เราถูกมองเป็นถังรับนโยบายสังคมที่ล้มเหลว
เราระบุไม่ได้ว่าใครจะอยู่กับเรา หรือนานแค่ไหน
เราได้คนที่ไม่มีอะไรที่ใช้ได้ผลกับเขาแล้ว
ผู้คนที่ไม่ผ่านการคัดกรอง
โดยเครื่องมือความปลอดภัยทางสังคม ทุกรูปแบบมาแล้ว
เครื่องมือพวกนั้นเอาคนเหล่านี้ไว้ไม่อยู่ เราจึงต้องรับ
นั่นคืองานของเรา ซึ่งได้แก่
กักพวกเขาไว้ ควบคุมพวกเขาไว้
หลายปีที่ผ่านมาเราพัฒนาเรื่องระบบเรือนจำ
เรื่องประเทศชาติ และ สังคม
เราพัฒนาไปได้มาก
แต่นั่นไม่ควรจะทำให้คุณเป็นสุขได้
ตอนนี้เรามีจำนวนผู้ต้องขังต่อจำนวนพลเมือง
มากกว่าประเทศไหนๆ ในโลก
ปัจจุบันเรามีคนผิวดำในคุกมากขึ้น
มากกว่าภายใต้ระบบทาส ในปี 1850 ซะอีก
เราให้ที่อยู่กับพ่อแม่ของเด็กๆ
เกือบสามล้านคน ในชุมชนของเรา
เราได้กลายเป็นที่ลี้ภัยแบบใหม่
เป็นผู้ดูแลสุขภาพจิตที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
เมื่อเราจับใครไปขัง
นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
แต่ เราก็ถูกเรียกว่า กระทรวงปรับปรุงพฤติกรรม (กรมราชทัณฑ์)
ในวันนี้ ผมต้องการจะพูดถึง
การเปลี่ยนวิธีที่เราคิดเกี่ยวกับการลงโทษ
ผมเชื่อ และประสบการณ์ก็บอกผม
ว่าเมื่อเราเปลี่ยนวิธีที่เราคิด
เราสร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ หรืออนาคตขึ้นมา
และคุกก็ต้องการอนาคตใหม่
ผมใช้เวลากว่า 30 ปีตลอดอาชีพ การทำงานในกรมราชทัณฑ์
ผมดำเนินรอยตามคุณพ่อในอาชีพนี้
พ่อเป็นทหารผ่านศึกเวียดนาม งานนี้จึงเหมาะกับพ่อ
พ่อแข็งแรง หนักแน่น มีระเบียบวินัย
ผมไม่ได้มีสิ่งเหล่านั้นมากนัก
และผมแน่ใจว่า มันทำให้พ่อเป็นห่วงผม
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจว่าจะไปจบลงในคุก หรือ
ควรไปด้านที่ถูกต้องของตะราง
ผมจึงคิดว่า ลองไปดูก่อนซิ
ไปเที่ยวชมสถานที่ๆ คุณพ่อทำงาน
สถานดัดสันดาน แม็กนีล ไอส์แลนด์
ตอนนั้นเป็นตอนต้นทศวรรษที่ 80
และคุกก็ไม่ค่อยเหมือนที่คุณเห็น
ในโทรทัศน์ หรือในภาพยนตร์
มันแย่ยิ่งกว่านั้นในหลายๆ ด้าน
ผมก็เดินเข้าไปในห้องขัง ที่สูงห้าชั้น
มีชายแปดคนอยู่ในหนึ่งห้องขัง
มีชาย 550 คนในอาคารพักอาศัยนั้น
และถ้าในกรณีที่คุณสงสัย
พวกเขาใช้สุขาร่วมกันในห้องขังเล็กนั้น
เจ้าพนักงานใส่กุญแจในกล่องล็อก
และชายหลายร้อยคน ก็หลั่งไหลออกมาจากห้องขัง
ชายหลายร้อยคนหลั่งไหลออกจากห้องขังของเขา
ผมรีบเดินถอยออกไป เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ในที่สุด ผมก็กลับไปเป็นเจ้าหน้าที่ที่นั่น
งานของผมคือ คุมห้องขังแดนหนึ่ง
และควบคุมชายหลายร้อยคนเหล่านั้น
เมื่อผมไปทำงานที่ศูนย์ต้อนรับของคุก
ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายของนักโทษจากที่จอดรถ
เสียงสั่นประตูห้องขัง เสียงตะโกน
เสียงดึงทึ้งห้องขัง
เอาคนอารมณ์ร้อนเป็นร้อยๆมาขัง
สิ่งที่คุณได้ก็คือ ความชุลมุนวุ่นวาย
จำกัดและควบคุม นั่นคืองานของเรา
วิธีที่เราเรียนรู้การทำงานนี้ ให้ได้ผลขึ้น
คือ หน่วยห้องพักแบบใหม่
เรียกว่า หน่วยจัดการแบบเข้ม หรือ IMU
รูปแบบสมัยใหม่ของ "คุกมืด"
เราขังนักโทษในห้องขัง หลังประตูเหล็กกล้า
กับช่องส่งอาหาร เพื่อยับยั้งพวกเขาไว้ได้
และให้อาหารพวกเขาได้
เดาสิครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น
มันเงียบลง
ความวุ่นวายหายไป ในประชากรคุกทั่วไป
สถานที่ปลอดภัยมากขึ้น
เพราะนักโทษที่รุนแรง หรือก่อกวนมากที่สุด
ถูกแยกออกไปได้แล้วในตอนนี้
แต่การขังเดี่ยวไม่ใช่เรื่องดี
การตัดขาดจากสังคม ทำให้พวกเขาเสื่อมทรามลง
เป็นเรื่องยากที่จะให้เขาออกมาจาก IMU
สำหรับพวกเขา และสำหรับเรา
แม้ในคุกเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ที่จะขังผู้ใดไว้
งานต่อมาของผม คือ ไปที่คุกก้นบึ้งสุดของรัฐ
ที่นักโทษรุนแรงและก่อกวนมากกว่านั้นอยู่กัน
ถึงตอนนั้น งานด้านนี้ได้ก้าวหน้าไปมาก
และเราก็มีเครื่องมือและเทคนิคต่างๆ
ที่จะจัดการกับพฤติกรรมก่อกวน
เรามีปืนกระสุนถุงถั่ว และสเปรย์พริกไทย
และเกราะกระจกเพล็กซี่กลาส
มีระเบิดแสง ทีมรับเหตุฉุกเฉิน
เราสู้กับความรุนแรง ด้วยกำลัง
และกับการชุลมุน ด้วยการชุลมุน
เราเก่งมากในเรื่องการดับไฟ
ตอนนั้น ได้พบคนงานคุกที่เชี่ยวชาญสองคน
ซึ่งก็เป็นทั้ง นักวิจัย
นักมานุษยวิทยา และนักสังคมวิทยา
คนหนึ่งให้ข้อคิดเห็นกับผม ว่า
"รู้ไหม คุณเก่งมากเรื่องดับไฟ
แต่คุณเคยคิด เรื่องวิธีป้องกันไฟไหม้ไหม"
ผมอดทนอธิบายให้พวกเขาฟัง ถึงวิธีการ
ใช้กำลังที่โหดเหี้ยมของเรา
เพื่อทำให้คุกปลอดภัยขึ้น
พวกเขาก็อดทนกับผม
จากการคุยกัน ความคิดใหม่บางอย่างก็เกิดขึ้น
และเราก็เริ่มการทดลองเล็กๆ บางอย่าง
เราเริ่มฝึกเจ้าหน้าที่ของเราเป็นทีม
แทนที่จะส่งเขาทีละคนสองคน ไปฝึกที่สถาบัน
ของรัฐนานสี่สัปดาห์ เราให้ฝึก 10 สัปดาห์
แล้วเราก็ทดลองโมเดลการฝึกงาน โดยวิธีจับคู่
พนักงานใหม่ กับพนักงานชำนาญการ
ทั้งสองฝ่ายทำงานได้ดีขึ้น
ถัดมา เราเพิ่มทักษะลดความรุนแรงทางการพูด
เข้าไปในการฝึกที่ต่อเนื่องกัน ตามลำดับ
และทำให้เป็นส่วนของการใช้กำลังที่ต่อเนื่อง
มันเป็นการใช้กำลังโดยไม่ใช้กำลัง
แล้วเราก็ทำสิ่งที่สุดๆ ยิ่งกว่า
เราฝึกนักโทษในทักษะเดียวกันเหล่านั้น
เราเปลี่ยนกลุ่มทักษะ
โดยลดความรุนแรง ไม่ใช่เพียงแค่ตอบโต้ไป
ข้อสาม เมื่อเราขยายขึ้น เราลองแบบชนิดใหม่
แต่องค์ประกอบสำคัญ และที่เป็นโต้แย้งกันมากที่สุด
ของแบบที่ออกใหม่นี้ แน่นอนครับ คือโถส้วม
ไม่มีโถส้วม
อาจฟังดูไม่สำคัญสำหรับท่านที่นี่ ในวันนี้
แต่ในตอนนั้น มันใหญ่มาก
ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องห้องขังที่ไม่มีส้วม
เราทั้งหมดคิดว่า มันอันตรายและบ้าไปแล้ว
แม้ชายแปดคนในห้องขัง ก็ยังมีส้วม
รายละเอียดเล็กๆ นั้น เปลี่ยนวิธีที่เราทำงาน
นักโทษและพนักงาน เริ่มปฏิสัมพันธ์กัน
บ่อยๆ และเปิดเผยขึ้น และพัฒนามิตรไมตรีกัน
เราเจอความขัดแย้งและไปแทรกแซงง่ายขึ้น
ก่อนที่มันจะขยายใหญ่ขึ้น
หน่วยก็สะอาด เงียบ ปลอดภัย เป็นมิตรกันมากขึ้น
สิ่งนี้มีผลในการรักษาความสงบ ดีกว่า
เทคนิคข่มขู่ใดๆ ที่ผมเคยเห็นจนถึงขณะนั้น
การมีปฏิสัมพันธ์กันเปลี่ยนพฤติกรรม
ทั้งเจ้าหน้าที่ และผู้ต้องขัง
เราได้เปลี่ยนสภาพแวดล้อม และพฤติกรรม
ถ้าผมไม่ได้เรียนรู้บทเรียนนี้
เมื่อเขาให้ผมไปทำงานที่กองบัญชาการ
ที่นั่นผมพบความลำบาก ในการเปลี่ยนแปลงระบบ
ครับ การเปลี่ยนระบบต้องต่อสู้กับหลายๆ อย่าง
การเมืองและนักการเมือง ร่างกฎหมายและกฎหมาย
ศาลและคดีความ การเมืองภายใน
การเปลี่ยนระบบนั้นยาก และเชื่องช้า
และบ่อยครั้ง มันไม่ได้นำคุณไปสู่
ที่ๆ คุณต้องการจะไป
ไม่ใช่เรื่องเล็ก ที่จะเปลี่ยนระบบเรือนจำ
สิ่งที่ผมทำคือ ย้อนไปคิดถึงประสบการณ์ก่อนๆ
และจำได้ว่าความร้อนแรงลดลง เมื่อเรามี
ปฏิสัมพันธ์กับผู้กระทำผิด พฤติกรรมเปลี่ยน
เมื่อสิ่งแวดล้อมเปลี่ยน พวกนี้ไม่ใช่การเปลี่ยนระบบใหญ่
แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ
แต่ก็ได้สร้างความเป็นไปได้ใหม่ๆ ขึ้นมา
ถัดมาผมได้รับงานอีก เป็นผู้ควบคุมคุกเล็กๆ
และในเวลาเดียวกัน ก็เรียนเอาปริญญาไปด้วย
ที่เอเวอร์กรีน สเตท คอลเลจ
ผมมีปฏิสัมพันธ์กับคนมากมาย ที่ไม่เหมือนผม
ผู้คนที่มีแนวคิดที่ต่างกันไป
และมาจากพื้นฐานต่างๆ กัน
มีคนหนึ่ง เป็นนักนิเวศวิทยาป่าฝน
เธอมาดูคุกเล็กๆ ของผม สิ่งที่เธอเห็น
ก็คือ ห้องทดลองวิทยาศาสตร์
เราพูดคุยกัน และค้นพบว่า คุกและนักโทษ
สามารถช่วยวิทยาศาสตร์ให้ก้าวหน้าไปได้จริง
โดยช่วยให้พวกเขาทำโครงการจนเสร็จ
พวกเขาไม่สามารถทำให้เสร็จด้วยตัวเองได้
เช่น การเพิ่มจำนวนสัตว์ที่ใกล้จะสูญพันธุ์
กบ ผีเสื้อ พืชในทุ่งที่ใกล้สูญพันธ์ุ
ในเวลาเดียวกัน เราก็พบวิธี
ทำให้ปฏิบัติการของเรามีผลดีขึ้น
ผ่านทางการเพิ่มพลังงานจากแสงอาทิตย์
การเก็บกักนํ้าฝน ทำสวนอินทรีย์ การรีไซเคิล
การริเริ่มนี้ ได้นำไปสู่โครงการหลายอย่าง
ที่มีผลกระทบเชิงระบบที่กว้างขวางมาก
ไม่เพียงแต่ระบบของเรา ระบบอื่นๆ ของรัฐด้วย
การทดลองเล็กๆ ทำให้เกิดความแตกต่างที่ใหญ่
ต่อวิทยาศาสตร์ ต่อชุมชน
วิธีคิดต่องานของเรา เปลี่ยนแปลงงานนั้นได้
โครงการนั้นทำให้งานของผมน่าสนใจ และ
น่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น ผมและทีมงานตื่นเต้น
เจ้าพนักงานก็ตื่นเต้น นักโทษก็ตื่นเต้น
พวกเขาเกิดแรงบันดาลใจ
ทุกคนอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของงาน
พวกเขาเข้ามาร่วม เป็นความแตกต่าง
ที่พวกเขาคิดว่า มีความหมาย และสำคัญ
อย่างไรก็ตาม ผมอยากจะอธิบาย ในสิ่งที่กำลังเกิดอยู่นี้
นักโทษนั้นปรับตัวเก่ง
พวกเขาต้องเป็นอย่างนั้น
บ่อยครั้งที่ พวกเขารู้ถึงระบบของเรามากกว่า
ผู้คนที่ทำงานในระบบ
และพวกเขาก็มีเหตุที่ต้องอยู่ที่นี่
ผมไม่ได้มองงานของผมว่าเป็นการลงโทษ
หรือให้อภัย แต่ผมคิดว่าพวกเขา
มีชีวิตที่ดีและมีความหมายได้ แม้อยู่ในคุก
ดังนั้น นั่นแหละคือคำถาม
นักโทษจะอยู่อย่างมีศักดิ์ศรี และมีความหมายได้มั้ย
ถ้าได้ นั่นจะทำให้มีความต่างอะไร
ผมจึงเอาคำถามนั้น กลับไปยังก้นบึ้ง
ที่ซึ่งผู้กระทำผิดรุนแรง ส่วนใหญ่อยู่กัน
จำไว้นะครับ IMU นั้นมีไว้สำหรับลงโทษ
คุณไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ที่นั่น เช่น เรียนเขียนโปรแกรม
นั่นคือวิธีที่เราคิด
แล้วเราก็เริ่มตระหนักว่า ถ้าต้องมีนักโทษคนใด
ที่ต้องเขียนโปรแกรม ก็ควรเป็นนักโทษกลุ่มนี้แหละ
ที่จริงแล้ว พวกเขาต้องเข้าคอร์สเรียนแบบติวเข้ม
เราจึงเปลี่ยนความคิดของเราอย่างสิ้นเชิง
และเริ่มมองหาความเป็นไปได้ใหม่ๆ
สิ่งที่เราพบก็คือ เก้าอี้ชนิดใหม่
แทนที่จะใช้เก้าอี้นั้นเพื่อการลงโทษ
เราเอามันไปไว้ในชั้นเรียน
ใช่ครับ เราไม่ลืมความรับผิดชอบในการควบคุม
แต่ตอนนี้ นักโทษมีปฏิสัมพันธ์ได้ อย่างปลอดภัย
กับนักโทษอื่นๆ และเจ้าหน้าที่
และเพราะการควบคุม ไม่เป็นปัญหาแล้ว
ทุกคนสามารถมุ่งไปที่สิ่งอื่นๆได้
เช่น การเรียน ผลคือพฤติกรรมเปลี่ยนไป
เราเปลี่ยนความคิดของเราและเราเปลี่ยนสิ่งที่เคยทำ และนั่นทำให้ผมมีความหวัง
ตอนนี้ผมบอกไม่ได้ว่าสิ่งเหล่านี้จะได้ผลหรือไม่
แต่สิ่งที่ผมบอกได้คือ มันเริ่มเห็นผลแล้ว
คุกปลอดภัยขึ้น ทั้งพนักงาน และนักโทษ
และเมื่อคุกปลอดภัย
เราเอาแรงไปใช้ในสิ่งที่มากกว่าการควบคุม
การลดการทำผิดซํ้าซากอาจเป็นเป้าหมายสูงสุด
แต่ไม่ได้เป็นเป้าหมายเดียวของเรา
พูดกันตรงๆ นะครับ การป้องกันอาชญากรรม
ต้องใช้แรงอีกมากมายจากคนอีกมาก
และสถาบันอีกมากมายกว่านี้
ถ้าเราพึ่งพาแค่เพียงคุก เพื่อลดอาชญากรรม
ผมเกรงว่า เราจะไปถึงที่นั่นไม่ได้เลย
แต่คุกก็สามารถทำบางอย่าง
ที่เราไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะทำได้
คุกเป็นแหล่งนวัตกรรม และความยั่งยืนได้
เช่น การเพิ่มจำนวนสัตว์ที่
ใกล้จะสูญพันธ์ และฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม
นักโทษเป็นนักวิทยาศาสตร์ และคนเลี้ยงผึ้ง
หรือคนช่วยชีวิตสุนัขได้
คุกสามารถเป็นแหล่งของงานที่มีความหมาย
และโอกาสที่ดีสำหรับพนักงาน
และนักโทษที่อยู่ในนั้นได้
เราสามารถจำกัดและควบคุม
และจัดหาสภาพแวดล้อมที่มีมนุษยธรรมให้ได้
เหล่านี้ไม่ได้เป็นคุณสมบัติที่ตรงข้ามกัน
เรารอไปอีก 10 ถึง 20 ปี ไม่ได้ เพื่อจะหาคำตอบว่า
ว่าสิ่งนี้ทำแล้วคุ้มค่าหรือไม่
กลยุทธของเรา ไม่ใช่การรื้อระบบใหม่
กลยุทธของเราเปลี่ยนส่วนเล็กๆ เป็นร้อยๆ
ที่เกิดในหลายวันหรือเดือน แต่ไม่ใช่หลายๆ ปี
เราต้องการโครงการนำร่องเล็กๆ ที่เราเรียนรู้
ขณะทำงานไป โครงการนำร่องที่เปลี่ยน ขอบเขตความเป็นไปได้
เราต้องการวิธีการใหม่ๆ เพื่อ
วัดผลกระทบด้านความผูกพันธ์ ปฏิสัมพันธ์
กับสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัย
เราต้องการโอกาสในการเข้าร่วมให้มากขึ้น
และการเข้ามาช่วยชุมชนของเรา
ชุมชนของคุณ
เรื่องจำต้องมั่นคง ใช่ครับ ปลอดภัย ใช่ครับ
เราทำสิ่งนั้นได้
คุกต้องจัดให้มีสิ่งแวดล้อมที่มีมนุษยธรรม
ที่ๆ คนสามารถเข้ามาร่วม เข้ามามีส่วนช่วย
และเรียนรู้การมีชีวิตที่มีความหมาย
เรากำลังเรียนรู้วิธีที่จะทำสิ่งนั้น
นั่นคือ ทำไมผมจึงมีความหวัง
เราไม่ต้องติดยึดกับแนวคิดเก่าๆ เกี่ยวกับคุก
เราให้ความหมายกับสิ่งนั้น และสร้างมันได้
เมื่อเราทำอย่างรอบคอบ ด้วยมนุษยธรรม
คุกก็สามารถเป็นได้มากกว่าถังขยะ
สำหรับใส่นโยบายสังคมที่ล้มเหลว
บางที สุดท้ายเราจะสมควรกับชื่อของเรา
ว่า กระทรวงปรับปรุงพฤติกรรม (Department of Corrections)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)