来没有过讣文，
即使他写的程序在二次世界大战中
破解了德国的加密讯息，
协助终结战争。
他反而因为性取向， 以罪犯的身分死去，
还被迫忍受化学阉割。
伟大的事，像这个讣文 计划，都很不容易。
当我努力试图说服大家
这个项目很值得推行时， 也遇到很多波折。
有些时候，我也会强烈怀疑自己。
我很纳闷我是否疯了 或是否孤立无援，
该不该放弃？
当我看到公众对这个项目的反应，
我知道我并不孤单。
有很多人跟我有一样的感受。
所以，是的，很少有人 会去思考讣文。
但如果你去试著思考讣文， 会发现它们是人生的证明。
它们是谈论一个人在世界上 做了什麽贡献的最后机会。
它们也是说明社会重视 什么人的一个例子。
一百年后，
会有人回顾过去， 看看我们的时代是怎样的。
我很幸运，身为记者，
我能够使用这种说故事的形式
来协助转变说故事的方式。
我也让一间有信誉的机构
能够去质疑它自己的现况。
我希望我能一点一点 继续进行这项工作，
继续改变社会的焦点，
不要让任何人被忽略。
谢谢。
（掌声）
我是艾咪•帕納尼，
負責《紐約時報》訃文的編輯。
或者，有些朋友會稱我為死亡天使。
（笑聲）
事實上，大家會問我：
「做訃文的工作， 時時刻刻想著死亡，
不會很讓人沮喪嗎？」
猜猜我怎麼回答他們？
訃文的重點不是死，而是生，
訃文是有趣的，讓人能體會的。
通常會寫一些你不知道的事。
比如，最近，
我們為襪子玩偶的發明者寫了訃文。
（笑聲）
大家都知道襪子玩偶，
但你們曾經想過是誰發明的，
他們的生活是什麼樣子的嗎？
訃文是極具新聞報導特色的文體。
也可說是種藝術形式。
它讓作者有機會 將一個人的人生故事
編織成美麗的描述。
從 1851 年起，
《紐約時報》已經刊出了 數以千計的訃文。
對象包括元首、名人，
甚至那位將螺旋彈簧玩具 取名為 Slinky 的人。
只有一個問題。
只有一小部分的訃文
是在記錄女性和有色人種的人生。
出於這個動機，
我創立了叫做「被忽略」的計畫，
目的是幫被邊緣化的族群說故事，
他們從來沒有訃文。
這是個機會，讓報社能 重溫它 168 年的歷史，
為那些不論因為什麼理由 而被排除的人，
將間隙補起來。
這是個可以修正過去的錯誤的機會，
重新調整社會的焦點， 重新思考誰是重要的。
我是在 2017 年剛加入 訃文團隊時想出這個點子。
當時「黑命貴」活動 正如火如荼展開，
關於性別不平等的談話 又開始冒出來。
同時，我很納悶， 身為記者以及有色人種女性，
我要怎麼做才能協助 促進這種談話？
大家開始走出陰影，
說出他們遭遇到不公的故事，
我能感受到他們的痛苦。
我注意到，有時我們 會收到一些讀者來信，
說：「嘿，為什麼你們不多刋載
一些女性和有色人種的訃文？」
我心想：「是啊，為什麼不？」
因為我才剛進入團隊， 我跑去問同事這件事，
而他們說：「現今過世的人，
在他們生活的年代，
女性和有色人種 不會被邀請一起創造不同。
也許再過一、兩個世代，
我們就會有更多女性 和有色人種的訃文。」
這答案一點也不讓人滿意。
（笑聲）
我想要知道：死掉的 女性都到哪去了？
（笑聲）
所以，我開始思考， 我們如何得知人的死訊？
排名第一的方式是由讀者提交。
所以，我心想：
「如果我們去看國際性的報紙
或搜尋社交媒體呢？」
大約在此時……
我腦中好多想法在轉，
我剛好看了一個關於 瑪麗•奧特布里奇的網站。
1874 年網球被引入 美國是她的功勞。
我心想，哇，這是美國 最盛行的運動之一，
竟是由女性引入的？
有人知道這件事嗎？
《紐約時報》有刊她的訃文嗎？
警告，有雷——答案是沒有。
（笑聲）
接著，我開始納悶還漏了誰？
為此，我埋首到檔案資料庫中。
我找到一些驚喜。
先驅記者艾達•威爾斯
發起一個反私刑的活動。
出色的詩人希薇亞•普拉斯。
數學家愛達•勒芙蕾絲
如今被公認是首位電腦程式設計師。
我回去告訴我的團隊：
「如果我們現在來說 她們的故事呢？」
花了一點時間大家才買帳。
你們知道的，大家都會擔心
報社可能會難堪，
因為它在第一次時沒有做對。
而且這樣做有點怪， 因為我們回頭看過去，
而不是報導現今的新故事。
但，我說：「各位， 我真的認為這很值得。」
一旦我的團隊看到了它的價值，
他們全都加入了。
所以，在十多名作家 和編輯的協助下，
我們在 2018 年 3 月 8 日發表，
推出十五位傑出女性的故事。
雖然我知道我的團隊 所做的事很強大，
但我並沒有預期到 得到的反應也會同等強大。
我收到數百封電子郵件。
來信的人寫說：
「謝謝你們終於 給了這些女性聲音。」
來信的讀者寫說：
「我去上班的路上 邊讀這些故事邊哭，
因為這是我第一次 感到被看見了。 」
我的同事來信，寫說：
「我從沒想過，有色人種女性
會被允許在《紐約時報》 達成這樣子的成就。」
我還收到來自讀者的建議，
總共有大約四千個 我們可能忽略掉的人。
其中有一些是這個計畫中 我很喜歡的故事。
我最愛的是蓋特伍德祖母。
（笑聲）
她被丈夫家暴了三十年後倖存下來。
有一次，他把她打到不成人形，
他甚至用帚柄打她的頭， 打到帚柄斷掉，
她的反應是朝他的臉丟麵粉。
但警察抵達的時候， 他們逮捕的是她，不是他。
市長到監獄去看她， 把她帶到他自己的家中，
直到她能再站起來。
接著，有一天，她讀到 《國家地理雜誌》的一篇文章，
提到沒有任何女性曾經
單獨健行走完過阿帕拉契小徑。
她說：「你知道嗎？讓我來吧！」
記者聽到風聲，得知 老祖母在健行穿越樹林。
在終點，他們問她：
「你是怎麼撐過 這麼困苦的地方？」
但他們不知道她之前 撐過怎樣的情況。
所以，「被忽略」獲得廣大的成功。
它即將變成網飛上的電視節目。
（笑聲）
（掌聲）
我等不及看到它推出了。
大概有二十五家出版商來找過我，
他們有興趣將「被忽略」 出版成書。
這一切都顯示，這個計畫 推出得多是時候，且多麼必要。
它也有提醒作用，
報紙記錄了我們的世界中 每天所發生的事，
我們得要確保 沒有重要的人被遺漏。
那就是何以回顧過去雖然有意義，
但我仍然不斷想著一個問題：
「訃文的未來是什麼——
我要如何做到多元化？」
那是我最原始的問題，對吧？
所以，為了開始回答這個問題， 我想要收集一些資訊。
我跑到紐約時報大樓 地下室之下再下兩層，
去檔案庫。
我們叫它停屍間。
（笑聲）
我向那裡的檔案管理員詢求指引。
他介紹我一本書， 叫做《紐約時報訃文索引》。
我們把書交給紐約宗譜協會，
他們協助將書做數位化。
接著，一位程式設計師寫了 一個程式來掃過所有的標題，
找出和性別相關的詞，例如 「先生」、「太太」、「女士」。
我們發現，從 1851 年到 2017 年，
只有 15% 至 20% 的訃文 是女性的訃文。
接著，我和一名程式設計師合作，
建造了一個多樣性分析工具。
這個名字很枯燥，但忍耐一下， 因為它很有幫助。
它能將訃文細分成每個月， 女性和男性，並計算百分比。
如果你覺得這聽起來沒什麼，
我以前的做法是這樣。
（笑聲）
所以我請程式設計師 把目標值寫進程式，
目標值是 30%。
從「被忽略」推出的 那一年，2018 年 3 月，
到 2019 年 3 月，
我希望能達成 30% 的訃文 是女性的訃文。
這是 168 年來我們 都沒有達到的數字，
我很高興告訴各位， 我們做到了——達到 31%。
（掌聲）
那很棒，但還不夠。
接著，我們希望能達到 35%，
接著 40%，直到和男性平等。
接著，我希望能 再和這位程式設計師合作，
寫一個類似的工具來測量 有多少是有色人種的訃文。
我也想在「被忽略」計畫裡 納入有色人種男性，
而這也終於成真了，我們有個 特殊區塊「黑人歷史月」。
在這裡我們會訴說數十位 黑人男性和女性的故事。
同樣的，這也是很強大的體驗。
這些人當中有許多曾經是奴隸，
或是到那個世代才脫離奴隸制度。
當中許多人得要捏造自己的過去，
才能夠在人生中向前行。
他們的掙扎有著相同的模式，
一而再再而三地出現。
比如，伊莉莎白•詹寧斯 努力爭取權力，
想要在紐約市乘坐 種族隔離的電車——
一百年後，羅莎•帕克斯做了 同樣的事，只是換成公車。
這只是在提醒我們 現在有了多少進步，
以及還有多少有待我們去做。
「被忽略」還要納入 其他被邊緣化的人。
我們最近為程式設計師 艾倫•圖靈寫了訃文。
信不信由你，這位才子 從來沒有被刊上訃文，
即使他寫的程式在二次世界大戰中 破解了德國的加密訊息，
協助終結戰爭。
他反而因為性向， 以罪犯的身分死去，
他還被迫忍受化學閹割。
偉大的事，像這個訃文計畫， 都很不容易。
當我努力試圖說服大家 這個計畫很值得推行時，
也遇到很多波折。
有些時候，我也會強烈懷疑自己。
我很納悶我是否瘋了 或是否孤立無援，
我該不該放棄？
當我看到這個計畫的反應，
我知道我並不孤單。
有好多人跟我有一樣的感受。
沒錯，很少人會去思考訃文。
但如果你去試著思考訃文， 會發現它們是人生的證明。
它們是談論一個人在世界上 做了什麼貢獻的最後機會。
它們也是個例子， 說明社會重視什麼人。
一百年後，
會有人回顧過去， 看看我們的時代是怎樣的。
我很幸運，身為記者，
我能夠使用這種說故事的形式
來協助轉變說故事的方式。
我也讓一間有信譽的機構
能夠去質疑它自己的現況。
我希望我能一點一點 繼續進行這項工作，
繼續改變社會的焦點，
不要讓任何人被忽略。
謝謝。
（掌聲）