Ναόμι Κλάιν: Δε χρειαζόμαστε ένα θαύμα αλλά πραγματική δημοκρατία.
Μόλις τελειώσαμε μία συνάντηση με θέμα
το Μανιφέστο LEAP εδώ στο Παρίσι,
είχαμε εδώ περίπου 500 ανθρώπους
που ήρθαν να μάθουν γι'αυτό το πείραμα
που ξεκινήσαμε στον Καναδά
στη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής καμπάνιας.
Βασικά βρεθήκαμε σε μια προεκλογική εκστρατεία
όπου φαινόταν ότι θα ξεφορτωθούμε
την πολύ δεξιά κυβέρνησή μας,
την κυβέρνηση του Στήβεν Χάρπερ,
αλλά είχαμε ένα πρόβλημα.
Το πρόβλημα ήταν ότι κανένα από τα βασικά
κόμματα της αντιπολίτευσης,
τα κόμματα που θα μπορούσαν
να αντικαταστήσουν τον Χάρπερ,
δεν μιλούσαν για την κλιματική αλλαγή
με οποιοδήποτε σοβαρό τρόπο.
Και οι προοδευτικοί και το NDP,
το τρίτο κόμμα στη σειρά,
είχαν ήδη ταχθεί υπέρ του αγωγού
της ασφαλτούχου άμμου,
και πανηγύριζαν γι'αυτόν τον αγωγό,
δεν προβληματίζονταν για τις επιστημονικές αποδείξεις
που μας λένε ότι πρέπει να κρατήσουμε
τη συντριπτική πλειοψηφία αυτού του άνθρακα
μέσα στη γη.
Κι έτσι μία ομάδα από εμάς,
εξήντα επικεφαλής κινημάτων
από όλον τον Καναδά,
η ομάδα μου απλώς φιλοξένησε τη συνάντηση,
συγκεντρώθηκαν για δύο μέρες,
και είπαμε, ο κόσμος θα ψηφίσει
γι'αυτό που δεν θέλει σ'αυτές τις εκλογές,
θα ψηφίσει εναντίον του Χάρπερ,
αλλά πρέπει να δημιουργήσουμε έναν χώρο,
που θα επιτρέψει στους ανθρώπους να πουν ναι
στην επόμενη οικονομία,
στην οικονομία μετά τον άνθρακα,
αλλά μια τέτοια οικονομία θα πρέπει
να αντιμετωπίσει συγχρόνως πολλές κρίσεις,
είμαστε αντιμέτωποι με την κρίση
της κλιματικής αλλαγής αλλά επίσης
αντιμετωπίζουμε μια κρίση ανισότητας
και ανεργίας,που ολοένα διευρύνονται,
μια κρίση έλλειψης δικαιοσύνης για τόσους ανθρώπους
στον Καναδά, συμπεριλαμβανομένων των αυτοχθόνων,
και ίσως ειδικά για τους αυτόχθονες
που η γη τους κλάπηκε με την ίδρυση της χώρας μας.
Αναλάβαμε αυτό το έργο, εξήντα από μας,
να γράψουμε ένα κείμενο
που συνδυάζει όλα αυτά τα ζητήματα
και που προτείνει ένα όραμα
για μία μετάβαση μακριά από τα ορυκτά καύσιμα
που θα βασίζεται στη δικαιοσύνη.
Υπάρχουν 15 βασικές απαιτήσεις
που καλύπτουν τα πάντα,
από την ανατροπή της λογικής της λιτότητας,
μέχρι το διάλογο για ένα εγγυημένο ετήσιο βασικό εισόδημα,
την κατάργηση των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου
που δίνουν τη δυνατότητα σε εταιρείες
να καταγγέλουν την κυβέρνηση
όταν προωθεί καλές πολιτικές για το κλίμα.
Αλλά το κεντρικό σημείο είναι
η ενεργειακή δημοκρατία,
καθώς απομακρυνόμαστε από τα ορυκτά καύσιμα
δεν πρέπει απλώς να επιτρέψουμε στις ίδιες εταιρείες
που ήταν στο παιχνίδι
να μας πoυλούν τώρα
ηλιακά πάνελ και ανεμογεννήτριες,
οι ίδιοι που μας πουλούν σήμερα ορυκτά καύσιμα.
Θα'πρεπε να χρησιμοποιήσουμε
αυτή τη μετάβαση ως ευκαιρία
για τον ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό της οικονομίας μας,
κι αυτό σημαίνει η ενεργειακή δημοκρατία,
σημαίνει πως καθώς μεταβαίνουμε
στην ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές,
αυτά τα ενεργειακά συστήματα
πρέπει να είναι στην ιδιοκτησία και τον έλεγχο
των κοινοτήτων που τα φιλοξενούν,
αλλά επιπρόσθετα, λέμε επίσης
ότι οι κοινότητες που είχαν τη χειρότερη τύχη
με το σημερινό μοντέλο βασισμένο στην εξόρυξη
θα πρέπει να είναι οι πρώτοι
που θα πάρουν δημόσια χρηματοδότηση
και την τεχνολογία
για να έχουν τον έλεγχο της δικής τους
ανανεώσιμης ενέργειας.
Κι αυτό σημαίνει πρώτα και πάνω απ'όλα
τους ανθρώπους των Πρώτων Εθνών.
Μέσα στη Διάσκεψη για το Κλίμα του ΟΗΕ
ακούμε από πολλούς δισεκατομυριούχους,
με οδηγό τον Bill Gates,
ότι αυτοί θα μας σώσουν.
Και το Μανιφέστο LEAD
έχει μια πολύ πολύ διαφορετική προσέγγιση.
Η προσέγγιση του Bill Gates
συνίσταται στην αναζήτηση αυτού
που ο ίδιος αποκαλεί ενεργειακό θαύμα,
και ζητά ένα τεράστιο ποσό δημόσιου χρήματος
για να δοθεί στην αναζήτηση
κάποιου τεχνολογικού θαύματος,
ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την πυρηνική σύντηξη,
την πυρηνική ενέργεια επόμενης γενιάς,
ενδιαφέρεται για ένα σωρό πράγματα
που δεν υπάρχουν ακόμα
και επίσης επιστρατεύει ιδιωτικούς πόρους
για να ψάξει γι'αυτό το νέο ενεργειακό θαύμα.
Αλλά τελικά αυτό που ζητά είναι
δημόσιες επιδοτήσεις για ιδιωτικό κέρδος.
Εμείς ζητάμε το αντίθετο.
Πρώτα απ'όλα ξεκινάμε από την πρόταση
ότι έχουμε ήδη τις τεχνολογίες
για να φτάσουμε σε 100% ανανεώσιμη ενέργεια
και βασιζόμαστε στην έρευνα
του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ,
που λέει ότι οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο
μπορεί να τροφοδοτηθεί
με 100% ανανεώσιμη ενέργεια
νωρίτερα από το 2050
και πράγματι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε.
Επομένως δε χρειαζόμαστε ένα θαύμα,
αυτό που χρειαζόμαστε
είναι αληθινή δημοκρατία.
Μετάφραση: permaculture-greece.org