Oh, there's a lot of it.
This is seaweed.
It's pretty humble stuff.
But it does have some remarkable qualities.
For one, it grows really fast.
So the carbon that is part of that seaweed,
just a few weeks ago,
was floating in the atmosphere as atmospheric CO2,
driving all the adverse consequences of climate change.
For the moment, it's locked safely away in the seaweed,
but when that seaweed rots --
and by the smell of it, it's not far away --
when it rots, that CO2 will be released back to the atmosphere.
Wouldn't it be fantastic if we could find a way
of keeping that CO2 locked up long-term,
and thereby significantly contributing to solving the climate problem?
What I'm talking about here is drawdown.
It's now become the other half of the climate challenge.
And that's because we have delayed so long,
in terms of addressing climate change,
that we now have to do two very big and very difficult things at once.
We have to cut our emissions and clean our energy supply
at the same time that we draw significant volumes
of carbon dioxide out of the atmosphere.
If we don't do that, about 25 percent of the CO2 we put in the air
will remain there, by human standards, forever.
So we have to act.
This is really a new phase in addressing the climate crisis
and it demands new thinking.
So, ideas like carbon offsets really don't make sense
in the modern era.
You know, when you offset something,
you say, "I'll permit myself to put some greenhouse gas into the atmosphere,
but then I'll offset it by drawing it down."
When you've got to both cut your emissions
and draw down CO2,
that thinking doesn't make sense anymore.
And when we're talking about drawdown,
we're talking about putting large volumes of greenhouses gases, particularly CO2,
out of circulation.
And to do that, we need a carbon price.
We need a significant price that we'll pay for that service
that we'll all benefit from.
We've made almost no progress so far
with the second half of the climate challenge.
It's not on most people's radar.
And, you know, I must say, at times, I hear people saying,
"I've lost hope that we can do anything about the climate crisis."
And look, I've had my sleepless nights too, I can tell you.
But I'm here today as an ambassador for this humble weed, seaweed.
I think it has the potential
to be a big part of addressing the challenge of climate change
and a big part of our future.
Now, what the scientists are telling us we need to do over the next 80-odd years
to the end of this century,
is to cut our greenhouse gas emissions
by three percent every year,
and draw three gigatons of CO2 out of the atmosphere every year.
Those numbers are so large that they baffle us.
But that's what the scientists tell us we need to do.
I really hate showing this graph,
but I'm sorry, I have to do it.
It is very eloquent in terms of telling the story
of my personal failure
in terms of all the advocacy I've done in climate change work
and in fact, our collective failure to address climate change.
You can see our trajectory there
in terms of warming and greenhouse gas concentrations.
You can see all of the great scientific announcements that we've made,
saying how much danger we face with climate change.
You can see the political meetings.
None of it has changed the trajectory.
And this is why we need new thinking,
we need a new approach.
So how might we go about drawing down greenhouse gases at a large scale?
There's really only two ways of doing it,
and I've done a very deep dive into drawdown.
And I'll preempt my --
And I would say this stuff comes up smelling like roses at the end of the day.
It does, it's one of the best options,
but there are many, many possibilities.
There are chemical pathways and biological pathways.
So two ways, really, of getting the job done.
The biological pathways are fantastic
because the energy source that's needed to drive them, the sun,
is effectively free.
We use the sun to drive photosynthesis in plants,
break apart that CO2 and capture the carbon.
There are also chemical pathways.
They sound ominous, but actually, they're not bad at all.
The difficulty they face is that we have to actually pay
for the energy that's required to do the job
or pay to facilitate that energy.
Direct air capture is a great example of a chemical pathway,
and people are using that right now to take CO2 out of the atmosphere
and manufacture biofuels or manufacture plastics.
Great progress is being made,
but it will be many decades
before those chemical pathways are drawing down a gigaton of CO2 a year.
The biological pathways offer us a lot more hope, I think,
in the short term.
You've probably heard about reforestation, planting trees,
as a solution to the climate problem.
You know, it's a fair question:
Can we plant our way out of this problem by using trees?
I'm skeptical about that for a number of reasons.
One is just the scale of the problem.
All trees start as seeds, little tiny things,
and it's many decades before they've reached
their full carbon-capture potential.
And secondly,
if you look at the land surface, you see that it's so heavily utilized.
We get our food from it, we get our forestry products from it,
biodiversity protection and water and everything else.
To expect that we'll find enough space to deal with this problem,
I think is going to be quite problematic.
But if we look offshore,
wee see a solution where there's already an existing industry,
and where there's a clearer way forward.
The oceans cover about 70 percent of our planet.
They play a really big role in regulating our climate,
and if we can enhance the growth of seaweed in them,
we can use them, I think, to develop a climate-altering crop.
There are so many different kinds of seaweed,
there's unbelievable genetic diversity in seaweed,
and they're very ancient;
they were some of the first multicellular organisms ever to evolve.
People are using special kinds of seaweed now
for particular purposes,
like developing very high-quality pharmaceutical products.
But you can also use seaweed to take a seaweed bath,
it's supposed to be good for your skin;
I can't testify to that, but you can do it.
The scalability is the big thing about seaweed farming.
You know, if we could cover nine percent of the world's ocean
in seaweed farms,
we could draw down the equivalent of all of the greenhouse gases
we put up in any one year,
more than 50 gigatons.
Now, I thought that was fantastic when I first read it,
but I thought I'd better calculate how big nine percent of the world's oceans is.
It turns out, it's about four and a half Australias,
the place I live in.
And how close are we to that at the moment?
How many ocean-going seaweed farms do we actually have out there?
Zero.
But we do have some prototypes, and therein lies some hope.
This little drawing here of a seaweed farm that's currently under construction
tells you some very interesting things about seaweed.
You can see the seaweed growing on that rack,
25 meters down in the ocean there.
It's really different from anything you see on land.
And the reason being that, you know, seaweed is not like trees,
it doesn't have nonproductive parts
like roots and trunks and branches and bark.
The whole of the plant is pretty much photosynthetic,
so it grows fast.
Seaweed can grow a meter a day.
And how do we sequester the carbon?
Again, it's very different from on land.
All you need to do is cut that seaweed off --
drifts into the ocean abyss,
Once it's down a kilometer,
the carbon in that seaweed is effectively out of the atmospheric system
for centuries or millennia.
Whereas if you plant a forest,
you've got to worry about forest fires, bugs, etc.,
releasing that carbon.
The key to this farm, though,
is that little pipe going down into the depths.
You know, the mid-ocean is basically a vast biological desert.
There's no nutrients there that were used up long ago.
But just 500 meters down,
there is cool, very nutrient-rich water.
And with just a little bit of clean, renewable energy,
you can pump that water up
and use the nutrients in it to irrigate your seaweed crop.
So I think this really has so many benefits.
It's changing a biological desert,
the mid-ocean,
into a productive, maybe even planet-saving solution.
So what could go wrong?
Well, anything we're talking about at this scale
involves a planetary-scale intervention.
And we have to be very careful.
I think that piles of stinking seaweed
are probably going to be the least of our problems.
There's other unforeseen things that will happen.
One of the things that really worries me, when I talk about this,
is the fate of biodiversity in the deep ocean.
If we are putting gigatons of seaweed into the deep ocean,
we're affecting life down there.
The good news is that we know
that a lot of seaweed already reaches the deep ocean,
after storms or through submarine canyons.
So we're not talking about a novel process here;
we are talking about enhancing a natural process.
And we'll learn as we go.
I mean, it may be that these ocean-going seaweed farms will need to be mobile,
to distribute the seaweed across vast areas of the ocean,
rather than creating a big stinking pile in one place.
It may be that we'll need to char the seaweed --
so create a sort of an inert, mineral biochar
before we dispatch it into the deep.
We won't know until we start the process,
and we will learn effectively by doing.
I just want to take you to contemporary seaweed farming.
It's a big business --
it's a six-billion-dollar-a-year business.
These seaweed farms off South Korea --
you can see them from space, they are huge.
And they're increasingly not just seaweed farms.
What people are doing in places like this is something called ocean permaculture.
And in ocean permaculture,
you grow fish, shellfish and seaweed all together.
And the reason it works so well
is that the seaweed makes the seawater less acid.
It provides an ideal environment for growing marine protein.
If we covered nine percent of the world's oceans
in ocean permaculture,
we would be producing enough protein in the form of fish and shellfish
to give every person in a population of 10 billion
200 kilograms of high-quality protein per year.
So, we've got a multipotent solution here.
We can address climate change, we can feed the world,
we can deacidify the oceans.
The economics of all of this is going to be challenging.
We'll be investing many, many billions of dollars
into these solutions,
and they will take decades to get to the gigaton scale.
The reason that I'm convinced that this is going to happen
is that unless we get the gas out of the air,
it is going to keep driving adverse consequences.
It will flood our cities,
it will deprive us of food,
it will cause all sorts of civil unrest.
So anyone who's got a solution to dealing with this problem
has a valuable asset.
And already, as I've explained,
ocean permaculture is well on the road to being economically sustainable.
You know, in the next 30 years,
we have to go from being a carbon-emitting economy
to a carbon-absorbing economy.
And that doesn't seem like very long.
But half of the greenhouse gases that we've put into the atmosphere,
we've put there in the last 30 years.
My argument is,
if we can put the gas in in 30 years,
we can pull it out in 30 years.
And if you doubt how much can be done over 30 years,
just cast your mind back a century, to 1919,
compare it with 1950.
Now, in 1919, here in Edinburgh,
you might have seen a canvas and wood biplane.
Thirty years later, you'd be seeing jet aircraft.
Transport in the street were horses in 1919.
By 1950, they're motor vehicles.
1919, we had gun powder;
1950, we had nuclear power.
We can do a lot in a short period of time.
But it all depends upon us believing that we can find a solution.
Now what I would love to do is bring together all of the people
with knowledge in this space.
The engineers who know how to build structures offshore,
the seaweed farmers, the financiers,
the government regulators,
the people who understand how things are done.
And chart a way forward,
say: How do we go from the existing six-billion-dollar-a-year,
inshore seaweed industry,
to this new form of industry, which has got so much potential,
but will require large amounts of investment?
I'm not a betting man, you know.
But if I were,
I'll tell you, my money would be on that stuff,
it would be on seaweed.
It's my hero.
Thank you.
(Applause)
هناك الكثير منها.
هذه أعشاب بحرية.
إنها أشياء متواضعة وجميلة.
لكن لديها بالفعل بعض المميزات الملحوظة.
أولها: إنها تنمو بسرعة.
لذا كان الكربون الذي يكون جزءًا من الأعشاب البحرية،
قبل مضي أسابيع قليلة فحسب،
يطفو في الغلاف الجوي كغاز ثاني أكسيد الكربون،
يتحكم في كل الآثار السلبية لتغيُّر المناخ.
للحظة، إنه محتجز تمامًا في الأعشاب البحرية،
لكن عندما تتعفن الأعشاب...
وبالرائحة المنبعثة منها، وهي ليست ببعيدة...
عندما تتعفن، ينبعث ثاني أكسيد الكربون مجددًا في الغلاف الجوي.
أليس من الرائع أن نجد طريقة
لاحتجاز ثاني أكسيد الكربون لمدة طويلة،
وبالتالي المساهمة بقدر كبير في حل مشكلة المناخ؟
ما أتحدث عنه هنا هو الخفض التدريجي.
الآن أصبح الشق الآخر من تحديات المناخ.
وذلك لأننا قد أجّلنا الأمر طويلًا،
فيما يتعلق بمسألة تغيُّر المناخ،
لذا علينا الآن فعل الكثير من الأمور الصعبة والكبيرة للغاية على الفور.
علينا أن نخفض انبعاثاتنا وتطهير موارد الطاقة
في ذات الوقت الذي نطلق فيه كمًّا هائلًا
من ثاني أكسيد الكربون في الجو.
إذا لم نفعل ذلك، حوالي 25% من ثاني أكسيد الكربون الذي نطلقه في الجو
سيظل هناك للأبد، وفقًا لمعايير حقوق الإنسان.
لذا علينا التصرُّف.
هذه حقبة جديدة في مواجهة أزمة المناخ
وتتطلّب فكرًا جديدًا.
لذا، أفكار مثل موازنة الكربون لن تجدي نفعًا
في هذا العصر الحديث.
عندما توازن شيئًا،
تقول: "سأسمح لنفسي بإطلاق بعض الغاز المسبب للاحتباس الحراري في الغلاف الجوي،
وبعد ذلك أقوم بموازنته بخفضه تدريجيًا."
عندما ينبغي عليك التوقف عن انبعاثاتك
والخفض التدريجي لثاني أكسيد الكربون،
الأمر الذي تظنه لن يجدي نفعًا بعد الآن.
وعندما نتحدث عن الخفض التدريجي،
نتحدث عن إطلاق كميات كبيرة من غازات الاحتباس الحراري، وخاصة ثاني أكسيد الكربون
خارج نطاق التداول.
ولفعل ذلك، نحتاج إلى تسعير الكربون.
نحتاج إلى سعر محدد سندفعه لهذه الخدمة
الذي سنستفيد منه جميعًا.
غالبًا لم نحرز أي تقدم حتى الآن
مع الشق الثاني من تحديات المناخ.
ليس بأهمية كبيرة لدى معظم الناس.
يجب أن أقول، أحيانًا، أسمع أشخاصًا يقولون:
"لقد فقدت الأمل أننا نقدر على فعل أي شيء بشأن أزمة المناخ"
وأستطيع أن أخبرك أنني أعاني من ليالي مؤرقة أيضًا.
لكن أنا هنا اليوم بصفتي سفير لهذه الأعشاب البحرية المتواضعة.
أظن أن لديها الإمكانية
لتشكل جزءًا كبيرًا في التصدي لتحدي تغيُّر المناخ
وتكون جزءًا من مستقبلنا.
الآن، ما يخبرنا به العلماء الذي نحتاج فعله خلال 80 عامًا من الآن
وحتى نهاية القرن،
هو وقف انبعاثاتنا لغازات الاحتباس الحراري
بمقدار 3% كل عام،
وخفض ملايين الأطنان تدريجيًا من ثاني أكسيد الكربون كل عام.
تلك الأرقام كبيرة جدًا لدرجة أنها تربكنا.
لكن ذلك ما يخبرنا به العلماء لفعله.
أنا بالفعل أكره أن أعرض هذا الرسم البياني،
لكن أنا آسف، أنا مضطر لذلك.
إنه واضح للغاية حيث يخبرنا بقصة
فشلي الشخصيّ
وفقًا لكل الدعاوي التي قمت بها بشأن الأعمال المتعلقة بتغير المناخ
في الحقيقة، إخفاقنا جميعًا في التصدي لتغير المناخ.
يمكنك أن ترى مسارنا هناك
فيما يتعلق بالاحترار وتركيزات غاز الاحتباس الحراري.
يمكنك رؤية كل التصريحات العلمية الكبيرة التي قمنا بها،
التي تدل على كم الخطر الذي نواجهه بسبب تغير المناخ.
يمكنك رؤية الاجتماعات السياسية.
لم يغير شيء منها المسار.
لذلك نودً فكرًا جديدًا،
ونهجًا جديدًا.
لذا كيف يمكن أن نخفض غازات الاحتباس الحراري تدريجيًا بقدر كبير؟
ليس هناك إلا طريقتان فحسب لفعل ذلك،
وقد تعمّقت في البحث في هذا الخفض التدريجي.
وسأستبق...
أودُّ القول أن هذه الأشياء تفوح منها رائحة مثل الزهور في نهاية الأمر.
إنها كذلك، وهي أفضل الخيارات
لكن هناك الكثير و الكثير من الإمكانيات.
هناك مسارات كيميائية وأخرى بيولوجية.
طريقتان بالفعل لإتمام هذه المهمة.
تُعد المسارات البيولوجية رائعة
لأن مصدر الطاقة التي تحتاجه للتحكم فيها، وهو الشمس،
مجانًا بصورة فعّالة.
نستخدم الشمس للتحكم في التمثيل الضوئي للنباتات،
ويفكّك ثاني أكسيد الكربون ويحتجز الكربون.
هناك أيضا مسارات كيميائية.
إنها تنذر بالشؤم، لكن في الحقيقة ليست سيئة على الإطلاق.
تكمن الصعوبة التي تواجهها هو أننا علينا أن ندفع
للحصول على الطاقة المطلوبة للقيام بالمهمة
أو ندفع لتيسير تلك الطاقة.
الاحتجاز المباشر للهواء هو مثال عظيم على المسار الكيميائي،
ويستخدم الناس ذلك الآن للتخلص من ثاني أكسيد الكربون من الجو
وصُنع الوقود الحيوي أو البلاستيك.
تقدم كبير يجري إحرازه،
لكن سيكون العديد من العقود
قبل أن تخفض تلك المسارات الكيميائية ملايين الأطنان من ثاني أكسيد الكربون في العام.
أظن أن المسارات البيولوجية تقدم لنا مزيدًا من الأمل،
في أجل قصير.
ربما سمعت عن إعادة التشجير وزراعة الأشجار،
كحل لمشكلة المناخ.
سؤال وجيه:
أيمكننا الخروج من هذه المشكلة بزراعة الأشجار؟
أنا متشكك حول ذلك الأمر لعدة أسباب.
أولهما هو ضخامة المشكلة نفسها.
تبدأ جميع الأشجار كبذور، أشياء متناهية الصغر،
وتحتاج لعدة عقود قبل أن تصل إلى
قدرتها الكاملة لاحتباس الكربون.
وثانيًا:
إذا نظرت إلى سطح الأرض، ترى أنها مُستغلّة بشكل كبير.
نحصل على طعامنا ومنتجاتنا الحرجية من خلالها،
حماية التنوع البيولوجي، والمياه وكل شيء أخر.
لتتوقع أننا سنجد مساحة كافية للتعامل مع هذه المشكلة،
أظن أنه سيكون إشكالًا كبيرًا.
لكن إذا نظرنا إلى عرض البحر،
نرى حلاً حيث يوجد هناك بالفعل صناعة قائمة،
حيث يوجد هناك سبل أوضح للمضي قدمًا.
تشكل المحيطات 70% من كوكبنا.
إنها تلعب دورًا هامًا في تنظيم مناخنا،
وإذا تمكّنا من تعزيز نمو الأعشاب البحرية بداخلها،
أظن أنه يمكننا استخدامها، لتطوير المحاصيل الناتجة عن تغيُّر المناخ.
هناك الكثير من الأنواع المختلفة للأعشاب البحرية،
هناك تنوع جيني لا يصدق في الأعشاب البحرية،
إنها قديمة جدًا؛
إنها كانت بعضًا من أول الكائنات متعددة الخلايا التي ظهرت على وجه الأرض.
يستخدم الناس الآن أنواعًا مميزة من الأعشاب البحرية
لأغراض خاصة،
مثل تطوير الأدوية ذات الجودة العالية.
لكن يمكنك أيضًا استخدام الأعشاب البحرية في الاستحمام بها،
من المفترض أنها جيدة لبشرتك؛
لا أستطيع أن أثبت ذلك، لكن يمكنك القيام به.
إمكانية التوسع هو الأمر الهام حول زراعة الأعشاب البحرية.
إذا تمكنّا من تغطية 9% من محيطات العالم
بمزارع للأعشاب البحرية،
يمكننا أن نخفض تدريجيًا ما يعادل كل غازات الاحتباس الحراري
نحتجزها في أي سنة واحدة،
أكثر من 50 من مليون طن.
الآن، اعتقدت أنها كانت رائعة عندما قرأتها في البداية،
لكني ظننت أنه من الأفضل حساب مدى حجم 9% من محيطات العالم.
اتّضح أنها حوالي أربع مرات ونصف من مساحة أستراليا،
المكان الذي أسكن به.
وما مدى قربنا منها في هذه اللحظة؟
كم عدد مزارع الأعشاب البحرية العابرة للمحيطات التي لدينا هناك؟
لا شيء.
لكن لدينا بعض النماذج الأولية، وهنا يكمن بعض الأمل.
هذا الرسم البسيط لمزرعة أعشاب بحرية تحت الإنشاء حاليًا
يوضح لنا بعض الأمور الشيّقة جدًا حول الأعشاب البحرية.
يمكنك أن ترى الأعشاب تنمو على ذلك الحامل،
25 متر تحت سطح المحيط هناك.
إنها مختلفة للغاية عن أي شيء تراه على الأرض.
والسبب في ذلك أن الأعشاب ليست كالأشجار،
ليس لديها أجزاء غير منتجة
مثل الجذور والجذوع والفروع واللحاء.
يقوم النبات بالكامل بعملية التمثيل الضوئي بشكل كبير،
لذا تنموا بسرعة.
يمكن للأعشاب أن تنمو مترًا في اليوم.
وكيف نحتجز الكربون؟
مجددًا، إنه مختلف تمامًا عن الأرض.
كل ما علينا فعله هو قطع الأعشاب...
لتنجرف إلى أعماق المحيط،
بمجرد نزولها بمسافة كيلومتر،
الكربون الذي يوجد في تلك الأعشاب هو بالفعل خارج النظام البيئي
لقرون أو لآلاف السنين.
بينما إذا زرعت غابة،
عليك أن تقلق بشأن حرائق الغابات والحشرات، إلخ،
إطلاق ذلك الكربون.
مع ذلك العنصر الأساسي لهذه المزرعة،
هو أنبوب صغير يوجد في أسفل الأعماق.
يُعد وسط المحيط أساسًا صحراء بيولوجية شاسعة.
لا يوجد مواد غذائية هناك لقد استُهلكت منذ وقت طويل.
لكن تحت عمق 500 متر،
هناك مياه غنية بالمواد الغذائية.
ومع قليل من الطاقة المتجددة النظيفة،
يمكنك ضخ هذه المياه لأعلى
واستخدام المغذيات التي بها لري محصول الأعشاب البحرية.
لذا أظن أن هذا لديه العديد من المزايا بالفعل.
يحوّل الصحراء البيولوجية،
في وسط المحيط،
إلى إنتاجية، ربما حتى حل لإنقاذ الأرض.
ماذا يمكن أن يحدث؟
أي شيء نتحدث عنه في هذا النطاق
يتضمن تدخلا في نظام الكوكب.
لذا علينا أن نكون حريصين للغاية.
أظن أن أكوام الأعشاب البحرية الكريهة
من المرجح أنها ستكون أقل مشاكلنا.
هناك أمور غير متوقعة ستحدث.
أولها، ما يقلقني بالفعل عندما أتحدث عن هذا،
هو مصير التنوع البيولوجي في أعماق المحيط.
إذا وضعنا ملايين الأطنان من الأعشاب في أعماق المحيط،
سنؤثر في الحياة هناك.
لكن الأخبار الجيدة التي نعرفها
أن الكثير من الأعشاب وصلت إلى أعماق المحيط بالفعل،
بعد العواصف أو من خلال الأخاديد المغمورة.
لذا نحن لا نتحدث عن عملية جديدة هنا؛
إنما نتحدث عن تعزيز عملية طبيعية.
سنتعلم كلما نمضي قدمًا.
أعني، أن ربما تلك المزارع للأعشاب العابرة للمحيط تحتاج لأن تكون متحركة،
لتوزيع الأعشاب عبر مساحات شاسعة من المحيط،
بدلًا من خلق أكوم كبيرة وكريهة في مكان واحد.
ربما سنحتاج إلى تفحيم الأعشاب...
لخلق نوع من الفحم الأحيائي الخامل
قبل أن نرسله إلى الأعماق
لن نعرف حتى نبدأ هذه العملية،
وسنتعلّم بشكل فعّال بالقيام بذلك.
أودُّ أن آخذكم إلى مزرعة أعشاب حالية.
إنها عمل تجاري كبير...
بقيمة ستة مليارات من الدولارات في العام.
تلك مزارع الأعشاب لسواحل كوريا الجنوبية...
يمكنك رؤيتها من الفضاء، إنها ضخمة.
وإنها تتزايد ليس كمزارع للأعشاب فحسب.
ما يفعله الناس بمثل هذه الأماكن هو أمر يسمّى الزراعة المستديمة للمحيطات.
وفي الزراعة المستديمة للمحيطات،
يمكنك استزراع الأسماك، والمحار، والأعشاب معًا.
والسبب في نجاح ذلك يرجع إلى
أن الأعشاب تجعل مياه البحر أقل حموضة.
إنها تعتبر بيئة مثالية لنمو البروتين البحري.
إذا غطينا 9% من محيطات العالم
في الزراعة المستديمة للمحيطات،
سننتج كميات كافية من البروتين تتمثل في الأسماك والمحار
لإعطاء كل فرد ضمن 10 ملايين من السكان
200 كيلو جرام من البروتين العالي الجودة كل عام.
لذا، لدينا حل فعّال للغاية هنا.
يمكننا مواجهة تغيُّر المناخ، يمكننا تغذية العالم،
يمكننا تقليل حموضة المحيطات.
اقتصاديات كل هذا سيشكل تحدّيا.
سنستثمر العديد والعديد من ملايين الدولارات
في هذه الحلول،
وستستغرق عقودًا لتغطية ملايين الأطنان.
والسبب الذي أقتنع به أنه سيحدث
هو أن إذا لم نتخلص من الكربون في الهواء،
سيُحدث ذلك عواقب وخيمة.
ستغمر الفياضانات مدننا،
ستحرمنا من الطعام،
وستتسبب في الاضطرابات المدنية بجميع أشكالها.
لذا أي شخص لديه حل للتعامل مع هذه المشكلة
يشكل ذخرًا نفيسًا.
وبالفعل، كما وضحت،
تعمل الزراعة المستديمة للمحيطات على أكمل وجه لتحقق الاستدامة الاقتصادية.
في 30 عامًا المقبلة،
علينا أن نتغير من كوننا اقتصاد يتسبب في الانبعاثات الكربونية
إلى اقتصاد يعتمد على امتصاص الكربون.
ولا يبدو ذلك بعيد المنال.
لكن نصف غازات الاحتباس الحراري التي نطلقها في الجو،
أطلقناها هناك في الثلاثين عامًا المنصرمة.
حجتي هي،
إذا استطعنا حصر الغاز في 30 عامًا،
يمكننا سحبه خارج الغلاف في 30 عامًا.
وإذا ساورك الشك في ما يمكن فعله خلال 30 عامًا،
عد بذاكرتك لقرن مضى، إلى 1919،
وقارنها بسنة 1950.
الآن، في 1919، هنا في إدنبرة،
ربما رأيت ألواح قماشية وطائرات خشبية بجناحين.
بعد مرور 30 عامًا، قد رأيت طائرات نفاثة.
كان ركوب الأحصنة هي المواصلات في الشارع عام 1919.
لكن بحلول عام 1950، أصبحت السيارات.
في 1919، كان لدينا البارود؛
في 1950، أصبح لدينا الطاقة النووية.
يمكننا فعلها في فترة قصيرة.
لكن كله يعتمد علينا في الاعتقاد بأننا يمكننا إيجاد حل.
ما أودُّ فعله الآن هو جمع الناس
بالمعرفة في هذا الفضاء.
المهندسون الذين يعرفون كيف يبنون الهياكل الخارجية،
ومزارع الأعشاب البحرية، والمُموّلون،
والمنظمات الحكومية،
والأشخاص الذين يعرفون كيف تتم الأمور.
ويرسمون الطريق للمضي قدمًا،
يقولون: كيف نتخلى عن الاقتصاد الحالي الذي يبلغ 6 مليار دولار سنويًا،
قي صناعة الأعشاب الساحلية القريبة،
من أجل هذا النوع من الصناعة التي لديها الكثير من القدرات،
والتي تتطلَّب الكثير من الاستثمارات؟
أنا لست مقامرًا.
لكن إن كنت كذلك،
سأخبرك، بأنني سأنفق نقودي على مثل هذه الأمور،
سأنفقها على الأعشاب البحرية.
إنها بطلتي.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Oh, das ist viel.
Das sind Meeresalgen.
Es ist ziemlich einfaches Zeug.
Aber es hat einige bemerkenswerte Eigenschaften.
Zum einen wächst es sehr schnell.
Der Kohlenstoff, der Teil dieser Algen ist,
schwirrte vor ein paar Wochen noch als CO2 in der Atmosphäre herum
und trieb all die negativen Konsequenzen des Klimawandels voran.
Gerade ist er sicher in der Alge eingeschlossen,
aber wenn die Alge verrottet --
und dem Geruch nach passiert das bald --
wenn sie verrottet, wird dieses CO2 wieder in die Atmosphäre freigegeben.
Wäre es nicht fantastisch, wenn wir einen Weg finden könnten,
dieses CO2 langfristig einzuschließen
und somit wesentlich beizutragen, die Klimaproblematik zu lösen?
Wovon ich hier spreche, ist Absenkung.
Das ist inzwischen die andere Hälfte des Klimaschutzproblems geworden.
Und das nur, weil wir es so lange hinausgezögert haben,
den Klimawandel zu thematisieren,
sodass wir jetzt zwei sehr große und wichtige Dinge gleichzeitig tun müssen.
Wir müssen unsere Emissionen kürzen und unsere Energieversorgung sauberer machen
und gleichzeitig signifikante Mengen
von Kohlenstoffdioxid aus der Atmosphäre ziehen.
Wenn wir das nicht tun, werden nach menschlichen Maßstäben
etwa 25 % des CO2, das wir ausstoßen, für immer dort verbleiben.
Wir müssen also handeln.
Dies ist wirklich eine neue Phase der Thematisierung der Klimakrise,
und das verlangt neue Denkweisen.
Ideen, wie der Emissionsausgleich,
machen in der Moderne also nicht wirklich Sinn,
Wenn man etwas ausgleicht, sagt man:
"Ich erlaube mir, einige Treibhausgase in die Atmosphäre auszustoßen,
aber dann gleiche ich sie mit einer Verminderung aus."
Wenn man gleichzeitig Emissionen kürzen
und CO2 senken muss,
macht diese Denkweise überhaupt keinen Sinn mehr.
Wenn wir über Absenkung sprechen,
meinen wir, dass enorme Mengen an Treibhausgasen, insbesondere CO2,
aus dem Kreislauf genommen werden.
Um das zu tun, brauchen wir einen Kohlenstoffpreis.
Wir brauchen einen erheblichen Preis, den wir für diese Leistung zahlen,
von dem wir alle profitieren werden.
Bisher haben wir fast keinen Fortschritt gemacht,
bei der zweiten Hälfte der Klimaproblematik.
Die meisten Menschen haben es nicht auf dem Schirm.
Manchmal höre ich Leute sagen:
"Ich habe die Hoffnung verloren,
noch etwas tun zu können gegen die Klimakrise."
Und ich hatte auch schlaflose Nächte,
das kann ich Ihnen sagen.
Aber heute bin ich als Botschafter hier für dieses einfache Kraut: Meeresalgen.
Ich denke, sie haben das Potential,
eine große Rolle dabei zu spielen,
sich der Herausforderung des Klimawandels zu stellen
und ein wichtiger Teil unserer Zukunft zu sein.
Was die Wissenschaft uns sagt, ist,
dass wir die nächsten 80 Jahre bis zum Ende des Jahrhunderts,
unsere Emissionen von Treibhausgasen jedes Jahr um drei Prozent kürzen
und jährlich drei Gigatonnen an CO2 aus der Atmosphäre ziehen müssen.
Diese Zahlen sind so groß und verblüffen uns.
Aber das sagt uns die Wissenschaft, was wir tun müssen.
Ich zeige diese Grafik wirklich nicht gerne,
es tut mir leid, aber ich muss es tun.
Sie erzählt sehr anschaulich
meine persönliche Niederlage,
hinsichtlich meines Einsatzes rund um den Klimawandel,
und auch unserer gemeinsamen Niederlage, den Klimawandel zu thematisieren.
Hier sieht man unseren Weg,
bezüglich der Erderwärmung und der Treibhausgas-Konzentrationen.
Man sieht alle unsere großen, wissenschaftlichen Veröffentlichungen,
die aussagen, wie viele Gefahren der Klimawandel mit sich bringt.
Man sieht die politischen Treffen.
Nichts davon hat die Kurve verändert.
Deswegen brauchen wir neue Denkweisen
und ein neues Konzept.
Wie können wir also Treibhausgase in großen Mengen reduzieren?
Es gibt tatsächlich nur zwei Möglichkeiten
und ich habe mich sehr intensiv mit dem Thema beschäftigt.
Und ich greife vor auf meine --
Ich würde sagen, dieses Zeug wird am Ende des Tages so gut wie Rosen riechen.
Wirklich, es ist eine der besten Optionen,
aber es gibt viele, viele Möglichkeiten.
Es gibt chemische und biologische Wege.
Also zwei Wege, um das Ziel zu erreichen.
Die biologischen Wege sind fantastisch,
weil die Energiequelle, die für sie benötigt wird, die Sonne,
im Endeffekt kostenlos ist.
Wir benutzen die Sonne,
für die Photosynthese in den Pflanzen,
um das CO2 aufzuspalten und den Kohlenstoff zu binden.
Es gibt auch chemische Wege.
Sie klingen nicht geheuer,
sind aber gar nicht schlecht.
Das Problem ist nur, dass wir tatsächlich für die Energie zahlen müssen,
die für die Aufgabe benötigt wird,
oder für die Förderung dieser Energie.
Die Gewinnung von CO2 aus der Umgebungsluft
ist ein tolles Beispiel eines chemischen Weges,
um der Atmosphäre aktuell CO2 zu entziehen
und Biokraftstoffe oder Plastik herzustellen.
Große Fortschritte wurden gemacht,
aber es wird viele Jahrzehnte dauern, bevor diese chemischen Wege
eine Gigatonne CO2 im Jahr abbauen können.
Die biologischen Wege geben uns für die nahe Zukunft mehr Hoffnung
Sie hörten sicher von Wiederaufforstung, davon Bäume zu pflanzen,
als Lösung für die Klimaproblematik.
Es ist eine berechtigte Frage:
Können wir uns mit Hilfe von Bäumen den Ausweg aus dem Problem pflanzen?
Ich bin aus mehreren Gründen skeptisch.
Einer ist einfach das Ausmaß des Problems.
Alle Bäume starten als winzig kleine Samen,
und es dauert viele Jahrzehnte
bevor sie ausreichend Kohlenstoff binden können.
Und wenn man zweitens die Landfläche betrachtet,
erkennt man, dass sie stark genutzt wird.
Wir beziehen von ihr unsere Lebensmittel, unsere Forsterzeugnisse,
den Schutz der biologischen Vielfalt, Wasser und alles Andere.
Zu erwarten, dass wir genug Fläche finden, um mit dem Problem umzugehen,
wird, denke ich, eher problematisch.
Aber wenn wir auf das Meer schauen,
sehen wir eine Lösung, wo es bereits eine Industrie
und einen klareren Ausweg gibt.
Ozeane bedecken etwa 70 % unseres Planeten.
Sie spielen eine große Rolle bei der Klima-Regulation
und wenn man das Wachstum von Algen in ihnen steigert,
kann man sie nutzen,
um eine klimaverändernde Kulturpflanze zu entwickeln.
Es gibt so viele verschiedene Algenarten.
Ihre genetische Diversität ist unglaublich
und sie sind uralt.
Sie waren einer der ersten mehrzelligen Organismen,
die sich je entwickelten.
Menschen benutzen heutzutage für bestimmte Zwecke spezielle Algenarten,
etwa um sehr hochwertige, pharmazeutische Produkte zu entwickeln.
Aber man kann sie auch benutzen, um ein Algenbad zu nehmen.
Es soll gut für die Haut sein.
Ich kann das nicht bestätigen.
Aber man kann das machen.
Die Skalierbarkeit ist bei der Algenzucht ein wichtiges Detail.
Wissen Sie, wenn Seetangfarmen weltweit neun Prozent der Ozeane einnehmen würden,
könnte man alle Treibhausgase ausgleichen,
die wir in einem Jahr ausstoßen:
mehr als 50 Gigatonnen.
Ich fand das toll, als ich das erste Mal davon las,
aber ich dachte, ich rechne mal nach, wie viel 9 % der Ozeane ist.
Ich fand heraus, dass es etwa viereinhalb mal Australien ist,
wo ich lebe.
Und wie nah sind wir dran, gerade jetzt?
Wie viele Algenfarmen im Ozean gibt es tatsächlich bisher?
Keine.
Aber es gibt ein paar Prototypen und das gibt uns etwas Hoffnung.
Diese kleine Grafik einer Algenfarm, die derzeit gebaut wird,
zeigt uns einige sehr interessante Fakten über Algen.
Die Algen wachsen auf diesem Gestell in 25 Metern Meerestiefe.
Es unterscheidet sich sehr von allem, das man an Land sehen kann.
Und der Grund dafür ist, dass Algen nicht wie Bäume sind,
sie haben keine nichtproduktiven Teile,
wie Wurzeln, Stämme, Zweige und Rinde.
So ziemlich die gesamte Pflanze ist photosynthetisch.
Sie wächst also schnell.
Algen können einen Meter pro Tag wachsen.
Und wie kann man den Kohlenstoff binden?
Es unterscheidet sich erneut sehr vom Land.
Alles was man tun muss, ist die Algen abzuschneiden --
es sinkt in den Tiefseegraben.
Wenn es einen Kilometer tief ist,
ist der Kohlenstoff in dieser Alge für Jahrhunderte oder Jahrtausende
wirksam aus dem atmosphärischen System.
Wenn man einen Wald anpflanzt,
muss man sich um Waldbrände, Schädlinge, etc. Sorgen machen,
die diesen Kohlenstoff freisetzen.
Der Schlüssel an der Zuchtstation
ist diese kleine Röhre, die in die Tiefe geht.
Die Hochsee ist praktisch eine enorme, biologische Wüste.
Da gibt es keine Nährstoffe. Sie wurden längst aufgebraucht.
Aber in nur 500 Meter Tiefe
gibt es frisches, sehr nährstoffreiches Wasser.
Und mit nur wenig sauberer, erneuerbarer Energie,
kann man das Wasser heraufpumpen
und die Nährstoffe dazu benutzen, die Algenpflanze zu bewässern.
Ich denke, das hat wirklich viele Vorteile.
Es verwandelt eine biologische Wüste,
die Hochsee,
in eine produktive, vielleicht sogar den Planeten rettende Lösung.
Was könnte also schief gehen?
Nun, alles, wovon wir hier sprechen,
beinhaltet einen Eingriff in einem globalen Ausmaß.
Und wir müssen sehr vorsichtig sein.
Ich denke, die Berge an stinkenden Algen
werden wohl unser kleinstes Problem sein.
Das gibt es andere Dinge, die passieren könnten.
Das was mich wirklich beunruhigt, wenn ich darüber spreche,
ist das Schicksal der Biodiversität in der Tiefsee.
Wenn wir Gigatonnen an Algen in die Tiefsee versenken,
beeinflusst es das Leben dort unten.
Die gute Nachricht ist: Wir wissen, dass eine Menge Algen die Tiefsee bereits
durch unterseeische Canyons oder nach Stürmen erreichen.
Wir sprechen also nicht von einem neuartigen Prozess;
wir sprechen von der Verstärkung eines natürlichen Prozesses.
Wir durchlaufen einen Lernprozess.
Ich meine, vielleicht müssen die Hochsee-Algenfarmen mobil sein,
um die Algen großflächig auf den Ozean zu verteilen,
statt nur einen großen, stinkenden Haufen an einer Stelle anzuhäufen.
Wir müssen die Algen eventuell in Kohle verwandeln --
eine Art inaktive, mineralische Biokohle herstellen,
bevor wir sie in die Tiefe schicken.
Wir werden es nicht wissen, bis wir damit anfangen
und durch Ausprobieren werden wir erfolgreich lernen.
Ich möchte Sie grade auf heutige Algenfarmen mitnehmen.
Ein großes Geschäft --
ein Sechs-Milliarden- Dollar-pro-Jahr-Geschäft.
Die Algenfarmen nahe Südkoreas kann man aus dem All sehen.
Sie sind gigantisch.
Und es sind immer weniger nur Algenfarmen.
Was man an Orten wie diesen macht, wird ozeanische Permakultur genannt.
Bei ozeanischer Permakultur werden Fische, Meeresfrüchte
und Algen gleichzeitig gezüchtet.
Und das klappt so gut,
weil Algen das Meerwasser weniger sauer machen.
Es schafft die idealen Bedingungen, um Meeres-Proteine zu kultivieren.
Wenn nur neun Prozent der Ozeane weltweit mit Permakulturen bedeckt wären,
würde man genug Proteine in Form von Fisch und Meeresfrüchten produzieren,
um bei einer Population von 10 Milliarden Menschen,
jedem 200 Kilo hochwertiges Protein im Jahr liefern zu können.
Wir haben also eine vielschichtige Lösung.
Wir können den Klimawandel angehen, die Welt ernähren, die Ozeane entsäuern.
Die Ökonomie des Ganzen wird herausfordernd werden.
Wir werden in diese Lösungen viele Milliarden Dollar investieren
und es wird Jahrzehnte dauern, um großflächig Erfolge zu erzielen.
Warum ich davon überzeugt bin, dass dies geschehen wird, ist,
dass sofern wir das Gas nicht aus der Luft kriegen,
wir nur negative Konsequenzen heraufbeschwören werden.
Es wird unsere Städte überfluten,
unsere Lebensmittel rauben
und allerlei Bürgerunruhen anfachen.
Also hat jeder, der eine Lösung zur Beseitigung des Problems hat,
ein wertvolles Gut.
Wie ich erklärt habe, ist die ozeanische Permakultur
bereits auf dem Weg zu ökonomischer Nachhaltigkeit.
In den nächsten 30 Jahren
müssen wir von einer Wirtschaft, die Kohlenstoff ausstößt,
zu einer werden, die Kohlenstoff absorbiert.
Und das scheint nicht sehr lang zu sein.
Aber die Hälfte der Treibhausgase, die wir in die Atmosphäre freigesetzt haben,
haben wir in den letzten 30 Jahren ausgestoßen.
Mein Argument ist,
wenn wir das Gas in 30 Jahren ausstoßen können.
können wir es in 30 Jahren herausholen.
Wenn Sie bezweifeln, was in 30 Jahren passieren kann,
denken sie nur ein Jahrhundert zurück:
an 1919 im Vergleich zu 1950.
Hier in Edinburgh hat man 1919
vielleicht einen Doppeldecker aus Holz und Stoff gesehen.
Dreißig Jahre später hätte man ein Düsenflugzeug gesehen.
1919 waren Pferde das Transportmittel.
Nach 1950 gibt es Kraftfahrzeuge.
Im Jahr 1919 hatten wir Schwarzpulver.
1950 hatten wir Nuklearwaffen.
In einer kurzen Zeit kann man viel erreichen.
Aber es hängt alles davon ab, dass wir daran glauben,
eine Lösung finden zu können.
Ich würde gerne alle Menschen zusammenzubringen,
die Wissen in diesem Bereich haben.
Die Ingenieure, die wissen, wie man Anlagen auf See errichtet,
die Algen-Züchter, die Kapitalgeber,
die staatlichen Aufsichtsbehörden,
die Leute, die verstehen, wie etwas umgesetzt wird.
Und einen zukünftigen Weg skizzieren:
Wie kommen wir von der bestehenden, küstennahen Algen-Industrie
mit sechs Milliarden Dollar pro Jahr.
zu dieser neuen Industrieform, die so viel Potential hat,
aber eine erhebliche Menge an Investitionen benötigen wird?
Ich bin kein Glücksspieler.
Aber wenn ich es wäre,
würde ich mein Geld darauf setzen,
ich würde es auf die Algen setzen.
Sie sind meine Helden.
Dankeschön.
(Applaus)
Hay mucho de esto.
Esto es alga marina.
Es algo bastante simple,
pero tiene algunas cualidades notables.
Por ejemplo, crece muy rápido.
Así que el carbono que es parte de esta alga,
hace solo unas semanas,
estaba flotando en la atmósfera como CO2 atmosférico,
provocando las consecuencias adversas del cambio climático.
Por el momento, está encerrado de forma segura en el alga,
pero cuando esta alga se pudra,
y por su olor, no falta mucho,
cuando se pudra, ese CO2 será liberado de nuevo a la atmósfera.
¿No sería fantástico si pudiéramos encontrar una forma
de mantener ese CO2 encerrado a largo plazo,
y así contribuir significativamente a solucionar el problema climático?
De lo que estoy hablando es de mermar.
Ahora se ha convertido en la otra mitad del desafío climático.
Y eso se debe a habernos demorado tanto
en abordar el cambio climático;
ahora debemos hacer, al mismo tiempo, dos cosas muy grandes y difíciles.
Debemos reducir las emisiones y limpiar el suministro de energía
a la vez que extraemos grandes volúmenes
de dióxido de carbono de la atmósfera.
Si no lo hacemos, cerca del 25 % del CO2 que ponemos en el aire
permanecerá allí para siempre, según los estándares humanos.
Así que debemos actuar.
Esta es realmente una nueva fase en el tratamiento de la crisis climática,
y exige una nueva forma de pensar.
Por ello, ideas como las compensaciones de carbono realmente no tienen sentido
en la era moderna.
Cuando compensas algo,
dices: "Me permitiré poner un poco de gas de efecto invernadero en la atmósfera,
pero luego lo compensaré bajándolo".
Cuando se tiene que reducir las emisiones
y reducir el CO2,
ese pensamiento ya no tiene sentido.
Y cuando hablamos de reducción,
hablamos de poner grandes volúmenes de gases invernadero, principalmente CO2,
fuera de circulación.
Y para hacer eso, necesitamos un precio del carbono.
Necesitamos un precio significativo que pagaremos por ese servicio
del que todos nos beneficiaremos.
Casi no hemos progresado hasta ahora,
con la segunda mitad del desafío climático.
No está en el radar de la mayoría de la gente.
Y debo decir que a veces oigo a la gente expresar:
"Perdí la esperanza de poder hacer algo con respecto a la crisis climática".
Y miren, les digo que yo también he tenido mis noches de insomnio.
Pero estoy aquí hoy como embajador de esta humilde hierba, el alga marina.
Creo que tiene el potencial
de ser una gran parte de la solución del desafío del cambio climático
y una gran parte de nuestro futuro.
Ahora, lo que los científicos nos dicen que debemos hacer en los próximos 80 años
hasta el final de este siglo,
es reducir las emisiones de gases de efecto invernadero
en un 3 % cada año,
y extraer tres gigatoneladas de CO2 de la atmósfera cada año.
Esas cifras son tan grandes que nos desconciertan,
pero es lo que debemos hacer, según los científicos.
Realmente odio mostrar este gráfico,
pero lo siento, tengo que hacerlo.
Es muy elocuente en cuanto a contar la historia
de mi fracaso personal
de la defensa que he hecho del trabajo sobre el cambio climático,
y nuestro fracaso colectivo para abordarlo.
Pueden ver nuestra trayectoria
sobre calentamiento y concentración de gases invernadero.
Aquí ven los grandes anuncios científicos que hemos hecho,
diciendo cuánto peligro enfrentamos con el cambio climático.
Pueden ver las reuniones políticas.
Nada de eso ha cambiado la trayectoria.
Y es por eso que necesitamos una nueva forma de pensar,
un nuevo enfoque.
Entonces, ¿cómo podríamos reducir los gases invernadero a gran escala?
Solo hay dos formas de hacerlo, realmente.
y he profundizado en la reducción.
Y me adelantaré ...
Y diría que estas cosas huelen a rosas al final del día.
Es así, es una de las mejores opciones,
pero hay muchas, muchas posibilidades.
Hay rutas químicas y rutas biológicas.
Hay dos maneras, realmente, de hacer el trabajo.
Las rutas biológicas son fantásticas
porque el sol, la fuente de energía que se necesita para conducirlas,
es efectivamente gratis.
El sol impulsa la fotosíntesis en las plantas,
descompone ese CO2 y captura el carbono.
También hay rutas químicas.
Suenan ominosas, pero en realidad no son malas en absoluto.
La dificultad que presentan es que tenemos que pagar
por la energía necesaria para hacer el trabajo
o pagar para facilitar esa energía.
La captura directa de aire es un gran ejemplo de una ruta química,
y la gente la está utilizando actualmente para extraer CO2 de la atmósfera
y fabricar biocombustibles o plásticos.
Se está logrando un progreso enorme,
pero pasarán muchas décadas
antes de que esas rutas químicas reduzcan una gigatonelada de CO2 al año.
Creo que las rutas biológicas nos ofrecen mucha más esperanza,
a corto plazo.
Quizá hayan escuchado de la reforestación, la plantación de árboles,
como una solución al problema climático.
He aquí una pregunta justa:
¿podemos salir de este problema usando árboles?
Soy escéptico al respecto por varias razones.
Una es por la magnitud del problema.
Todos los árboles empiezan como semillas, pequeñas cosas diminutas,
y pasan décadas antes de que alcancen
su pleno potencial de captura de carbono.
En segundo lugar,
si miran la superficie de la tierra, verán que está muy utilizada.
Obtenemos nuestros alimentos y nuestros productos forestales de ella,
la protección de la biodiversidad, el agua y todo lo demás.
Esperar encontrar suficiente espacio para tratar este problema,
creo que va a ser bastante problemático.
Pero si miramos mar adentro,
podemos ver una solución donde ya hay una industria existente,
una forma más transparente de avanzar.
Los océanos cubren alrededor del 70 % de nuestro planeta.
Desempeñan un papel enorme en la regulación de nuestro clima,
y si podemos mejorar el crecimiento de las algas en ellos,
creo que podemos desarrollar un cultivo que altere el clima.
Hay tantos tipos diferentes de algas marinas,
hay una increíble diversidad genética,
y son muy antiguas;
fueron unos de los primeros organismos multicelulares en evolucionar.
La gente usa algunos tipos de algas, hoy en día,
para fines particulares,
como desarrollar productos farmacéuticos de muy alta calidad.
Pero también se pueden usar las algas para bañarse en el mar;
se supone que son buenas para la piel;
no puedo asegurarlo, pero Uds. pueden probar.
La escalabilidad es lo más importante en el cultivo de algas.
Si cubriéramos el 9 % de los océanos del mundo
con granjas de algas marinas,
podríamos reducir el equivalente de todos los gases invernadero
que producimos en un año:
más de 50 gigatoneladas.
Cuando lo leí por primera vez, me pareció fantástico,
pero quise calcular el tamaño del 9 % de los océanos del mundo.
Resulta que son casi cuatro Australias y media,
el lugar donde vivo.
¿Y qué tan cerca estamos de eso en actualmente?
¿Cuántas granjas de algas marinas tenemos ahí fuera?
Cero.
Pero tenemos algunos prototipos, y hay alguna esperanza.
Este pequeño dibujo de una granja de algas que está actualmente en construcción
les cuenta cosas emocionantes sobre las algas marinas.
Pueden ver las algas creciendo en ese estante,
a 25 metros de profundidad en el océano.
Es diferente a todo lo que se ve en tierra.
Y la razón es que, ya saben, las algas no son como los árboles,
no tienen partes improductivas
como raíces y troncos y ramas y corteza.
Toda la planta es bastante fotosintética,
por lo que crece rápidamente.
Las algas pueden crecer un metro al día.
¿Y cómo secuestramos el carbono?
De nuevo, es muy diferente que en la tierra.
Todo lo que se tiene que hacer es cortar esta alga,
para que se sumerja en el océano.
Una vez que ha bajado un kilómetro,
el carbono de esa alga está efectivamente fuera del sistema atmosférico
durante siglos o milenios.
Pero si se planta un bosque,
hay que preocuparse por los incendios, los insectos, etc.,
que liberan ese carbono.
La clave de esta granja,
es esa pequeña tubería que baja a las profundidades.
Saben, el océano medio es básicamente un vasto desierto biológico.
No hay nutrientes allí que se hayan agotado hace tiempo.
Pero a solo 500 metros de profundidad,
hay agua fresca, muy rica en nutrientes.
Y con algo de energía limpia y renovable,
se puede bombear esa agua
y usar los nutrientes que contiene para regar los cultivos de algas.
Así que creo que esto realmente tiene muchos beneficios.
Está transformando un desierto biológico,
el océano medio,
en una solución productiva, tal vez incluso para salvar el planeta.
Así, ¿qué podría salir mal?
Bueno, cualquier cosa de la que hablemos a esta escala
implica una intervención a escala planetaria,
Y tenemos que ser muy cuidadosos.
Creo que los montones de algas apestosas
serán probablemente el menor de nuestros problemas.
Hay otras cosas imprevistas que sucederán.
Algo que realmente me preocupa, cuando hablo de esto,
es el destino de la biodiversidad en lo profundo del océano.
Si ponemos gigatoneladas de algas en las profundidades,
afectamos la vida allí abajo.
La buena noticia es que sabemos
que muchas algas marinas ya llegan a las profundidades del océano,
después de las tormentas o a través de cañones submarinos.
Así que no estamos hablando de un proceso novedoso,
sino de mejorar un proceso natural,
y aprenderemos sobre la marcha.
Es decir, puede ser que estas granjas de algas marinas tengan que ser móviles,
para distribuir las algas en vastas áreas del océano,
en vez de crear, en un solo lugar, una gran pila apestosa.
Puede ser que necesitemos carbonizar las algas marinas,
o sea, desarrollar una especie de biocarbón mineral inerte
antes de enviarlo a las profundidades.
No lo sabremos hasta comenzar el proceso,
y aprenderemos efectivamente al hacerlo.
Quiero llevarlos al cultivo contemporáneo de algas marinas.
Es un gran negocio,
uno de seis mil millones de dólares al año.
Estas granjas frente a Corea del Sur:
son enormes, se pueden ver desde el espacio.
Y cada vez más no son solo granjas de algas.
Lo que la gente está haciendo en lugares como este se llama permacultura oceánica.
Y en la permacultura oceánica
se cultivan peces, mariscos y algas en conjunto.
Y la razón por la que funciona tan bien
es que las algas marinas hacen que el agua de mar sea menos ácida.
Proporciona un ambiente ideal para el cultivo de proteínas marinas.
Si cubriéramos el 9 % de los océanos
con la permacultura oceánica,
estaríamos produciendo suficiente proteína en forma de pescado y mariscos
para dar a cada persona, en una población de 10 mil millones,
200 kilogramos de proteína de alta calidad por año.
Tenemos, entonces, una solución multipotente.
Podemos abordar el cambio climático, alimentar al mundo;
podemos desacidificar los océanos.
La economía de todo esto va a ser un desafío.
Invertiremos muchos, miles de millones de dólares
en estas soluciones,
y llevará décadas llegar a la escala de gigatoneladas.
La razón por la que estoy convencido de que esto va a suceder
es que, a menos que eliminemos el gas del aire,
seguirá teniendo consecuencias adversas.
Inundará nuestras ciudades;
nos privará de alimentos,
causará todo tipo de disturbios civiles.
Así que cualquiera que tenga una solución para lidiar con este problema
tiene un activo valioso.
Y ya, como he explicado,
la permacultura oceánica está encaminada a ser económicamente sostenible.
En los próximos 30 años,
debemos pasar de ser una economía que emite carbono
a una economía que lo absorbe.
Y eso no parece muy lejano,
pero la mitad de los gases invernadero que hemos puesto en la atmósfera,
los hemos puesto en los últimos 30 años.
Mi argumento es
que, si podemos poner el gas en 30 años,
podemos sacarlo en 30 años.
Y si dudan de poder lograrlo en 30 años,
basta con retroceder un siglo, hasta 1919,
y compararlo con 1950.
Entonces, en 1919, aquí en Edimburgo,
puede que hayan visto un biplano de lona y madera.
Treinta años después, verían aviones a reacción.
El transporte en la calle eran caballos en 1919;
para 1950, eran vehículos de motor.
En 1919, teníamos pólvora;
en 1950, teníamos energía nuclear.
Podemos hacer mucho en poco tiempo.
Pero todo depende de que creamos que podemos encontrar una solución.
Ahora, lo que me encantaría hacer es reunir a todas las personas
con conocimiento en este espacio:
los ingenieros que saben construir estructuras en alta mar,
los cultivadores de algas, los financieros,
los reguladores del gobierno,
las personas que entienden cómo se hacen las cosas.
Y trazar un camino a seguir:
¿Cómo pasamos de los seis mil millones de dólares anuales existentes
en la industria de las algas en tierra firme
a esta nueva forma de comercio, que tiene tanto potencial,
pero que requerirá grandes inversiones?
No soy un hombre de apuestas, ya saben.
Pero si lo fuera,
les diría: mi dinero estaría en estas cosas,
estaría en las algas marinas.
Son mis heroínas.
Gracias.
(Aplausos)
Oh, ça en fait beaucoup.
Ce sont des algues.
C'est une matière assez banale.
Mais elle a de remarquables qualités.
D'abord, elles poussent très vite.
Le carbone qui compose cette algue,
il y a quelques semaines,
flottait dans l'atmosphère sous forme de C02,
avec toutes les conséquences négatives liées au changement climatique.
Pour l'instant, ce carbone est séquestré dans cette algue,
mais quand elle se met à pourrir -
ce qui, à l'odeur, ne devrait plus tarder -
ce CO2 sera relâché dans l'atmosphère.
Ne serait-il pas fantastique si l'on pouvait trouver un moyen
de conserver ce C02 séquestré pendant une longue durée,
contribuant ainsi significativement à résoudre les problèmes liés au climat ?
Je parle de ce qu'on appelle l'extraction.
C'est aujourd'hui devenu la moitié du défi climatique
parce que nous avons attendu trop longtemps
avant de nous y attaquer,
nous devons désormais faire deux choses immenses et très difficiles en même temps.
Nous devons réduire nos émissions et verdir nos sources d'énergie
tout en retirant simultanément des volumes significatifs
de dioxyde de carbone de l'atmosphère.
Si nous ne faisons pas cela, environ 25% du CO2 envoyé par nous dans l'atmosphère
y restera à jamais, du moins à l'échelle de l'humanité.
Nous devons donc agir.
C'est vraiment une nouvelle phase du traitement de la crise climatique,
et elle demande de nouvelles idées.
Des idées comme la compensation carbone ne font pas vraiment sens
à l'époque actuelle.
Vous savez, quand on compense,
on se dit : « J'envoie des gaz à effet de serre dans l'atmosphère,
mais je les compense en les retirant ensuite. »
Quand on doit à la fois réduire nos émissions
et retirer du CO2,
cette idée ne fait plus sens.
Quand on parle de retrait,
on parle de retirer de la circulation de grandes quantités de gaz à effet de serre,
particulièrement du C02.
Et pour cela, nous devons fixer un prix du carbone.
Et un prix significatif que nous payerons pour ce service
dont nous bénéficierons tous.
Nous n'avons presque fait aucun progrès
sur le second volet du changement climatique.
Presque personne ne s'en préoccupe.
Je dois avouer que j'entends parfois des gens dire :
« J'ai perdu espoir dans notre capacité à résoudre la crise climatique. »
Je vous assure que cela me donne quelques insomnies.
Mais je me tiens devant vous en tant qu'ambassadeur de cette modeste algue.
Je pense qu'elle a le potentiel
d'être un acteur clef du défi du changement climatique
et un acteur clef de notre futur.
Ce que les scientifiques nous disent de faire dans les 80 ans qui nous séparent
de la fin de ce siècle,
est de réduire nos émissions de gaz à effet de serre
de 3% par an,
et de retirer de l'atmosphère trois gigatonnes de CO2 par an.
Ces chiffres sont si énormes qu'ils en sont étourdissants.
Mais c'est ce que les scientifiques nous demandent de faire.
Je déteste vraiment montrer ce graphique,
mais, désolé, je dois le faire.
Il raconte éloquemment l'histoire
de mon échec personnel
dans la défense des actions en faveur du changement climatique,
et en fait, notre échec collectif sur cette question.
Vous voyez ici l'évolution
du réchauffement et de la concentration de gaz à effet de serre.
Vous voyez toutes les grandes déclarations scientifiques
pointant le risque face au réchauffement climatique.
Vous voyez les réunions politiques.
Rien de cela n'a modifié la trajectoire.
C'est pour cela qu'il faut de nouvelles idées,
une nouvelle approche.
Comment pourrions-nous donc retirer
les gaz à effet de serre en grandes quantités ?
Il n'y a que deux manières de le faire,
Et j'ai passé beaucoup de temps à chercher.
Je dirais que ces algues sentent la rose finalement.
C'est l'une des meilleures options,
mais il y a de nombreuses possibilités.
Il y a des options chimiques et des options biologiques.
Donc deux manières, vraiment, d'y arriver.
Les options biologiques sont fantastiques
car la source d'énergie nécessaire pour les développer - le soleil -
est gratuite.
On se sert du soleil pour déclencher la photosynthèse,
casser le CO2 et capturer le carbone.
Il y a aussi des options chimiques.
Elles font peur mais sont, en fait, plutôt acceptables.
Le facteur limitant est que nous devons en fait payer
l'énergie nécessaire
ou payer pour permettre cette énergie.
La capture directe d'air est un bon exemple d'une solution chimique,
et on s'en sert déjà pour retirer du CO2 de l'atmosphère
et fabriquer des biocarburants et des plastiques.
On a fait de grands progrès,
mais il faudra encore des décennies
avant que ces solutions chimiques ne retirent une gigatonne de CO2 par an.
Les solutions biologiques nous offrent beaucoup plus d'espoir à court terme.
Vous avez sûrement entendu parler de reforestation, de planter des arbres,
comme une solution au problème climatique.
Mais posons-nous la question :
est-ce que planter des arbres nous permettra de tout résoudre ?
J'en doute, et cela pour plusieurs raisons.
La première est l'échelle du problème.
Les arbres sont d'abord des graines, de toutes petites choses,
et il faut des décennies avant qu'ils n'atteignent
leur plein potentiel de capture du carbone.
Deuxièmement,
les terres arables sont déjà trop utilisées :
on en tire notre nourriture, nos produits forestiers,
il y a la protection de la biodiversité, la ressource en eau.
Éspérer trouver suffisamment de surfaces pour traiter ce problème
me paraît plutôt illusoire.
Mais si vous regardez en mer,
vous verrez une solution où il existe déjà une industrie,
où il y a un espoir de réussite.
Les océans recouvrent environ 70% de notre planète.
Ils jouent un rôle crucial dans la régulation du climat,
et si nous pouvons y améliorer la croissance des algues,
nous pourrons nous en servir
pour développer des récoltes améliorant le climat.
Il existe tellement de sortes d'algues,
elles ont une diversité génétique incroyable.
Elles sont très anciennes :
elles étaient parmi les premiers organismes multicellulaires à évoluer.
On utilise aujourd'hui des types spécifiques d'algues
pour certains usages,
dont le développement de produits pharmaceutiques de haute qualité.
Mais vous pouvez aussi utiliser les algues pour un bain d'algues.
C'est supposé être bon pour la peau -
je ne peux pas le confirmer, mais vous pouvez essayer.
Le passage à l'échelle est la difficulté.
Si nous pouvions couvrir 9% de la surface de tous les océans
par des fermes d'algues,
nous pourrions retirer l'équivalent de tous les gaz à effet de serre
produits en une année,
plus de 50 gigatonnes.
Quand je l'ai lu, j'ai trouvé ça fantastique,
mais que représentaient ces 9% ?
En gros, quatre fois et demie la taille de l'Australie,
le pays où je vis.
A quel point en sommes-nous proche aujourd'hui ?
Combien de fermes d'algues existe-t-il actuellement ?
Zéro.
Mais il existe des prototypes, ce qui donne de l'espoir.
Ce dessin d'une ferme d'algues en cours de construction
vous montre des choses intéressantes sur les algues.
Vous voyez les algues sur ce rack,
à 25 mètres de profondeur.
C'est très différent de ce que l'on connaît à terre.
Tout simplement parce que les algues ne sont pas comme les arbres,
elles n'ont pas de parties improductives
comme les racines, le tronc, les branches et l'écorce.
Toute l'algue utilise la photosynthèse,
donc elle pousse vite.
Une algue peut pousser d'un mètre en une journée.
Et comment séquestre-t-on le carbone ?
Pas du tout comme à terre.
Tout ce qu'il y a à faire, c'est couper cette algue -
la faire descendre dans l'océan.
A 1 000 mètres de profondeur,
le carbone de l'algue sera sorti du système atmosphérique
pour des siècles ou des millénaires.
Si vous plantez une forêt,
vous devez vous préoccuper des incendies, des parasites, etc.
qui libèreront le carbone.
Le dispositif clé de cette ferme
est ce petit tuyau qui descend dans les profondeurs.
Vous savez, les eaux médio-océaniques sont globalement un vaste désert biologique.
Il n'y a pas de nutriments.
Mais à 500 mètres de profondeur,
l'eau est fraîche, riche en nutriments.
Et avec juste un peu d'énergie propre, renouvelable,
vous pouvez pomper cette eau
pour irriguer vos cultures d'algues avec ces nutriments.
Je pense que cela présente de nombreux avantages.
Il s'agit de transformer un désert biologique,
les eaux médio-océaniques,
en un lieu productif, peut-être une solution pour sauver la planète.
Alors, où est le piège ?
Eh bien, tout ce dont nous parlons, à cette échelle,
implique une intervention à l'échelle planétaire.
Nous devons prendre des précautions.
Je pense que ce tas d'algues nauséabondes
sera probablement le moindre de nos problèmes.
D'autres choses imprévues vont arriver.
Celle qui me soucie le plus, quand je parle de tout ça,
est l'avenir de la biodiversité de l'océan profond.
Si nous mettons des tonnes d'algues dans l'océan profond,
nous allons y modifier la vie.
La bonne nouvelle est que nous savons
que beaucoup d'algues finissent au fond de l'océan
après des tempêtes, via les canyons sous-marins.
Il ne s'agit donc pas d'un nouveau processus,
mais de son amélioration.
On apprendra en marchant.
Je veux dire que peut-être ces fermes d'algues devront être mobiles,
pour répartir les algues sur de larges étendues de l'océan,
plutôt que de créer un gros tas puant à un seul endroit.
On pourrait peut-être avoir à brûler les algues -
on créerait une sorte de bûcher naturel, inerte,
avant de le répandre dans les profondeurs.
On ne le saura pas avant de commencer,
et on apprendra en faisant.
Je voudrais vous emmener dans une ferme d'algues actuelle.
C'est un vaste marché -
six milliards de dollars par an.
Ces fermes d'algues en Corée du Sud -
on les voit depuis l'espace - sont gigantesques.
Etelles deviennent autre chose que des fermes d'algues.
Les gens y font ce que l'on appelle la permaculture marine.
Dans ce type de permaculture,
vous élevez des poissons, des crustacés, des algues dans le même espace.
Et cela marche très bien
parce que les algues rendent l'eau de mer moins acide.
Cela fournit ainsi un environnement idéal pour produire des protéines marines.
Si nous couvrions 9% de la surface des océans
de permaculture marine,
nous produirions assez de protéines sous forme de poissons et de crustacés
pour donner à chaque individu d'une population de 10 milliards
200 kilos de protéines de qualité par an.
On joue donc sur plusieurs tableaux.
On résout le changement climatique, la faim dans le monde,
l'acidification des océans.
Le montage financier sera difficile.
Nous devrons investir des milliards de dollars
dans ces solutions,
et elles mettront des décennies pour avoir l'impact attendu.
La raison pour laquelle je suis convaincu que cela va advenir,
est qu'à moins de retirer le gaz de l'air,
il va continuer à engendrer des conséquences négatives.
Nos villes vont être submergées,
on va manquer de nourriture,
il y aura des troubles sociaux.
Donc quiconque ayant une solution pour traiter ce problème
possède quelque chose de valeur.
Et en plus, comme je l'ai expliqué,
la permaculture marine est bien partie pour devenir économiquement viable.
Vous savez, dans les 30 ans à venir,
nous devons passer d'une économie émettant du carbone
à une économie qui l'absorbe.
Cette durée n'est pas si longue.
La moitié des gaz à effet de serre présents dans l'atmosphère
ont été émis dans les 30 dernières années.
Mon point de vue est que,
si nous avons su l'y mettre en si peu de temps,
nous saurons l'en enlever sur la même durée.
Si vous doutez qu'on soit capable de le faire en 30 ans,
replacez-vous mentalement il y a un siècle, en 1919,
et comparez avec 1950.
En 1919, ici à Édimbourg,
vous auriez vu un biplan en bois et en toile.
Trente ans plus tard, vous auriez vu un jet.
En 1919, on était transporté par des chevaux.
En 1950, par des véhicules à moteur.
En 1919, on avait la poudre ;
en 1950, la puissance nucléaire.
On peut accomplir beaucoup en peu de temps.
Mais cela dépend si nous croyons que nous pouvons trouver une solution.
Ce que j'aimerais faire, c'est réunir tous les gens
qui connaissent ce domaine.
Les ingénieurs qui savent construire des structures offshores,
les cultivateurs d'algues, les financiers,
les régulateurs,
les gens qui comprennent comment on fait les choses,
pour imaginer la suite :
comment passer de l'actuelle industrie des algues, située à terre,
à six milliards de dollars,
à cette nouvelle industrie à fort potentiel,
mais nécessitant des investissements élevés ?
Je ne suis pas un joueur, vous savez.
Mais si je l'étais,
je parierais mon argent sur ce projet,
sur ces algues.
Ce sont mes héros.
Merci.
(Applaudissements)
તેના પર ઘણું બધું છે.
આ સમુદ્રી વનસ્પતિ છે.
તે એક સુંદર સામગ્રી છે.
પરંતુ તેમાં કેટલાક નોંધપાત્ર ગુણો છે.
એક માટે, તે ખરેખર ઝડપથી વધે છે.
તેથી કાર્બન જે ભાગ છે તે સમુદ્રી તટનો,
થોડા અઠવાડિયા પહેલાં ,
વાતાવરણીય કાર્બન તરીકે વાતાવરણમાં તરતા હતા,
હવામાન પલટા ના તમામ પરિણામો તરફ દોરી જવું.
ક્ષણ માટે, તે સમુદ્રી વનસ્પતિમાં
પરંતુ જ્યારે તે સમુદ્રી વનસ્પતિ ના ખડક--
અને તેની ગંધ ,દ્વારા તે દૂર નથી--
જ્યારે તે ફરે છે, ત્યારે કાર્બન ડાયોક્સાઈડ વાતાવરણમાં પાછું છુટ જશે.
જો આપણે કોઈ રસ્તો શોધી શક્યા હોત તો તે વિચિત્ર ન હોત
તે કાર્બન ડાયોક્સાઈડ ને લાંબાગાળા સુધી બંધ રાખીને,
અને ત્યાં આબોહવાની સમસ્યા હલ કરવામાં નોંધપાત્ર યોગદાન આપ્યું છે?
હું અહીં જેની વાત કરી રહ્યો છું તે નીચે આવે છે.
તે હવે આબોહવા પડકાર નો અડધો ભાગ બની ગયો છે.
અને એટલા માટે કે આપણો આટલું મોડું કર્યું છે,
હવામાન પલટા ને સંબોધવાની દૃષ્ટિ એ,
કે હવે આપડે એક સાથે બે ખૂબ મોટા અને ખૂબ જ મુશ્કેલ કામ કરવાના છે.
આપણે આપણા ઉત્સર્જનમાં કપ મૂકવો પડશે અને આપણો ઊર્જા પુરવઠો સાફ કરવો પડશે
તે જ સમયે કે અમે નોંધપાત્ર ઘનમાપ દોરીએ છીએ
વાતાવરણની બહાર કાર્બન ડાયોક્સાઈડ નું.
જો આપણે તે ના કરીએ ,તો લગભગ ૨૫ ટકા કાર્બન ડાયોક્સાઈડ આપણે હવા માં મૂકીએ છીએ
ત્યાં રહેશે,માનવ ધોરણો દ્વારા ,કાયમ.
તેથી આપડે કાર્ય કરવું પડશે.
આબોહવા સંકટને પહોંચી વળવા ખરેખર આ એક નવો તબક્કો છે
અને તે નવી વિચારસરણીની માંગ કરે છે.
તેથી કાર્બન બંધસેટ જેવા વિચારો ખરેખર અર્થ માં નથી.
આધુનિક યુગમાં .
તમે જાણો છો,જ્યારે તમે કંઇક સરભર કરો છે,
તમે કહો "હું વાતાવરણમાં ગ્રીનહાઉસગેસ મૂકવા મંજૂરી
પરંતુ પછી હું તેને નીચે દોરી ને તેને સરભર કરીશ."
ઉત્સર્જનનને કાપી નાખશો
અને કાર્બન ડાયોક્સાઈડ નીચે દોરો,
એ વિચારસરણી નો હવે કોઈ અર્થ નથી.
અને જ્યારે આપડે નીચે આવતા વિશે વાત કરી રહ્યા છીએ,
અમે મોટા પ્રમાણ મૂકવા વાત કરી રહ્યા છીએ ગ્રીનહાઉસ વાયુઓના, ખાસ કરીને co2
પરિભ્રમણ બહાર.
અને તે કરવા માટે, અમને કાર્બન ભાવ ની જરૂર છે.
અમને તે નોંધપાત્ર કિંમતની જરૂર છે જે અમે તે સેવા માટે ચૂકવિશું
કે જેનો આપણે બધા થી ફાયદો થશે.
અમે હજી સુધી લગભગ કોઈ પ્રગતિ કરી નથી
આબોહવા પડકાર ના બીજા ભાગમાં.
તે મોટાભાગના લોકોના રડાર પર નથી.
અને તમે જાણો છો ,મારે તે સમયે કહેવું જ જોઈએ,હું અહી લોકો કહે તો છું.
"મે આશા ગુમાવી દીધી છે કે આપડે હવામાન સંકટ વિશે કઇ કરી શકીએ છીએ."
અને જુઓ,મારી નિંદ્રાધીન રાત પણ થઈ ગઈ છે,હું તમને કહે શકું છું.
પરંતુ હું આજે આ નમ્ર વનસ્પતિ, સમુદ્રી વનસ્પતિ ના રાજદૂત તરીકે આવ્યો છું
મને લાગે છે કે તેમાં સંભાવના છે
આપણા ભવિષ્યનો મોટો ભાગ બનવું
આબોહવા પરિવર્તન ના પડકારને સંબોધિત કરવાનો મોટો ભાગ છે.
હવે વૈજ્ઞાનિક એમને જે કહે છે તે આપણે આપણા ૮૦ વિચિત્ર વર્ષમાં કરવાની જરૂર છે
આ સદી ના અંત સુધી,
આપડા ગ્રીનહાઉસ ગેસના ઉત્સર્જન ને કાપવાનું છે
દર વર્ષે ત્રણ ટકા દ્વારા,
અને દર વર્ષે વાતાવરણની બહાર કાર્બન ડાયોક્સાઈડ ના ત્રણ ગીગાટોન દોરો.
તે સંખ્યાઓ એટલી મોટી છે કે તેઓ અમને આશ્ર્ચર્ય માં મૂકે છે.
પરંતુ તે વૈ્ઞાાનિકોએ આપણને કેહવાની જરૂર છે.
મને આ ગ્રાફ બતાવવામાં ખરેખર નફરત છે,
પરંતુ માફ કરશો ,મારે તે કરવાનું છે.
વાર્તા કહેવાની દૃષ્ટિએ તો ખૂબ જ છટાદાર છે.
મારી વ્યક્તિગત નિષ્ફળતા
હવામાન પલટાના કામમાં કરેલી હીમાયતને
હકીકતમાં હવામાન પરિવર્તનને ધ્યાનમાં લેવામાં સામુહિક નિષ્ફળતા.
તમે અમારા માર્ગ ત્યાં જોઈ શકો છો
વોર્મિંગ અને ગ્રીનહાઉસ ગેસ સન્દ્રતા ની દ્રષ્ટીએ.
અમે કરેલી બધી મહાન વૈજ્ઞાનિક જાહેરાતો તમે જોઈ શકો છો,
અમે કહીએ આપણે હવામાન પરિવર્તન કેટલા ભયનો સામનો કરીએ છીએ.
તમે રાજકીય બેઠકો જોઈ શકો છો.
અને તેથી જ આપણને નવા વિચારની જરૂર છે.
તેમાંથી કોઈએ માર્ગ બદલ્યો નથી,
આપણને એક નવો અભિગમ જોઈએ.
આપડે કેવી રીતે ગ્રીનહાઉસ વાયુઓ દોરી શકીએ?
તે કરવાના ખરેખર બે જ રીતો છે,
અને મે દ્રોપડોનમાં ખૂબ
અને હું
અને હું કહીશ કે આ સામગ્રી દિવસના અંતે ગુલાબની જેમ ગંધ આવે છે.
તે કરે છે ,તે એક શ્રેષ્ઠ વિકલ્પ છે,
પરંતુ ઘણી બધી શક્યતાઓ છે.
રાસાયણિક માર્ગો અને જૈવિક માર્ગ છે.
તેથી બે રીતે ,ખરેખર ,કામ કરાવવાની.
જૈવિક માર્ગો અદભૂત છે.
કરાંક તેમને ચલાવવા માટે ઊર્જા સ્તોત્ર,સૂર્ય,
અસરકારક રીતે મુક્ત છે.
છોડમાં પ્રકાશસંશ્લેષણ માટે સૂર્યનો ઉપયોગ કરીએ
તે કાર્બન ડાયોક્સાઈડ ને તોડી નાખો અને કાર્બન મેળવો.
રાસાયણિક માર્ગ પણ છે.
અવાજ અપશુકનિયાળ છે, પરંતુ તે ખરાબ નથી.
તેનો સામનો કરવો પડે તે મુશ્કેલી એ છે કે આપડે ખરેખર ચૂકવવાની
કાર્ય કરવા માટે જરૂરી ઊર્જા માટે
અથવા ઊર્જાની સુવિધા માટે ચૂકવણી કરો.
સીધી હવાપકડવી રાસાયણિક માર્ગનું એક
અને લોકો હમણાં જ તેનો ઉપયોગ વાતાવરણમાંથી કાર્બન co2 લેવા માટે કરે.
અને અથવા ઉત્પાદક પ્લાસ્ટિક નું ઉત્પાદન કરે છે.
મહાન પ્રગતિ થઈ રહી છે.
પરંતુ તે ઘણા દાયકાઓ હસે.
તે રાસાયણિક માર્ગો વર્ષમાં એકનો ગીગતોન નીચે ખેંચતા પેહલા.
જૈવિક માર્ગ અમને વધુ આશા આપે છે,મને લાગે છે,
ટુંકાગાળામાં
તમે સંભવિત પુનઃવનો, વૃક્ષો વાવવા
આબોહવાની સમસ્યાના સમાધાન તરીકે.
તમે જાણો છો ,તે ઉચિત પ્રશ્ન છે;
શું આપડે વૃક્ષોનો ઉપયોગ કરીને આ સમસ્યાઓ ની બહાર નીકળી શકીએ?
હું ઘણા કારણોસર તેના વિશે શંકાસ્પદ છું.
એકમાત્ર સમસ્યાના પાયે છે.
બધા વૃક્ષો બીજ,થોડી નાની વસ્તુઓ તરીકે શરૂ થાય છે.
અને તેઓ પહોંચ્યા તે પેહલા ઘણા દાયકાઓ છે.
તેમની સંપૂર્ણ કાર્બન એકઠી સંભવિત છે.
અને બીજું,
જો તમે જમીનની સપાટી પર નજર રાખો , તો જોશો તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે.
અન તેમાંથી અમારું ખોરાક મળે છે,અન તેમાંથી અમે વનવિભાગના ઉત્પાદનો મેળવીએ છીએ.
જૈવવિવિધતા રક્ષણ અને પાણી અને બીજું બધું
આવી અપેક્ષા રાખવી કે સમસ્યાનો સામનો કરવા માટે પૂરતી જગ્યા મળશે.
મને લાગે છે કે તદ્દન સમસ્યારૂપ બનશે.
પરંતુ જો આપને જોઈએ દરિયામા કાંઠાથી થોડે દૂર,
ઝીણું સમાધાન જુઓ જ્યાં પેહલેથી હાલનો ઉદ્યોગ છે
અને જ્યાં આગળ સ્પષ્ટ માર્ગ છે.
સમુદ્ર આપડા ગ્રહના લગભગ ૭૦ ટકા ભાગ આવરી લે છે.
તેઓ આપણા આબોહવાને નિયંત્રિત કરવામા ખરેખર મોટી ભૂમિકા ભજવે છે,
અને જો આપને તેમાં વનસ્પતિ નો વિકાસ વધારી શકીએ,
મને લાગે છે કે, આબોહવા વારાફરતી પાક વિકસાવવા ઉપયોગ કરી શકીએ.
ત્યાં ઘણા પ્રકારની સમુદ્રી વનસ્પતિ છે,
સમુદ્રી વનસ્પતિ અનુપલબ્ધ આનુવંશિક વિવિધતા છે,
તે ખૂબ પ્રાચીન છે;
તેઓ વિકસિત થતાં કેટલાક બહુકોષીય સજીવો હતા.
લોકો ખાસ પ્રકારના સમુદ્રી વનસ્પતિ ઉપયોગ કેવી રીતે કરે છે
ખાસ હેતુ માટે,
જેમકે ખૂબ ઉચ્ચ ગુણવત્તાવાળા ઉત્પાદનોનો વિકાસ કરવો.
પરંતુ તમે વનસ્પતિનો નાહવા માટે ઉપયોગ કરી શકો છો,
તમારી ત્વચા માટે સારું માનવામાં આવે છે,;
હું તેની સાક્ષી આપી શક નથી,પરંતુ તમે કરી શકો.
માપનીયતા એ સમુદ્રી વનસ્પતિ ખેતી વિશેની મોટી બાબત છે.
તમે જાણો છો,જો આપણે વિશ્વના નવ ટકા સમુદ્રને આવરી શકીએ.
સમુદ્રી વનસ્પતિ ખેતરો,
આપણે બધા ગ્રીનહાઉસ વાયુઓ સમકક્ષ નીચે ખેંચી શકીએ.
અમે કોઈપણ એક વર્ષમાં મુકીશું.
૫૦ થી વધુ ગીગાટોન.
હવે વિચાર્યું છે તે જ્યારે પ્રથમ વાંચ્યું ઉત્તમ હતું,
પરંતુ વિચાર્યું હું સારી રીતે ગણતરી કરીશ વિશ્વના નવ ટકા સમુદ્ર કેટલા મોટા છે.
તે તરણ આવે છે ,લગભગ સાડા ચાર ઓસ્ટ્રેલિયા જેટલા છે,
હું જે જગ્યાએ રહું છું.
અને આ ક્ષણે આપડે નજીક છીએ?
સમદ્રતળિયા વાળા કેટલા ખેતરો આપડે ત્યાં છે?
શૂન્ય.
પરંતુ આપણી પાસે ઉદાહરણ છે,તે જૂઠામાં આશા છે.
હાલ માં અહી બાંધકામ ચાલી રહેલા સમુદ્રી વનસ્પતિ ના ખેતરોનું થોડું ચિત્ર.
તમને સમુદ્રતટ વિશે કેટલીક રસપ્રદ વાતો જણાવે છે.
તમે તે લાકડાના ઘોડા પર સમુદ્રતટ વધતો જોઈ શકો,
ત્યાં સમુદ્રમાં ૨૫ મીટર નીચે.
તે તમે જમીન પર જોઈ શકો છો તેનાથી જુદું છે.
અને તેનું કારણ,તમે જાણો છો સમુદ્રતટ ઝાડ જેવું નથી.
તેમાં બિનઉત્પાદક ભગો નથી.
મૂળ અને થડ અને શાખાઓ અને છાલ જેવા
આખા છોડ માં ખુબ પ્રકાસંશ્લેષણ થાય છે.
તેથી તે ઝડપથી વધે છે.
સમુદ્રીવનસ્પતિ એક દિવસમાં મીટર વધી શકે
અને આપણે કાર્બન કેવી રીતે જુદું પાડવું?
ફરીથી,તે જમીનથી ખુબ જ અલગ છે.
તમારે તે સમુદ્રિતળ કાપી નાખવાની જરૂર છે.
સમુદ્ર પાતાળમાં પ્રવાહોને
એકવાર તે એક કિલોમીટર નીચે આવે છે.
તે સમુદ્રમાં રહેલા કાર્બન વાતાવરણીય પ્રણાલી અસરકારક બહાર નીકળી ગયા.
સદીઓ માટે અથવા સહસ્ત્રાબ્ધી
જ્યારે તમે વન રોપશો,
તમારે જંગલની અગ્નિ,ભૂલો વગેરે વિશે ચિંતા કરવાની જરૂર છે.
કે કાબૅનમુકત
જોડે, આ ખેતરો ની ચાવી
તે નાની પીપે નીચે ઊંડાણો માં જાય છે
તમે જાણો છો, મધ્ય સમુદ્ર મૂળભૂત છે એક વિશાળ જૈવિક રણ.
ત્યાં એવા પોષકતત્વો નથી જેનો ઉપયોગ ઘણા સમય પહેલા થયો હતો
પરંતુ માત્ર ૫૦૦ મીટર નીચે,
ત્યાં ઠંડુ છે,ખુબ જ પોષક સમુદ્ર પાણી
અને થોડી સાફ , નવીનીકરણીય ઊર્જા સાથે,
તમે તે પાણીને પંપ કરી શકો છો
અને તમારા સમુદ્રી વનસ્પતપાકને સિંચાઇ કરવા તેમાં રહેલા પોષકતત્ત્વોનો ઉપયોગ કરો
તેથી મને લાગે છે કે આ ખરેખર આવું છે ઘણા ફાયદા
તે જૈવિક રણ બદલી રહ્યું છે
મધ્ય સમુદ્ર
ઉત્પાદક, કદાચ ગ્રહ બચત ઉકેલમાં પણ.
તેથી શું ખોટું થઈ શકે છે?
સારું, આપણે આ સ્કેલ પર જે કંઈ પણ વિશે વાત કરીશું
ગ્રહોના ધોરણે દાખલ કરે છે,
અને આપણે ખૂબ કાળજી લેવી પડશે
લાગે છે દુર્ગંધયુક્ત સમુદ્રી વનસ્પતિના ઢગલા
કદાચ અમારી સમસ્યાઓમાં ની સૌથી ઓછી સમસ્યા જોઈ શકે.
ત્યાં અન્ય અણધાર્યા વસ્તુઓ છે જે બનશે.
જ્યારે હું આ વાત કરું છું ત્યારે એક વસ્તુ ખરેખર મને ચિંતા કરે છે.
ઊંડા સમુદ્રમાં જૈવવિવિધતા નું ભાગ્ય છે.
જો આપણે ઊંડા સમુદ્રમાં સમુદ્રી વનસ્પતિના ગિગાટોન મૂકી છીએ
આપણે ત્યાં જીવનને અસર કરી છીએ.
સારા સમાચાર એ છે કે આપણે જાણીએ છીએ
કે સમુદ્રી વનસ્પતિ ઘણી પહેલા થી જ ઊંડા સમુદ્ર સુધી પહોંચે છે
તળિયા પછી અથવા સબમરીન ખીણો દ્વારા,
તેથી આપણે અહી કોઈ નવલકથા પ્રક્રિયા વિશે વાત કરી નથી,
અમે પ્રાકૃતિક પ્રક્રિયાને વધારવાની વાત કરીએ છીએ .
અને આપણે જઈશું તેમ શીખીશું.
મતલબ ,તે જોઈ શકે છે આ સમુદ્ર જતા સમુદ્રી વનસ્પતિના ખેતરો મોબાઈલ જરૂરી છે.
સમુદ્ર વિસ્તારોમાં સમુદ્રી વનસ્પતિનું વિતરણ કરવું
એક જગ્યાએ એક મોટી દુર્ગંધ નો બનાવવાને બદલે
તે હોઈ શકે છે કે આપણે દરિયાઈ સમુદ્રી વનસ્પતિને ચાર્જ કરવાની જરૂર પડે.
તેથી એક પ્રકારની શામેલ કરો,ખનીજ બીઓચર
અમે તેને ઊંડાણમાં મોકલતા પહેલા
અમે પ્રક્રિયા શરૂ કરીશું ત્યાં સુધી ખોવાઇશું નહિ
અને અમે કરી અસરકારક રીતે શીખીશું
હું હમણાં જ તમને સમકાલીન સમુદ્રી વનસ્પતિ ના ખેતરોમાં લઈ જવા માંગુ છું
તે મોટો ધંધો છે
તે એક વર્ષનો છ અબજ ડોલર છે
દક્ષિણ કોરિયા દુર સમુદ્રીવનસ્પતિ ખેતરો
તમે તેને અવકાશથી જોઈ શકો છો તે વિશાળ છે
અને તેઓ માત્ર સમુદ્રી વનસ્પતિ ના ખેતરોમાં વધારો કરી રહ્યા છે
લોકો આ રીતે જે સ્થળે કરી રહ્યા છે તે કંઇક છે જે મહાસાગરની પર્મકલચર છે
અને સમુદ્ર પર્માકલ્ચરમાં
તમે માછલી, છીપ અન ી
અને તેનું કારણ તે સારી રીતે કામ કરે છે
તે છે કે સમુદ્રી વનસ્પતિ દરિયાઈ પાણીને ઓછું એસિડિક બનાવે છે.
તે વધતા દરિયાઈ પ્રોટીન માટે એક આદર્શ વાતાવરણ પ્રદાન કરે છે
જો આપણે વિશ્વની નવ ટકા આવરી લઈશું
સમુદ્ર પર્માકલ્ચર માં
અમે માછલી અને છીપ ના ખેતરોમાં પૂરતા પ્રમાણમાં પ્રોટીન બનાવી શકીએ છીએ
૧૦ અબજની વસ્તીમાં દરેક વ્યક્તિને આપવા
દર વર્ષે૨૦૦ કિલોગ્રામ ઉચ્ચ ગુણવત્તાની પ્રોટીન.
તેથી આપણી પાસે અહી બઉ શક્તિશાળી ઉકેલ છે.
આપ હવામાનપલટાને સંબોધિ શકીએ, આપડ વિશ્વને ખવડાવી શકીએ,
આપડે સમુદ્રને ડિએસિદીફાઇડ કરી શકીએ છીએ.
આ બધાનું અર્થશાસ્ત્ર પડકારજનક બની રહ્યું છે.
આપણે ઘણા ઘણા અબજો ડૉલરનું રોકાણ કરીશું
આ ઉકેલમાં,
અને તેઓ gigatones સ્કેલ પર પહોચવામાં દાયકાઓ લેશે.
કારણકે મને ખાતરી છે કે આવું થવાનું છે
તે છે સિવાય કે આપણે ગેસ ને હવામાંથી બહાર ન કરીએ,
તે ડ્રાઈવિંગ ને પ્રતિકૂળ પરિણામો આપવાનું ચાલુ રાખશે.
તો આપણા શહેરમાં પુર આવશે,
તે અમને ખોરાકથી વંચિત કરશે,
તે તમામ પ્રકારની નાગરિક અશાંતિનું કારણ બનશે..
તેથી કોઈપણ જેની પાસે આ સમસ્યાનો ઉકેલ લાવવાનો ઉપાય છે
એક મૂલ્યવાન સંપતિ છે.
અને પેહલેથી જ મે સમજાવ્યું છે તેમ,
સમુદ્ર પર્મકલ્ચર આર્થિક રીતે ટકાઉ રહેલા માર્ગ પર સારી છે
તમે જાણો છો, આગામી ૩૦ વર્ષોમાં,
આપણે કાર્બન ઉત્સર્જન કરતી અર્થવ્યવસ્થામાં થી પસાર થવું પડશે
એક કાર્બન શોષણ કરનાર અર્થતંત્ર માટે.
અને તે ખુબ લાંબુ લાગતું નથી.
ગ્રીનહાઉસ વાયુઓનો અડધો ભાગ જે આપણે વાતાવરણમાં મૂકી દીધી છે,
અમે છેલ્લા૩૦ વર્ષો માં ત્યાં મૂક્યા છે.
મારી દલીલ છે,
જો આપણે ૩૦ વર્ષમાં ગેસ મૂકી શકીએ છીએ,
૩૦ વર્ષમાં આપડે તેને ખેંચી શકીએ છીએ.
અને જો તમને શંકા ચેક ૩૦ વર્ષો માં કેટલું કરી શકાય છે,
ફક્ત ૧૯૧૯ ની સદી પાછળ તમારું મન ઘડો,
તેની તુલના ૧૯૫૦ સાથે કરો.
હવે,૧૯૧૯માં.,અહી એડીઈન બર્ગ માં,
તમે કેનવાસ અને લાકડાની બાઓલેન જોઈ હશે.
ત્રીસ વર્ષ પછી ,તમે જેટ વિમાન જોતા હશો.
૧૯૧૯માં શેરીમાં પરિવહન ઘોડા હતા.
૧૯૫૦ સુધીમાં ,તેઓ મોટર વાહનો છે.
૧૯૧૯,અમારી પાસે ગન પાવડર હતું;
૧૯૫૦ ,અમારી પાસે પરમાણુ શક્તિ હતી.
આપણે ટૂંકાગાળા માં ઘણું કરી શકીએ છીએ.
પરંતુ તે બધા આપણી ઊપર વિશ્વાસ કરે છે આપણે કોઈ સમાધાન શોધી શકીએ.
હવે ુહું જ કરવાનું પસંદ કરું છુ,તે બધા લોકોને સાથે લાવવાનું છે
આ જગ્યામાં જ જ્ઞાન સાથે.
ઇજનેરો કે જેઓ કિનારાથી બંધાણ કેવી રીતે બનાવતા હોય છે,
સમુદ્રી વનસ્પતિ ખેડૂતો, નાણાકીય,
સરકારી નિયમનકારો,
લોકો જે સમજે છે કે વસ્તુઓ કેવી રીતે કરવામાં આવે છે.
અને આગળનો માર્ગ આલેખ કરો,
કહો: આપણે એક વર્ષમાં અસ્તિત્વમાં ના ૬ અબજ ડોલર થી કેવી રીતે જઈશું,
દરિયાકિનારાના ઉદ્યોગમાં,
આ નવા ઉદ્યોગથી , જેને ઘણી સંભાવનાઓ મળી છે,
પરંતુ મોટા પ્રમાણમાં રોકાણોની જરૂર પડશે?
હું શરત લગાવનાર માણસ નથી,તમેં જાણો છો.
પરંતુ જો હું હોત,
હું તમને કહીશ મારા પૈસા તે સામગ્રી પર હશે ,
તે સમુદ્રી વનસ્પતિ પર હસે.
તે મારો હીરો છે.
આભાર.
(અભિવાદન)
Ó, sok van belőle!
Ez hínár.
Meglehetősen szerény jószág,
de néhány igen figyelemreméltó tulajdonsággal rendelkezik.
Először is igen gyorsan nő.
Úgyhogy a szén, amelyet tartalmaz,
csupán néhány héttel ezelőtt
még szén-dioxidként lebegett a légkörben,
a klímaváltozás káros következményeinek előidézőjeként.
Pillanatnyilag biztonságosan tárolódik a hínárban,
de amikor a hínár elrothad –
és a szagából ítélve ez az idő már nincs messze –
amikor elrothad, a szén-dioxid visszakerül a légkörbe.
Hát nem volna fantasztikus, ha módot találnánk rá,
hogy hosszú ideig elzárva tartsuk ezt a szén-dioxidot,
jelentősen hozzájárulva a klímaváltozás problémájának megoldásához?
A kivonásról beszélek most.
Ez most a klímakihívás másik felévé vált.
Mégpedig azért, mert olyan sokáig késlekedtünk
a klímaváltozás megfékezését illetően,
hogy már két nagyon nehéz és bonyolult dolgot kell tennünk azonnal.
Csökkentenünk kell a kibocsátásunkat, tisztább energiaellátást kell elérnünk,
ugyanakkor jelentős mennyiségben kell
szén-dioxidot kivonnunk a légkörből.
Ha nem tesszük, a kibocsátott szén-dioxid nagyjából 25%-a ott marad,
emberi léptékkel örökre.
Vagyis cselekednünk kell.
Ez valóban a klímakrízis kezelésének új szakasza,
amely szemléletváltozást igényel.
A karbonkibocsátás ellensúlyozásának gondolata
már nem elegendő a modern korban.
Amikor ellensúlyozunk valamit, ezt mondjuk:
"Megengedünk magunknak valamennyi üvegházhatású gáz kibocsátását a légkörbe,
de aztán ellensúlyozzuk ezt a kivonásával."
Annak az elgondolásnak nincs többé értelme,
hogy egyszerre kell csökkenteni a kibocsátást,
és kivonni a szén-dioxidot.
A kivonás fogalma alatt
hatalmas mennyiségű üvegházhatású gáz, főképp szén-dioxid
körforgásból való kivonását értjük.
Ahhoz, hogy ezt megtehessük, szükségünk van a szénár bevezetésére.
Jelentős díjra van szükségünk, amit azért szolgálatért fizetünk majd,
melynek hasznából mindannyian részesülni fogjuk.
Ez idáig szinte semmilyen előrehaladást sem értünk el
a klímakihívás második felében.
Nincs az emberek gondolkodásának előterében.
És, tudják, meg kell, hogy említsem, időnként hallom, ahogy az emberek mondják:
"Elvesztettem a reményt, hogy bármit is tehetnénk a klímaváltozás ügyében."
Nézzék, nekem is voltak álmatlan éjszakáim, elmondhatom.
De ma itt vagyok e szerény növénynek, a hínárnak a nagyköveteként.
Azt hiszem, magában hordja a lehetőséget,
hogy a klímaváltozás kihívásának megoldásában és jövőnkben
nagy szerepet játsszon.
A tudósok azt mondják nekünk, hogy nagyjából a következő 80 évben,
e század végéig
évente három százalékkal kell csökkentenünk
az üvegházhatású gázkibocsátásunkat,
és minden évben három gigatonna CO₂-ot kell kivonnunk a légkörből.
Ezek a számok olyan nagyok, hogy összezavarnak bennünket.
De a tudósok szerint ezt kell tennünk.
Igazán utálom ezt a grafikont mutogatni,
de sajnálom, meg kell tennem.
Ez igen ékesszólóan mutatja be
személyes kudarcomat
a klímaváltozás elleni erőfeszítések terén,
és valójában egyetemes bukásunkat is a klímaváltozás kezelésében.
Láthatják az üvegházhatású gázok
és a felmelegedés pályaívét.
Láthatnak minden nagy tudományos bejelentést, amit tettünk,
elmondva, mekkora veszéllyel nézünk szembe a globális felmelegedés kapcsán.
Láthatják a politikai találkozókat.
Egyik sem változtatta meg a pályaívet.
Emiatt van szükségünk szemléletváltásra,
új megközelítésre.
Mégis, mit tehetünk az üvegházhatású gázok nagymértékű csökkentéséért?
Tényleg csak két módja van,
és én nagyon komolyan foglalkoztam a kivonás problémájával.
És hogy előre beharangozzam...
azt mondanám, ez fog végül kihúzni minket a csávából.
Bizony, ez az egyik legjobb választás,
de van sok más lehetőség is.
Kémiai és biológiai lehetőségek.
Tehát kétfajta megközelítés van, hogy elvégezzük a feladatot.
A biológiai utak fantasztikusak,
mert forrásuk, a napenergia
valóban ingyenes.
A napenergiát használjuk a növényi fotoszintézishez,
a szén-dioxid lebontásához, és a szén megkötéséhez.
Vannak kémiai utak is.
Baljóslatúan hangzanak, de valójában egyáltalán nem rosszak.
A nehézség, ami felmerül velük kapcsolatban, hogy fizetnünk kell
az elvégzéséhez vagy a lehetővé tételéhez
szükséges energiáért.
A közvetlenül a levegőből való kivonás remek példája a kémiai útnak,
és az emberek már ma is használják a CO₂ légkörből való kivonására
és bioüzemanyag valamint műanyag előállítására.
Jelentős haladást értünk el,
de sok évtized szükséges még ahhoz,
hogy ezek a kémiai megoldások évente egy gigatonna CO₂-ot vonjanak ki.
Úgy gondolom, a biológiai utak
több reménnyel kecsegtetnek bennünket rövid távon.
Vélhetőleg hallottak már az erdősítésről, fák ültetéséről
a klímaválság megoldásaként.
Tudják, jogos a kérdés:
Megtaláljuk a kiutat ebből a problémából fák ültetésével?
Számos ok miatt kételkedem ebben.
Az egyik a feladat nagysága.
Minden fa magként kezdi, apróságként,
és sok évtized, mire elérik
teljes szénmegkötő képességüket.
Másodszor,
A földfelszínt szemügyre véve láthatják, milyen súlyos mértékben zsákmányoljuk ki.
Ebből szerezzük az élelmünket, erdei termékeinket,
sérül a biológiai sokféleség, a vízkészlet és minden egyéb.
Ha azt várjuk, hogy találunk elég helyet a probléma megoldásához,
azt gondolom, meglehetősen nagy nehézségekbe fogunk ütközni.
De ha a nyílt tengert nézzük,
látunk egy megoldást, ahol már van egy létező iparág,
és ahol tisztább út mutatkozik.
Az óceánok bolygónk felszínének nagyjából 70%-át teszik ki.
Igen nagy szerepet játszanak éghajlati változásainkban,
és ha több hínárt termelnénk bennük,
éghajlat-változtató termény fejlesztésére használhatnánk őket.
Nagyon sokféle hínár van,
a hínárok genetikai sokszínűsége hihetetlen,
és nagyon ősiek;
néhány közülük elsőként kifejlődött többsejtű organizmus.
Az emberek már használnak különféle hínárokat
bizonyos célokra,
mint amilyen az igen magas minőségű gyógyszerészeti termékek fejlesztése.
De használhatjuk őket fürdéshez is,
állítólag jót tesz a bőrünknek;
ezt nem igazolhatom, de kipróbálhatják.
A hínártermesztésben az a nagyszerű, hogy elterjeszthető.
Ha a világ óceánjainak kilenc százalékát
hínártelepekkel borítanánk be,
ugyanannyi üvegházhatású gázt tudnánk kivonni minden évben,
mint amennyit kibocsátunk.
50 gigatonnánál is többet.
Amikor először olvastam erről, azt gondoltam, ez fantasztikus,
de gondoltam, jobb, ha kiszámolom, mekkora ez a terület.
Kiderült, hogy Ausztrália négy és félszerese,
ez az a hely, ahol élek.
És milyen közel vagyunk ehhez pillanatnyilag?
Hány óceáni hínártelepünk van?
Semennyi.
De vannak azért mintatelepeink, és ez némi reményre ad okot.
Ez a kis rajz itt egy hínártelepről, amit jelenleg hoznak létre,
valami érdekeset árul el a hínárról:
Láthatják, hogy a hínár az állványon
25 méter mélyen is nő az óceánban.
Ez nagyon különbözik attól, amit a szárazföldön megfigyelhetünk.
Ennek az az oka, hogy a hínárok nem hasonlatosak a fákhoz,
nincsenek a mi szempontunkból lényegtelen részeik,
mint törzs és kéreg, gyökerek és ágak.
A növény egésze meglehetősen fotoszintetikus,
úgyhogy elképesztően gyorsan növekszik.
A hínár napi egy métert is nőhet.
De hogyan különíthetjük el a szenet?
Ez is nagyon különbözik a szárazföldi módszertől.
Csupán arra van szükségünk, hogy levágjuk a hínárt –
és az lesüllyedjen az óceán mélyére.
Amint egy kilométer mélyre kerül,
a hínárban lévő szén eredményesen kikerül a légköri rendszerből –
évszázadokra, vagy akár ezer évre is.
Viszont ha erdőt telepítünk,
aggódhatunk például az erdőtüzek és a kártevők miatt,
melyek szabadon bocsátják a szenet a légkörbe.
A kulcs ezekhez a farmokhoz azonban,
hogy kis csövek hatoljanak a mélységbe.
Tudják, a nyílt óceán tulajdonképpen hatalmas sivatag biológiai értelemben.
Nincs benne régen felhasznált tápanyag.
De 500 méterrel lejjebb
hideg, tápanyagban igen gazdag víz van.
Már kevés tiszta, megújuló energiával is
felhozhatjuk azt a vizet,
és használhatjuk a benne lévő ásványokat a hínárok táplálására.
Szóval azt gondolom, tényleg sok előnye van.
Átalakítja a biológiai sivatagot,
a nyílt óceánt,
egy hasznot hajtó és talán bolygómentő területté.
Mi lehet ebben rossz?
Nos, ilyen léptékben minden, amiről beszélünk,
bolygószintű beavatkozást igényel.
Nagyon óvatosnak kell lennünk.
Azt gondolom, hogy a lebomló hínárhalmok
jelentik a legkevesebb veszélyt.
Előre nem látható dolgok történnek majd,
ezek egyike, ami valóban aggaszt engem, amikor erről beszélünk,
az a biológiai sokféleség alakulása az óceán legmélyén.
Ha gigatonnasszámra helyezünk el hínárt az óceán mélyén,
hatással leszünk az ottani élővilágra.
Jó hír, hogy tudjuk,
már most is sok hínár kerül oda,
viharokat követően vagy tengeri árkokon át.
Tehát nem új folyamatról beszélünk itt,
csak egy természetes folyamat fokozásáról.
És miközben csináljuk, tanulunk belőle.
Úgy értem, ezeknek a hínárfarmoknak talán mobilnak kéne lenniük,
eloszlatva a hínárt az óceán hatalmas területein,
ahelyett, hogy egy helyen halmoznák fel azt.
Lehetséges, hogy el kell szenesítenünk a hínárt,
egyfajta semleges, ásványokkal teli bioszenet hozva létre,
mielőtt a mélységbe küldjük.
Nem tudjuk meg, csak ha elkezdjük a folyamatot,
és tanulunk a cselekvés közben.
Megmutatom önöknek a korunkbeli hínártelepeket.
Nagy üzlet –
éves szinten 6 milliárd dolláros iparág.
Ezek dél-koreai hínárfarmok –
láthatjuk az űrből is, hatalmasak.
Ezek egyre inkább nem csupán hínártelepek,
az emberek ezeken a helyeken ún. permakultúrát folytatnak.
Az óceán-permakultúrában
halakat, kagylókat tenyésztenek a hínár termesztése mellett.
Ez azért működik olyan jól,
mivel a hínár a tengervizet kevésbé savassá teszi,
s ezzel ideális környezetet teremt a tengeri fehérje előállításához.
Ha a világ óceánjainak kilenc százalékát
óceán-permakultúrával borítanánk,
elegendő fehérjét termelhetnénk hal- és kagylófélék formájában ahhoz,
hogy tízmilliárd embert lássunk el
200 kg, jó minőségű fehérjével évente.
Vagyis ez egy széles körű megoldás,
egyszerre kezelhetjük a klímaváltozás, a világszintű éhezés
és az óceánok savasodásának problémáját.
Mindennek gazdasági megvalósítása nagy kihívást jelent,
sok-sok milliárd dollárt kell befektetnünk
ezekbe a megoldásokba,
és évtizedekbe telik, amíg elérjük a gigatonnás léptéket.
Az ok, amiért meg vagyok győződve arról, hogy mindez megtörténik,
az, hogy ha nem vonjuk ki a gázt a légkörből,
egyre több hátrányos következménnyel szembesülünk.
Városaink víz alá kerülnek,
nem lesz mit ennünk,
mindenfelé polgári zavargások törnek ki.
Szóval bárki, akinek van megoldása erre a problémára,
értékes vagyon birtokában van.
És mint említettem,
az óceán-permakultúra erősen ott tart, hogy gazdaságilag fenntarthatóvá váljon.
Tudják, a következő 30 évben
széndioxid-kibocsátó gazdaságból
széndioxid-felhasználó gazdasággá kell válnunk.
Ez nem tűnik hosszú időnek.
De az üvegházhatású gázok felét
az elmúlt 30 évben juttattuk a légkörbe.
Az érvem,
hogy ha be tudtuk juttatni a gázt az elmúlt 30 évben,
akkor ki is tudjuk vonni azt a következő 30 évben.
És ha kételkednének abban, mit lehet tenni 30 év alatt,
csak pörgessék vissza elméjüket egy évszázaddal, 1919-be,
és hasonlítsák össze 1950-nel.
1919-ben itt Edinburghban
vászon és fa duplaszárnyú repülőgépeket láthattak volna,
30 évvel később pedig sugárhajtású repülőgépeket.
1919-ben az utcákon lovakkal közlekedtek,
1950-ben motorokkal.
1919-ben puskaporunk volt,
1950-ben nukleáris energiánk.
Sokra vagyunk képesek rövid idő alatt is.
De mindez attól függ, hiszünk-e abban, hogy találunk megoldást.
Szeretnék összehozni mindenféle embert,
aki tudással rendelkezik ezen a területen.
Mérnököket, akik tudják, hogyan építsenek nyílttengeri létesítményeket,
hínártermelőket, befektetőket,
kormányhivatalnokokat,
hozzáértő embereket.
És feltérképezni,
hogyan juthatunk el a már létező évi hatmilliárd dolláros
part menti hínáripartól
ehhez az új formájú iparhoz, amelyben olyan sok lehetőség rejlik,
de ami hatalmas befektetést igényel.
Nem szoktam fogadni, tudják,
de ha fogadnék,
én mondom önöknek, a pénzemet erre tenném,
a hínárra fogadnék.
Ez az aduász.
Köszönöm.
(Taps)
Oh, ada banyak.
Ini adalah rumput laut.
Benda yang sederhana.
Tapi punya kualitas yang luar biasa.
Salah satunya, bisa tumbuh dengan cepat.
Jadi, karbon yang jadi bagian dari rumput laut itu,
hanya beberapa minggu lalu,
sedang mengambang di atmosfer sebagai CO2 atmosferik,
mendorong semua konsekuensi merusak dari perubahan iklim.
Untuk saat ini, itu terkunci dengan aman di dalam rumput laut,
tapi saat rumput laut membusuk--
dan dari baunya, tidak perlu jauh-jauh--
ketika membusuk, CO2 akan dilepaskan kembali ke atmosfer.
Bukankah hebat jika kita bisa menemukan cara
mengunci CO2 itu untuk waktu yang lama,
dan pada akhirnya memberikan kontribusi penting untuk menyelesaikan masalah iklim?
Yang saya bicarakan adalah penurunan.
Hal itu sudah menjadi tak terpisahkan dari masalah iklim.
Dan itu karena kita terlalu lama menunda,
dalam menanggapi perubahan iklim,
sehingga sekarang kita harus melalukan dua hal yang besar dan sulit sekaligus.
Kita harus mengurangi emisi dan membersihkan suplai energi kita
bersamaan dengan kita menngambil karbon dioksida
dalam jumlah besar dari atmosfer.
Jika kita tidak melakukannya, sekitar 25 persen CO2 yang kita buang ke udara
akan tetap berada di sana selamanya, berdasarkan standar manusia.
Jadi, kita harus bertindak.
Ini adalah fase baru dalam menanggapi krisis ikllim
dan ini membutuhkan pemikiran baru.
Jadi, ide seperti penyeimbangan karbon tidak masuk akal
di era modern.
Ketika Anda menyeimbangkan sesuatu,
Anda bilang, "Saya setuju untuk membuang gas rumah kaca ke atmosfer,
tapi nanti saya seimbangkan dengan menariknya lagi."
Ketika Anda harus mengurangi emisi
dan menarik keluar CO2,
pemikiran seperti itu tidak lagi masuk akal.
Dan saat kita bicara menarik keluar,
kita bicara tentang melepaskan gas rumah kaca jumlah besar, terutama CO2,
keluar dari peredaran.
Dan untuk melakukannya, kita butuh harga karbon.
Kita perlu harga yang tepat yang kita bayarkan untuk layanan tersebut
yang akan menguntungkan kita.
Kita hampir tidak membuat kemajuan
dengan paruh kedua tantangan iklim.
Banyak orang tak menyadarinya.
Dan, Anda tahu, saya harus bilang, beberapa kali, saya dengar orang berkata,
"Aku putus asa kita bisa melakukan sesuatu untuk krisis iklim."
Dan lihat, saya juga kurang tidur, saya bisa cerita pada Anda.
Tapi saya di sini hari ini sebagai duta untuk rumput sederhana, rumput laut.
Saya pikir hal ini memiliki potensi
untuk menjadi bagian besar dalam menanggapi tantangan perubahan iklim
dan bagian besar dalam masa depan kita.
Nah, yang dihimbau oleh para ilmuwan untuk kita lakukan sekitar 80 tahun ke depan
sampai akhir abad ini,
yaitu untuk mengurangi emisi gas rumah kaca
sebanyak tiga persen setiap tahun,
dan menarik tiga gigaton CO2 dari atmosfer setiap tahun.
Angka itu sangat besar hingga mengejutkan kita.
Tapi itulah saran ilmuwan untuk kita.
Saya benci menunjukkan grafik ini,
tapi maaf, saya harus menunjukkannya.
Mudah untuk membicarakan cerita
tentang kegagalan pribadi saya
perihal seluruh advokasi saya soal perubahan iklim
dan sebenarnya, itu kegagalan kita bersama dalam mengatasi perubahan iklim.
Anda bisa lihat alur kami
dalam rangka menghangatkan dan konsentrasi gas rumah kaca .
Anda bisa lihat seluruh seruan berbasis sains yang kami buat,
menyerukan betapa berbahayanya perubahan iklim itu.
Anda bisa melihat pertemuan politik.
Belum ada yang bisa mengubah alurnya.
Dan inilah mengapa kita butuh pemikiran baru,
kita butuh pendekatan baru.
Jadi bagaimana kita bisa menarik gas rumah kaca dalam skala besar?
Hanya ada dua cara melakukannya,
dan saya sudah mempelajarinya dengan mendalam.
Dan saya akan mendahulukan --
Dan menurut saya ini berbau seperti bunga mawar pada akhirnya.
Betul, ini salah satu pilihan terbaik,
tapi ada banyak, banyak kemungkinan.
Ada jalur kimia dan jalur biologi.
Jadi dua cara, agar masalah selesai.
Jalur biologis itu fantastis
karena sumber energi yang diperlukan, matahari,
gratis.
Kita menggunakan matahari untuk mendukung fotosintesis tumbuhan,
memecah CO2 dan menangkap karbonnya.
Ada juga jalur kimia.
Terdengar seram, tapi sebenarnya, tidak buruk.
Kesulitannya adalah kita harus membayar
untuk energi yang dibutuhkan
atau untuk memfasilitasii energi tersebut.
Penangkapan udara langsung adalah contoh bagus untuk jalur kimia,
dan itu banyak digunakan untuk mengambil CO2 dari atmosfer
dan membuat bahan bakar hayati atau membuat plastik.
Kemajuan besar sedang dibuat,
tapi butuh puluhan tahun
sebelum jalur kimia bisa menarik gigaton CO2 per tahun.
Jalur biologis menawarkan lebih banyak harapan, saya pikir,
dalam jangka pendek.
Anda mungkin mendengar tentang reboisasi, menanam pohon,
sebagai solusi untuk masalah iklim.
Anda tahu, ini pertanyaan wajar:
Bisakah kita keluar dari masalah ini dengan menanam pohon?
Saya skeptis karena banyak alasan.
Pertama adalah besarnya masalah.
Semua pohon dimulai dari benih, benda yang kecil sekali,
dan butuh puluhan tahun sebelum mencapai
potensi penangkap karbon yang sepenuhnya.
Dan kedua,
jika Anda melihat permukaan tanah, kelihatan terlalu banyak digunakan.
Kita mendapat makanan dari sana, kita mendapat produk kehutanan dari sana,
perlindungan keanekaragaman hayati dan air serta yang lainnya.
Untuk berharap ruang yang cukup dalam menangani masalah ini,
menurut saya akan cukup merepotkan.
Tapi jika kita melihat ke lepas pantai,
kita melihat solusi di mana sudah ada industri,
dan ada jalan yang terang ke depan.
Laut melingkupi sekitar 70 persen planet kita.
Laut memainkan peran penting dalam mengatur iklim,
dan jika kita dapat meningkatkan pertumbuhan rumput laut di sana,
kita bisa memakainya, saya kira, untuk mengembangkan tanaman pengubah iklim.
Ada banyak jenis rumput laut,
ada begitu banyak ragam genetik dalam rumput laut,
dan mereka sangat kuno;
mereka adalah sebagian dari organisme multiseluler pertama yang berevolusi.
Banyak orang sekarang menggunakan rumput laut khusus
untuk tujuan tertentu,
seperti mengembangkan produk farmasi kualitas sangat tinggi.
Tapi Anda juga bisa menggunakan rumput laut untuk mandi,
katanya bagus untuk kulit;
saya tidak bisa membuktikan, tapi Anda boleh mencoba.
Ukuran adalah hal yang penting dalam budidaya rumput laut.
Tahukah Anda, jika kita melingkupi 9 persen laut di dunia
dengan budi daya rumput laut,
kita bisa mengimbangi jumlah dari seluruh gas rumah kaca
yang kita hasilkan tiap tahun,
lebih dari 50 gigaton.
Nah, saya pikir itu fantastis saat pertama saya baca,
tapi saya pikir baiknya saya hitung seberapa besar 9 persen laut dunia.
Ternyata, sekitar empat setengah kali Australia,
tempat saya tinggal.
Dan seberapa dekat kita dengan tujuan itu?
Berapa banyak pertanian rumput laut lepas pantai yang kita punya?
Nol.
Tapi kita punya contoh, dan dengannya ada harapan.
Gambar kecil pertanian rumput laut yang sedang dalam konstruksi ini
mengatakan hal-hal menarik tentang rumput laut.
Anda bisa lihat rumput laut tumbuh di rak itu,
itu 25 meter di dalam laut.
Berbeda sekali dengan apapun yang Anda lihat di darat.
Dan alasannya adalah, rumput laut tidak seperti pohon,
rumput laut tidak punya bagian yang tidak produktif
seperti akar dan batang, dan ranting dan kulit pohon.
Keseluruhan bagiannya berfotosintesis,
maka tumbuhnya cepat.
Rumput laut bisa tumbuh semeter sehari.
Dan bagaimana menangkap karbon dengan itu?
Lagi, berbeda sekali dengan di darat.
Yang perlu Anda lakukan adalah memotong rumput laut itu --
tenggelam ke laut dalam.
Ketika satu kilometer di bawah,
karbon dalam rumput laut itu secara efektif telah keluar dari sistem atmosfer
untuk berabad-abad atau milenia.
Sedangkan jika menanam hutan,
Anda harus dicemaskan dengan kebakaran hutan, serangga, dll.,
mengeluarkan karbon.
Inti dari dari pertanian ini,
adalah pipa kecil yang turun ke kedalaman.
Anda tahu, tengah laut pada dasarnya adalah gurun biologis yang luas.
Tidak ada nutrisi di sana yang sudah lama digunakan.
Tapi hanya 500 meter ke bawah,
ada air kaya nutrisi yang sejuk.
Dan dengan sedikit energi yang bersih, diperbarui,
Anda bisa memompa air ke atas
dan menggunakan nutrisi di dalamnya untuk mengairi tanaman rumput laut Anda.
Jadi saya pikir gunanya banyak sekali.
Ini mengubah gurun bilogis,
tengah laut,
menjadi produktif dan mungkin bahkan solusi penyelamat planet.
Jadi apa yang mungkin salah?
Yah, apapun yang kita bicarakan dalam skala ini
melibatkan intervensi skala planet.
Dan kita harus sangat berhati-hati.
Saya kira gundukan rumput laut yang membusuk
akan jadi hal paling kecil bagi masalah kita.
Ada hal-hal lain yang tak terduga yang bisa terjadi.
Salah satunya yang sangat meresahkan saya saat saya membicarakan ini,
adalah nasib keanekaragaman hayati di laut dalam.
Jika kita menempatkan gigaton rumput laut di laut dalam,
kita mempengaruhi kehidupan sana.
Berita bagus yang kita tahu
adalah banyak rumput laut sudah mencapai ke laut dalam,
setelah badai atau melalui tebing bawah laut.
Jadi kita tidak bicara proses baru;
kita bicara tentang meningkatkan proses alami.
Dan kita akan belajar sambil jalan.
Maksud saya, mungkin saja budidaya rumput laut ini harus bergerak,
mendistribusikan rumput laut ke seluruh area di laut,
daripada membuat tumpukan membusuk di satu tempat.
Mungkin kita akan perlu membakar rumput laut --
supaya tercipta semacam biochar mineral yang lembam
sebelum kita melepaskannya ke laut.
Kita tidak akan tahu sampai kita memulai prosesnya,
dan kita belajar lebih efektif dengan melakukannya.
Saya ingin membawa Anda ke pembudidayaan rumput laut kontemporer.
Ini bisnis besar --
ini adalah bisnis enam miliar dolar setahun.
Pertanian rumput laut ini lepas pantai Korsel
Anda bisa melihatnya dari angkasa, besar sekali.
Dan lama-lama ini bukan hanya pertanian rumput laut.
Yang dilakukan orang-orang di tempat semacam ini disebut permakultur laut.
Dan dalam permakultur laut,
Anda membudidayakan ikan, kerang dan rumput laut bersama-sama.
Dan alasan hal ini bekerja sangat baik
adalah rumput laut membuat keasaman laut berkurang.
Hal ini menyediakan lingkungan yang ideal untuk membudidayakan protein laut.
Jika kita melingkupi sembilan persen laut dunia
Dalam permakultur laut,
kita bisa memproduksi cukup protein dalam bentuk ikan dan kerang
untuk memberi setiap orang dalam populasi 10 miliar
200 kilogram protein kualitas tinggi setiap tahun.
Jadi, kita memiliki solusi dua arah.
Kita menghadapi perubahan iklim sekaligus
memberi makan dunia dan menjaga laut.
Ekonomi semua ini akan penuh tantangan.
Kita akan investasi banyak, milyaran dolar
untuk solusi-solusi ini
dan akan lama sekali mencapai skala besar.
Alasan kenapa saya yakin hal ini akan terjadi
adalah jika kita tidak menarik gas karbon dari udara,
konsekuensinya akan terus merugikan.
Kota kita kebanjiran,
kita kekurangan makanan,
masyarakat menjadi resah.
Jadi siapapun yang memiliki solusi untuk menangani masalah ini
mempunyai aset yang berharga.
Dan seperti sudah saya jelaskan,
permakultur laut ada di jalur yang tepat untuk bisa berkelanjutan secara ekonomis
Anda tahu, 30 tahun ke depan,
kita harus berubah dari ekonomi penghasil karbon
menjadi ekonomi penyerap karbon.
Dan waktu itu tidak lama.
Tapi separuh dari gas rumah kaca yang kita tumpuk di atmosfer,
kita tumpuk di sana selama 30 tahun itu.
Argumen saya adalah,
jika kita dapat mengunci gas itu selama 30 tahun,
kita dapat menariknya setelah 30 tahun.
Dan jika Anda meragukan apa yang bisa dilakukan dalam 30 tahun,
mari kembali ke satu abad yang lalu, ke tahun 1919
bandingkan dengan 1950.
Di tahun 1919, di sini, Edinburgh,
pesawat terbang ganda masih terbuat dari kayu dan kanvas.
Tiga puluh tahun setelahnya, pesawat jet.
Transportasi di jalan di tahun 1919 adalah kuda.
Pada 1950, itu tergantikan kendaraan bermotor.
1919, kita punya mesiu;
1950, kita punya nuklir.
Banyak hal yang bisa kita lakukan dalam waktu singkat.
Tapi semuanya kembali pada keyakinan kita untuk menemukan solusi.
Yang ingin saya lakukan sekarang adalah mengumpulkan orang-orang
yang punya pengetahuan akan hal ini.
Insinyur yang tahu bagaimana membangun struktur di laut lepas,
petani rumput laut, para pemberi dana,
regulator pemerintah,
orang-orang yang mengerti cara menjalankan semua ini.
Dan petakan masa depan,
katakanlah: Bagaimana kita berubah dari industri berkeuntungan 6 milyar per tahun,
budi daya rumput laut pinggir pantai,
menjadi industri model baru ini, yang memiliki banyak potensi,
namun akan membutuhkan investasi skala besar?
Saya tidak suka bertaruh.
Tapi jika saya suka,
uang saya akan ada pada benda itu,
pada rumput laut.
Itu pahlawan saya.
Terima kasih.
(Tepuk tangan)
Ecco qua, ce ne sono un sacco.
Queste sono alghe marine.
Sono organismi piuttosto semplici
eppure dotati di notevoli qualità.
Innanzitutto, crescono molto in fretta.
Il carbonio contenuto in queste alghe,
solo poche settimane fa,
fluttuava nell'atmosfera sotto forma di CO₂
causando gravi effetti negativi sul cambiamento climatico.
Al momento, è rinchiusa al sicuro all'interno delle alghe,
ma quando l'alga marcisce,
e dall'odore direi che manca poco,
l'anidride carbonica CO₂ viene rilasciata di nuovo nell'atmosfera
Non sarebbe fantastico trovare il modo
di tenere l'anidride carbonica bloccata a lungo termine
contribuendo così significativamente a risolvere il problema climatico?
L'abbassamento dei livelli di CO₂
è diventato di recente l'altra metà della sfida sul clima
e ciò è accaduto a causa del nostro enorme ritardo
nell'affrontare il cambiamento climatico,
per cui ora dobbiamo fare due cose importanti e difficili contemporaneamente:
dobbiamo ridurre le emissioni con l'uso di fonti di energia pulite
e, allo stesso tempo, estrarre grossi volumi
di anidride carbonica nell'atmosfera.
Se non lo facciamo, circa il 25% dell'anidride carbonica emessa
rimarrà nell'aria, secondo gli standard umani, per sempre.
Quindi, dobbiamo agire.
Siamo entrati in una nuova fase della crisi climatica
una fase che richiede un nuovo modo di pensare.
Idee come quella di controbilanciare le emissioni di carbonio, non hanno senso
nell'era moderna.
Quando vuoi compensare per qualcosa,
è come se dicessi a te stesso: "Ora vado a immettere gas serra nell'atmosfera,
ma poi compenserò riducendolo".
Quando la priorità è sia tagliare le emissioni
sia ridurre i livelli di CO₂,
questo modo di pensare non ha più alcun senso.
E quando parliamo di ridurre,
intendiamo mettere grandi volumi di gas serra, e specialmente CO₂,
fuori circolazione.
Per farlo, c'è bisogno di una tassa sul carbonio.
Una tassa significativa, che sia in grado di pagare per un servizio
dal quale tutti trarremo beneficio.
Finora, abbiamo fatto pochissimi progressi
con la seconda parte della sfida climatica.
La maggior parte della gente non vi presta alcuna attenzione.
A volte, sento persone che dicono:
"Ho perso ogni speranza che si possa fare qualcosa per il problema del clima".
E, vi dirò, anch'io ho passato le mie notti insonni.
Ma oggi sono qui in veste di ambasciatore di queste umili alghe marine.
Penso che abbiano il potenziale per svolgere un ruolo centrale
nell'affrontare la sfida posta dal cambiamento climatico
e nel nostro futuro.
Gli scienziati ci dicono che, per i prossimi 80 anni o giù di lì,
fino alla fine del secolo,
dovremo cercare di tagliare le emissioni di gas serra
nella misura del 3% all'anno
estraendo ogni anno tre gigatonnellate di CO₂ dall'atmosfera.
Sono numeri così grandi che ci lasciano perplessi.
Ma questo è ciò che gli scienziati ci dicono di fare.
In genere non amo mostrare questo grafico, ma penso che dovrò farlo.
Racconta in modo molto eloquente la storia del mio personale fallimento,
di tutto il mio lavoro di patrocinio per il cambiamento climatico
e del nostro fallimento collettivo nell'affrontare il cambiamento climatico.
Qui vedete la curva del riscaldamento e della concentrazione dei gas serra
Sono visibili anche tutti i grandi annunci scientifici che sono stati fatti,
per quantificare il pericolo rappresentato dal cambiamento climatico,
gli incontri politici fatti.
Nulla di tutto ciò ha modificato la traiettoria.
È proprio per questo motivo che servono nuove idee,
serve un approccio nuovo.
Come si può fare, dunque, a ridurre i gas serra su scala globale?
Ci sono solo due modi di farlo,
e posso affermarlo dopo avere a lungo approfondito il problema.
Vi anticipo solo che...
alla fine del mio annuncio, l'odore di queste alghe vi sembrerà odore di rose!
È una delle nostre migliori possibilità,
ma ce ne sono moltissime altre.
Ci sono percorsi chimici e percorsi biologici.
Due modi, in sostanza, di portare a termine questo compito.
L'indirizzo biologico è fantastico
perché l'energia che richiede, l'energia solare,
è di fatto gratuita.
Usiamo il sole per indurre la fotosintesi nelle piante,
ridurre l'anidride carbonica e catturare il carbonio.
Ma ci sono anche percorsi chimici.
Lo so, la cosa sembra inquietante, ma non è affatto male.
Il problema è che ci tocca pagare per l'energia richiesta dal compito
o per facilitare quell'energia.
La cattura diretta dell'aria è un ottimo esempio di percorso chimico,
attualmente usato per eliminare CO₂ dall'atmosfera
per produrre biocarburante o materie plastiche.
Si stanno facendo grandi progressi, ma ci vorranno diversi decenni
prima di estrarre dall'atmosfera 1Gt di CO₂ all'anno usando mezzi chimici.
Penso che i metodi biologici facciano sperare in meglio
per obbiettivi a breve termine.
Avrete di certo sentito parlare di riforestazione, piantare alberi,
come una delle soluzioni possibili al problema climatico.
La domanda sorge spontanea:
È possibile uscire da questa situazione piantando alberi?
Io sono abbastanza scettico al riguardo per una serie di ragioni.
Una di queste è la dimensione del problema.
Tutti gli alberi, in principio, sono semi, sono esseri minuscoli
che impiegano molti decenni prima di raggiungere
la piena capacità di catturare il carbonio.
In secondo luogo,
la superficie terrestre, è già sfruttata in modo intensivo.
Ci fornisce cibo, prodotti forestali,
protezione della biodiversità, acqua e quant'altro.
Pensare di trovare spazio sufficiente per affrontare questo problema
sarà quanto meno problematico.
Se, invece, guardiamo in alto mare,
una soluzione appare possibile in quanto c'è già un settore esistente
e un percorso che sembra più definito.
Gli oceani coprono circa il 70% del nostro pianeta.
Hanno un ruolo importantissimo nella regolazione del nostro clima
e se riusciamo a migliorare la crescita delle alghe,
possiamo usarle per sviluppare una coltura in grado di cambiare il clima.
Le specie di alghe esistenti sono tantissime,
ce n'è una varietà genetica incredibile,
tutte molto antiche:
le alghe furono i primi organismi pluricellulari ad evolversi sulla terra.
Attualmente, determinati tipi di alghe vengono usati per scopi specifici,
come lo sviluppo di prodotti farmaceutici di altissima qualità.
Ma possono anche essere usate per salutari bagni
con effetti benefici per la pelle.
Io non posso confermarlo ma potete provare voi stessi.
La cosa più importante nella coltivazione delle alghe è la loro scalabilità.
Se riuscissimo a occupare il 9% della superficie oceanica
con la coltivazione di alghe,
potremmo riuscire a ridurre una quantità di gas serra
pari alle emissioni di un intero anno,
vale a dire più di 50 gigatonnellate.
Quando lo scoprii, trovai fosse una cosa straordinaria,
ma poi provando a calcolare esattamente quel 9% di massa oceanica della terra,
scoprii che era circa quattro volte e mezzo l'Australia,
il paese in cui vivo.
Volete sapere a che punto siamo?
Quante fattorie di alghe sono attualmente coltivate nell'oceano?
Zero.
Ma ne esistono alcuni prototipi, sui quali riponiamo le nostre speranze.
Questo piccolo disegno di una fattoria di alghe in corso di realizzazione
ci dice cose molto interessanti sulle alghe marine.
Potete vedere le alghe che crescono su quella griglia,
a 25 metri di profondità, nell'oceano.
È molto diverso da ogni tipo di coltivazione visibile sulla terraferma.
Questo perché le alghe, diversamente dagli alberi,
non hanno parti improduttive
come radici, tronchi, rami e corteccia.
L'intera pianta è fotosintetica,
quindi cresce velocemente.
Le alghe possono crescere anche di un metro al giorno.
In che modo si sequestra il carbonio?
Ripeto, in modo totalmente diverso che sulla terraferma.
Non bisogna fare altro che potare l'alga
e farla precipitare nell'abisso oceanico.
A un chilometro di profondità,
il carbonio presente nell'alga, si trova in effetti fuori del sistema atmosferico
per secoli o millenni.
Di contro, piantando una foresta,
bisogna preoccuparsi di incendi, insetti, ecc.
che, invece, rilasciano carbonio nell'atmosfera.
Il fattore chiave di questa fattoria
è quel tubicino che scende negli abissi.
Alle medie profondità, l'oceano è un esteso deserto biologico.
Le sostanze nutritive sono state tutte consumate molto tempo fa.
Ma solo 500 metri più giù,
ci sono acque fredde, molto ricche di sostanze nutritive.
Usando solo pochissima energia, pulita e rinnovabile,
si può pompare quest'acqua verso lo strato superiore
e usare i nutrienti in essa contenuti per irrigare le colture di alghe.
Questo processo comporta molti benefici.
Trasforma un deserto biologico,
l'oceano medio,
in una soluzione produttiva, che potrebbe anche salvare il pianeta.
Cosa potrebbe andare storto?
Progetti di così vasta scala
comportano interventi a livello planetario.
E bisogna stare molto attenti.
Penso che mucchi di alghe puzzolenti
saranno forse il nostro problema minore.
Ma potrebbero verificarsi degli imprevisti.
Una delle cose che mi preoccupa a questo proposito,
è il destino della biodiversità nell'oceano profondo.
Se mettiamo gigatonnellate di alghe nell'oceano profondo,
andiamo ad influire sulle forme di vita presenti.
D'altra parte, però, si sa
che grandi quantità di alghe finiscono nell'oceano profondo
in seguito a tempeste o attraverso le gole sottomarine.
Non stiamo parlando di iniziare un processo totalmente nuovo.
Parliamo di incrementare un processo naturale.
E impareremo strada facendo.
Forse queste colture di alghe dovranno diventare mobili,
al fine di distribuire le alghe nelle vaste aree oceaniche,
invece di creare grandi ammassi maleodoranti di alghe in un solo posto.
Forse sarà necessario carbonizzare le alghe
creando una specie di carbone minerale biologico inerte
prima di spedirlo giù in profondità.
Ma non lo sapremo, finché il processo non sarà iniziato,
e impareremo da quel che faremo.
Ma ora parliamo della coltura di alghe marine contemporanea.
È un grande affare,
un affare di sei miliardi di dollari l'anno.
Queste fattorie di alghe al largo della Corea del Sud
sono enormi, visibili anche dallo spazio,
E non sono soltanto fattorie di alghe.
In posti come questo si realizza le cosiddetta permacultura oceanica.
Una permacultura oceanica,
consente di allevare insieme pesce, crostacei e alghe.
E il motivo per cui funziona così bene
è che le alghe abbassano il livello di acidità delle acque marine,
creando così l'ambiente ideale per l'allevamento delle proteine marine.
Se dedicassimo il 9% degli oceani alla permacultura oceanica,
produrremmo abbastanza proteine sotto forma di pesce e crostacei
per una popolazione mondiale di 10 miliardi di individui,
con 200 chilogrammi di proteine di elevata qualità all'anno, per ciascuno.
È una soluzione dalle molteplici potenzialità.
Permetterebbe di affrontare il cambiamento climatico,
di nutrire il mondo e di deacidificare gli oceani.
Tutto ciò avrà costi impegnativi.
Sarà necessario investire svariati miliardi di dollari
in soluzioni di questo tipo
e ci vorranno decenni per raggiungere la scala delle gigatonnellate.
Ma sono convinto che ciò accadrà
perché se non eliminiamo questo gas dall'atmosfera
continuerà ad apportare conseguenze avverse.
Ci saranno città inondate
carestie
e disordini civili di ogni genere.
Chiunque abbia una soluzione per affrontare questo problema
dispone di una risorsa preziosa
E, come ho già spiegato,
la permacultura oceanica si avvia verso la sostenibilità economica
Nei prossimi 30 anni,
dobbiamo passare da un'economia che produce emissioni di carbonio
a un'economia in grado di assorbire carbonio.
Il tempo a disposizione non pare tantissimo.
Eppure la metà dei gas serra presenti nell'atmosfera oggi
sono stati immessi nel corso degli ultimi 30 anni.
La mia tesi è la seguente:
se siamo riusciti a immettere gas nell'atmosfera in 30 anni,
possiamo anche eliminarlo in 30 anni.
E se avete dei dubbi su quanto si possa fare in 30 anni,
provate ad andare indietro con pensiero a un secolo fa, al 1919,
e poi fate paragonatelo con il 1950.
Nel 1919, qui, nella città di Edimburgo,
avreste visto al massimo uno di quei biplani di tela e legno.
Trent'anni dopo, c'erano gli aerei a reazione.
Nel 1919, il mezzo di locomozione principale era il cavallo.
Entro il 1950, c'erano motoveicoli di ogni genere.
Nel 1919 avevamo la polvere da sparo,
mentre nel 1959 c'era l'energia nucleare.
Siamo capaci di fare molto in brevi lassi di tempo.
Ma tutto dipende dalla quanto crediamo alla possibilità di trovare una soluzione
Mi piacerebbe molto riunire tutti quelli
che hanno conoscenze in questo settore:
gli ingegneri, esperti nel costruire le strutture in alto mare,
i coltivatori di alghe, i finanziatori,
gli enti di vigilanza governativa,
persone che sanno come si fanno queste cose.
E tracciare una via da seguire,
per realizzare la transizione
dall'attuale industria costiera delle alghe
da sei miliardi di dollari all'anno,
a una nuova forma di industria con un potenziale enorme
ma che richiede grossi investimenti?
Io non mi definisco uno scommettitore.
Ma se lo fossi,
punterei i miei soldi su questo settore,
sull'industria delle alghe.
Questo è il mio eroe.
Grazie.
(Applausi)
뭐가 많이 들어있네요.
이건 미역입니다.
대단한 건 아니죠.
하지만 놀라운 특징이 몇 가지 있습니다.
우선, 매우 빨리 자랍니다.
이 미역의 일부인 탄소가
몇 주 전만 하더라도
대기 중 이산화탄소로 대기를 떠다니면서
기후변화의 모든 악영향을 이끌고 있었습니다.
지금은 안전하게 이 미역 안에 있지만
미역이 상하기 시작하면서,
지금 냄새로 봐선 곧 상할 것 같은데요.
그때, 이산화탄소가 다시 대기 중에 방출됩니다.
만약 이런 이산화탄소를 장기적으로 잡아두어
기후 문제 해결에 크게 기여할 수 있다면
정말 좋은일이지 않을까요?
이산화탄소 감축을 말하는 것입니다.
이것은 기후 문제의 또 다른 일부가 되었는데요.
우리가 기후 변화에 있어
대책을 너무도 미뤄왔기 때문에
이제 두 가지의 크고 힘든 일을 동시에 해야하는 것입니다.
온실가스 배출 감소와 청정 에너지로의 전환을
대기 중 이산화탄소 양을 현저히 줄이는 일과
같이 해야한다는 뜻입니다.
그렇지 않으면, 우리가 배출하는 이산화탄소의 25%가
인간의 기준으로 공기 중에 영원히 머무르게 됩니다.
그러니 지금 행동해야 합니다.
우리는 기후 위기 대처의 새 국면으로 접어들었으며
다른 사고방식이 필요합니다.
현 시대에서 탄소 상쇄와 같은 건
더 이상 말이 되지 않습니다.
우리가 무엇을 상쇄할 때
"대기 중 온실가스를 조금 배출하고
감축 활동을 통해 상쇄해야지" 라고 합니다.
그런데, 이산화탄소 배출량도 줄이고
감축 활동도 해야 한다면
이런 사고방식은 더 이상 말이 되지 않습니다.
감축이라는 것은
온실가스 중 주로 이산화탄소를 순환계에서 대량으로
제거하는 것입니다.
그러려면 탄소 가격이 필요합니다.
우리 모두에게 이익이 되는 서비스에 대해 높은 가격을
책정해야 하는 것입니다.
지금까지 기후 문제의 또 다른 측면에 대해서는
거의 진전을 이루지 못했습니다.
대부분의 사람들은 생각도 하지 않고 있죠.
어떤 분은 이런 말을 합니다.
"기후 위기에 대처하는 데 희망을 잃었다."
저도 잠 못 이룬 날이 많았습니다.
그런데 오늘은 이 소박한 미역 홍보 대사로 나왔습니다.
저는 미역이 기후변화에 대응하고
우리의 미래에 있어서 큰 역할을 담당할 수 있는
가능성을 가지고 있다고 믿고 있습니다.
과학자들에 따르면 이번 세기 말까지 약 80년 정도
온실가스 배출을
매년 3% 줄이고
이산화탄소를 매년
3기가톤씩 대기 중에서 없애야 한다고 합니다.
수치가 너무 높은 나머지 어리둥절해질 정도입니다.
그런데 과학자들은 이렇게 해야한다고 합니다.
이 그래프는, 보여드리고 싶지 않지만
어쩔 수 없습니다.
제가 개인적으로 기후변화 대응 활동을 하면서
얼마나 실패했는지를
아주 명료하게 보여주는 그래프입니다.
사실, 기후변화에 대응하지 못한 우리 모두의 실패를 보여주죠.
온난화와 온실가스 농도의
변화 곡선을 보실 수 있습니다.
기후변화로 인해 우리가 얼마나 위험한 상황에 있는지,
과학자들이 내놓았던 중대한 발표들과
정치적 회의들도 표시되어 있습니다.
그 어느 것도 변화를 가져오지 않았죠.
그래서 사고방식을 달리해야 하는 것입니다.
새로운 방법이 필요하죠.
그러면, 온실가스 대량 감축을 어떻게 할 수 있을까요?
두 가지 방법 밖에 없는데요.
제가 아주 자세히 연구를 해봤습니다.
우선 말씀드리고 싶은 건
강연 후에는, 이 미역의 냄새가 장미 향처럼 느껴지실 겁니다.
미역은 우리가 가진 최선의 방법 중 하나이고
가능성이 무궁무진합니다.
화학적 경로와 생물학적 경로가 있는데요.
이 두 가지 방법으로 감축을 하는 것입니다.
생물학적 경로의 장점은
태양을 에너지원으로 사용해 작용되는데
돈이 거의 들지 않습니다.
태양으로 인해 식물이 광합성을 하고
이산화탄소를 분리하여 탄소를 포집합니다.
화학적 경로도 있습니다.
좋지 않은 방법처럼 들리지만 전혀 그렇지 않습니다.
단점은, 실행에 필요한 에너지원에
직접적으로 돈을 들이거나
그 에너지를 촉진하는 데 돈을 들여야 합니다.
직접 공기 포집이 화학적 경로의 좋은 예입니다.
현재, 대기 중에 있는 이산화탄소를 포집하여
바이오 연료나 플라스틱을 생산하는 데 씁니다.
많은 진전이 이뤄지고 있지만
화학적 경로를 통해 매년 기가톤의 이산화탄소를 감축하는 데는
수십 년이 걸릴 것입니다.
제 생각에는 생물학적 경로가 단기적으로는
더 기대되는 방법입니다.
기후 문제에 대한 해법으로, 나무를 심는 방법인
재삼림화에 대해 들어보셨을텐데요.
당연히 궁금해지는 점은
어떻게 계속 나무를 심어서 이 문제를 해결하냐는 것입니다.
제가 의구심이 드는 이유는 몇 가지가 있습니다.
먼저, 규모의 문제입니다.
모든 나무는 아주 작은 씨앗에서 출발합니다.
탄소 포집이 가능한 나무가 되기 까지는
수십 년이 걸립니다.
두 번째로,
우리는 토지 면적의 아주 많은 양을 사용하고 있습니다.
식량 뿐 아니라 산림 제품도 수확하고
생물다양성 보호, 수자원 같은 모든 것을 얻습니다.
우리가 이 문제에 대응하는 데 충분한 공간을 찾는 것 자체가
큰 문제가 될 것 같습니다.
그런데 바다로 눈을 돌리면
이미 존재하는 산업 속에 해법이 있고
더 명확한 길을 제시합니다.
바다는 지구 표면의 70%를 차지합니다.
기후를 조절하는 데 매우 큰 역할을 하는데요.
미역이 자라는 것을 촉진시킬 수 있다면
기후변화에 대응하는 작물로 활용할 수 있을 것 같습니다.
미역에는 아주 많은 종류가 있습니다.
유전자 다양성도 훌륭하고
아주 오래된 작물입니다.
최초로 진화하기 시작한 다세포 생물 중 하나죠.
요즘은 용도별로 다양한 종류의 미역을
사용하기도 하는데요.
고품질의 제약 개발에도 사용되고 있습니다.
미역으로 목욕도 합니다.
피부 미용에 좋다고 하네요.
제가 보장은 못해드리지만 시도해보세요.
미역 재배에 있어서 중요한 것은 확장성입니다.
전 세계 바다의 9%를
미역 재배에 사용한다면
매년 우리가 배출하는 온실가스의 양을
그대로 감축할 수 있습니다.
50기가톤 이상이죠.
제가 이 내용을 처음 읽었을 때 굉장하다고 느꼈고,
전 세계 바다의 9% 규모를 직접 계산해보기로 했습니다.
그랬더니, 제가 살고 있는 호주의
4.5배 였습니다.
그 아이디어에 우리는 실제로 얼마나 근접해 있을까요?
현재 해양에 있는 미역 농장이 몇 개나 될까요?
하나도 없습니다.
그러나, 희망적인 것은 프로토타입이 몇 가지 있습니다.
이것은 지금 건설 중인 미역 농장의 그림입니다.
미역에 대한 재미있는 사실을 보여주는데요.
미역이 이곳 대륙붕에서 자랍니다.
바닷속 25m 지점입니다.
육지에서 보는것과는 확연히 다릅니다.
그 이유는, 미역은 나무와 달라서
뿌리나 몸통, 가지, 껍질 등
비생산적인 부분들이 없습니다.
식물 전체가 광합성을 하기 때문에
빨리 자라죠.
하루에 1미터도 자랍니다.
그럼 어떻게 탄소를 분리할까요?
여기서도 육지와는 매우 다릅니다.
해야 할 것이라곤 미역 줄기를 잘라서
바다 깊은 곳으로 떠내려 보내
1 킬로미터 쯤까지 내려가면
그 미역 안에 있는 탄소는 수백, 수천 년 동안
대기 밖에 머물게 되는 것이죠.
반면, 나무를 심는 경우에는
탄소를 배출하는 화재나 벌레처럼
신경써야 하는 것들이 있죠.
미역 농장의 핵심은
바다 깊은 곳에 심는 이 파이프입니다.
중간 깊이의 바닷속은 생물학적으로 사막과도 같습니다.
오래 전 영양분이 고갈되어 남은 것이 없죠.
그런데 500m 깊이에는
바닷속 영양분이 풍부합니다.
적은 양의 청정, 재생에너지를 사용해
이 바닷물을 끌어올려
미역에 영양분을 공급할 수 있습니다.
여기에는 많은 장점이 있습니다.
생물학적 사막인
중간 깊이의 바닷속을
생산적으로 활용해 지구를 살릴 수도 있는 것입니다.
잘못 될 수도 있냐고요?
물론 이 정도 규모라면
전 지구적 개입이 필요하죠.
신중을 기해야 합니다.
이 미역 더미의 냄새 정도는
문제도 아닐 것입니다.
다른 뜻밖의 일이 일어날 수도 있죠.
이런 이야기를 하면서 정말 우려되는 부분은
심해에서의 생물 다양성의 운명입니다.
심해에 기가톤 급의 미역을 내보내면
생태계에 영향이 가겠죠.
다행히도, 많은 양의 미역이
폭풍이나 해저 협곡 등으로 인해
심해까지 다다른다는 점을 알고 있습니다.
그래서 이 과정은 새로운 것이 아닙니다.
자연적인 과정을 업그레이드 시키는 것이죠.
시도를 하면서 배워나갈 것입니다.
이런 미역 농장이 미역을 넓은 바다 여러 곳으로 분배하려면
이동식이 되어야 할 수도 있죠.
한 곳에 냄새나는 미역 더미를 쌓을 순 없으니까요.
또는, 미역을 심해에 방출하기 전에
미역을 검게 태워서
비활성적인 미네럴 바이오 숯으로 만들어야 할 수도 있습니다.
시작하기 전 까진 알 수 없는 것들이고
부딪혀 봐야 알 수 있겠죠.
현대식 미역 재배 산업에 대해 소개해 드리겠습니다.
매년 60억 달러 규모에 달하는
대규모 사업입니다.
이곳은 한국의 미역 농장입니다.
위성 사진을 보면 규모가 굉장합니다.
게다가 미역 농장으로만 사용되는 것이 아니라
해양 영속 농업이라는 것을 더불어 하게 되는데요.
해양 영속 농업은
생선, 갑각류, 미역을 동시에 양식하는 것입니다.
효과가 아주 좋은 이유는
미역으로 인해 바닷물의 산성이 줄어들기 때문이죠.
해양 단백질 생성에 최적의 환경이 되는 것입니다.
전 세계 바다 면적의 9%를
해양 영속 농장으로 채우면
100억 명 인구 모두에게 필요한 단백질의 양을
생선이나 갑각류를 통해 제공할 수 있게 됩니다.
연간 200 킬로그램의 고품질 단백질이죠.
그러니, 가능성이 풍부한 해법인 것입니다.
기후변화에 대응하고 전 세계에 식량을 공급하고
바닷물 탈산성화를 하는 것이죠.
이 모든 것의 경제적으로 만만치는 않을 것 같습니다.
이러한 해결책에
수십 억 달러를 투자해야 할 것입니다.
기가톤 규모에 이르려면 수십 년이 걸릴 것입니다.
제가 실현 가능성을 확신하는 이유는
대기 중 온실가스를 제거하지 않는 한
계속 악영향을 미칠 것이기 때문이죠.
홍수가 일어나고
식량 부족이 일어나고
사회가 불안정해질 것입니다.
그렇기 때문에, 누구든 해법을 가진 사람이라면
좋은 자산을 가진 것이죠.
이미 말씀드렸다시피
해양 영속 농업은 앞으로 경제적 지속 가능성을 이룰 것입니다.
앞으로 30년 동안
탄소를 배출하는 것이 아니라
탄소를 흡수하는 경제 시스템으로 바뀌어야 합니다.
그렇게 긴 시간 같진 않습니다.
그런데, 우리가 대기 중에 배출한 모든 온실가스의 절반이
지난 30년 간 배출된 것입니다.
무슨 말이냐 하면
우리가 30년 간 배출할 수 있었다면
30년 동안 제거 할 수도 있다는 것 입니다.
30년 간 할 수 있는 일의 양에 의심이 가신다면
100년 전인 1919년과
1950년을 비교해보죠.
1919년, 이곳 에딘버러에서는
캔버스 천과 목재로 된 복엽 비행기를 보셨을 테지만
30년 뒤엔 제트기가 생겼습니다.
1919년, 도로 교통수단은 말이었지만
1950년에는 자동차가 생겼습니다.
1919년에는 화약을,
1950년에는 원자력을 사용했죠.
인류는 짧은 시간 안에 많은 것을 이룰 수 있습니다.
모든 것은 해법에 대한 우리의 믿음에 달려 있습니다.
이제 지식을 가진 모든 사람들을
이 자리에 모으는 것이 목표입니다.
바다에 구조물 건축을 하는 엔지니어들과
미역 재배인, 금융업자,
정부 규제 기관과 같이
어떻게 해야 할 지 잘 아는 분들 말입니다.
그래서 오늘날 연간 60억 달러의
근해 미역 산업을
대규모 투자가 필요하지만
무궁무진한 가능성을 지닌 새로운 형태의 산업으로
변화시킬 길을 개척하는 것이죠.
내기를 즐기는 편은 아니지만
굳이 해야 한다면
저는 이 곳에 제 돈을 걸 것입니다.
이 미역에 말이죠.
미역이 제게는 영웅입니다.
감사합니다.
(박수)
Ale ich dużo.
To wodorosty.
To dość skromne rośliny.
Ale mają pewne niezwykłe cechy.
Po pierwsze, bardzo szybko rosną.
Więc węgiel będący częścią tego wodorostu,
zaledwie kilka tygodni temu
unosił się w atmosferze jako CO2,
powodując negatywne skutki zmian klimatu.
W tej chwili dwutlenek węgla jest bezpiecznie uwięziony w wodorostach,
ale kiedy wodorosty zgniją,
a sądząc po zapachu, będzie to niebawem,
po zepsuciu uwolnią CO2 z powrotem do atmosfery.
Czy nie byłoby świetnie, gdybyśmy znaleźli sposób
długoterminowego przechowywania CO2,
jednocześnie przyczyniając się do rozwiązywania problemu zmian klimatu?
Mówię o zmniejszeniu ilości gazów cieplarnianych.
Jest to druga połowa wyzwania klimatycznego.
Ponieważ zwlekaliśmy tak długo
z przeciwdziałaniem zmianom klimatu,
teraz musimy robić dwie bardzo duże i trudne rzeczy naraz.
Musimy ograniczyć emisję i uporządkować dostawy energii,
jednocześnie pochłaniając znaczące ilości
dwutlenku węgla z atmosfery.
Jeśli tego nie zrobimy, około 25 procent umieszczonego w powietrzu CO2
pozostanie tam, z naszej perspektywy, na zawsze.
Więc musimy działać.
To nowy etap w walce z kryzysem klimatycznym
i wymaga innego rodzaju podejścia.
Pomysły, takie jak kompensacja emisji CO2, w obecnych czasach
naprawdę nie mają sensu.
Kiedy coś równoważysz,
pozwalasz sobie na wprowadzenie gazu cieplarnianego do atmosfery
i rekompensujesz to później przez pobranie.
Kiedy musisz jednocześnie zmniejszyć emisję
i pobierać CO2,
takie myślenie nie ma już sensu.
A kiedy mówimy o pochłanianiu,
mówimy o wyłączaniu dużych ilości gazów cieplarnianych, zwłaszcza CO2,
z obiegu.
Aby to zrobić, musimy oszacować koszt dwutlenku węgla.
Cena tego rodzaju usługi musi być korzystna,
usługi, na której wszyscy zyskamy.
Jak dotąd prawie nie poczyniliśmy postępów
z drugą połową wyzwania klimatycznego.
Nie jest to na celowniku większości ludzi.
Czasami słyszę ludzi mówiących:
straciłem nadzieję, że coś zmienimy w sprawie kryzysu klimatycznego.
Też nie przespałem przez to wielu nocy.
Jestem tu dzisiaj jako ambasador tych skromnych chwastów - wodorostów.
Myślę, że mają potencjał
do odegrania dużej roli w walce ze zmianami klimatu
i w naszej przyszłości.
Według naukowców mamy tylko 80 lat,
to znaczy do końca tego wieku,
aby ograniczyć emisję gazów cieplarnianych
o 3 procent każdego roku
i wydobyć corocznie z atmosfery 3 gigatony CO2.
Te liczby są tak duże, że zbijają nas z tropu.
Ale naukowcy mówią, że musimy to zrobić.
Naprawdę nie lubię pokazywać tego wykresu,
ale przepraszam, muszę to zrobić.
Jest bardzo wymowny, gdy opowiadam historię
mojej osobistej porażki
we wspieraniu pracy nad zmianami klimatu
i naszej wspólnej porażki w zajmowaniu się tym problemem.
Można na nim zobaczyć zależność
między ociepleniem klimatu a stężeniem gazów cieplarnianych.
Można zobaczyć wszystkie wspaniałe oświadczenia naukowe,
wskazujące na zagrożenia zmian klimatu.
Można na nim zobaczyć spotkania polityczne.
Nic nie zmieniło tej trajektorii.
Dlatego musimy zmienić nasze myślenie,
potrzebujemy nowego podejścia.
Jak więc możemy redukować gazy cieplarniane na dużą skalę?
Są tylko dwa sposoby, aby to zrobić
i osobiście mocno zagłębiłem się w ten temat.
Myślę, że w ostatecznym rozrachunku nie przeszkadzałby nam zapach wodorostów .
Jest to jedna z najlepszych opcji,
ale istnieje wiele innych możliwości.
Istnieją ścieżki chemiczne i ścieżki biologiczne.
Jedyne dwa sposoby, aby to zrobić.
Ścieżki biologiczne są fantastyczne,
ponieważ źródło energii potrzebne do ich funkcjonowania, słońce,
jest darmowe.
Używamy słońca do procesu fotosyntezy w roślinach,
do rozpadu CO2 i wychwycenia węgla.
Istnieją również ścieżki chemiczne.
Nie są aż tak złowieszcze na jakie wyglądają.
Problemem jest koszt energii
potrzebnej do wychwycenia węgla
i koszt zaopatrzenia w energię.
Bezpośrednie wychwycenie CO2 to dobry przykład ścieżki chemicznej,
i jest to już praktykowane
przy wytwarzaniu biopaliw lub tworzyw sztucznych.
Poczyniono wielkie postępy,
ale minie wiele dekad,
zanim metody chemiczne pochłoną gigatonę CO2 rocznie.
Myślę, że metody biologiczne budzą większą nadzieję
w najbliższym czasie.
Prawdopodobnie słyszeliście o zalesianiu, sadzeniu drzew,
jako rozwiązaniu problemu zmian klimatu.
To dobre pytanie:
Czy możemy wybrnąć z tego problemu, sadząc drzewa?
Jestem do tego sceptycznie nastawiony z wielu powodów.
Jednym z nich jest skala problemu.
Wszystkie drzewa powstają z maleńkich nasion
i musi minąć wiele dziesięcioleci,
aby osiągnęły pełen potencjał pochłaniania CO2.
Po drugie,
powierzchnia ziemi jest mocno użytkowana.
Pozyskujemy z niej nasz pokarm, otrzymujemy nasze produkty leśne,
ochronę różnorodności biologicznej, wodę i wszystko inne.
Znalezienie terenu, by zaradzić jeszcze temu problemowi,
będzie dość trudne.
Ale jeśli zwrócimy nasze oczy ku wodzie,
dostrzeżemy rozwiązanie w istniejącej branży,
gdzie jest łatwiejsze rozwiązanie.
Oceany pokrywają około 70 procent naszej planety.
Odgrywają naprawdę ważną rolę w regulowaniu naszego klimatu,
a jeśli zwiększymy w nich wzrost wodorostów,
możemy wykorzystać je do wzrostu roślin zmieniających klimat.
Istnieje bardzo wiele
genetycznie różnorodnych wodorostów.
Są to rośliny bardzo stare,
były jednymi z pierwszych organizmów wielokomórkowych.
Ludzie używają teraz specjalnych rodzajów wodorostów
do szczególnych celów,
jak opracowywanie wysokiej jakości produktów farmaceutycznych.
Można też użyć wodorostów do kąpieli,
co jest prawdopodobnie dobre dla skóry.
Nie potwierdzę tego, ale możecie spróbować.
Skalowalność jest najważniejszą sprawą w hodowli wodorostów.
Jeśli pokryjemy 9 procent oceanów świata
farmami wodorostów,
będziemy mogli zredukować ekwiwalent wszystkich gazów cieplarnianych
rokrocznie uwalnianych do atmosfery,
czyli ponad 50 gigaton.
Kiedy pierwszy raz o tym przeczytałem, byłem urzeczony.
Pomyślałem, że obliczę, ile miejsca zajmie 9 procent oceanów.
Obszar odpowiada wielkości czterech i pół Australii,
mojego domu.
A jak to wygląda w chwili obecnej?
Ile morskich farm wodorostów faktycznie tam mamy?
Zero.
Mamy pewne prototypy, co jest naszą nadzieją.
Ten mały szkic farmy wodorostów, będącej obecnie w budowie,
obrazuje ciekawe fakty na temat wodorostów.
Możecie zobaczyć wodorosty rosnące na konstrukcji
na 25 metrach głębokości.
Różni się to od wszystkiego, co jest na lądzie.
Wodorosty nie są jak drzewa,
nie posiadają nieproduktywnych części,
jak korzenie i pnie, czy gałęzie i kora.
Fotosynteza zachodzi w niemal całej roślinie,
dlatego szybko rośnie.
Wodorosty mogą rosnąć nawet metr dziennie.
A w jaki sposób pochłaniamy węgiel?
Nie tak jak na lądzie.
Wszystko, co trzeba zrobić, to odciąć wodorosty,
aby podryfowały w otchłań oceanu.
Gdy spadną kilometr w dół,
węgiel skumulowany w wodorostach zostanie skutecznie usunięty z obiegu
na wieki lub tysiąclecia.
Jeśli posadzimy las,
musimy martwić się o pożary lub szkodniki
uwalniające CO2 do atmosfery.
Kluczowym elementem farmy
jest ta mała rurka schodząca w głąb.
Środkowa warstwa oceanu jest w zasadzie rozległą pustynią biologiczną.
Nie ma tam żadnych składników odżywczych.
Ale zaledwie 500 metrów niżej
jest chłodna, bardzo bogata w składniki odżywcze woda.
Przy odrobinie czystej, odnawialnej energii,
można wypompować tę wodę
i użyć zawartych w niej składników do nawadniania upraw wodorostów.
To może przynieść wiele korzyści.
To zmiana biologicznej pustyni,
środkowego oceanu,
w produktywne, może nawet ratujące naszą planetę rozwiązanie.
Co może pójść nie tak?
Cóż, wszystko o tak ogromnej skali
wymaga ogólno-światowej interwencji.
Musimy być bardzo ostrożni.
Myślę, że stosy śmierdzących wodorostów
będą najmniejszym z naszych problemów.
Nie unikniemy innych nieprzewidzianych skutków.
Jednym z nich, który naprawdę mnie martwi,
jest los różnorodności biologicznej w głębokim oceanie.
Jeśli wkładamy gigatony wodorostów do głębokiego oceanu,
wpływamy na życie tam w dole.
Dobra wiadomość jest taka,
że wiele wodorostów i tak dociera do głębokiego oceanu,
po burzach lub przez podwodne kaniony.
Nie mówimy tutaj o nowym procesie.
Mówimy o usprawnieniu naturalnego procesu.
Będziemy się uczyć w trakcie.
Być może te morskie farmy wodorostów będą musiały być mobilne,
aby rozprowadzać wodorosty na rozległych obszarach oceanu,
zamiast tworzenia dużego śmierdzącego stosu w jednym miejscu.
Może będziemy musieli zwęglić wodorosty,
aby stworzyć coś w rodzaju obojętnego mineralnego biowęgla,
zanim wyślemy je na dno oceanu.
Tego się nie dowiemy, dopóki nie zaczniemy działać
i będziemy uczyć się poprzez działanie.
Chcę wam pokazać współczesną farmę wodorostów.
To duży biznes,
sektor warty sześć miliardów dolarów rocznie.
Farmy u wybrzeży Korei Południowej
można zobaczyć z kosmosu, są ogromne.
Coraz częściej są to nie tylko farmy wodorostów.
To tak zwana permakultura oceaniczna.
W permakulturze oceanicznej
razem hodowane są ryby, skorupiaki i wodorosty.
Funkcjonuje to dobrze dlatego,
że wodorosty zmniejszają kwasowość wody.
Zapewniają idealne środowisko do uprawy białka morskiego.
Tworząc permakulturę oceaniczną na powierzchni
dziewięciu procent oceanów,
wyhodowalibyśmy wystarczającą ilość białka w postaci ryb i skorupiaków,
aby każdemu z 10 miliardów ludzi
dać po 200 kilogramów wysokiej jakości białka rocznie.
Takie rozwiązanie stwarza wiele możliwości.
Możemy walczyć ze zmianami klimatu, wyżywić świat,
odkwasić oceany.
Ekonomiczne aspekty takiego wyzwania będą trudne.
Będziemy inwestować wiele miliardów dolarów
w takie rozwiązania,
a osiągnięcie wyniku w gigatonach zajmie dekady.
Jestem przekonany, że tak będzie,
bo dopóki nie pozbędziemy się tego gazu z powietrza,
będziemy mieć do czynienia z konsekwencjami zmian klimatu.
Nasze miasta będą zalewane,
zostaniemy pozbawieni pokarmu,
spowoduje to wszelkiego rodzaju niepokoje społeczne.
Więc każdy, kto ma pomysł na rozwiązania tego problemu,
ma cenny atut.
I jak już wyjaśniłem,
permakultura oceaniczna będzie zrównoważona ekonomicznie.
W ciągu następnych 30 lat
musimy zmienić się z gospodarki emitującej dwutlenek węgla,
na gospodarkę pochłaniającą węgiel.
To niewiele czasu.
Połowa gazów cieplarnianych została wprowadzona do atmosfery
w ciągu ostatnich 30 lat.
Skoro wprowadziliśmy do atmosfery te gazy przez ostatnie 30 lat,
możemy je zredukować w takim samym czasie.
Jeśli w to wątpicie,
po prostu cofnijcie się do 1919 roku,
porównajcie go z 1950 rokiem.
W 1919 roku w Edynburgu
były dwupłatowce z płótna i drewna.
Trzydzieści lat później samoloty odrzutowe.
Transport uliczny w 1919 roku był konny.
W 1950 roku odbywał się pojazdami silnikowymi.
W 1919 roku mieliśmy proch.
W 1950 roku mieliśmy energię jądrową.
Możemy zrobić wiele w krótkim czasie.
Ale wszystko zależy od tego, czy uwierzymy w znalezienie rozwiązania.
Teraz chciałbym zjednoczyć wszystkich ludzi
posiadających wiedzę w tym zakresie.
Inżynierów, którzy wiedzą, jak budować konstrukcje na morzu,
hodowców wodorostów, finansistów,
organy rządowe,
ludzi, którzy rozumieją, co trzeba zrobić
i wytyczą drogę.
Jak zmienimy warte 6 miliardów dolarów rocznie,
morskie farmy wodorostów,
w nową formę przemysłu, która ma tak duży potencjał,
ale będzie wymagała dużych inwestycji?
Nie jestem bukmacherem.
Ale gdybym był,
wydałbym moje pieniądze na wodorosty.
To są moi bohaterowie.
Dziękuję.
(Brawa)
Sim, isto é muito abundante.
Isto são algas marinhas.
É uma coisa pouco valorizada.
Mas possui características fantásticas.
Primeiro, crescem muito rapidamente.
O carbono que compõe estas algas,
ainda há umas semanas,
estava a flutuar na atmosfera, sob a forma de CO2 atmosférico,
com todas as consequências funestas das alterações climáticas.
Neste momento, o carbono está sequestrado nestas algas
mas, quando as algas apodrecerem
— e, pelo cheiro, já não falta muito —
quando apodrecerem, esse CO2 será libertado de novo para a atmosfera.
Não seria fantástico se pudéssemos encontrar uma forma
de manter este CO2 sequestrado durante muito tempo,
contribuindo assim significativamente para resolver o problema climático?
Estou a falar daquilo a que chamamos "extração"
É hoje uma das metades do problema climático,
porque demorámos tanto tempo
a tratar das alterações climáticas,
que agora temos de fazer duas coisas grandes e muito difíceis ao mesmo tempo.
Temos de reduzir as emissões e de obter uma energia mais limpa
enquanto, simultaneamente, temos de retirar da atmosfera
volumes significativos de dióxido de carbono.
Se não fizermos isso, cerca de 25% do CO2 que colocámos no ar
vão manter-se ali, para sempre, pelo menos à escala humana.
Por isso, temos de agir.
Estamos numa nova fase de abordar a crise climática
o que exige novas ideias.
Ideias como compensação de carbono não fazem qualquer sentido
na era moderna.
Quando compensamos qualquer coisa, dizemos:
"Vou continuar a libertar para a atmosfera gases com efeito de estufa
"mas depois compenso-o, retirando-os".
Quando temos de reduzir as emissões
e de eliminar o CO2,
esta ideia já não faz sentido.
E quando falamos de extração,
estamos a falar de pôr fora da circulação
grandes volumes de gases com efeito de estufa, em especial o CO2.
Para isso, precisamos de fixar um preço para o carbono.
Precisamos de um preço significativo que pague esse serviço
de que todos beneficiaremos.
Até aqui, quase não fizemos nenhum progresso
com a outra metade do problema do clima.
Não está no campo de visão da maioria das pessoas.
Devo dizer que, por vezes, oiço as pessoas dizer:
"Perdi a esperança na nossa capacidade de resolver a crise climática".
E garanto-vos que também tenho tido as minhas noites de insónia.
Mas estou aqui hoje, como embaixador destas modestas algas marinhas.
Penso que têm o potencial
de fazerem parte da solução do problema da alteração climática
e serem uma parte importante do nosso futuro.
Os cientistas dizem-nos que, nos próximos 80 anos
— até ao fim deste século —
precisamos de reduzir as emissões dos gases com efeitos de estufa
em 3% por ano,
e retirar da atmosfera três gigatoneladas de CO2, por ano.
Estes números são tão grandes que ficamos atordoados.
Mas é o que os cientistas nos dizem que temos de fazer.
Eu detesto mostrar este gráfico
mas, desculpem, tenho de o mostrar.
Conta muito eloquentemente a história
do meu fracasso pessoal,
quanto à defesa que tenho feito a favor das alterações climáticas,
e, na verdade, o nosso fracasso coletivo de tratar das alterações climáticas.
Vemos aqui a nossa trajetória
quanto ao aquecimento e à concentração dos gases com efeitos de estufa.
Vemos todos os grandes alertas científicos que fizemos
sobre o perigo que enfrentamos com as alterações climáticas.
Vemos as reuniões políticas.
Nada disso alterou a trajetória.
É por isso que precisamos de novas ideias,
precisamos de uma nova abordagem.
Como é que podemos retirar
os gases com efeitos de estufa em grandes quantidades?
Só há duas formas de o fazer
e eu mergulhei profundamente nessa investigação.
E eu vou impedir...
Diria que estas algas começam a cheirar a rosas no final do dia.
É uma das melhores opções
mas há imensas possibilidades.
Há as opções químicas e as opções patológicas.
Portanto, duas formas de resolver o problema.
As opções biológicas são fantásticas
porque a fonte de energia necessária para isso é o sol,
que é gratuita.
Usamos o sol para a realização da fotossíntese nas plantas,
para decompor o CO2 e captar o carbono.
Também há as opções químicas.
Parecem horríveis, mas não são assim tão más.
A dificuldade dessas opções é que temos de pagar
a energia necessária, para fazer isso
ou pagar para facilitar essa energia.
A captação direta do ar é um ótimo exemplo duma solução química
e já se está a usar neste momento para retirar o CO2 da atmosfera
e fabricar biocombustíveis ou fabricar plásticos.
Têm-se feito enormes progressos
mas serão necessárias muitas décadas
antes de essas soluções químicas retirarem uma gigatonelada de CO2 por ano.
As soluções biológicas oferecem-nos muito mais esperança, a curto prazo.
Provavelmente, já ouviram falar da reflorestação, de plantar árvores
como solução para o problema climático.
Mas perguntemos:
Será que plantar árvores permitirá uma saída para este problema?
Tenho as minhas dúvidas quanto a isso por uma série de razões.
Uma delas é a dimensão do problema.
Todas as árvores começam como sementes, coisinhas minúsculas
e passam-se muitas décadas antes de elas atingirem
todo o seu potencial para a captação do carbono.
Em segundo lugar,
vemos que as terras aráveis estão intensamente utilizadas.
É delas que obtemos os alimentos, os nossos produtos florestais,
a proteção da biodiversidade, a água e tudo o mais.
Esperar encontrar espaço suficiente para resolver este problema
parece-me ser muito problemático.
Mas, se olharmos para o mar,
vemos uma solução em que já existe uma indústria
e em que há esperança de êxito.
Os oceanos cobrem cerca de 70% do nosso planeta.
Têm um papel enorme na regulação do nosso clima
e, se pudermos aumentar o crescimento das algas
penso que podemos usá-las
para desenvolver uma cultura que melhore o clima.
Há muitos tipos diferentes de algas marinhas,
há uma diversidade genética espantosa de algas marinhas
e são todas muito antigas,
foram alguns dos primeiros organismos multicelulares a evoluir.
As pessoas usam estes tipos especiais de algas, atualmente,
com determinados objetivos,
como desenvolver produtos farmacêuticos de alta qualidade.
Mas também podemos usar as algas para um banho de algas,
parece ser bom para a pele.
Não posso confirmá-lo mas vocês podem fazê-lo.
O grande problema das algas é a necessidade de aumentar a produção.
Se pudéssemos cobrir 9% do oceano mundial
com cultura de algas,
podíamos retirar o equivalente de todos os gases com efeito de estufa
produzidos durante um ano,
ou seja mais de 50 gigatoneladas.
Achei que isto era espetacular quando o li pela primeira vez.
mas achei melhor calcular quanto seria 9% do oceano mundial.
Acontece que é do tamanho de quatro Austrálias e meia,
o local onde vivo.
Em que ponto nos encontramos neste momento?
Quantas culturas de algas temos neste momento?
Zero.
Mas temos alguns protótipos, portanto há esperança.
Este desenho duma cultura de algas que está em construção
mostra coisas muito interessantes sobre as algas marinhas.
Vemos as algas a crescerem naquele suporte,
a 25 metros de profundidade.
É muito diferente de tudo o que vemos em terra.
A razão para isso é que as algas não são como as árvores,
não têm partes não produtivas,
como as raízes e os troncos, os ramos e a casca.
Toda a planta utiliza a fotossíntese,
por isso, cresce rapidamente.
As algas podem crescer um metro por dia.
Como é que sequestram o carbono?
Também é diferente do que acontece em terra.
Só precisamos de cortar as algas
e afundá-las no abismo do oceano.
A um quilómetro de profundidade
o carbono das algas sai do sistema atmosférico,
durante séculos ou milénios.
Mas, se plantarmos uma floresta,
temos de nos preocupar com incêndios, parasitas, etc.
que libertarão o carbono.
Mas o segredo para esta cultura
é este pequeno tubo que se afunda no oceano.
Como sabem, o médio-oceano é um enorme deserto biológico.
Não existem ali nutrientes
Mas a apenas 500 metros de profundidade,
a água é fria, muito rica em nutrientes.
Com um pouco de energia renovável, limpa,
podemos bombar essa água cá para cima
e usar os nutrientes que ela contém para irrigar a cultura das algas.
Penso que isto tem muitos benefícios.
Vai transformando um deserto biológico,
as águas do médio-oceano
numa solução produtiva, talvez mesmo salvadora do planeta.
Então, o que é que pode correr mal?
Tudo isto de que estamos a falar numa dimensão destas,
implica uma intervenção à escala planetária.
Temos de ser muito cautelosos.
Penso que os montes de algas malcheirosas
serão, provavelmente, o menor dos problemas.
Há outras coisas imprevistas que podem acontecer.
Uma das coisas que me preocupa quando falo disto
é o futuro da biodiversidade no oceano profundo.
Se vamos colocar gigatoneladas de algas no oceano profundo,
vamos afetar a vida lá em baixo.
Felizmente, sabemos
que muitas algas já vão parar ao oceano profundo
depois de tempestades ou através dos desfiladeiros submarinos.
Portanto, não estamos a falar de um processo desconhecido,
estamos a falar de reforçar um processo natural.
Aprenderemos à medida que avançarmos.
Ou seja, talvez estas culturas oceânicas tenham de ser móveis,
para distribuir as algas por vastas áreas do oceano
em vez de criarem uma grande pilha malcheirosa num só local.
Talvez precisemos de queimar as algas
para criar uma espécie de carvão mineral inerte
antes de as enviarmos para o fundo.
Não o saberemos antes de iniciarmos o processo
e aprenderemos à medida que o fizermos.
Vou levar-vos a um cultivo de algas contemporâneo
— é um enorme negócio
de 6000 milhões de dólares por ano.
Estas culturas de algas da Coreia do Sul
— veem-se do espaço, são gigantescas —
não são apenas culturas de algas.
Nestes locais, faz-se uma coisa chamada "permacultura oceânica".
Na permacultura oceânica,
criam-se peixes, mariscos, e algas, tudo no mesmo espaço.
Funciona muito bem
porque as algas tornam a água do mar menos ácida.
Proporcionam um ambiente ideal para criar proteínas marinhas.
Se cobrirmos 9% do oceano mundial
com permacultura oceânica,
estaremos a produzir proteínas suficientes sob a forma de peixe e marisco
para dar a cada pessoa, numa população de 10 000 milhões,
200 kg de proteínas de alta qualidade, por ano.
Assim, é uma solução com várias potencialidades.
Resolvemos as alterações climáticas, alimentamos o mundo,
reduzimos a acidez do oceano.
A economia de tudo isto vai ser problemática.
Teremos de investir muitos milhares de milhões de dólares
nestas soluções
e demorará décadas até chegar à escala da gigatonelada.
Mas estou convencido de que isto vai acontecer
porque, se não conseguirmos retirar os gases do ar,
vamos continuar a gerar consequências adversas.
Vai haver inundações nas cidades,
vai haver falta de alimentos,
vai provocar todo o tipo de perturbações sociais.
Assim, quem tiver uma solução para este problema
tem uma coisa muito valiosa.
Como já referi, a permacultura oceânica
já está a funcionar, mostrando ser economicamente sustentável.
Nos próximos 30 anos,
temos de passar de uma economia de emissão de carbono
para uma economia de absorção de carbono.
Isso não parece muito tempo.
Mas metade dos gases com efeito de estufa que lançámos para a atmosfera,
foram emitidos nos últimos 20 anos.
O meu raciocínio é que,
se pudemos emitir esses gases em 30 anos,
podemos extraí-los em 30 anos.
Se duvidam quanto ao que podemos fazer em 30 anos,
recordem-se de 1919, há um século,
e comparem-no com 1950.
Em 1919, aqui em Edimburgo,
podíamos ver um biplano de tela e madeira.
Trinta anos depois, estamos a ver aviões a jato.
Os transportes na rua eram cavalos, em 1919.
Em 1950, são veículos motorizados.
Em 1919, tínhamos a pólvora.
Em 1950, tínhamos energia nuclear.
Podemos fazer muitas coisas num curto período de tempo.
Mas tudo depende de acreditarmos que podemos encontrar uma solução.
O que eu gostava de fazer é juntar todas as pessoas
com conhecimentos nesta área.
Os engenheiros que sabem construir estruturas no mar,
os cultivadores de algas, os financeiros,
os reguladores governamentais,
as pessoas que percebem como se fazem as coisas.
E traçar uma forma de avançar, dizer:
"Como passamos dos atuais 6000 milhões de dólares por ano,
"da indústria de algas existente,
"para esta nova forma de indústria que tem imenso potencial
"mas exige uma enorme quantidade de investimento?"
Não sou pessoa para apostas
mas, se fosse,
apostaria o meu dinheiro neste projeto.
Iria para as algas marinhas.
São os meus heróis.
Obrigado.
(Aplausos)
Existe muito disso.
Isso são algas marinhas.
É uma coisa bem humilde.
Mas tem algumas qualidades notáveis.
Por um lado, crescem muito rápido.
O carbono que faz parte dessas algas marinhas,
apenas algumas semanas atrás,
estava flutuando na atmosfera como CO2 atmosférico,
causando todas as consequências negativas das mudanças climáticas.
No momento, ele está preso com segurança nas algas marinhas,
mas quando elas apodrecem;
e pelo cheiro disso, não vai demorar;
o CO2 é liberado de volta na atmosfera.
Não seria fantástico se pudéssemos encontrar uma maneira
de manter esse CO2 preso a longo prazo
e assim contribuir significativamente para resolver o problema climático?
Estou falando de redução.
Que se tornou a outra metade do desafio climático.
E isso porque demoramos tanto
para tratar das mudanças climáticas
que agora temos que fazer duas coisas muito grandes e difíceis ao mesmo tempo.
Temos que reduzir nossas emissões e limpar nosso suprimento de energia,
ao mesmo tempo em que extraímos volumes significativos
de dióxido de carbono da atmosfera.
Se não fizermos isso, cerca de 25% do CO2 que colocamos no ar
permanecerá lá para sempre, para os padrões humanos.
Então nós temos que agir.
Esta é realmente uma nova fase para enfrentar a crise climática
e exige um novo pensamento.
Então, ideias como compensações de carbono não fazem sentido
na era moderna.
Quando compensamos algo, dizemos:
"Eu me permitirei emitir gás de efeito estufa na atmosfera,
mas depois vou compensar reduzindo-o".
Se precisamos eliminar as emissões tanto quanto reduzir o CO2,
esse pensamento não faz mais sentido.
E quando falamos de redução,
são grandes volumes de gases de efeito estufa, particularmente CO2,
fora de circulação.
E para fazer isso, precisamos de um preço do carbono.
Um preço significativo que pagaremos por esse serviço
do qual todos nos beneficiaremos.
Até agora, não fizemos quase nenhum progresso
com a segunda metade do desafio climático.
Não está no radar da maioria das pessoas.
Às vezes ouço pessoas dizendo:
"Perdi a esperança de que possamos fazer qualquer coisa sobre a crise climática".
Também tive minhas noites sem dormir.
Mas hoje estou aqui como embaixador dessas humildes algas marinhas.
Eu acho que elas têm potencial
de enfrentar o desafio das mudanças climáticas
e ser uma grande parte do nosso futuro.
Os cientistas estão nos dizendo que nos próximos 80 anos,
até o final deste século,
precisamos reduzir as emissões de gases de efeito estufa
em 3% a cada ano
e extrair 3 gigatoneladas de CO2 da atmosfera todos os anos.
Esses números são tão grandes que nos confundem.
Mas é o que os cientistas dizem que precisamos fazer.
Eu realmente odeio mostrar este gráfico,
mas me desculpem, tenho que fazer isso.
É muito eloquente em termos de contar a história
do meu fracasso pessoal
em toda a defesa que fiz no trabalho da mudança climática
e, de fato, nosso fracasso coletivo em lidar com as mudanças climáticas.
Vocês podem ver nossa trajetória lá
quanto ao aquecimento e concentração de gases de efeito estufa.
Todos os ótimos anúncios científicos que fizemos,
dizendo quanto perigo enfrentamos com as mudanças climáticas.
Vocês podem ver as reuniões políticas.
Nada disso mudou a trajetória.
E é por isso que precisamos de um novo pensamento,
uma nova abordagem.
Como podemos reduzir os gases de efeito estufa em larga escala?
Existem apenas duas maneiras
e eu mergulhei profundamente na redução.
Eu diria que esse material vai cheirar a rosas no final das contas.
Sim, é uma das melhores opções, mas há muitas possibilidades.
Existem caminhos químicos e biológicos.
Duas maneiras de conseguir o resultado.
Os caminhos biológicos são fantásticos,
porque a fonte de energia, a solar, necessária para conduzi-los,
é efetivamente gratuita.
Usamos o Sol para fazer a fotossíntese nas plantas,
separar esse CO2 e capturar o carbono.
Existem também caminhos químicos.
Eles soam ameaçadores, mas na verdade não são ruins.
A dificuldade é que temos que pagar
a energia necessária para fazer o trabalho
ou pagar para viabilizar essa energia.
A captura direta de ar é um ótimo exemplo de caminho químico
e as pessoas a estão usando para tirar CO2 da atmosfera
e fabricar biocombustíveis ou plásticos.
Um grande progresso está sendo feito,
mas vai demorar muitas décadas
antes que essas vias químicas reduzam uma gigatonelada de CO2 por ano.
Os caminhos biológicos oferecem muito mais esperança, eu acho, a curto prazo.
Vocês provavelmente já ouviram falar de reflorestamento, plantio de árvores,
como solução para o problema climático.
É uma pergunta justa:
"Podemos resolver esse problema usando árvores?"
Sou cético sobre isso por várias razões.
Uma delas é a importância do problema.
Todas as árvores começam como sementes, pequenas coisas,
e são muitas décadas antes de atingirem todo seu potencial de captura de carbono.
E em segundo lugar,
observando a superfície terrestre, vemos que ela já é muito utilizada.
Nós obtemos nosso alimento, nossos produtos florestais,
proteção da biodiversidade, água e tudo mais, dela.
Encontrar espaço suficiente para lidar com isso
será bastante problemático.
Mas se considerarmos o alto-mar,
vemos uma solução em que já existe uma atividade
e há um caminho mais claro a seguir.
Os oceanos cobrem cerca de 70% do nosso planeta.
Eles desempenham um papel realmente importante na regulação do nosso clima,
se pudermos melhorar o crescimento de algas marinhas neles,
podemos usá-las para desenvolver uma cultura que vai alterar o clima.
Há tantos tipos diferentes de algas marinhas,
uma diversidade genética inacreditável nelas,
e elas são muito antigas,
foram uns dos primeiros organismos multicelulares a evoluir.
As pessoas estão usando tipos especiais de algas marinhas
para fins particulares,
como desenvolver produtos farmacêuticos de alta qualidade.
Mas vocês também podem tomar um banho de algas marinhas,
supostamente é bom pra pele;
não posso atestar isso, mas vocês podem tentar.
A escalabilidade é importante na agricultura de algas marinhas.
Se pudéssemos cobrir 9% do oceano do mundo
em fazendas de algas marinhas,
poderíamos extrair o equivalente a todos os gases de efeito estufa
que emitimos em um ano, mais de 50 gigatoneladas.
Achei isso fantástico quando li pela primeira vez,
mas fui calcular o tamanho de 9% dos oceanos do mundo.
Descobri que correspondem a quatro Austrálias e meia,
o lugar em que moro.
E quão perto estamos disso no momento?
Quantas fazendas de algas marinhas oceânicas realmente temos por aí?
Nenhuma.
Mas temos alguns protótipos e aí reside alguma esperança.
Este pequeno desenho de uma fazenda de algas marinhas sendo construída
diz coisas muito interessantes sobre elas.
Vejam as algas marinhas crescendo,
25 metros no oceano.
É realmente diferente de tudo que vemos em terra,
isso porque algas marinhas não são como árvores,
não têm partes improdutivas
como raízes, troncos, galhos e cascas.
A planta toda é praticamente fotossintética,
então cresce rápido.
As algas marinhas podem crescer um metro por dia.
E como sequestramos o carbono?
É muito diferente do que em terra.
Tudo o que precisamos é cortar as algas marinhas,
deixá-las flutuar no fundo oceano.
Depois de descer um quilômetro,
o carbono nessas algas marinhas está efetivamente fora do sistema atmosférico
por séculos ou milênios.
Mas se plantamos uma floresta,
precisamos nos preocupar com incêndios, insetos, etc.,
liberando todo esse carbono.
O segredo para esta fazenda
é aquele tubinho descendo às profundezas.
O meio do oceano é basicamente um grande deserto biológico.
Não há nutrientes ali que foram usados há muito tempo.
Mas apenas 500 metros abaixo,
há água fria e muito rica em nutrientes.
E com apenas um pouco de energia limpa e renovável,
podemos bombear essa água
e usar os nutrientes para irrigar a plantação de algas marinhas.
Acho que isso tem mesmo muitos benefícios.
Está transformando um deserto biológico,
o meio do oceano,
em uma solução produtiva, talvez até salvadora do planeta.
O que pode dar errado?
Tudo que estamos falando
envolve uma intervenção em escala planetária.
Temos que ter muito cuidado.
Acho que montes de algas marinhas fedorentas
provavelmente serão o menor dos nossos problemas.
Há outros imprevistos que vão surgir.
Uma das coisas que me preocupa quando falo sobre isso
é o destino da biodiversidade no oceano profundo.
Se colocarmos gigatoneladas de algas marinhas no oceano,
afetaremos a vida lá embaixo.
A boa notícia é que sabemos
que muitas algas marinhas já atingem o fundo do oceano,
após tempestades ou através de desfiladeiros submarinos.
Então, não estamos falando de algo novo,
mas de aprimorar um processo natural.
Aprenderemos à medida que avançarmos.
Quero dizer, pode ser que essas fazendas de algas oceânicas precisem ser móveis,
para que as distribuam por grandes áreas do oceano,
em vez de criar um grande monte fedorento em um só lugar.
Pode ser que tenhamos que queimar as algas marinhas,
criar uma espécie de "biocarvão" mineral inerte,
antes de enviá-las para o fundo.
Não saberemos até iniciarmos o processo
e vamos aprender efetivamente fazendo.
Quero mostrar a agricultura contemporânea de algas marinhas.
É um grande negócio de US$ 6 bilhões por ano.
Enormes fazendas de algas marinhas na Coreia do Sul podem ser vistas do espaço.
E não são só fazendas de algas marinhas.
Estão fazendo permacultura oceânica em lugares como esse.
E ali,
há peixes, mariscos e algas marinhas todos juntos.
E funciona muito bem porque as algas tornam a água do mar menos ácida.
Elas proporcionam um ambiente ideal para o cultivo de proteínas marinhas.
Se cobrirmos 9% dos oceanos do mundo
com a permacultura,
estaríamos produzindo proteína suficiente na forma de peixe e marisco
para dar a cada pessoa numa população de 10 bilhões,
200 kg de proteína de alta qualidade por ano.
Temos uma solução multipotente aqui.
Podemos lidar com mudanças climáticas, alimentar o mundo, desacidificar oceanos.
A economia de tudo isso será desafiadora.
Investiremos muitos bilhões de dólares
nessas soluções
e serão décadas para chegar à escala de gigatoneladas.
Mas estou convencido de que isso vai acontecer
porque, a menos que tiremos o gás do ar,
ele vai continuar gerando consequências negativas.
Inundará nossas cidades,
nos privará de alimentos,
causará todo tipo de agitação civil.
Portanto, qualquer um que tenha uma solução pra lidar com o problema
tem um ativo valioso.
E como expliquei,
a permacultura oceânica está a caminho de ser economicamente sustentável.
Nos próximos 30 anos,
temos que deixar de ser uma economia emissora de carbono
para ser uma de absorção de carbono.
E isso não parece muito demorado.
Metade dos gases de efeito estufa que colocamos na atmosfera
chegaram lá nos últimos 30 anos.
Meu argumento é que,
se emitimos o gás em 30 anos,
podemos retirá-lo em 30 anos.
E se duvidam do quanto pode ser feito em 30 anos,
voltem um século para 1919,
e comparem com 1950.
Em 1919, aqui em Edimburgo,
via-se um biplano feito de lona e madeira.
Depois de 30 anos, dava para ver aviões a jato.
O transporte na rua era a cavalo em 1919.
Em 1950, havia veículos a motor.
Em 1919, havia pólvora,
em 1950, energia nuclear.
Podemos fazer muito num curto período de tempo.
Mas tudo depende de acreditarmos que podemos encontrar uma solução.
Gostaria de reunir todas as pessoas
com conhecimento neste espaço.
Os engenheiros que sabem construir estruturas em alto-mar,
produtores de algas marinhas, financistas,
os reguladores do governo,
as pessoas que entendem como as coisas são feitas.
E traçar um caminho a seguir, digamos: "Como ir dos atuais US$ 6 bilhões ao ano
da indústria costeira de algas marinhas,
para esta nova forma de indústria, que tem muito potencial,
mas exigirá grandes quantidades de investimento?"
Não sou de fazer apostas.
Mas se eu fosse,
apostaria meu dinheiro nas algas marinhas.
São minhas heroínas.
Obrigado.
(Aplausos)
Oh, sunt multe.
Acestea sunt alge.
Sunt organisme destul de simple.
Dar au totuși unele proprietăți remarcabile.
Pentru început, cresc foarte repede.
Carbonul ce intră în compoziția algelor
plutea în atmosferă
cu doar câteva săptămâni în urmă, sub forma emisiilor atmosferice de CO2,
ducând la apariția tuturor efectelor nocive ale schimbării climatice.
Momentan este stocat în condiții de siguranță în alge,
dar când algele vor putrezi,
și judecând după miros, nu mai au mult,
atunci când vor putrezi, acel C02 va fi eliberat din nou în atmosferă.
Nu-i așa că ar fi minunat dacă am găsi o modalitate
de a stoca CO2 pe termen lung,
contribuind astfel în mod semnificativ la soluționarea problemei climatice?
Mă refer la inversarea încălzirii globale.
A devenit în prezent cealaltă jumătate a provocării climatice.
Și asta pentru că am amânat atât de mult timp
să ne ocupăm de schimbarea climatică,
încât acum avem de făcut două lucruri foarte importante și dificile simultan.
Trebuie să reducem emisiile și să asigurăm aprovizionarea cu energie nepoluantă
și, în același timp, să și extragem cantități semnificative
de dioxid de carbon din atmosferă.
Dacă nu facem acest lucru, aproximativ 25% din CO2 pe care îl eliberăm în aer
va rămâne acolo pentru totdeauna, după standardele umane.
Deci trebuie să luăm măsuri.
Asta e într-adevăr o fază nouă a combaterii crizei climatice
și necesită o modalitate nouă de gândire.
Așadar, ideile precum compensarea pentru emisiile de carbon nu prea au sens
în era modernă.
Când compensezi pentru ceva, spui:
„Îmi permit să eliberez o cantitate de gaze cu efect de seră în atmosferă,
dar apoi voi compensa prin reducerea acestora.”
Atunci când trebuie să reduci și emisiile
și concentrația de CO2 din atmosferă,
acea logică nu mai are sens.
Iar atunci când vorbim despre inversarea încălzirii globale,
ne referim la scoaterea din circulație a unor cantități mari
de gaze cu efect de seră, mai ales CO2.
Iar pentru a face asta, ne trebuie un preț al carbonului.
Trebuie să stabilim un preț semnificativ pentru acest serviciu
de pe urma căruia vom beneficia toți.
Nu am făcut aproape niciun progres deocamdată
cu a doua parte a provocării climatice.
Nu e o prioritate pentru majoritatea oamenilor.
Și, știți, de multe ori aud oamenii spunând:
„Am pierdut orice speranță că putem face ceva pentru a rezolva criza climatică.”
Și eu am avut nopți nedormite, credeți-mă pe cuvânt.
Dar mă aflu astăzi aici ca ambasador al acestor plante simple, algele.
Cred că au potențialul de a contribui semnificativ
la soluționarea provocării reprezentată de schimbările climatice
și de a fi o parte importantă din viitorul nostru.
Ceea ce ne spun oamenii de știință că trebuie să facem în următorii 80 de ani
până la sfârșitul acestui secol,
este să reducem emisiile de gaze cu efect de seră
cu trei la sută în fiecare an
și să extragem trei gigatone de CO2 din atmosferă în fiecare an.
Aceste numere sunt atât de mari încât ne pun în încurcătură.
Dar asta spun oamenii de știință că trebuie să facem.
Regret că trebuie să arăt acest grafic,
dar, îmi pare rău, nu am de ales.
Este o ilustrare foarte elocventă
a eșecului meu personal
de promovare a efortului de combatere a schimbării climatice
și a eșecului nostru colectiv de a combate schimbarea climatică.
Puteți vedea acolo traiectoria
încălzirii și a concentrației de gaze cu efect de seră.
Puteți vedea toate anunțurile științifice importante pe care le-am făcut,
despre pericolul reprezentat de schimbarea climatică.
Puteți vedea întâlnirile politice.
Nici unul dintre aceste lucruri nu a schimbat traiectoria.
Și din acest motiv ne trebuie un mod nou de a gândi,
ne trebuie o nouă abordare.
Cum putem reduce concentrația de gaze cu efect de seră pe scară largă?
Sunt de fapt doar două moduri de a face asta,
și am aprofundat deja subiectul inversării încălzirii globale.
Voi preîntâmpina...
Și aș spune că totul va fi în regulă la sfârșitul zilei.
Chiar e printre cele mai bune opțiuni,
dar sunt multe, multe posibilități.
Există procedee chimice și procedee biologice.
Deci, de fapt, două modalități de a rezolva problema.
Procedeele biologice sunt fantastice
pentru că sursa de energie necesară, soarele,
este efectiv gratuită.
Folosim soarele pentru a declanșa fotosinteza plantelor,
pentru a descompune CO2 și pentru a capta carbonul.
Există și procedee chimice.
Nu sună bine, dar, de fapt, nu sunt rele deloc.
Dificultatea întâmpinată este că trebuie să plătim
pentru energia necesară pentru a face treaba
sau să plătim pentru a facilita această energie.
Captarea CO2 direct din aer este un exemplu bun de procedeu chimic
și oamenii folosesc acum această metodă pentru a extrage CO2 din atmosferă
și pentru a fabrica biocombustibili și materiale plastice.
Se fac progrese semnificative,
dar abia peste multe decenii
vor duce aceste procedee chimice la extragerea unei gigatone de CO2 pe an.
Cred că pe termen scurt sunt mai utile
procedeele biologice.
Ați auzit, probabil, de reîmpădurire, de plantarea copacilor,
ca soluție pentru problema climatică.
Să știți că e o întrebare bună:
Să fie plantarea copacilor soluția acestei probleme?
Mă îndoiesc, din mai multe motive.
Primul ar fi amploarea problemei.
Toți copacii sunt semințe la început, niște lucruri mărunte,
și abia după multe decenii își ating
potențialul maxim de captare a carbonului.
În al doilea rând,
dacă ne uităm la suprafețele terestre, se vede că sunt utilizate considerabil.
De la acestea obținem mâncarea, produsele forestiere,
protejarea biodiversității și apa și toate celelalte.
Cred că găsirea spațiului necesar pentru a ne ocupa de această problemă
va fi destul de problematică.
Dar dacă avem în vedere spațiul maritim,
observăm o soluție care beneficiază de o industrie deja existentă
și care ne oferă o cale mai clară de urmat.
Oceanele acoperă aproximativ 70% din planeta noastră.
Ele joacă un rol important în reglarea climei noastre
și dacă putem spori creșterea algelor din oceane,
cred că le putem folosi pentru a dezvolta o cultură care să modifice clima.
Există atât de multe sortimente de alge,
algele au o diversitate genetică incredibilă,
și sunt foarte antice;
au fost printre primele organisme multicelulare care s-au dezvoltat.
Omenii folosesc acum tipuri diferite de alge marine
pentru scopuri specifice,
cum ar fi dezvoltarea produselor farmaceutice de înaltă calitate.
Dar poți folosi alge și pentru a face o baie cu alge,
se spune că face bine la piele;
Eu nu pot garanta asta, dar puteți s-o faceți.
Amploarea este cel mai important aspect al culturilor de alge.
Dacă am acoperi 9% din oceanele lumii
cu culturi de alge,
am putea reduce echivalentul tuturor gazelor cu efect de seră
pe care le emitem într-un an,
peste 50 de gigatone.
Când am citit pentru prima dată despre asta mi s-a părut fantastic,
dar m-am gândit să calculez cât înseamnă 9% din oceanele lumii.
Se pare că e de patru ori și jumătate suprafața Australiei,
unde locuiesc eu.
Și cât mai avem până la realizarea acestui lucru?
Câte culturi oceanice de alge există?
Zero.
Dar avem unele prototipuri și în acestea ne punem speranțele.
Acest mic desen al unei culturi de alge aflată momentan în construcție
ne spune niște lucruri foarte interesante despre alge.
Puteți vedea algele crescând pe acel suport,
în ocean, la o adâncime de 25 de metri.
E foarte diferit de tot ce vedem pe uscat.
Și asta pentru că, știți, algele nu se aseamănă copacilor,
nu au părți neproductive
cum ar fi rădăcinile, trunchiurile, crengile și scoarța.
Toată planta este capabilă de fotosinteză,
deci crește rapid.
Algele pot crește câte un metru pe zi.
Și cum blocăm carbonul?
Nici acest lucru nu e la fel ca pe uscat.
Nu trebuie decât să tai algele,
se scufundă în adâncul oceanului.
După ce se scufundă un kilometru,
carbonul din alge este eliminat în mod efectiv din sistemul atmosferic
timp de secole sau milenii.
Însă dacă plantezi o pădure,
există riscul de incendii forestiere, insecte, etc.
ce pot să elibereze carbonul.
Cheia succesului acestei culturi
este totuși acea mică țeavă care ajunge până în adâncuri.
Știți, mijlocul oceanului este practic un vast deșert biologic.
Nu există nutrienți acolo, au fost epuizați de mult.
Dar doar 500 de metri mai jos,
apa este răcoroasă, bogată în nutrienți.
Și cu doar puțină energie curată și regenerabilă,
poți pompa apa aceea în sus
și folosi nutrienții pe care îi conține pentru a-ți iriga cultura de alge.
Deci cred că această soluție are atât de multe avantaje.
Transformăm un deșert biologic,
mijlocul oceanului,
într-o soluție eficientă, care are chiar potențialul de a salva planeta.
Deci ce-ar putea merge rău?
Ei bine, orice la o asemenea scară
presupune o intervenție la nivel planetar.
Și trebuie să avem mare grijă.
Cred că mormane de alge rău mirositoare
nu vor fi cea mai mare problemă care se va ivi.
Alte lucruri neprevăzute se vor întâmpla.
Când vorbesc despre asta mă preocupă, printre altele,
soarta biodiversității din adâncurile oceanului.
Dacă punem gigatone de alge în adâncul oceanului,
afectăm viața de acolo.
Vestea bună este că știm
că multe alge ajung oricum în adâncul oceanului,
după furtuni sau prin canioanele submarine.
Deci nu vorbim despre un proces nou;
vorbim despre amplificarea unui proces natural.
Și vom învăța din mers.
S-ar putea să fie nevoie ca aceste culturi oceanice de alge să fie mobile,
pentru a distribui algele pe o arie vastă din ocean,
în loc să creeze un morman mare rău mirositor într-un singur loc.
S-ar putea să fim nevoiți să carbonizăm algele,
să creăm un fel de biocărbune inert, mineral
înainte de a-l expedia în adâncuri.
Nu putem ști înainte de a începe procesul
și practic vom învăța făcând.
Vreau doar să vă atrag atenția asupra culturilor contemporane de alge.
E o afacere mare,
e o afacere de șase miliarde de dolari pe an.
Aceste culturi de alge de lângă Coreea de Sud,
se pot vedea din spațiu, sunt uriașe.
Și devin mult mai mult decât simple culturi de alge.
Ceea ce fac oamenii în locuri precum acesta se cheamă permacultura oceanelor.
Și în permacultura oceanelor,
crești pești, crustacee și alge la un loc.
Și funcționează atât de bine
pentru că algele reduc aciditatea apei marine.
Crează un mediu ideal pentru a crește surse marine de proteine.
Dacă am acoperi nouă la sută din oceanele lumii
cu permacultura oceanică,
am produce destule proteine sub forma peștilor și a crustaceelor
pentru a asigura fiecărei persoane dintr-o populație de 10 miliarde
câte 200 de kilograme de proteine de înaltă calitate pe an.
Deci, avem de-a face cu o soluție multipotentă.
Putem combate schimbările climatice, putem hrăni lumea,
putem dezacidifica oceanele.
Aspectele economice ale acestui proces vor fi dificile.
Vom investi multe, multe miliarde de dolari
în aceste soluții,
și abia peste decenii vom putea ajunge la nivelul gigatonelor.
Cred că toate acestea se vor întâmpla, pentru că
atâta timp cât nu eliminăm gazul din aer,
acesta va duce în continuare la apariția efectelor nocive.
Ne va inunda orașele,
ne va priva de mâncare,
va cauza tot felul de revolte.
Deci oricine are o soluție la această problemă
are un avantaj important.
Și, după cum am mai explicat,
permacultura oceanică este deja pe cale de a deveni durabilă pe plan economic.
Știți, în următorii 30 de ani,
trebuie să facem tranziția de la o economie bazată pe emisia de carbon
la o economie bazată pe absorbția de carbon.
Poate că nu pare a fi foarte mult timp.
Dar jumătate din gazele cu efect de seră pe care le-am eliberat în atmosferă
au fost eliberate în ultimii 30 de ani.
Argumentul meu este că,
dacă eliberăm gazul în 30 de ani,
îl putem elimina tot în 30 de ani.
Și dacă vă îndoiți că putem realiza multe în 30 de ani,
gândiți-vă la anul 1919, cu un secol în urmă,
și comparați-l cu 1950.
În 1919, aici în Edinburgh,
ați fi putut vedea un biplan din pânză și lemn.
Treizeci de ani mai târziu ați fi văzut un avion cu reacție.
În 1919, mijlocul de transport pe stradă era reprezentat de cai.
În 1950, era reprezntat de autovehicule.
În 1919, aveam praf de pușcă.
În 1950, aveam energie nucleară.
Putem face multe într-o perioadă scurtă de timp.
Dar totul depinde de abilitatea noastră de a crede în găsirea unei soluții.
Ceea ce aș vrea să fac este să aduc laolaltă toți oamenii
care au cunoștințe în acest domeniu.
Inginerii care știu să construiască structuri marine,
agricultorii de alge, finanțatorii,
specialiștii guvernamentali cu funcții de reglementare,
oamenii care înțeleg cum merg treburile.
Să stabilim cea mai bună cale de urmat,
să zicem: cum trecem de la industria costieră de alge existentă,
de șase miliarde de dolari pe an,
la acestă nouă formă de industrie, care are atât de mult potențial,
dar care va necesita investirea unor sume mari.
Să știți că nu-mi plac pariurile.
Dar dacă mi-ar plăcea,
vă spun eu, aș pune rămășag pe asta,
că algele sunt soluția.
Sunt eroii mei.
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
Ох, сколько их здесь.
Это морские водоросли.
В них нет ничего особенного.
Но у них есть некоторые замечательные качества.
Во-первых, они очень быстро растут.
Поэтому углерод, который является частью этих водорослей,
всего несколько недель назад
парил в атмосфере как углекислый газ,
усугубляя все эти проблемы с изменением климата.
На данный момент он надёжно связан в водорослях,
но когда они начнут гнить —
и, судя по запаху, это скоро случится, —
когда они начнут гнить, этот CO2 будет снова выброшен в атмосферу.
Представьте, как замечательно было бы, если бы мы нашли способ
удерживать этот CO2 связанным в течение длительного времени
и таким образом значительно помочь решению проблемы с климатом?
Я говорю о стабильном сокращении концентрации СО2.
Теперь это стало другой частью климатической проблемы.
А всё потому, что мы так долго медлили,
с точки зрения климатических изменений,
и теперь нам нужно сделать два больших и сложных дела одновременно.
Мы должны сократить выбросы и очистить энергоснабжение,
одновременно изымая значительные объёмы
углекислого газа из атмосферы.
Если мы этого не сделаем, то около 25% CO2, выброшенного в атмосферу,
останутся там, по нашим меркам, навсегда.
Поэтому надо действовать.
Это действительно новый этап в решении климатического кризиса,
и он требует нового мышления.
Такие идеи, как компенсация выбросов углерода, не имеют смысла
в современную эпоху.
Когда вы что-то компенсируете,
вы говорите: «Я позволю себе выбросить немного парникового газа в атмосферу,
но потом я это компенсирую путём его изъятия».
Когда нам нужно одновременно сократить выбросы
и изъять CO2,
такое мышление больше не имеет смысла.
Когда мы говорим о сокращении,
мы имеем в виду выведение из оборота больших объёмов парниковых газов,
в частности CO2.
Для этого у углерода должна быть цена.
Нужно назначить высокую цену, которую мы заплатим за эту услугу,
которая пойдёт на благо всем.
На настоящий момент нет никакого прогресса
по второй части климатической проблемы.
Большинство людей этого не видит.
Должен сказать, иногда я слышу, как люди говорят:
«Я уже не надеюсь, что мы сможем что-то сделать с климатическим кризисом».
Могу вам сказать, я тоже часто об этом беспокоюсь.
Но сегодня я выступаю от лица этих скромных растений — водорослей.
Я считаю, что у них есть потенциал
стать важной частью решения проблемы климатических изменений
и важной частью нашего будущего.
Учёные говорят, что мы должны в течение следующих 80 с небольшим лет,
до конца этого века,
сокращать выбросы парниковых газов
на три процента каждый год
и ежегодно удалять три гигатонны CO2 из атмосферы.
Эти цифры такие большие, что сбивают нас с толку.
Но это то, что, по мнению учёных, нам нужно сделать.
Я очень не люблю показывать этот график,
но, извиняюсь, я должен это сделать.
Он очень наглядно демонстрирует историю
моего личного провала
в моей разъяснительной работе по вопросам климатических изменений
и нашего общего бездействия в отношении проблемы изменения климата.
Здесь видна наша траектория
с учётом потепления и концентрации парниковых газов.
Вот все великие научные заявления, которые мы сделали,
говорящие об опасностях климатических изменений.
Вот политические митинги.
Ничего из этого не изменило траекторию.
Именно поэтому нам нужно новое мышление,
нам нужен новый подход.
Итак, как можно достичь сокращения парниковых газов в больших масштабах?
Есть только два способа это сделать,
и я очень глубоко исследовал эту проблему.
И забегу немного вперёд —
этот способ самый безобидный из всех.
Это один из лучших вариантов,
но есть много, много других возможностей.
Есть химические варианты и биологические варианты,
то есть два основных способа это сделать.
Биологические варианты замечательны,
потому что необходимый для этого источник энергии — солнце —
бесплатный.
Мы используем солнце, чтобы управлять фотосинтезом растений,
разделить на части этот CO2 и поглотить углерод.
Есть также химические пути.
Звучит зловеще, но на самом деле они совсем не плохие.
Трудность с ними состоит в том, что надо платить за энергию,
которая для этого требуется,
или платить за обеспечение энергией.
Прямой захват воздуха — отличный пример химического пути,
который уже используется, чтобы брать CO2 из атмосферы
для производства биотоплива или пластмасс.
Достигнут большой прогресс,
но пройдёт много десятилетий,
прежде чем химические способы станут изымать гигатонну CO2 в год.
На мой взгляд, биологические пути являются более многообещающими
в краткосрочной перспективе.
Вы, наверное, слышали о восстановлении лесных массивов, посадке деревьев
как о решении климатической проблемы.
Это справедливый вопрос:
можем ли мы избавиться от этой проблемы с помощью посадки деревьев?
Я скептически отношусь к этому по ряду причин.
Взять хотя бы масштаб проблемы.
Все деревья растут из семян, и пройдёт много десятилетий,
прежде чем они достигнут
своего полного потенциала поглощения углерода.
И во-вторых,
если взглянуть на поверхность земли, то видно, как активно она используется.
Она даёт нам еду, она даёт нам лесоматериалы,
защиту биоразнообразия, воду и всё остальное.
Ожидать, что мы найдём место для решения нашей проблемы,
довольно проблематично.
Но если мы посмотрим на океаны,
мы увидим решение, где уже есть существующая отрасль
и где есть более ясный путь вперёд.
Океаны покрывают около 70% нашей планеты.
Они играют действительно большую роль в регулировании климата,
и если мы сможем усилить в них рост водорослей,
мы сможем развивать изменяющую климат растительную культуру.
Существует много различных видов водорослей,
невероятное генетическое разнообразие,
и они очень древние;
они были одними из первых многоклеточных организмов.
Сейчас люди используют отдельные виды водорослей
для определённых целей,
например, разработки высококачественных фармацевтических продуктов.
Вы также можете использовать водоросли, чтобы принять ванну, —
говорят, это полезно для кожи;
я не могу поручиться, но вы можете попробовать.
Масштабируемость — вот что важно в деле выращивания водорослей.
Если бы мы могли покрыть девять процентов мирового океана
фермами водорослей,
мы могли бы извлекать объём, равный всем парниковым газам,
которые мы производим за год,
это более 50 гигатонн.
Я очень обрадовался, когда впервые прочитал об этом,
но потом решил посчитать, что же такое девять процентов мирового океана.
Оказывается, это четыре с половиной Австралии,
где я живу.
Насколько близко мы сейчас к этому подошли?
Сколько океанских ферм водорослей у нас есть?
Ноль.
Но у нас есть несколько прототипов, и в этом кроется какая-то надежда.
Эта небольшая схема фермы водорослей, которая сейчас в стадии строительства,
раскрывает интересные факты о водорослях.
Здесь видно, что водоросли растут на лотке
на глубине 25 метров.
Это очень отличается от того, что можно увидеть на земле.
А всё потому, что водоросли не похожи на деревья,
у них нет непроизводительных частей,
таких как корни, стволы, ветви и кора.
Практически всё растение целиком фотосинтетически активно,
поэтому растёт быстро.
Водоросли могут вырасти на метр в день.
И как они поглощают углерод?
Здесь, опять же, есть большие различия.
Всё, что вам нужно сделать, — это обрезать эти водоросли,
и они опустятся в бездну океана.
Когда они опустятся на километр,
углерод в этих водорослях, по сути дела, удалится из атмосферы
на века или тысячелетия.
А если вы посадите лес,
вам придётся беспокоиться о лесных пожарах, вредителях и т.д.,
высвобождающих этот углерод.
Ключевая особенность этой фермы —
вот эта небольшая труба, уходящая в глубину.
Открытый океан — это, по сути, огромная биологическая пустыня.
Там нет питательных веществ.
Но всего в 500 метрах ниже —
прохладная, богатая питательными веществами вода.
И имея совсем немного чистой, возобновляемой энергии,
мы можем качать эту воду вверх
и использовать эти питательные вещества для орошения наших водорослей.
Так что, я думаю, это действительно имеет очень много преимуществ.
Это превращает биологическую пустыню,
открытый океан,
в продуктивную среду, возможно, даже спасительную для планеты.
Что может пойти не так?
Всё, о чём мы говорим на этом этапе,
требует действий в планетарном масштабе.
И мы должны быть очень осторожны.
Груды отвратительно пахнущих водорослей,
вероятно, будут наименьшей из наших проблем.
Могут произойти и другие непредвиденные вещи.
Что действительно беспокоит меня в этой связи,
так это судьба биоразнообразия в глубоком океане.
Если мы погружаем гигатонны водорослей в глубины океана,
мы влияем на глубинную жизнь.
Положительный момент — мы знаем,
что большое количество водорослей уже достигает глубин океана
после штормов или через подводные каньоны.
То есть мы не говорим о новом процессе;
мы говорим об усилении естественного процесса.
И мы будем учиться по ходу дела.
Возможно, эти фермы водорослей в океане должны быть передвижными,
чтобы распределять водоросли по обширным районам океана,
а не создавать большой смердящей горы в одном месте.
Возможно, нам понадобится обжигать водоросли,
создавая своего рода инертный, минеральный биоуголь,
прежде чем мы отправим его на глубину.
Мы не узнаем этого, пока не начнём этот процесс,
и мы будем учиться по ходу реализации.
Хочу показать вам современные фермы, где выращивают водоросли.
Это целая индустрия —
шесть миллиардов долларов в год.
Эти фермы у берегов Южной Кореи —
они видны из космоса — просто огромные.
И всё чаще это не только фермы водорослей.
То, что люди делают в таких местах, называется пермакультурой океана.
В пермакультуре океана
выращивается всё вместе: рыба, моллюски и водоросли.
И секрет успеха в том,
что водоросли делают морскую воду менее кислой.
Это обеспечивает идеальную среду для выращивания морского белка.
Если покрыть девять процентов мирового океана
пермакультурой,
мы сможем производить достаточно белка в виде рыбы и моллюсков,
чтобы дать каждому человеку, при населении планеты 10 миллиардов,
200 кг высококачественного белка в год.
Итак, у нас есть многоцелевое решение.
Мы можем сохранить климат, мы можем накормить мир,
мы можем уберечь океан от закисления.
Экономика всего этого будет сложной.
Нам придётся вложить много миллиардов долларов
в эти решения,
и уйдут десятилетия на достижение масштаба гигатонн.
Я убеждён, что это произойдёт,
потому что если мы не извлечём газ из воздуха,
неблагоприятные последствия будут продолжаться.
Наши города будут затоплены,
мы лишимся пищи,
это приведёт к социальным волнениям.
Так что у любого, кто предлагает решение этой проблемы,
есть ценный ресурс.
И, как я уже объяснил,
морская пермакультура обещает быть экономически устойчивой.
В течение следующих 30 лет
мы должны превратиться из экономики, выбрасывающей углерод,
в экономику, поглощающую углерод.
И, похоже, это произойдёт очень скоро.
Но половину парниковых газов, что мы выбросили в атмосферу,
мы выбросили туда за последние 30 лет.
Мой аргумент такой —
если мы можем выбрасывать газ в течение 30 лет,
то мы можем и извлечь его за 30 лет.
Если вы сомневаетесь, что можно сделать за 30 лет,
мысленно перенеситесь на столетие назад, в 1919 год,
и сравните это с 1950 годом.
В 1919 году здесь, в Эдинбурге,
вы могли увидеть биплан из дерева и холста.
А тридцать лет спустя — реактивный самолёт.
Транспортом на улице в 1919 году были лошади.
К 1950 году это автомобили.
В 1919 году мы использовали порох,
а в 1950 году у нас была ядерная энергия.
Мы можем многое сделать за короткий промежуток времени.
Но всё зависит от того, верим ли мы, что можем найти решение.
Что я хотел бы сделать, так это собрать в этом помещении
всех людей, обладающих знаниями.
Инженеров, которые умеют строить морские сооружения,
фермеров морских водорослей, финансистов,
государственных чиновников,
людей, которые понимают, как реализуются проекты.
И наметить путь вперёд,
скажем, как мы перейдём от существующей, объёмом в шесть миллиардов долларов,
прибрежной индустрии морских водорослей,
к новой форме промышленности, которая имеет такой большой потенциал,
но требует больших инвестиций?
Знаете, я не люблю делать ставки.
Но если бы любил,
я бы поставил на эти растения,
на водоросли.
Я верю в них.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Oh, bir sürü var.
Bu deniz yosunu.
Bunlar oldukça mütevazi şeyler.
Ancak bazı kayda değer niteliklere sahip.
Birincisi, çok hızlı büyüyor.
Yani deniz yosununun parçası olan karbon,
sadece birkaç hafta önce,
atmosferik CO2 olarak atmosferde yüzüyordu,
iklim değişikliğinin tüm olumsuz sonuçlarına doğru yol alıyordu.
Şu an için deniz yosununda güvenle kilitlendi
ama o deniz yosunu çürüdüğünde
ve kokusuna göre, çok da uzakta değil,
çürüdüğünde bu CO2 atmosfere geri salınacak.
İklim problemini çözmek için
bu CO2'yi uzun vadede kilit altında tutmanın ve dolayısıyla
önemli ölçüde katkıda bulunmanın bir yolunu bulabilirsek harika olmaz mıydı?
Burada bahsettiğim şey geri çekilme.
Şimdi iklim mücadelesinin diğer yarısı oldu.
Ve bunun nedeni iklim değişikliğini değerlendirme konusunu
o kadar uzun süre erteledik ki
şimdi çok büyük ve çok zor iki şey yapmalıyız.
Atmosferden önemli miktarlarda karbondioksit çekerken
aynı zamanda emisyonlarımızı azaltmalı
ve enerji kaynağımızı temizlemeliyiz.
Bunu yapmazsak havaya saldığımız CO2'nin yaklaşık yüzde 25'i
orada insan standartlarına göre sonsuza kadar kalacaktır.
Yani harekete geçmeliyiz.
Bu iklim krizinin ele alınmasında gerçekten yeni bir aşama
ve yeni bir bakış açısı gerektiriyor.
Bu nedenle karbon dengeleme gibi fikirler
modern çağda gerçekten mantıklı değil.
Bir şeyi dengelediğinizde
"Kendime biraz sera gazı koyma izni vereceğim,
ama sonra onu aşağı çekerek dengeleyeceğim" diyorsunuz.
Hem emisyonlarınızı azaltmanız
hem de CO2'yi azaltmanız gerektiğinde
bu düşünce artık mantıklı gelmez.
Ve geri çekilmeden bahsederken
büyük miktarlarda sera gazlarını, özellikle CO2'yi,
dolaşımdan çıkarmaktan bahsediyoruz.
Bunu yapmak için bir karbon bedeline ihtiyacımız var.
Hepimizin yararlanacağı bu hizmet için
ödeyeceğimiz önemli bir bedele ihtiyacımız var.
İklim sorununun ikinci yarısında şimdiye kadar
neredeyse hiç ilerleme kaydetmedik.
Çoğu insanın radarında değil.
Söylemem gerekiyor ki bazen insanların şunu söylediğini duyuyorum,
"İklim kriziyle ilgili bir şey yapabileceğimize dair umudumu kaybettim."
ben de uykusuz geceler geçirdim, bunu size söyleyebilirim.
Ama bugün bu mütevazı ot olan deniz yosununun elçisi olarak buradayım.
Deniz yosununun iklim değişikliği sorununu
ve geleceğimizin büyük bir bölümünü ele almanın büyük bir parçası olma
potansiyeline sahip olduğunu düşünüyorum.
Bilim insanlarının bize önümüzdeki 80 küsur yılda
bu yüzyılın sonuna kadar,
yapmamız gerektiğini söylediği şey, sera gazı emisyonlarımızı
her yıl yüzde üç azaltmak
ve atmosferden her gün üç gigaton CO2 çekmek.
Bu rakamlar o kadar büyük ki bizi şaşırtıyorlar.
Ama bilim insanlarının bize yapmamız gerektiğini söylediği şey bu.
Bu grafiği göstermekten gerçekten nefret ediyorum
ama üzgünüm, bunu yapmak zorundayım.
İklim değişikliği çalışmalarında yaptığım tüm savunuculuk
ve aslında
iklim değişikliğini ele almadaki toplu başarısızlığımız açısından
kişisel başarısızlığımın hikayesini anlatmak çok anlamlı.
Oradaki yörüngemizi ısınma
ve sera gazı konsantrasyonları açısından görebilirsiniz.
İklim değişikliğiyle ne kadar tehlikeyle karşı karşıya olduğumuzu,
yaptığımız tüm büyük bilimsel açıklamaları görebilirsiniz.
Siyasi toplantıları görebilirsiniz.
Hiçbiri yörüngeyi değiştirmedi.
İşte bu yüzden yeni bakış açısına ihtiyacımız var,
yeni bir yaklaşıma ihtiyacımız var.
Öyleyse sera gazlarını büyük ölçekte aşağı çekmeye nasıl başlayabiliriz?
Bunu yapmanın gerçekten sadece iki yolu var
ve ben geri çekilmeye çok derin bir dalış yaptım.
Ve öncelik vereceğim --
Ve bunun günün sonunda gül gibi kokarak çıktığını söyleyebilirim.
Olur, en iyi seçeneklerden biri
ancak çok, birçok olasılık var.
Kimyasal yollar ve biyolojik yollar var.
Yani işi halletmenin gerçekten iki yolu var.
Biyolojik yollar harika
çünkü onları kullanmak için gereken enerji kaynağı olan Güneş,
etkili bir şekilde özgür.
Güneşi; bitkilerde fotosentez yapmak,
CO2'yi parçalamak ve karbonu yakalamak için kullanıyoruz.
Kimyasal yollar da var.
Uğursuz gibi geliyorlar ama aslında hiç de fena değiller.
Karşılaştıkları zorluk şu ki bu işi yapmak için gereken enerji için
veya bu enerjiyi mümkün kılmak için
bir bedel ödememiz gerekiyor.
Doğrudan hava yakalama, kimyasal yolun harika bir örneği
ve insanlar şu anda bunu atmosferden CO2 almak
ve biyoyakıt üretmek veya plastik üretmek için kullanıyor.
Büyük ilerleme kaydediliyor,
ancak bu kimyasal yolların
yılda bir gigaton CO2 çekmesi uzun yıllar alacak.
Biyolojik yollar bize sanırım kısa vadede çok daha fazla umut veriyor.
Muhtemelen iklim sorununa bir çözüm olarak ağaçlandırmayı,
ağaç dikmeyi duymuşsunuzdur.
Bu adil bir soru:
Ağaçları kullanarak bu sorundan kurtulabilir miyiz?
Pek çok nedenden dolayı buna şüpheyle yaklaşıyorum.
Birincisi, sorunun derecesi.
Tüm ağaçlar tam karbon tutma potansiyellerine ulaşmalarından
on yıllar önce tohum olarak başlar.
Ve ikincisi,
kara yüzeyine bakarsanız çok yoğun kullanıldığını görürsünüz.
Yiyeceklerimizi, ormancılık ürünlerimizi ondan alıyoruz;
biyolojik çeşitliliğin korunmasını, su ve diğer her şeyi alıyoruz.
Bu problemin üstesinden gelmek için yeterli alan bulacağımızı beklememizin
oldukça sorunlu olacağını düşünüyorum.
Ancak açık denizlere bakarsak
halihazırda mevcut bir sektörün olduğu
ve ileriye doğru daha net bir yolun olduğu bir çözüm görürüz.
Okyanuslar gezegenimizin yaklaşık yüzde 70'ini kaplıyor.
İklimimizi düzenlemede gerçekten büyük bir rol oynuyorlar
ve içlerindeki deniz yosununun büyümesini artırabilirsek
sanırım onları iklimi değiştiren bir mahsul geliştirmek için kullanabiliriz.
O kadar farklı deniz yosunu türü var ki
bunlarda inanılmaz genetik çeşitlilik var
ve bunlar çok eski;
evrim geçiren ilk çok hücreli organizmalardan.
İnsanlar artık belirli amaçlar için özel deniz yosunu türleri kullanıyorlar,
çok yüksek kaliteli medikal ürünler geliştirmek gibi.
Ancak deniz yosunu banyosu yapmak için deniz yosunu da kullanabilirsiniz,
cildinize iyi geliyor olmalı.
Buna tanıklık edemem ama yapabilirsiniz.
deniz yosunu yetiştiriciliğiyle ilgili en önemli şey ölçeklenebilir olması.
Deniz yosunu çiftliklerinde
dünya okyanusunun yüzde dokuzunu kaplayabilseydik
herhangi bir yılda
ortaya koyduğumuz tüm sera gazlarının eşdeğerini
50 gigatondan fazla çekebilirdik.
İlk okuduğumda harika bir fikirdi ama düşündüm ki
dünya okyanuslarının yüzde 9'unun büyüklüğünü hesaplamalıyım.
Görünüşe göre yaşadığım yer yaklaşık dört buçuk Avustralya kadar.
Ve şu anda buna ne kadar yakınız?
Orada kaç tane okyanusa giden deniz yosunu çiftliğimiz var?
Sıfır.
Ancak bazı prototiplere sahibiz ve orada biraz umut yatıyor.
Şu anda yapım aşamasında olan bir deniz yosunu çiftliğinin bu küçük çizimi
size deniz yosunu hakkında çok ilginç şeyler anlatıyor.
Okyanusta 25 metre aşağıda
o rafta büyüyen deniz yosunu görebilirsiniz.
Karada gördüğünüz her şeyden gerçekten farklı.
Ve bunun nedeni deniz yosunun ağaçlar gibi olmaması;
kökler, gövdeler, dallar ve ağaç kabuğu gibi verimsiz kısımları olmaması.
Bitkinin tamamı fotosentetik,
bu yüzden hızlı büyüyor.
Deniz yosunu günde bir metre büyüyebilir.
Ve karbonu nasıl ayırırız?
Yine, karadan çok farklı.
Tek yapmanız gereken o deniz yosununu kesmek --
okyanus uçurumuna sürüklenir,
bir kilometre aşağıya indiğinde
o deniz yosununun içindeki karbon yüzyıllar veya bin yıllar boyunca
atmosferik sistemden etkili bir şekilde çıkar.
Oysa bir orman dikerseniz
orman yangınları, böcekler vb. hakkında endişelenmeniz gerekir,
bu da karbonu serbest bırakır.
Bu çiftlikte önemli olan,
derinliklere inen o küçük boru.
Okyanus ortası temelde geniş bir biyolojik çöldür.
Orada uzun zaman önce kullanılmış hiçbir besin yok.
Ancak sadece 500 metre aşağıda
serin ve besin açısından çok zengin su var.
Ve biraz temiz, yenilenebilir enerji ile
bu suyu pompalayabilir
ve içindeki besinleri deniz yosunu mahsulünü sulamak için kullanabilirsiniz.
Bu yüzden bunun gerçekten çok faydası olduğunu düşünüyorum.
Biyolojik bir çölü,
okyanus ortasını
üretken, hatta gezegeni kurtaran bir çözüme dönüştürüyor.
Öyleyse ne ters gidebilir?
Bu ölçekte konuştuğumuz her şey
gezegen ölçeğinde bir müdahaleyi içerir.
Ve çok dikkatli olmalıyız.
Kokuşmuş deniz yosunu yığınlarının
muhtemelen sorunlarımızın en küçüğü olacağını düşünüyorum.
Olacak başka beklenmedik şeyler var.
Bundan bahsettiğimde beni gerçekten endişelendiren şeylerden biri
derin okyanustaki biyolojik çeşitliliğin kaderi.
Okyanusun derinliklerine gigaton yosun koyarsak
oradaki yaşamı etkiliyoruz.
İyi haber şu ki birçok deniz yosununun
fırtınalardan sonra veya denizaltı kanyonları yoluyla
derin okyanusa ulaştığını biliyoruz.
Yani burada yeni bir süreçten bahsetmiyoruz,
doğal bir süreci geliştirmekten bahsediyoruz.
Ve ilerledikçe öğreneceğiz.
Bu okyanusa giden deniz yosunu çiftliklerinin mobil olması gerek,
böylece yosun, büyük kokuşmuş bir yığın oluşturmak yerine
okyanusun geniş alanlarına dağılabilir.
Deniz yosununu yakmamız gerekebilir --
bu yüzden derinlere göndermeden önce
bir tür hareketsiz mineral biyokömür yaratmamız gerekebilir.
Süreci başlatana kadar bilemeyeceğiz
ve yaparak etkili bir şekilde öğreneceğiz.
Sadece size çağdaş deniz yosunu çiftçiliğini göstermek istiyorum.
Bu büyük bir iş --
Yılda altı milyar dolarlık bir iş.
Güney Kore açıklarındaki bu deniz yosunu çiftlikleri --
onları uzaydan görebilirsiniz, çok büyükler.
Ve giderek sadece deniz yosunu çiftlikleri olmuyorlar.
İnsanların böyle yerlerde yaptığı şey okyanus permakültürü denen bir şey.
Ve okyanus permakültüründe
hep birlikte balık ve kabuklu deniz hayvanları, deniz yosunu yetiştirirsiniz.
Ve bu kadar iyi çalışmasının nedeni,
deniz yosununun, deniz suyunun asidini seyreltmesi.
Deniz proteini yetiştirmek için ideal bir ortam sağlar.
Okyanusların yüzde dokuzunu okyanus permakültürü ile kaplasaydık
Balık ve deniz kabukluları olarak yeterli proteini
10 milyarlık bir popülasyondaki her birey için
yılda 200 kg yüksek kalite protein üretiyor olurduk.
Yani burada çok potansiyelli bir çözümümüz var.
İklim değişikliğini ele alabiliriz, dünyayı besleyebiliriz,
okyanusların asidini azaltabiliriz.
Tüm bunların ekonomisi zorlayıcı olacak.
Bu çözümlere milyarlarca dolar yatırım yapacağız
ve gigaton ölçeğine ulaşmaları onlarca yıl alacak.
Bunun olacağına ikna olmamın nedeni,
havadaki gazı çıkarmadıkça
olumsuz sonuçlara yol açmaya devam edecek.
Şehirlerimizi sular altında bırakacak,
bizi yiyecekten mahrum bırakacak,
her türlü sivil kargaşaya neden olacak.
Bu nedenle, bu sorunla başa çıkmak için bir çözümü olan herkesin
değerli bir varlığı var.
Ve zaten açıkladığım gibi,
okyanus permakültürü ekonomik olarak sürdürülebilir olma yolunda ilerliyor.
Önümüzdeki 30 yıl içinde
karbon yayan bir ekonomi olmaktan
karbon emen bir ekonomiye geçmemiz gerekiyor.
Ve bu çok uzun görünmüyor.
Ama atmosfere saldığımız sera gazlarının yarısını
son 30 yılda oraya koyduk.
Benim görüşüm,
bu gazı 30 yıl içinde salabiliyorsak
30 yıl içinde çıkarabiliriz de.
Ve 30 yıl içinde ne kadar çok şey yapılabileceğinden şüphe duyuyorsanız
bir yüzyıl öncesini, 1919'u düşünün,
1950 ile karşılaştırın.
1919'da Edinburgh'da,
bir tuval ve ahşap bir çift kanatlı uçak görmüş olabilirsiniz.
Otuz yıl sonra jet uçağı görebileceksiniz.
Sokakta ulaşım 1919'da atlardı.
1950'ye gelindiğinde motorlu taşıtlar.
1919, barutumuz vardı;
1950, nükleer gücümüz vardı.
Kısa sürede çok şey yapabiliriz.
Ama hepsi bir çözüm bulabileceğimize inanmamıza bağlı.
Şimdi yapmak istediğim şey bilgili tüm insanları
bu alanda bir araya getirmek.
Açık denizde yapı inşa etmeyi bilen mühendisler,
deniz yosunu çiftçileri, finansörler,
hükûmet düzenleyicileri,
işlerin nasıl yapıldığını anlayan insanlar.
Ve ileriye doğru bir yol çizin,
diyelim ki mevcut yılda altı milyar dolarlık
deniz yosunu endüstrisinden,
çok fazla potansiyele sahip olan
ancak büyük miktarda yatırım gerektiren bu yeni endüstri biçimine nasıl geçebiliriz?
Ben bahisçi değilim.
Ama eğer olsaydım
param o şeylere,
deniz yosunlarına olurdu.
Bu benim kahramanım.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
哦，这里有很多这个东西。
是海藻。
这是很不起眼的东西。
但是它确实有一些了不起的特质。
其中一个就是， 它们生长得非常快。
仅在几周前，
海藻中的一部分，碳，
以大气层中二氧化碳的形态 正漂浮在大气中，
造成了气候变化中的 那些不良后果。
而此时此刻， 碳被安全的锁在海藻中，
但是当海藻腐烂时——
而且闻起来， 它离腐烂不远了——
当它腐烂时，二氧化碳 会被释放回大气层。
如果我们能够找到一种方法 可以长期把二氧化碳锁住，
从而为解决气候问题 做出重大贡献，
这样岂不是棒极了？
我现在所说的是吸收。
现在它变成了气候挑战的另一部分。
是因为我们已经在 解决气候变化的问题上
拖延了太久了。
所以我们现在不得不同时面对 两件非常重大而艰难的问题。
我们要减少排放， 清洁我们的能源供应，
同时要大量吸收
大气层中的二氧化碳。
如果我们不这样做， 我们排入到空气中的二氧化碳
按照人类的标准， 有大约 25% 会永远留在那。
所以我们必须行动起来。
这真的是解决气候危机的 一个新的阶段，
我们需要有新的思路。
所以，像碳抵消 这种想法，在当今时代
并没有什么意义。
当你们选择抵消，
你会说，“我会允许自己 向大气层中排放温室气体，
而之后我会通过吸收它来抵消掉。”
当你可以既减少排放量
又吸收二氧化碳，
之前那种想法不再有意义。
而当我们讨论吸收，
我们说的是要将大量 的温室气体，尤其是二氧化碳
移出大气循环。
而要做这个，我们需要为碳定价。
我们需要很高的价格 来支付为我们提供福利的
这项服务。
至今我们对于气候问题的第二部分
基本上没有一点进展。
这不在大多数人的关注范围内。
而且我必须说， 有时候，我听见人们说，
“我对我们能为气候危机所做的 已经失去希望了。”
而且我可以告诉你们， 我已经失眠了好几夜了。
但是今天我的身份是 这个不起眼的海藻的大使。
我觉得它有潜力
成为解决气候变化问题的 一个重大部分，
也会是我们未来的一个重要部分。
科学家们告诉我们， 我们需要在接下来的 80 年，
直到本世纪结束，
每年减少
3% 温室气体的排放，
而且每年吸收大气层中 三十亿吨的二氧化碳。
这些数字太大了，让我们无所适从。
但是这是科学家告诉我们要去做的。
我非常讨厌展示这个图片，
但是对不起，我不得不给大家看。
它对于讲述关于 我在气候变化问题的
支持工作中
的失败故事是非常有说服力的，
实际上，是我们集体的失败。
你们可以在这看见
我们对于气候变暖和 温室气体浓度问题的行动轨迹。
可以看见我们做的 所有的科学公告，
解释我们面临的气候变化 有多么危险。
可以看见我们的政治会议。
没有任何东西改变我们的轨迹。
这就是为什么我们需要新的思路，
我们需要一个新的途径。
那么我们如何大幅度 吸收掉温室气体呢？
这其实只有两条道路，
而且我已经深入研究过 吸收这个方法了。
我会先发制人——
我要说这个东西最终 会闻起来像玫瑰。
它确实是最好的一个选项。
但是也有其他很多，很多可能性。
两种方法分别是 化学途径和生物途径。
两者都可以达到目的。
生物途径是很棒的，
因为需要驱动它们的 能量来源，太阳，
实际上是免费的。
我们用太阳来带动 植物的光合作用，
分解二氧化碳， 捕捉碳元素。
然后还有化学途径。
听起来不太妙，但是实际上， 它们一点也不糟糕。
大家面对的难处是 我们不得不为
工作所需的能源花钱
或者为让那些能源 更方便易得花钱。
直接的空气捕捉是 化学途径的一个好例子。
人们正在用这种方式 将二氧化碳从大气中，
制造生物燃料或制造塑料 的过程中搜集起来。
人们已经有了很大的进展，
但是要实现通过化学途径
一年降低 10 亿吨二氧化碳， 还要等上好几十年。
我认为，生物途径在短期内
会给我们更多希望。
你们可能听过把造林，植树
作为气候问题的解决方法。
这是一个合理的疑问：
我们能只通过种树来解决问题吗?
由于多种原因， 我对此表示怀疑。
其中之一就是这个问题的规模。
所有树都是从非常小的种子开始，
在它们获得充分捕捉碳的能力前
需要好几十年。
第二点，
如果看看地表， 会发现它的使用率已经很高了。
我们从中获取食物， 从中获取林业产品，
生物多样性保护， 水，以及其它所有东西。
期盼我们可以找到 足够的空间来解决这个问题，
我觉得这首先就是个问题。
但是如果我们看海上，
我们发现了一个解决方案， 而且已经形成了一个产业，
这似乎是一个更明确的前进方向。
海洋覆盖了地球面积的 70%，
在调节我们的气候上 扮演着非常重要的角色。
如果我们能够增强 海洋中海藻的生长，
我认为我们就可以用它们 来开发一种改变气候的农作物。
海洋中有很多不同种类的海藻，
存在着不可思议的遗传多样性，
而且它们非常古老；
它们属于最先进化 的一部分多细胞生物。
人们正为了一些特定的原因
使用特别种类的海藻，
像开发非常高质量的药物。
你也可以泡一个海藻浴，
它应该会对你的皮肤有好处；
我无法证明这一点， 但是你们可以去证明。
可扩展性是海藻养殖中的一件大事。
如果我们的海藻养殖能覆盖全球海洋中
9% 的海藻，
我们就可以把 一年排放的温室气体量
都搜集起来，
多于 500 亿吨。
当我第一次读到它时， 我觉得这棒极了，
但是我认为最好计算一下 全世界海洋的 9% 有多大。
事实证明，有四个半澳洲大，
也就是我住的地方。
而我们现在距离目标有多远呢？
我们现在有多少海藻养殖场呢？
零。
但是我们有一些试验模型， 还保有一点希望。
这是正在建设中的 海藻养殖场的微型示意图，
它能告诉你们关于海藻的 一些有趣的事情。
你们可以看见海藻在架子上生长，
在海面以下 25 米的地方。
它们和我们在陆地上 看见的任何东西都不同。
而原因就是，海藻不像树木，
它没有非生产性的部分，
像根，树干，树枝和树皮。
整个植物都在做光合作用，
所以它长得很快。
海藻可以每天长一米。
我们如何封存碳呢？
同样，与陆地上非常不同，
我们需要做的仅仅就是砍掉海藻，
让它飘入海洋深处，
一旦达到海面下一千米，
海藻中的碳 在几个世纪或者几千年内
都会远离大气系统。
不论你在哪种植森林，
你都需要去担心森林大火，虫害，
碳排放等等问题。
然而，养殖的关键是
深入到海底深处的小管子。
海洋中层基本上是 广阔的生物沙漠。
那里的营养早就已经被用光。
但是往下仅仅 500 米，
就有凉爽，营养丰富的水。
而且利用一点点清洁可再生能源，
可以把那部分水抽上来，
利用里面的营养灌溉海藻。
我认为这个方法有很多益处。
它将生物沙漠，
也就是海底中部，
改变成一个有生机的， 甚至是可以拯救地球的方案。
那么有没有出错的情况呢？
我们现在谈论的规模
覆盖了整个地球。
我们不得不非常小心。
我认为那堆发臭的海藻
可能会是我们最小的问题，
还有其它无法预见的事情发生。
其中一个当我说到它 就非常担心的是，
深海生物多样性的命运。
如果我们放了几十亿吨 的海藻到深海中，
我们会影响那里的生命。
好消息是，我们知道
已经有很多海藻 在海上风暴后或者通过海底峡谷
到达了海洋深处。
所以我们在讨论的 不是一个全新的过程；
我们说的是改善一个自然进程。
随着我们的前行， 我们会了解更多。
我的意思是，这些远洋海藻养殖 需要是可移动的，
可以跨越大片海洋区域 来分布这些海藻，
而不是在一个地方 制造大片的臭味。
可能我们需要的是碳化海藻，
在我们把它们发放到深海前
产生一种惰性的矿物炭。
只有当我们开始这个过程时， 我们才会知道，
而且只有通过实践才会有效学习。
我想简单介绍一下 现代海藻养殖。
这是一个很大的行业——
一个每年产值六十亿的生意。
在南韩的海藻养殖——
你们可以从太空看到，它们面积很大。
而且它们越来越多， 不只是海藻养殖。
在这种地方人们从事 的是做海洋朴门。
在海洋朴门中，
人们将鱼，贝类和海藻一起培育。
这个领域发展得很好的原因是
海藻使得海水的酸性降低。
这为海洋蛋白质的生长 提供了理想的环境。
如果我们在全世界 9% 的海洋中
都从事海洋朴门，
我们将以鱼和贝类的形式 生产出足够的蛋白质
来给 100 亿人口每人每年
提供 200 公斤高质量的蛋白质。
所以，我们现在有了一个 全能的解决方案。
我们可以解决气候变化， 可以为世界供给食物，
可以给海洋降低酸性。
所有这些在经济上都非常有挑战。
我们要投入好几十亿美元
到这些方案中来，
然后要花几十年时间 达到几十亿吨的规模。
让我相信这个计划会实现的原因是，
除非我们能够 将温室气体排出大气，
不然会继续带来不良的后果。
海水会淹没我们的城市，
剥夺我们的食物，
会引起各种内乱。
所以任何有解决方案的人
都拥有了宝贵的资产，
而且，就像我解释过的，
海洋朴门已经在发展， 正在变成经济上可持续的产业。
在接下来 30 年，
我们要从一个碳排放经济体
走向碳吸收经济体。
看起来这并不遥远了。
但是我们释放入大气中的 一半温室气体，
是我们在过去 30 年排放的。
我认为，
如果我们可以在 30 年内 排放这些气体，
我们也可以在 30 年内 将它们吸收。
如果你们怀疑我们在 30 年 的时间能有多少进展，
只要回溯到一个世纪前的 1919 年，
与 1950 年比较一下。
在 1919 年的爱丁堡，
你们可能见过 帆布和木头做的飞机。
30 年后，你们看见的是 喷气式飞机。
1919 年街上的交通工具是马车。
1950 年，变成了摩托车。
1919 年，我们有枪作为武器；
1950 年，我们有了核能。
我们在一段很短时间的时间内 就能做很多事情。
而这些全依靠于我们相信 我们能够找到一个解决办法。
现在我想要做的是，聚集所有的人
和在这个领域的知识。
知道如何建造海上结构的工程师，
海藻养殖员，金融家，
政府监管者，
所有知道怎样做成事情的人们。
然后绘制出前进的道路，
问： 我们如何从现存的 产值 60 亿美元每年的
沿海海藻产业，
走向潜力巨大 但是需要大量投入的
新型产业？
我不是一个爱赌的人。
如果我是，
我会告诉你们， 我的钱都会下注在这里，
下注在海藻上。
它是我的英雄。
谢谢大家。
（掌声）
喔，有好多。
這是海草。
它是...它是很不起眼的東西。
但它也有著很驚人的特質。
比如，它成長的速度非常快。
所以，幾週前，
本來還屬於海草一部分的碳，
已經飄入空氣中， 成為大氣二氧化碳，
促成各種有害的氣候變遷後果。
目前，它還被安全地關在海草中，
但當海草腐爛時——
根據聞起來的味道， 也應該快腐爛了——
當海草腐爛時，二氧化碳 就會被釋放回到大氣中。
大家應該都非常希望， 我們能夠找到一種方法，
將二氧化碳長期關在海草中，
因而對解決氣候問題 有顯著的貢獻吧？
我在這裡要談的是減量。
它現在已經變成 氣候挑戰的另一半了。
那是因為在處理氣候變遷上，
我們已拖延了太久了，
造成我們現在一次要面對 兩件非常非常困難的大事。
我們得要削減排放， 以及使能量供應更乾淨，
同時，我們也得要除去 大氣中大量的二氧化碳。
如果我們不這麼做，我們排放到 大氣中的二氧化碳大約有 25%
會留在大氣中，以人類標準來說， 會持續到永遠。
所以我們得馬上行動。
現在是處理氣候危機的一個新階段，
需要新思維。
所以，「碳補償」這種想法
在現代是說不通的。
當你要做補償時，你會說：
「我容許我自己放 一些溫室氣體到大氣中，
然後我會減量做為補償。」
當你同時要削減你的排放，
和減少既有二氧化碳時，
那種思維就不再合理了。
當我們談減量時，
我們談的是將非常大量的 溫室氣體，特別是二氧化碳，
從大氣循環中除去。
若要做到這一點，就需要碳價。
針對這個讓大家受益的服務，
我們需要訂高價。
在另一半的氣候挑戰上，
我們幾乎沒有進展。
大部分人沒有意識到它。
而且，我必須說， 有時，我聽見人們說：
「我失去希望了，我不認為 我們能解決氣候危機。」
我可以告訴各位， 我也有睡不著的夜晚。
但，今天我是代表 這個不起眼的海草來到這裡。
我真心認為它有潛力
在處理氣候變遷的挑戰上， 及在我們的未來中，
扮演一個很重要的角色。
科學家告訴我們，在這世紀結束前 剩下這八十多年間，
我們必須要做的是
每年減少 3% 削減溫室氣體排放，
每年減少 3% 削減溫室氣體排放。
另外，每年也要從大氣中移除 三十億噸的二氧化碳。
這些數字太大了， 讓我們覺得不知所措。
但這就是科學家說我們得要做的。
我真的很不想放出這張圖，
但，很抱歉，我必須這麼做。
這張圖非常有說服力地說出了
我個人失敗的故事，
說明我在氣候變遷工作上 做的所有倡導都失敗了，
事實上，我們大家在處理 氣候變遷上都失敗了。
在這裡可以看到我們的軌道，
它代表的是暖化及溫室氣體濃度。
在圖上可以看到我們過去 所有的重大科學宣佈，
指出我們面臨的 氣候變遷有多危險。
各位可以看到政治會議。
以上這些都沒能讓軌道改變。
這就是為什麼我們需要新思維。
我們需要新方法。
所以，我們要如何大規模地 將溫室氣體減量？
其實只有兩種方式，
我對於減量已經做過 很深入的研究。
讓我先——
我認為，最終它是真的很可行的。
它確實是最好的選項之一，
但，還有很多很多的可能性。
有化學途徑，有生物途徑。
所以，有兩個方法可以搞定。
生物途徑很棒，
因為這個途徑需要用的能量來源
來自太陽，是免費的。
我們用太陽來促進 植物的光合作用，
來分解二氧化碳， 以及捕捉分解出的碳。
另一個是化學途徑。
這個途徑聽起來有威脅性， 但其實一點也不。
用這個途徑的困難之處在於
它們需要用的能源是要花錢的，
或促成這種能源產生是要花錢的。
化學途徑有個很好的例子： 「直接空氣捕獲」，
現在就有人用它來除去 大氣中的二氧化碳，
用來製造生物燃料或製造塑膠。
目前已有很大的進步，
但仍然要數十年，
那些化學途徑才能做到 每年減少十億噸二氧化碳。
我認為，短期來看，
生物途徑給我們更大的希望。
各位可能都聽過植樹造林、種樹，
作為解決氣候問題的方法之一。
我來問一個合理的問題：
我們可以用樹木 把這個問題給「種」掉嗎？
我抱持懷疑，原因有好幾個。
第一就是這個問題的嚴重性。
所有的樹木一開始 都是種子，非常小的東西。
要完全發揮出它們捕捉碳的潛能，
需要數十年的時間。
第二，各位看看陸地表面， 已經被大量利用。
我們從陸地表面取得食物， 取得林木產品，
生物多樣性保護、 水，以及所有其他的運用。
期望我們能找到足夠空間 來處理這個問題，
依我所見，是不切實際的。
但，如果我們去近海看看，
我們可在既有的產業中 找到一個解決方案，
而且它有很清楚的未來方向。
地球表面約 70% 被海洋覆蓋。
在調節我們的氣候上， 海洋扮演了很重要的角色。
如果我們能增加 海洋中的海草生長，
我想，我們就能利用它們 來開發出能改變氣候的作物。
海草的種類非常多，
海草的基因多樣性非常驚人， 而且它的歷史悠久；
它們是最早的有演化的 多細胞生物之一。
現在有人將幾種特別的海草 用在特定用途上，
比如開發很高品質的藥品。
你也可以拿海草來做海草浴，
聽說對皮膚有益；
我無法保證這一點， 但你可以試。
海草養殖有個很重要的特點 就是規模擴展性。
如果我們能用 9% 的全球海洋
來做海草養殖場，
它能減少的所有溫室氣體量，
等同於我們一整年釋出的量， 超過五百億噸。
當我初次讀到這項資訊時， 我覺得太棒了，
但我想最好算一下 全球海洋的 9% 是多大。
結果是約 4.5 個澳洲，
我目前住的地方的大小。
目前我們離這個目標值有多遠呢？
現在我們目前有多少個 海洋中的海草養殖場呢？
零。
但我們確實有些樣板， 所以還是有希望的。
這張小圖是一個目前正在 建造中的海草養殖場，
圖中呈現出一些 關於海草的有趣資訊。
各位可以看到，海草在海面下 25 公尺的架上生長。
它和各位在陸地上 看到的東西很不一樣。
原因是，你也知道的， 海草和樹木不同，
它沒有無生產力的部分，
比如根、樹幹、樹枝和樹皮。
海草整體都可以行光合作用，
所以它生長很快。 海草每天能成長一公尺。
我們如何將碳隔離出來？
這也和陸地上的做法很不同。
你只要做一件事， 就是把海草切斷——
讓它飄向海洋深處，
一旦到了一公里深，
海草中的碳就會脫離大氣系統，
數世紀或千年之久。
如果種植的是森林，
你就得擔心 森林大火、蟲害等等，
會釋放除碳來。
不過，這種海草養殖的關鍵在於
一根向下深入海中的小管子。
基本上，海洋中部 就是一個浩瀚的生物沙漠。
那裡沒有養分， 很久以前就用光了。
但，再下去五百公尺，
就有清涼、營養豐富的水。
只需要一點乾淨的，可再生能源，
就可以把這些水向上抽，
用水中的營養來灌溉海草作物。
我認為這有很多益處。
它將海洋中部的生物沙漠
改變成有生產力的， 甚至能拯救地球的解決方案。
所以，這有可能出錯嗎？
嗯，這種規模的任何事物，
涉及到全球性規模的干預。
我們得要非常小心。
我認為，那些發臭的海草堆，
其實可能還算是最小的問題。
有其他未預見的事情會發生。
每當談到這點， 我最擔心的其中一件事，
就是深海生物多樣性的命運。
如果我們把數十億噸 海草丟入深海中，
我們會影響到下面的生命。
好消息是，我們知道
在暴風雨之後， 很多海草已經沉到了深海中，
或通過海底峽谷。
所以我們談的 這個過程並不是新的；
我們談的是增強大自然的過程。
我們會邊做邊學。
可能這些海洋裡的海草養殖場 必須要是活動式的，
才能把海草分送到 廣大海洋的各處，
而不是在單一地點 創造出一個巨大的海草堆。
我們可能會需要把海草燒焦——
以產生出一種惰性的礦物性生物炭，
然後再把它送到海洋深處。
在尚未開始這過程之前不會知道，
我們得要邊做邊學。
我只是想要帶大家看看 現代海草養殖。
它是個大事業——
每年六十億美金的事業。
南韓近海的海草養殖場——
它們很巨大，從太空中可以看見。
漸漸地，它們不再 只是海草養殖場。
人們在這些地方做的是永續栽培。
要做海洋永續栽培，
就要同時養殖魚類、 甲殼類，和海草。
它能運作得這麼順利的原因
是因為海草會讓海水的酸性下降。
提供了一個理想的環境， 讓海中的蛋白質生長。
如果我們能把永續栽培 擴展到全球海洋的 9%，
我們就能以魚類和甲殼類的形式， 產生出足夠的蛋白質，
每年供應每人兩百公斤的 高品質蛋白質
給一百億人口。
所以，這個解決方案有多種用途。
可以處理氣候變遷， 可以供應食物給世界，
可以減少海洋酸化。
這一切背後需要的經濟會很挑戰。
我們得要投資數十億美金 給這些解決方案，
還要花上數十年才能 達到十億噸的規模。
我深信這個理想會成真，
因為若我們不把溫室氣體 從空氣中除去，
它將會一直促成不良的後果。
我們的城市會被洪水淹沒，
我們會喪失食物， 還會有各種內亂。
所以，任何有解決方案 可以處理這個問題的人，
就擁有珍貴的資產。
如我先前解釋的，
海洋永續栽培已經 朝向經濟永續性邁進。
在接下來的三十年內，
我們得要從排放碳的經濟
轉變為吸收碳的經濟。
這時間並不長。
但，我們送入大氣中的溫室氣體，
有一半就是在過去三十年間放的。
我的主張是，
如果我們花三十年 把這些氣體送入大氣，
我們也能在三十年內將它們取出。
如果你懷疑三十年能做什麼，
就回想一下 1919 年，
和 1950 年做比較。
1919 年，在愛丁堡，
你可能看到用帆布 和木頭做的雙翼飛機。
三十年後，你看到噴射機。
1919 年，路上的交通工具是馬。
1950 年，變成是汽車。
1919 年，我們用火藥；
1950 年，我們有了核能。
在這麼短的時間內， 我們能做的很多。
但，這都要仰賴我們的信念， 相信我們能找到解決方案。
我想要做的，
是集結所有對這方面有知識的人。
知道如何在近海 建造結構的工程師、
海草養殖者、金融家、
政府管理者、
知道怎麼做的人。
一同設計出向前走的路，如，
現有的海草產業規模 是每年六十億美金，
我們要如何把它轉變成
這種更有潛能的新形式產業，
但需要很大量的投資？
我不是愛打賭的人。
但，如果是的話，告訴各位，
我會把我的錢下注在海草上。
海草是我的英雄。
謝謝。
（掌聲）