Every other night in Japan,
I step out of my apartment,
I climb up a hill for 15 minutes,
and then I head into my local health club,
where three ping-pong tables are set up in a studio.
And space is limited,
so at every table,
one pair of players practices forehands,
another practices backhands,
and every now and then, the balls collide in midair
and everybody says, "Wow!"
Then, choosing lots, we select partners and play doubles.
But I honestly couldn't tell you who's won,
because we change partners every five minutes.
And everybody is trying really hard
to win points,
but nobody is keeping track of who is winning games.
And after an hour or so of furious exertion,
I can honestly tell you
that not knowing who has won
feels like the ultimate victory.
In Japan, it's been said,
they've created a competitive spirit without competition.
Now, all of you know that geopolitics is best followed by watching ping-pong.
(Laughter)
The two strongest powers in the world were fiercest enemies
until, in 1972, an American ping-pong team
was allowed to visit Communist China.
And as soon as the former adversaries
were gathered around some small green tables,
each of them could claim a victory,
and the whole world could breathe more easily.
China's leader, Mao Zedong,
wrote a whole manual on ping-pong,
and he called the sport "a spiritual nuclear weapon."
And it's been said that the only honorary lifelong member
of the US Table Tennis Association
is the then-President Richard Nixon,
who helped to engineer this win-win situation
through ping-pong diplomacy.
But long before that,
really, the history of the modern world
was best told through the bouncing white ball.
"Ping-pong" sounds like a cousin of "sing-song,"
like something Eastern,
but actually, it's believed that it was invented by high-class Brits
during Victorian times,
who started hitting wine corks over walls of books after dinner.
(Laughter)
No exaggeration.
(Laughter)
And by the end of World War I,
the sport was dominated by players from the former Austro-Hungarian Empire:
eight out of nine early world championships
were claimed by Hungary.
And Eastern Europeans grew so adept
at hitting back everything that was hit at them
that they almost brought the whole sport to a standstill.
In one championship match in Prague in 1936,
the first point is said to have lasted two hours and 12 minutes.
The first point!
Longer than a "Mad Max" movie.
And according to one of the players, the umpire had to retire with a sore neck
before the point was concluded.
(Laughter)
That player started hitting the ball back with his left hand
and dictating chess moves between shots.
(Laughter)
Many in the audience started, of course, filing out,
as that single point lasted maybe 12,000 strokes.
And an emergency meeting of the International Table Tennis Association
had to be held then and there,
and soon the rules were changed
so that no game could last longer than 20 minutes.
(Laughter)
Sixteen years later, Japan entered the picture,
when a little-known watchmaker called Hiroji Satoh
showed up at the world championships in Bombay in 1952.
And Satoh was not very big, he wasn't highly rated,
he was wearing spectacles,
but he was armed with a paddle that was not pimpled,
as other paddles were,
but covered by a thick spongy rubber foam.
And thanks to this silencing secret weapon,
the little-known Satoh won a gold medal.
One million people came out into the streets of Tokyo
to greet him upon his return,
and really, Japan's postwar resurgence was set into motion.
What I learned, though, at my regular games in Japan,
is more what could be called the inner sport of global domination,
sometimes known as life.
We never play singles in our club,
only doubles,
and because, as I say, we change partners every five minutes,
if you do happen to lose, you're very likely to win
six minutes later.
We also play best-of-two sets,
so often, there's no loser at all.
Ping-pong diplomacy.
And I always remember that as a boy growing up in England,
I was taught that the point of a game was to win.
But in Japan, I'm encouraged to believe that, really, the point of a game
is to make as many people as possible around you feel that they are winners.
So you're not careening up and down as an individual might,
but you're part of a regular, steady chorus.
The most skillful players in our club
deploy their skills to turn a 9-1 lead for their team
into a 9-9 game in which everybody is intensely involved.
And my friend who hits these high, looping lobs
that smaller players flail at and miss --
well, he wins a lot of points, but I think he's thought of as a loser.
In Japan, a game of ping-pong is really like an act of love.
You're learning how to play with somebody,
rather than against her.
And I'll confess,
at first, this seemed to me to take all the fun out of the sport.
I couldn't exult after a tremendous upset victory against our strongest players,
because six minutes later, with a new partner,
I was falling behind again.
On the other hand, I never felt disconsolate.
And when I flew away from Japan and started playing singles again
with my English archrival,
I noticed that after every defeat, I was really brokenhearted.
But after every victory, I couldn't sleep either,
because I knew there was only one way to go,
and that was down.
Now, if I were trying to do business in Japan,
this would lead to endless frustration.
In Japan, unlike elsewhere,
if the score is still level after four hours,
a baseball game ends in a tie,
and because the league standings are based on winning percentage,
a team with quite a few ties can finish ahead
of a team with more victories.
One of the first times an American was ever brought over to Japan
to lead a professional Japanese baseball team,
Bobby Valentine, in 1995,
he took this really mediocre squad,
he lead them to a stunning second-place finish,
and he was instantly fired.
Why?
"Well," said the team spokesman,
"because of his emphasis on winning."
(Laughter)
Official Japan can feel quite a lot like that point
that was said to last two hours and 12 minutes,
and playing not to lose
can take all the imagination, the daring, the excitement, out of things.
At the same time, playing ping-pong in Japan
reminds me why choirs regularly enjoy more fun
than soloists.
In a choir, your only job is to play your small part perfectly,
to hit your notes with feeling,
and by so doing, to help to create a beautiful harmony
that's much greater than the sum of its parts.
Yes, every choir does need a conductor,
but I think a choir releases you from a child's simple sense of either-ors.
You come to see that the opposite of winning isn't losing --
it's failing to see the larger picture.
As my life goes on,
I'm really startled to see that no event
can properly be assessed for years after it has unfolded.
I once lost everything I owned in the world,
every last thing, in a wildfire.
But in time, I came to see that it was that seeming loss
that allowed me to live on the earth more gently,
to write without notes,
and actually, to move to Japan
and the inner health club known as the ping-pong table.
Conversely, I once stumbled into the perfect job,
and I came to see that seeming happiness
can stand in the way of true joy
even more than misery does.
Playing doubles in Japan really relieves me of all my anxiety,
and at the end of an evening,
I notice everybody is filing out in a more or less equal state of delight.
I'm reminded every night
that not getting ahead isn't the same thing as falling behind
any more than not being lively is the same thing as being dead.
And I've come to understand why it is
that Chinese universities are said to offer degrees in ping-pong,
and why researchers have found that ping-pong
can actually help a little with mild mental disorders
and even autism.
But as I watch the 2020 Olympics in Tokyo,
I'm going to be keenly aware
that it won't be possible to tell who's won or who's lost
for a very long time.
You remember that point I mentioned
that was said to last for two hours and 12 minutes?
Well, one of the players from that game ended up, six years later,
in the concentration camps of Auschwitz and Dachau.
But he walked out alive.
Why?
Simply because a guard in the gas chamber
recognized him from his ping-pong playing days.
Had he been the winner of that epic match?
It hardly mattered.
As you recall, many people had filed out before even the first point was concluded.
The only thing that saved him
was the fact that he took part.
The best way to win any game,
Japan tells me every other night,
is never, never to think about the score.
Thank you.
(Applause)
في كل ليلة من اثنتين في اليابان،
أخرج من شقتي،
وأتسلق تلًا لمدة 15 دقيقة،
وأدخل نادي الصحة المحلي،
حيث تجد ثلاث طاولات للعبة البينج بونج.
وبما أن المساحة محدودة،
يوجد في كل طاولة
زوج من اللاعبين يتدرب على الضربة الأمامية،
وزوج آخر يتدرب على الضربة الخلفية،
وفي الحين والآخر، تتصادم الكرات في الهواء
ويقول الجميع: "واو!"
ثم نقوم بقرعة ونختار شركاء لنلعب مباريات زوجية.
ولكن لا أستطيع أن أقول بصراحة من فاز،
لأننا كنا نغير شركاءنا كل خمس دقائق.
ويبذل الجميع كل جهودهم
لكسب نقاط،
ولكن لم يكن أي أحد يعرف من يفوز في المباريات.
بعد ساعة من الجهد العظيم،
أستطيع أن أخبركم بصراحة
أن الجهل بهوية الفائز
يشعرك بالفوز الأعظم.
يقال أن اليابان،
صنعت روح المنافسة بدون منافسة.
أنتم تعرفون أن أفضل طريقة لمتابعة السياسة الجغرافية هي بمشاهدة البينج بونج.
(ضحك)
كانت أقوى دولتين في العالم أعداءً.
حتى سُمح لفريق البينج بونج الأمريكي في عام 1972
بزيارة الصين الشيوعية.
وعندما اجتمع الأعداء السابقون
حول بعض الطاولات الخضراء الصغيرة،
كان يستطيع كل واحد منهم الحصول على النصر،
وبذلك سوف يرتاح العالم.
وقام رئيس الصين، ماو زيدونغ،
بكتابة دليل كامل حول البينج بونج،
وسمى هذه الرياضة: "سلاح نووي روحاني."
يقال أن عضو الشرف مدى الحياة الوحيد
في الرابطة الأمريكية للبينج بونج
هو رئيسها السابق ريتشارد نيكسون،
الذي ساعد في تصميم حالة يفوز فيها الجميع
باستعمال دبلوماسية البينج بونج.
ولكن قبل ذلك بكثير،
كان تاريخ العصر الحديث
يُحكى باستعمال كرة بيضاء قافزة.
تشبه "بينج بونج" أغنية ما،
مثل شيء شرقي،
ولكن في الحقيقة، من المعتقد أن نخبة البريطانيين ابتكروها،
أثناء العصر الفيكتوري،
عندما كانوا يضربون فلين النبيذ عبر حوائط من الكتب بعد العشاء.
(ضحك)
أنا لا أبالغ.
(ضحك)
وبنهاية الحرب العالمية الأولى
سيطر لاعبو الإمبراطورية النمساوية المجرية السابقة على هذه الرياضة:
ثمانية من تسعة بطولات في بطولات العالم الأولى
حازت عليها المجر.
وأصبح الأوروبيون الشرقيون بارعين
في رد كل ما يُرسل إليهم
لدرجة أنهم أوشكوا على وقف هذه الرياضة.
في مباراة بطولة في براغ في عام 1936
يقال أن أول نقطة استغرقت ساعتين و12 دقيقة.
النقطة الأولى!
هذا أطول من فيلم "ماكس المجنون."
وفقًا لأحد اللاعبين، اضطر الحكم للانسحاب برقبة متألمة
قبل نهاية النقطة.
(ضحك)
بدأ ذلك اللاعب برد الكرة بيده اليسرى
وإملاء حركة شطرنج بين كل ضربة.
(ضحك)
بالطبع، بدأ العديد من المشاهدين بالرحيل
لأن آخر نقطة استغرقت 12000 ضربة.
وعُقد اجتماع طارئ في رابطة البينج بونج الدولية
وكان يجب عقده حينها وهناك،
وتغيرت قوانين اللعبة
حيث لا تستمر المباراة أكثر من 20 دقيقة.
(ضحك)
بعد 16 عام، دخلت اليابان الصورة،
عندما قام صانع ساعات غير معروف اسمه هيروجي ساتوا
بالذهاب إلى بطولات العالم في بومباي في عام 1952.
ولم يكن ساتوا مشهورًا، ولم يكن رفيع المستوى،
كان يرتدي نظارت،
ولكنه كان مسلحًا بمضرب بلا حبوب،
مثل المضارب الأخرى،
ولكنه كان مغطى برغوة إسفنجية مطاطية سميكة.
وبفضل هذا السلاح الصامت السري،
حاز ساتوا غير المعروف على ميدالية ذهبية.
وخرج مليون شخص إلى شوارع طوكيو
ليرحبوا به عندما يعود،
وبذلك بدأت نهضة اليابان بعد الحرب.
ولكن ما تعلمته في اليابان أثناء مبارياتي العادية،
هو ما يسمى بالرياضة الداخلية للسيطرة على العالم،
التي تعرف أحيانًا بالحياة.
لا نلعب مباريات فردية في نادينا،
نلعب مباريات زوجية فقط،
لأننا، مثلما قلت، نغير شركاءنا كل خمس دقائق،
إن خسرت، من المرجح أنك ستفوز
بعد ست دقائق.
نلعب أيضًا مباريات شوطين من أصل ثلاثة،
وفي معظم الأحيان، لا يوجد أي خاسر.
إنها دبلوماسية البينج بونج.
وأتذكر دائمًا عندما كنت أترعرع في إنجلترا
تعلمت أن أهم شيء في المباراة هو الفوز.
ولكن في اليابان، يشجعني الآخرون قائلين بأن أهم شيء في المباراة
هو أن تساعد الآخرين ليشعروا أنهم فائزون.
لذلك، أنت لا تواجه الصعوبات لوحدك،
بل أنت جزء من فريق منظم ومتوازن.
أكثر اللاعبين احترافًا في نادينا
يستعملون مهاراتهم لتغيير النتيجة من 9-1 لفريقهم
إلى مباراة 9-9 يشارك فيها الجميع بحماس.
وصديقي الذي يقوم بضربات قوية وعالية
التي يحاول اللاعبون الصغار ردها ويفشلون...
إنه يفوز بالعديد من النقاط ولكن أظن أن الآخرين ينظرون إليه كخاسر.
في اليابان، تُعتبر مبارة البينج بونج بمثابة تعبير عن الحب.
أنت تتعلم كيف تلعب مع شخص آخر،
بدلًا من ضده.
وأعترف،
في البداية، لقد نزع هذا الأمر كل متعة هذه الرياضة.
لم أستطع الابتهاج بعد خسارة حزينة ضد أفضل لاعبينا،
لأنه وبعد ست دقائق، ومع شريك آخر،
كنت أخسر مجددًا.
من الناحية الأخرى، لم أشعر بالحزن أبدًا.
وعندما تركت اليابان وبدأت ألعب مباريات فردية مجددًا،
بروح المنافسة الإنجليزية،
لاحظت أنه وفي كل خسارة، كنت أحزن بشدة.
ولكن بعد كل فوز، لم أستطع النوم حتى،
لأني علمت أن هناك طريق واحد لأسلكه،
وهو يتجه إلى الأسفل.
إن حاولت أن تبدأ عملك الخاص في اليابان،
سوف يؤدي بك هذا الأمر إلى إحباط لا ينتهي.
في اليابان، على عكس أي مكان آخر،
إن كانت النتيجة متعادلة بعد أربع ساعات،
تنتهي مباراة كرة القاعدة بالتعادل،
وبما أن ترتيب الدوري يعتمد على نسبة الفوز
يستطيع فريق ببضع تعادلات أن يتجاوز
فريقًا حائزًا على انتصارات أكثر.
وفي المرات الأولى التي ذهب رجل أمريكي إلى اليابان
ليقود فريق كرة قاعدة ياباني محترف،
بوبي فلنتاين، في عام 1995،
أخذ هذا الفريق سيئ الأداء،
وقاده إلى المركز الثاني في النهاية،
وطُرد على الفور.
لماذا طرد؟
"في الحقيقة،" قال المتحدث الرسمي للفريق،
"طُرد لأنه يركز على الفوز."
(ضحك)
قد يكون شعور اليابان الرسمي مثل شعور تلك النقطة
التي قيل أنها استغرقت ساعتين و12 دقيقة،
واللعب كي لا تخسر
يحرمك من الخيال والجرأة والحماس في المباراة.
في نفس الوقت، إن لعب البينج بونج في اليابان
يذكرني لماذا تستمتع فرق الجوقة أكثر
من المغنيين المنفردين.
في الجوقة، يجب أن تقوم بدور صغير بامتياز،
وأن تلعب النغمات بمشاعرك،
وبذلك، تساعد في تحقيق تناغمٍ
أعظم من مجموع أجزائه.
أجل، يحتاج كل فريق جوقة إلى قائد،
ولكني أظن أن الجوقة تحررك من الحس الطفولي للاختيار.
وستعرف أن الخسارة ليست عكس الفوز،
فالعكس هو الفشل في رؤية الصورة كلها.
وبمضي حياتي،
فوجئت أنه لا يوجد أي حدث
يمكن تقييمه بعد سنين من حدوثه.
لقد مررت بفترة خسرت خلالها كل شيء، كل ما أملكه في هذا العالم،
كل شيء، في حريق هائل.
ولكن بمرور الوقت، لاحظت أن هذه الخسارة الظاهرية
سمحت لي أن أعيش في الأرض برفقٍ أكثر،
وأن أكتب بدون استعمال ملاحظات،
وفي الواقع، أن أعيش في اليابان،
ونادي الصحة النفسية الذي يُعرف بطاولة البينج بونج.
وفي المقابل، وجدت الوظيفة المثالية،
وعرفت أن ما قد يبدو مصدرًا للسعادة
قد يقف في طريق الفرحة الحقيقة
أكثر من الشقاء.
يحررني لعب المباريات الزوجية من التوتر.
وفي نهاية كل مساء،
ألاحظ أن الجميع يشعر بنفس درجة السرور.
أتذكر في كل ليلة
أن عدم إحراز التقدم ليس هو التأخر
وأن كونك غير مفعم بالحيوية لا يعني أنك ميت.
وعرفت لماذا
تقدم الكليات الصينية شهادات في البينج بونج،
ولماذا وجد الباحثون أن البينج بونج
يساعد في الاضطربات العقلية الخفيفة
وحتى التوحد.
ولكن عندما أشاهد الألعاب الأولمبية في 2020 في طوكيو،
سأدرك تمامًا
أنه من الصعب معرفة من سيفوز أو من سيخسر
قبل مرور مدة طويلة.
أتتذكرون النقطة التي تحدثت عنها
التي قيل أنها استغرقت ساعتين و12 دقيقة؟
أحد اللاعبين الستة انتهى به الأمر بعد ست سنوات
في معسكرات اعتقال أوشفيتز وداخاو.
ولكنه خرج حيًا.
لماذا؟
لأن حارسُا في غرفة الغاز
تعرف عليه من أيام لعبه للبينج بونج.
هل كان الفائز في هذه المباراة العظيمة؟
هذا لا يهم.
كما تتذكرون، لقد رحل العديد من الناس قبل نهاية النقطة الأولى.
الشيء الوحيد الذي أنقذه
هو أنه شارك في المباراة.
أفضل طريقة لتفوز في أي مباراة،
وفقًا لما تخبرني به اليابان كل ليلة من أصل اثنتين،
هي ألّا تفكر في النتيجة أبدًا أبدًا.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Jede zweite Nacht in Japan
verlasse ich meine Wohnung,
laufe 15 Minuten lang einen Hügel hoch
und gehe dann in meinen lokalen Fitnessclub,
wo drei Ping-Pong-Platten im Studio aufgebaut sind.
Der Platz ist begrenzt,
weswegen an jedem Tisch
zwei Spieler ihre Vorhand trainieren,
zwei weitere trainieren ihre Rückhand
und hin und wieder treffen sich die Bälle in der Luft
und alle sagen "Wow!"
Dann werden Partner ausgelost und Doppel gespielt.
Ich kann Ihnen allerdings nicht sagen, wer gewonnen hat,
weil wir alle fünf Minuten Partner wechseln.
Jeder gibt sich sehr viel Mühe,
Punkte zu machen,
aber niemand schreibt sich auf, wer das Spiel gewonnen hat.
Nach ungefähr einer Stunde größter Anstrengung,
kann ich Ihnen ehrlich sagen,
dass nicht wissen, wer gewonnen hat,
sich wie der ultimative Sieg anfühlt.
In Japan, so sagt man,
erzeugt man Kampfgeist ohne den Kampf.
Wir Ihr alle wisst, versteht man Geopolitik am besten
indem man sich Ping Pong anschaut.
(Lachen)
Die zwei größten Weltmächte waren die erbittersten Feinde
bis 1972 ein amerikanisches Ping-Pong-Team
das kommunistische China besuchen durfte.
Und sobald sich diese ehemaligen Gegner
an kleinen, grünen Tischen versammelten,
konnte jeder von ihnen den Sieg erringen
und die gesamte Welt konnte aufatmen.
Das chinesische Oberhaupt, Mao Zedong,
schrieb eine ganze Anleitung für Tischtennis
und er nannte den Sport eine spirituelle Atomwaffe.
Und man sagt,
dass das einzige lebenslange Ehrenmitglied
des US-Tischtennisverbands
der damalige Präsident Richard Nixon ist,
der dazu beitrug, diese Win-Win-Situation zu arrangieren,
indem er Tischtennis-Dimplomatie nutze.
Aber wirklich schon lange vorher
wurde die Geschichte der modernen Welt
am besten durch einen springenden weißen Ball erzählt.
"Ping Pong" klingt ähnlich wie "Sing Song"
wie etwas Fernöstliches.
Aber in Wirklichkeit geht man davon aus,
dass es von gehobenen Briten erfunden wurden,
die im viktorianischen Zeitalter damit anfingen,
nach dem Dinner Weinkorken über Bücher zu schlagen.
(Lachen)
Ich übertreibe nicht.
(Lachter)
Am Ende des ersten Weltkrieges
wurde der Sport von Spielern des früheren Österreich-Ungarns bestimmt:
Acht von neun früheren Weltmeisterschaften
wurden von Ungarn gewonnen.
Osteuropäer wurden so geschickt darin,
alles zurück zu schlagen, was ihnen zugeschlagen wurden,
dass sie beinahe den gesamten Sport zu einem Stillstand zwangen.
Man sagte bei einem Meisterschaftsspiel in Prag im Jahr 1936
wurde der erste Punkt erst nach zwei Stunden und 12 Minuten erspielt.
Der erste Punkt!
Länger als ein "Mad Max"-Film.
Laut einem Spieler musste der Schiedsrichter wegen eines steifen Nackens zurücktreten
noch bevor der Punkt errungen wurde.
(Lachen)
Der selbe Spieler begann den Ball mit seiner Linken zurückzuschlagen
und befahl Schachzüge zwischen den Schlägen.
(Lachen)
Viele Zuschauer verließen natürlich das Match,
denn dieser eine Punkt dauerte vielleicht 12.000 Schläge.
Eine Krisensitzung des Internationalen Tischtennisbundes
musste an Ort und Stelle abgehalten werden
und schon bald wurden die Regeln geändert,
damit kein Spiel länger als 20 Minuten andauern konnte.
(Lachen)
Sechszehn Jahre später schaltet sich Japan ein,
als ein unbekannter Uhrenherrsteller namens Hiroji Satō
1952 bei der Weltmeisterschaft in Mumbai auftauchte.
Satō war nicht sehr groß, er wurde nicht hoch gehandelt,
er trug eine Brille,
aber er war bewaffnet mit einem Schläger, der keine Pimpen besaß,
anders als andere Schläger,
und von einem dicken, schwammigen Schaumgummi überzogen war.
Dank dieser stillschweigenden Geheimwaffe
gewann der unbekannte Satō die Goldmedaille.
Eine Millionen Menschen gingen auf die Straßen Tokios,
um ihn bei seiner Rückkehr zu begrüßen,
und Japans Wiederaufleben nach dem Krieg wurde in Gang versetzt.
Was ich aber während meiner regulären Spielen in Japan lernte,
kann man eher den inneren Sport der Weltherrschaften nennen,
auch bekannt als das Leben.
Wir spielen nie Einzel in unserem Verein,
nur Doppel,
und weil wir, wie gesagt, alle fünf Minuten die Partner wechseln,
und du doch verlieren solltest
ist es sehr wahrscheinlich, dass du sechs Minuten später gewinnst.
Wir spielen auch auf einen Gewinnsatz,
daher gibt es meist gar keinen Verlierer.
Ping Pong-Diplomatie.
Ich erinnere mich immer daran, dass, als ich in England aufwuchs,
mir beigebracht wurde, dass es beim Spiel darum geht zu gewinnen.
Aber in Japan glaube ich eher, dass es bei Spielen darum geht,
sich so viele Menschen wie möglich als Gewinner fühlen zu lassen.
Also schlittert man nicht rauf und runter, wie man es als Individuum tut,
sondern man ist Teil eines gleichmäßigen, beständigen Chors.
Die besten Spieler in unserem Club
benutzen ihr Können dafür, einen 9:1 Vorsprung für ihr Team
in ein 9:9-Spiel umzuwandeln, bei dem jeder intensiv involviert ist.
Und mein Freund, der diese hohen sich windenden Lupfer trifft,
bei denen kleinere Spieler wild um sich schlagen und verfehlen,
tja, er macht viele Punkte, aber ich glaube man sieht ihn als Verlierer an.
In Japan, ist ein Ping-Pong-Spiel wie ein Akt der Liebe.
Man lernt eher wie man mit jemanden spielt
als gegen jemanden.
Und ich gebe zu,
Anfangs schien es mir als nähme es dem Sport den ganzen Spaß.
Ich konnte mich nach einem unglaublichen Überraschungserfolg
nicht über einen Sieg gegen die stärksten Gegner freuen,
denn sechs Minuten später und mit einem neuen Partner
lang ich wieder hinten.
Andererseits fühlte ich mich nie niedergeschlagen.
Als ich aus Japan weg flog und wieder Einzel spielte,
gegen meinem englischen Erzfeind,
fühlte ich mich nach jeder Niederlage untröstlich.
Doch auch nach jedem Sieg konnte ich nicht schlafen,
denn ich wusste weiter hoch geht es nicht,
es geht nur noch nach unten.
Würde ich versuchen, in Japan Geschäfte zu machen,
würde das zu endloser Frustration führen.
In Japan, anders als sonstwo,
falls der Punktestand nach Stunden noch gleich hoch ist,
endet ein Baseballspiel in einem Unentschieden.
Da Ligaplatzierungen auf den Gewinnprozentsatz basieren
kann sich ein Team mit vielen Unentschieden
vor einem Team mit mehr Siegen platzieren.
Einer der ersten Amerikaner, der nach Japan gebracht wurde,
um ein professionelles japanisches Baseballteam anzuführen,
war Bobby Valentine, im Jahr 1995.
Er nahm diese wirklich mittelmäßige Gruppe
und führte sie zu einem unglaublichenzweiten Platz
und wurde sofort gefeuert.
Warum?
"Tja", sagte der Teamsprecher,
"wegen seiner Fixierung aufs Gewinnen."
(Lachen)
Das öffentliche Japan kann sich sehr wie dieser eine Punkt anfühlen,
der zwei Stunden und 12 Minuten gebraucht haben soll,
und wenn man spielt, um nicht zu verlieren,
kann all die Fantasie, den Wagemut, die Aufregung nehmen.
Gleichzeitig erinnert mich das Spielen von Ping Pong in Japan daran,
warum Chöre generell mehr Spaß haben als Solisten.
In einem Chor ist es die einzige Aufgabe, seinen kleinen Part perfekt zu spielen,
seine Töne mit Gefühl zu treffen
und dadurch eine wunderschöne Harmonie entstehen zu lassen,
die viel größer ist, als die Summer ihrer Teile.
Ja, ein Chor benötigt zwar einen Dirigent,
aber ich denke Chöre befreien einen von der kindlichen Idee vom Entweder-Oder.
Man erkennt, dass das Gegenteil von Gewinnen nicht Verlieren ist,
sondern das große Ganze nicht zu erkennen.
Im Laufe meines Lebens
hat mich wirklich überrascht, dass kein Ereignis
sich noch Jahre danach, wirklich bewerten lässt.
Ich habe mal alles verloren, was ich auf der Welt besaß,
jede einzelne Sache, in einem Lauffeuer.
Aber mit der Zeit erkannte ich, dass es dieser vermeintliche Verlust war,
der es mir erlaubte, mit mehr Sanftmut zu leben,
zu schreiben, ohne Notizen zu machen,
und, sogar, nach Japan zu ziehen,
zum innerlichen Fitnessclub bekannt als Ping-Pong-Tisch.
Umgekehrte, stolperte ich einst in den perfekten Job
und ich erkannte, dass sich vermeintliches Glück
wahrer Freude in den Weg stellen kann,
mehr noch, als es das Unheil kann.
In Japan Doppel zu spielen, befreit mich wirklich von all meinen Ängsten,
und am Ende jedes Abends,
sehe ich wie jeder hinausmarschiert, mehr oder weniger gleich froh.
Jede Nacht stelle ich erneut fest,
dass Vorankommen, nicht dasselbe ist wie in Rückstand geraten,
genauso wie nicht lebhaft sein, nicht das selbe wie tot sein ist.
Und ich begann zu verstehen,
warum chinesische Universitäten einen Abschluss in Ping Pong anbieten
und warum Forscher entdeckten,
dass Ping Pong sogar bei leichteren psychischen Störungen helfen kann
und sogar bei Autismus.
Doch wenn ich die Olympischen Spiele 2020 in Tokio anschaue,
werde ich mir äußerst bewusst sein,
dass man kaum sagen werden kann, wer gewonnen oder verloren hat,
für eine lange Zeit.
Sie erinnern sich an den Punkt, den ich erwähnte
der zwei Stunden und 12 Minuten andauerte?
Einer der Spieler dieses Matches fand sich, sechs Jahre später,
in den Konzentrationslagern von Auschwitz und Dachau wieder.
Aber er schaffte es lebend heraus.
Warum?
Nur weil einer der Wächter der Gaskammern
Ihn als früheren Ping-Pong-Spieler erkannte.
War er der Sieger dieses epischen Spiels?
Das hatte kaum Bedeutung.
Wie Sie sich erinnern, verließen viele das Spiel noch vor dem ersten Punkt.
Das einzige, was ihn rettete,
war, dass er am Spiel teilnahm.
Die beste Art und Weise um jedes Spiel zu gewinnen,
so zeigt es mir Japan jede zweite Nacht,
ist nie, nie, an den Punktestand zu denken
Danke.
(Applaus)
Κάθε δεύτερο βράδυ στην Ιαπωνία,
βγαίνω από το διαμέρισμά μου,
ανεβαίνω έναν λόφο για 15 λεπτά,
και μετά κατευθύνομαι στην τοπική λέσχη υγείας,
όπου σε έναν χώρο είναι στημένα τρία τραπέζια πινγκ-πονγκ.
Ο χώρος είναι περιορισμένος,
έτσι σε κάθε τραπέζι,
ένα ζευγάρι παικτών προπονείται στο φόρχαντ,
άλλο ένα στο μπάκχαντ,
και κάθε λίγο οι μπάλες συγκρούονται στον αέρα
και όλοι λένε, «Ουάου!»
Έπειτα, διαλέγοντας τυχαία, επιλέγουμε συμπαίχτες και παίζουμε σε ζευγάρια.
Αλλά ειλικρινά δεν θα μπορούσα να σας πω ποιος κέρδισε,
γιατί αλλάζουμε συμπαίχτη κάθε πέντε λεπτά.
Και όλοι προσπαθούν πολύ σκληρά
να κερδίσουν πόντους,
αλλά κανείς δεν κρατάει λογαριασμό για το ποιος κερδίζει παιχνίδια.
Μετά από μια ώρα περίπου έντονης σωματικής κόπωσης,
μπορώ ειλικρινά να σας πω
ότι το να μην ξέρεις ποιος κέρδισε
δίνει την αίσθηση της απόλυτης νίκης.
Στην Ιαπωνία, λέγεται,
πως έχουν δημιουργήσει ανταγωνιστικό πνεύμα χωρίς ανταγωνισμό.
Όλοι ξέρετε ότι αντιλαμβάνεται πιο εύκολα κανείς γεωπολιτική βλέποντας πινγκ-πονγκ.
(Γέλια)
Οι δυο παγκόσμιες υπερδυνάμεις ήταν ορκισμένοι εχθροί
μέχρι το 1972, όταν η αμερικανική ομάδα πινγκ-πονγκ
έλαβε άδεια να επισκεφθεί την Κομμουνιστική Κίνα.
Και μόλις οι πρώην εχθροί
μαζεύτηκαν γύρω από κάτι μικρά πράσινα τραπέζια,
ο καθένας τους μπορούσε να διεκδικήσει τη νίκη,
και όλος ο κόσμος μπορούσε να ανασάνει πιο εύκολα.
Ο ηγέτης της Κίνας, ο Μάο Τσετούνγκ,
έγραψε ένα ολόκληρο εγχειρίδιο σχετικά με το πινγκ-πονγκ,
και αποκάλεσε το άθλημα «ένα πνευματικό πυρηνικό όπλο».
Και λέγεται ότι το μόνο επίτιμο ισόβιο μέλος
της Αμερικανικής Ένωσης Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
είναι ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον,
που βοήθησε να στηθεί αυτή η αμοιβαία νίκη
μέσω της διπλωματίας του πινγκ-πονγκ.
Αλλά πολύ πριν από αυτό,
αλήθεια, η ιστορία του σύγχρονου κόσμου
εξιστορούταν καλύτερα μέσω της λευκής αναπηδούσας μπάλας.
Το «πινγκ-πονγκ» ηχεί παρόμοια με το «σινγκ-σονγκ»,
σαν κάτι ανατολίτικο,
αλλά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε από Βρετανούς της υψηλής κοινωνίας
κατά τη Βικτωριανή εποχή,
που χτυπούσαν φελλούς από κρασιά σε στοίβες βιβλίων μετά το βραδινό.
(Γέλια)
Χωρίς υπερβολή.
(Γέλια)
Και στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου,
στο άθλημα μεσουρανούσαν παίκτες από την πρώην Αυστροουγγαρία:
οχτώ στα εννιά παγκόσμια πρωταθλήματα
κατέληξαν στην Ουγγαρία.
Και στην Ανατολική Ευρώπη έγιναν τόσο επιδέξιοι
στο να αποκρούουν ό,τι τους πετούσαν
ώστε οδήγησαν το άθλημα σχεδόν σε τέλμα.
Σε έναν αγώνα πρωταθλήματος στην Πράγα το 1936,
ο πρώτος πόντος λέγεται πως διήρκεσε δύο ώρες και 12 λεπτά.
Ο πρώτος πόντος!
Περισσότερο από μια ταινία «Mad Max».
Και σύμφωνα με έναν παίκτη, ο διαιτητής έπρεπε να αποσυρθεί με αυχενικό πρόβλημα
πριν καν τελειώσει ο πόντος.
(Γέλια)
Ο παίκτης αυτός άρχισε να χτυπάει το μπαλάκι με το αριστερό χέρι
και να παίζει σκάκι μεταξύ των βολών.
(Γέλια)
Πολλοί θεατές άρχισαν φυσικά να δυσανασχετούν,
μιας και ο ένας μόνο πόντος παίχτηκε ίσως και με 12.000 βολές.
Μια επείγουσα συνεδρίαση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
έπρεπε να συγκληθεί επί τόπου,
και σύντομα οι κανόνες άλλαξαν
ώστε κανένα παιχνίδι να μην μπορεί να διαρκεί πάνω από 20 λεπτά.
(Γέλια)
Δεκαέξι χρόνια μετά, η Ιαπωνία ήρθε στο προσκήνιο,
όταν ένας ελάχιστα γνωστός ωρολογοποιός λεγόμενος Χιρόζι Σάτο
εμφανίστηκε σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Βομβάη το 1952.
Και ο Σάτο δεν ήταν πολύ μεγαλόσωμος, ούτε υψηλά στην κατάταξη,
φορούσε γυαλιά,
αλλά ήταν εξοπλισμένος με μια μη ανάγλυφη ρακέτα,
σε αντίθεση με τις άλλες,
αλλά ήταν καλυμμένη με έναν χοντρό σπογγώδη λαστιχένιο αφρό.
Και χάρη σε αυτό το αθόρυβο μυστικό όπλο,
ο άσημος Σάτο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στους δρόμους του Τόκιο
για να τον υποδεχτούν στην επιστροφή του,
και πράγματι, η μεταπολεμική ανάκαμψη της Ιαπωνίας τέθηκε σε λειτουργία.
Αυτό που έμαθα, όμως, παίζοντας τακτικά αγώνες στην Ιαπωνία,
είναι μάλλον το λεγόμενο το εσωτερικό άθλημα της παγκόσμιας εξουσίας,
γνωστό και ως ζωή.
Δεν παίζουμε ποτέ μονό στο σύλλογό μας,
μόνο διπλό,
και επειδή, όπως είπα, αλλάζουμε συμπαίχτη κάθε πέντε λεπτά,
αν τύχει και χάσεις, πολύ πιθανό να νικήσεις
έξι λεπτά αργότερα.
Επίσης παίζουμε για δύο σετ,
επομένως συχνά, δεν υπάρχει κανένας ηττημένος.
Διπλωματία του πινγκ-πονγκ.
Και θυμάμαι πάντα ότι ως αγόρι μεγαλώνοντας στην Αγγλία,
διδάχθηκα ότι το νόημα του αγώνα ήταν η νίκη.
Αλλά στην Ιαπωνία οδηγούμαι να πιστεύω ότι, στην ουσία, το νόημα του παιχνιδιού
είναι να κάνεις όσο περισσότερους γύρω σου να αισθάνονται νικητές.
Έτσι δεν ανεβοκατεβάζετε τους τόνους όπως θα έκανε κάποιος μόνος του,
αλλά είστε μέλη μιας τακτικής, σταθερής χορωδίας.
Οι πιο ικανοί παίκτες στον σύλλογο
επιστρατεύουν τις δεξιότητές τους ανατρέποντας το 9-1 υπέρ της ομάδας τους
σε ισόπαλο παιχνίδι 9-9 στο οποίο όλοι μπορούν εξίσου να συμμετάσχουν.
Και ο φίλος μου που χτυπάει εκείνες τις ψηλές, γυριστές μπαλιές
που οι λιγότερο καλοί παίκτες αστοχούν και χάνουν --
κερδίζει, είναι η αλήθεια, πολλούς πόντους αλλά νομίζω πως θεωρείται χαμένος.
Στην Ιαπωνία, ένα παιχνίδι πινγκ-πονγκ είναι σαν μια πράξη αγάπης.
Μαθαίνετε πώς να παίζετε με κάποιον,
αντί για ενάντια σε αυτόν.
Και θα ομολογήσω,
στην αρχή, αυτό μου φαινόταν πως αφαιρούσε όλη τη διασκέδαση από το άθλημα.
Δεν μπορούσα να πανηγυρίσω μια τρομερή ανατροπή και νίκη επί των πιο ισχυρών,
γιατί έξι λεπτά μετά, με νέο συμπαίκτη,
πάλι έμενα πίσω στο σκορ.
Από την άλλη, ποτέ δεν ένιωσα αποκαρδιωμένος.
Και όταν έφυγα από την Ιαπωνία και άρχισα να παίζω πάλι μονό
με τον Άγγλο αιώνιο αντίπαλό μου,
παρατήρησα πως μετά από κάθε ήττα ήμουν καταρρακωμένος.
Αλλά μετά από κάθε νίκη, δεν μπορούσα να κοιμηθώ,
γιατί ήξερα ότι μόνο ένας πιθανός δρόμος υπήρχε,
αυτός της πτώσης.
Τώρα, αν προσπαθούσα να δραστηριοποιηθώ επιχειρηματικά στην Ιαπωνία,
αυτό θα δημιουργούσε αστείρευτη αγανάκτηση.
Στην Ιαπωνία, αντίθετα με οπουδήποτε αλλού,
αν το σκορ είναι ακόμα ισόπαλο μετά από τέσσερις ώρες,
ένα παιχνίδι μπέιζμπολ λήγει σε ισοπαλία,
και επειδή η κατάταξη στην οργάνωση βασίζεται στο ποσοστό νικών,
μια ομάδα με αρκετές ισοπαλίες μπορεί να τερματίσει μπροστά
από μια ομάδα με περισσότερες νίκες.
Μία από τις πρώτες φορές που ήρθε ένας Αμερικανός στην Ιαπωνία
να προπονήσει μια επαγγελματική ιαπωνική ομάδα μπέιζμπολ,
ο Μπόμπι Βάλενταϊν, το 1995,
παρέλαβε μια πράγματι μέτρια ομάδα,
την οδήγησε στη θεαματική δεύτερη θέση,
και απολύθηκε αμέσως.
Γιατί;
«Λοιπόν», είπε ο εκπρόσωπος τύπου της ομάδας,
«εξαιτίας της προσκόλλησής του στη νίκη».
(Γέλια)
Η επίσημη Ιαπωνία μοιάζει πολύ σαν εκείνο τον πόντο
που λέγεται πως διήρκεσε δύο ώρες και 12 λεπτά,
και το να παίζεις για να μην χάσεις
μπορεί να αφαιρέσει τη φαντασία, την τόλμη και τον ενθουσιασμό των πραγμάτων.
Παράλληλα, το να παίζεις πινγκ-πονγκ στην Ιαπωνία
μου θυμίζει το γιατί στις χορωδίες συχνά περνάει κανείς καλύτερα
από ότι ως σολίστας.
Σε μια χορωδία, η μόνη σας δουλειά είναι να εκτελέσετε το μικρό σας κομμάτι τέλεια,
να πιάσετε τις νότες με συναίσθημα,
και κάνοντάς το να συμβάλετε σε μια όμορφη αρμονία
πολύ καλύτερη από τα επιμέρους συνθετικά της.
Ναι, κάθε χορωδία χρειάζεται έναν μαέστρο,
αλλά νομίζω πως σας απαλλάσσει από μια παιδική αίσθηση του διλήμματα.
Καταλήγετε πως το αντίθετο της νίκης δεν είναι η ήττα --
είναι το να αποτυγχάνετε να δείτε τη μεγαλύτερη εικόνα.
Όσο η ζωή μου προχωρά,
αρχίζω να βλέπω πως κανένα γεγονός
δεν μπορεί να αξιολογηθεί σωστά για χρόνια αφού εκτυλιχτεί.
Κάποτε έχασα ό,τι είχα στον κόσμο,
το παραμικρό, σε μια πυρκαγιά.
Αλλά με τον καιρό, κατάλαβα πως η φαινομενική απώλεια
με βοήθησε να ζω πιο ανθρώπινα στη γη,
να γράφω χωρίς σημειώσεις,
και βασικά, να μετακομίσω στην Ιαπωνία
και στην εσωτερική ιατρική λέσχη γνωστή και ως τραπέζι πινγκ-πονγκ.
Αντίστροφα, κάποτε βρέθηκα στην τέλεια δουλειά
και κατάλαβα πως η φαινομενική ευτυχία
μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην αληθινή χαρά
περισσότερο και από τη μιζέρια.
Το να παίζω διπλό στην Ιαπωνία με ανακουφίζει από όλο μου το άγχος,
και στο τέλος της ημέρας,
παρατηρώ πως όλοι βρίσκονται σε μια παρόμοια κατάσταση ικανοποίησης.
Κάθε βράδυ θυμάμαι
πως το να μην προχωράτε μπροστά δεν είναι το ίδιο με το να μένετε πίσω
όπως και το να μην ζείτε με ενέργεια δεν είναι το ίδιο με το να είστε νεκροί.
Και κατάλαβα γιατί
τα κινέζικα πανεπιστήμια λέγεται πως προσφέρουν πτυχία στο πινγκ-πονγκ,
και γιατί ερευνητές έχουν ανακαλύψει πως το πινγκ-πονγκ
μπορεί να βοηθήσει εν μέρει σε ήπιες ψυχικές διαταραχές
και ακόμη και στον αυτισμό.
Καθώς θα παρακολουθώ τους Ολυμπιακούς του 2020 στο Τόκιο,
θα έχω πλήρη συνείδηση
ότι δεν μπορείς να πεις ποιος κέρδισε και ποιος έχασε
παρά αν περάσει πολύς καιρός.
Θυμάστε αυτό τον πόντο που ανέφερα
που λέγεται πως διήρκεσε δυο ώρες και 12 λεπτά;
Λοιπόν, ένας από τους παίκτες του αγώνα κατέληξε, έξι χρόνια μετά,
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του Νταχάου.
Αλλά έφυγε ζωντανός.
Γιατί;
Απλώς επειδή ένας φύλακας στο θάλαμο αερίων
τον αναγνώρισε από τις μέρες του ως παίκτης πινγκ-πονγκ.
Ήταν ο νικητής εκείνου του αγώνα;
Δεν έχει καν σημασία.
Όπως θα θυμάστε, πολλοί θεατές αποχώρησαν πριν καν ολοκληρωθεί ο πρώτος πόντος.
Το μόνο πράγμα που τον έσωσε
είναι ότι συμμετείχε.
Ο καλύτερος τρόπος να κερδίσετε οποιοδήποτε παιχνίδι,
όπως η Ιαπωνία μου θυμίζει μέρα παρά μέρα,
είναι ποτέ, μα ποτέ να μη σκέφτεστε τη βαθμολογία.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
Cada dos noches en Japón,
salgo de mi apartamento,
subo una colina por 15 minutos,
y me dirijo a mi gimnasio local,
donde se han instalado tres mesas de pimpón.
Hay poco espacio,
entonces en cada mesa,
un par de jugadores dan golpes de derecha,
mientras que los otros dan golpes de revés,
y cada vez que las bolas chocan en el aire,
todos dicen: "¡Guau!".
Luego, echamos a suertes los equipos y jugamos dobles.
Pero nunca sé quién acaba ganando,
porque cambiamos de compañeros cada cinco minutos.
Y todos se esfuerzan mucho para ganar puntos,
pero nadie lleva cuenta de las victorias y las derrotas.
Tras alrededor de una hora de esfuerzo extremo,
les puedo decir sinceramente
que no saber quién ha ganado se siente como la victoria definitiva.
En Japón, se ha dicho
que se ha establecido un espíritu competitivo sin la competencia.
Todos saben que, tras la geopolítica, lo mejor es ver el pimpón.
(Risas)
Las dos potencias mundiales más fuertes eran feroces enemigos
hasta 1972, cuando un equipo de pimpón estadounidense
tuvo permiso para visitar la China comunista.
Y en cuanto los antiguos adversarios
se reunieron alrededor de unas pequeñas mesas verdes,
cada uno de ellos podía afirmar una victoria,
y todo el mundo podía respirar más fácilmente.
El líder de China, Mao Zedong,
escribió un manual de pimpón,
y describió el deporte como "un arma nuclear espiritual".
Se ha dicho que el único miembro honorario de toda la vida
de la Asociación de Tenis de Mesa estadounidense
es el entonces presidente Richard Nixon,
que ayudó a elaborar esta situación en la que todos ganan
a través de la diplomacia de pimpón.
Pero mucho antes de eso, la historia del mundo moderno
se contaba mejor con la pelota blanca de pimpón.
El "pimpón" suena como un primo de "canción,"
como algo del Oriente,
pero, de hecho, se cree que fue inventado por británicos de clase alta
en la época victoriana,
que golpeaban corchos de vino contra paredes de libros después de cenar.
(Risas)
No estoy exagerando.
(Risas)
Y al final de la Primera Guerra Mundial,
el deporte estaba dominado por jugadores del antiguo Imperio austrohúngaro:
Hungría ganó ocho de los nueve primeros campeonatos mundiales.
Y los europeos del este se convirtieron en expertos
en el arte de devolver todo lo que se golpeaba hacia ellos,
hasta tal punto que casi paralizaron el deporte.
Durante un partido de pimpón en Praga en 1936,
se cuenta que el primer punto duró dos horas y 12 minutos.
¡Solo el primer punto!
Duró más que una película de "Mad Max".
Y según uno de los jugadores, el árbitro debió retirarse por dolor de cuello
antes de que se terminara el punto.
(Risas)
Ese jugador empezó a devolver la pelota con la mano izquierda
y dictó jugadas de ajedrez entre golpes.
(Risas)
Claro que muchos espectadores empezaron a salir,
porque ese punto entero duró más o menos 12 000 golpes.
Una reunión de emergencia de la Asociación Internacional del Tenis de Mesa
debió tener lugar entonces y allí,
y pronto se cambiaron las reglas
para que ningún partido pudiera durar más que 20 minutos.
(Risas)
16 años más tarde, Japón entró en escena,
cuando un relojero poco conocido llamado Hiroji Satoh
participó en el campeonato mundial de 1952 en Bombay.
Satoh no era muy grande, era poco reconocido,
llevaba gafas,
pero estaba armado con una pala que no tenía picos,
a diferencia de otras palas,
pero estaba cubierta de una espuma gruesa y esponjosa de caucho.
Y gracias a esta arma secreta silenciosa,
el Satoh poco conocido ganó una medalla de oro.
Un millón de personas salieron a las calles de Tokio
para saludarlo a su regreso,
y eso es lo que marcó el resurgimiento de Japón después de la guerra.
Lo que aprendí durante mis partidos frecuentes en Japón,
es más lo que se podría llamar el deporte interior del dominio global,
a veces conocido como la vida.
Nunca jugamos partidos de individuales en nuestro club,
solo partidos de dobles,
y dado que, como ya les dije, cambiamos de compañeros cada cinco minutos,
si terminan por perder, es probable que ganen
seis minutos más tarde.
También decidimos el ganador después de dos sets,
entonces no suele haber ningún perdedor.
La diplomacia de pimpón.
Siempre recuerdo que al crecer en Inglaterra como niño,
me enseñaron que el objetivo de un juego era ganar.
Pero en Japón, fui animado a creer que el verdadero objetivo de un juego
es asegurarme de que tantas personas a mi alrededor
como fuera posible se sintieran como ganadores.
No se trata de altibajos individuales,
sino de ser parte de un coro regular y estable.
Los jugadores más dotados en nuestro club
se sirven de su talento para transformar una ventaja de 9-1 para su equipo
en un partido de 9-9 en el que todos participan muchísimo.
Y mi amigo que hace estos globos muy altos
que los jugadores más pequeños intentan devolver, sin éxito ...
él gana muchos puntos, pero creo que se considera perdedor.
En Japón, un partido de pimpón es igual a un acto de amor.
Aprenden a jugar con alguien,
en vez de contra alguien.
Y lo admito,
al principio, esto me pareció que quitaba toda la diversión al deporte.
No podía celebrar
después de una tremenda victoria contra nuestros mejores jugadores,
porque seis minutos más tarde, con un nuevo compañero,
perdía de nuevo.
Por otro lado, nunca me sentí desconsolado.
Cuando me fui de Japón y empecé a jugar individuales
con mi gran rival inglés,
noté que, tras cada derrota, yo tenía el corazón roto.
Pero tras cada victoria, tampoco podía dormir,
porque sabía que tenía solo un camino: el descenso.
Si intentara hacer negocios en Japón,
esto llevaría a una frustración perpetua.
En Japón, a diferencia de otros países,
si el marcador permanece en empate después de cuatro horas,
un partido de béisbol acaba en empate,
y puesto que la clasificación de la liga se basa en el porcentaje de victorias,
un equipo con unos empates puede terminar adelante
de un equipo con más victorias.
Una de las primeras veces que trajeron a un estadounidense a Japón
para que dirigiera un equipo de béisbol japonés profesional,
Bobby Valentine, en 1995,
se encargó de un equipo muy mediocre,
lo llevó a que finalizara en segundo lugar,
y lo despidieron instantáneamente.
¿Por qué?
"Bueno," dijo el portavoz del equipo,
"a causa de su insistencia en ganar".
(Risas)
El Japón oficial puede parecerse mucho a ese punto
que supuestamente duró dos horas y 12 minutos,
y jugar para no perder
puede quitar la imaginación, la audacia y el placer de todo.
Al mismo tiempo, jugar al pimpón en Japón
me recuerda por qué los coros se divierten mucho más que los solistas.
En un coro, su único trabajo es cantar su parte perfectamente,
llegar a sus notas con emoción,
y así poder ayudar a crear una magnífica armonía
que es mucho más poderosa que la suma de sus partes.
Sí, cada coro necesita un director de orquesta,
pero creo que un coro los libera del simple sentido de un niño de uno u otro.
Se llega a comprender que lo contrario de ganar no es perder,
es negarse a ver la situación en su conjunto.
Conforme pasa mi vida,
me alarma mucho que acontecimientos
tarden tantos años en evaluarse adecuadamente.
Un día, perdí todo lo que poseía,
absolutamente todo, en un incendio.
Pero con el tiempo, llegué a entender que fue esa pérdida aparente
lo que me permitió vivir en la Tierra más tranquilamente,
escribir sin notas,
y mudarme a Japón
donde hay ese centro deportivo interior conocido como la mesa de pimpón.
Por el contrario, una vez encontré por accidente el trabajo perfecto,
y llegué a entender que esa felicidad aparente
puede obstaculizar la verdadera alegría
incluso más que la tristeza.
Jugar dobles en Japón me libera de toda mi ansiedad,
y al final de una tarde,
noto que todos salen en un estado de deleite más o menos parecido.
Todas las tardes me recuerdan
que no salir adelante no es lo mismo que quedarse atrás
que no estar lleno de vida no equivale a estar muerto.
He llegado a comprender por qué
se dice que las universidades chinas ofrecen diplomas en pimpón,
y por qué investigadores han afirmado que el pimpón
puede ayudar un poquito con trastornos mentales leves
e incluso con el autismo.
Pero cuando vea las Olimpiadas de 2020 en Tokio,
estaré completamente consciente
de que no será posible diferenciar los ganadores de los perdedores
durante mucho tiempo.
¿Recuerdan ese punto que mencioné
que supuestamente duró dos horas y 12 minutos?
Uno de los jugadores de ese partido terminó, seis años más tarde,
en los campos de concentración de Auschwitz y Dachau.
Pero salió con vida.
¿Por qué?
Sencillamente porque un guardia en la cámara de gas
lo reconoció de sus días como jugador de pimpón.
¿Había ganado ese épico partido?
Apenas importaba.
Como recuerdan, mucha gente había salido
antes de que se terminara el primer punto.
Lo único que le salvó la vida
fue el hecho de que había participado.
La mejor manera de ganar cualquier partido,
me dice Japón cada dos tardes,
es nunca, nunca pensar en el marcador.
Gracias.
(Aplausos)
Un soir sur deux au Japon,
je sors de mon appartement,
je grimpe une colline pendant 15 minutes
et je vais dans mon club de sport local,
où trois tables de ping-pong sont installées dans un studio.
L'espace est limité
alors à chaque table,
une paire de joueurs exerce son coup droit,
une autre pratique son revers
et de temps en temps, les balles entrent en collision
et tout le monde dit : « Waouh ! »
Puis nous formons des paires et jouons en double.
Mais honnêtement, je ne pourrais pas vous dire qui gagne,
car nous changeons de partenaire toutes les cinq minutes.
Et tout le monde s'efforce
de gagner des points
mais personne ne garde trace de qui gagne les matchs.
Après environ une heure de féroces efforts,
je peux vous dire
que ne pas savoir qui a gagné
semble être la victoire ultime.
Au Japon, on dit qu'ils ont créé un esprit de compétition sans compétition.
Or, vous savez tous que la meilleure façon de suivre la géopolitique
est en regardant du ping-pong.
(Rires)
Les deux plus grandes puissances du monde étaient deux grands ennemis
jusqu'à ce qu'en 1972, une équipe américaine de ping-pong
ait été autorisée à rendre visite à la Chine communiste.
Dès que les anciens adversaires
ont été réunis autour de petites tables vertes,
chacun a pu revendiquer une victoire
et le monde entier a pu respirer plus aisément.
Le dirigeant chinois, Mao Zedong,
a écrit un manuel entier sur le ping-pong
et a dit du sport qu'il était « une arme nucléaire spirituelle ».
Il a été dit que le seul membre d'honneur à vie
de l'association américaine de tennis de table
est l'ancien président Richard Nixon,
qui a aidé à organiser cette situation gagnant-gagnant
grâce à la diplomatie du ping-pong.
Mais longtemps avant cela,
vraiment, l'histoire du monde moderne
se racontait mieux à travers la balle blanche rebondissante.
« Ping-pong », c'est chantant,
comme quelque chose d'oriental,
mais on croit qu'il a été inventé par des Britanniques de haut rang
durant l'époque victorienne
qui ont commencé à taper dans des bouchons de vin
au-dessus de murs de livres après le dîner.
(Rires)
Je n'exagère pas.
(Rires)
A la fin de la Première Guerre mondiale,
le sport était dominé par des joueurs de l'ancien Empire austro-hongrois :
huit des neuf premiers championnats du monde
ont été remportés par la Hongrie.
Les Européens de l'Est sont devenus si habiles
pour renvoyer tout ce qu'on leur envoyait
qu'ils ont failli tuer ce sport.
Dans un match de championnat à Prague en 1936,
on dit que le premier point a duré deux heures et 12 minutes.
Le premier point !
Plus long qu'un film de « Mad Max ».
D'après l'un des joueurs, l'arbitre a dû se retirer du fait de maux de cou
avant que le point ne soit conclu.
(Rires)
Ce joueur a commencé à taper dans la balle avec sa main gauche
et à dicter des coups d'échecs entre ses frappes.
(Rires)
De nombreuses personnes du public s'en sont allées, bien sûr,
ce premier point ayant peut-être duré 12 000 coups.
Une réunion d'urgence de l'Association Internationale de Tennis de Table
a dû être tenue sur-le-champ
et bientôt les règles ont été changées
pour qu'aucun match ne puisse durer plus de 20 minutes.
(Rires)
Seize ans plus tard, le Japon a fait son apparition
quand un horloger peu connu du nom d'Hiroji Satoh
s'est présenté aux championnats du monde à Bombay en 1952.
Satoh n'était pas très grand, il n'était pas très bien côté,
il portait des lunettes,
mais il était armé d'une raquette qui n'avait pas de picots
comme les autres raquettes,
mais était couverte d'une mousse épaisse et spongieuse en caoutchouc.
Grâce à cette arme secrète silencieuse,
Satoh, qui était peu connu, a remporté une médaille d'or.
Un million de personnes sont descendues dans les rues de Tokyo
pour l'accueillir à son retour
et, pour de vrai, cela marqua la renaissance du Japon après la guerre.
Ce que j'ai appris durant mes matchs réguliers au Japon,
c'est plus ce que l'on pourrait appeler le sport intérieur de domination mondiale,
parfois connu sous le nom de vie.
Nous ne jouons jamais des matchs en simple dans notre club,
mais uniquement en double,
et puisque, je l'ai dit, nous changeons de partenaire toutes les cinq minutes,
si vous perdez, vous avez de grandes chances de gagner
six minutes plus tard.
Nous décidons également du vainqueur après deux sets,
il n'y a donc souvent aucun perdant.
La diplomatie du ping-pong.
Je me souviens qu'en tant que garçon grandissant en Angleterre,
on m'a appris que l'intérêt d'un match était de gagner.
Mais au Japon, on m'encourage à croire que l'intérêt d'un match
est de faire en sorte qu'autant de gens que possible autour de vous
se sentent gagnants.
Il n'est pas question de connaître des hauts et des bas individuels,
mais de faire partie d'un chœur régulier et stable.
Les joueurs les plus doués de notre club
utilisent leurs aptitudes pour transformer une avance 9-1 pour leur équipe
en un match à 9-9 dans lequel tout le monde est hautement impliqué.
Et mon ami qui frappe ces lobs très hauts
face auxquels les petits joueurs s'agitent et loupent la balle --
il gagne des points mais je pense qu'il est perçu comme un perdant.
Au Japon, un match de ping-pong est un acte d'amour.
Vous apprenez à jouer avec quelqu'un,
plutôt que contre quelqu'un.
Je le reconnais,
au début, cela m'a semblé ôter tout plaisir du sport.
Je ne pouvais pas exulter
après une victoire renversante contre nos meilleurs joueurs,
car six minutes plus tard, avec un nouveau partenaire,
je perdais à nouveau.
D'un autre côté, je ne me sentais jamais inconsolable.
Quand je suis parti du Japon et que j'ai recommencé à jouer en simple
avec mon grand rival anglais,
j'ai remarqué qu'après chaque défaite, j'avais vraiment le cœur brisé.
Mais après chaque victoire, je ne pouvais pas dormir non plus
car je savais que je ne pouvais aller que dans une direction : vers le bas.
Si j'essayais de faire des affaires au Japon,
cela mènerait à une perpétuelle frustration.
Au Japon, contrairement à n'importe où ailleurs,
s'il y a égalité après quatre heures,
un match de baseball se solde par un match nul
et puisque les classements de la ligue
sont basés sur les pourcentages de victoire,
une équipe avec un certain nombre de matchs nuls peut finir devant
une équipe avec plus de victoires.
L'une des premières fois où l'on a fait venir un Américain au Japon
pour diriger une équipe de baseball japonaise professionnelle -
Bobby Valentine en 1995 -
il a pris une équipe très médiocre,
l'a menée à une spectaculaire seconde place
et a été viré instantanément.
Pourquoi ?
« Eh bien, a dit le porte-parole de l'équipe,
du fait de son insistance à gagner. »
(Rires)
Le Japon officiel peut très bien sembler être comme ce point
que l'on dit avoir duré deux heures et 12 minutes
et jouer pour ne pas perdre
peut ôter toute l'imagination, l'audace et le plaisir aux choses.
En même temps, jouer au ping-pong au Japon
me rappelle pourquoi les chœurs s'amusent souvent plus que les solistes.
Dans un chœur, votre seule tâche est de jouer parfaitement
votre petite part,
de jouer vos notes avec émotion
et ce faisant, d'aider à créer une harmonie magnifique
qui est bien supérieure à la somme de ses composantes.
Oui, tout chœur a besoin d'un chef d'orchestre,
mais je crois qu'un chœur vous libère
de la notion simple qu'un enfant a de la binarité.
Vous en venez à voir que le contraire de perdre n'est pas de gagner --
c'est manquer de voir la situation dans son ensemble.
Au fil de ma vie,
je suis vraiment effrayé de voir qu'aucun événement
ne peut être correctement évalué avant des années.
Un jour, j'ai perdu tout ce que je possédais,
absolument tout, dans un incendie.
Mais avec le temps, j'en suis venu à voir que c'était cette perte apparente
qui m'a permis de vivre sur Terre avec plus de douceur,
d'écrire sans notes
et de déménager au Japon
où il y a cette salle de sport intérieure connue sous le nom de table de ping-pong.
A l'inverse, je suis un jour tombé sur le travail parfait
et j'en suis venu à voir qu'un bonheur apparent
peut faire obstacle à une vraie joie
bien plus que le malheur.
Jouer en double au Japon me soulage de toute mon anxiété
et à la fin de la soirée,
je remarque que tout le monde part
dans un état de ravissement plus ou moins similaire.
On me rappelle chaque soir
que ne pas avoir plus de points n'équivaut pas à en avoir moins,
que le fait de ne pas être plein de vie équivaut à être mort.
J'en suis venu à comprendre pourquoi
on dit que les université chinoises offrent des diplômes de ping-pong
et pourquoi les chercheurs ont découvert que le ping-pong
pouvait aider dans le cas d'un trouble mental léger
et même de l'autisme.
Quand je regarderai les Jeux olympiques 2020 à Tokyo,
j'aurai parfaitement conscience
qu'il ne sera pas possible de dire qui a gagné ou qui a perdu
avant très longtemps.
Vous souvenez-vous de ce point que j'ai évoqué
qui est dit avoir duré deux heures et 12 minutes ?
Un des joueurs de ce match a fini, six ans plus tard,
dans les camps de concentration d'Auschwitz et de Dachau.
Mais il en est sorti vivant.
Pourquoi ?
Simplement parce qu'un garde de la chambre à gaz
l'a reconnu de ses jours de joueur de ping-pong.
Avait-il été le gagnant de ce match épique ?
Cela ne comptait guère.
Comme vous vous en souvenez, de nombreuses personnes étaient parties
avant même que le premier point ne soit conclu.
La seule chose qui l'a sauvé
fut le fait qu'il avait participé.
La meilleure façon de gagner n'importe quel match,
me dit le Japon un soir sur deux,
est de ne jamais, jamais penser au score.
Merci.
(Applaudissements)
בכל ערב שני ביפן,
אני יוצא מהדירה שלי,
אני מטפס על גבעה במשך 15 דקות,
ונכנס למועדון הבריאות המקומי שלי,
ששם שלושה שולחנות פינג-פונג ממוקמים בסטודיו.
והמרחב מוגבל,
אז בכל שולחן,
זוג שחקנים אחד מתרגל חבטות כף יד קדמית
ואחר מתרגל חבטות גב כף יד ,
ומדי פעם, הכדורים מתנגשים באוויר
וכולם אומרים "וואו!"
ולאחר מכן, בוחרים שולחנות ושותפים ומשחקים משחקי זוגות.
אבל בכנות, לא הייתי יכול לומר לכם מי ניצח,
משום שאנחנו מחליפים בני זוג כל חמש דקות.
וכולם ממש מתאמצים מאוד
לזכות בנקודות,
אבל אף אחד לא עוקב כדי לדעת מי מנצח במשחקים.
ולאחר שעה בערך של מאמץ סוער,
אני יכול לומר לכם בכנות,
שלא לדעת מי ניצח
מרגיש כמו הניצחון האולטימטיבי.
ביפן אומרים:
הם יצרו רוח תחרותית ללא תחרות.
כולכם יודעים שהכי טוב לעקוב אחר גיאופוליטיקה דרך צפייה בפינג-פונג.
(צחוק)
שתי המעצמות החזקות ביותר בעולם היו אויבים מושבעים
עד שב -1972 צוות פינג-פונג אמריקאי
הורשה לבקר בסין הקומוניסטית.
וברגע שהיריבים לשעבר
נאספו סביב כמה שולחנות ירוקים קטנים,
כל אחד מהם יכל לטעון לניצחון,
והעולם כולו יכול היה לנשום ביתר קלות.
מנהיג סין, מאו צה טונג,
כתב מדריך שלם על פינג-פונג,
וקרא לספורט "נשק גרעיני רוחני."
ונאמר שהיחיד שקיבל את התואר "חבר כבוד לכל החיים"
של איגוד טניס השולחן בארה"ב
הוא הנשיא דאז ריצ'רד ניקסון,
שעזר להנדס את מצב ה- ווין-ווין (ניצחון לכולם) הזה
באמצעות דיפלומטיה של פינג-פונג.
אבל הרבה לפני כן,
ההיסטוריה של העולם המודרני, באמת,
סופרה הכי טוב באמצעות הכדור הלבן המקפץ.
"פינג-פונג" נשמע כמו בן דודו של "סינג-סונג",
כמו משהו מהמזרח,
אבל למעשה, מאמינים שבריטים מהמעמד הגבוה המציאו אותו
בתקופה הוויקטוריאנית,
כשהתחילו להכות בפקקים של בקבוקי יין מעל קירות של ספרים לאחר ארוחת הערב.
(צחוק)
בלי הגזמה.
(צחוק)
ועד סוף מלחמת העולם הראשונה,
הספורט נשלט על ידי שחקנים מהאימפריה האוסטרו-הונגרית לשעבר:
בשמונה מתוך תשע אליפויות עולם מוקדמות
ניצחו נבחרות הונגריה
והמזרח אירופאים נעשו כל כך מיומנים
בהחזרה של כל מה שחבטו אליהם
שהם כמעט גרמו לקיפאון של כל הספורט הזה.
במשחק אליפות אחד בפראג בשנת 1936,
הנקודה הראשונה נמשכה שעתיים ו- 12 דקות.
הנקודה הראשונה!
יותר ארוכה מהסרט "מקס המטורף".
ולדברי אחד השחקנים, השופט נאלץ לפרוש בגלל כאב צוואר,
לפני סיום הנקודה.
(צחוק)
השחקן ההוא התחיל להכות בכדור לאחור בידו השמאלית
ולהכתיב מהלכי שחמט בין החבטות.
(צחוק)
רבים בקהל התחילו כמובן, לעזוב,
כי אותה נקודה יחידה נמשכה אולי כ-12,000 מכות.
ומפגש חירום של האיגוד הבינלאומי לטניס שולחן
היה חייב להיערך מיד,
ועד מהרה הכללים השתנו
כך ששום משחק לא יוכל להימשך למעלה מ 20 דקות.
(צחוק)
16 שנים אחר כך, יפן נכנסה לתמונה,
כששען לא מוכר כמעט בשם הירוג'י סאטו
הופיע באליפות העולם בבומביי בשנת 1952.
סאטו לא היה שחקן גדול מאוד, הוא לא היה מדורג גבוה,
הוא הרכיב משקפיים,
אבל הוא היה חמוש במחבט שלא היו עליו בליטות
כפי שהיו המחבטים האחרים,
אלא מצופה בגומי מוקצף ספוגי ועבה.
והודות לנשק המשקיט הסודי הזה,
סאטו, שכמעט אינו מוכר, זכה במדליית זהב.
מיליון איש יצאו לרחובות טוקיו
כדי לברך אותו עם שובו,
ולמעשה התחילה תקופת תחייתה של יפן שלאחר המלחמה.
אבל מה שלמדתי, במשחקים הרגילים שלי ביפן,
הוא יותר מה שאפשר לכנות הספורט הפנימי של שליטה גלובלית,
שמוכר לפעמים כ-חיים.
אנחנו אף פעם לא משחקים משחקי יחידים במועדון שלנו,
רק משחקי זוגות,
ומכיוון שאנו מחליפים בני זוג כל חמש דקות,
אם במקרה תפסידו, סביר מאוד שתנצחו
שש דקות לאחר מכן.
אנחנו גם משחקים משחק של הטוב מ-2 מערכות,
לעתים כה קרובות, שאין מפסיד בכלל.
דיפלומטיה של פינג-פונג.
ואני תמיד זוכר. שכילד שגדל באנגליה,
לימדו אותי, שתכלית המשחק היא לנצח.
אבל ביפן מעודדים אותי להאמין שהטעם האמיתי במשחק
זה לגרום לכמה שיותר אנשים סביבך להרגיש שהם מנצחים.
אז אינך מיטלטל מצד לצד כפי שיחיד עלול לעשות,
אלא, אתה חלק מ"מקהלה" סדירה וקבועה.
השחקנים הכי מיומנים במועדון שלנו
פורסים את כישוריהם כדי להפוך יתרון של 9-1 של הקבוצה שלהם
למשחק של 9-9 שבו כולם מעורבים באינטנסיביות.
וחבר שלי שמכה את תילולי הלולאות הגבוהים האלה
ששחקנים פחות טובים מחטיאים --
אכן, הוא זוכה בהרבה נקודות, אבל אני חושב שהוא נחשב למפסיד.
ביפן, משחק פינג-פונג הוא ממש כמו משחק אהבה.
לומדים איך לשחק עם מישהו,
ולא נגדו.
ואני אתוודה,
שבהתחלה היה נראה לי שהוציאו את כל הכיף מהספורט.
לא יכולתי לשמוח אחרי ניצחון עצום אך מטריד, נגד השחקנים הכי חזקים שלנו
כי שש דקות אחר כך, עם בן זוג חדש,
שוב השתרכתי מאחור.
מצד שני, מעולם לא הרגשתי אומלל.
וכשטסתי מיפן והתחלתי שוב לשחק משחקי יחידים
עם היריב האנגלי שלי,
שמתי לב שאחרי כל תבוסה, לבי ממש נשבר.
אבל אחרי כל ניצחון, גם כן לא יכולתי לישון,
כי ידעתי שיש רק כיוון אחד ללכת בו,
וזה היה לרדת למטה.
עכשיו, אם הייתי מנסה לשחק באופן מקצועי ביפן,
זה היה מוביל לתסכול אינסופי.
ביפן, שלא כמו במקומות אחרים,
אם מצב הנקודות הוא עדיין שוויון, לאחר ארבע שעות,
משחק כדור בסיס מסתיים בשוויון,
ומכיוון שטבלת הליגה מבוססת על אחוז זכיות,
קבוצה עם די הרבה קשרים, יכולה לסיים
לפני קבוצה עם יותר ניצחונות
באחת מהפעמים הראשונות שאמריקאי הוזמן ליפן
להוביל קבוצת כדור בסיס יפנית מקצועית,
בובי ולנטיין, ב- 1995,
הוא לקח את הקבוצה הזו שהיתה בינונית לגמרי,
והוביל אותה לסיום מדהים במקום השני,
הוא פוטר מייד.
למה?
"ובכן," אמר דובר הקבוצה,
"בגלל הדגש שהוא שם על ניצחון."
(צחוק)
יפן הרשמית יכולה להרגיש די הרבה כמו הנקודה הזו
שסופר עליה שהתמשכה שעתיים ו 12 דקות,
ולשחק לא כדי להפסיד
מה שעלול לקחת את כל הדמיון, ההעזה, וההתרגשות, אל מחוץ לדברים.
באותו זמן, לשחק פינג-פונג ביפן
מזכיר לי למה מקהלות תמיד נהנות יותר
מאשר סולנים.
במקהלה, התפקיד היחיד שלכם הוא לבצע את החלק הקטן שלכם בצורה מושלמת,
להשמיע את הצלילים שלכם עם רגש,
ובכך, לעזור ליצור הרמוניה יפה
שהיא הרבה יותר גדולה מסכום חלקיה.
כן, כל מקהלה צריכה מנצח,
אבל אני חושב שמקהלה משחררת אתכם מהתחושה הילדותית משהו של אוֹ שֶׁ אוֹ שֶׁ.
אתם מגיעים להבנה שההפך מלנצח אינו להפסיד
זה לא לראות את התמונה הגדולה יותר.
ככל שחיי נמשכים,
אני ממש נדהם להיווכח ששום אירוע
לא ניתן להעריך כראוי במשך שנים אחרי שהוא התרחש.
פעם איבדתי את כל מה שהיה בבעלותי,
כל דבר, כאש בשדה קוצים.
אבל עם הזמן הבנתי שההפסד לכאורה, הזה
איפשר לי לחיות על פני האדמה בנעימות רבה יותר,
לכתוב ללא הערות,
ולמעשה לעבור ליפן
ולמועדון הבריאות הפנימית המוכר כשולחן הפינג-פונג.
לעומת זאת, פעם נקלעתי למשרה המושלמת,
והזדמן לי להיווכח שאושר לכאורה
יכול לעמוד בדרכה של שמחה אמיתית
אפילו עוד יותר ממה שעושה סבל.
לשחק משחק זוגות ביפן, ממש משחרר אותי מכל החרדות שלי,
ובסוף הערב,
אני שם לב שכולם מגישים בהנאה פחות או יותר שווה.
אני נזכר בכל לילה
שלא להתקדם אינו אותו דבר כמו לפגר
כמו שלא להיות מלא חיים אינו אותו דבר כמו להיות מת.
והגעתי להבנה
מדוע אומרים שהאוניברסיטאות הסיניות מציעות תארים בפינג-פונג,
ומדוע חוקרים מצאו, שפינג-פונג
יכול לעזור קצת לאנשים עם הפרעות נפשיות קלות
ואפילו אוטיזם.
אבל כשאצפה באולימפיאדת 2020 בטוקיו,
אני אהיה מאוד מודע לכך
שאי אפשר יהיה לומר מי ניצח או מי הפסיד
למשך זמן ארוך מאוד.
אתם זוכרים את הנקודה שציינתי
שסיפרו עליה שנמשכה לאורך שעתיים ו- 12 דקות?
ובכן, אחד השחקנים מהמשחק הזה, נשלח, כעבור שש שנים,
למחנות הריכוז של אושוויץ ודכאו.
אבל הוא יצא חי.
למה?
פשוט בגלל ששומר בתא הגזים
זיהה אותו מימי משחקי הפינג-פונג שלו.
אם הוא היה המנצח במשחק האפי ההוא?
זה כמעט ולא היה משנה.
כזכור, אנשים רבים עזבו עוד לפני שהסתיימה הנקודה הראשונה
הדבר היחיד שהציל אותו
זו העובדה שהוא השתתף.
הדרך הטובה ביותר לנצח בכל משחק,
יפן אומרת לי כל ערב שני,
הוא לעולם, לעולם לא לחשוב על מספר הנקודות.
תודה.
(מחיאות כפיים)
Svake druge večeri u Japanu,
izađem iz svog stana,
penjem se uzbrdo 15 minuta,
zatim se zaputim u svoj mjesni sportski klub,
gdje su postavljena tri stola za ping pong u studiju.
Prostor je skučen
pa za svakim stolom
jedan par igrača vježba forhende,
drugi par vježba bekhende,
a svako malo, loptice se sudare u zraku
i svi kažu "O!"
Zatim, slučajnim odabirom, izaberemo partnere i igramo u parovima.
Ali doista vam ne bih mogao reći tko je pobijedio,
jer mijenjamo partnere svakih 5 minuta.
A svi se jako trude
da osvoje bodove,
ali nitko ne prati stanje tko pobjeđuje.
Nakon nekih sat vremena žestokog napora,
mogu vam iskreno reći
da se neznanje tko je pobijedio
čini kao konačna pobjeda.
U Japanu, kažu,
stvorili su natjecateljski duh bez natjecanja.
Svima vam je poznato da je geopolitiku najbolje pratiti gledanjem ping-ponga.
(Smijeh)
Dvije najjače svjetske sile bile su najljući protivnici,
sve dok 1972. godine američkoj momčadi ping-ponga
nije bilo dozvoljeno posjetiti komunističku Kinu.
Čim su se nekadašnji suparnici
skupili oko nekakvih malenih zelenih stolova,
svatko od njih mogao je proglasiti pobjedu
i cijeli svijet je mogao odahnuti.
Kineski vođa Mao Ce Tung
napisao je cijeli priručnik za ping-pong
i nazvao je taj sport "duhovnim nuklearnim oružjem".
I priča se da je jedini počasni doživotni član
američkog udruženja stolnog tenisa
tadašnji predsjednik Richard Nixon,
koji je pomogao iskreirati ovu "win-win" situaciju
putem ping-pong diplomacije.
Ali puno prije toga,
stvarno, povijest modernog svijeta
najbolje je ispričana pomoću skakutajuće bijele loptice.
"Ping-pong" zvuči kao srodnik "sing-song" (pjevušiti),
kao nešto istočno,
ali zapravo, vjeruje se da su ga izumili Britanci viših klasa
u viktorijanskom dobu,
koji se se počeli gađati vinskim čepovima preko zidova knjiga nakon večere.
(Smijeh)
Ne pretjerujem.
(Smijeh)
Do kraja Prvog svjetskog rata,
ovim sportom vladali su igrači iz bivšeg Austrougarskog carstva:
osam od devet prvih svjetskih prvenstava
osvojili su Mađari.
Istočni Europljani postali su tako vješti
u odbijanju svega što je bilo bačeno na njih,
da su gotovo zaustavili razvoj cjelokupnog sporta.
U jednoj utakmici prvenstva u Pragu 1936. godine,
priča se da je prvi poen trajao dva sata i 12 minuta.
Prvi poen!
Duži od "Pobješnjelog Maxa".
A prema jednom igraču, sudac se morao povući zbog bolnog vrata
prije nego je poen zaključen.
(Smijeh)
Taj igrač počeo je odbijati lopticu lijevom rukom
i diktirati šahovske poteze između udaraca.
(Smijeh)
Mnogi gledatelji, naravno, počeli su odustajati,
jer samo taj poen trajao je možda i 12 tisuća udaraca.
Hitan sastanak Međunarodnog udruženja za stolni tenis
morao se održati upravo tada i ondje
te su uskoro pravila promijenjena,
tako da nijedna utakmica ne može trajati duže od 20 minuta.
(Smijeh)
Šesnaest godina poslije, Japan dolazi na scenu,
kada se nepoznati urar Hiroji Satoh
pojavio na svjetskom prvenstvu u Bombaju 1952. godine.
Satoh nije bio krupan, nije bio visoko rangiran,
nosio je naočale,
ali bio je naoružan reketom koji nije imao ispupčenja,
kao svi drugi reketi,
nego prekriven gustom spužvastom gumenom pjenom.
Zahvaljujući tom prigušujućem tajnom oružju,
nepoznati Satoh osvojio je zlatnu medalju.
Milijun ljudi izašlo je na ulice Tokija
kako bi ga pozdravili pri povratku,
i zapravo, japanski oporavak nakon rata je počeo.
Ono što sam naučio kroz svoje redovne igre u Japanu,
više bi se moglo nazvati unutarnjim sportom svjetske prevlasti,
također poznatim i kao život.
U klubu nikad ne igramo jedan-na-jedan,
samo u parovima,
i zato što mijenjamo partnere svakih 5 minuta,
ako slučajno izgubite, vrlo je vjerojatno da ćete pobijediti
šest minuta kasnije.
Također igramo setove najboljih od dvojice
pa često uopće nema gubitnika.
Ping-pong diplomacija.
Uvijek se sjetim, kada sam bio dječak odrastajući u Engleskoj,
učili su me da je svrha igre pobijediti.
Ali u Japanu, ohrabruje me se da vjerujem da je zapravo svrha igre
da se što više ljudi oko vas osjećaju kao pobjednici.
Pa se ne razbacujete gore-dolje kao što bi pojedinac činio,
nego ste dio uravnoteženog, stabilnog zbora.
Najvještiji igrači u našem klubu
upogone svoje vještine kako bi vodstvo od 9:1 svog tima
pretvorili u rezultat 9:9 pri kojemu će svi biti žestoko uključeni u igru.
A moj prijatelj koji udara te visoke, nadlijetajuće lopte
koje manji igrači promašuju --
pa, on osvaja puno poena, ali smatra ga se gubitnikom.
U Japanu, igra ping-ponga je poput čina ljubavi.
Učite kako igrati s nekom osobom,
umjesto protiv nje.
I priznat ću,
isprva mi je izgledalo kao da je sva zabava ukradena sportu.
Nisam mogao slaviti nakon iznimno naporne pobjede nad najjačim igračima,
jer šest minuta kasnije, s novim partnerom,
ponovo sam nazadovao.
S druge strane, nikada se nisam osjećao neutješno.
Kada sam otišao iz Japana i opet počeo igrati jedan-na-jedan
s mojim najvećim protivnikom u Engleskoj,
primijetio sam da sam nakon svakog poraza istinski bio slomljenog srca.
Ali nakon svake pobjede nisam mogao ni spavati
jer sam znao da odatle postoji samo jedan put,
a taj je prema dolje.
Ako bih pokušao obavljati posao u Japanu,
to bi vodilo do beskrajne frustracije.
U Japanu, kao nigdje drugdje,
ako je rezultat izjednačen nakon 4 sata,
utakmica bejzbola završava izjednačeno,
a budući da je statistika lige zasnovana na postotku pobjeda,
momčad s dosta izjednačenja može završiti na višoj poziciji
od momčadi sa više pobjeda.
Kada je prvi put Amerikanac doveden u Japan
kako bi vodio profesionalnu japansku momčad bejzbola,
bio je to Bobby Valentine 1995. godine,
preuzeo je jednu sasvim prosječnu ekipu,
doveo ih je do zapanjujućeg kraja sezone na drugom mjestu,
i istog trena je dobio otkaz.
Zašto?
"Pa", rekao je glasnogovornik momčadi,
"zbog prenaglašene važnosti pobjeđivanja."
(Smijeh)
Službeni Japan može se činiti poprilično kao onaj poen
za koji kažu da je trajao 2 sata i 12 minuta,
a igranje da se ne bi izgubilo
može izvući svu maštu, hrabrost i uzbuđenje iz toga.
Istovremeno, igranje ping-ponga u Japanu
podsjeća me zašto se zborovi u pravilu više zabavljaju
od samostalnih izvođača.
U zboru, vaš jedini zadatak jest da savršeno odigrate svoju malenu ulogu,
da pogodite svoje note osjećajući ih,
te da čineći to pripomognete stvaranju prekrasne harmonije
koja je mnogo veća od zbroja svojih dijelova.
Da, svakom zboru potreban je dirigent,
ali mislim da vas zbor oslobađa dječjeg jednostavnog smisla za "ili-ili".
Odjednom shvatite da suprotno od pobjede nije gubljenje --
nego propuštanje uviđanja šire slike.
Kako mi život teče,
zapanjuje me uvidjeti da nijedan događaj
ne može biti ispravno vrednovan godinama nakon što se odvio.
Jednom sam izgubio sve što sam posjedovao na ovom svijetu,
sve do zadnje sitnice, u požaru.
Ali s vremenom sam shvatio da mi je taj prividan gubitak
omogućio da živim nježnije na ovom svijetu,
da pišem bez zabilješki,
i zapravo, da se preselim u Japan
i u tamošnji sportski klub poznat kao stol za ping-pong.
Na istom tragu, jednom sam nabasao na savršen posao,
a uvidio sam da prividna sreća
može biti zapreka istinskoj sreći,
čak više od očaja.
Igranje u parovima u Japanu me doista oslobađa sve moguće tjeskobe,
a na kraju večeri,
zamjećujem kako svi napuštaju klub u podjednakom stanju oduševljenja.
Svaku večer se podsjećam
da ne napredovati ne znači isto što i nazadovati,
u istom smislu kao što ne biti živahan nije isto što i biti mrtav.
Napokon sam shvatio zbog čega
kineska sveučilišta nude diplome iz ping-ponga
i zbog čega su istraživači zaključili da ping-pong
može pripomoći kod blagih mentalnih poremećaja,
čak i kod autizma.
Ali dok budem pratio Olimpijadu 2020. godine u Tokiju,
bit ću vrlo svjestan
kako neće biti moguće ocijeniti tko je pobijedio ili izgubio
vrlo dugo.
Sjećate se kada sam spomenuo taj poen
koji je navodno trajao 2 sata i 12 minuta?
Jedan od igrača iz te utakmice šest godina kasnije završio je
u koncentracijskim logorima Auschwitzu i Dachauu.
Ali izvukao se živ.
Zašto?
Jednostavno zato što ga je čuvar u plinskoj komori
prepoznao iz njegovih dana igranja ping-ponga.
Je li on pobijedio u toj epskoj utakmici?
To uopće nije bitno.
Sjetite se, puno ljudi je napustilo igru prije nego je taj prvi poen zaključen.
Jedina stvar koja ga je spasila
bila je činjenica da je sudjelovao.
Najbolji način za pobijediti u bilo kojoj igri,
Japan mi to govori svake druge večeri,
jest nikada, nikada ne misliti na rezultat.
Hvala.
(Pljesak)
Japánban minden második este
kilépek a lakásomból,
15 percen át sétálok egy dombra felfelé,
aztán megérkezem a helyi fitneszklubba,
ahol három pingpongasztalt állítottak fel egy stúdióban.
Szűkös a hely,
ezért minden asztalnál
egy páros tenyerest gyakorol,
egy másik fonákot,
a labdák pedig néha-néha összeütköznek a levegőben,
és mindenki azt mondja: "Hűha!"
Később sorsolással partnert választunk, és páros játszmába kezdünk.
De őszintén szólva nem tudnám megmondani, ki a győztes,
mert ötpercenként partnert cserélünk.
Mindenki nagyon igyekszik
pontot szerezni,
de senki nem tartja számon, ki nyeri a játszmákat.
Őszintén mondhatom,
egyórányi heves erőfeszítés után
a legnagyobb diadallal ér fel,
hogy nem tudjuk, ki győzött.
Japánban azt mondják,
náluk alakult ki a versengés nélküli versenyszellem.
Köztudott, hogy a geopolitika követésének legjobb módja pingpongmeccseket nézni.
(Nevetés)
A világ két legnagyobb hatalma egymás ádáz ellensége volt,
mígnem 1972-ben egy amerikai pingpongcsapat
engedélyt kapott arra, hogy a kommunista Kínába látogasson.
Amint a korábbi ellenfelek
összegyűltek néhány zöld asztalka körül,
mindkét oldal elkönyvelhetett egy-egy győzelmet,
és nagy kő gördült le az egész világ szívéről.
Kína vezetője, Mao Ce-tung
egy egész kézikönyvet írt a pingpongról,
és a sportot "spirituális atomfegyver"-nek nevezte.
Azt mondják, az USA asztalitenisz-szövetségének
egyetlen tiszteletbeli örökös tagja
az akkori elnök, Richard Nixon,
aki a pingpongdiplomácia révén segített kialakítani
ezt a mindenki számára előnyös helyzetet.
De a pattogó fehér labda
már jóval korábban is
fontos szerepet játszott a világtörténelemben.
A "pingpong" szó úgy hangzik, mintha a "jin-jang" távoli rokona lenne,
valami keleti dolog,
de vélhetően valójában a brit társadalmi elit találta fel a játékot
a viktoriánus korban,
amikor vacsora után borosdugókat kezdtek ütögetni könyvekből emelt falak felett.
(Nevetés)
Nem túlzok.
(Nevetés)
Az első világháború végére
a korábbi Osztrák-Magyar Monarchiából származó játékosok uralták a sportot:
az első kilenc világbajnoki cím közül nyolcat
Magyarország hódított el.
A kelet-európaiak olyan ügyesen ütöttek vissza mindent,
amit feléjük ütöttek,
hogy kis híján az egész sportág megfeneklett miattuk.
Az 1936-os prágai világbajnokság egyik mérkőzésén
az első labdamenet állítólag 2 órán és 12 percen át tartott.
Az első labdamenet!
Hosszabb volt, mint egy Mad Max-film.
Az egyik játékos szerint a bírónak megfájdult a nyaka, ezért visszalépett,
mielőtt a labdamenet véget ért volna.
(Nevetés)
Ez a játékos elkezdte bal kézzel visszaütni a labdát
és sakklépéseket diktálni az ütések között.
(Nevetés)
Természetesen a közönség soraiból sokan távoztak,
hiszen az az egy labdamenet talán 12 000 ütésen át tartott.
Akkor és ott, a Nemzetközi Asztalitenisz Szövetségnek
sürgős ülést kellett összehívnia,
a szabályokat pedig hamarosan megváltoztatták,
hogy egyetlen játszma se tarthasson tovább 20 percnél.
(Nevetés)
Tizenhat évvel később belépett a képbe Japán,
amikor egy Szató Hirodzsi nevű, alig ismert órakészítő
felbukkant Bombay-ben az 1952-es világbajnokságon.
Szató nem volt nagy termetű, nem tartották sokra,
pápaszemet viselt,
de az ütője nem szemcsés felületű volt,
mint más ütők,
hanem vastag, szivacsos gumiréteg borította.
Ennek a hangtompítós titkos fegyvernek köszönhetően
az alig ismert Szató aranyérmet szerzett.
Egymillió ember vonult Tokió utcáira
köszönteni őt hazatérésekor,
és megkezdődött Japán háború utáni újjáéledése.
Azonban, amit rendszeres játszmáim során Japánban megtanultam,
azt sokkal inkább nevezhetnénk úgy, hogy a belső világunk uralásának sportja,
más néven maga az élet.
A klubban sosem játszunk egyesben,
csak párosban,
és mivel, ahogy mondtam, ötpercenként partnert cserélünk,
ha valaki esetleg veszít is,
nagy eséllyel győz majd hat perc múlva.
Ezenfelül két szettet játszunk,
tehát gyakran egyáltalán nincs vesztes.
Pingpongdiplomácia.
Gyakran eszembe jut, hogy kisfiúként Angliában
azt tanították nekem, hogy a játék célja a győzelem.
De úgy vélem, Japánban a játék célja elérni,
hogy körülöttünk minél több ember érezze magát győztesnek.
Tehát nem száguldozunk ide-oda egyénileg,
hanem egy kiegyensúlyozott, szabályos kórus tagjai vagyunk.
A klubunkban a legjobb játékosok minden tudásukat bevetik,
hogy a 9-1-es vezetést 9-9-es állássá alakítsák,
mert akkor mindenki élénken részt vesz a játékban.
A barátom, aki magas, ívelt labdákat üt,
amelyeket a kisebb termetű játékosok nem érnek el, hiába kapkodnak utánuk...
Nos, ő sok pontot szerez, de azt hiszem, vesztesként gondolnak rá.
Japánban a pingpongmeccs a szeretet megnyilvánulásának egy formája.
Megtanulunk valakivel játszani,
ahelyett, hogy ellene játszanánk.
Be kell vallanom,
először úgy láttam, hogy ez kiöli a szórakozást a sportból.
Nem tudtam ujjongani, ha váratlanul legyőztük a legjobb játékosokat,
mert hat perccel később, egy új partnerrel,
ismét hátrányban voltam.
Viszont sosem éreztem magam vigasztalhatatlannak sem.
Amikor elrepültem Japánból, és újra egyesben kezdtem játszani
a régi angol ellenfelemmel,
arra lettem figyelmes, hogy minden vereség után reményvesztett voltam.
De a győzelmek után sem tudtam aludni,
mert tudtam, hogy innen
csak lefelé vezet az út.
Ha Japánban próbálnék üzletet kötni,
ez rengeteg feszültséghez vezetne.
Japánban, más országokkal ellentétben,
ha a csapatok négy óra után is egyenlő pontokkal állnak,
a baseballmeccs döntetlennel ér véget,
és mivel a csapatokat győzelmi arány szerint rangsorolják a tabellán,
egy sok döntetlent játszó csapat megelőzhet egy másikat,
amely több győzelmet ér el.
Az egyik első amerikai, akit Japánba vittek
egy profi japán baseballcsapatot vezetni,
Bobby Valentine volt 1995-ben,
aki egy meglehetősen középszerű kerettel
lenyűgöző módon második helyen végzett,
aztán azonnal kirúgták.
Miért?
"Nos – mondta a csapat szóvivője –,
mert túlságosan a győzelemre összpontosított."
(Nevetés)
Japán hivatalos arca olyannak tűnhet,
mint az a bizonyos labdamenet, amely 2 órán és 12 percen át tartott,
a vereség elkerülésére törekvő játék pedig
kiölheti a fantáziát, a bátorságot és az izgalmat a dolgokból.
Ugyanakkor Japánban a pingpongozás
emlékeztetett arra, miért élvezetesebb kórusban énekelni,
mint szólóban.
Egy kórusban csak annyi a dolgunk, hogy a saját kis részünket tökéletesen adjuk elő,
hogy átéléssel énekeljük ki a ránk eső hangokat,
ezáltal hozzájárulva egy csodás harmónia létrejöttéhez,
ami sokkal többet jelent, mint az egyes részeinek összege.
Igen, minden kórusnak szüksége van karmesterre,
de úgy gondolom, a kórus felszabadít a gyermeki "vagy-vagy" világértelmezés alól.
Ráébreszt, hogy a győzelem ellentéte nem a vereség,
hanem az, ha nem látjuk az összképet.
Ahogy élem az életem,
rémülten tapasztalom, hogy egyetlen esemény fontossága
csak évekkel a történtek után ítélhető meg pontosan.
Egyszer egy tűzvészben elveszítettem mindenemet,
mindent, amim volt.
De idővel ráébredtem, hogy ez a látszólagos veszteség tette lehetővé,
hogy nyugodtabban éljek a világban,
hogy jegyzetek nélkül írjak,
hogy elköltözzek Japánba,
és hogy belső békére leljek a pingpongasztalnál állva.
Ellenben egyszer rábukkantam a tökéletes munkára,
és rádöbbentem, hogy a látszólagos boldogság
nagyobb akadálya lehet a valódi örömnek,
mint a boldogtalanság.
Japánban a páros játék megszabadít a szorongástól,
és az este végén azt látom,
hogy mindenki nagyjából ugyanolyan boldogan távozik.
Minden ilyen este emlékeztet arra,
hogy az előrelépés hiánya csak annyira egyenlő a lemaradással,
mint amennyire a lelkesedés hiánya egyenlő a halállal.
Rájöttem, miért kínálnak
állítólag pingpongdiplomákat a kínai egyetemeken,
és miért segít a pingpong a kutatók szerint
az enyhe pszichés rendellenességgel
vagy autizmussal élőkön.
De amikor a 2020-as tokiói olimpiát nézem majd,
nagyon is tudatában leszek,
hogy hosszú ideig nem lehet majd eldönteni,
ki győzött és ki veszített.
Emlékeznek még a labdamenetre, amelyet említettem,
amely állítólag 2 órán és 12 percen át tartott?
Nos, hat évvel később, annak a mérkőzésnek az egyik résztvevője
megjárta az auschwitzi és dachaui koncentrációs táborokat is.
De túlélte.
Miért?
Egyszerűen azért, mert a gázkamra egyik őre
felismerte őt abból az időszakból, amikor pingpongozott.
Vajon ő volt annak a legendás mérkőzésnek a győztese?
Nem számított igazán.
Ahogy elmondtam, sok néző távozott még az első labdamenet vége előtt.
Egyedül az mentette meg,
hogy részt vett a mérkőzésen.
Japán minden este azt tanítja nekem,
hogy egy játszma megnyerésének legjobb módja,
ha soha, de soha nem gondolunk az állásra.
Köszönöm.
(Taps)
Una sera sì e una no,
esco dal mio appartamento in Giappone,
cammino per 15 minuti in salita
ed entro nel centro benessere del mio quartiere,
dove, in una sala, sono posizionati tre tavoli da ping-pong.
Lo spazio è limitato,
quindi, per ogni tavolo,
una coppia di giocatori si esercita con il dritto,
mentre un'altra allena il rovescio,
e a volte capita che le palline si scontrino a mezz'aria
provocando un "Wow!" generale.
Poi, per le squadre, scegliamo i partner e giochiamo in doppio.
Ma, onestamente, non saprei dire chi sono i vincitori
perchè cambiamo partner ogni cinque minuti.
Sono tutti molto concentrati a fare punti,
ma nessuno tiene conto di chi vince gli incontri.
E, dopo circa un'ora di tremenda fatica,
posso dirvi in tutta sincerità
che non sapere chi sono i vincitori
sembra la vera vittoria.
Si dice che in Giappone
abbiano creato uno spirito competitivo senza competizione.
Tutti sapete che la geopolitica si segue meglio se si guarda il ping-pong.
(Risate)
Le due massime potenze del mondo erano acerrime nemiche
fino a quando, nel 1972, una squadra americana di ping-pong
ebbe il permesso di entrare nella Cina comunista.
E quando i due ex nemici
si ritrovarono intorno a piccoli tavoli verdi,
tutti e due potevano vantare una vittoria
e il mondo poteva tornare a respirare più tranquillamente.
L'ex leader della Cina, Mao Zedong,
scrisse un intero manuale sul ping-pong,
definendolo come "un'arma nucleare spirituale".
E si dice che l'unico membro onorario a vita
dell'Associazione di Ping-pong degli USA
è l'allora presidente Richard Nixon
che aiutò a trovare questa situazione vantaggiosa per tutti
grazie alla diplomazia del ping-pong.
Ma, ancora prima,
in realtà, la storia del mondo moderno
è meglio raccontata con la pallina bianca che rimbalza.
"Ping-pong" assomiglia molto a "sing-song",
come qualcosa di orientale,
ma, in realtà, si crede che sia stato inventato da aristocratici inglesi
durante l'età vittoriana,
che iniziarono, nei dopo cena, a colpire tappi di vino sopra pile di libri.
(Risate)
Non esagero.
(Risate)
E, al termine della prima guerra mondiale,
i giocatori dell'ex Impero austro-ungarico erano imbattibili in questo sport:
nei primi nove campionati mondiali,
l'Ungheria vinse otto volte.
E nell'Europa dell'Est diventarono così esperti
a colpire tutto quello che veniva tirato verso di loro
che portarono questo sport quasi a uno stallo.
Durante una partita di campionato a Praga nel 1936,
si dice che il primo punto sia durato due ore e 12 minuti.
Solo il primo punto!
Più lungo di uno dei film della serie "Mad Max".
Come riportato da uno dei giocatori, l'arbitro si ritirò per un dolore al collo
prima che il punto fosse concluso.
(Risate)
Quello stesso giocatore iniziò a rilanciare la palla con la mano sinistra
mentre dettava le mosse di una partita a scacchi.
(Risate)
Molti spettatori cominciarono, ovviamente, ad andarsene
visto che il primo punto durò, forse, 12.000 colpi.
Proprio lì venne convocata immediatamente una riunione straordinaria
dell'Associazione Internazionale di Ping-Pong
e presto le regole furono modificate
in modo da evitare che le gare durassero più di 20 minuti.
(Risate)
Sedici anni dopo, il Giappone entrò in gioco
quando l'orologiaio semisconosciuto di nome Hiroji Satoh
si presentò ai campionati mondiali di Bombay nel 1952.
Satoh non era molto alto, non era molto quotato,
portava gli occhiali,
ma era dotato di una racchetta che non presentava puntini,
contrariamente alla norma,
bensì era ricoperta di uno spesso strato di gommapiuma.
E proprio grazie a questa silenziosa arma segreta,
lo sconosciuto Satoh vinse la medaglia d'oro.
Un millione di persone si riversarono per le strade di Tokyo
per accoglierlo al suo ritorno
e così si avviò la rinascita post-bellica del Giappone.
Quello che ho imparato durante le mie partite in Giappone
è ciò che può essere definito lo sport intrinseco della dominazione globale,
comunemente chiamato "vita".
Non giochiamo mai singolarmente al club,
solo in doppio.
E visto che, come dicevo, cambiamo partner ogni cinque minuti,
anche se ti capita di perdere, è molto probabile che tu vinca
sei minuti dopo.
Tendiamo anche a conteggiare solo il set giocato meglio,
per cui spesso non ci sono perdenti.
La diplomazia del ping-pong.
Penso sempre che, nella mia infanzia vissuta in Inghilterra,
mi è stato insegnato che l'obiettivo di un gioco di vincere.
Ma, in Giappone, sono spinto a credere che il vero scopo di una partita
sia far sentire vincitori il maggior numero di persone che ti circondano.
Così non sei soggetto agli alti e bassi che un singolo può sperimentare,
ma fai parte di un coro regolare e saldo.
I giocatori più abili del nostro gruppo
mettono a disposizione le loro capacità per ribaltare un loro vantaggio di 9 a 1
in un 9 a 9 in cui tutti siano pienamente coinvolti.
E il mio amico che fa molti pallonetti,
che agitano e spiazzano i giocatori più piccoli,
segna molti punti, ma credo che tutti lo ritengano un perdente.
In Giappone, una partita di ping-pong è come un atto d'amore.
Impari a giocare assieme a qualcuno,
invece che contro di lui.
Ammetto che,
all'inizio, mi sembrava togliesse tutto il divertimento dello sport.
Non potevo esultare dopo una rimonta incredibile contro gli avversari più forti
perché sei minuti più tardi, con un altro partner,
sarei stato nuovamente in svantaggio.
Però non mi sono mai sentito sconfortato.
E quando me ne andai dal Giappone e iniziai a giocare di nuovo da solo
con il mio arcirivale inglese,
notai che dopo ogni sconfitta, avevo davvero il cuore spezzato.
Ma, dopo ogni vittoria, non riuscivo comunque a dormire,
perché sapevo che potevo andare solo in una direzione,
cioè giù.
Se dovessi provare a fare affari in Giappone,
questo porterebbe a una frustrazione continua.
In Giappone, diversamente da altri posti,
se il punteggio è pari dopo quattro ore
una partita di baseball finisce con un pareggio.
E, dato che il campionato si basa sulla percentuale di vittorie,
una squadra con diversi pareggi può finire davanti
a una squadra con più vittorie.
Una delle prime volte che un americano venne portato in Giappone
per allenare una squadra di baseball giapponese,
era Bobby Valentine, nel 1995,
prese questa squadra mediocre,
la portò a conquistare un incredibile secondo posto
e venne subito licenziato.
Perché?
"Beh", disse il portavoce della squadra,
"per la sua enfasi sulla vittoria".
(Risate)
Il Giappone ufficiale può sembrare come quel punto
che si dice sia durato due ore e 12 minuti
e giocare non per perdere
può togliere tutta l'immaginazione, l'audacia e l'eccitazione.
Allo stesso tempo, giocare a ping-pong in Giappone
mi ricorda perché i cori si divertono spesso di più dei solisti.
In un coro, il tuo unico compito è cantare la tua parte alla perfezione,
con coinvolgimento,
creando così una bellissima armonia
che è molto meglio di una semplice somma di tutte le sue parti.
Certo, a ogni coro serve un direttore,
ma credo che un coro ti liberi da un senso infantile di aut aut.
Si arriva a capire che l'opposto di vincere non è perdere,
ma non riuscire a vedere il quadro generale.
Mentre la mia vita continua,
mi stupisco nel vedere che nessun evento
può essere davvero valutato se non anni dopo il suo svolgimento.
Una volta ho perso tutto quello che possedevo al mondo,
ogni cosa, in un incendio.
Ma con il tempo, ho capito che era quella apparente perdita
che mi aveva permesso di vivere sulla terra con più gentilezza,
di scrivere senza appunti,
e di trasferirmi in Giappone
e al centro benessere interiore noto come tavolo da ping-pong,
Al contrario, una volta avevo trovato il lavoro perfetto,
e mi sono reso conto che la felicità apparente
può ostacolare la vera gioia
anche più di quanto faccia l'infelicità.
Giocare in coppia in Giappone mi ha liberato di tutte le mie ansie
e, alla fine di una serata,
vedo che tutti escono in uno stato di piacere simile.
Mi viene ricordato ogni sera
che non andare avanti non è come rimanere indietro
tanto quanto non essere vivaci non equivale a essere morti.
E ho capito come mai
si dice che le università cinesi offrano lauree in ping-pong,
e perché i ricercatori hanno scoperto che il ping-pong
può davvero aiutare un po' in caso di disturbi mentali lievi
e addirittura di autismo.
Ma, mentre guardo le Olimpiadi di Tokyo 2020,
sarò del tutto consapevole
che non sarà possibile dire chi abbia vinto o perso
per molto tempo.
Ricordate il punto di cui vi parlavo
che è durato per due ore e 12 minuti?
Uno dei giocatori di quella partita si ritrovò, sei anni dopo,
nei campi di concentramento di Auschwitz e Dachau.
Ma è sopravvissuto.
Perché?
Semplicemente perché una guardia nella camera a gas
lo riconobbe dai tempi in cui giocava a ping-pong.
Aveva vinto quella partita epica?
Non importava.
Come sapete, molte persone erano uscite prima che venisse segnato il primo punto.
L'unica cosa che lo salvò
fu l'aver partecipato.
Il modo migliore per vincere qualsiasi partita,
come mi insegna il Giappone una sera sì e una no,
è non pensare mai e poi mai al punteggio.
Grazie.
(Applausi)
日本で私は一晩おきに
アパートを出て
15分 坂を登り
地元のヘルスクラブに行きます
そこの１室に卓球台が３台あります
場所が限られているので
どの台でも
フォアハンドを練習するペアと
バックハンドを練習するペアとがいて
時々ボールが空中でぶつかっては
皆が「ワァ！」と言います
それから組み分けをしてパートナーを決め ダブルスをします
でも正直言って 誰が勝ったかなんて分かりません
５分ごとにパートナーを 変えるからです
誰もが点を入れようと
必死になりますが
誰もゲームのスコアを 記録していません
１時間かそこらの 熱い戦いの後には
誰が勝ったのか 分からないことが
最高の勝利のように 感じられるのです
日本人は競争なしに 競争心を養ってきたと言われています
皆さんご存知のように 地政学を知るには卓球を見るのが一番です
（笑）
世界で最も強力な二大国は 恐るべき敵同士でしたが
それは1972年に アメリカの卓球チームが
共産主義中国への訪問を 許されるまでのことでした
以前の敵同士が
小さな緑色の 卓球台の周りに集まると
それぞれが勝利を 宣言することができ
世界は少し安心して 息をつけるようになりました
中国の毛沢東主席は
卓球の指南書を作り上げ
この競技を「精神的核兵器」と 呼びました
アメリカ卓球協会で唯一の
生涯名誉会員だとされるのは
卓球を通じた「ピンポン外交」によって
このWIN-WIN関係を 作るのに一役買った
リチャード・ニクソン大統領です
しかし それよりずっと前に
現代世界の歴史は
弾む白い球を通して 最もよく語られていたのです
「ピンポン」の発音は 「シング・ソング」の響きに似ていて
何か東洋的な感じがしますが
実際は ヴィクトリア朝時代の英国の 上流階級が始めたと考えられています
夕食後 本の壁を挟んで ワインのコルク栓を打ち合ったそうです
（笑）
私は脚色していませんよ
（笑）
第一次世界大戦の終わりまでには
この競技はオーストリア＝ハンガリー帝国の 選手たちの独擅場となっていました
世界選手権の最初の９回中８回は
ハンガリーの選手が優勝しました
そして東欧の人々は
打ち込まれるものをすべて 打ち返すことに非常に長けてしまい
競技自体が膠着状態になりました
1936年の世界選手権プラハ大会の ある試合では
最初の得点が入るまでに 2時間12分かかったそうです
最初の１点にですよ！
『マッドマックス』の映画よりも長い
選手の一人によると 審判は 点が入るよりも前に首が痛くなって
退場せざるを得なかったとか
（笑）
その選手はラケットを左手に持ち替え
さらには打ち返す間に チェスをし始めたそうです
（笑）
観客の多くはもちろん 会場から去り始めてしまいました
その１点が入るまでに １万２千回も打ち合ったのですから
国際卓球連盟はやむなく その場で緊急会議を開くこととなり
すぐにルールが変更されました
１ゲームの上限時間が 20分になったんです
（笑）
16年後 ここに日本が登場します
当時無名の時計職人 佐藤博治が
1952年の世界卓球選手権ボンベイ大会に 出場しました
佐藤は小柄で 目立った成績も無く
眼鏡を掛けていました
でも 彼は他の選手と違って
ブツブツのラバーでなく
分厚いスポンジラバーを貼った ラケットを使いました
そしてこの消音効果のある 秘密兵器のお陰で
無名の佐藤は金メダルを獲得しました
彼が帰国すると 百万人が東京の大通りに出て
彼の凱旋を祝い
その時 日本の戦後の復興が 真に始まったのです
私が 日本での普段の対戦を 通して学んだのは
心の中の世界征服のスポーツ とでもいうべきもの—
人生についてでした
私たちのクラブでは シングルスは行いません
ダブルスだけです
そして私たちは５分ごとに パートナーを変えるので
負けたとしても その６分後には 勝っているということが
多いのです
また２セットマッチで行うので
そもそも敗者が出ないことも よくあります
「ピンポン外交」です
英国で育った私は
勝負の意義は勝つことにあると 教わってきました
でも日本で教えられたのは できるだけ多くの周りの人に
勝者だと感じさせることが 重要だということでした
ここでは１人での 浮き沈みはなく
安定した合唱団の 一員なのです
私たちのクラブの 最もうまい選手は
スキルを駆使して ９－１で勝っている試合を
誰もが真剣に参加する ９－９の試合に持っていくのです
背の低い相手がよろめいて 逃してしまうような
高いロブをよく上げる友人は
たくさん得点しても 皆に負け犬だと思われます
日本の卓球は 愛することに似ています
相手と戦うことよりも
いかに共にプレーするかを 学んでいるのです
正直に言うと
最初は こんなやり方では ゲームが全くつまらない気がしていました
最強の相手にすごい逆転勝ちをしても 歓喜することもできません
６分後には別のパートナーと組んで
また負けているのですから
一方で私は 一度も 落胆を味わいませんでした
日本を離れて 再びイギリス人の宿敵と
シングルスをやり始めたとき
負けるたびに自分が 心底がっかりしていることに気付きました
でも勝利をしたときも よく眠れません
その後にあるのは 下り坂だけだと
分かっていたからです
私が日本で商売を しようとしていたなら
延々と不満を感じる羽目に なっていたでしょう
日本で独特なのは
試合開始から４時間経っても 同点のままだと
野球は引き分けで 終わることで
リーグ成績は勝率に 基づいているため
引き分けの多いチームが 勝ちの多いチームより
上位になることがあります
アメリカ人として
日本のプロ野球チームの 監督になった先駆けは
1995年の ボビー・バレンタインですが
本当に取り柄のなかった チームを率いて
驚くべき準優勝へと導いた後
即座にクビになりました
なぜでしょうか？
「それは―」球団の広報担当は言いました
「彼が勝つことに こだわっていたからです」
（笑）
表向きの日本というのは
あの 2時間12分かけて１点入った 試合のように感じられ
負けないようにプレーすることは
あらゆる想像力や大胆さ 興奮を 奪いかねません
その一方で 日本で卓球をしていると
合唱団がソロで歌うよりも 楽しい理由が
思い出されます
合唱団では 自分の小さなパートを 完璧にこなし
感情を込めて自分の音を出して
美しいハーモニーを 協力して生み出すことで
部分の和よりも 遙かに素晴らしいものができるのです
もちろん合唱団にも 指揮者が必要ですが
合唱団は 子供っぽい「二つに一つ」という 単純な感覚から解放してくれると思います
「勝ち」の反対は「負け」ではなく
「全体像に気づけないこと」 なのだと悟るのです
生きていく中で
何事も ずっと後にならないと 適切に評価できないものだと
心から驚きを感じます
私は一度 全財産を 何もかも
山火事で失いました
ですが やがて その喪失と思われたことから
地上で より優しく 生きるよう促され
メモなしに執筆するようになり
日本へ移り住み
卓球台という心のヘルスクラブへと 導かれたのです
その逆に 以前 完璧な仕事に就いたときは
一見 幸せと思われたことが
惨めなこと以上に
真の喜びへの道を 阻みうるのが分かりました
日本でダブルスをプレーするとき 私はあらゆる不安から開放され
その晩の終わりには
誰もが 大体 同じくらいの喜びを 感じながら 帰っていきます
私は毎晩 思い起こさせられます
人を追い越さないことは 後れを取ることと同じではないのだと
快活でないのが 死んでいるのと同じではないように
そして私は合点がいったのです
なぜ 中国の大学では 卓球で学位が取れるのか
そしてなぜ 卓球をすると 軽度の精神疾患や
自閉症さえ和らげられるという 研究結果が出ているのか
2020年に 私は 東京オリンピックを観戦しながら
誰が勝者で 誰が敗者かは
長い間分からないものだと
強く意識していることでしょう
先程お話した 2時間12分かかった
得点のことを覚えていますか？
６年後 選手の一人は
アウシュヴィッツとダッハウの 強制収容所に収監されましたが
生きて出て来ることができました
なぜでしょう？
それはガス室の警備員が
卓球選手だった彼に 気づいたからです
彼は歴史に残る試合の 勝者だったでしょうか？
それは問題ではありません
多くの人は最初の１点が入る前に 会場を去ってしまったのですから
彼の命を救ったのは
彼がただ参加していたという 事実でした
一晩おきに日本は教えてくれます
どんなゲームにも勝つための 最善の方法は
決して得点を意識しないことなのだと
ありがとうございました
（拍手）
저는 일본에서 매일 밤
외출을 합니다.
15분쯤 언덕을 올라가
동네 헬스클럽으로 가죠.
실내에는 3대의 탁구대가 있는데
공간은 협소하기 때문에
탁구대마다
한 팀은 포핸드를 연습하고
다른 한 팀은 백핸드를 연습하죠.
때때로 탁구공이 공중에서 부딪치기도 합니다.
그러면 전부 함성을 지르죠.
제비 뽑기로 파트너를 고르고 복식 경기도 합니다.
사실 누가 이기는지도 몰라요.
5분 마다 상대 선수가 바뀌니까요.
다들 점수를 따려고
열심히 뛰지만
심판을 보는 사람도 없습니다.
열띤 경기를 벌인지 한 시간쯤 지나면
정말이지 말이죠,
승자가 없다는 것이
오히려 승리한 것처럼 느껴집니다.
일본에는 이런 말이 있습니다.
경쟁 없이 경쟁심을 기른다.
탁구관람을 통해 정치상황을 배울 수 있어요.
(웃음)
한때 세계 두 강대국이 가장 치열하게 대립했습니다.
하지만 1972년 미국 탁구팀이
중공의 허가를 받아 입국하고
과거의 두 적수가
작은 초록색 테이블을 마주하는 순간
서로 자기들이 이길꺼라 장담했고
전세계가 숨죽인 채 지켜보았습니다.
중국의 리더, 마오쩌둥은
탁구 경기 설명서를 집필하였고,
이 경기를 "정신적 핵 전쟁" 이라고 말했습니다.
미국 탁구 협회에서 인정한
단 한명의 영구 명예 회원은
핑퐁(탁구) 외교를 통해
모두가 이득을 보는 상황을 만든
리처드 닉슨 대통령이라는 말도 있죠.
하지만 오래 전부터
현대 사회의 역사는
통통 튀는 하얀 공을 통해 이루어졌습니다.
"핑퐁(탁구)"은 마치 "싱송"과 비슷하게 들리고
뭔가 동양적인 것 같지만
실제로는 빅토리아 시대의 상류층 영국인들이 저녁 식사 후
책이 빼곡한 벽을 향해
와인 코르크 마개를 던지며 시작되었습니다.
(웃음)
진짭니다.
(웃음)
세계 제 1차 대전이 끝날 무렵에는
오스트리아-헝가리 제국이 탁구의 강자였습니다.
세계 선수권 대회 초창기 9번 중 8번을
헝가리가 우승했습니다.
동유럽인들은 그들을 향해 오는 모든 공을
너무 잘 되받아 쳤기 때문에
스포츠에서 거의 적수가 없었습니다.
1936년 프라하에서 열린 챔피언 결정전에서
첫 득점이 무려 2시간 12분 만에 나왔습니다.
첫 득점 말이죠!
영화 "매드 맥스"보다 더 길어요.
선수들 중 한 명이 말하기로는 심판이 득점이 나기 전에
목이 아파서 은퇴해야 했다네요.
(웃음)
그 선수는 왼손으로 공을 되받아치고
공 사이 사이 체스도 두었습니다.
(웃음)
당시 경기를 지켜본 많은 관중들은
단 1점을 내는데 12,000타 이상 오고 갔다고 말했습니다.
그리고 국제 탁구 협회는
여러 차례의 긴급 회의를 열어
결국 규칙을 바꾸었습니다.
어떤 경기도 20분 이상 지속할 수 없도록 말이죠.
(웃음)
16년 후, 일본이 등장합니다.
히로지 사토라는 잘 알려지지 않은 시계 제조업자가
1952년 봄베이 세계 선수권 대회에 출전했습니다.
사토는 키도 크지 않고 랭킹도 높지 않았습니다.
심지어 안경도 쓰고 있었죠.
하지만 그는 고무가 돌출된 일반 탁구채가 아닌
다른 종류를 가지고 있었죠.
두꺼운 스펀지로 된 탁구채 였어요.
이 비밀 병기 덕분에
거의 알려지지 않았던 사토 선수가 우승을 하게 됩니다.
100만명의 도쿄 시민들이 거리로 뛰쳐나와
그의 귀국을 반겼습니다.
전후 일본이 다시 부흥하기 시작했습니다.
제가 헬스클럽에서 탁구경기를 하며 배운 것은
탁구는 세계를 지배하는 내밀한 운동이며
때로 우리 삶과 같다는 것입니다.
헬스클럽에서 절대로 혼자 경기를 할 수 없기에
반드시 파트너가 필요하고
제가 말했듯, 5분 마다 상대를 바꾸기 때문에
한번 져도 다음 6분 후에는
이길 수도 있습니다.
때로 우리는 각각 최고의 경기를 하고
아무도 패배하지 않습니다.
그게 바로 핑퐁(탁구) 외교입니다.
나는 영국에서 자라면서
게임은 이기는 것이라고 배웠습니다.
하지만 일본에서 게임이란
우리 주변의 많은 사람들과 함께 이기는 것입니다.
그래서 우리는 순위 경쟁을 하는 개인이 아니라
모두가 정식 선수이자 팀의 후보나 마찬가지죠.
우리 헬스클럽에서 가장 뛰어난 선수들은
9-1로 이기고 있는 게임을 9-9로 만듭니다.
열심히 하는 모든 선수들을 위해서죠.
제 친구는 아주 높은 드라이브를 잘 쳐서
많은 회원들이 받아치지 못합니다.
그는 많은 점수를 내지만 글쎄요. 좀 찌질해보이지 않나요?
일본에서는 탁구게임을 연애로 비유하죠.
상대방과 함께 소통하는 방법을 배우는 겁니다.
대결하는 것이 아니라요.
저는 처음에는
탁구가 정말 재미없는 스포츠라고 생각했습니다.
우리 클럽의 강자들을 엄청난 역전승으로 이기고도 기뻐하지 못했죠.
왜냐하면 6분 후 새로운 파트너를 만나고
저는 다시 뒤쳐지고 있었습니다.
반면에, 저는 낙담하지 않았습니다.
그리고 일본을 떠나 다시 혼자 게임을 하게 되었습니다.
저의 영국 최대의 라이벌과 말이죠.
매 패배의 순간마다 정말로 속상했어요.
그러나 승리의 순간에도 잠을 잘 수 없었습니다.
가야할 길이 하나 밖에 없었기 때문이었죠.
그건 바로 패배입니다.
그리고 지금 만약 제가 일본에서 사업을 한다면
계속 좌절을 겪었을 것입니다.
일본은 다른 나라와 달리
만약 4시간이 지나도 점수가 같다면
야구경기는 동점으로 끝이 납니다.
또한 리그순위는 승률에 기초하고 있기 때문에
더 많이 동점 경기를 한 팀이 앞서 나갈 수 있습니다.
더 많은 승리를 한 팀보다
미국인이 일본 프로야구팀을 이끌기 위해
일본으로 간 가장 첫 사례인
1995년 바비 발렌타인은
그는 지극히 평범했던 팀을 이끌어
준우승을 하는 놀라운 업적을 이뤄냈지만
즉시 해고당합니다.
왜 그랬을까요?
팀의 대변인은 말했습니다.
"그가 승리에 중점을 두었기 때문이다"
(웃음)
이 말은 일본이 앞서 언급한 2시간 12분 동안 지속되었던
경기와 비슷한 지점에 있는 것 같아요.
지지 않으려 경기하다보면 잃게 됩니다.
상상력, 대범함, 흥분 같은 것들을요.
동시에 일본에서 탁구경기를 하다보면
사실 우리는 독주회보다 합창단을 더 좋아한다는 걸
깨닫게 됩니다.
합창단에서 당신이 하는 일은 맡은 부분을 완벽하게
감정을 가지고 음을 연주합니다.
그렇게 함으로써 아름다운 조화를 만들어야 합니다.
그 조화는 각 부분을 단순히 더한 것보다 더 아름답죠.
물론 모든 합창단에는 지휘자가 있어요.
하지만 합창은 단순한 이분법으로부터 우리를 해방시켜줍니다.
승리의 반대말은 패배가 아닙니다.
그렇지 않다면 우리의 시야를 넓힐 수 없습니다.
제가 인생을 살면서 깨달은 것 중 하나는
어떠한 사건이 일어난 후 몇년이 지나도
그것에 대해 제대로 가늠하지 못한다는 것입니다.
저는 한때 제가 가지고 있던 모든 것들을 잃었습니다.
정말 모든 것을요.
하지만 시간이 흐르고 모든 것을 잃었다고 생각했지만
저는 이 지구 위에서 좀 더 겸손하게 살게 되었고
노트 없이 글을 쓸 수 있게 되었고
그리고 일본으로 옮겨가
탁구대에서 내면의 건강을 얻었다는 것입니다.
반대로 예전에 다들 인정하는 회사에 들어간 적이 있었는데
그때 겉으로는 행복하게 보여도
불행이 우리를 힘들게 하는 것처럼
진정으로 행복할 수 없었습니다.
일본에서 복식경기를 하는 것은 저의 근심을 없애줍니다.
그리고 저녁이 끝날 무렵에는
모두가 비슷한 정도의 기쁨을 느끼며 일터에서 나오고 있었습니다.
매일 밤 되새깁니다.
앞서나가지 않는 것은 뒤쳐지는 것과 다르고
의욕적으로 살지 않는 것과 죽음은 다르지 않다는 걸
그리고 이해하게 되었습니다.
중국 대학들이 탁구 학위를 주는 이유를
그리고 탁구가 가벼운 정신질환에
도움이 된다고 밝혀진 연구도 있습니다.
심지어 자폐증까지
저는 2020년 도쿄 올림픽을 볼 때
예리하게 알아차릴 겁니다.
누가 이겼는지 졌는지 아주 오랫동안 알 수 없을 것임을요.
2시간 12분 동안 지속되었던 경기를
기억하십니까?
그 경기가 끝나고 선수 중 한 명은 6년 후
아우슈비츠와 다하우 강제수용로 끌려갔습니다.
하지만 다행스럽게도 살아남았죠.
어떻게 그랬을까요?
가스실의 간수가 수용소에서 탁구를 치는 날
그를 알아봤기 때문이죠.
그가 그 당시 승리했었는지는
중요하지 않았습니다.
당시 많은 관중들이 첫 득점이 나오기 전에 경기장을 떠났습니다.
그가 살아남을 수 있었던 단 한가지 이유는
그가 경기에 참가했었기 때문입니다.
시합을 이기기 위해서 가장 좋은 방법이란?
일본에서는 이렇게 말합니다.
절대, 절대, 점수에 대해 생각하지 마라.
감사합니다.
(박수)
ဂျပန်မှာ တစ်ညခြားဆိုသလို
ကျွန်တော့ တိုက်ခန်းကနေထွက်ပြီး
တောင်ကုန်းတစ်ခုကို ၁၅ မိနစ်ကြာ တက်တယ်၊
ဒီနောက် အနီးအနားက ကျန်းမာရေး ကလပ်တစ်ခုထဲကို ဦးတည်သွားတယ်။
အဲဒီမှာ ပင်ပေါင် စားပွဲတွေကို စတူဒီယိုတစ်ခုထဲမှာ ဆင်ထားတယ်။
နေရာက အကန့်အသတ်နဲ့ဆိုတော့
စားပွဲတိုင်းမှာ
ကစားသမားတစ်တွဲက လက်သင့်ရိုက်ချက်တွေ လေ့ကျင့်တယ်၊
နောက်တစ်တွဲက လက်ပြန်ရိုက်ချက်တွေ လေ့ကျင့်တယ်၊
တစ်ခါတစ်ခါမှာ ဘောလုံးတွေက လေထဲမှာ တိုက်မိကြတော့
လူတိုင်းက "ဝိုး"လို့ အော်ကြတယ်။
ဒီနောက် မဲနှိုက်ကာ ကစားဖော်တွေ ရွေးပြီး နှစ်ယောက်တွဲ ကစားကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ဘယ်သူနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး၊
အကြောင်းက ငါးမိနစ်တစ်ခါ ကစားဖော်တွေ ပြောင်းတာကြောင့်ပါ။
လူတိုင်းဟာ အမှတ်တွေနိုင်ဖို့
ကြိုးကြိုးစားစား ကစားနေပေမဲ့
ဘယ်သူက ပွဲတွေ နိုင်နေတာကို တစ်ယောက်မျှ မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်မနေဘူး။
စိတ်တိုစရာ ကြိုးပမ်းမှုရဲ့ တစ်နာရီလောက် အကြာမှာ
ကျွန်တော် တကယ် ပြောနိုင်တာက
ဘယ်သူနိုင်သွားတာကို မသိခြင်းဟာ
နောက်ဆုံး အောင်ပွဲလိုမျိုး ခံစားရတာကိုပါ။
ဂျပန်မှာ ဆိုကြတာက
ပြိုင်ပွဲမပါတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ စိတ်ကို ဖန်းတီးထားကြတယ်တဲ့။
ပထဝီ နိင်ငံရေးကို ပင်ပေါင်ကို ကြည့်ရင်း အကောင်းဆုံး လိုက်စားတာ အားလုံးသိကြပါတယ်။
(ရယ်သံများ)
ကမ္ဘာ့ အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံနှစ်ခုဟာ အခက်ထန်ဆုံးရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်၊
၁၉၇၂ မတိုင်အထိကပေါ့၊ အမေရိကန် ပင်ပေါင် အသင်းကို
တရုတ် ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံကို အလည်လာခွင့် ပေးခဲ့တယ်။
ရန်ဘက်ဟောင်းကြီးတွေ
စားပွဲစိမ်းကလေးတွေနားမှာ စုရုံးမိတာနဲ့
တစ်ဦးစီက နိုင်ပွဲတစ်ပွဲကို အခိုင်အမာဆိုနိုင်ခဲ့တော့
တစ်ကမ္ဘာလုံးက ပိုပြီး အသက်ရှူချောင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။
တရုတ် ခေါင်းဆောင် မော်စီတုန်းက ပင်ပေါင်အကြောင်း
လက်စွဲစာအုပ် တစ်အုပ်လုံးကို ရေးခဲ့ပြီး
ဒီအားကစားကို "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနုမြူ လက်နက်တစ်ခု"လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။
အမေရိကန် စားပွဲတင် တင်းနစ် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ရာသက်ပန် အသင်းဝင်က
ပင်ပေါင် သံတမန်နည်းနဲ့
ဒီနှစ်ဘက်နိုင် အခြေအနေကို
စီမံဖို့ ကူညီခဲ့သူ အဲဒီအချိန်က သမ္မတ
Richard Nixon လို့ ဆိုကြတယ်။
ဒါပေမဲ ဒီအချိန်မတိုင်မီက
တကယ့် ခေတ်သစ် ကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းကို
ခုန်နေတဲ့ ဘောလုံးဖြူကနေ အကောင်းဆုံး ပြောပြခဲ့တာပါ။
"Ping-pong" က ဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့ "sing-song" နဲ့ အသံဆင်တယ်၊
အရှေ့တိုင်း ဆန်တာမျိုးဆိုပေမဲ့
တကယ်တမ်းက ဒါကို ဝိတိုရီယခေတ်တုန်းက အထက်တန်းကျတဲ့ ဗြိတိသျှတွေက
တီထွင်ခဲ့တာလို့ ယုံကြည်ရတယ်။
ညစာအပြီးမှာ စာအုပ် နံရံတွေပေါ်မှာ ဝိုင်အဆို့တွေကို စရိုက်သူတွေပေါ့။
(ရယ်သံများ)
အပိုပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
(ရယ်သံများ)
ပထမ ကမ္ဘာစစ် မပြီးခင်မှာ
ဒီအားကစားကို အရင် Austro-Hungarian Empire က ကစားသမားတွေက ကြီးစိုးခဲ့တယ်၊
အစောပိုင်း ကမ္ဘာ့ ချန်ပီယံ ၉ ခုနက် ၈ ခုကို
ဟန်ဂေရီက ရယူခဲ့တယ်။
အရှေ့ ဥရောပသားတွေဟာ သူတို့ဆီကို
ရိုက်လိုက်တာ မှန်သမျှကို ပြန်ရိုက်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်လာတော့
ဒီအားကစားတစ်ခုလုံးကို လုံးဝဥဿုံရပ်တဲ့ အခြေဆိုက်ခဲ့တယ်။
၁၉၃၆ ခုနှစ် Prague က ချန်ပီယံ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ
ပထမဆုံး ရမှတ်က နှစ်နာရီနဲ့ ၁၂ မိနစ် ကြာခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။
ပထမဆုံး ရမှတ်နော်။
"Mad Max" ရုပ်ရှင် တစ်ကားထက် ပိုကြာတယ်။
ကစားသမားတစ်ဦးရဲ့အဆိုအရ ဒိုင်လူကြီးဟာ ဒီအမှတ်ကို အဆုံးမသတ်ခင် ဇက်နာတာနဲ့
အငြိမ်းစားယူလိုက်ရတယ်တဲ့။
(ရယ်သံများ)
ဒီကစားသမားက သူ့ဘယ်လက်နဲ့ ဘောလုံးကို ပြန်ရိုက်တာနဲ့ စပြီး
ရိုက်ချက်တွေကြားမှာ စစ်တုရင် အကွက်တွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးနေတယ်။
(ရယ်သံများ)
ဒီတစ်မှတ်တည်းက ရိုက်ချက် ၁၂၀၀၀ ကြာနိုင်လောက်တော့
ပရိတ်သတ်ထဲက အတော်များများက တကယ်ပဲ တန်းစီထွက်ကုန်ကြရော။
နိုင်ငံတကာ စားပွဲတင် တင်းနစ် အဖွဲ့ရဲ့ အရေးပေါ် အစည်းအဝေးတစ်ခုကို
အဲဒီအချိန် အဲဒီမှာပဲ ကျင်းပခဲ့ပြီး
မကြာခင်မှာပဲ ဘယ်ကစားပွဲဖြစ်ဖြစ်
မိနစ် နှစ်ဆယ်ထက် ပိုမကြာရအောင် စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းလိုက်ရတယ်။
(ရယ်သံများ)
ဆယ့်ခြောက်နှစ်အကြာမှာ ဂျပန်က ရုပ်ပုံမှာ ဝင်လာတယ်၊
လူသိပ်မသိတဲ့ နာရီပြင်သမား Hiroji Satoh ဟာ
၁၉၅၂ ခု ဘုံဘေ တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ရောက်လာတယ်။
Satoh ဟာ သိပ် မထွားဘူး၊ အထင်တကြီး သတ်မှတ်မခံရဘူး၊
မျက်မှန်တပ်ထားပေမဲ့
အခြားရိုက်တံတွေမှာလို အဖုလေးတွေမပါတဲ့
ရိုက်တံတစ်ခုကို ကိုင်ထားတယ်၊
ဒါပေမဲ့ ထူထဲတဲ့ ရာဘာ ရေမြှုပ်နဲ့ ဖုံးထားတယ်။
ဒီအသံတိတ် လျှို့ဝှက် လက်နက်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်
လူသိနည်းတဲ့ Satoh ဟာ ရွှေတံဆိပ်ရခဲ့တယ်။
သူ့အပြန်မှာ နှုတ်ဆက်ဖို့ တိုကျိုရဲ့ လမ်းတွေထဲကို
လူတစ်သန်း ထွက်လာခဲ့တယ်၊
တကယ်ပါ၊ ဂျပန်ရဲ့ စစ်ပြီးခေတ် နိုးထမှုက အသက်ဝင်လာခဲ့တယ်။
ဂျပန်က ကျွန်တော့ရဲ့ ပုံမှန် ကစားပွဲ တွေဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာက
တစ်ကမ္ဘာလုံး ကြီးစိုးမှုရဲ့ အတွင်းကျတဲ့ အားကစားလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့၊
တစ်ခါတစ်လေ ဘဝလို့ ဆိုတာထက် ပိုတာပါ။
ကျွန်တော်တို့ ကလပ်မှာ တစ်ဦးချင်း ဘယ်တော့မှ မကစားဘူး။
နှစ်ယောက်တွဲတွေပါပဲ၊
အကြောင်းက ကျွန်တော် ပြောသလိုပဲ ငါးမိနစ်တစ်ခါ ကစားဖော်တွေ ပြောင်းပါတယ်၊
ရှုံးဖို့ ကြုံရတော့မယ်ဆိုရင် နောက်ခြောက်မိနစ်မှာ
နိုင်ဖို့ အလားအလားရှိပါတယ်။
အတော်ဆုံး နှစ်တွဲကိုလည်း ကစားတာဆိုတော့
မကြာခဏ ရှုံးသူ လုံးဝ မရှိပါဘူး။
ပင်ပေါင် သံတမန်နည်းပါ။
အမြဲ အမှတ်ရနေတာက အင်္ဂလန်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာစဉ်မှာ
ကစားပွဲတစ်ပွဲရဲ့ ရမှတ်က နိုင်ဖို့လို့ ကျွန်တော့ကို သင်ပေးခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဂျပန်မှာတော့ ကစားပွဲတစ်ပွဲရဲ့ ရမှတ်ဟာ လူအများအပြားကို နိုင်တဲ့သူတွေအဖြစ်
တတ်နိုင်သလောက် သင်ခံစားမိအောင် ယုံကြည့်ဖို့ အားပေးခံရတာပါ။
ဒီတော့ သင်ဟာ လူတစ်ဦးချင်းမှာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ထိုးတက်၊ထိုးဆင်းတာ မဖြစ်ပေမဲ့
ပုံမှန် တည်ငြိမ်တဲ့အဖွဲ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပါ။
ကျွန်တော်တို့ကလပ်ရဲ့ အကျွမ်းကျင်ဆုံး ကစားသမားတွေဟာ
သူ့တို့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အသင်းရဲ့ ၉‘၁ ဦးဆောင်တာကနေ
လူတိုင်း ထက်သန်စွာ ပါဝင်တဲ့ ၉‘၉ ကစားပွဲ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းဖို့ အသုံးချကြတယ်။
အငယ်တန်း ကစားသမားတွေ ယမ်းခါပြီး လွဲကြတဲ့ ဒီအမြင့် ပင်ရိုက်ချက်တွေကို
ရိုက်တဲ့ကျွန်တော့ မိတ်ဆွေဟာ
အမှတ်တွေ အများကြီးရပေမဲ့ သူ့ကို အရှုံးသမားလို့ အထင်ခံရတယ်လို့ပဲ ထင်တယ်။
ဂျပန်မှာ ပင်ပေါင် ကစားပွဲဟာ အချစ် ပြဇာတ်အခန်းတစ်ခုလိုပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ယှဉ်နေ တာထက် သူနဲ့ တွဲဖက်ကာ
ကစားနည်းကို သင်ယူနေတာပါ။
ကျွန်တော် ဝန်ခံရမှာက
ပထမတော့ ကျွန်တော့အတွက် ဒီအားကစားရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ထုတ်ယူနေတာမျိုးပါ။
အပြင်းထန်ဆုံး ကစားသမားတွေနဲ့ ယှဉ်ကာ အင်မတန် စိတ်ပျက်စရာ နိုင်ပွဲအပြီး
မပျော်မြူးနိုင်တာက ခြောက်မိနစ်မှာ ကစားဖော်အသစ်တစ်နဲ့
တစ်ခါ နောက်ကျကျန်နေမှာမို့ပါ။
တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
ဂျပန်ကနေ အဝေးကို ပျံသန်းပြီး ကျွန်တော့ရဲ အင်္ဂလိပ် ပြိုင်ဘက်နဲ့
ထပ်ပြီး တစ်ဦးချင်း စကစားတဲ့အခါ
တစ်ခါ ရှုံးပြီးတိုင်း တကယ်ကို ပူဆွေးသောကရောက်တာ သတိထားမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ နိုင်ပြီးတိုင်းမှာလည်း အိပ်လို့ မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး၊
အကြောင်းက တစ်လမ်းပဲ သွားဖို့ရှိပြီး
ဒါက ကျဖို့ဆိုတာ သိတာကြောင့်ပါ။
ကဲ ကျွန်တော်သာ ဂျပန်မှာ စီးပွားရေလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင်
ဒါက အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။
ဂျပန်မှာက အခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘဲ
လေးနာရီအကြာမှာ အမှတ်တူနေတုန်းပဲဆိုရင်
ဘေ့စ်ဘောကစားပွဟာ သရေနဲ့ အဆုံးသတ်တယ်၊
အကြောင်းက အဖွဲ့ချုပ် ရပ်တည်မှုတွေက နိုင်တဲ့ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အခြေခံလို့ပါ၊
သရေပွဲ အတော်လေးရှိတဲ့ အသင်း တစ်သင်းဟာ နိုင်ပွဲ ပိုများတဲ့ တစ်သင်းရဲ့
ရှေ့မှာ အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ်တွေထဲက တစ်ကြိမ် ကြေးစား ဂျပန် ဘေ့စ်ဘောအသင်းကို
ဦးဆောင်ဖို့ ဂျပန်ကို ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ အမေရိကန်တစ်ယောက်က
Bobby Valentine ၁၉၉၅ တုန်းကပါ။
သူဟာ ဒီသာမညောင်ည အဖွဲ့ကို ယူပြီး
သူတို့ကို အံ့သြဖွယ်နောက်ဆုံးပိတ် ဒုတိယနေရာဆီ ဦးဆောင်ခဲ့တယ်၊
ချက်ချင်းပဲ သူ အလုပ်ဖြုတ်ခံရတယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
အသင်း ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ပြောတာက
"ကောင်းပြီ၊ သူက နိုင်တာကို အလေးထားတာကြောင့်ပါ"တဲ့။
(ရယ်သံများ)
တရားဝင် ဂျပန်ဟာ နှစ်နာရီနဲ့ ၁၂ မိနစ် ကြာဖို့ ပြောထားတယ်ဆိုတဲ့
ဒီအချက်မျိုးကို အတော်လေး ခံစားနိုင်ပြီး
မရှုံးအောင် ကစားခြင်းဟာ
အရာတွေထဲကနေ စိတ်ကူး၊ ရဲရင့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ယူနိုင်တာပါ။
တစ်ချိန်တည်းမှာ ဂျပန်မှာ ပင်ပေါင် ကစားခြင်းက
ဘာကြောင့် သံပြိုင်အဖွဲ့တွေဟာ တစ်ကိုယ်တော်သမားတွေထက် ပိုပြီး
ပျော်ရွှင်တာကို သတိရစေတယ်။
သံပြိုင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ သင့်အလုပ်က သင့်အပိုင်းကို အကောင်းဆုံး တီးခတ်ဖို့၊
ဂီတ သင်္ကေတတွေကို ခံစားချက်နဲ့ ရိုက်ခတ်ဖို့ပါ၊
ဒီလို လုပ်ခြင်းကနေ ၎င်းရဲ့အစိတ်အပိုင်း အစုစုထက် အများကြီး
ပိုခမ်းနားတဲ့ လှပတဲ့ လိုက်ဖက်မှုကို ကူညီဖန်တီးပေးဖို့ပါ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သံပြိုင်အဖွဲ့တိုင်းဟာ ဂီတမှူးတစ်ဦး လိုအပ်ပေမဲ့
သံပြိုင်အဖွဲ့က ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ရိုးရှင်းတဲ့ သဘောကနေ သင့်ကို ထုတ်ပေးတာလို့ထင်တယ်
အနိုင်ရတာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဟာ အရှုံး မဟုတ်တာကို သင် မြင်လာရတယ်၊
ဒါက ပိုကြီးမားတဲ့ ရုပ်ပုံကို မြင်ဖို့ ပျက်ကွက်ခြင်းပါ။
ကျွန်တော့ဘဝက ရှေ့ဆက်နေတယ်၊
အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက နှစ်တွေ အကြာကြီး ဖွင့်ပြထားပြီနောက်မှာ
ဘယ်အဖြစ်အပျက်ကမျှ ကျကျနန မရောက်ရှိနိုင်တာကို မြင်စပြုလာတယ်။
တစ်ခါတုန်းက ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော် ပိုင်တာမှန်သမျှ ဆုံးရှုံသွားခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံး ကျန်တာမှန်သမျှ၊ တောမီးလောင်တာ အထဲမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အချိန်မီပဲ ဆုံးရှုံးနေတာလို့ ထင်ရဟန်ရှိတာက
ကျွန်တော့ကို ကမ္ဘာမြေမှာ ပိုသိမ်မွေ့စွာ နေထိုင် ခွင့်ပေးတာလို့ မြင်လာခဲ့တယ်။
မှတ်စုတွေမပါဘဲ စာရေးဖို့၊
တကယ်တမ်းက ဂျပန်ကို ပြောင်းဖို့နဲ့
ပင်ပေါင် စားပွဲလို့သိကြတဲ့ အတွင်းကျတဲ့ ကျန်းမာရေး ကလပ်ပါ။
အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အကောင်းဆုံးအလုပ်နဲ့ အမှတ်မထင် ကြုံကြိုက်ခဲ့ပြီး
ပျော်လေဟန်ထင်ရခြင်းဟာ စစ်မှန်တဲ့ ပီတိရဲ့လမ်းမှာ
တည်ရှိနိုင်တာကို နားလည်လာခဲ့တယ်၊
ကံဆိုးမှုတွေထက်တောင် ပိုပါသေးတယ်။
ဂျပန်မှာ နှစ်ယောက်တွဲ ကစားတာက ကျွန်တော့ရဲ့ ပူပန်မှုအားလုံးကို တကယ်ပဲသက်သာစေခဲ့ပြီး
ညနေခင်းတစ်ခုရဲ့အဆုံးမှာ
လူတိုင်းဟာ အနည်းနဲ့အများ ဝမ်းမြောက်တဲ့ စိတ်နဲ့ တန်းစီထွက်သွားတာ သတိပြုမိတယ်။
ညတိုင်း ကျွန်တော့ကို သတိပေးနေတာက
ရှေ့မှာ ဦးဆောင်မနေတာဟာ နောက်ကျကျန်ခဲ့တာနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ၊
ရွှင်ရွှင်ပျပျ မရှိခြင်းထက်ပိုတာက သေခြင်းနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာပါ။
ဘာကြောင့် တရုတ် တက္ကသိုလ်တွေကို
ပင်ပေါင် ဘွဲ့တွေ ပေးဖို့ပြောတာ၊ ပင်ပေါင်ဟာ သိပ်မပြင်းတဲ့
စိတ် ကစဉ့်ကလျားဖြစ်တာတွေနဲ့ အထီးကျန် စိတ်ဝေဒနာကိုတောင်
အနည်းငယ် အကူအညီပေးတာကို ဘာကြောင့် သုတေသီတွေ တွေ့ရှိတာကို
နားလည်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တိုကျိုက ၂၀၂၀ အိုလံပစ် ကြည်ရင်တော့
အကြာကြီး ဘယ်သူနိုင်တယ်၊ ဘယ်သူရှုံးတယ်ဆိုတာ
ပြောပြဖို့ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို
အထူးတလည် သတိမူမိတော့မှာပါ။
နှစ်နာရီနဲ့ ၁၂ မိနစ် ကြာဖို့ပြောထားတဲ့
ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့အချက်ကို သတိရကြလား။
ကောင်းပါပြီ၊ ဒီကစားပွဲထဲက ကစားသမား တစ်ယောက်ဟာ နောက်ခြောက်နှစ်အကြာမှာ
Auschwitz နဲ့ Dachau စစ်အကျဉ်းစခန်းမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်လျှက် ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ။
အကြောင်းက အဆိပ်ငွေ့ခန်းထဲက အစောင့်တစ်ယောက်က
သူ့ရဲ့ ပင်ပေါင် ကစားတဲ့ နေ့တွေကနေ သူ့ကို မှတ်မိခဲ့တာကြောင့်ပါပဲ။
သူဟာ ဒီပွဲရှည်ကြီးရဲ့ အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သလား။
ဒါက အရေးမပါသလောက်ပါ။
မှတ်မိကြတဲ့အတိုင်း လူအများကြီးက ပထမရမှတ် အဆုံးအဖြတ်ပေးခင်က တန်းစီထွက်သွားတာလေ။
သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက
သူပါဝင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါ။
ကစားပွဲတိုင်း အောင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းပါ။
တစ်ညခြားဆိုသလို ဂျပန်က ကျွန်တော့ကို ပြောပြတာက
ရမှတ်အကြောင်း ဘယ်တော့၊ ဘယ်တော့မှ မတွေးဖို့ပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
Noite sim noite não, no Japão,
saio do meu apartamento,
subo a uma colina durante 15 minutos,
e dirijo-me para o ginásio local,
onde estão montadas três mesas de ténis de mesa num estúdio.
O espaço é limitado,
por isso, em cada mesa,
dois jogadores praticam batidas pela direita
e dois outros praticam batidas pela esquerda.
Por vezes, as bolas chocam no ar
e todos exclamam: "Uau!"
Depois, escolhemos parceiros e jogamos em duplas.
Sinceramente, não sei dizer quem ganhava,
porque mudávamos de parceiro de cinco em cinco minutos.
Todos dão o máximo
para conquistar pontos,
mas ninguém regista quem ganha os jogos.
Ao fim, mais ou menos, de uma hora de esforço intenso,
posso dizer-vos, sinceramente,
que o facto de não saber quem ganhou
é como se fosse a vitória suprema.
Diz-se que, no Japão,
criou-se um espírito competitivo sem competição.
Como todos sabem, a melhor maneira de acompanhar a geopolítica
é ver um jogo de ténis de mesa.
(Risos)
As duas maiores potências mundiais eram inimigos ferozes
até que, em 1972, uma equipa de ténis de mesa americana
foi autorizada a visitar a China comunista.
Assim que os antigos adversários
se juntaram à volta de umas pequenas mesas verdes,
cada um deles pôde reclamar uma vitória,
e o mundo inteiro pôde respirar melhor.
O líder chinês, Mao Tsé-Tung,
escreveu um manual de ténis de mesa,
e apelidou o desporto de "arma nuclear espiritual."
E diz-se que o único membro vitalício e honorário
da Associação de Ténis de Mesa dos EUA
é o então Presidente Richard Nixon,
que ajudou a criar uma situação benéfica para todos
através da diplomacia do ténis de mesa.
Mas, muito antes disso,
a história do mundo moderno
conta-se melhor através de uma bola branca saltitona.
"Ping-pong" faz lembrar a expressão "sing-song,"
como algo oriental,
mas, na verdade, acredita-se que foi inventado por aristocratas britânicos
durante a era vitoriana,
que, depois de jantar,
atiravam rolhas de vinho por cima de pilhas de livros.
(Risos)
Não estou a exagerar.
(Risos)
No fim da I Guerra Mundial,
o desporto era dominado por jogadores do antigo Império Austro-Húngaro:
oito dos nove primeiros campeonatos mundiais
foram ganhos pela Hungria.
Os europeus orientais gostavam tanto
de atirar de volta tudo aquilo que lhes atiravam
que quase colocaram o desporto num impasse.
Em 1936, num jogo para o campeonato em Praga,
diz-se que a conquista do primeiro ponto durou duas horas e 12 minutos
Para o primeiro ponto!
É mais longo do que um filme do "Mad Max."
E, segundo um jogador, o árbitro teve de abandonar com dores no pescoço
antes de o ponto ser conquistado.
(Risos)
Esse mesmo jogador começou a jogar com a mão esquerda
enquanto ditava movimentos de xadrez entre batidas.
(Risos)
Muita gente na audiência começou a retirar-se
uma vez que aquele ponto durou talvez 12 000 batidas.
Tiveram de fazer uma reunião de emergência
da Associação Internacional de Ténis de Mesa
e, em breve, as regras foram alteradas
para que nenhum jogo durasse mais que 20 minutos.
(Risos)
Dezasseis anos mais tarde, o Japão entra em cena,
quando um relojoeiro pouco conhecido chamado Hiroji Satoh
participou nos campeonatos do mundo em Bombaim, em 1952.
Satoh não era muito alto, não era muito cotado
usava óculos,
mas estava armado com uma raquete sem saliências
que, ao contrário das outras,
estava coberta com uma espuma grossa e esponjosa de borracha.
Graças a esta arma secreta silenciosa,
o pouco conhecido Satoh ganhou uma medalha de ouro.
Um milhão de pessoas saíram para as ruas de Tóquio
para o saudar quando ele regressou,
e o renascimento pós-guerra do Japão foi posto em marcha.
O que aprendi durante os meus jogos regulares no Japão
é aquilo a que podemos chamar desporto interior de domínio global,
também conhecido por vida.
Nunca jogamos partidas de simples no nosso clube,
apenas partidas de duplas
e, tal como eu disse, mudamos de parceiro de cinco em cinco minutos
Se, por acaso perdemos, muito provavelmente iremos ganhar
seis minutos depois.
Também jogamos à melhor de duas partidas,
por isso, muitas vezes não existe nenhum perdedor.
É a diplomacia do ténis de mesa.
Lembro-me sempre de que, durante a minha infância em Inglaterra,
ensinaram-me que o objetivo de qualquer jogo era ganhar.
Mas, no Japão, sou encorajado a acreditar que o objetivo de qualquer jogo
é fazer com que o maior número de pessoas possível à nossa volta
se sintam como vencedores.
Por isso, não se trata de altos e baixos individualmente,
mas de fazer parte de um coro regular e estável.
Os jogadores mais hábeis do nosso clube
conseguem inverter uma desvantagem de 9-1 para a sua equipa
num empate 9-9 em que todos estão intensamente envolvidos.
Um amigo meu que consegue estes incríveis movimentos repetitivos
que os jogadores mais pequenos se atrapalham e falham,
ganha muitos pontos, mas penso que é visto como um perdedor.
No Japão, um jogo de ténis de mesa é como um ato de amor.
Estamos a aprender a jogar com alguém,
e não contra esse alguém.
E confesso,
que, de início, sentia que isso retirava toda a diversão do desporto.
Não podia exultar após uma vitória inesperada contra os melhores jogadores,
porque, seis minutos depois, com um novo parceiro,
estava novamente a perder.
Por outro lado, nunca me sentia desconsolado.
Quando deixei o Japão e voltei a jogar partidas de simples
com o meu arquirrival inglês,
reparei que, após cada derrota ficava destroçado.
Mas, após cada vitória, também não conseguia dormir,
porque sabia que só havia um caminho a seguir,
e era descendente.
Se estivesse a tentar fechar negócios no Japão,
isto levaria a uma frustração enorme.
No Japão, ao contrário de outros sítios,
se o resultado estiver empatado ao fim de quatro horas,
um jogo de basebol termina num empate,
e, como as classificações da liga são baseadas na percentagem de vitórias,
uma equipa com alguns empates pode terminar à frente
de uma equipa com mais vitórias.
Uma das primeiras vezes que um americano veio para o Japão
para treinar uma equipa de basebol japonesa,
o Bobby Valentine, em 1995,
ele conseguiu levar uma equipa medíocre,
a um incrível segundo lugar,
mas foi imediatamente despedido.
Porquê?
"Bem," disse o porta-voz da equipa,
"devido à sua obsessão em ganhar."
(Risos)
O Japão até pode ser como aquele ponto
que, segundo se diz, demorou 2 horas e 12 minutos.
Jogar para não perder
pode eliminar toda a imaginação, o desafio, o entusiasmo das coisas.
Ao mesmo tempo, jogar ténis de mesa no Japão
recorda-me a razão por que um coro normalmente se diverte mais
do que um artista a solo.
Num coro, a nossa única função é desempenhar a nossa parte com perfeição,
cantar as notas com sentimento,
e assim, ajudar a criar uma harmonia bonita
que é muito melhor do que a soma das partes.
Sim, qualquer coro precisa de ser conduzido,
mas eu acho que um coro mostra-nos que não há só duas opções.
Mostra-nos que o contrário de ganhar não é perder,
é não conseguir ver para além disso.
Conforme a minha vida avança,
fico surpreendido ao perceber que nenhum evento
pode ser corretamente avaliado senão anos depois de ter ocorrido.
Uma vez perdi tudo o que tinha no mundo,
absolutamente tudo, num incêndio.
Mas com o tempo, percebi que foi essa perda
que me permitiu viver de modo mais leve,
escrever mesmo sem notas,
e mudar-me para o Japão
e para o ginásio conhecido como a "Mesa de pingue-pongue".
Em contrapartida, uma vez deparei-me com o emprego perfeito,
e cheguei à conclusão de que a felicidade aparente
consegue impedir o caminho para a verdadeira felicidade
ainda mais do que a tristeza.
Jogar a pares no Japão liberta-me da ansiedade,
e, no final do dia,
reparo que todos estão a sair de lá com a mesma satisfação.
Todas as noites recordo
que não avançar não é o mesmo que ficar para trás,
tal como não estar cheio de vida não é o mesmo que estar morto.
E compreendo a razão
que leva as universidades chinesas a oferecerem formação em ténis de mesa
e porque é que os investigadores descobriram que o ténis de mesa
pode ajudar quem tem ligeiros distúrbios mentais
e até autismo.
Mas quando assistir aos Jogos Olímpicos de 2020 em Tóquio,
estarei extremamente ciente
de que não será possível dizer quem ganha ou quem perde
durante muito tempo.
Lembram-se daquele ponto que referi
que, segundo dizem, demorou 2 horas e 12 minutos?
Um dos jogadores dessa partida, seis anos depois,
acabou nos campos de concentração de Auschwitz e Dachau.
Mas conseguiu sobreviver.
Porquê?
Porque um guarda da câmara de gás
reconheceu-o do tempo em que jogava ténis de mesa.
Tinha sido ele o vencedor daquela partida épica?
Pouco interessou.
Conforme se lembrarão, muitos saíram antes de o primeiro ponto ser conquistado.
A única coisa que o salvou
foi o facto de ter participado.
A melhor forma de ganhar qualquer jogo,
como o Japão me diz frequentemente,
é nunca, mas nunca pensar no resultado.
Obrigado.
(Aplausos)
A cada duas noites no Japão,
saio do meu apartamento,
subo uma ladeira por 15 minutos
e depois vou para o meu clube local
onde três mesas de pingue-pongue estão montadas em um estúdio.
O espaço é limitado.
Em todas as mesas,
uma dupla de jogadores pratica os "forehands",
outra pratica os "backhands"
e, de vez em quando, as bolas colidem no ar
e todo mundo diz: "Uau!"
Depois, escolhendo muito, selecionamos parceiros e jogamos em duplas.
Mas sinceramente não consigo dizer quem ganha,
porque trocamos de parceiro a cada cinco minutos.
E todos tentam bastante
ganhar pontos,
mas ninguém está acompanhando quem está ganhando o jogo.
Depois de mais ou menos uma hora de esforço incrível,
posso dizer sinceramente
que não saber quem ganhou
parece a vitória máxima.
Dizem que, no Japão,
foi criado um espírito competitivo sem competição.
Todos sabem que acompanhamos melhor a geopolítica vendo tênis de mesa.
(Risos)
As duas potências mais fortes do mundo eram as inimigas mais ferozes
até que, em 1972, uma equipe norte-americana de tênis de mesa
teve a permissão de visitar a China comunista.
Assim que os antigos adversários
estavam reunidos ao redor de algumas pequenas mesas verdes,
cada um deles poderia reivindicar uma vitória,
e o mundo inteiro poderia respirar mais facilmente.
O líder da China, Mao Tsé-Tung,
escreveu um manual completo sobre tênis de mesa
e chamou o esporte de "uma arma nuclear espiritual".
E foi dito que o único membro honorário vitalício
da Associação de Tênis de Mesa dos Estados Unidos
era o então presidente Richard Nixon,
que ajudou a projetar essa situação em que todos saem ganhando
por meio da diplomacia do tênis de mesa.
Mas, muito antes disso,
a história do mundo moderno
era mais bem contada por meio da bola branca quicando.
O tênis de mesa parece a execução de uma canção,
como algo oriental,
mas acredita-se que foi inventado pelos britânicos de classe alta
durante a época vitoriana,
que começaram a bater rolhas de vinho nas paredes de livros após o jantar.
(Risos)
Sem exagero.
(Risos)
No final da Primeira Guerra Mundial,
o esporte era dominado por jogadores do antigo Império Austro-húngaro:
oito dos nove primeiros campeonatos mundiais
foram reivindicados pela Hungria.
Os europeus orientais tornaram-se tão hábeis
em revidar tudo o que era lançado a eles
que quase paralisaram todo o esporte.
Em uma partida do campeonato em Praga, em 1936,
o primeiro ponto teria durado 2 horas e 12 minutos.
O primeiro ponto!
Mais longo do que um filme de "Mad Max".
Segundo um dos jogadores, o árbitro teve que se aposentar com o pescoço dolorido
antes que o ponto fosse concluído.
(Risos)
Esse jogador começou a devolver a bola com a mão esquerda
e ditar movimentos de xadrez entre os lances.
(Risos)
Muitos na plateia começaram, é claro, a ir embora,
já que aquele único ponto durou talvez 12 mil golpes.
Uma reunião de emergência da Federação Internacional de Tênis de Mesa
teve que ser realizada ali mesmo,
e logo as regras foram alteradas
para que nenhum jogo pudesse durar mais de 20 minutos.
(Risos)
Dezesseis anos depois, o Japão entrou em cena,
quando um relojoeiro pouco conhecido chamado Hiroji Satoh
apareceu no campeonato mundial de Mumbai em 1952.
Satoh não era muito grande, nem muito cotado,
usava óculos
e tinha uma raquete que não era emborrachada
como as outras,
mas coberta por uma espuma espessa de borracha esponjosa.
Graças a essa arma secreta silenciosa,
o pouco conhecido Satoh ganhou uma medalha de ouro.
Um milhão de pessoas saíram às ruas de Tóquio
para saudá-lo em seu retorno,
e o ressurgimento pós-guerra do Japão foi posto em movimento.
O que aprendi, no entanto, em meus jogos habituais no Japão,
é mais o que poderia ser chamado de esporte interno da dominação global,
às vezes conhecido como vida.
Nunca disputamos partidas simples em nosso clube,
apenas em duplas,
e porque, como eu disse, trocamos de parceiro a cada cinco minutos,
se você perder, é muito provável que ganhe
seis minutos depois.
Também jogamos o melhor de dois sets.
Por isso, muitas vezes, não há perdedor.
Diplomacia do tênis de mesa.
Sempre me lembro de que, como garoto criado na Inglaterra,
aprendi que o objetivo de um jogo era vencer.
Mas, no Japão, sou incentivado a acreditar que, na verdade, o objetivo de um jogo
é fazer o maior número possível de pessoas ao seu redor se sentirem vencedoras.
Portanto, você não está subindo e descendo como uma força individual,
mas faz parte de um coro regular e constante.
Os jogadores mais habilidosos de nosso clube
utilizam suas habilidades para transformar uma vantagem de 9 a 1 para sua equipe
em um jogo de 9 a 9, no qual todos estão intensamente envolvidos.
Meu amigo, que bate esses lobes altos e repetitivos,
que jogadores menores tentam bater e erram,
ganha muitos pontos, mas acho que é considerado um perdedor.
No Japão, um jogo de tênis de mesa é realmente como um ato de amor.
Você está aprendendo a jogar com alguém,
e não contra ele.
Devo confessar
que, a princípio, isso me pareceu tirar toda a diversão do esporte.
Não pude vibrar após uma grande vitória contra nossos jogadores mais fortes,
porque seis minutos depois, com um novo parceiro,
eu ficava para trás novamente.
Por outro lado, nunca me senti desconsolado.
Quando deixei o Japão e comecei a jogar partidas simples de novo
com meu arquirrival inglês,
notei que, após cada derrota, eu ficava muito desolado.
Mas, após cada vitória, eu também não conseguia dormir,
porque sabia que só havia um caminho a percorrer,
e era para baixo.
Se eu tentasse fazer negócios no Japão,
isso levaria a uma frustração sem fim.
No Japão, diferente de outros lugares,
se o placar ainda estiver equilibrado após quatro horas,
um jogo de beisebol termina empatado
e, como a classificação da liga baseia-se no percentual de vitórias,
uma equipe com muitos empates pode terminar à frente
de uma equipe com mais vitórias.
Uma das primeiras vezes que levaram um norte-americano ao Japão
para liderar uma equipe profissional de beisebol japonês,
Bobby Valentine, em 1995,
ele assumiu esse elenco muito medíocre,
levou-o a um impressionante segundo lugar
e foi imediatamente demitido.
Por quê?
"Bem", disse o porta-voz da equipe,
"por causa da ênfase dele em vencer".
(Risos)
O Japão oficial pode se parecer muito com esse ponto
que durou 2 horas e 12 minutos,
e jogar para não perder
pode tirar toda a imaginação, a ousadia e a empolgação das coisas.
Ao mesmo tempo, jogar tênis de mesa no Japão
me lembra por que os coros costumam se divertir mais
do que os solistas.
Num coral, sua única tarefa é desempenhar sua pequena parte com perfeição,
alcançar suas notas com sentimento
e, ao fazer isso, ajudar a criar uma bela harmonia
que é muito maior do que a soma de suas partes.
Sim, todo coral precisa de um regente,
mas acho que um coral libera você
do simples senso de escolha restrita de uma criança.
Você percebe que o oposto de ganhar não é perder,
é deixar de ver o todo.
Conforme minha vida continua,
fico muito surpreso ao ver que nenhum acontecimento
pode ser avaliado adequadamente por anos depois de se desenrolar.
Certa vez, perdi tudo o que eu tinha no mundo,
tudo, em um incêndio.
Mas, com o tempo, percebi que era essa perda aparente
que me permitia viver na terra com mais suavidade,
escrever sem anotações
e, na verdade, me mudar para o Japão
e o clube interno conhecido como a mesa de pingue-pongue.
Inversamente, uma vez me deparei com o emprego perfeito,
e cheguei à conclusão de que a aparente felicidade
pode atrapalhar o caminho da verdadeira alegria
ainda mais do que a tristeza.
Jogar em duplas no Japão realmente me alivia de toda a minha ansiedade
e, no final de uma noite,
percebo que todos vão embora
num estado de satisfação mais ou menos igual.
Lembro-me todas as noites
de que não chegar à frente não é o mesmo que ficar para trás,
algo mais do que não estar vivo é o mesmo que estar morto.
Passei a entender
por que as universidades chinesas oferecem cursos de tênis de mesa
e por que os pesquisadores descobriram que o tênis de mesa
pode, na verdade, ajudar um pouco com transtornos mentais leves
e até autismo.
Mas, enquanto eu assistir às Olimpíadas de 2020 em Tóquio,
estarei profundamente consciente
de que não será possível dizer quem ganhou ou quem perdeu
por muito tempo.
Lembram-se daquele ponto que mencionei, que durou 2 horas e 12 minutos?
Bem, um dos jogadores daquela partida acabou, seis anos depois,
nos campos de concentração de Auschwitz e Dachau.
Mas ele saiu vivo.
Por quê?
Simplesmente porque um guarda da câmara de gás
o reconheceu dos dias em que jogava tênis de mesa.
Ele tinha sido o vencedor daquela partida épica?
Isso quase não importava.
Como se lembram, muitos saíram antes mesmo de o primeiro ponto ser concluído.
A única coisa que o salvou
foi o fato de ele ter participado.
A melhor maneira de ganhar qualquer jogo,
o Japão me diz a cada duas noites,
é nunca,
nunca pensar no placar.
Obrigado.
(Aplausos)
Каждый второй вечер
я выхожу из дома в Японии,
иду в горку около 15 минут
и захожу в свой местный фитнес-клуб,
где стоят три стола для настольного тенниса.
Места мало,
поэтому за каждым столом
одна пара игроков отрабатывает удар открытой стороной ракетки,
а другая — закрытой стороной,
и иногда мячи сталкиваются в воздухе,
и тогда все восклицают: «Вот это да!»
Затем, бросая жребий, мы выбираем партнёров и играем попарно.
Но, честное слово, я никогда не знаю, кто выигрывает,
потому что партнёры сменяются каждые пять минут.
Каждый из нас изо всех сил
старается заработать очки,
но никто не следит за тем, кто побеждает в играх.
После примерно часа неимоверных усилий,
признаюсь честно,
отсутствие победителя
кажется мне самой лучшей победой.
Считается, что в Японии
дух соревнования достигается без непосредственного соперничества.
Всем известно, что наблюдение за игрой в пинг-понг помогает понять геополитику.
(Смех)
Две самые мощные державы мира были заклятыми врагами
до тех пор, пока в 1972 году американской команде настольного тенниса
не было разрешено приехать в коммунистический Китай.
Как только бывшие противники
собрались вокруг небольших зелёных столов,
любой из них мог стать победителем,
и тогда весь мир мог вздохнуть с облегчением.
Правитель Китая, Мао Цзэдун,
написал целое руководство по игре в настольный теннис
и назвал этот вид спорта «духовным ядерным оружием».
Считается, что единственным почётным и пожизненным членом
Ассоциации настольного тенниса США является
Ричард Никсон, который на тот момент был президентом
и который помог создать эту беспроигрышную ситуацию
с помощью дипломатии пинг-понга.
Но и задолго до этого
историю современного мира
можно было лучше всего проиллюстрировать на примере скачущего белого мячика.
«Пинг-понг» — это звукоподражание
с некоторым восточным звучанием,
но на самом деле эта игра была изобретением богатых англичан
в викторианскую эпоху,
которые придумали бросать винные пробки в стопки книг после ужина.
(Смех)
Я не преувеличиваю.
(Смех)
К концу Первой мировой войны
в этом виде спорта преобладали игроки из бывшей Австро-Венгерской империи,
и в восьми из девяти первых чемпионатов мира
победила Венгрия.
Восточные европейцы настолько наловчились
отбивать любые подачи,
что почти завели этот вид спорта в тупик.
На одном из чемпионатов в Праге в 1936 году
до начисления первого очка прошло два часа и 12 минут.
До первого очка!
Это длиннее фильма «Безумный Макс».
По словам одного из игроков, у судьи заболела шея, и его пришлось заменить,
прежде чем очко было начислено.
(Смех)
Этот игрок стал отбивать левой рукой
и при этом между ударами диктовал шахматные ходы.
(Смех)
Многие зрители, естественно, начали уходить,
потому что для получения первого очка понадобилось около 12 000 ударов.
Прямо на месте был созван
экстренный совет Международной ассоциации настольного тенниса,
и правила были изменены таким образом,
что игра не могла длиться более 20 минут.
(Смех)
Через 16 лет в игру включилась Япония,
когда малоизвестный часовщик по имени Хиродзи Сато
приехал на Чемпионат мира в Бомбее в 1952 году.
Сато был небольшого роста, не имел особо выдающихся успехов,
носил очки,
но он использовал ракетку не с пупырчатой накладкой,
как у всех других игроков,
а с толстой губчатой накладкой.
Благодаря этому шумоподавляющему секретному оружию
малоизвестный до тех пор Сато получил золотую медаль.
Миллион человек вышел на улицы Токио,
чтобы поприветствовать его по возвращении на родину,
и это событие стало началом послевоенного восстановления Японии.
Однако главное, чему я научился, играя в пинг-понг в Японии,
больше похоже на то, что можно назвать внутренней игрой мирового господства,
также известной как «жизнь».
В нашем фитнес-клубе мы никогда не играли один на один,
а всегда в парах,
и так как, как я уже говорил, мы меняем партнёров каждые пять минут,
если вы вдруг проиграете, то, скорее всего,
победите всего через шесть минут.
Мы также часто играем по принципу «выиграй две игры из трёх»,
поэтому зачастую проигравших не бывает совсем.
Дипломатия пинг-понга.
Я всегда вспоминаю,что в детстве в Англии
меня всегда учили, что главная цель игры — победить.
Но в Японии я учусь верить в то, что на самом деле смысл игры —
дать как можно большему количеству людей почувствовать себя победителями.
Чтобы не крениться в разные стороны самому по себе,
а быть частью большого, устойчивого хора.
Лучшие игроки в нашем клубе используют свои навыки,
чтобы превратить игру со счётом 9–1 в пользу своей команды
в игру со счётом 9–9, в которую страстно вовлечён каждый игрок.
У меня есть друг, который умеет делать высокие замысловатые подачи,
с которыми не справляются многие другие игроки.
Так вот, он зарабатывает много очков, но, мне кажется, все считают его проигравшим.
В Японии игра в пинг-понг — это выражение любви и принятия.
Вы учитесь играть вместе с другим игроком,
а не против него.
Сначала мне казалось,
что такой подход делает игру неинтересной.
Я не мог ликовать после блестящей победы над лучшими игроками,
потому что через какие-то шесть минут, с другим партнёром,
я опять проигрывал.
Но, с другой стороны, мне никогда не приходилось сильно расстраиваться.
Когда я вернулся из Японии в Англию
и снова стал играть один на один со своим основным соперником,
я заметил, что после каждого проигрыша я чувствовал себя очень несчастным.
Но я также лишался сна и после каждой победы,
потому что понимал,
что теперь всё может измениться только к худшему.
Если бы я хотел вести бизнес в Японии,
это бы привело к постоянному разочарованию.
В Японии, в отличие от других стран,
если счёт остаётся равным на протяжении четырёх часов,
бейсбольный матч объявляется ничьёй.
А так как рейтинг в лиге основывается на процентном показателе побед,
команда с бóльшим количеством равных счетов может опередить команду,
у которой больше побед.
Когда американец впервые приехал в Японию,
чтобы руководить профессиональной бейсбольной командой —
это был Бобби Валентин в 1995 году, —
он взял очень посредственную группу игроков
и великолепно привёл их к получению второго места,
и его мгновенно уволили.
Почему?
«Понимаете, — сказал представитель команды, —
он слишком сосредоточен на победе».
(Смех)
Официальный мир Японии может быть очень похож на то очко,
на начисление которого ушло два часа и 12 минут,
и игра на победу
может сделать такую работу безрадостной и неинтересной.
В то же время игра в пинг-понг в Японии напоминает мне,
почему людям часто приятнее петь в хоре,
чем выступать соло.
В хоре вам необходимо просто безупречно играть свою небольшую роль
и страстно брать нужные ноты,
и тем самым вы помогаете создать удивительное созвучие,
где целое всегда больше суммы его частей.
Да, каждому хору нужен дирижёр,
но мне кажется, что хор избавляет нас от детской веры в «чёрное-белое».
Мы понимаем, что противоположность победы — это не поражение,
а неспособность видеть общую картину.
В ходе своей жизни я часто с удивлением осознаю,
что события можно правильно оценить
только по прошествии многих лет.
Когда-то я потерял всё, что имел в этой жизни,
всё до последней крупицы, при пожаре.
Но по прошествии некоторого времени я понял, что именно эта потеря
позволила мне жить более осознанно и спокойно,
писать без черновиков
и даже переехать в Японию
и в тот внутренний фитнес-клуб, известный как стол для пинг-понга.
И наоборот, однажды у меня была работа мечты,
и я понял, что кажущееся счастье
может препятствовать истинному
даже больше, чем несчастье.
Игра в парах в Японии поистине избавляет меня от всех моих тревог,
и к концу вечера я вижу,
что все игроки выходят из клуба с одинаковым выражением радости на лице.
Это моё напоминание о том,
что то, что ты не первый, не означает, что ты проигрываешь,
так же как если ты не ведёшь себя оживлённо, не означает, что ты мёртв.
Теперь мне понятно,
почему в китайских университетах есть факультеты пинг-понга
и почему исследователи установили,
что пинг-понг немного помогает при лёгких душевных расстройствах
и даже при аутизме.
Когда в 2020 году я буду смотреть Олимпийские игры в Токио,
я буду чётко осознавать,
что точно сказать, кто проиграл,
а кто победил, будет невозможно ещё долгое время.
Помните то очко,
на начисление которого ушло два часа и 12 минут?
Так вот, один из игроков той игры через шесть лет оказался
в концентрационных лагерях Аушвица и Дахау.
Но ему удалось выжить.
Почему?
А только потому, что охранник газовой камеры
узнал его как игрока в пинг-понг.
Был ли он победителем того легендарного матча?
Это не имело значения.
Помните, многие зрители ушли с игры ещё до того, как первое очко было начислено.
Единственное, что его спасло, —
это то, что он был участником того матча.
Лучший способ победить в игре —
напоминает мне Япония через день —
это никогда и ни в коем случае не думать о счёте.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Japonya'da iki günde bir
dairemden çıkıp
15 dakika bir tepeye tırmanırım
ve sonra bir stüdyoda kurulmuş üç pinpon masası olan
sağlık kulübüme giderim.
Yer kısıtlı,
bu yüzden her masada
bir çift oyuncu elin iç taraf vuruşu egzersizi yaparken
diğeri dış taraf vuruşu egzersizi yapar
ve arada bir toplar havada çarpışır
ve herkes "Vay be!" der.
Daha sonra, takımları seçerken eşlerimizi seçer ve çift oynarız.
Ama dürüstçe size kimin kazandığını söyleyemem
çünkü her beş dakikada bir eş değiştiririz.
Herkes puan kazanmak için
gerçekten çok çabalar
ama kimse kimlerin oyunları kazandığını takip etmez.
Bir saat kadar öfkeli bir çabadan sonra,
içtenlikle söyleyebilirim ki
kimin kazandığını bilmemek
nihai bir zafer gibi hissettiriyor.
Japonya'da denir ki
rekabet etmeden rekabetçi bir ruh yaratıldı.
Şimdi, hepiniz biliyorsunuz ki jeopolitik en iyi pinpon izlenerek takip ediliyor.
(Gülüşmeler)
Dünyadaki en güçlü iki güç, en ateşli düşmandılar.
Ancak 1972'de Amerikan pinpon takımının
Komünist Çin'i ziyaret etmesine izin verilinceye kadar.
Eski rakipler,
küçük yeşil masaların etrafında bir araya gelir gelmez
her biri zafer iddia etti
ve tüm dünya daha kolay nefes alabildi.
Çin'in lideri Mao Zedong,
pinpon üzerine tam bir kılavuz yazdı
ve bu sporu "manevi bir nükleer silah" olarak adlandırdı.
ABD Masa Tenisi Birliği'nin
tek fahri hayat boyu üyesi olduğu söylenen
o zamanki başkan Richard Nixon,
masa tenisi diplomasisiyle
bu kazan-kazan durumunun oluşturulmasına yardım etti.
Fakat bundan çok önce,
modern dünyanın tarihi
zıplayan beyaz topla en iyi şekilde anlatılıyordu.
"Pinpon" "sing-song" gibi, Doğu'ya ait bir şeyler gibi geliyor
ama aslında, Viktorya döneminde, akşam yemeğinden sonra
kitapların çeperleri üstüne şarap mantarları vurmaya başlayan
üst sınıf İngilizler tarafından
bulunduğuna inanılıyor.
(Gülüşmeler)
Abartmıyorum.
(Gülüşmeler)
Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar
spora eski Avusturya-Macaristan İmparatorluğu oyuncuları hükmetti.
İlk dünya şampiyonalarından dokuzundan sekizi
Macarlar tarafından alındı.
Neredeyse tüm sporu durma noktasına getiren
Doğu Avrupalılar onlara atılan her şeyi geri atma konusunda çok uzmanlaştı.
1936'da Prag'da bir şampiyona maçında
ilk sayının iki saat on iki dakika sürdüğü söyleniyor.
İlk sayı!
"Çılgın Max" filminden daha uzun.
Oyunculardan birine göre hakem, sayı sonuçlanmadan boyun tutulmasıyla
emekli olmak zorunda kaldı.
(Kahkahalar)
O oyuncu topu sol eliyle karşılamaya
ve atışlar arasında satranç hamleleri dikte etmeye başladı.
(Gülüşmeler)
Seyircilerin çoğu, tek sayı belki on iki bin atış sürdüğünden dolayı
tabii ki çıkmaya başladı.
Uluslararası Masa Tenisi Birliği hemen oracıkta bir acil durum toplantısı
düzenlemek zorunda kaldı
ve kısa süre içinde kurallar değiştirildi,
böylece hiçbir oyun 20 dakikadan daha fazla sürmedi.
(Gülüşmeler)
16 yıl sonra, Japonya oyuna girdi,
Hiroji Satoh diye az tanınan bir saatçi
Bombay'da 1952'de dünya şampiyonalarında boy gösterdi.
Satoh, gözlük takan
çok önemli ve değerli olmayan biriydi
ama diğer pütürlü raketlerin aksine
kalın delikli kauçukla kaplanmış
pütürsüz bir raketle silahlanmıştı.
Bu susturucu gizli silah sayesinde
az tanınan Satoh altın madalya kazandı.
Tokyo sokaklarına onun dönüşünü karşılamak için
bir milyon insan çıktı.
Gerçekten Japonya'nın savaş sonrası dirilişi harekete geçti.
Buna rağmen Japonya'da düzenli oyunlardan öğrendiğim şey,
küresel hâkimiyetin manevi sporu denebilecek bir şey,
bu bazen hayat olarak da biliniyor.
Kulüpte asla tekli oynamayız,
sadece eşli oynarız.
Söylediğim gibi beş dakikada bir eşlerimizi değiştirdiğimiz için
eğer kaybederseniz altı dakika sonra kazanma ihtimaliniz çok yüksek.
Aynı zamanda iki setin en iyileri oynarız,
bu yüzden genellikle hiç kaybeden olmaz.
Masa tenisi diplomasisi.
İngiltere'de büyümüş bir çocuk olarak
oyunun asıl olayının kazanmak olduğunun öğretildiğini hep hatırlarım.
Ancak Japonya'da, asıl oyunun olayının çevrendeki insanlara mümkün olduğu kadar
galip olduklarını hissettirmek olduğuna inanmaya teşvik edildim.
Bu yüzden bireysel olarak kazanmak ve kaybetmekten etkilenmiyorsun
ancak muntazam ve istikrarlı bir koronun parçasısın.
Kulübümüzdeki en yetenekli oyuncular
yeteneklerini herkesin yoğun bir şekilde katıldığı 9-1'lik oyunu
9-9'luk bir oyuna dönüştürmek için öncülük etmede kullanıyorlar.
Topları yükseğe atan arkadaşım,
havaya atılan toplar daha başarısız oyuncular tarafından karşılanamıyor--
pekâlâ, birçok sayı alıyor ama bence o bir mağlup gibi düşünülüyor.
Japonya'da, pinpon oyunu gerçek bir sevgi eylemi gibidir.
Birine karşı oynamak yerine
onunla beraber nasıl oynayacağınızı öğreniyorsunuz.
İtiraf etmek gerekirse
başta bu durum oyunun tüm eğlencesini kaçırmış gibi gelmişti.
Altı dakika sonra, yeni bir partnerle yeniden kaybettiğimden dolayı
en güçlü oyuncumuza karşı alınmış beklenmedik büyük bir zafer sonrasında
çok fazla sevinemedim.
Diğer bir yandan, hiçbir zaman çok üzgün de hissetmedim.
Japonya'dan geri dönüp İngiliz ezelî rakiplerimle
tekli oynamaya başladığımda
her yenilgiden sonra gerçekten kalbimin kırıldığını fark ettim.
Ancak her zaferden sonra da uyuyamıyordum
çünkü gitmek için yalnızca bir yol olduğunu biliyordum,
o da yenilmekti.
Şimdi, eğer Japonya'da bir iş yapmaya çalışıyor olsaydım
bu sonsuz bir hayal kırıklığı olurdu.
Japonya'da diğer yerlerin aksine
eğer dört saat sonra skor hâlen eşitse
beyzbol oyunu beraberlikle sonuçlanır,
bu yüzden lig sıralamaları kazanma yüzdelerine dayandırılır,
birçok beraberliği olan takım
daha fazla zaferi olan takımın önünde bitirebilir.
İlk kez bir Amerikan vatandaşı, Bobby Valentine, 1995'te
profesyonel Japon beyzbol takımının başına Japonya'ya getirildi,
gerçekten vasat bu takımı aldı,
onlara şaşırtıcı bir şekilde
ikinci sırada bitirmelerine öncülük etti
ve o aniden kovuldu.
Neden?
Takım sözcüsü "Evet, kazanmayı çok vurguladığından dolayı." dedi.
(Gülüşmeler)
Japon takımı tam da
iki saat on iki dakika sürdüğü söylenen o maçtaki gibi hissedebilir,
ayrıca kaybetmemek adına oynamak
birçok şeyin yanında, hayal gücünü, cesareti ve heyecanı alıp götürebilir.
Aynı zamanda, Japonya'da pinpon oynama
bana koroların solistlerden
neden daha çok eğlendiğini anımsatır.
Bir koroda tek göreviniz size ait küçük kısmı mükemmel bir şekilde çalmaktır,
notalarına duyguyla basmaktır
ve bunu yaparak güzel bir ahengin oluşmasına yardım etmek
o kısmın tamamından daha harikadır.
Evet, her koro bir şefe ihtiyaç duyar.
Ama bence bir koro basit bir çocuk ikileminden kurtarır.
Kazanmanın aksinin kaybetme olmadığını anlarsınız--
kazanmanın aksi, daha büyük resmi görmede sorun yaşamaktır.
Hayatım devam edip giderken
açığa çıktıktan yıllar sonra
hiçbir olayın tam olarak açıklanamaması beni şaşırtıyor.
Bir keresinde kontrol edilemeyen bir yangında
dünyada sahip olduğum her şeyimi kaybettim, son şeye kadar.
Ama zamanla, görünüşte kayıp gibi gelen şey
hayatı daha nazikçe yaşamamı,
notsuz yazmayı
ve aslında pinpon masası olarak bilinen
manevi sağlık kulübüne ve Japonya'ya gitmemi sağladı.
Aksine, bir keresinde mükemmel bir işte tökezledim
ve gerçek sevincin yolunda durabilen
mutluluk görünümünün sefaletin yaptığından
çok daha fazlasını yapabildiğini anladım.
Japonya'da ikili oynama gerçekten benim tüm gerginliğimi alıyor
ve akşamın sonunda,
herkesin aşağı yukarı aynı hazla ayrıldığını fark ediyorum.
İlerlememenin, gerilemekle aynı şey olmadığını,
hayat dolu olmamanın ölü olmakla aynı şey olmadığını
her gece kendime hatırlatırım.
Neden Çin üniversitelerinin
pinponda lisans teklif ettiklerini
ve araştırmacıların pinponun hafif zekâ bozuklukları
ve otizme bile gerçekten biraz yardımı olabildiğini anlıyorum.
Fakat Tokyo'da 2020 Olimpiyatlarını izlerken
uzun bir süre kimin kazanıp kimin kaybettiğini
söylemenin mümkün olmayacağını
çok iyi biliyorum.
İki saat on iki dakika sürdüğü söylenen
daha önce bahsettiğim sayıyı hatırlıyorsunuz, değil mi?
Peki, bu oyundaki oyunculardan biri
altı yıl sonra, Auschwitz and Dachau'nın toplama kampındaydı.
Ama oradan canlı olarak çıktı.
Neden?
Sırf gaz halkasındaki nöbetçi
onu pinpon oynadığı günlerinden hatırladığı için.
O destansı maçın kazananı mıydı?
Önemli değildi.
Hatırladığınız üzere birçok insan ilk sayı sonuçlanmadan oradan ayrılmıştı.
Onu kurtaran tek şey,
maçın parçası olduğu gerçeğiydi.
Herhangi bir oyunu kazanmanın en iyi yolu,
Japonların bana her iki gecede bir söylediği şey:
asla ve asla skoru düşünmemek.
Teşekkürler.
(Alkışlar)
我在日本的时候，
每隔一晚就会出门，
爬山 15 分钟，
然后再到当地的健康俱乐部，
那里有三张乒乓桌。
空间有限，
所以在每张乒乓桌上，
有一对球员练习正手，
另一对练习反手，
时不时地，球就会在空中碰撞，
每个人就感叹道，“哇！”
然后，我们抽签选择搭档进行双打。
但是说实话我没法告诉你们是谁赢了，
因为我们每五分钟就会更换搭档。
每个人都为了赢分
拼尽全力，
但是没有人在记录 到底是谁赢了比赛。
在经过一小时激烈的角逐后，
老实说，
不知道谁赢了
却像是最终的胜利。
在日本，有一种说法是，
他们不通过比赛 却创造出了比赛的精神。
你们都知道可以通过 看乒乓了解地缘政治。
（笑声）
世界上最强大的两个国家 曾是针锋相对的敌人，
直到 1972 年，美国乒乓球队
被允许访问共产主义中国。
当曾经的对手
集结在这些小绿桌旁边时，
每一方都获得了胜利，
整个世界也能松一口气。
中国的领导人毛泽东
为乒乓球写了一整本手册，
他称这项运动为“精神核武器”。
据说美国乒乓球协会
唯一的终生荣誉会员
就是当时的总统理查德·尼克松，
他通过乒乓外交
帮助实现了这样的双赢局面。
但是在那之前，
现代世界的历史
通过这些往复的白色塑料球 来讲述，效果最好。
“乒乓（ping-pong）”听起来像是 “合唱（sing-song）”的表亲，
像是来自东方，
但实际上，乒乓被认为 是由维多利亚时代
的英国贵族发明的，
那时他们在晚饭后 用书对着墙击打葡萄酒软塞。
（笑声）
没有夸张。
（笑声）
第一次世界大战结束时，
这项运动被来自原来的 奥匈帝国的球员垄断：
早期世锦赛的九个冠军中
有八个被匈牙利摘取。
东欧人对把球打来打去
变得如此熟练，
以至于他们近乎把这项运动 带入了停滞状态。
在 1936 年布拉格的一场世锦赛中，
第一分据说在过了 两小时12分后才被拿下。
第一分！
比《疯狂麦克斯》的电影还要长。
据其中一个球员说， 裁判在这一比分结束前
因为脖子酸而不得不退场。
（笑声）
运动员甚至开始用左手击球，
并在击打间隙指挥下象棋。
（笑声）
当然，观众席中的许多人开始计数，
这一比分可能持续了 12000 下击打。
国际乒乓球协会的紧急会议不得不
在现场立刻召开，
随后规则改变，
没有一轮比赛可以长于 20 分钟。
（笑声）
十六年后，日本进入了人们的视野，
一位名叫佐藤博治的无名制表匠
出现在了 1952 年 孟买的国际锦标赛上。
佐藤博治没有名气，排名也不高，
他还戴着眼镜，
但是他的球拍并不像其他的球拍那样
坑坑洼洼的，
而是覆盖着厚厚的海绵状橡胶泡沫。
多亏了这个秘密武器，
默默无闻的佐藤博治摘得了金牌。
当他回国时，在东京有一百万人
走上街头夹道欢迎他凯旋，
日本的战后复兴也真正开始了。
不过，我在日本的 常规乒乓赛中学到的，
更恰当地说是全面占优的内在运动，
有时也被称作人生。
我们俱乐部从不打单打，
只进行双打，
因为，正如我所说， 我们每五分钟就会更换搭档，
如果你不巧输了， 那么在六分钟后，
你很有可能赢下比赛。
我们也玩两局制，
通常就没有输家。
乒乓外交。
我一直记得， 作为在英格兰长大的男孩，
我被教育比赛的关键是获胜。
但在日本，我被鼓励相信比赛的要义
是让你身边尽可能多 的人认为他们是赢家。
所以你不会以一个个体上下沉浮，
相反，你是常规，稳定 的团体的一部分。
我们俱乐部打得最好的球员
能够利用他们的技巧 将他们球队 9 比 1 的领先，
进行到 9 比 9，这样每个人 都能积极参与其中。
我有个朋友会打吊高转球，
小个子球员只能乱打，根本接不到——
他能赢很多分， 但我觉得他却是个输家。
在日本，乒乓比赛真的像是爱的举动。
你学习如何和别人一起比赛，
而不是赢过别人。
我承认，
起初，我觉得这样完全 剥夺了运动的乐趣。
我无法在赢下最强球员后 感受到胜利的喜悦，
因为六分钟后， 和一个新的搭档在一起。
我又落后了。
另一方面，我从未感到悲伤。
当我飞离日本，又开始和我的英国同僚
进行单打时，
我注意到每次失败后， 我真的非常伤心。
但每次胜利后，我也无法入眠，
因为我知道接下来只有一条路可走，
那就是下坡路。
如果我尝试在日本做生意，
这会导致无尽的沮丧。
在日本，不像其他地方，
如果四小时后比分依然持平，
棒球比赛会以平局结束，
而因为联赛排名依据胜率，
一个有一些平局的队伍
可以比赢得多场比赛的队伍 排名更靠前。
起初有一个名叫鲍比·瓦伦丁的 美国人被带到日本
来领导一个职业日本棒球队，
那时是 1995 年，
他带着这个平庸的队伍，
最终惊人的拿下了第二名，
然而他立刻被解雇了。
为什么？
“嗯，”球队发言人说，
“因为他总强调赢下比赛。”
（笑声）
官方的日本感觉像是
那据说花了两小时 12 分钟 才拿下的一分，
而不想输球的比赛
会剥夺所有的想象、冒险和兴奋。
同时，在日本打乒乓
让我想到了为何相比独唱，
合唱常常更有趣。
在合唱队，你的唯一工作就是 唱好你的那一声部，
有感情的唱对音符，
这样做才能构建
比单纯齐唱更美的和声。
是的，每个合唱团都需要一个指挥，
但我认为合唱让你脱离了 对于对错的简单理解。
你意识到胜利的对面并不是失败——
而是不能看到更大的格局。
随着我生命的继续，
我才真正认识到没有一个事情
能够在它发生的几年后 被正确的评价。
我曾经在一场野火中 失去了我在这世界上
拥有的所有东西，每一件东西。
但是逐渐的，我意识到 这看上去的损失
让我能在地球上生活的更平和，
让我不用笔记就能写作，
也让我搬去日本，
接触到了内在的健康俱乐部， 也就是乒乓球桌。
相反的，我曾经有一份完美的工作，
而我逐渐意识到这种表面的快乐
实际上相比苦难会更加阻碍
真正的快乐。
在日本打双打让我真正 脱离了所有的焦虑，
在一天结束时，
我注意到每个人 都表现出了差不多的欢乐。
我每一晚都被提醒，
没有领先并不等同于落后，
就好似没有活力并不等同于死亡。
我意识到为什么
中国大学会颁发乒乓球的文凭，
为什么研究人员发现乒乓球
实际上可以减缓轻度的心理疾病，
甚至是自闭症。
但当我在东京观看 2020 年奥运会的时候，
我清楚的意识到
在相当长的一段时间，谁赢谁输
将很难分辨。
还记得我刚才提过的
那个据说持续了 两小时 12 分钟的一分吗？
六年后，比赛中的其中一个球员
被送进了奥斯维辛和达豪集中营。
但他活着走了出来。
为什么？
仅仅是因为毒气室的守卫
因为他的乒乓事迹认出了他。
他是那场史诗级比赛的胜者吗？
这已不重要。
可能你还记得，许多人在 第一个比分揭晓前就离开了。
拯救他的唯一东西
就是他曾经参与了这场比赛的事实。
每隔一晚日本就告诉我，
赢得任何比赛的最好方式，
就是永远，永远都不要想着分数。
谢谢。
（掌声）
在日本，每隔一晚，
我就會步出我的公寓，
花十五分鐘爬上山丘，
接著前往當地的健康俱樂部，
在俱樂部裡，有三張 乒乓球桌放在一間房間中。
空間有限，
所以，每一張球桌
都有一組球員練正手，
另一組練習反手，
偶爾，球會在空中相撞，
大家就會出聲：「哇！」
接著，我們用抽籤的方式 選夥伴玩雙打。
但我實在無法告訴各位誰贏了，
因為我們每五分鐘就會換夥伴。
每個人都非常努力
想要得分，
但沒有人在記錄誰贏得了比賽。
拼了一個小時左右，
我可以老實告訴各位，
不知道誰贏了
感覺就像是終極的勝利。
在日本有種說法，
他們不用競爭就創造了競爭的精神。
大家都知道，了解地緣政治學 最好的方式就是看乒乓球。
（笑聲）
世界上最大的兩個強權 是非常對立的敵人，
直到 1972 年，一支美國乒乓球隊
獲准造訪共產主義的中國。
當這些過往敵手
聚在那些小型綠色桌子旁邊，
每個人都有可能取得勝利，
全世界也能喘口氣。
中國的領導人毛澤東
寫了一整本的乒乓手冊，
他把這項運動稱為 「靈性的核武」。
據說，美國乒聯
唯一的榮譽終身會員
是當時的總統尼克森，
他透過乒乓交際手腕
協助策劃了這個雙贏局面。
但，其實早在那之前， 現代世界的歷史
就最適合透過反彈的白球來說明。
「乒乓」聽起來像是 「唱歌（英文發音類似）」的表親，
聽起來有東方味，
但其實，一般相信 它是在維多利亞時期
由上流英國人所發明，
他們在晚餐之後將酒瓶塞 打向書牆，發明了乒乓。
（笑聲）
沒有誇大。
（笑聲）
第一次世界大戰尾聲時，
這項運動被前奧匈帝國球員給主宰：
早期的世界冠軍，九個中有八個
被匈牙利拿走。
而東歐人非常善長
把打向他們的任何東西打回去，
他們幾乎把這整個運動 打到停滯狀態。
1936 年在布拉格的 一場冠軍賽事中，
到了兩小時十二分時 才有人得了第一分。
第一分！
比《衝鋒飛車隊》電影還長。
根據一位球員的說法，
在那一分出現之前， 裁判就已經因為脖子酸痛而離場。
（笑聲）
球員開始用左手把球打回去，
在打擊之間口述棋步。
（笑聲）
當然，許多觀眾 開始一個接一個離開，
因為要得一分可能 要揮一萬兩千拍。
國際桌球總會立即
召開緊急會議，
規則很快就被改變了，
比賽不得超過二十分鐘。
（笑聲）
十六年後，日本也來參一腳，
一名沒沒無聞的鐘錶匠佐藤博治
於 1952 年出現在 孟買的世界冠軍賽。
佐藤個子不高，排名不在前面，
他戴著眼鏡，
但是他所配備的球拍
不像其他球拍是顆粒面的，
而是表面厚厚的海棉橡膠泡沫。
因為有這個安靜的秘密武器，
不為人知的佐藤贏得金牌。
他返鄉時，東京有一百萬人
走上街頭歡迎他，
日本的戰後復興就這麼啟動了。
不過，我在日本一般比賽中所學到的
比較是所謂全球統治的內在運動，
也就是人生。
在我們的俱樂部中， 我們從來不單打，
只進行雙打，
因為，如我所說的， 我們每五分鐘就換夥伴，
如果你剛好輸了，六分鐘之後，
你很可能就會贏。
我們也會玩三局兩勝制，
通常就完全不會有輸家。
乒乓交際手腕。
我在英國長大，一直記得
被教導比賽的目的是獲勝。
但在日本，大家鼓勵我相信， 其實比賽的重點
是要盡可能讓你身邊 有越多人感覺自己是贏家。
所以你就不會像獨自 一個人那樣載沉載浮，
你屬於一個平凡穩定的團隊。
在我們的俱樂部中，球技最好的球員
會把他們的技巧用在 讓他們球隊九比一領先的局面
轉換成九比九的局面， 讓大家和比賽緊密結合。
我有位朋友，他很會打高吊球，
小個子球員會亂打且打不中——
他能得很多分， 但我認為他被視為是輸家。
在日本，乒乓比賽其實 像是一種愛的舉動。
你學習的是如何和其他人一起運動，
而不是對抗其他人。
我必須承認一開始
我覺得這樣子運動的樂趣都沒了。
在擊敗最強的球員之後 我不能為之狂喜，
因為六分鐘之後，換了新夥伴，
我又落後了。
另一方面，我從來 沒有感覺鬱鬱不樂。
當我飛離日本，
和英國主要的對手開始再次單打時，
我發現每次輸球就真的很心碎。
但每次勝利之後，我也無法入睡，
因為我知道只剩下一條路，
就是下坡。
如果我要在日本做生意，
這會造成無盡的挫折感。
日本和其他地方不同，
在日本如果四小時之後仍然比數相同，
棒球比賽就是以平手結束，
因為聯賽排名的依據是勝率，
有很多場平手的球隊在榜上
可能領先勝賽比較多場的球隊。
最早被請到日本去領導
日本職業球隊的其中一位美國人
是巴比瓦倫泰，時間是 1995 年，
他帶的球隊很平凡，
最後卻以第二名的驚人成績結束，
而他馬上被開除了。
為什麼？
「嗯，」球隊發言人說：
「因為他強調贏球。」
（笑聲）
官方的日本感覺起來就很像
花了兩小時十二分鐘 才得到的那一分，
為了不要輸而比賽，
會把所有的想像力、 大膽冒險、興奮都給奪去。
同時，在日本打乒乓球
讓我想起為什麼合唱團通常會比
獨唱更有樂趣。
在合唱團中，你唯一的工作 就是完美演出你的小角色，
用感覺去唱出你的音符，
如此協助創造出美麗的和諧，
讓它變得比所有部分 加總起來更強大。
是的，每個合唱團都需要一個指揮，
但我認為合唱團會讓你脫離
兒時非黑即白的簡單二分法。
你會開始了解 贏的另一面並不是輸——
而是無法看到更大的大局。
隨著年歲增長，我很訝異見到
事件在發生後數年
仍不能適當地被評估。
我曾經失去過我在世界上 所擁有的一切，
在大火中失去所有的一切。
但最後，我漸漸了解， 那看似失去一切的狀況，
讓我能夠更溫柔地住在地球上，
不用筆記就能寫作，
且能真的搬到日本，
加入內在健康俱樂部， 也就是乒乓球桌。
相反的，我有一次 遇到了一個完美的工作，
我漸漸了解，那看似快樂的狀況
反而比不幸更會阻礙
真正的喜悅。
在日本雙打真的讓我 解除了所有焦慮，
有天晚上結束時，
我注意到大家都有 差不多同等的愉悅。
每天晚上我都會被提醒，
沒有領先並不等同於落後，
就如同，沒有精力充沛 並不等同於死了。
我漸漸了解為什麼
中國的大學會提供乒乓球學位，
以及為什麼研究者發現乒乓
真的能對輕微的 心理疾病有一點幫助，
甚至是自閉症。
但當我看 2020 東京奧運時，
我將會非常敏銳地意識到
會有很長的一段時間
不可能分辨出誰贏、誰輸。
還記得我前面提到過
花了兩小時十二分才得到的一分嗎？
那場比賽的其中一位球員
六年後淪落到 奧斯威辛和達豪集中營。
但他活著出來了。
為什麼？
只因為毒氣室的一名守衛
認出他以前是乒乓球員。
他是那場史詩級比賽的贏家嗎？
一點也不重要了。
如果各位記得，很多人 在那一分出現之前就離場了。
救了他一命的不是輸贏，
而是他的參賽。
每隔一天晚上日本就會告訴我，
贏得任何比賽的最佳方法，
是永遠、永遠不要去想比分。
謝謝。
（掌聲）