Kinsa tong mga ywa dria?
Police Story (1985)
Guardians of the Galaxy (2014)
Project A (1983)
Armour of God (1986)
Armour of God 2: Operation Condor (1991)
Who Am I? (1998)
Project A Part II (1987)
Rush Hour 2 (2001)
Mr. Nice Guy (1997)
Steamboat Bill Jr. (1928)
Rush Hour (1998)
Armour of God 3: Chinese Zodiac (2012)
Police Story 2 (1988)
The Young Master (1980)
Fearless Hyena (1979)
Rob-B-Hood (2006)
New Police Story (2004)
Rumble in the Bronx (1995)
Police Story 4: First Strike (1996)
Police Story (1985)
The Expendables 2 (2012)
Gorgeous (1999)
My Lucky Stars (1985)
Miracles (1989)
Interview on the Miracles DVD
The Medallion (2003)
Miracles (1989)
Interview on the Miracles DVD
Police Story 2 (1988)
Rush Hour 3 (2007)
Wheels on Meals (1984)
Shanghai Noon (2000)
Who Am I? (1998)
Jackie Chan: My Stunts (1999)
The Young Master (1980)
Police Story (1985)
Dragon Lord (1982)
Project A Part II (1987)
An Evening with Jackie Chan
Bey Logan commentary on Project A (1983)
Jackie Chan: My Stunts (1999)
Drunken Master (1978)
Police Story 2 (1988)
The Spy Next Door (2010)
The Accidental Spy (2001)
Interview on the Miracles DVD
Twinkle Twinkle Lucky Stars (1985)
Interview on the Miracles DVD
Twinkle Twinkle Lucky Stars (1985)
Drunken Master 2 (1994)
Guardians of the Galaxy (2014)
The Expendables 2 (2012)
Dragon Lord (1982)
Project A (1983)
Police Story 3: Supercop (1992)
Wheels on Meals (1984)
Drunken Master (1978)
Fantasy Mission Force (1982)
City Hunter (1993)
Twin Dragons (1992)
Police Story (1985)
The Young Master (1980)
Shanghai Knights (2003)
Winners & Sinners (1983)
The Karate Kid (2010)
Police Story 2013
An Evening with Jackie Chan
Dragons Forever (1988)
Drunken Master 2 (1994)
Snake in the Eagle’s Shadow (1978)
--Ало? Гэта Джэкі
Прывіт. Мяне зваць Тоні і гэта Кожны Кадр Малюнак
Нехта добра здымае экшэны, а нехта камедыі
Але на працягу 40 гадоў майстрам іх аб'яднання з'яўляецце Джэкі Чан.
Сёння шмат фільмаў, дзе ёсць і камедыйныя сцэны
і сцэны бояк. Але наколькі б фільм не быў добрым,
камедыя і экшэн у іх выглядаюць справай розных рэжысёраў і стыляў.
Таму Джэкі настолькі цікавы.
У яго экшэн і ёсць камедыя.
І яго фільмы паказваюць, што аднолькавыя прынцыпу могуць выкарыстоўвацца
для жартаў і надзірання задніц.
Пачнем. Калі вам цікавыя назвы фільмаў,
якія выкарыстаны ў гэтым роліку, уключыце ангельскія субтытры.
Гатовы? Пагналі.
Як жа Джэкі робіць бойкі, якія яшчэ і смешныя?
Па першае, ён дае праціўніку фору.
Не мае значэння, што гэта за фільм, Джэкі спачатку прайграе.
Ён без абутку. Ён звязаны.
У яго ў вуснах бомба.
З гэтай пазіцыі ён змагаецца да перамогі.
Кожнае дзеянне стварае лагічную рэакцыю.
І падпарадкоўваючыся логіцы
мы артымліваем жарт.
У кіно, гэты тып камедыі вядомы шчэ праз актораў нямога кіно як
Чаплін, Ллойд і Кітан.
Але я думаю, што Джэкі згрунтавал гэта у адной рэпліцы:
-- Калі ласка, я жа сказаў, што не хачу праблемаў!
Знаходзячыся ў пройгрышу, Джэкі павінен імправізаваць.
"Ja? - Hallo? Ja. Hier ist Jackie!"
Hi. Mein Name ist Tony und das ist
"Every Frame A Painting"
Manche Filmemacher können
Actionfilme, andere Komödien.
Aber seit 40 Jahren ist der Meister der Kombination dieser beiden
Jackie Chan.
Es gibt heutzutage viele Filme, die lustige Szenen ...
... mit Kampfszenen kombinieren.
Aber selbst, wenn der Film gut ist, scheinen das Lustige und die Action
von zwei verschiedenen Regisseuren mit zwei unterschiedlichen Stilen zu sein.
Und das macht Jackie so interessant.
In seinem Stil IST die Action das Lustige.
Und seine Arbeit zeigt, dass dieselben Prinzipien des Filmemachens zutreffen
egal ob man lustig sein will
oder jemandem in den Arsch treten.
Also lasst uns eintauchen.
Wenn ihr die Titel der Filme sehen wollt, klickt unten auf den CC-Knopf.
Bereit?
Los geht's.
Also, wie macht Jackie Action, die auch lustig ist?
Als erstes gibt er sich einen Nachteil.
In all seinen Filmen startet Jackie seinen Gegnern unterlegen.
Er hat keine Schuhe, ist in Handschellen.
Er hat eine Bombe im Mund.
Von diesem Punktmuss er sich wieder an die Spitze kämpfen.
Jede Aktion erzeugt eine logische Reaktion
Und wenn man dieser Logik folgt
bekommt man einen Witz.
In Filmen geht diese Technik zurück bis zu
den Komikern der Stummfilmzeit, wie
Chaplin, Lloyd und Keaton.
Aber ich glaube Jackie hat es auf
eine Dialogzeile heruntergebrochen:
"Bitte, Ich will keinen Ärger!"
Weil er der Unterlegene ist,
muss Jackie kreativ werden,
was uns zu Punkt zwei bringt:
Er nutzt alles um sich herum.
Das ist der berühmteste Aspekt seines Stils.
Nimm etwas Gewöhnliches,
mach etwas Ungewöhnliches.
Ich habe ihn kämpfen sehen mit Stühlen,
Kleidern
Essstäbchen
Keyboards
Legos
Kühlschränken
und natürlich...
Das macht nicht nur jeden Kampf
organisch und geerdet, es bringt
uns auch Witze, die nirgends sonst
geschehen könnten.
Nummer 3: Jackie mag Klarheit.
Er macht keine dunklen Szenen, in denen
alles blau farbkorrigiert ist.
Wenn sein Gegner schwarz trägt,
trägt er weiß.
Und wenn sein Gegner weiß gekleidet ist,
ist er stylish.
Seine Einstellungen sind so klar,
dass er in jeder Aufnahme den nächsten
Teil der Handlung vorbereitet.
Hier, obwohl wir den Stuntman beobachten,
sind zwei Drittel des Bildes die Treppe.
Ein paar Sekunden später sehen wir warum.
Er behält die Dinge klar, indem er selten
hand-held oder einen Kamerawagen benutzt.
"In amerikanischen Filmen kann man eine
Menge Bewegung sehen. Wenn sich der
Kamerawinkel bewegt, heißt das
die Schauspieler können nicht kämpfen."
In Zeitlupe kann man sehen, wie der
Kameramann die Kamera schwenkt,
um den Schlag brutaler
aussehen zu lassen.
Aber da Jackie kämpfen KANN...
"Ich bewege meine Kamera nie.
Immer stationär, Weitwinklel.
Ich lasse sie mich runterspringen sehen,
den Salto machen, herunterfallen."
Wenn man so filmt, sieht alles
viel beeindruckender aus, weil
Aktion und Reaktion im selben Shot sind.
Beachte, wie man immer
Jackie, das Auto und die Wand
gleichzeitig sehen kann.
Aber ein ähnlicher Stunt von Rush Hour 3
enthält nie alle Elemente in einem Bild.
Und es funktioniert nicht.
Das selbe Prinzip trifft bei Komödien zu.
Diese Aufnahme, von Sammo Hung,
zeigt uns den Schlag, das Gesicht des
Bösewichts und Jackies Gesicht,
alles zusammen.
Nun schauen wir uns denselben Witz
in Shang High Noon an:
Hier ist passieren Aktion und Reaktion
in unterschiedliche Aufnahmen.
Es funktioniert irgendwie, aber
bei weitem nicht so gut.
Warum machen das nicht mehr Regisseure?
Wegen Nummer 5: Sie haben nicht genug Zeit.
Jackie ist ein Perfektionist, der bereit ist so viele
Aufnahmen zu machen wie nötig.
Und in Hong Kong wird er durch das Studio unterstützt,
das ihm Monate gibt
um einen Kampf zu drehen.
"Das schwierigste ist, wenn ich den Fächer werfe
und er zurückkommt.
Über 120 Aufnahmen. Diese Szenen
- woha ist Jackie gut -
sind nicht gut, du kannst das.
Nur hast du die Geduld?"
Wenn ich seine Arbeit erneut anschaue,
bin ich durch diese kleinen Dinge
am meisten beeindruckt.
Er muss sie nicht tun und sie
erhöhen sein Budget, aber er
macht es trotzdem
weil er es will.
Dieses Übertreffen der
Erwartungen respektiere und
bewundere ich.
"Aber in Amerika erlauben sie dir sowas nicht.
Wissen Sie? Wegen des Geldes."
Und seinen amerikanischen Filmen
fehlt etwas weiteres.
"Es gibt einen Rhythmus, wie die
Aufnahmen ausgeführt und geschnitten sind.
Und Jackie sagte etwas sehr Interessantes
Die Zuschauer wissen nicht, dass der Rhythmus da ist
bis er fehlt."
Jackies Kampfszenen haben einen
deutlichen musikalischen Rhythmus,
ein Tempo, das er am Set mit den Darstellern ausarbeitet.
"Bereit. Action. Bleib wo du bist!
Verfolge mich nicht!
Siehst du? Alles sieht gut aus."
Sogar erfahrene Kampfkünstler haben
Schwierigkeiten damit.
In seinen frühesten Filmen sieht man
ihn das Timing von Yuen Woo-Ping lernen
und es ähnelt sehr einer chinesischen Oper.
Aber seit Mitte der 80er, seit er mit seinem
eigenen Stuntteam arbeitet
hat er etwas völlig eigenes.
In Amerika verstehen viele Regisseure und
Cutter dieses Timing nicht.
Und sie ruinieren es, indem sie
bei jedem einzelnen Schlag scheiden.
Aber in Hong Kong halten sie die
Einstellung lang genug, sodass die
Zuschauer den Rhythmus fühlen.
"Der wichtigste Teil ist der Schnitt.
Und die meisten Regisseure wissen
nicht wie man schneidet.
Selbst die Stuntkoordinatoren
wissen nicht, wie man schneidet.
Hong Kong Regisseure wie Jackie oder Sammo
schneiden auf eine bestimmte Weise.
In der ersten Einstellung kommt der Schlag in der Totalen.
In der zweiten gibt es eine schöne Großaufnahme.
Aber wenn man die Aufnahmen zusammen schneidet, folgt die Action
nicht unmittelbar der vorigen.
Am Ende der ersten Aufnahme ist der Ellenbogen hier.
Am Anfang der zweiten ist er viel weiter weg.
Diese drei Einzelbilder sind für das Auge da,
damit sie die neue Aufnahme registrieren können.
Und das macht den Unterschied.
"Ich stoppe hier - hier.
Aber beide Aufnahmen zusammen ist -ZOOM!
Das ist Kraft."
Mit anderen Worten, zeig es zweimal
und der Verstand der Zuschauer wird
einen stärkeren Schlag daraus machen.
Im Gegensatz dazu zeigt moderner
amerikanischer Schnitt den Schlag gar nicht.
Am Ende der ersten Einstellung ist das Bein hier -
Anfang der zweiten ist es an derselben Stelle
und bewegt sich rückwärts.
Weil sie an der exakt im Moment des Schlages schneiden,
fühlt es sich nicht wie ein Schlag an.
Viele glauben, das läge an der PG-13 Einstufung.
Aber selbst Filme ab 18 machen das schon.
Es sieht aus, wie ein paar herumfuchtelnde Menschen
statt ein paar Menschen, die sich weh tun.
Autsch!
Was uns zu Punkt 8 bringt: Schmerz.
Anders als eine Menge Action-Stars,
die versuchen unbezwingbar auszusehen,
verletzt sich Jackie.
Oft.
Der Spaß, den man mit seinen Arbeiten hat
kommt nicht nur von den beeindruckenden Stunts,
es gibt auch immer einen Witz.
Der Schmerz macht ihn menschlich.
Egal wie geschickt er ist,
er kriegt immer noch eine auf den Deckel.
Tatsächlich ist sein Gesicht vielleicht sein größter Vorteil.
Häufig reicht sein Blick, um einen Witz zu verkaufen.
Wenn er zum Beispiel während des gesamten Kampfes ein Hühnchen hält.
Oder als Chun-Li verkleidet ist.
Und zum Schluss, Jackies Stil zahlt sich immer für das Publikum aus.
Weil er sich nach oben gekämpft hat, hat er ein spektakuläres Finale verdient.
Er gewinnt nicht, weil er besser kämpft. Er gewinnt, weil er nicht aufgibt.
Diese Unermüdlichkeit macht viele
seiner Finali wirklich beeindruckend
und wirklich lustig.
Und das steht im direkten Kontrast zu
vielen seiner amerikanischen Filme,
in denen viele Bösewichter besiegt werden,
weil jemand auf sie erschießt.
ERNSTHAFT?
Vor allem denke ich, dass Jackies Stil etwas beweist.
Action und Komödien sind nicht so unterschiedlich.
In beiden Genres wollen wir die besten Darsteller sehen.
Und ich glaube, die meisten modernen Actionregisseure versagen komplett.
Diese Darsteller sind erfahrene Künstler, manche die besten der Welt.
Warum sind die Regisseure so unerfahren?
Warum zahle ich Geld, um die Action NICHT zu sehen?
"Was immer du tust, gib dein Bestes, denn der Film lebt für immer.
'Nein, weil - es hat an dem Tag geregnet und die Darsteller hatten keine Zeit-'
Würdest du in jedes Kino gehen um es dem Publikum zu sagen?
Nein! Das Publikum im Kino sieht: Guter Film - schlechter Film
Das ist alles."
Genau. Diese Arbeit wird fortbestehen.
Und mit dieser Anmerkung entlasse ich euch
mit der besten Sterbeszene der Filmgeschichte.
Geschnitten & gesprochen von Tony Zhou
-¿Aló? Habla Jackie.
¡Hola! Soy Tony y esto es Every Frame a Painting.
Algunos realizadores hacen acción. Otros, comedia.
Pero por 40 años, el genio en combinarlos ha sido Jackie Chan.
Hoy en día muchas películas combinan escenas graciosas.
con escenas de pelea. Pero aún si la película es buena
comedia y acción parecen hechas por 2 directores en 2 estilos distintos.
Y es por eso que Jackie es tan interesante.
En su estilo, acción ES comedia.
Y su trabajo muestra que los mismos principios cinematográficos funcionan
al ser gracioso o rudo.
Entonces, vamos a verlo. Si deseas ver los nombres de los filmes
mientras hablo, activa la opción CC.
¿Listo? Vamos.
¿Cómo hace Jackie para crear acción que además es divertida?
Primero, se pone en desventaja.
Sin importar el filme, Jackie siempre inicia la acción en desventaja:
no tiene zapatos, está esposado,
tiene una bomba en su boca...
Desde ahí, debe pelear para llegar a la cima.
Cada acción crea una reacción en respuesta.
Y de acuerdo a esa lógica,
tenemos un chiste.
En el cine, el estilo cómico remite a los comediantes de la época muda.
como Chaplin, Lloyd, y Keaton.
Pero creo que Jackie lo ha destilado hasta una línea de diálogo:
-¡Por favor! Dije que no quiero problemas.
Al ser la víctima, Jackie debe ser creativo,
lo que nos lleva al punto 2: el usa LO QUE SEA a su alrededor.
Este es el aspecto más famoso de su estilo.
Toma algo familiar y lo usa para algo completamente distinto.
Lo he visto pelear con sillas,
vestidos,
palitos chinos,
teclados,
legos,
refrigeradores,
y por supuesto:
Esto no sólo hace que cada pelea sea orgánica y coherente.
sino que además crea chistes absolutamente únicos.
Número 3: a Jackie le gusta la claridad.
El no utiliza escenas oscuras con un filtro azulado.
Si su oponente viste de negro, él va de blanco.
Y si su oponente va de blanco, el viste colorido.
Sus cuadros son tan claros que anticipan la acción por venir.
Aquí, a pesar que vemos al doble.
la escalera ocupa 2/3 del cuadro. Segundos después, se descubre por qué.
Buscando claridad, el usa poco la cámara en mano o el dolly.
En USA, se usa mucho movimiento. Si la cámara se mueve
es porque los actores no saben pelear.
En cámara lenta se nota al cámara girar alrededor de la acción
haciendo lucir los golpes más violentos.
Pero como Jackie puede pelear...
Yo nunca muevo mi cámara. Siempre fija en plano general.
Que me vean saltando, haciendo volantines, cayendo...
Cuando se graba así todo impresiona más,
porque acción y reacción comparten el plano.
Observen cómo siempre ven a Jackie, el auto y el muro en plano.
Pero la misma acrobacia en Rush Hour 3
nunca tiene todos los elementos en el mismo plano. Y no funciona.
La misma idea aplica a la comedia.
Este plano, dirigido por Sammo Hung,
muestra al golpe, el malo y Jackie juntos en el mismo plano.
Ahora veamos el mismo gag en Shanghai Noon.
Aquí, acción y reacción están en planos distintos.
Funciona a medias, pero no tan bien.
¿Por qué no hacen esto más directores?
Por el número 5: no tienen suficiente tiempo.
Jackie es un perfeccionista, y repite la toma hasta que salga bien.
En Hong Kong, es apoyado por el estudio,
que le da meses para grabar una pelea.
Lo más difícil es cuando lanzo el abanico y éste vuelve.
Más de 120 planos. Claro, ves la escena y piensas: "Que bueno es Jackie."
Pero no, tu también puedes hacerlo. Claro, ¿tienes la paciencia para lograrlo?
Cuando vuelvo a ver su trabajo, esos pequeños detalles
son los que me impresionan más.
No necesita hacerlos, y le consumen presupuesto.
Pero aún así lo hace porque le gusta.
Y es su deseo por ir más lejos lo que provoca respeto y admiración.
En USA, no te dejan hacer eso.
Ya sabes, por dinero.
Pero su trabajo en USA pierde algo más:
Además hay un ritmo, en cómo los planos son actuados.
y en cómo son editados. Jackie dijo algo muy interesante:
el público no conoce el ritmo hasta que éste no está.
Las escenas de pelea de Jackie tienen distintos ritmos musicales,
un tempo que él trabaja en el set con los actores.
Listos, cámara, acción. ¡Quédate ahí!
Quédate, no me persigas.
¿Ves? Todo luce genial.
Aún experimentados artistas marciales tienen problemas con esto.
En sus primeros filmes, se le ve aprendiendo el tempo con Yuan Heping
y luce bastante como la ópera china.
Pero a mediados de los 80, ya con su propio equipo de dobles
consigue algo completamente único.
En USA, muchos directores y editores no entienden este ritmo.
Y lo arruinan, cortando en cada golpe de la escena.
Pero en Hong Kong, los directores dejan que el plano dure lo suficiente
para que la audiencia perciba el ritmo.
La parte más importante es la edición
La mayoría de los directores no saben como editar.
Incluso el coordinador de dobles, no sabe como editar.
Directores de Hong Kong, como Jackie y Sammo, tienen un estilo de edición.
En el primer plano, golpeas al oponente en plano grande.
En el segundo plano, tienes un acercamiento.
Pero cuando editan los planos, NO tienen continuidad.
Al final del plano 1, el codo está aquí.
Y al comienzo del plano 2, está de vuelta aquí.
Esos 3 frames permiten al público registrar el nuevo plano.
Y hacen toda la diferencia.
Comienzo aquí, luego aquí. Pero los dos planos juntos
Eso es poder.
O sea, muéstralo DOS veces y el público lo percibirá como uno,
pero mucho más fuerte.
En contraste, la edición moderna en USA no muestra el golpe en absoluto.
Al final del plano 1, la pierna está aquí.
Al inicio del plano 2 está en el mismo sitio, yendo hacia atrás.
Porque se corta en el momento mismo del golpe.
no se percibe como un golpe.
Mucha gente piensa que se debe a las restricciones para mayores de 13.
pero se repite aún en los filmes calificados para adultos.
Luce como un montón de gente agitándose locamente
en vez de un montón de gente resultando herida.
¡Au!
Lo que nos lleva al número 8: dolor.
A diferencia de muchas estrellas de acción, que buscan lucir invencibles
Jackie sale herido.
Bastante.
Mucha de la gracia de su trabajo es que no sólo la acción es impresionante,
sino que siempre hay espacio para una broma.
El dolor lo humaniza. No importa cuan talentoso es,
aún recibe unos buenos golpes.
De hecho, el rostro de Jackie podría ser su mayor bien.
Muchas veces su expresión es lo único necesario para una broma.
Como cuando mantiene una pelea sosteniendo un pollo,
o vestido como Chun-Li.
Al final, el estilo de Jackie siempre recompensa al público.
Al pelear en desventaja inicial, se gana el derecho a un gran final.
No gana por ser el mejor peleador sino por no rendirse nunca.
Esta constancia hace a sus finales tan impresionantes como divertidos.
En contraste con casi todo su trabajo en USA,
donde los chicos malos son derrotados porque alguien les dispara.
¡Vamos!
Pero sobre todo, pienso que el estilo de Jackie demuestra
que acción y comedia no son tan distintos.
En ambos géneros, queremos ver a los mejores intérpretes.
Y creo que muchos directores actuales de acción fallan completamente.
Estos actores son artistas talentosos algunos de los mejores del mundo.
¿Por qué son los directores tan ineptos?
¿Por qué pago dinero para NO ver acción?
Lo que sea que hagas, hazlo bien. Porque la película vivirá para siempre.
No, porque ese día llovía y el actor no tenía tiempo.
Yo digo, ¿iré a cada cine para explicarle al público? No.
El público va al cine y dice: buena o mala película. Eso es todo.
Exacto. Este trabajo durará.
Y con ese pensamiento, los dejo con...
la más grande escena de muerte en la historia del cine.
Traducción: Pablo Santur
—Allo ? Jackie à l’appareil.
Salut, je suis Tony et voici "Every Frame A Painting".
Certains réalisateurs savent filmer l'action. D'autres savent filmer la comédie.
Mais depuis 40 ans, le maître dans l’art de combiner les deux est Jackie Chan.
Aujourd’hui, on voit beaucoup de films qui mélangent des scènes drôles
avec des scènes de combat. Mais même lorsque le film est bon,
la comédie et l’action semblent provenir de 2 personnes aux styles différents.
C’est pour ça que Jackie est si intéressant.
Dans sont style de cinéma, l’action EST la comédie.
Il montre que les mêmes principes de réalisation s’appliquent,
que vous essayiez d’être drôle ou de tout casser.
Alors allons-y. Si vous voulez voir le titre des films
dont je parle, cliquez sur le bouton CC ci-dessous.
Prêts ? C’est parti.
Comment Jackie crée de l’action qui soit aussi drôle ?
D’abord, il commence toujours par se désavantager.
Quelque soit le film, Jackie part toujours avec un handicap.
Il n’a pas de chaussures. Il est menotté.
Il a une bombe dans la bouche...
À partir de là, il doit se battre pour reprendre le dessus.
Chaque action crée une réaction logique.
Et en suivant la logique…
on obtient un gag.
Au cinéma, ce type de comédie remonte à l’époque des clowns du film muet
comme Chaplin, Lloyd, et Keaton.
Mais je pense que Jackie l'a résumé en une seule ligne de dialogue :
—S’il vous plaît ! Je ne veux pas de problèmes !
Puisqu’il est opprimé, il a besoin d’être créatif
ce qui nous amène au pont numéro deux : il utilise tout ce qui est à sa portée.
C’est l’aspect le plus connu de son style.
Prendre quelque chose de familier, faire quelque chose inédit.
Je l’ai vu se battre avec des chaises
des robes
des baguettes
des claviers
des Legos
des réfrigérateurs
et évidemment…
Cela fait de ses combats non seulement quelque chose d’organique et solide
cela donne aussi des gags qui ne pourraient arriver nulle part ailleurs.
Numéro 3 : Jackie aime la clarté.
Il ne réalise pas de scènes où tout est étalonné en bleu.
Si son opposent porte du noir, il s’habille en blanc.
Et si son opposant est en blanc, il se donne du style.
Ses cadres sont si précis que dans chaque plan, il met en place l'action suivante.
Ici, alors qu’on regarde le cascadeur,
l’escalier occupe les 2/3 du cadre. Quelques secondes plus tard, on voit pourquoi.
Il reste clair en n’utilisant que rarement des caméras à l'épaule ou des dollys.
—Dans les films américains, il y a trop de mouvement. Quand l'angle de vue change,
—ça signifie que les acteurs ne savent pas combattre.
Au ralenti, on peut voir que le cadreur se déplace autour de l’action
pour donner l’impression d’un coup encore plus violent.
Mais comme Jackie SAIT combattre…
—Je ne bouge jamais ma caméra. Toujours fixe. Grand-Angle.
—Je la laisse voir quand je saute, quand je me retourne, quand je tombe.
Quand on filme de cette manière, tout est plus impressionnant car
action et réaction ont lieu dans le même plan.
Remarquez que l’on voit Jackie, la voiture et le mur sur chaque plan.
Mais une cascade similaire dans Rush Hour 3
n’inclut pas tous ces éléments ensemble, et ça ne marche pas.
Le même principe s’applique à la comédie.
Ce plan, réalisé par Sammo Hung, nous montre
le coup, la tête du vilain, et celle de Jackie ensemble.
Maintenant, voyez le même gag dans Shanghai Kid.
Ici, action et réaction se passent en deux temps.
Ça marche à peu près, mais c’est loin d’être aussi bon.
Pourquoi si peu de réalisateurs font ça ?
À cause du numéro 5 : ils n’ont pas assez de temps.
Jackie est un perfectionniste, déterminé à faire autant de prises que nécessaire.
Et à Hong Kong, il est soutenu par les studios
qui lui donnent des mois pour filmer un combat.
—Le plus difficile est lorsque je lance l’éventail et qu’il revient.
Plus de 120 prises. Dans ce genre de scène, vous dites « Oh Jackie est trop fort. »
Non. Vous pouvez le faire. Mais avez-vous la patience ?
Quand je revois son travail, ces petites choses
sont celles qui m’impressionnent le plus.
Elles ne sont pas nécessaires et elles ont un coût énorme.
Mais il les fait quand même parce qu’il le veut.
Et c’est ce besoin de surpassement que je respecte et j’admire.
—Mais en Amérique, ils ne vous autorisent pas à faire ça.
Vous savez, à cause de l’argent.
Et il manque autre chose à ses films américains :
—Il y a un rythme dans la façon dont les plans sont élaborés.
mais aussi comment ils sont montés, et Jackie a dit une chose très intéressante
le spectateur ne sait pas que le rythme est là tant qu’il N’EST PAS là.
Les scènes de combat de Jackie ont un rythme musical propre,
un tempo qu’il travaille sur le tournage avec les acteurs.
—Prêt, action. Reste où tu es !
Reste où tu es, ne viens pas après moi.
Vous voyez ? Tout le monde est parfait.
Même les artistes expérimentés ont du mal avec ça.
Dans ses premiers films, on le voit apprendre le timing avec Yuan Heping
et c’est proche d’un opéra chinois.
Mais au milieu des années 80, en travaillant avec sa propre équipe
Il avait quelque chose d’absolument unique.
Aux USA, de nombreux réalisateurs et monteurs ne comprennent pas ce timing.
Et ils le ruinent en découpant chaque coup.
Mais à Hong Kong, les réalisateurs font durer leurs plans assez longtemps
pour que les spectateurs ressentent le rythme.
—La partie la plus importante est le montage.
La plupart des réalisateurs ne savent pas monter.
Même les chorégraphes des combats ne savent pas monter.
Les réalisateurs de Hong Kong comme Jackie et Sammo ont une technique particulière.
Dans le premier plan, le coup est filmé en large.
Dans le second, avec un beau plan serré.
Mais lors du montage, vous ne raccordez PAS l’action.
À la fin du plan 1, le coude est ici.
Au début du plan 2, il est bien plus loin.
Ces 3 images servent au public à percevoir le nouveau cadrage.
Et elles font toute la différence.
—Je commence ici, puis là. Mais les deux plans, ensemble
C’est ça la puissance.
En d’autres mots, montrez le DEUX FOIS et le cerveau du public en fera
un coup, plus puissant.
En revanche, les montage américains modernes ne montrent même plus les coups.
À la fin du plan 1, la jambe est ici.
À la fin du plan 2, elle est à la même place, dans un mouvement contraire.
Mais comme ils raccordent à l’image précise du coup
on ne ressent pas le coup.
Beaucoup de monde pense que c’est à cause de la censure pour les plus jeunes.
mais même les films classés -17 ans le font maintenant.
On dirait un tas d’acteurs qui s’agitent
au lieu d’acteurs qui se donnent vraiment.
Ce qui nous amène au numéro 8 : La douleur.
À la différence des stars qui essaient de sembler invincibles ...
Jackie se fait mal.
Beaucoup.
Une grande part de sont travail réside dans ses cascades impressionnantes
Mais il y a toujours de la place pour une bonne blague.
La douleur le rend humain. Parce que quelque soit son talent
ça ne l’empêche pas de se prendre des claques.
En fait, son visage est sans doute son plus grand atout.
Son regard à lui seul est souvent suffisant pour nous amuser.
Comme lorsqu’il combat en tenant un poulet.
Ou déguisé en Chun-li.
Enfin, le style de Jackie donne toujours un vraie satisfaction au public.
En gravissant les échelons 1 à 1, il gagne le droit à un final spectaculaire.
Il ne gagne pas parce que c’est le meilleur combattant, il gagne parce qu’il n’abandonne jamais.
Cet acharnement fait de ces dénouements des scènes incroyables et très drôles.
Et ça contraste complètement avec beaucoup de ses films américains
où les vilains sont vaincus parce que quelqu’un leur tire dessus.
VRAIMENT ?
Mais par-dessus tout, je pense que le style de Jackie prouve
que l’action et la comédie ne sont pas si différents.
Dans les deux genres, on veut voir les meilleurs artistes.
Et je pense que beaucoup de réalisateurs modernes se trompent complètement.
Ces acteurs sont des artistes talentueux, parmi les meilleurs du monde.
Pourquoi ces réalisateurs sont si incompétents ?
Pourquoi je paie pour NE PAS voir l’action ?
—Quoi que tu fasses, donne le meilleur, parce que le film est éternel.
"Non, parce que ce jour-là il pleuvait, et les acteurs n’avaient pas le temps."
Vous iriez dans chaque cinema pour le dire aux spectateurs ? Non.
Le public est là : bon film, mauvais film, c’est tout.
Exactement. Le travail reste.
Et sur ces mots, je vous laisse
avec la meilleure mise à mort de l’histoire du cinéma.
--Allô? C’est Jackie à l’appareil
Bonjour, je m’appelle Tony avec Every Frame a Painting
Certains cinéastes réussissent dans l’action. D’autres la comédie
Mais pour 40 ans, Jackie Chan les a mélangées magistralement.
À présent, il y a pas mal de films qui combinent des scènes drôles
avec des scènes de combat. Mais même concernant les bons filmes
l’action et la comédie semble séparées, de réalisations distinctes.
Et c’est là où Jackie se distingue
Dans son style, l’action EST la comédie
Il montre que les principes de film s’appliquent
Que vous essayez faire de l’humour ou de déchirer tout
Donc c’est parti. Pour regarder les titres des films
mentionnés, appuyez sur la touche CC dessous.
Prêts ? On s’y met
Comment Jackie crée-t-il l’action qui est également drôle ?
D’abord, il se donne lui-même à un désavantage
Quel que soit le film, Jackie commence défavorisé
Il est sans chaussures. Il est menotté
Il tient une bombe à la bouche
Désormais, il doit se frayer un chemin vers le sommet
Chaque action produit une réaction logique
Et si on suit la logique
Une blague visuelle se produit
Au cinéma, ce style comique vient des comédiens silencieux
comme Chaplin, Lloyd et Keaton
Mais je pense que Jackie l’a condensé en une seule ligne
--Pitié ! Je ne veux pas d’ennuis
En tant qu’outsider, la créativité est essentielle.
Ce qui nous mène au deuxième point : il utilise tout autour de lui
Ça c'est l’aspect le plus fameux de son style
Dans un contexte familier, agir de manière inhabituelle
Je l’ai vu se battre avec des chaises
des robes
des baguettes
Des claviers
Des légos
Des frigos
Et bien sur :
Non seulement cela rend chaque bagarre organique et ancrée
Mais aussi il nous donne des blagues très uniques
Numéro 3 : Jackie aime la clarté
Il ne fait pas des scènes foncées où tout est corrigé en couleur
Si son adversaire est habillé en noir, il porte du blanc
Et si son adversaire porte du blanc, il est chic
Son cadrage cherche toujours à établir la prochaine démarche de combat
Ici, même si on suit le cascadeur
L’escalier occupe deux tiers du cadre. Peu après, on voit pourquoi
Pour la clarté, Il évite des mouvements de dolly ou de caméra portée
Dans films américains, la caméra bouge beaucoup. Le mouvement de prise de vue
révèle le manque d’expérience de combat des acteurs
Au ralenti, on peut voir comment le cadreur balance la caméra
pour que les coups paraissent plus violent
Mais vu que Jackie PEUT se battre
--Je ne déplace jamais ma caméra. Elle reste stable à grand-angle
Je veux que les spectateurs voient l’ampleur de mes cascades
Quand on filme de cette façon, tout se met en place parce que
L’action et la réaction sont dans le même cadre
Remarquez que Jackie, la voiture et le mûr sont toujours simultanément visibles.
Mais une cascade pareille de Rush Hour 3
n’inclut jamais tous les éléments dans le même plan et il ne marche pas.
Le même principe s’applique à la comédie
Ce plan, du réalisateur Sammo Hung, nous fait voir
Le coup, le visage du méchant et cel de Jackie tout à la fois.
Alors regardez ce même gag dans Shanghai Kid
Ici, l’action et la réaction se déroulent dans les plans séparés
Ça marche un peu mais pas aussi bien
Pourquoi si peu de réalisateurs le font ?
À cause de numéro 5 : Ils n’ont pas assez du temps
Jackie est perfectionniste qui est prêt à faire autant de prises requises
Et à Hong Kong, le studio l’appuie sans réserve
Ce qui lui donne des mois pour tourner une scène de combat
--La scène le plus difficile était celle oú je jete l’éventail et il revient
C’était plus de 120 prises. Les gens me disent de ces scènes « C’est incroyable »
Ce n’est pas incroyable. Vous en êtes capable, c’est une question de patience
Quand je revoie ses œuvres, ce sont ces petits trucs
m’impressionnent le plus.
Il n'est pas obligé de les réaliser et ils grèvent son budget
Mais il les fait quand même pour sa volonté
C’est ce « aller au-dessus et au-delà » que je respect et j’admire
Mais dans les ÉU, ce n’est pas permis.
vous savez, pour l’argent
Ses œuvres américains manquent quelque-chose en plus
-Et il y a aussi un rythme à la performance de ses plans.
Même dans leur édition, et Jackie a remarqué quelque-chose très intéressante
Que l’audience ne se rende compte du rythme jusqu’à son absence
Ses scènes de combat ont un rythme distinct et musical
Une synchronisation précise, enseignée à ses artistes martiaux
-- Prêt, action ! Reste où tu es !
Reste où tu es, ne me suis pas !
Tu vois ? Tous paraissent bien
Même les artistes martiaux chevronnés ont du mal avec ça.
Dans ses premiers films, on voit qu’il apprend cette synchro de Yuan Heping
Et c’est assez pareil à l’opéra chinoise
Mais dès les années 80, au sein de son propre équipe de cascadeurs
Il avait quelque-chose d’unique
Beaucoup de travailleurs de cinéma américains ne comprennent pas cette synchro
Et ils le gâchent en découpant chaque coup
Mais à Hong Kong, les réalisateurs prolongent pleurs plans
pour que le public vive au rythme
L’aspect le plus important est l’édition
La plupart des réalisateurs ne savent pas comment monter
Même pas le coordinateur des cascades.
Les réalisateurs de HK comme Jackie et Sammo ont une technique spécifique
Dans le premier plan, le coup est présente au grand-angle
Puis dans le deuxième, un bon gros plan est utilisé
Mais dans l’assemblage des deux, on NE mantient PAS la continuité
À la fin du premier plan, le coude est ici
Au début du deuxième, c’est tout là-bas
Ces trois images permettent aux yeux du public de saisir le nouveau plan
et ça fait toute la différence
Je commence d’ici, puis ici. Mais les deux ensemble...
C’est le pouvoir
Autrement dit, si on le montre DEUX FOIS, le public le percevra
comme un coup plus fort
Au contraire, le coup ne se voit pas dans l’édition moderne américaine
À la fin du premier plan, la jambe est ici
Au début du deuxième, elle est au même endroit, reculant
Mais à cause de leur édition précise du coup
On ne ressent pas le coup
Beaucoup de gens pensent que c’est à cause de la cote PG-13
Mais même les films interdits aux mineurs le font
Ça en résulte les personnes qui agissent leurs bras
au lieu de personnes qui se donnent vraiment
Aïe
Ce qui nous mène à numéro 8 : la douleur
Contrairement à certaines étoiles d’action qui veulent sembler être invincible
Jackie se blesse
Beaucoup
Le plaisir de son œuvre, c’est que les cascades ne sont juste impressionnantes
Mais il y a toujours moyen de faire une blague
La douleur l’humanise. Parce que quoique soit son habilité,
Il se fait gifler au visage
En effet, son visage est peut-être son meilleur atout.
Souvent c’est juste son regard qui fait réussir une blague
Comme quand il se bat tout en tenant une poule
Ou en habillant comme Chun-Li
Enfin, dans son style, ses fins donnent une satisfaction méritée au public.
En se frayant un chemin du bas, il mérite le droit d’une fin spectaculaire.
Il ne gagne pas seulement étant un meilleur combattant, mais parce qu’il n’abandonne pas
Cette ténacité donne un élément comique et impressionant à ses finals.
C’est au contraire de beaucoup de ses œuvres américains
où les méchants sont vaincus par un coup de feu fortuit
VRAIMENT ?
Mais surtout, je pense que le style de Jackie prouve que
L’action et la comédie ne sont pas si différentes
Dans les deux genres, on veut voir les meilleurs acteurs
Et je pense que beaucoup des réalisateurs d’action échouent carrément.
Ces acteurs sont des artistes talentueux, parmi les meilleurs du monde.
Pourquoi les réalisateurs sont si non-qualifiés ?
Pourquoi je paie de NE PAS voir l’action ?
-Quoique vous produisez, faites votre meilleur parce que le film est immortel
« Je ne l’ai pas essayer à cause du manque de temps ou de la pluie »
Je lui dis « est-ce que tu dirais ça à chaque spectateur ? Non »
Le public s’assoit au théatre et juge le film juste comme bon ou mauvais
Exactement, ce travail va durer
Sur ce, je te laisserai avec
La meilleure scène de mort de l’histoire du cinéma
--Halo? Dengan Jackie di sini
Hai, nama saya Tony dan ini Every Frame a Painting.
Beberapa produser bisa membuat film laga. Beberapa bisa komedi.
Namun, selama 40 tahun, ahli yang bisa memadukan keduanya adalah Jackie Chan
Akhir-akhir ini, banyak film yang memadukan adegan lucu
dengan adegan pertarungan.
Walaupun filmnya bagus,
komedi dan laga tampak dibuat oleh dua produser dengan gaya berbeda.
Itulah sebabnya, film-film Jackie sangat menarik.
Dalam gayanya, laga ADALAH komedi.
Karyanya menerapkan prinsip produksi film yang sama
baik Anda mencoba bertingkah lucu ataupun garang.
Jadi, mari kita bahas lebih lanjut.
Jika Anda ingin melihat nama film-filmnya selagi saya berbicara,
tekan tombol CC di bawah.
Siap? Mari kita mulai.
Jadi, bagaimana Jackie membuat film laga yang juga lucu?
Awalnya, dia di posisi yang tidak menguntungkan.
Apa pun filmnya, Jackie selalu lebih lemah dari lawan-lawannya.
Tak punya sepatu.
Dia diborgol.
Ada bom di mulutnya.
Di titik ini, dia harus berjuang untuk bangkit lagi.
Tiap aksi menimbulkan reaksi yang logis.
Dengan mengikuti logika itu...
kita mengerti leluconnya.
Di dunia film, gaya ini mengingatkan pada komedi bisu
seperti Chaplin, Lloyd, dan Keaton.
Namun, menurut saya Jackie berhasil membuat versi dialognya:
--Ayolah! Saya sudah bilang tidak mau cari masalah! --
Karena dia si cupu, Jackie harus kreatif,
yang membawa kita pada poin kedua:
Dia memanfaaatkan apa pun yang ada di sekitarnya.
Inilah aspek dari gayanya yang paling terkenal.
ambil sesuatu yang familiar, lakukan sesuatu yang di luar dugaan.
Saya telah melihatnya bertarung menggunakan kursi,
gaun,
sumpit,
keyboard,
Lego,
kulkas,
dan tentu saja:
Tidak hanya membuat tiap pertarungan ini alami dan nyata
tetapi juga memberikan lelucon yang langka.
Ketiga: Jackie menyukai kejernihan.
Dia tidak membuat adegan minim cahaya di mana semua warnanya diarahkan ke biru.
Jika lawannya mengenakan pakaian hitam, dia putih.
Dan jika lawannya putih, dia berpakaian modis
Pengambilan gambar sangat jelas sehingga di setiap shot
dia mempersiapkan bagian aksi selanjutnya.
Di sini, walaupun kita menonton pemeran pengganti,
dua pertiga dari frame adalah tangga.
Beberapa detik kemudian, kita tahu mengapa.
Dia membuat semuanya tetap jelas dengan membatasi penggunaan 'handheld' atau 'dolly'.
--Seperti film-film Amerika, ada banyak gerakan. Saat sudut kamera berpindah
--itu menandakan para pemeran, tidak tahu bagaimana cara bertarung.
Saat slow-motion, Anda bisa melihat bagaimana kameramen berputar-putar.
untuk membuat pukulan terlihat lebih brutal.
Namun, berhubung Jackie BISA bertarung...
--Saya tidak pernah menggerakkan kamera. Selalu stabil. Wide-angle.
--Biarkan kameramen melihat saya lompat, salto, dan jatuh.
ketika Anda merekam seperti ini, semuanya akan terlihat lebih mengesankan karena
aksi dan reaksi ada di satu frame yang sama.
Perhatikan bagaimana Anda selalu dapat melihat Jackie,
mobil, dan dinding pada waktu yang bersamaan.
Namun, aksi serupa dari Rush Hour 3
tidak pernah menyertakan semua elemen pada frame yang sama,
dan itu tidak berhasil.
Prinsip yang sama berlaku pada komedi.
shot ini, disutradarai oleh Sammo Hung,
menunjukkan pukulan, wajah karakter antagonis, dan wajah Jackie dalam satu frame.
Sekarang lihat cuplikan yang sama di Shanghai Noon.
Di sini, aksi dan reaksi ada pada shot berbeda.
Cukup berhasil, tapi tidak sebaik sebelumnya.
Mengapa para sutradara tidak melakukannya?
Karena poin kelima:
Mereka tidak memiliki banyak waktu.
Jackie adalah seorang perfeksionis dan bersedia syuting
selama yang dibutuhkan untuk kesempurnaan.
Kemudian di Hong Kong, dia juga didukung oleh studio
yang memberikan waktu berbulan-bulan untuk merekam satu adegan pertarungan.
--Dan hal tersulit adalah ketika saya melakukan adegan
pelemparan kipas dan kipas kembali lagi
Lebih dari 120 pengambilan adegan.
Adegan-adegan seperti itulah, Anda berkata "Wah, hebat sekali Jackie."
Sebenarnya tidak. Anda dapat melakukannya
Tetapi, apakah Anda memiliki kesabaran atau tidak?
Ketika saya menonton ulang karyanya, hal-hal kecil ini
yang paling membuat saya terkesan.
Dia tidak harus melakukan semua itu karena memakan banyak biaya.
Namun, dia tetap melakukannya karena dia mau.
Maka, itu adalah "totalitas tanpa batas" yang aku kagumi dan hargai.
--Namun, di Amerika, hal itu tidak diizinkan
dengan alasan keuangan.
Akibatnya, karya Jackie di Amerika terasa ada yang kurang
--Serta, terdapat ritme dalam setiap shot,
cara mereka mengedit, dan Jackie mengatakan sesuatu yang sangat menarik
yaitu penonton tidak menyadari adanya ritme hingga ritme itu SELESAI.
Adegan pertarungan Jackie memiliki ritme musik yang khas
dan ketepatan akting dengan para pemain di lokasi syuting.
--Siap, Action. Tetap di tempat!
Tetap di tempat, jangan dekati aku.
Semuanya terlihat bagus.
Bahkan ahli bela diri mengalami kesulitan dalam hal ini.
Pada karyanya terdahulu, Anda melihatnya belajar ketepatan akting dari Yuan Heping
dan itu sangat mirip seperti opera Cina.
Namun, pada pertengahan tahun 80-an, dia bekerja dengan tim aksinya,
dia memiliki sesuatu yang sangat unik.
Di Amerika, banyak sutradara dan editor yang tidak memahami ketepatan akting ini.
Mereka mengacaukannya dengan memotong setiap kali memukul
sementara di Hong Kong, para sutradara membiarkan shot mereka cukup panjang
agar penonton dapat merasakan ritmenya.
--Bagian terpenting adalah proses editing.
Kebanyakan sutradara tidak tahu cara mengedit,
begitu juga koordinator aksi.
Sutradara Hong Kong seperti Jackie dan Sammo memotong dengan cara yang khas.
Pada shot pertama, Anda memukul lawan main dengan "wideshot".
Lalu di shot kedua, Anda gunakan "close-up shot".
Namun, ketika Anda memotong shot itu bersamaan, akan terlihat tidak natural.
Di akhir shot pertama, siku berada di sini.
Di awal shot kedua, berada di belakang seperti ini.
Ketiga frame dibuat untuk mempersiapkan shot selanjutnya kepada penonton.
Itu semua yang membuatnya istimewa.
--Saya mulai seperti ini, lalu begini, tetapi dalam dua shot, digabung
itulah tenaga.
Dengan kata lain, tampilkan DUA KALI dan penonton akan berpikir
satu pukulan yang lebih keras.
Bedanya, proses editing modern Amerika tidak menampilkan pukulan sama sekali.
Di akhir shot pertama, kaki berada di sini.
Di awal shot kedua, kaki berada di tempat yang sama dengan arah berlawanan.
Namun, karena mereka memotong pada frame pukulan yang sama persis
itu tidak terasa natural.
Banyak orang berpikir ini karena rating remaja
tetapi film rating dewasa pun melakukan hal serupa,
alih-alih membuat orang terluka
mereka malah terlihat seperti kerumunan orang yang hanya mengayunkan tangan.
Ouch.
Yang membawa kita ke poin kedelapan: Rasa sakit.
Tidak seperti kebanyakan aktor film laga, yang terlihat tak terkalahkan.
Jackie bisa terluka.
Sering kali.
Setengah dari karyanya tidak hanya aksi yang hebat
Selalu ada ruang untuk humor.
Rasa sakit menjadikannya manusia.
Karena tidak peduli seberapa ahli dirinya,
dia masih terkena pukulan di wajahnya.
Nyatanya, wajah Jackie mungkin saja merupakan asetnya paling berharga.
Sering kali tatapan yang dia berikan sudah cukup untuk dijadikan lelucon.
Seperti saat dia bertarung sambil memegang ayam.
atau berpakaian seperti Chun-li
dan diakhir, Jackie selalu tampil berkesan bagi para penonton.
Dengan bertarung susah payah di awal, hingga berakhir secara spektakuler.
Dia menang bukan karena hebat bertarung tetapi karena dia tidak menyerah.
Kegigihan inilah yang membuat penutupannya sangat berkesan dan lucu
serta membuat perbedaan yang jelas dengan karyanya di Amerika
yang mana para penjahat dikalahkan karena seseorang menembak mereka.
AYOLAH.
Namun, yang terpenting, menurut saya gaya bertarung Jackie membuktikan sesuatu:
aksi dan komedi tidaklah begitu berbeda.
pada kedua genre itu, kita ingin melihat para pemeran terbaik kita
dan menurut saya banyak sutradara film laga modern yang gagal total.
Para aktor ini orang berbakat,
salah satu yang terbaik di dunia.
Mengapa para sutradara kurang terampil?
Buat apa membayar jika TIDAK DAPAT melihat sebuah aksi?
--Apa pun yang Anda lakukan, lakukanlah sebaik mungkin karena film itu abadi.
"Tidak, karena hari itu hujan dan aktornya tidak punya waktu."
Saya bilang, maukah Anda pergi ke setiap bioskop memberitahukan kepada penonton?
Tidak.
Penonton duduk di bioskop: film yang bagus, film yang buruk itu saja
Benar. Karya ini akan dikenang.
Lalu dengan begitu, Anda akan membuat
adegan kematian terbaik sepanjang sejarah perfilman.
- Pronto? - Pronto? Sono Jackie.
Ciao, io sono Tony e questo è "Ogni Fotogramma un Dipinto".
Alcuni filmmakers sanno girare film d'azione. Altri sanno fare film comici.
Ma per 40 anni, il migliore a combinarli è stato Jackie Chan.
Oggi abbiamo tantissimi film che mescolano scene divertenti
con scene d'azione. Ma anche nel caso di un buon film
commedia e azione sembrano essere girati da due registi in due stili diversi.
Ecco perché Jackie è così interessante.
Nel suo stile, l'azione È comicità.
E i suoi lavori mostrano che gli stessi principi cinematografici funzionano
sia quando si vuol far ridere che quando si vuol essere travolgenti.
Quindi diamoci dentro. Se volete sapere i nomi dei film
mentre parlo, premete il tasto CC in basso.
Pronti? Partiamo.
Quindi, come fa Jackie a creare azione che sia anche divertente?
Per prima cosa, si dà uno svantaggio.
Non importa quale film, Jackie inizia sempre un gradino sotto i suoi avversari.
Non ha scarpe, è ammanettato,
ha una bomba in bocca...
Da qui, deve combattere per tornare in cima.
Ogni azione crea una reazione logica.
E seguendo la logica...
otteniamo una battuta.
Nel cinema, questo stile comico riprende quello dei clown del muto.
come Chaplin, Lloyd, e Keaton.
Credo però che Jackie lo abbia distillato in una linea di dialogo:
Per favore! Ho detto che non voglio problemi!
Visto che è dato per perdente, Jackie deve essere creativo
il che ci porta al punto due: usa qualsiasi cosa attorno a lui.
È l'aspetto più famoso del suo stile.
Prendi una cosa familiare, fai una cosa inconsueta.
L'ho visto combattere con sedie,
vestiti,
bacchette,
tastiere,
Lego,
frigoriferi,
e ovviamente:
Non solo questo rende ogni lotta organica e coerente.
inoltre ci permette battute che non potrebbero avvenire altrove.
Numero tre: a Jackie piace la chiarezza.
Non gira scene buie dove tutto ha un filtro blu.
Se il suo avversario veste di nero, lui veste di bianco.
Se l'avversario veste di bianco, lui veste sgargiante.
Le sue inquadrature sono così chiare che impostano l'azione successiva.
Qui, anche se stiamo guardando lo stuntman,
la scalinata occupa 2/3 dell'inquadratura. Pochi secondi dopo, scopriamo perché.
Mantiene le cose chiare utilizzando raramente la camera a mano o le carrellate.
- "Nei film americani si usa parecchio movimento. Se l'angolo di ripresa si muove..."
- "...vuol dire che gli attori non sanno combattere."
Al rallentatore si nota il cameraman girare attorno all'azione
per far sembrare il colpo più violento.
Ma dato che Jackie SA combattere...
- "Io non muovo mai la telecamera. Sempre fissa, con un ampio angolo."
- "Faccio vedere i salti, le capriole, le cadute..."
Quando riprendi in questo modo, tutto è più impressionante
perché azione e reazione sono nella stessa inquadratura.
Notate come si possono sempre vedere Jackie, l'auto e il muro.
Tuttavia, un'acrobazia simile in Rush Hour 3
non include mai tutti 3 tre gli elementi nella stessa inquadratura, e non funziona.
Lo stesso principio si applica alla commedia.
Questa scena, diretta da Sammo Hung,
mostra il pugno, la faccia del cattivo e quella di Jackie allo stesso tempo.
Guradate ora la stessa gag in Shanghai Noon.
Qui, azione e reazione sono in riprese separate.
Sembra funzionare, ma non altrettanto bene.
Perché tutto questo non viene praticato da più registi?
A causa del numero 5: non hanno abbastanza tempo.
Jackie è un perfezionista disposto a ripetere una scena fino a farla bene.
E a Hong Kong è appoggiato dallo studio
che gli concede mesi per girare un combattimento.
- "La cosa più difficile è quando lancio il ventaglio e torna indietro."
- "Più di 120 ciak. Guardando la scena dite: 'Oh, Jackie è bravo!'"
- "Non è vero. Anche voi potete farlo. Ma ne avete la pazienza, oppure no?"
Quando riguardo i suoi lavori, queste piccole cose
sono quelle che mi impressionano di più.
Non sono veramente necessarie e gli divorano i budget
ma lui le fa lo stesso perché vuole farle.
Ed è questo "andare ben oltre" che io rispetto e ammiro.
- "Ma in America non ti permettono di farlo."
- "Sai, per i soldi."
E nei suoi lavori in America manca anche un'altra cosa:
- "Inoltre c'è un ritmo, nel modo in cui le riprese sono girate"
- "e anche nel modo in cui sono montate. Jackie dice una cosa molto interessante:"
- "che il pubblico non sa che c'è un ritmo fino a quando NON c'è."
Le scene di combattimento di Jackie hanno un ritmo musicale ben distinto,
un tempismo che affina sul set con i suoi attori.
- "Pronti, azione. Resta dove sei!"
- "Resta dove sei, non seguirmi."
- "Visto? Oguno resta in buona luce."
Anche lottatori marziali esperti hanno problemi con tutto questo.
Nei suoi primi film, lo potete osservare mentre apprende il tempismo da Yuan Heping
e assomiglia molto all'opera cinese.
Ma verso la metà degli anni '80, lavorando con la sua squadra di stuntman
aveva qualcosa di unico.
In America, molti registi e montatori non capiscono questo tempismo.
E lo rovinano tagliando a ogni singolo colpo.
Ma a Hong Kong, i registi tengono la scena per il tempo sufficiente
al pubblico per sentire il ritmo.
- "La parte più importante è il montaggio."
- "Molti registi, non sanno come montare."
- "Anche quelli che coordinano le acrobazie, non sanno come montare."
Registi di Hong Kong, come Jackie e Sammo, hanno un montaggio particolare.
Nella prima ripresa, colpisci l'avversario da distante.
Nella seconda, ti procuri un bel primo piano.
Tuttavia, montando le riprese assieme, NON corrispondono in continuità.
Alla fine della prima ripresa, il gomito è qui.
Alla fine della seconda, è tornato fin qui.
Questi tre fotogrammi permettono al pubblico di avvertire il nuovo colpo.
E fanno la differenza.
- "Parto da qui, poi qui. Ma i due colpi, combinati..."
- "Questa è potenza."
In altre parole, mostra il colpo due volte e la mente del pubblico lo renderà
un solo colpo molto più forte.
Al contrario, il montaggio americano moderno non mostra il colpo affatto.
All'inizio della prima ripresa, la gamba è qui.
Alla fine della seconda ripresa, è nello stesso posto, tornando indietro.
Ma dato che il taglio avviene proprio nel fotogramma del colpo,
non viene percepito come un colpo.
Molti pensano che sia a causa delle restrizioni per i minori di 13,
ma adesso lo fanno anche i film classificati per adulti.
Sembra un gruppo di persone che si dimenano
invece di un gruppo di persone che si stanno facendo male.
Ouch.
Il che ci porta alla numero 8: dolore.
A differenza di alcune stelle d'azione, che cercano di sembrare invincibili,
Jackie si fa male.
Molto spesso.
Metà del divertimento dei suoi lavori non sta solo nelle acrobazie impressionanti,
ma anche nel fatto che c'è sempre posto per una battuta.
Il dolore lo rende umano. Perché non importa quanto sia talentuoso,
verrà preso a colpi in faccia lo stesso.
In effetti, la faccia di Jackie potrebbe essere proprio la sua qualità più grande,
Viste le tante volte in cui la sua espressione è bastata per fare una battuta.
Come quando sostiene un intero combattimento tenendo un pollo
o vestendosi come Chun-Li.
Alla fine, lo stile di Jackie ricompensa sempre il pubblico.
Combattendo partendo dal basso, si guadagna il diritto a un finale spettacolare.
Non vince perché è il miglior combattente. Vince perché non si arrende.
Questa costanza rende i suoi finali molto impressionanti e tanto divertenti.
Ed è in netto contrasto con molti dei suoi lavori in America,
dove i cattivi vengono scofitti perché qualcuno gli spara.
MA DAI!
Ma più di ogni altra cosa, penso che lo stile di Jackie dimostri qualcosa:
azione e comicità non sono così diversi.
In entrambi i generi, vogliamo vedere i migliori interpreti.
E penso che molti registi moderni di azione stiano fallendo completamente.
Questi attori sono artisti eccezionali, alcuni perfino i migliori del mondo.
Perché i registi sono così inesperti?
Perché pago per NON vedere l'azione?
- "Qualunque cosa tu faccia, fallo meglio che puoi. Perché il film vive per sempre."
- "No, perché quel giorno pioveva e gli attori non avevano tempo."
- "Io dico, andresti in ogni cinema per raccontarlo al pubblico? No."
- "Il pubblico si siede al cinema e dice: bel film, brutto film. Tutto qui."
Esattamente. Questo lavoro durerà.
E su questa nota di riflessione, vi lascio con...
la più grande scena di morte nella storia del cinema.
もしもし ジャッキーですが
Every Frame a Paintingへようこそ
映画にはアクションやコメディがあるが
同時にやったのがジャッキー・チェンだ
最近はそういう映画も出てきた
しかしコメディとアクションは
全く異なるもののように見える
ジャッキーが興味深いのは
アクションがコメディであることだ
同じ映画製作の原理で
おかしさと蹴ることを両立している
それを見ていこう
映画のタイトルは下の字幕からどうぞ
では始めよう
どのようにアクションを面白くするか？
まず 彼はいつも追い詰められている
どの映画でも不利な状況にいる
裸足だったり 手錠されたり
爆弾を食べさせられたり
そこから 形勢を逆転していく
それぞれの動きに論理性があり
その論理をたどると
笑いになる
このコメディの形は昔の映画
チャップリンなどにも見られる
ジャッキーはそれを取り入れている
トラブルはごめんだ！
状況を打開するには工夫が必要だが
周りの物を使う それが彼のスタイルだ
物を色んな風に使う
イスで戦い
ドレス
箸
キーボード
レゴ
冷蔵庫
何でも
それは戦いにうまく使われるだけでなく
そのありえなさが笑いを誘う
ジャッキーは明快さを好む
暗いシーンはブルーに置き換え
敵が黒なら 白を着る
敵が白なら 自由に
フレーミングは次の動きと繋がっている
人が落ちても 画面の半分は階段だ
理由はすぐにわかる
彼の映画では カメラはあまり動かない
アメリカの映画には動きが多い
戦う時 カメラが動きすぎだ
戦い方を知らないんだ
スローで見ると 戦いの時
カメラがいかに揺れているかわかる
ジャッキーは違う
私はカメラは動かさない
アングルは常に固定で
それで跳ねたり 落ちたりがよく見える
そうすることで
動きや反応の印象を強めている
ここでは彼と壁と車が同時に見える
ラッシュ・アワー３でも
似たようなシーンを見ることができる
同じ原理がコメディにも
悪い男とジャッキーの顔が同時に映る
「シャンハイ・ヌーン」では
動作と反応が別々に映るが
効果はほとんど同じだ
そして他の監督にできないのが
時間が必要となるシーンだ
彼は完璧主義者で何度もテイクを取る
香港では撮影に何ヶ月もかけていた
一番難しかったシーンは
扇を投げて掴むシーンだ
120テイクもかかった
うまくやっているように見えるが
辛抱強く撮り直してるんだ
映画を見直すと些細な所に感銘を受ける
予算を度外視し 望む映像を撮っている
その上昇志向は尊敬に値する
アメリカではできないでしょう
すぐ予算が・・・と
アメリカではどう製作したのか
彼のシーンにはリズムがあるんです
ジャッキーが言っていたのは
そこには聞こえないリズムがある と
戦闘に音楽的なリズムをつけ
タイミングを考えていた
アクション！ この時君はここ
この方がいい
武道の達人でも難しい
初期の作品にはウーピンや
中国オペラの影響が見られる
しかし80年代の作品からは
独自性を持ち始めた
アメリカでは タイミングは考慮されず
各攻撃がそれぞれにカットされている
香港では 尺を取り リズムを感じさせる
一番重要なのは編集だ
編集を知らない人は多い
編集はそれほど難しい
香港の編集には特定のやり方がある
最初の一発は全体で映し 二発目は近くで
カットすると連続性がなくなるが
最初肘はここで
次は肘が戻っている
この操作で観客に連続性を感じさせる
これが大事な違いだ
こうなってこう
２つのショットを合わせる
それが力だ
つまり２回見せることで
一発を強く見せている
アメリカではそのようには見せない
最初脚はここで
次も同じ場所にある
ぴったりのフレームで編集しているのだ
当たった感じが薄い
子ども向けにではなく
大人向けのものでもそうだ
人々は戦い そして痛い目にあう
アウチ
痛みも大事な要素だ
多くのアクションスターが強がる中
ジャッキーは痛がる
彼の作品はアクションが印象的でいて
またジョークも含んでいる
痛みは人間らしさも演出する
これは痛そうだ
実際 表情は彼の最大の特徴でもあり
彼はよく面白い表情を見せる
鶏と一緒に戦った時
春麗になった時
そして最後には最大の見せ場を作る
底から這い上がっていき 見事な最後だ
強いからではなく 諦めないことで勝つ
その必死さが面白い印象を後に残す
対照的にアメリカ映画では
悪役は最後 撃たれて死ぬ
これだよ
ジャッキーはアクションとコメディが
近くにあることを証明した
二つのジャンルのベストパフォーマーだ
現代のアクション監督はどうだろう？
役者はまた芸術家でなければならない
今 アクション映画は衰退したように思う
なぜベストを尽くすか
作品はずっと残るからです
言い訳しても何の意味もないんです
それを観客の前で言えますか？
観客は映画を見て それで判断するんです
その通り 作品がすべて
最後に 史上最高の死亡シーンをご覧あれ
-"여보세요, 네, 재키입니다"
안녕하세요, 저는 토니이고 에브리 프레임 어 페인팅을 시작하겠습니다
어떤 감독들은 액션영화를 찍고 또 어떤 감독들은 코미디영화를 찍죠
하지만 성룡은 40년 동안 그 두 장르를 휼륭히 결합시킨 영화를 만들었습니다
요즘엔 많은 영화들에서 웃긴 장면과
결투 장면이 어우러집니다 하지만 좋은 영화인 경우에도
코미디와 액션은 각자 다른 감독의 연출처럼, 다른 스타일처럼 보입니다
그렇기 때문에 성룡은 굉장히 흥미롭죠
그의 스타일에선 액션이 코미디이기 때문인데요
웃기려는 장면이건 멋있어 보이려는 장면이건
그의 영화에선 같은 연출 원리가 적용됩니다
그럼 한 번 알아보죠
제가 얘기하는 영화들의 제목을 알고 싶으시다면 아래 CC버튼을 눌러주세요
준비됐나요? 시작합니다
그럼, 성룡은 어떻게 웃기기도 한 액션을 연출하는 걸까요?
첫번째로, 그는 자신을 불리한 조건에 놓습니다
어떤 영화이건 성룡은 항상 적보다 불리한 상태에서 싸우기 시작합니다
신발이 없기도 하고
수갑을 차기도 하고
입에 폭탄이 있기도 하죠
이런 상황에서 성룡은 싸워서 유리한 위치를 선점해야 합니다
각 액션은 논리적인 리액션을 불러일으키고
논리를 따라가면...
코미디가 발생하죠
영화에서 이런 코믹 액션의 뿌리는 무성영화 코미디 배우들에 있습니다
채플린, 로이드, 키튼 같은 배우들이죠
하지만 성룡은 그 모두를 가져와 하나의 스타일로 만든 것 같아요
"제발! 문제를 일으키고 싶지 않다고 했잖아!"
그는 약자이기 때문에 창의적으로 싸워야 합니다
이게 두번째 원리이죠
그는 주변에 있는 모든 걸 이용합니다
그의 스타일에서 가장 유명한 측면이에요
친숙한 물건을 낯선 방법으로 사용하는 거죠
의자로 싸우고
드레스로 싸우고
젓가락으로 싸우고
키보드로 싸우고
레고로 싸우고
냉장고로 싸우고
그리고 물론...
이 방식은 싸움을 모두 유기적, 현실적으로 만들 뿐만 아니라
다른 어떤 곳에서도 일어날 수 없는 웃음을 자아냅니다
세번째, 성룡은 명확함을 좋아합니다
그는 모든 물체의 색이 파랗게 보정된 어두운 장면을 촬영하지 않습니다
적이 검정 옷을 입으면, 그는 하얀 옷을 입죠
적이 하얗다면, 그는 멋을 냅니다
모든 장면에서 다음 액션의 구성요소를 설정해 놓기 때문에
그의 촬영은 굉장히 선명해 보입니다
여기서 지금 스턴트맨이 보이지만 숏의 2/3은 계단이죠
몇 초 후, 이유가 드러납니다
그는 핸드헬드나 달리 숏을 거의 쓰지 않음으로써 액션을 명확히 보여줍니다
"미국 영화에선 카메라 이동이 많죠
카메라 각도에 변화가 많으면 배우가 싸울 줄 모른다는 얘기에요"
이 슬로 모션을 보면 촬영기사가 타격을 더 폭력적으로 보이게 하기 위해 흔들어 댑니다
하지만 성룡의 액션에서는...
"전 절대 카메라를 움직이지 않아요
항상 고정된 와이드 앵글이죠
관객들이 내가 내려오는 걸 보고,
공중제비하는 걸 보고, 떨어지는 걸 보고...
이런 방법으로 촬영할 땐 모든 게 더 인상적으로 보입니다
액션과 리액션이 같은 숏에 있기 때문이죠
성룡, 차, 벽이 어떻게 항상 동시에 보이는지에 주목하세요
하지만 이와 비슷한 러시아워 3에서의 스턴트는
모든 요소들을 같은 숏에 담아내지 않기 때문에
효과가 없습니다
코미디에도 같은 원리가 적용됩니다
홍금보 감독이 연출한 이 장면에서는
주먹이 악당과 성룡의 얼굴을 가격하는 걸 모두 한 번에 보여주죠
이번엔 상하이 눈에서의 똑같은 개그를 보세요
액션과 리액션이 각기 다른 숏에 담깁니다
조금은 효과가 있지만 첫번째만큼은 아니죠
왜 더 많은 감독들이 이런 연출을 하지 않을까요?
다섯번째 원리가 없기 때문입니다
충분한 기간이 없기 때문이죠
성룡은 제대로 하기 위해서 필요하다면 수없이 촬영하는 완벽주의자입니다
홍콩에선 스튜디오가 이를 지지해주어서 격투씬을 몇달이고 찍을 수 있었죠
"가장 어려운 것은 제가 부채를 던지고 다시 받는 거예요
120번 이상도 찍죠 그런 장면을 보면 '와, 성룡 잘한다'고 생각하겠지만
누구나 할 수 있어요 인내심이 있느냐 없느냐가 중요합니다
그의 작품을 다시 볼 때, 전 이런 사소한 것들에 가장 감탄합니다
그는 예산을 잡아먹으며 이런 것들을 할 필요가 없어요
하지만 그는 스스로 원하기 때문에 그렇게 합니다
그렇게 기대 이상을 해내는 것이 제가 존경하는 점이에요
"하지만 미국에선 그렇게 하도록 두질 않아요
그냥 돈 때문이죠"
그의 미국 작품에는 뭔가 다른 것도 빠져있습니다
"또한 숏이 찍히고 편집되는 방식 안에 리듬이 있죠
그리고 성룡이 흥미로운 말을 했어요
관객은 리듬이 없어지기 전까지 리듬이 있는지를 모른다고요"
성룡의 격투씬에는 독특한 음악적 리듬이 있습니다
세트에서 연기자들과 맞추는 박자이죠
"레디, 액션, 제자리에 있어
제자리에 있어, 나 쫓아오지 말고
퍽 퍽
그리고 퍽, 알겠지?
모두 좋아보이잖아
심지어 훈련된 무술가들조차 이를 어려워합니다
초기작에서 그가 박자를 배우는 것을 볼 수 있는데
경극과 매우 유사하죠
하지만 80년대 중반 그의 스턴트팀과 일할 때쯤에는
완전히 독창적인 리듬을 만들어냈습니다
미국에선, 많은 감독과 편집자가 이런 박자를 이해하지 못 합니다
그리고 모든 타격씬을 잘라내서 망쳐버리죠
하지만 홍콩에선, 감독들이 관객이 리듬을 느낄 만큼 숏을 길게 잡아냅니다
"가장 중요한 부분은 편집입니다
그리고 대부분의 감독들은 편집을 어떻게 하는지를 몰라요
스턴트 진행자조차 어떻게 하는질 모릅니다
성룡이나 홍금보 같은 홍콩 감독들은 특정한 방식으로 편집합니다
첫번째 숏에서는 타격을 먼 거리에서 잡아냅니다
두번째 숏에선 이를 클로즈업으로 잘 보여주죠
숏들을 그냥 이어지게 편집하면 지속성을 느낄 수 없어요
첫째 숏의 끝부분에선 팔꿈치가 여기 있습니다
둘째 숏의 시작부분에선 뒤로 물러나있죠
이 장면들은 관객의 눈에서 새로운 하나로 인식됩니다
그게 가장 중요한 영향을 미치죠
"여기서 시작했다가 여기서 퍽
"하지만 두 장면이 결합되면 이렇게 퍽!
가장 강력하죠
다시 말하자면 두 번 보여주라는 겁니다
관객은 그것을 더욱 강력한 한 방으로 받아들일 테니까요
이와 대조적으로 현재 할리우드 편집에서는 타격을 아예 보여주지 않습니다
첫째 숏의 끝에 다리는 여기 있죠
둘째 숏의 시작에선 같은 위치에 있으면서 뒤로 돌아갑니다
정확히 타격하는 순간에서 잘라버리기 때문에
타격처럼 느껴지지가 않죠
많은 사람들이 이것이 PG-13 등급 때문에 그렇다고 생각합니다
하지만 이젠 R 등급 영화들도 이렇게 해요
이건 여럿이서 묘기를 부리는 것처럼 보입니다 맞는 게 아니라요
아야!
8번째 원리가 이것입니다 고통이죠
무적처럼 보이려고 하는 많은 액션스타들과 달리
성룡은 다칩니다
많이요
그의 영화가 주는 재미의 대부분은 인상적인 스턴트뿐만이 아니라
항상 같이 따라오는 유머이기도 합니다
고통은 그를 인간적으로 보이게 합니다
그가 얼마나 숙련되었건
여전히 얼굴을 얻어맞으니까요
사실 성룡의 얼굴은 그의 가장 커다란 자산일지도 모릅니다
많은 경우 그의 표정만으로 웃음을 주기에 충분하기 때문이죠
싸우는 내내 닭을 들고 있을 때나
춘리처럼 입었을 때의 표정처럼요
마지막으로, 성룡의 작품은 관객에게 진정한 결실을 안겨주면서 끝납니다
최하위에서부터 싸우기 시작함으로써
극적인 마무리를 지을 근거를 얻게 됩니다
그는 더 잘 싸우기 때문에 이기는 것이 아니라
포기하지 않기 때문에 이깁니다
이런 끈질김이 그의 많은 마지막 장면을 아주 인상적이고 웃기게 만들어요
그리고 그의 많은 미국 작품에 직접적으로 대조가 되는데요
악당이 그저 누가 쏴버리기 때문에 죽죠
장난하나!
무엇보다도, 전 성룡의 스타일이 증명하는 바가 있다고 생각합니다
액션과 코미디는 그다지 다르지 않다는 것이죠
두 장르 모두에서 우리는 최고의 연기자를 보길 원합니다
그리고 현대 액션 감독들은 완전히 실패하고 있는 것 같아요
이 배우들은 숙련된 무술가입니다 세계 최고들이죠
감독들은 왜 그리 미숙한 걸까요?
제가 왜 액션이 아닌 액션에 돈을 버리는 걸까요?
"언제 촬영을 하건, 최선을 다 하세요 왜냐면 영화는 영원히 존재하니까요
"아뇨, 그 날은 비가 와서요, 배우들이 시간이 없어서요
모든 극장에 가서 관객에게 그리 말할 겁니까?
아니죠, 관객은 극장에 앉아서 좋은 영화인지 나쁜 영화인지만 판단합니다
그게 전부예요
그렇습니다 이런 작품은 영원히 존재할 거예요
그런 측면에서 영화 역사상 가장 위대한 죽음 장면을 감상해보시죠
"Ya?" "Helo, Jackie bercakap ni."
Hai, nama saya Tony.
Selamat datang ke Every Frame A Painting.
Ada pembuat filem yang boleh buat aksi, ada yang boleh buat komedi.
Jackie Chan merupakan pakar menggabungkan kedua-duanya selama 40 tahun.
Baru-baru ini, ada banyak filem yang menggabungkan adegan-adegan kelakar...
dengan adegan-adegan berlawan.
Meskipun filem yang ada itu bagus, kedua-dua unsur ini
macam dikerjakan oleh dua pengarah yang berbeza gaya mereka.
Inilah tarikan hebat Jackie Chan.
Dalam gayanya, aksi itulah komedi. Prinsip pengfileman yang sama
juga ditunjukkan sama ada anda mahu berlawak mahupun berhandal.
Ayuh kita mulakan. Jika anda mahu melihat nama-nama
filem yang tertera sambil saya ceritakan ini, silalah tekan butang CC di bawah.
Anda bersedia? Jom kita mulakan!
Bagaimanakah Jackie menghasilkan aksi yang juga kelakar?
Perkara pertama: dia menjadikan dirinya kekurangan.
Tak kiralah apa filem pun, Jackie selalu bermula di bawah lawannya.
Dia berkaki ayam, dia bergari... dalam mulutnya ada bom.
Dari titik inilah dia perlu usahakan diri kembali ke atas.
Setiap aksi menghasilkan reaksi yang logik.
Dan apabila kita ikuti logik itu...
...akan terhasillah lawak di situ.
Gaya komedi sebegini berasal dari bintang-bintang filem senyap
seperti Chaplin, Lloyd dan Keaton.
Jackie ringkaskan gaya ini menjadi sepatah dialog.
"Tolonglah! Aku kata aku tak nak cari masalah!"
Kerana Jackie merupakan "underdog", dia perlu menjadi kreatif.
Ini membawa kita ke no.2: dia menggunakan apa saja di sekelilingnya.
Ini satu aspek gayanya yang paling terkenal.
Ambilkan benda yang biasa, lakukan yang luar biasa dengan ia.
Dia berlawan pakai kerusi...
...pakaian...
...penyepit...
...papan kekunci...
...Lego...
...peti sejuk...
...dan semestinya...!
Ia bukan saja menjadikan lawanannya organik dan masuk akal,
malah memberikan lawak yang tak mungkin boleh terhasil di tempat lain.
No. 3: Jackie suka kejelasan.
Dia takkan buat adegan-adegan yang gelap kalau semua set bertona biru.
Musuhnya pakai hitam, dia pakai warna putih.
Kalau musuh-musuhnya berpakaian putih, da pula yang ranggi.
Gambarannya begitu jelas sampaikan setiap syot menunjukkan dia
membawa aksi yang seterusnya.
Di sini, meskipun kita sedang melihat 'stuntman',
2/3 gambar menunjukkan tangga.
Beberapa saat kemudian, kita lihat sebabnya.
Jackie jarang menggunakan kamera 'handheld' ataupun 'dolly'
untuk tujuan begini.
JC: "Ada banyak pergerakan dalam filem-filem dibuat di Amerika."
"Bila sudut kamera bergerak-gerak, maksudnya pelakon-pelakon tak pandai berlawan. "
Kita boleh lihat dalam gerak perlahan bagaimana pengendali kamera
berayun-ayun untuk menjadikan pukulan mereka tampak keras.
Tapi sebab Jackie MEMANG BOLEH berlawan...
JC: "Saya tak pernah gerakkan kamera saya. Selalu saja ia tegak. Sudut lebar."
"jadi nampaklah saya lompat, saya buat flip, saya terjun."
Apabila anda filemkan sebegini, semuanya nampak lebih mengagumkan
kerana aksi dan reaksi berada dalam gambar yang sama.
Perhatikan kita boleh lihat Jackie, kereta dan dinding sekaligus.
Lagak ngeri yang sama dalam 'Rush Hour 3' tidak masukkan
semua unsur dalam satu gambar. Jadi tidak berkesan di sini.
Prinsip yang sama juga digunakan dalam komedi.
Syot ini - arahan Sammo Hung - menunjukkan tumbukkan, riak wajah
si penjahat dan Jackie semuanya dalam satu.
Perhatikan pula lawak yang sama dalam 'Shanghai Noon'.
Di sini, syot aksi dan syot reaksi berasingan.
Ia berkesan, tapi kuatnya tak seberapa.
Kenapa tidak lebih pengarah buat benda sebegini?
Sebab no. 5: mereka kesempitan masa.
Jackie seorang yang obseskan kesempurnaan, dia sanggup buat banyak 'take' yang perlu
untuk menjadikannya betul-betul tepat.
Di Hong Kong, dia punya sokongan studio yang memberikannya masa berbulan-bulan
membuat penggambaran.
JC: "Benda yang paling susah masa saya baling kipas tu, ia datang balik."
"Pakai 120 'take'. Adegan-adegan macam tu awak kata, 'Wow, hebatlah Jackie ni.'"
"Tak hebat pun. Awak pun boleh buat. Bezanya awak boleh bersabar ke tidak."
Apabila saya menonton semula karyanya, benda-benda kecil inilah
yang paling mengagumkan saya.
Jackie tidak perlu buat benda macam ini, ia memakan banyak bajetnya.
Tetapi dia buat juga kerana dia mahu membuatnya.
???????
JC: "Tapi studio-studio Amerika tak kasi buat benda macam ni."
"Semuanya kerana duit."
"Karya-karyanya di AS juga ketinggalan sesuatu..."
"Ada rentaknya sekali ikut syot-syot dibuat dan disunting."
"Jackie ada cakap satu benda yang begitu menarik - "
"penonton tidak tahu rentak itu hilang sampai rentakitu sudah tiada."
Adegan lawan Jackie punya rentak muzikal yang menonjol,
ia satu pemasaan dia lakukan di set bersama pelakon-pelakon lain.
"Sedia, 'action'. Berhenti di tempat tu saja!"
"Berhenti di situ, jangan kejar!"
"Nampak? Semuanya nampak elok."
Pakar seni pertahankan diri pun ada masalah dengan perkara ini.
Hallo, ja, dit is Jackie aan de telefoon
Hi, mijn naam is Tony en dit is
Ieder frame een schilderij
Sommige filmmakers kunnen actiefilms maken
Anderen doen komedie
Al 40 jaar is Jackie Chan de meester
in het combineren van de tweee
Tegenwoordig zijn er veel films die grappige scènes...
..combineren met vechtscènes.
Maar zelfs als de film goed is, de komedie
en actie lijken twee verschillende.
regisseurs en twee verschillende stijlen.
En daarom is Jackie zo interessant
in zijn stijl: actie is komedie.
En zijn werk laat zien dat dezelfde
filmmaak-principes werken.
Als je grappig wil zijn...
..maar ook als je knallen wil verkopen.
Laten we d'r in springen,
als je de namen van de films wil zien,
terwijl ik praat, druk op de CC-knop beneden
Klaar? Daar gaan we!
(rockmuziek speelt)
Dus, hoe maakt Jackie actie, die ook..
..grappig is?
Als eerste geeft hij zichzelf een nadeel..
het maakt niet uit welke film, Jackie
begint altijd onder zijn tegenstanders.
Hij heeft geen schoenen..
..hij zit in de handboeien..
..hij heeft een bom in z'n mond.
Vanaf dit punt moet-ie z'n weg terugvechten
naar de top.
Elke actie creëert een logische reactie...
(Jackie schopt pistool uit hand)
..en als je de logica volgt...
..krijg je een grap.
Deze komische stijl in film grijpt terug
op de clowns uit de stille film uit de
jaren '40, met Chaplin, Lloyd en Keaton.
Maar ik denk dat Jackie het teruggebracht
heeft naar één zin...
Jackie: 'Ik zei dat ik geen problemen wil'
Omdat hij de underdog is, moet hij creatief
zijn. Dat brengt ons op het tweede punt:
Hij gebruikt alles om 'm heen, dat is
één van zijn grootste kenmerken van
zijn stijl. Gebruik iets normaal, gebruik
iets abnormaal. Ik heb 'm zien vechten
met stoelen...
..jurken..
..chopsticks..
..keyboards..
..lego..
..koelkasten..
..en natuurlijk (een trap).
Dit maakt ieder gevecht niet alleen
organisch en gegrond, het geeft ons ook
grappen die ergens anders niet gebeuren.
(man valt tussen roltrappen)
Nummer drie, Jackie houdt van helderheid,
hij doet geen donkere scènes, waar alle
kleur gecorrigeerd is naar blauw.
Als zijn tegenstander zwart draagt..
..draagt hij wit.
En als zijn tegenstander wit draagt, is
hij gestileerd.
Zijn framing is zo duidelijk, dat hij in
ieder shot al een voorschot geeft op de
actie. Hier, ook al kijken we naar de
stuntman, 2/3 van de frame zijn de trappen
Een paar seconden later zien we waarom.
(man valt van trap)
Hij houdt dingen duidelijk door bijna
geen gebruik te maken van handheldshots en
dollyshots.
Jackie: 'In Amerikaanse films zie je veel
beweging, als de camera beweegt betekent
dat ze niet kunnen vechten.'
In slowmotion zie je hoe de camera-
operator rond beweegt, zodat het vechten
gewelddadiger lijkt. Maar omdat Jackie wel
kan vechten...
Jackie: 'Ik beweeg mijn camera nooit, altijd
stil, breed shot, ik laat het neerkomen
zien, ik doe de flip.'
Als je op deze manier filmt lijkt alles
indrukwekkender, omdat actie en reactie
in hetzelfde frame plaatsvinden. Let op
hoe je Jackie, de auto en de muur altijd
op hetzelfde moment ziet.
(botsing van auto... glas breekt)
Maar een zelfde stunt, van Rush Hour 3
heeft nooit al die elementen in hetzelfde
shot. En het werkt niet. Hetzelfde is van
toepassing op komedie
(klap in gezicht)
Dit shot, geregisseerd door Samo Hung
laat ons de klap zien, het gezicht van de
slechterik en Jackie's gezicht, allemaal
in één. Kijk nu naar dezelfde grap in
Shanghai Noon..
(klap in gezicht)
Hier zitten actie en reactie niet in
hetzelfde shot. Het werkt een beetje,
maar lang niet zo goed. Waarom zijn er
niet meer regisseurs die dit doen...
..dat komt door nummer 5: omdat ze niet
genoeg tijd hebben.
Jackie is een perfectionist die net zoveel
takes gebruikt als nodig is om het goed
te krijgen. En in Hong Kong wordt hij
gesteund door de studio, die hem maanden
geven om een gevecht te filmen.
Jackie: 'Het moeilijkste is als ik de
waaier gooi, dan komt hij terug, meer dan
120 takes. Mensen die het zien zeggen..
wow, Jackie is goed, het is niet goed, jij
kunt het doen, alleen...
heb jij het geduld of niet?'
Als ik zijn werk weer kijk ben ik het
meest onder de indruk van de details.
Hij hoeft ze niet te doen en het gaat van
zijn budget af, maar hij doet ze, omdat
hij dat wil. En het is dat doorzettings-
vermogen dat ik respecteer en bewonder.
Jackie: 'In Amerika staan ze het niet toe
dat je dat doet, vanwege het geld...'
En zijn Amerikaanse werk mist nog iets...
Stem: 'En er is ritme in de shots en de
manier waarop ze ge-edit zijn en Jackie
zegt dat het publiek het ritme niet door-
heeft, tot het moment dat 't ritme er niet
is.'
Jackie's vechtscènes hebben een duidelijk
muzikaal ritme en timing, hij werkt op set
met de performers.
Jackie: 'Klaar... actie. Blijf waar je
bent, blijf waar je bent, ga niet achter
me aan. Boem, boem, dan, boem, zie?
Iedereen ziet er goed uit.'
Zelfs ervaren martial arts-vechters hebben
er problemen mee. (vechten)
In z'n eerste films zie je hem de timing
leren van (een acteur) en het lijkt veel
op Chinese opera. Midden jaren '80 werkt
hij met z'n eigen stuntteam...
en dan heeft hij iets totaal uniek.
Veel editors en regisseurs in Amerika
begrijpen zijn timing niet en ze verpesten
het door te knippen op iedere klap.
Maar regisseurs in Hong Kong laten het
shot lang genoeg staan zodat het publiek
het ritme voelt.
Jackie: 'Het belangrijkste gedeelte is
editing, en de meeste regisseurs weten
niet hoe ze moeten editten. Zelfs de
leiders van het stuntteam weten het niet.
Regisseurs uit Hong Kong zoals Jackie en
Samo editten op een bepaalde manier.
In het eerste shot sla je je tegenstander
met een breed shot, in het tweede shot
krijg je een close-up. Als je de shots
edit leg je de continuïteit niet gelijk.
Op het einde van het eerste shot is de
elleboog hier... in het begin van shot 2
is het helemaal terug hier. Die 3 frames
zijn voor de ogen van het publiek om het
nieuwe shot te zien, en dit maakt het
verschil.
Jackie: 'Ik begin van hier, en hier. Maar
twee shots bijelkaar is het 'boem'. Dat
is de kracht.'
In andere woorden, laat het twee keer zien
in het hoofd van het publiek is het 1 klap
die sterker is. (klap)
In tegenstelling, moderne Amerikaanse
editting laat de klap helemaal niet zien.
Op het einde van shot 1 is de voet hier..
..in het begin van shot 2 is het op
dezelfde plaats en gaat het terug.
Omdat ze knippen op dezelfde frame als de
klap...
..voelt het niet als een klap.
Veel mensen denken dat dit door de PG13
komt, maar zelfs R-rated films doen dit.
Het lijkt op wat mensen die in de rondte
slaan. In plaats van wat mensen die pijn
krijgen. (Aaaaaaah) Ouch.
Wat ons bij nummer 8 brengt: Pijn.
Terwijl veel actiehelden onoverwinnelijk
willen lijken...
Jackie lijdt pijn...
Veel pijn.
Niet alleen de stunts zijn indrukwekkend...
..er is altijd ruimte voor een grap.
Pijn maakt hem menselijk, want hoe goed
hij ook is..
..hij krijgt nog steeds een klap
in z'n gezicht...
Z'n gezicht is misschien wel zijn grootste
voordeel. Vaak heeft-ie slechts zijn
gezicht nodig om een grap te maken. Zoals
hij bijvoorbeeld vecht, met een kip in
z'n hand...
..of verkleed als Chun Li.
En als laatste, Jackie's stijl zorgt voor
een geweldig einde voor het publiek.
Door zich naar boven te vechten, heeft hij
recht op een spectaculaire finish.
Hij wint niet omdat hij een betere
vechter is, hij wint omdat hij niet opgeeft.
Deze hardvochtigheid maakt veel van z'n
finales indrukwekkend en erg grappig.
Het is een groot contrast met z'n
Amerikaanse werk, de slechteriken worden
verslagen omdat iemand hun neerschiet.
(boem).
Kom op!
Maar het is vooral dat Jackie z'n stijl
iets bewijst: actie en komedie zijn niet
zo verschillend. In beide genres willen we
de beste performers zien en ik denk dat
veel moderne actie-regisseurs daarin de
plank compleet misslaan. Deze acteurs
zijn bekwame artiesten, sommigen de beste
van de wereld. Waarom zijn de regisseurs
zo onbekwaam? Waarom betaal ik geld om de
actie niet te zien?
Jackie: 'Wat je ook doet, doe het zo goed
mogelijk, want de film is er voor altijd..
..omdat het regent, en de acteur heeft
geen tijd.. Zou jij dat aan het publiek
vertellen? Nee het publiek wil een goede
film zien, die film, dat is alles.'
Precies. Dit werk blijft bestaan. En
dat gezegd hebbende... laat ik jullie
achter met de beste doodscène in
de filmgeschiedenis.
(Steekt man met twee handen in kruis)
(Muziek)
Halo? Tak, mówi Jackie.
Cześć nazywam się Tony, a to jest Every Frame a Painting.
Jedni twórcy realizują filmy akcji. Inni tworzą komedie.
Ale od 40 lat to Jackie Chan jest mistrzem w łączeniu obu tych gatunków.
Obecnie wiele filmów łączy zabawne zabawne sceny komediowe
ze scenami walki.
Ale nawet w dobrych filmach sceny komediowe i akcji różnią się między sobą reżyserią oraz stylem.
I to dlatego Jackie jest tak interesujący.
W jego stylu akcja TO komedia.
Jego filmy są przykładem tego, że te same zasady filmu tyczą się
prób komedii czy akcji.
Sim.
Olá. Sim, aqui é o Jackie falando.
Olá, meu nome é Tony e este é o "Cada Quadro uma Pintura"
Alguns cineastas são capazes de criar cenas de ação,
outros conseguem fazer comédias.
Mas por 40 anos o mestre em combinar os dois foi Jackie Chan.
Hoje em dia existem vários filmes que combinam cenas engraçadas
com cenas de luta. Mas mesmo quando um filme é bom,
a ação e a comédia parecem ser feitas por dois diretores e dois estilos diferentes.
E é por isso que o Jackie é tão interessante.
Em seu estilo, ação É comédia.
E seu trabalho mostra que os mesmos princípios cinematográficos são aplicados
quer você queira ser engraçado ou botar pra quebrar.
Então vamos começar. Se você quiser ver os nomes dos filmes
enquanto em falo, aperte o botão CC abaixo.
Pronto? Vamos lá.
Então, como o Jackie criar cenas de ação
que também são engraçadas?
Em primeiro lugar ele se coloca em uma posição de desvantagem.
Não importa o filme,
Jackie sempre começa em posição inferior a seus oponentes.
Ele está descalço. Ele está algemado.
Ele tem uma bomba na boca.
Daí em diante ele tem que lutar para se recuperar.
Cada ação cria uma reação lógica.
E seguindo a lógica...
temos uma piada.
Nos filmes, esse estilo de comédia vem desde os palhaços mudos
como Chaplin, Lloyd, e Keaton.
Mas acredito que o Jackie transformou em uma frase de diálogo:
- Por favor! Eu disse que não quero confusão!
Porque ele está em uma situação desfavorável,
Jackie tem que ser criativo.
O que nos trás ao ponto numero dois: ele usa qualquer coisa a sua volta.
Esse é o aspecto mais famoso de seu estilo.
Pegue algo familiar, faça algo diferente.
Eu o vi lutar com cadeiras
vestidos
palitos
teclados
legos
geladeiras
e claro:
--Алло? Это Джеки говорит.
Привет, меня зовут Тони, и это Every Frame a Painting.
Кто-то хорошо снимает экшн. А кто-то - комедии.
Но вот уже 40 лет, мастером сочетания того и другого является Джеки Чан.
Сегодня есть немало картин, где комедийные сцены
сочетаются с боевыми. Но как бы не был фильм хорош,
юмор и драки все же кажутся уделом разных режиссеров с разными стилями.
Это и делает Джеки столь интересным.
В его стиле, экшн заключает в себе юмор.
А его работы показывают, что схожие принципы производства кино
имеют место, хотите вы кого-то рассмешить или кому-то навалять.
Приступим же. Если вам интересно узнать названия фильмов,
использованных в данном монтаже, включите субтитры кнопкой CC.
Готовы? Поехали.
Так как же Джеки ставит боевые сцены так, что получается весело?
В первую очередь, он дает противникам фору.
Не важно, какой фильм, Джеки всегда начинает в проигрышном положении.
Он разут. У него скованы руки.
У него во рту бомба.
Начиная с этого, ему приходится отвоевывать свою победу.
Каждое действие влечет логичное противодействие.
И следуя логике...
мы выстраиваем шутку.
В целом в кино этот стиль восходит еще к немым клоунам, таким как
Чарли Чаплин, Гароль Ллойд, Бастер Китон.
Но, я думаю, Джеки уместил все это в одну единственную реплику:
--Прошу вас! Я же сказал, что не хочу проблем!
Будучи в проигрыше, Джеки должен импровизировать,
что приводит нас ко второму моменту: он применяет все, что попадется под руку.
Это является наиболее знаковой деталью его стиля.
Берем что-нибудь обычное, творим с этим нечто необычное.
На моей памяти он сражался стульями...
платьями...
китайскими палочками...
клавиатурами...
игрушками LEGO...
холодильниками...
и конечно же:
Это не только придает сражению связность и живость,
но и позволяет разыгрывать фарс, в иных случаях невозможный.
Момент 3: Джеки ценит обзор.
Он не ставит темных сцен, где от коррекции цвета все синее.
Если противник одет в черное, Джеки будет в белом.
А если же противник в белом, он одевается пестро.
Его кадр столь четок, что в каждом отрезке он уже готовит окружение для следующего трюка.
Здесь, хотя мы все еще смотрим на каскадера,
две трети кадра занято лестницей. Через несколько секунд, мы уже знаем, зачем.
Не пытаясь ничего скрывать, он воздерживается от фальшивых движений.
--Как в американском кино, там движения очень много. Когда камера меняет угол
--это показывается, что актеры, они не знают, как драться.
При замедленном проигрывании видно, как оператор быстро перемещается,
чтобы удары выглядели более жесткими.
Но коль скоро Джеки драться умеет...
--Я свою камеру никогда не двигаю. Всегда стоит. Угол широкий.
--Даю ему видеть, как я прыгаю, делаю сальто, провожу падение
При таком способе съемки, все выглядит живее, так как
действие и реакция на него происходят в одном кадре.
Обратите внимание, как здесь вам всегда видны и Джеки, и машина, и стена.
Но аналогичный трюк в "Час пик 3"
выполнен без показа этих элементов вместе, из-за чего эффект уже не тот.
Аналогичный принцип справедлив в комедии.
В данном кадре, режиссер Саммо Хун, показывает нам
сам удар, лицо плохого парня и лицо Джеки в одном кадре.
Посмотрим аналогичный гэг в фильме "Шанхайский полдень".
Здесь действие и реакция на него показаны в разных отрезках.
Это работает, но и близко не так хорошо.
Почему же другие режиссеры так не делают?
Из-за правила 5: у них недостаточно времени.
Джеки - перфекционист, готовый отыграть столько дублей, сколько необходимо.
В Гонконге же его поддерживает киностудия,
котороя позволяет ему месяцами снимать один бой.
--А самый сложный трюк здесь, это когда я запускаю веер, а он возвращается.
Более 120 дублей. Одна из тех сцен, где говорят "Ого, Джеки крут."
Это не круто. Вы тоже так сможете. Вопрос есть у вас терпение или нет?
Когда я пересматриваю его работы, эти незаметные мелочи
впечатляют меня больше всего.
Ему нет нужды их проделывать, это стоит ему дополнительных затрат.
Но он все равно делает, потому, что ему так хочется.
И эту манеру не стесняться пойти на шаг дальше я очень и очень уважаю.
--Однако, в Америке, тебе не дадут этим заниматься.
Ну, знаете, деньги же.
А вот его американские работы страдают от недостатка вот еще чего:
--А еще там присущ некоторый ритм, начиная с того, как идет игра в кадре,
и вплоть до того, как сделан монтаж, и Джеки сказал очень интересную вещь,
что зрители не замечают ритма, пока действие в кадре НЕ утратит ритм.
Джеки ставит боевые сцены в определенном музыкальном ритме,
в ритме, в котором он заставляет работать актеров на площадке.
--Камера, мотор! Стой где стоишь!
Стой, где стоишь, не гонись за мной.
Видишь? Все круто получились.
Даже опытные мастера боевых искусств с трудом привыкают к этому.
В ранних фильмах, можно увидеть, как его учит ритму Юань Хэпин,
и это сильно походит на китайскую народную оперу.
Но в середине 1980х, работая с собственной труппой каскадеров,
он выработал нечто совершенно уникальное.
В Америке, большинство режиссеров и редакторов не владеют этим понятием ритма.
И они постоянно его нарушают, монтируя каждый удар отдельно.
Тогда, как в Гонконге режиссеры делают отрезок сцены достаточно долгим,
чтобы зрители этот ритм ощутили.
--Самая важная часть - это монтировать.
Большинство режиссеров, они не знают, как монтировать.
Даже постановщики трюков, они не знают, как монтировать.
Гонконгские режиссеры, такие, как Джеки и Саммо, монтируют особым образом.
В первом отрезке сцены противнику наносят удар с размаха.
На втором отрезке - дают крупный план.
Но если смонтировать их вместе, НЕ получится последовательности.
В конце первого отрезка, локоть вот тут.
А в начале второго отрезка, он вон аж где уже.
Всего три кадра дается, чтобы глаза зрителей заметили смену угла.
Они то и создают разницу.
--Я начинаю здесь, потом здесь, но вот совмещаем два отрезка,
и вот сила.
Иными словами, покажем это ДВАЖДЫ, а разум зрителей увидит
удар один, но сильнее.
В свою очередь, американский монтаж сегодня вообще исключает удар.
В конце первого отрезка, нога вот здесь.
Вначале второго отрезка она там же, но уже идет назад.
Но из-за среза как раз на кадре, где удар,
тут не ощущается усилия.
Многие склонны считать, что это из-за рейтинга 13+,
но сегодня так делают и во взрослом кино.
Все выглядит так, будто люди просто дергаются на месте,
вместо того, чтобы было видно, как персонажи получают урон.
Яуч!
Это приводит нас к правилу 8: боль.
В отличие от большинства героев боевиков, пытающихся казаться несокрушимыми,
Джеки бьют.
И бьют много.
Половина веселья от его работы в том, что не только трюки впечатляют.
Здесь всегда найдется место юмору.
Боль его очеловечивает. Потому, что не важно, как он умел и ловок,
он все равно получает по носу.
Фактически, лицо Джеки может в итоге быть всего выразительнее.
Весьма часто его гримас хватает, чтобы рассмешить.
Как когда он проводит весь бой, держа в руке курицу.
Или наряжается Чун-Ли.
Наконец, стиль, характерный для Джеки, всегда дает зрителю нечто стоящее.
Пробивая себе дорогу от начала до победы, он получает возможность разыграть зрелищный финал.
Он побеждает не от того, какой он сильный боец. Он побеждает потому, что не сдается.
Эта неутомимость позволяет ему заканчивать схватки очень зрелищно и вместе с тем смешно.
Все это сильно контрастирует с его американскими фильмами,
где плохие парни терпят поражение, потому что их кто-то подстрелил.
ДА ЛАДНО.
Но самое главное, я думаю, стиль Джеки доказывает:
комедия и экшн не так уж различны.
В обоих жанрах мы хотим видеть самых лучших артистов.
И, я думаю, большинство современных режиссеров боевиков с треском проваливаются.
Ведь все эти актеры настоящие мастера, одни из лучших во всем мире.
Так почему со стороны режиссеров такая профанация?
Почему я плачу деньги за трюки, которых не вижу?
--Что бы вы ни делали, старайтесь, потому что фильм живет вечно.
"нет, потому что в тот день дождь шел, а у актера времени не было."
Я говорю, что, в каждом кинотеатре будешь перед людьми оправдываться? Нет.
В театре сидят зрители: фильм хороший, фильм плохой, вот и все.
Вот именно. Этот труд останется на века.
И с этими словами, я попрощаю с вами этой
лучшей сценой смерти за всю историю кинематографа.
Efendim?
Alo? Jackie konuşuyor.
Merhaba, ben Tony ve "Her Kare Bir Resim" desiniz.
Bazı film yapıcıları aksiyonu bazıları ise komediyi iyi yapar.
Ama 40 yıldır ikisini birleştirmenin ustası Jackie Chan olmuştur.
Günümüzde komedi sahnelerini
aksiyon sahneleriyle birleştiren bir sürü film var.
Ama film güzel olduğunda bile komedi ve aksiyon iki farklı yönetmenden
iki farklı tarzda çıkmış gibi durur.
Ve bu yüzden Jackie çok ilginç.
Onun tarzında aksiyon, komedidir.
Ve yapıtları,güldürmeye de karizmatik görünmeye de çalışsanız
aynı prensiplerin kullanıldığını göstermiştir.
O zaman konuya dalalım.
Eğer bahsettiğim filmlerin isimlerini görmek istiyorsanız aşağıdaki [CC] butonuna tıklayınız.
Hazır mısınız? Hadi başlayalım.
Peki,Jackie komik de olan aksiyonu nasıl yapıyor?
Öncelikle kendine bir dezavantaj veriyor.
Hangi film olursa olsun Jackie her zaman düşmanlarının altında başlar.
Ayakkabısı yoktur,
elleri kelepçelidir,
ağzında bir bomba vardır.
Buradan en aşağıdan en yukarıya kadar dövüşmelidir.
Her etki mantıksal bir tepki yaratır
ve mantığı takip ederek
bir espri kazanırız.
Filmlerde bu komedi türü Chaplin,Llyod ve Keaton gibi sessiz palyaçolara kadar gider.
ama bence Jackie bunu daha basit bir hale sadeleştirdi.
"Lütfen! sorun istemiyorum dedim!"
Ezilen kişi olduğu için Jackie yaratıcı olmak zorundadır.
Bu bizi ikince maddeye getiriyor:Etrafındaki herşeyi kullanır.
Bu onun tarzının en ünlü özelliğidir.
Alışılmış bir şeyi al, alışılmamış bir şekilde kullan.
Dövüşlerinde sandalyeleri,
elbiseleri,
çubukları,
klavyeleri,
legoları,
buzdolaplarını,
ve tabiki de bunu gördüm.
Bu her dövüşü doğal ve yerel yapmakla kalmayıp
aynı zamanda başka yerlerde oluşamayacak şakalar verir.
Üçüncü madde:Jackie berraklığı sever.
Her rengin maviye doğrulandığı karanlık sahneler yapmaz.
Eğer rakibi siyah giyerse,beyaz giyer.
Eğer rakibi beyaz giymişse,renkli giyer.
Çerçevelemesi o kadar açıktır ki her çekimde aksiyonun bir sonraki parçasını hazırlar.
Burada dublörü izliyor olsak da karenin üçte biri merdivendir.
Birkaç saniye sonra nedenini görürüz.
Oynak açılı ve hareketli çekimleri nadiren kullanarak herşeyi açık tutar.
"Amerikan fimlerinde çok hareket görürsünüz.
Eğer kamera çok hareket ediyorsa bu, oyuncular dövüşmeyi bilmiyor demektir."
Ağır çekimde bakarsanız kameramanların darbeleri daha sert göstermek
için çekimi salladıklarını görürsünüz.
Ama Jackie dövüşebiliği için...
"Kameramı asla hareket ettirmem.
Her zaman sabit,geniş bir açıda tutarım.
Koştuğumu, takla attığımı, düştüğümü gösteririm."
Böyle çekim yapıldığında her şey daha etkileyici gözükür
çünkü etki ve tepki aynı karededir.
Jackie'yi arabayı ve duvarı her zaman nasıl aynı karede gördüğünüze dikkat edin.
Ama "Rush Hour 3" teki benzer bir numara herşeyi aynı karede tutmaz
ve bu yüzden işe yaramaz.
Aynı prensipler komedide de kullanılır.
Sammo Hung tarafından yönetilen bu çekim
yumruğu, kötü adamın yüzünü, ve Jackie'nin yüzünü birlikte gösterir.
Aynı şakaya "Shanghai Noon" da bakın.
Burada etki ve tepki farklı çekimlerdir.
Biraz etkili olsa bile diğeri kadar iyi olmamış.
Neden yönetmenler bunu daha fazla yapmıyor?
Beşinci madde yüzünden: Yeterince zamanları yok.
Jackie gerektiği kadar çekim yapmaya hazır bir mükemmeliyetçi.
Ve Hong Kong'da stüdyo tarafından destekleniyor.
Böylece bir dövüşü çekmek için aylar harcayabiliyor.
"En zor şey ise yelpazeyi atmam ve geri dönmesi.
120 kez çektim bu sahneyi.
Bu tarz sahneler 'Jackie bu çok güzel!'
Güzel değil.Sen de yapabilirsin.
Ama yapmaya sabrın var mı?"
Yapıtlarını tekrar izlediğimde en çok da bu küçük şeyler beni etkiliyor.
Yapmak zorunda değil ve bolca para gidiyor
ama yine de yapıyor çünkü yapmak istiyor.
İşte böyle gerekenden fazlasını yapmasına saygı duyup hayran kalıyorum.
"Ama Amerika'da bunu yapmana izin vermezler
çünkü para."
Ve onun Amerikan yapıtlarında bir şey daha eksik.
"Çekimlerinde ve kurgularında bir ritim de var
ve Jackie bunun hakkında çok ilginç bir şey söylüyor:
İzleyici, kaybolana kadar ritmin varlığını bile farketmiyor.
Jackie'nin dövüş sahnelerinde belirgin bir müzikal ritim, oyuncularla sette belirlediği bir zamanlaması var.
Hazır,başla.
Olduğun yerde kal!
Olduğun yerde kal, beni takip etme.
Gördün mü? Herkes iyi gözüküyor.
Tecrübeli dövüşçüler bile ayak uydurmakta sorun yaşıyor.
İlk fimlerinde zamanlamayı Yuen Heping'den öğrendiğini görebilirsiniz.
Ve Çin operasına çok benziyor.
Ama seksenlerde kendi akrobasi ekibiyle çalıştığında
bambaşka bir şey elde etti.
Ama Amerika'daki yönetmenlerin ve kurgucuların çoğu bu zamanlamayı anlamıyorlar
ve her darbede keserek mahvediyorlar.
Ama Hong Kong'da yönetmenler,izleyici ritmi hissetsin diye çekimlerini çok daha uzun tutuyorlar.
"En önemli kısım kurgulama.
Yönetmenlerin çoğu kurgulamayı bilmiyorlar.
Akrobasi koordinatörleri bile nasıl kurgulanacağını bilmiyorlar."
Jackie ve Sammo gibi Hong Kong'lu yönetmenler farklı bir şekilde kesim yaparlar
İlk çekimde rakibe vuruşu genişten çekersin.
İkince çekimde yakından çekersin.
Ama çekimleri birleştirince devamlılık olmaz.
Birinci çekimin sonunda dirsek burada.
İkinci çekimin başında ise burada.
Bu üç kare izleyicinin gözü yeni çekime alışsın diye.
Fark buradan geliyor.
"Buradan ve buradan başlıyorum. Ama iki çekim birleştiğinde
işte güç bu."
Başka bir deyişle, iki kez göster
böylece izleyicinin beyni bunu daha güçlü olan tek bir darbe yapar.
Günümüzün Amerikan kurgusu bunun zıttını yapıp darbeyi göstermiyor bile.
Birinci çekimin sonunda bacak burada.
İkinci çekimin başında aynı yerde ama geri dönüyor.
Ama tam darbenin olduğu kareyi kestikleri için
darbe gibi hissettirmiyor.
Birçok kişi bunun filmi 13 Yaş ve Üzeri tutabilmek için yapıldığını sanıyor.
Ama artık bunu 18 Yaş ve Üzeri filmler bile yapıyor.
Ellerini kollarını rastgele savuran insanlara benziyorlar.
Zarar gören insanlara benzemektense.
Bu bizi sekizinci maddeye getiriyor: Acı.
Yenilmez gözükmeye çalışan bir çok aksiyon yıldızlarının aksine
Jackie yaralanıyor.
Çok yaralanıyor.
Yapıtlarında eğlencesinin yarısı akrobasilerin etkileyici olmasıyla beraber
her zaman bir şakaya yer olmasından geliyor.
Acı onu insanlaştırıyor.Çünkü ne kadar yetenekli olursa olsun
yine de yüzüne yumruğu yiyor.
Aslında Jackie'nin yüzü onun en önemli özelliği olabilir.
Çoğu zaman yaptığı yüz ifadesi espiriyi tamamlamaya yetiyor.
Mesela bütün bir dövüşü elinde tavuk tutarak yaptığında.
Ya da Chun-li gibi giyindiğinde.
Ve son olarak da,Jackie'nin tarzı her zaman izleyiciyi doyuran bir final sunuyor.
En dipten en tepeye dövüşerek çıktığı için muhteşem bir finali hak ediyor.
Daha iyi bir dövüşçü olduğu için değil pes etmediği için kazanıyor.
Bu amansızlığı finallerini çok etkileyici ve komik yapıyor.
Ve bu kötü adamların vurularak yenildiği Amerikan yapıtlarının tam zıttı.
Ama en önemlisi,Bence Jackie'nin tarzı bir şeyi kanıtlıyor.
Aksiyon ve komedi o kadar da farklı değil.
İki türde de en iyi oyuncuları görmek istiyoruz.
Ve bence günümüzde aksiyon yönetmenleri işlerini doğru yapamıyorlar.
Bu oyuncular yetenekli sanatçılar, bazıları dünyanın en iyileri.
Yönetmenler neden bu kadar yeteneksiz?
Aksiyonu görmemek için neden para ödüyorum?
"Ne yaparsan yap yapabildiğinin en iyisini yap çünkü film sonsuza dek yaşar.
'Ama yağmur yağıyor, oyuncular sıkıntı, zaman yok.'
Sinema sinema gezip izleyicilere bunu diyecek misin?Hayır.
Seyirciler sinemeda görüyor: İyi film,kötü film bu kadar."
Aynen öyle.Bu yapıt daha yaşayacak.
Ve bununla beraber sizi sinema tarihindeki en iyi ölüm ile bırakıyorum.
Çeviri: Mehmet Akif Çalışkan
--Xin chào? Tôi là Jackie đây.
Chào! Tên tôi là Tony và đây là Every Frame a Painting.
Một số nhà làm phim có thể làm phim hành động. Số khác có thể làm phim hài.
Nhưng trong suốt 40 năm qua, bậc thầy kết hợp cả hai thể loại trên chính là Jackie Chan.
Ngày nay, có rất nhiều phim kết hợp những cảnh hài hước...
với những cảnh đánh nhau. Nhưng thậm chí với một bộ phim hay
Thì phần hài và phần hành động vẫn trông như đến từ 2 đạo diễn và 2 phong cách khác nhau
Đó là lí do vì sao phim của Jackie Chan rất thú vị
Trong phim của anh ấy, hành động CHÍNH LÀ hài.
Và các phim của anh cho thấy có một số nguyên tắc luôn hiệu quả
Dù có là phim cố gây cười hay một phim hài hành động.
Bắt đầu thôi nào. Nếu bạn muốn biết tên phim tôi đã đề cập
nhấn nút CC phía dưới để xem.
Sẵn sàng chưa? Bắt đầu!
Làm cách nào Jackie có thể tạo ra phim hành động hài hước như vậy?
Đầu tiên, anh ấy tạo ra thế bất lợi cho mình.
Trong bất cứ bộ phim nào, Jackie luôn bắt đầu ở thế dưới so với đối thủ của mình.
Anh ấy không mang giày. Tay bị còng.
Có bom trong miệng.
Từ điểm này, anh luôn phải tìm cách lật ngược ván cờ.
Mỗi hành động đều tạo ra những phản ứng rất hợp lí.
Và theo tính logic như thế này…
ta có được một trò đùa.
Trong các phim, phong cách hài quay về thời phim câm.
như Chaplin, Lloyd, và Keaton.
Nhưng tôi nghĩ Jackie tinh giản xuống còn một dòng thoại:
--Làm ơn! Tôi không muốn gặp rắc rối nữa đâu!
Vì là người yếu thế, Jackie phải sáng tạo
để mang chúng ta với điểm số 2: Anh ta sử dụng bất kì thứ gì xung quanh.
Đây là điểm nổi bật nhất trong phong cách của anh ta.
Dùng thứ quen thuộc, để làm điều khác lạ.
Tôi từng thấy anh ấy đánh nhau với ghế
với váy
đũa
đàn
legos
tủ lạnh
và tất nhiên…
Không chỉ khiến mỗi trận đánh hợp lí và tự nhiên hơn.
Nó còn tạo ra một trò không bất kì chỗ nào có được.
Số 3: Jackie thích sự rõ ràng.
Anh ấy không quay các cảnh tối khi mọi thứ xung quanh chuyển màu xanh.
Nếu đối thủ mặc màu đen, anh ta sẽ mặc màu trắng.
Nếu đối thủ mặc màu trắng, thì anh sẽ mặc sao cho phong cách.
Khung hình của anh rõ đến mức trong mỗi shot anh đều thiết lập cho hành động tiếp theo.
Ở đây, dù chúng ta đang xem người đóng thế,
2/3 khung hình là cầu thang. Một vài giây sau, chúng ta sẽ biết vì sao.
Anh giữ mọi thứ rõ ràng vì hiếm khi dùng handheld hay dolly.
--Như các phim Mỹ, có rất nhiều chuyển động. Khi góc máy quay di chuyển
--điều đó có nghĩa diễn viên, họ không biết cách đánh nhau.
Với chế độ slow-motion bạn có thể thấy cách người quay phim xoay xung quanh
Để làm cú đánh trông thêm bạo lực.
Như vì Jackie CÓ THỂ đánh nhau…
--Nên tôi không bao giờ phải di chuyển máy quay. Luôn vững. Góc quay rộng.
--Để anh ta thấy tôi nhảy xuống, tôi xoay người, tôi té xuống
Khi bạn quay theo cách này, mọi thứ sẽ trông ấn tượng hơn vì
hành động và phản ứng trong cùng một khung hình.
Hãy để ý bạn luôn có thể nhìn thấy Jackie, chiếc xe và bức tường cùng một lúc.
Nhưng một cảnh hành động tương tự trong Rush Hour 3
không bao giờ gộp tất cả các yếu tố đó trong cùng 1 shot, và nó không hiệu quả.
Nguyên tắc đó cũng được áp dụng vào thể loại hài.
Shot hình này, được đạo diễn bởi Sammo Hung, cho chúng ta thấy
cú đấm, gương mặt của kẻ xấu và gương mặt Jackie tất cả trong một.
Giờ hãy xem một kiểu giống vậy trong Shanghai Noon.
Ở đây, hành động và phản ứng thuộc các shot tách biệt nhau.
Cũng khá ổn, nhưng không tốt cho lắm.
Tại sao không nhiều đạo diễn làm vậy?
Đó là vì nguyên tắc thứ 5: Họ không có đủ thời gian.
Jackie luôn sẵn lòng quay đi quay lại đến khi nào được shot hình ưng ý.
Và ở Hong Kong, anh ấy được một số studio ủng hộ
Họ dành cho anh hàng tháng trời để quay một cảnh đánh nhau.
--Và điều khó khăn nhất là khi tôi ném quạt và chúng bay ngược lại.
Hơn 120 take. Những cảnh như thế này, bạn sẽ thốt lên rằng “Oh, Jackie giỏi quá!”
Thật ra thì không. Bạn cũng làm được. Vấn đề là bạn có đủ kiên nhẫn hay không?
Khi tôi xem lại phim của anh ấy, những chi tiết nhỏ này
Là những thứ khiến tôi ấn tượng nhất.
Anh ấy không cần làm vậy, vì sẽ tốn kha khá chi phí.
Nhưng anh ấy vẫn làm vì anh ấy thực sự muốn.
Đó là những điều “trên cả tuyệt vời” mà tôi trân trọng và ngưỡng mộ.
--Tuy nhiên ở Mỹ, họ không cho phép bạn làm điều đó.
Bạn biết đó, vì kinh phí.
Và phim tại Mỹ của anh ấy có vẻ như thiếu thứ gì đó:
-- Có một nhịp điệu trong cách thể hiện các shot hình
và cũng tùy cách họ dựng, Jackie đã nói một điều rất thú vị
đó là khán giả không hề biết về nhịp cho đến khi nó KHÔNG CÒN nữa
Những cảnh đánh nhau của Jackie có một giai điệu riêng biệt,
một lần anh ta tạo nhịp trên hiện trường với những người biểu diễn.
--Sẵn sàng, diễn. Ở yên tại chỗ!
Ở yên đó, đừng đuổi theo tôi.
Thấy không? Mọi người trông đều ổn.
Thậm chí một số võ sĩ kì cựu cũng gặp vấn đề với nó.
Trong những phim đầu, bạn sẽ thấy anh ấy học cách tạo nhịp từ đạo diễn Viên Hòa Bình
Rất giống với Kinh kịch.
Nhưng vào giữa những năm 1980, khi làm với đội đóng thế của mình
Anh ấy có một chất gì đó rất độc đáo.
Ở Mỹ, rất nhiều đạo diễn và dựng phim không hiểu được cách tạo nhịp này.
Và khi cắt cảnh theo từng cú đánh, họ phá hủy các nhịp
Còn ở Hong Kong, các đạo diễn giữ shot hình của họ đủ dài
để khán giả có thể cảm nhận được nhịp điệu.
--Phần quan trọng nhất chính là dựng phim.
Hầu hết các đạo diễn đều không biết cách dựng.
Thậm chí người điều phối cảnh hành động cũng không biết cách dựng.
Đạo diễn Hong Kong như Jackie và Sammo cắt theo cách riêng biệt.
Shot đầu tiên, bạn đánh đối thủ theo góc rộng.
Shot thứ hai, bạn có một cú quay cận rất đẹp.
Nhưng khi kết hợp lại, 2 shot này KHÔNG theo tuyến tính.
Vào cuối shot 1, khuỷu tay ở đây.
Nhưng lúc bắt đầu shot 2, nó lại trở về đây.
3 frame này đều hướng mắt khán giả đến một shot mới.
Và tất cả đều tạo nên sự khác biệt.
--Tôi bắt đầu ở đây, rồi ở đây, Nhưng hai shot, kết hợp lại
Cú đó tạo nên sức mạnh.
Nói cách khác, thể hiện nó hai lần và nhận thức của khán giả sẽ nghĩ
đó là một cú đánh mạnh hơn.
Ngược lại, cách dựng phim Mỹ hiện đại lại không cho thấy cú đánh nào cả.
Cuối shot 1, chân ở đây.
Khi bắt đầu shot 2, nó vẫn ở đó và bật ngược lại.
Nhưng vì họ cắt ngay frame của cú đánh đó
nên ta không cảm thấy được.
Nhiều người nghĩ vì bộ phim gắn mác PG-13
nhưng thậm chí phim có mác R vẫn sử dụng nó
Trông giống như một nhóm người đang vật qua vật lại
thay vì một nhóm người bị thương.
Ouch.
Dẫn đến số 8: sự đau đớn.
Không giống như nhiều ngôi sao hành động, luôn cố gắng để bất bại.
Jackie lại luôn bị thương.
Rất nhiều.
Một nửa cái hài trong phim của anh ta không chỉ ở các pha hành động ấn tượng
mà còn luôn kết hợp một trò đùa trong đó.
Đau đớn làm anh ấy trông đời thường. Vì dù có kĩ thuật thế nào
Anh vẫn bị tát vào mặt.
Thực tế, Jackie như có một gương mặt trời phú
Dù hành động nào, trông vẫn rất hài hước.
Giống như khi anh ta thực hiện cả trận đánh với con gà trong tay.
Hay mặc như Chun-li
Và cuối cùng, phong cách của Jackie là luôn có cái kết khiến khán giả mãn nhãn.
Chiến đấu theo cách riêng trong điều kiện bất lợi , anh ấy được quyền có kết thúc có hậu.
Anh ấy không thắng vì giỏi hơn Mà thắng vì không bao giờ từ bỏ.
Sự lì lợm của anh khiến trận đánh thực sự rất ấn tượng và vui nhộn.
Và nó thật sự đối lập hoàn toàn với nhiều phim Mỹ của anh
nơi mà kẻ xấu luôn bị đánh bại vì bị ai đó bắn.
Thôi nào!
Nhưng hầu hết, tôi nghĩ phong cách của Jackie đã chứng tỏ một điều:
Hành động và hài không hoàn toàn khác biệt.
Ở cả hai thể loại, chúng ta đều muốn thấy màn trình diễn hay nhất
Và tôi nghĩ nhiều đạo diễn phim hành động hiện nay đều thất bại trong việc thể hiện nó.
Những diễn viên này rất giỏi, họ nằm trong số giỏi nhất thế giới.
Vậy sao đạo diễn lại không được như vậy?
Tại sao tôi trả tiền mà KHÔNG được xem hành động?
--Dù bạn có làm gì, hãy cố gắng hết sức vì phim của bạn sẽ vẫn mãi ở đó.
“Không, vì khi đó mưa và diễn viên không có thời gian.”
Tôi nói, bạn đâu thể đi mọi rạp để nói với khán giả phải không? Không hề.
Khán giả sẽ chỉ ngồi trong rạp và nhận xét phim hay hay dở thôi.
Chính xác. Công việc này sẽ còn kéo dài.
Và cuối cùng, tôi muốn bạn xem một cảnh
chết người hay nhất trong lịch sử phim ảnh.
Vietsub by Saigon International Film School
喂?
哈囉，是的，我就是成龍
嗨，我是Tony，這是"每格均是一幅畫"
有一些導演很擅長拍動作片
有一些擅長拍喜劇
但是40年來成功將兩者整合起來的大師，只有成龍
近年來，很多電影結合了好笑的畫面
及打鬥畫面
但是就算電影很好看
電影的喜劇及打鬥部分
看起來就像是兩個導演、兩種風格
這也是為什麼成龍這麼有趣
他的風格裡，動作就是喜劇
他的作品中展現了
同樣的拍攝準則之下
你可以隨心所欲的拍出爆笑或是帥勁的場面
就讓我們投身下去吧
如果你想知道舉例的電影名字
請按下面的 CC 鈕
準備好了嗎?
出發
所以，成龍怎樣製造出精彩又好笑的動作場面?
首先，他會讓自己處於劣勢
不管哪一部電影
成龍總是先低人一截
他沒穿鞋
他手被銬住
或是他嘴裡有炸彈
從這裡開始，他要努力取回優勢
每一個動作都創造了符合邏輯的對應動作
跟隨著邏輯
笑點就出來了
電影史中，這種喜劇技巧在默片時代就被這些小丑使用了
比如卓別林、勞埃德及基頓
但是我覺得成龍更善於用一句台詞收尾讓其精華更提味
拜託! 我說過我不想鬧事
因為他總是劣勢出發
成龍一定要發揮創造力
這讓我們帶到第2點
他會使用周遭的任何東西
這是他風格裡面最廣為人知的一部分
看到熟悉的東西?
用新奇的方法使用之
我看過他用椅子戰鬥
禮服
筷子
電子琴
樂高
電冰箱
當然還有....
這不只讓他每一場格鬥實際又有可信度
同時也併發別的地方沒辦法產生出的笑點
第3點
成龍喜歡清晰表達
他不喜歡畫面藍灰灰的陰暗場面
如果他的對手穿黑色的
他就會穿白色
如果他的對手穿著是白色的
他就穿的很有型
他用鏡超清晰
每一個畫面都是在鋪陳下一個動作
這裡，就算我們看到的全是特技演員的演出
但是畫面有三分之二是樓梯
幾秒後，我們就知道為什麼了
為了保持整體清晰
他很少使用手持拍攝技巧，或是攝影推車
比如美國電影你可以看到很多鏡頭移動
很重要一點，攝影若是有角度切換移動，通常表示
這演員不擅長武打
用慢動作來看，你可以發現攝影師會晃一圈
讓畫面看起來更有震撼力
但是因為成龍善打
我從來不移動攝影機
總是固定著
廣角取鏡
讓大家看我真的跳下來
真的奔跑，真的跌落
當你這樣做時
怎麼樣都會拍得很精彩
因為所有的作用與反作用都在同一個畫面中
注意看成龍、車、還有牆與永遠都在同一個畫面中
但是《尖峰時刻3》類似的場面中
畫面中從沒包含所有的元素
所以效果沒有出來
同樣的原則也可以應用在喜劇裡
這一段洪金寶執導的畫面
包含了有正拳、壞人的臉還有成龍的臉
看看《西域威龍》的同樣梗
這裡的動作及連鎖反應是分成兩個畫面的
大致有像，但是效果差很多
為什麼沒有更多導演這樣做呢?
因為第5點
他們沒那麼多時間
成龍是個完美主義者
願意為了理想的畫面而一拍再拍
在香港，製片場支持他這樣做
所以他可以花數月來拍攝武打場面
最困難的鏡頭是
當我丟這個扇子，還要讓它飛回來
要拍超過20次
這類的鏡頭
喔 ! 成龍好厲害
根本不厲害
你也可以做到
主要是看你有沒有耐心?
當我重看他的作品時
這些小東西是最讓我印象深刻的
他並不需要多花預算資源在這些鏡頭上的
但是他還是做了，因為他就是想要
就是這個精益求精的態度讓我很推崇他
但是在美國，他們不讓你這樣做
因為錢，一切都要噗噗噗
他的美國作品還少了些東西
還有他的節奏
畫面裡他的表現及剪接方式
成龍說過一段滿有趣的話
觀眾直到節奏停止時，才發現剛剛是有節奏的
成龍的打鬥場面有很突出的音樂節奏性
和對手演出的時間點都抓的很準
準備開拍，然侯停在這邊
停在這邊別追我
碰碰
然後，碰，看到沒
大家看起來都很棒
就算是很有經驗的武打師都不能完美配合
在他早期的作品
你可以發現他跟袁和平學習怎麼抓時點
看起來很像中國戲曲
到了80年代中，他有了自己的替身團隊時
他創造了完全獨特的風格
在美國，很多導演和剪接師不懂他的節拍
然後在每一拳都搭配一個剪接下，整個崩壞
但是在香港
導演會讓畫面停留夠久，讓觀眾去感受他的節奏
最重要的一點是
剪接
很多導演....不懂得剪接
就算是武術指導們也不懂剪接
香港的導演如成龍和洪金寶
用獨特的方式來進行剪接
第一個鏡頭，你在遠鏡頭跟攻擊到敵人
第二個鏡頭，會有個特寫
但是你把鏡頭剪在一起時
並不會破壞連續性
第一個鏡頭結束時，肘擊在這邊
第二個鏡頭的一開始，肘擊整個拉回這裡
這三格是讓觀眾的眼睛適應鏡頭轉換用的
然後整體會有很不同的感受
我從這裡開始，然後這樣
但是兩個鏡頭合在一起
就是一個 鏘!
這就是力量
換句話說，展現兩次
在觀眾眼裡將會是一記更強而有力的重擊
相反的，美國現代剪接裡
連打擊到的畫面都沒有
第一個鏡頭結尾時，腳在這邊
第二個鏡頭的一開始，直接是腳收回來
因為他們完全用打擊到的前後格銜接起來剪接
感覺起來反而不像有攻擊到
很多人認為是因為輔導級電影的關係
但是就算是限制級電影也是這樣剪的
看起來就像一群人在揮手
而不是一群人被打的鼻青臉腫
然後就帶到第8點
痛苦
不像其他動作明星表現的很無敵
成龍常常受傷
很大
成龍電影有趣之處除了精美的特技之外
還有總是不忘了搞笑
痛苦，讓整個過程看起來更有幽默
因為不管他技巧多高超
他總是被打臉
事實上，成龍的臉可能就是他最大的資產
常常他的臉就是帶出笑點的橋梁
就像這個帶著隻雞的武打片段
或是打扮成春麗
最後，成龍的風格永遠會為觀眾帶來終結的滿足感
從劣勢打起
一個完美的終結是他應得的
他不是因為比較強而贏得戰鬥
是因為他的死不放棄
這種死纏爛態度讓很多的終結招式
看起來精彩又好笑
跟他其他美國作品相反
大反派的失敗，只是因為旁人的射擊
拜託!
最重要的是，成龍風格證明了一些事
動作和喜劇其實很類似
在這兩個風格裡我們都希望找到表現最好的人
我認為很多現代的導演是完全失敗
這些演員都是很有技術高超的藝術家
世界級的好
為什麼導演們這麼不濟?
為什麼我付了錢卻看不到動作?
當你有機會，你要全力以赴
因為影片是永恆的
不，因為下雨，或某演員沒有時間等的
我說，你可能跟每個在座的觀眾一一解釋嗎?
不可能
在戲院的觀眾
好電影，壞電影，就這樣
完全正確
這個作品，會歷久彌新
所以，我將獻給你們電影史上最棒的死亡畫面
剪接&旁白 Tony Zhou
請上以下網站實際支持作者
翻譯：zass17