Anarchists have a well-earned reputation when it comes to property.
“Oh they’re smashing the Starbucks!”
“Oh my Go-”
“Gangster.”
“Ohhhhhhhhhh!”
Acts of targeted vandalism and sabotage are often used by liberals, politicians and corporate
media outfits to paint a picture of anarchism as nothing more than mindless hooliganism.
But these small-scale acts of property destruction represent more than just surface-level outbursts
of misdirected rage, or a ritualistic rivalry with Starbucks windows.
They gesture towards a broader assault on the philosophical and legal underpinnings
of the state and capitalism itself.
Early anarchist forebearer Pierre-Joseph Proudhon summed up this tension more than 175 years
ago, when he penned the phrase ‘property is theft’.
All power structures are rooted in ideology.
A shared belief in this ideology is what keeps the structures of power in place.
Under capitalism, the edifice of social control is built on the collective illusion of private
property, and the sanctity of the so-called ‘free market’.
Any moves taken to challenge this logic will therefore provoke pushback from the system’s
indoctrinated cheerleaders, and will certainly catch the attention of the repressive and
recuperative functions of the state.
But as the saying goes... you can’t make an omelette without breaking a few eggs.
And you definitely can’t overthrow capitalism without messing with people’s stuff.
So.... what is property, anyway?
And what do anarchists have against it?
Property is a legal concept, used as a means of delineating ownership and control.
It’s rules are so ingrained into the fabric of our daily lives that it’s easy to forget
that they are fluid, changeable, and that they have assumed many different forms throughout
human history.
From the stateless Anishinaabe peoples of the Three Fires Confederacy, to the vast state-managed
enterprises of the Soviet Union, differences in baseline conceptions of property have fundamentally
shaped the specific character of social relationships, the development of culture and the operation
of power and authority in their respective societies.
In most parts of the world today, national and cultural distinctions exist mainly as
localized variations of a single, global capitalist economy.
The dominant ideology of this empire is a consumer-fuelled individualism – a worldview
that sees a corporate-dominated system of private property as synonymous with freedom
of choice... or even liberty itself.
Of course, things haven’t always been this way.
Capitalism first emerged in Europe, where the growing wealth and power of rich landowners,
merchants and financiers gradually began to unravel and displace the existing system of
feudal social relations.
Before this, much of the lands and natural resources needed for human
survival were considered a commons, meaning that they weren’t actually owned by anyone.
Even in the Christian agrarian societies where capitalism first took root, it was widely understood that the earth and the
entire bounty of nature belonged to God, and were merely administered by his representatives
on earth, the Church and the monarchy.
The shift to capitalism was made possible through large scale commodification.
This process, also known by Marxists as primitive accumulation, essentially amounts to state-sanctioned
theft.
In a cruel parlour trick, things without monetary value are legally transformed into commodities
that can be owned and traded.
Yellowknives Dene anti-colonial theorist, Glen Coulthard describes it as “the violent
transformation of non-capitalist forms of life into capitalist ones.”
The great enclosure began in earnest at the end of the 15th century, as acre upon acre
of the British Commons was broken up and commodified into individual parcels of land.
This was, incidentally, around the same time that Spanish and Portuguese merchants began
their invasion and pillage of the new world.
As part of their genocidal colonization of the so-called Americas, European settlers
imposed this new system of private land ownership onto Indigenous nations with a very different
conception of property – one in which people belonged to the land, not the other way around.
The same colonial process of commodification was then applied to fellow human beings.
Over the following centuries, European slave traders kidnapped millions of Africans, reduced
them to the legal status of chattel property and sold them to the owners of massive agricultural
plantations.
The massive volume of wealth extracted from this stolen land and labour cemented the power
of the emergent capitalist class, and was used as a springboard for subsequent wars
of conquest.
And with these new waves of Euro-American expansion came the enclosure of new lands,
the creation of new markets, and the spread of capitalist social relations all across
the globe.
Conceptions of property and ownership have evolved over the years.
In its hardwired pursuit of constant growth, capitalism has been forced to constantly adapt,
contort and reinvent itself.
Technological advances have revolutionized the manufacture and transportation of commodities,
while property relations have become muddied through the rise of publicly owned corporations,
investment vehicles and financial debt instruments.
And the logic of the commodity form has continued to colonize new frontiers, from intellectual
property, to genetic blueprints, to information itself.
This has resulted in a world where nearly everything imaginable has been transformed
into property, and its ownership increasingly concentrated in the hands of a shrinking pool
of unimaginably wealthy individuals.
This hoarding of resources by a small minority finds its natural reflection in the explosive
growth of abject poverty among the world’s majority.
In the Global South, oil and mining companies hire paramilitary death squads to displace
entire villages, swelling the populations of favelas, shantytowns and mega-slums well
beyond their natural limits.
Meanwhile, in the so-called ‘developed world’, millions of people are homeless, while ten
times that number of homes sit vacant, silently accruing value for real estate speculators
and investment trusts owned by the managers of public sector pension funds.
These levels of entrenched inequality are backed up by the massive application of state
violence, and the internalized sense of collective helplessness that this violence has produced.
But this fatalism has limits, and many see the regime of property for what it is – a
social war – and act accordingly.
Around the world, anarchists have been at the forefront of urban squatting movements,
breaking into empty buildings and transforming them into social centres and collective housing
projects.
In more rural areas, communities of displaced peasants have occupied private or state-owned
lands and defended one another against the threat of eviction, while Indigenous groups
have taken up arms, halted development projects, and forced colonizers off their territory.
Anarchists have honed their forgery skills, creating counterfeit government
IDs, state currency and travellers cheques for armed resistance movements around the
world.
While other anarchists, like the Greek comrades of Revolutionary Struggle, have carried out
armed expropriations, robbing banks to fund their attacks on the state.
Crews of anarchists have bloc’ed up and swarmed grocery stores, liberating enough
food to feed their entire block, while others have broken into fenced off lots to build
community gardens and autonomous parks.
The struggle for anarchism is above all a struggle to replace the alienated and exploitative
social relations of capitalism with new relationships based in solidarity and mutual aid.
This means de-commodifying our lives, and all of the things that we need to live well.
It means seizing back the commons... and everything that they’ve stolen from us.
Οι αναρχικοί έχουν δικαίως μια φήμη σε ό,τι αφορά την ιδιοκτησία.
"Σπάνε τα Starbucks!"
"Ω θεέ μου!"
"Μπάχαλοι!"
"Ωωωω!"
Δράσεις στοχευμένων βανδαλισμών και σαμποτάζ χρησιμοποιούνται συχνά
από φιλελεύθερους, πολιτικούς και καθεστωτικά μέσα για να απεικονίσουν
τον αναρχισμό σαν τίποτα περισσότερο από ανόητο χουλιγκανισμό.
Όμως αυτές οι μικρής κλίμακας καταστροφές αντιπροσωπεύουν κάτι παραπάνω
από επιφανειακά ξεσπάσματα ενός αποπροσανατολισμένου θυμού
ή μιας τελετουργικής αντιπαλότητας με τη βιτρίνα των Starbucks.
Εντάσσονται σε μια ευρύτερη επίθεση εναντίον των φιλοσοφικών και νομικών
θεμελίων του ίδιου του κράτους και του καπιταλισμού.
Ένας από τους θεμελιωτές του αναρχισμού, ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν, συνόψισε αυτή την
άποψη πριν από περισσότερα από 175 χρόνια
όταν έγραφε τη φράση "η ιδιοκτησία είναι κλοπή".
Όλες οι δομές εξουσίας βασίζονται στην ιδεολογία.
Η κοινή πίστη σ'αυτή την ιδεολογία είναι αυτό που συντηρεί τις δομές εξουσίας.
Υπό τον καπιταλισμό, το οικοδόμημα του κοινωνικού ελέγχου βασίζεται στη συλλογική
ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας, και της ιερότητας της "ελεύθερης αγοράς"
Οποιαδήποτε κίνηση αμφισβήτησης αυτής της λογικής, θα προκαλέσει την αντίδραση των
οπαδών του συστήματος, και σίγουρα θα τραβήξει την προσοχή των κατασταλτικών
μηχανισμών του κράτους.
Αλλά όπως λέει κι η παροιμία...αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρια δεν τρως.
Και σίγουρα ο καπιταλισμός δε μπορεί να πέσει
χωρίς να προσβάλλεις την ατομική ιδιοκτησία.
Οπότε...Τι ακριβώς είναι η ιδιοκτησία;
Και τι έχουν οι αναρχικοί εναντίον της;
Η ιδιοκτησία είναι μια νομική έννοια που χρησιμοποιείται
σαν μέθοδος οριοθέτησης της κυριότητας και του ελέγχου.
Οι κανόνες της είναι τόσο συνυφασμένοι με την καθημερινότητά μας, ωστέ είναι εύκολο
να ξεχάσουμε πως είναι ρευστοί, ευμετάβλητοι και έχουν υπάρξει με
διαφορετικές μορφες στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας.
Από τους ελεύθερους Ανισινάαμπε του Συμβουλίου των Τριών Πυρκαγιών, εως τις
τεράστιες κρατικές επιχειρήσεις στην ΕΣΣΔ οι διαφοροποιήσεις στην αντίληψη της
ιδιοκτησίας έχουν διαμορφώσει τη φύση των κοινωνικών σχέσεων, την κουλτούρα και τη
δράση της εξουσίας και των αρχών στις αντίστοιχες κοινωνίες.
Στο μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου, εθνικές και πολιτισμικές διαφοροποιήσεις υπάρχουν
ως τοπικές παραλλαγές μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.
Η κυρίαρχη ιδεολογία της αυτοκρατορίας αυτής είναι ο καταναλωτικός ατομικισμός
μια κοσμοθεωρία που εξισώνει ένα σύστημα ιδιοκτησίας ελεγχόμενης από την αγορά
με την ελευθερη επιλογή...ακόμα και με την ίδια την ελευθερία.
Φυσικά δεν ήταν πάντα έτσι.
Ο καπιταλισμός πρωτοεμφανίστηκε στην Ευρώπη, όπου ο αυξανόμενος πλούτος
και η ισχύς των γαιοκτημόνων, των εμπόρων και των χρηματιστών σταδιακά εκτόπισε το
υπάρχον σύστημα του φεουδαρχισμού.
Πριν από αυτό, το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεων και των απαραίτητων φυσικών
πόρων για την επιβίωση των ανθρώπων θεωρούνταν κοινό,
δηλαδή δεν ανήκε σε κανέναν.
Ακόμα και στις χριστιανικές αγροτικές κοινωνίες
στις οποίες πρωτοεφαρμόστηκε ο καπιταλισμός, ήταν ευρέως κατανοητό
ότι η γη και η φύση ανήκουν στο Θεό και η διαχείρισή τους απλώς έπεφτε
στους επί γης αντιπροσώπους του, την Εκκλησία και τη μοναρχία.
Η μετάβαση στον καπιταλισμό κατέστη δυνατή
μέσω της εμπορευματοποίησης σε μεγάλη κλίμακα.
Αυτή η διακασία, γνωστή στους Μαρξιστές ως πρωταρχική συσσώρευση, πρακτικά σημαίνει
κρατικά εγκεκριμένη κλοπή.
Πράγματα δίχως χρηματική αξία μετατρέπονται έννομα και ταχυδακτυλουργικά
σε εμπορεύματα που μπορούν να ανήκουν και να πωλούνται.
Ο αυτόχθων (Yelloknives Dene), θεωρητικός αντι-αποικιοκρατιστής Γκλεν Κουλτάρ
το περιγράφει ως "τη βίαιη μετατροπή μορφών ζωής
από μη καπιταλιστικές σε καπιταλιστικές".
Η μεγάλη απαλλοτρίωση εκτάσεων ξεκίνησε εντατικά στα τέλη του 15ου αιώνα
καθώς στρέμμα το στρέμμα των Βρετανικών Κοινώνέσπασε και μετατράπηκε
σε ατομικά κομμάτια γης.
Αυτό συμπτωματικά συνέβαινε την ίδια περίοδο που οι Ισπανοί και Πορτογάλοι
έμποροι ξεκίνησαν τη λεηλασία του νέου κόσμου.
Ως μέρος της γενοκτονικής τους αποίκησης της Αμερικής, οι Ευρωπαίοι άποικοι
επέβαλαν αυτό το νέο σύστημα ιδιοκτησίας γης σε αυτόχθονες πληθυσμούς με μια πολύ
διαφορετική αντίληψη περί ιδιοκτησίας που υπαγόρευε
πως οι άνθρωποι ανήκουν στη γη και όχι το αντίστροφο.
Η ίδια αποικιοκρατική διαδικασία της εμπορευματοποίησης
εφαρμόστηκε και σε ανθρώπους.
Μέσα στους επόμενους αιώνες, οι Ευρωπαίοι δουλέμποροι απήγαγαν εκατομμύρια Αφρικάνων
τους απέδωσαν το νομικό καθεστώς της κινητής ιδιοκτησίας και τους πούλησαν
σε μεγαλοϊδιοκτήτες φυτειών.
Οι τεράστιες ποσότητες που απέφεραν οι κλεμμένες εκτάσεις κι η κλεμμένη εργασία
εδραίωσε την ισχύ της αναδυόμενης καπιταλιστικής τάξης και χρησιμοποιήθηκε
ως μέσο για τους κατακτητικούς πολέμους που ακολούθησαν.
Και μ' αυτό το νέο κύμα Ευρω-αμερικανικής επεκτατικότητας
ήρθε και η απαλλοτρίωση νέων εκτάσεων
η δημιουργία νέων αγορών και η διάδοση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων
σ' όλη τη Γη.
Η έννοιες της ιδιοκτησίας και της κυριότητας έχουν εξελιχθεί με τα χρόνια.
Εν μέσω της επιδίωξης για συνεχή ανάπτυξη, ο καπιταλισμός υποχρεώθηκε στην συνεχή
προσαρμογή, σύσπαση και επανεφεύρεσή του.
Τα τεχνολογικά άλματα έχουν φέρει επανάσταση
στην κατασκευή και μεταφορά των εμπορευμάτων,
ενώ οι ιδιοκτησιακές σχέσεις έχουν γίνει πιο περίπλοκες με την άνοδο των δημόσιων
επιχειρήσεων, των επενδυτικών μέσων και τα όργανα οικονομικών χρεών.
Η λογική της εμπορευματικής μορφής συνεχίζει να κατακτά νέους ορίζοντες,
από την πνευματική ιδιοκτησία, τα γενετικά αποτυπώματα,
μέχρι την ίδια την πληροφορία.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν κόσμο όπου οτιδήποτε μπορούμε να φανταστούμε έχει
μετατραπεί σε ιδιοκτησία και η κυριότητα συγκεντρώνεται
όλο και περισσότερο στα χέρια όλο και λιγότερων
εξωφρενικά πλουσίων ατόμων.
Αυτή η συσσώρευση πόρων από μια μειοψηφία βρίσκει τη φυσική αντανάκλασή της
στην αυξανόμενη εξαθλίωση της πλειοψηφίας του παγκόσμιου πληθυσμού.
Στον Παγκόσμιο Νότο, οι εταιρείες πετρελαίου και εξορύξεων,
προσλαμβάνουν παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου
για να ξεριζώσουν ολόκληρα χωριά, αυξάνοντας έτσι ραγδαία τον πληθυσμό
στις φαβέλες και στις παραγκουπόλεις πέραν της φυσικής χωρητικότητάς τους.
Παράλληλα, στον "ανεπτυγμένο κόσμο", εκατομμύρια ανθρώπων είναι άστεγοι,
ενώ δεκαπλάσιος αριθμός σπιτιών είναι άδεια, συγκεντρώνοντας σιωπηλά αξία
για τους μεσίτες και τις επενδυτικές εταιρείες που κατέχουν
οι διαχειριστές των συνταξιοδοτικών ταμείων του δημόσιου τομέα.
Αυτα τα επίπεδα εδραιωμένης ανισότητας υποστηρίζονται από τη μαζική εφαρμογή
κρατικής βίας, και την εσωτερικευμένη αίσθηση της συλλογικής ανικανότητας
που αυτή η βία έχει προκαλέσει.
Όμως αυτή η μοιρολατρεία έχει όρια, και πολλοί βλέπουν το καθεστώς ιδιοκτησίας
ως αυτό που πραγματικά είναι -ένας κοινωνικός πόλεμος- και πράττουν ανάλογα.
Οι αναρχικοί έχουν υπάρξει στην πρώτη γραμμή των κινημάτων κατάληψης
μπαίνοντας σε άδεια κτίρια και μετατρέποντάς τα σε κοινωνικούς χώρους
και προγράμματα συλλογικής κατοίκησης.
Σε πιο αγροτικές περιοχές, κοινότητες εκτοπισμένων αγροτών, έχουν καταλάβει
είτε ιδιωτικές είτε κρατικές εκτάσεις γης υπερασπίστηκαν ο ένας τον άλλο
απέναντι στην απειλή της έξωσης, ενώ αυτόχθονες πληθυσμοί πήραν τα όπλα,
σταμάτησαν αναπτυξιακά έργα και έδιωξαν τους αποικιοκράτες απ'τις εκτάσεις τους.
Οι αναρχικοί έχουν ακονίσει τις παραχαρακτικές ικανότητές τους,
φτιάχνοντας πλαστές ταυτότητες, χρήματα και ταξιδιωτικές επιταγές
για την ένοπλη αντίσταση ανά τον κόσμο.
Ενώ άλλοι αναρχικοί όπως οι Έλληνες σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα
έχουν πραγματοποιήσει ένοπλες απαλλοτριώσεις, ληστεύοντας
τράπεζες για να χρηματοδοτήσουν τις επιθέσεις τους στο κράτος.
Ομάδες αναρχικών έχουν συνασπιστεί και επιτεθεί σε παντοπωλεία, απελευθερώνοντας
αρκετή τροφή ώστε να τραφεί ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, ενώ άλλοι
έχουν παραβιάσει περιφραγμένα οικόπεδα για να φτιάξουν κοινοτικούς κήπους και αυτόνομα πάρκα.
Ο αγωνας για τον αναρχισμό είναι πάνω από όλα ένας αγώνας για να αντικατασταθούν
οι αποξενωτικές και εκμεταλλευτικές κοινωνικές σχέσεις του καπιταλισμού
με νέες, βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια.
Αυτό σημαίνει απο-εμπορευματοποίηση της ζωής μας και όλων των πραγμάτων τα οποία
χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.
Σημαίνει να πάρουμε πίσω τα κοινά...και όλα όσα έκλεψαν από μας.
"A para Anarquia" La propriedad.
Los anarquistas tienen una merecida reputación cuando se trata de propiedad.
"¡Oh, están destrozando el Starbucks!"
"¡Oh, Dios mío!"
"¡Gángster"
"Ohhhhhhhhhh!"
Liberales, políticos y medias a menudo utilizan actos de sabotaje específicos
para pintar una imagen del anarquismo como un vandalismo irreflexivo.
Pero estos actos de destrucción de propiedad representan más que violencia superficial
o conflicto ritual con las ventanas de Starbucks.
Se están incubando en una lucha más amplia contra los fundamentos filosóficos y legales
del estado y del propio capitalismo.
Una de las primeras figuras anarquistas, P-J Proudhon, resumió esta tensión hace más de 175 años,
cuando escribió la frase "La propiedad es robo".
Todas las estructuras de poder tienen sus raíces en una ideología.
La creencia compartida en esta ideología mantiene las estructuras de poder en su lugar.
Bajo el capitalismo, el control social se basa en la ilusión colectiva
de la propiedad privada y en la santidad del llamado "libre mercado".
Por lo tanto, cualquier iniciativa tomada para cuestionar estos fundamentos provocará una respuesta
de los perros guardianes, y ciertamente atraerá la atención de las funciones represivas
y pacificadoras del estado.
Pero como dice el refrán, "no se hace una tortilla sin romper los huevos".
Y ciertamente no podemos derrocar al capitalismo sin interferir en los asuntos de los demás.
Pero ... ¿qué es la propiedad?
¿Y qué tienen los anarquistas contra ella?
La propiedad es un concepto legal, un medio para delinear el patrimonio y el control.
Las reglas están tan arraigadas en la vida cotidiana que es fácil olvidar
que son poliformes, cambiantes y que han tomado muchas
formas diferentes en el curso de la historia humana.
Desde los pueblos anishinaabe de la "Three Fires Confederacy", sin estado, hasta las vastas empresas
administradas por la URSS, las diferencias en las concepciones básicas de la propiedad han moldeado fundamentalmente
el carácter específico de las relaciones sociales, el desarrollo de la cultura
y el funcionamiento del poder y de la autoridad en sus respectivas sociedades.
En el mundo actual, las distinciones nacionales y culturales existen principalmente
como variaciones localizadas de una economía capitalista global única.
La ideología dominante de este imperio es un individualismo consumista, una visión del mundo
que ve un sistema de propiedad privada dominado por las corporaciones como sinónimo
de libertad de elección ... o incluso de la libertad misma.
Por supuesto, las cosas no siempre han sido así.
El capitalismo surgió en Europa, donde la creciente riqueza y el poder de los terratenientes,
comerciantes y financieros ricos comenzaron gradualmente a desentrañar y desplazar
el sistema existente de relaciones sociales feudales.
Antes, una gran parte de las tierras y los recursos naturales necesarios para la supervivencia humana
se consideraban comunes, lo que significa que en realidad no pertenecían a nadie.
Incluso en las sociedades agrarias cristianas donde se arraigó, se entendió ampliamente que la tierra
y toda la cosas de la naturaleza pertenecían a Dios, administradas por sus representantes:
la Iglesia y la monarquía.
El cambio al capitalismo fue posible gracias a la mercantilización a gran escala.
Este proceso, también conocido por los marxistas como "acumulación primitiva",
equivale esencialmente a un robo orquestado por el estado.
Cruelmente, las cosas sin valor monetario se transforman legalmente en bienes
que se pueden poseer y comercializar.
Glen Coulthard, teórico anticolonial de los Yellowknives Dene, lo describe como:
"la transformación violenta de formas de vida no capitalistas en formas de vida capitalistas".
La gran expansión realmente comenzó a fines del siglo XV, mientras que el acre por acre,
las tierras comunales británicas se fragmentaron y se convirtieron en parcelas individuales.
Esto fue, por cierto, casi al mismo tiempo que los comerciantes españoles y portugueses comenzaron
su invasión y saqueo del nuevo mundo.
En esta colonización genocida de las llamadas Américas, los colonos europeos impusieron
este nuevo sistema de propiedad privada de la tierra a las naciones indígenas con una concepción muy diferente
de la propiedad, en la que las personas pertenecían a la tierra, y no al revés.
El mismo proceso colonial de mercantilización se aplicó luego a otros seres humanos.
Durante siglos, los traficantes de esclavos europeos secuestraron a millones de africanos,
los redujeron al estado legal de propiedad privada y los vendieron
a los propietarios de largas plantaciones agrícolas.
El volumen masivo de riqueza extraído de esta tierra con esta mano de obra robadas cimentó
el poder de la clase capitalista emergente, y se utilizó como trampolín
para las guerras de conquista posteriores.
Y estas oleadas de expansiones euroamericanas han envuelto nuevas tierras,
creado nuevos mercados y extendido las relaciones sociales capitalistas
en todo el mundo.
Las concepciones de propiedad han evolucionado a lo largo de los años.
En su búsqueda constante de crecimiento, el capitalismo se ha visto obligado a adaptarse,
retorcerse y reinventarse constantemente.
Los avances tecnológicos han revolucionado la fabricación y el transporte de productos básicos,
y las relaciones de propiedad se han enturbiado por el surgimiento de corporaciones,
vehículos de inversión e instrumentos de deuda financiera.
Y la lógica del mercado ha seguido colonizando nuevos espacios: desde la propiedad intelectual
hasta las huellas genéticas, hasta la información.
Esto ha resultado en un mundo donde casi todo lo imaginable se ha convertido en propiedad,
y estos se concentran cada vez más en manos de un grupo cada vez más pequeño
de personas increíblemente ricas.
Esta acumulación de recursos por una pequeña minoría encuentra su reflejo natural
en el crecimiento explosivo de la pobreza extrema entre la gran mayoría.
En los países del sur, las compañías petroleras y mineras contratan escuadrones paramilitares
para desplazar aldeas enteras, inflando favelas y ciudades de mega barrios
más allá de sus límites naturales.
En el llamado "mundo desarrollado", millones de personas no tienen hogar, mientras que
diez veces mas de casas se encuentran vacantes, acumulando valor para los especuladores inmobiliarios
y los fondos de inversión en poder de las administradoras de fondos de pensiones.
Estos niveles de desigualdad arraigada están garantizados por la aplicación masiva de la violencia estatal
y el sentido interno de impotencia colectiva que esta violencia ha engendrado.
Pero este fatalismo tiene límites, y muchos ven en el sistema de propiedad lo que es:
una guerra social ... y actúan en consecuencia.
En todo el mundo, los anarquistas han estado a la vanguardia de los movimientos okupas urbanos,
infiltrando edificios vacíos y convirtiéndolos en centros sociales
y proyectos de vivienda colectiva.
En las zonas rurales, las comunidades campesinas saqueadas ocuparon tierras privadas o públicas
y se defendieron contra la amenaza de desalojo, mientras que los grupos indígenas
tomaron las armas, detuvieron la expansión y obligaron a los colonos a abandonar sus territorios.
Los anarquistas han refinado sus habilidades de falsificación, creando tarjetas de identidad falsas,
dinero falsificado y cheques de viajero para movimientos de resistencia armada
en todo el mundo.
Mientras que otros, como los anarquistas griegos de Revolutionary Struggle,
llevaron a cabo expropiaciones armadas, robando bancos para financiar sus ataques contra el estado.
Grupos de anarquistas se unieron e invadieron tiendas, proporcionando suficiente
para alimentar a todo su vecindario, mientras que otros obligaron a la tierra cercada
para construir jardines comunitarios y parques autónomos.
La lucha por el anarquismo es sobre todo para reemplazar las relaciones sociales enajenadas
y explotadoras del capitalismo con nuevas relaciones basadas en la solidaridad y la ayuda mutua.
Significa desmonetizar nuestras vidas y todas las cosas que necesitamos para vivir bien.
Significa recuperar los bienes comunes ... y todo lo que nos robaron.
A niin kuin Anarkia: Omaisuus
Omaisuuden suhteen anarkistit ovat todella ansainneet maineensa.
"Oho ne smäshhii tota Starbucksia!"
"Voi luoj-"
"Gangsteri."
"Wouuuuuu!"
Kohdistettua vandalismia ja sabotaasia käytetään usein liberaalien, poliitikkojen ja valtamedian
puheissa maalaamaan kuvaa anarkismista pelkkänä järjettömänä huliganismina.
Mutta näissä pienimuotoisissa vahingonteoissa on kyse enemmästä kuin vain pinnallisista
raivonpurkauksista tai ritualistisesta kilvoittelusta näyteikkunoiden kanssa.
Ne ovat osa laajempaa hyökkäystä valtion ja kapitalismin filosofisia sekä laillisia
perusteita vastaan
Varhainen anarkisti Pierre-Joseph Proudhon summasi tämän jännitteen yli 175 vuotta sitten
fraasilla "omaisuus on varkautta".
Kaikki valtarakennelmat perustuvat jollekkin ideologialle.
Jaettu usko tähän ideologiaan pitää nämä rakennelmat pystyssä.
Yhteiskunnallinen kontrolli perustellaan kapitalismissa yksityisomaisuuden illuusiolla
ja niin kutsuttujen "vapaiden markkinoiden" pyhyydellä.
Kaikki pyrkimykset tämän logiikan haastamiseksi synnyttävät vastareaktion systeemin indoktrinoiduissa kannattajissa
sekä kiinnittävät valtion repressiivisten ja rekuperatiivisten toimijoiden huomion.
Mutta kuten vanha sananlaskukin kuuluu... rapatessa roiskuu.
Eikä kapitalismia varmasti kaadeta kajoamatta kenenkään juttuihin
Joten... mitä se omaisuus oikein on?
Ja mitä anarkisteilla on sitä vastaan?
Omaisuus on juridinen käsite jolla määritellään omistamista ja hallintaa.
Sen säännöt ovat niin olennainen osa elämiämme, että on helppo unohtaa
niiden olevan alati muutoksessa, ottaen moninaisia eri muotoja
ihmiskunnan historiassa.
Kolmen Tulen Konfederaation valtiottomista Anishinaabeista valtaviin, valtion hallinnoimiin
yrityksiin Neuvostoliitossa, ovat erot omaisuus- käsityksissä perustavanlaatuisesti
muovanneet yhteiskunnallisia suhteita, kulttuurin kehittymistä,
sekä tapoja vallalla ja auktoriteetilla toimia yhteiskunnassa
Suurimmassa osassa maailmaa kansalliset ja kulttuurilliset erot ovat enää
paikallisia variaatioita yhtenäisessä, globaalissa kapitalistisessa taloudessa.
Tämän imperiumin hallitseva ideologia on konsumeristinen individualismi, maailmankuva
joka näkee yritysten hallitseman yksityis- omaisuuden järjestelmän synonyyminä
valinnanvapaudelle... tai vapaudelle itselleen.
Asian laita ei ole tietenkään aina ollut tällainen.
Kapitalismi syntyi Euroopassa, jossa vaurastuvat maanomistajat,
kauppiaat ja pankkiirit alkoivat hiljalleen purkaa ja korvata aiempaa feodaalijärjestelmää
Ennen tätä, suurinta osaa maasta ja luonnonvaroista joita tarvittiin ihmisten
selviytymiseen pidettiin yhteismaina, jolloin niitä ei omistanut kukaan.
Jopa niissä kristityissä maanviljelys-yhteiskunnissa joista kapitalismi syntyi, käsitettiin maan ja
kaikkien luonnon antimien kuuluvan Jumalalle. Sitä vain hallinnoitiin hänen edustajiensa
kirkon ja kuninkaiden toimesta.
Vaihdoksen kapitalismiin teki mahdolliseksi laaja-alainen tuotteistaminen.
Tämä prosessi, jota Marxistit kutsuvat primitiiviseksi akkumulaatioksi, on käytännössä
varastamista valtion luvalla
Asioita joilla ei ollut rahallista arvoa muutettiin juridisesti tuotteiksi
joita voi ostaa ja omistaa.
Yellowknives Dene -alkuperäiskansaan kuuluva anti- koloniaalinen teoreetikko Glen Coulthard kuvaili sitä
"epäkapitalististen elämänmuotojen väkivaltaiseksi muuntamiseksi kapitalistisiksi"
Suuri aitaaminen alkoi todella 1400-luvun lopulla, kun hehtaari toisensa perään
brittiläisiä yhteismaita hajotettiin ja tuotteistettiin erillisiksi maapaloiksi.
Tämä tapahtui muuten samoihin aikoihin kun espanjalaiset ja portugalilaiset kauppiaat aloittivat
uuden maailman valloituksen ja ryöstelyn.
Osana murhanhimoista kolonisaatiotaan niin kutsutussa Amerikassa, eurooppalaiset uudisasukkaat
pakottivat tähän uuteen maan yksityisomistamisen järjestelmään mukaan alkuperäiskansoja joilla oli
hyvin erilainen käsitys omaisuudesta – sellainen jossa ihmiset kuuluvat maahan eikä toisinpäin.
Tätä samaa tuotteistamisen koloniaalista prosessia sovellettiin seuraavaksi toisiin ihmisiin.
Seuraavien vuosisatojen aikana eurooppalaiset orjakauppiaat kaappasivat Afrikassa miljoonia,
pelkistivät heidät omaisuudeksi ja myivät massiivisten plantaasien omistajille.
Tästä varastetusta maasta ja työvoimasta puristetut voitot
lujittivat tuoreen kapitalisti-luokan vallan, ja niitä käytettiin
ponnahduslautana yhä uusiin valloitussotiin.
Näiden uusien Euro-Amerikkalaisen laajentumisen aaltojen myötä uusia maita aidattiin,
uusia markkinoita luotiin, ja kapitalistiset yhteiskunnalliset suhteet levisivät
ympäri maailman.
Käsitykset omaisuudesta ja omistamisesta ovat kehittyneet vuosien varrella.
Sisäänrakennetun kasvupakkonsa vuoksi kapitalismin on täytynyt jatkuvasti sopeutua
ja vääntää itseään uuteen muotoon.
Teknologian kehitys on mullistanut tuotteiden valmistuksen ja kuljettamisen
samalla kun omistussuhteita on tehnyt sekavammiksi julkisten pörssiyhtiöiden,
sijoitusvälineiden ja velkainstrumenttien kasvava merkitys.
Tuotteistamisen logiikka on tehnyt uusia alue- valtauksia älyllisestä omaisuudesta
geeneihin ja tietoon itseensä.
Tämä on johtanut maailmaan, jossa melkein kaikki kuviteltavissa oleva on muunnettu
omaisuudeksi, ja sen omistaminen keskittyy enenevässä määrin yhä pienemmälle piirille
käsittämättömän rikkaita ihmisiä.
Pienen vähemmistön harjoittaman hamstraamisen peilikuvana on räjähdysmäinen
kasvu viheliäisessä köyhyydessä maailman enemmistön parissa.
Öljy- ja kaivosyhtiöt palkkaavat globaalissa etelässä puolisotilaallisia tapporyhmiä ajamaan
kodeistaan kokonaisia kyliä, kasvattaen maailman megaslummeja reilusti yli
niiden luonnollisten rajojen.
Samalla niin kutsutussa "kehittyneessä maailmassa" miljoonat ovat kodittomia samalla kun
kymmenenkertainen määrä koteja seisoo tyhjillään, keräten hiljaa lisäarvoa kiinteistökauppiaille
sekä julkisen sektorin eläkerahastojen omistamille sijoitusyhtiöille.
Tätä syvään juurtunutta epätasa-arvoa suojelee sekä valtavassa määrin käytetty valtion väkivalta,
että se sisäistetty yhteisen avuttomuuden tunne minkä tämä väkivalta on aiheuttanut.
Mutta tällä fatalismilla on rajansa, ja monet näkevätkin tämän omaisuuden järjestelmän todellisen luonteen
yhteiskunnallisena sotana, toimien sen mukaisesti.
Anarkistit ovat ympäri maailmaa olleet urbaanien talonvaltausliikkeiden etunenässä
murtautumassa tyhjiin rakennuksiin ja muuntamassa niitä sosiaalikeskuksiksi ja yhteisöllisiksi
asumisprojekteiksi.
Maaseudulla taas syrjäytettyjen pientilallisten yhteisöt ovat vallanneet yksityisiä ja valtion maita,
puolustaen toinen toisiaan häätöjä vastaan. Samalla alkuperäiskansat ovat
tarttuneet aseisiin, pysäyttäneet kehitysprojekteja sekä ajaneet siirtomaaherroja pois alueiltaan.
Anarkistit ovat hioneet taitojaan väärentämällä henkilöllisyystodistuksia,
rahaa ja matkasekkejä aseistettujen vastarintaliikkeiden käyttöön ympäri maailman
Samalla toiset anarkistit, kuten Vallankumouksellisen Kamppailun toverit Kreikassa, ovat tehneet
aseellisia pakkolunastuksia, ryöstäen pankkeja rahoittaakseen hyökkäyksensä valtiota vastaan.
Anarkistiporukat ovat rynnänneet joukoilla ruokakauppoihin, vapauttaen tarpeeksi apetta
koko korttelinsa ruokkimiseksi, kun taas toiset ovat murtautuneet aidatuille tonteille
pystyttämään yhteisöpuutarhoja ja autonomisia puistoja.
Anarkistisessa taistelussa on kyse ennen kaikkea kapitalismin vieraantuneiden ja riistävien
yhteiskuntasuhteiden korvaamisesta uusilla solidaarisuuden ja keskinäisen avun suhteilla.
Käytännössä meidän on epätuotteistettava elämämme, ja kaikki muukin mitä hyvään elämään tarvitaan.
Se tarkoittaa yhteismaiden takaisin valtaamista... ja kaiken muunkin mitä he ovat meiltä varastaneet.
"A pour Anarchie" La propriété
Les anarchistes ont une réputation bien méritée en matière de propriété.
"Oh, ils explosent le Starbucks!"
"Oh, mon Dieu"
"Racailles."
"Ohhhhhhhhhh!"
Libéraux, politiciens et médias utilisent souvent les actes de sabotage ciblés
pour brosser un tableau de l'anarchisme tel qu'un hooliganisme irréfléchi.
Mais ces petits actes de destruction de propriété représentent plus que des violences superficielles
ou un conflit rituel avec les vitrines de Starbucks.
Ils éclosent dans une lutte plus large contre les fondements philosophiques et juridiques
de l'État et du capitalisme lui-même.
Une des premières figures anarchistes, P-J Proudhon, a résumé cette tension il y a plus de 175 ans,
lorsqu'il a écrit la phrase "La propriété c'est le vol".
Toutes les structures du pouvoir sont enracinées dans une idéologie.
La croyance partagée en cette idéologie maintient les structures du pouvoir en place.
Sous le capitalisme, le contrôle social repose sur l’illusion collective
de la propriété privée, et sur le caractère sacré du soi-disant «libre marché».
Toute initiative prise pour remettre en cause ces fondements provoquera donc une réaction
des chiens de garde, et attirera certainement l’attention des fonctions répressives
et pacificatrices de l’État.
Mais comme dit le proverbe .. "on ne fait pas d'omelette sans casser d'œufs".
Et on ne peut certainement pas renverser le capitalisme sans se mêler des affaires des autres.
Mais .... qu'est-ce que la propriété?
Et qu'est-ce que les anarchistes ont contre?
La propriété est un concept juridique, utilisé comme moyen de délimiter biens privés et contrôle.
Les règles sont tellement enracinées dans le quotidien qu’il est facile d’oublier
qu’elles sont poly-formes, changeantes et qu’elles ont revêtu de nombreuses
et différentes formes au cours de l’histoire humaine.
Des peuples Anishinaabe de la "Three Fires Confederacy", sans état, aux vastes entreprises
gérées par l'URSS, les différences des concepts de base de la propriété ont fondamentalement
façonné le caractère spécifique des relations sociales, le développement de la culture,
et le fonctionnement du pouvoir et de l'autorité dans leurs sociétés respectives.
De nos jours dans le monde, les distinctions nationales et culturelles se présentent
sous forme de variations localisées d’une économie capitaliste mondiale et unique.
L'idéologie dominante de cet empire est un individualisme consumériste: une vision du monde
qui considère un système de propriété privée dominé par les entreprises, comme synonyme
de liberté de choix ... ou même de liberté elle-même.
Bien sûr, les choses ne se sont pas toujours passées ainsi.
Le capitalisme est apparu en Europe, où la richesse et le pouvoir grandissants des riches propriétaires terriens,
des marchands et des financiers ont commencé à renverser et à remplacer
le système de relations sociales féodales existant.
Auparavant, une grande partie des terres et des ressources naturelles nécessaires à l’homme
étaient considérées comme des ressources communes, n'appartenant à personne.
Même dans les sociétés agraires chrétiennes où il prit racine, il était considéré que la terre
et la richesse de la nature appartenaient à Dieu et étaient administrées par ses représentants:
l'Eglise et la monarchie.
Le passage au capitalisme a été rendu possible par la marchandisation à grande échelle.
Ce processus, également connu par les marxistes comme l'"accumulation primitive",
constitue essentiellement un vol orchestré par l'État.
Cruellement, des choses sans valeur monétaire sont légalement transformées en marchandises
pouvant être possédées et échangées.
Glen Coulthard, théoricien anticolonial des Yellowknives Dene, la décrit ainsi:
"la transformation violente de formes de vie non capitalistes en formes de vie capitalistes».
La grande expansion a véritablement débuté à la fin du XVe siècle, alors que acre par acre,
les terres communales britanniques étaient fragmentées et transformées en parcelles individuelles.
C’est d’ailleurs à cette époque que les marchands espagnols et portugais ont commencé
leur invasion et leur pillage du nouveau monde.
Dans le cadre de la colonisation génocidaire des soi-disantes "Amériques", les européens ont imposé
ce nouveau système de propriété privée aux nations autochtones ayant une conception très différente
de la propriété: un système dans lequel les peuples appartenaient à la terre, et non l'inverse.
Le même processus colonial de marchandisation a ensuite été appliqué aux êtres humains.
Les siècles suivants, des marchands d'esclaves européens ont enlevé des millions d'Africains,
les ont ramenées au statut juridique de biens privés et les ont vendus
aux propriétaires de vastes plantations agricoles.
Le volume massif des richesses extraites de cette terre volée et de cette main-d'œuvre a cimenté
le pouvoir de la classe capitaliste émergente et a été utilisé comme tremplin
pour les guerres de conquête ultérieures.
Et ces vagues d'expansions euro-américaines ont englobé de nouvelles terres,
créé de nouveaux marchés et répandu les relations sociales capitalistes
à travers le monde.
Les conceptions de la propriété ont évolué au fil des ans.
Dans sa quête inflexible d’une croissance constante, le capitalisme a été contraint de s’adapter,
de se contorsionner et de se réinventer en permanence.
Les progrès technologiques ont révolutionné la fabrication et le transport des produits de base,
les relations de propriété ont été brouillées par la montée en puissance des sociétés corporatives,
des moyens d'investissement et des instruments de dette financière.
Et la logique marchande a continué de coloniser de nouveaux espaces: de la propriété intellectuelle
aux empreintes génétiques, en passant par l'information.
Cela a abouti à un monde où presque tout ce qui était imaginable a été transformé en propriété,
et celles-ci sont de plus en plus concentrées entre les mains d'un groupe de plus en plus restreint
d'individus incroyablement riches.
Cette accumulation de ressources par une petite minorité trouve son reflet naturel
dans la croissance explosive d’une pauvreté abjecte parmi l'immense majorité.
Dans les pays du Sud, les sociétés pétrolières et minières engagent des escadrons paramilitaires
pour déplacer des villages entiers, gonflant les populations de favelas et de méga-bidonvilles
bien au-delà de leurs limites naturelles.
Dans le soi-disant «monde développé», des millions de personnes sont sans abri, tandis que
dix fois plus de logements sont vacants, accroissant la valeur des spéculateurs immobiliers
et des fonds d’investissement détenus par les gestionnaires de fonds de pension.
Ces niveaux d'inégalité enracinée sont assurés par l'application massive de la violence d'État
et le sentiment intériorisé d'impuissance collective que cette violence a engendré.
Mais ce fatalisme a des limites, et beaucoup voient dans le régime de la propriété ce qu’il est:
une guerre sociale .. et ils agissent en conséquence.
Dans le monde entier, les anarchistes ont été à la pointe des mouvements de squats urbains,
se sont infiltrés dans des bâtiments vides et les ont transformé en centres sociaux
et projets de logements collectifs.
En zone rurale, des communautés de paysans spoliés ont occupé des terres privées ou publiques
et se sont défendues contre la menace d'expulsion, tandis que des groupes autochtones
ont pris les armes, arrêté l'expansion et contraint les colonisateurs à quitter leurs territoires.
Les anarchistes ont affiné leurs compétences en falsification, créant de fausses cartes d'identité,
de la fausse monnaie et des chèques-voyage pour les mouvements de résistance armée
à travers le monde.
Tandis que d'autres, comme les anarchistes grecs de Revolutionary Struggle, ont procédé
à des expropriations armées, volant des banques pour financer leurs attaques contre l'État.
Des groupes d’anarchistes se sont rassemblés et ont envahi des magasins, fournissant assez
pour nourrir tout leur quartier, tandis que d’autres ont forcé des terrains clôturés
pour construire des jardins communautaires et des parcs autonomes.
La lutte pour l'anarchisme est avant tout une lutte pour remplacer les relations sociales aliénées
et exploitantes du capitalisme par de nouvelles relations fondées sur la solidarité et l'entraide.
Cela signifie démonétiser nos vies et toutes les choses dont nous avons besoin pour bien vivre.
Cela signifie récupérer les biens communs .. et tout ce qu’ils nous ont volé.
Gli anarchici hanno una reputazione ben meritata quando si tratta di proprieta'.
"Oh ma stanno a sfasciare lo Starbucks!"
"O mio dio"
"gangster"
"Ohhhhhhhhhhhh!"
Atti di vandalismo e sabotaggio mirati sono spesso usati da
liberali, politici e le corporazioni mediatiche
per dipingere un immagine dell'anarchiasmo come poco piu' di becero teppismo
Ma questi piccoli atti di distruzione di proprietà
rappresentano molto di piu' di scoppi superficiali di rabbia disorientata,
o una rivalita' ritualistica contro le vetrine Starbucks
Dimostrano un assalto piu' ampio sulle basi filosofiche e legali
dello stato e del capitalismo.
Proto anarchico Pierre-Joseph Proudhon riassunse questa tensione più di 175 anni
fa, quando scrisse 'la proprietà è un furto'.
Ogni struttura di potere è basata in un ideologia.
Una fede condivisa in questa ideologia è ciò che mantiene le strutture di potere in vigore.
Dentro il capitalismo, la struttura del controllo sociale si basa
sull'illusione collettiva della proprietà privata
e la santità del cosiddetto "libero mercato".
Qualsiasi azione per contrastare questa logica, provocherà contrattacchi dai
cheerleader indottrinati del sistema,
sicuramente attireranno l'attenzione delle funzioni repressive
e recuperative dello stato
Ma come si suol dire. non si fa un omlette senza rompere qualche uovo.
E sicuramente non distruggi il capitalismo senza incasinare le cose di qualcuno.
Allora.. che è sta proprietà?
E cosa hanno gli anarchici contro di essa?
La proprietà è un costrutto legale, usato per delineare possesso e controllo.
Le sue regole sono cosi ingranate nelle nostre vite che è facile dimenticare
che sono fluide, mutevoli, e che hanno assunto
molte forme diverse nella attraverso la storia dell'umanità.
dal popolo senza stato dei Dai Anishinaabe, della confederazione Three Fires,
alla vaste vaste aziende statali dell'Unione Sovietica.
differenze nelle concezioni base della proprietà hanno
profondamente influito sul carattere specifico delle
relazioni sociali, lo sviluppo culturale e del funzionamento
di potere e autorità nelle rispettive società
In gran parte del mondo odierno, differenze nazionali e culturali esistono principalmente
come variazioni localizate di un unica, globalizzata economia capitalista.
La Ideologia dominante di questo impero è un individualismo a moto consumistico-
una visione del mondo che vede
il sistema di proprietà privata dominato dalle aziende,
come sinonimo di libertà di scelta... o perfino di Libertà.
Ovviamente, le cose non sono sempre andate così.
Il capitalismo emerse in Europa, dove la crescente ricchezza e potere dei
proprietari terrieri, dei mercanti e dei banchieri gradualmente inizio a
a sgretolare e rimpiazzare il sistema esistente di relazioni feudali.
Prima di questo tante delle terre e delle risorse naturali necessarie sopravvivenza
erano considerate beni comuni, che significa che nessuno le possedeva.
Perfino nelle le società agrarie cristiane in cui il capitalismo prima si radicò,
era ampiamente creduto che
la Terra e l'abbondanza della natura fossero di Dio,
ed erano solamente amministrate dai suoi rappresentanti sulla terra,
la chiesa e la monarchia.
Il passaggio al capitalismo fu resa possibile attraverso la mercificazione su larga scala.
questo processo, conosciuto dai Marxisti come accumulazione originaria
essenzialmente equivale a un furto di stato.
in crudele trucco, cose senza valore monetario sono
trasformate legalmente in Merci
che possono essere possedute e scambiate
il teorico anticoloniale appartenente agli Yellowknives Dene, Glen Coulthard lo descrive come
" la violenta trasformazione di forme di vita non-capitaliste in forme capitaliste"
il grande processo di recintamento ( enclosure) iniziò seriamente alla fine del XV secolo
vedendo acri su acri di beni comuni Britannici suddivisi e mercificati in
particelle individuali di terra
esso, accidentalmente, accadde nello stesso periodo in cui mercanti Spagnoli e
Portoghesi iniziarono l'invasione e il saccheggio del nuovo Mondo.
come parte della colonizzazione genocidiale delle cosi chiamate Americhe,
i coloni Europei imposero un nuovo sistema di possesso privato delle terre, tutto ciò all'interno
di nazioni indigene con un concetto molto diverso di proprietà - uno in cui
Le persone appartenevano alla Terra e non viceversa.
Lo stesso processo coloniale di mercificazione fu applicato
agli esseri umani.
Attraverso i secoli, i mercanti di schiavi europei rapirono Milioni di Africani,
riducendoli a beni immobili e vendendoli ai proprietari di enormi
Piantagioni Agricole
questo enorme volume di ricchezza ,estratta da terra e lavoro rubato solidificò
il potere di una emergente classe capitalista, e fu usato come tranpoliono di lancio
per successive guerre di conquista
con una nuova ondata di espansione Euro-Americana arrivò il recintamento di nuove terre
la creazione di nuovi mercati,
e la diffusione di relazioni sociali capitaliste in tutto il mondo.
le concezioni di Proprietà e possesso si sono evolute nel corso degli anni.
nella necessaria persecuzione di crescita continua. Il capitalismo
è stato forzato a adattarsi, contorcersi e reinventarsi.
gli avanzamenti tecnologici hanno rivoluzionato la manifattura e il trasporto delle Merci
Mentre le relazioni di proprietà si sono sporcate attraverso l'ascesa di aziende
possedute pubblicamente. veicoli di investimento
e strumenti di debito finanziario
la logica del concetto di merce ha continuato a colonizzare nuove frontiere.
Da proprietà intellettuali, agli schemi genetici, fino all'informazione stessa.
questo è risultato in un mondo dove quasi ogni cosa concepibile è stata trasformata
in proprietà, e il suo possesso è stato concentrato sempre più nelle mani di un
gruppo sempre più ridotto di individui inimmaginabilmente ricchi
l'accumulazione di risorse da parte di una piccola minoranza
trova il suo riflesso naturale
nell'esplosione di povertà abietta nella maggioranza del mondo
nel Sud Globale, compagnie minerarie e petrolifere assoldano squadre della morte
paramilitari per dislocare interi villaggi
facendo crescere la popolazione delle favelas, delle bidonvilles
e delle mega-baraccopoli molto aldilà dei loro limiti naturali
intanto, nel cosi chiamato "mondo sviluppato"
milioni di persone sono senza case, mentre ci sono case libere pari a 10 volte il loro numero
silenziosamente accomulando valore per speculatori immobiliari e
trust di investimenti posseduti da manager di fondi di pensioni pubblici.
questi livelli di diseguaglianza radicata sono
supportati da applicazioni massive di violenza statale, e sono internalizzate
nel senso collettivo di impotenza che questa violenza ha prodotto.
ma questo fatalismo ha dei limiti, e molti vedono il regime della proprietà per quello che è-
una guerra sociale - e perciò agiscono di conseguenza
in tutto il mondo, gli anarchici sono stati in prima linea dei movimenti di occupazione urbana
entrando in edifici vuoti e trasformandoli in spazi sociali e
e progetti di abitazione collettiva
in zone più rurali, comunità di paesani dislocati hanno occupato terre private
o possedute dallo stato e si sono difesi a vicenda contro il pericolo di sfratto
mentre gruppi indigeni hanno preso le armi per fermare progetti di "sviluppo"
e hanno forzato i colonizzatori fuori dal loro territorio
gli Anarchici hanno rifinito le loro abilità di falsari, creando IDs contraffatti
moneta di stato e assegni di viaggio per movimenti di resistenza armata nel mondo
mentre altri anarchici, come i compagni greci del sforzo Rivoluzionario,
hanno portato avanti espropriazioni armate, derubando banche per finanziare
i loro attacchi allo stato,
gruppi di anarchici hanno irrotto dentro dei supermercati per
liberare abbastanza cibo per poter nutrire il loro intero blocco
mentre molti altri sono entrati in vari edifici recintati per costruire giardini
comunitari e parchi autonomi
la lotta per l'anarchismo è prima di tutto una lotta per sostituire l'alienazione e
lo sfruttamento delle relazioni sociali del capitalismo
con nuove relazioni basate su solidarietà e mutuo aiuto.
questo significa demercificare le nostre vite e tutte le cose di cui abbiamo bisogno
per vivere bene
significa riappropriarsi dei beni comuni..
e di tutto quello che ci è stato rubato.
아나키스트는 소유물과 관련하여 좋은 평판을 가지고 있다.
오, 쟤네 스타벅스를 부수고 있어!
표적 반달리즘과 사보타주와 같은 단어는 종종 리버럴, 정치인 그리고 기업미디어에 의해
아나키즘의 이미지를 무분별한 폭력주의 정도로 묘사하기 위해 사용된다.
그러나 이러한 작은 규모의 소유물 파괴는 분노를 잘못된 방향으로 표출한다든가
그냥 심심해서 스타벅스 창문을 부수었다든가 와 같은 것들보다 더 큰 의미를 가지고 있다.
그것은 국가권력과 자본주의의 철학적, 법적 토대에 대한
광범위한 공격을 의미한다.
초기 아나키스트들 중 하나였던 피에르 조제프 프루동은 175년도 더 전에
'소유는 도둑질이다'라는 글을 쓰며 이러한 긴장감을 요약했다.
모든 권력구조는 이데올로기에 뿌리를 두고 있다.
이 이데올로기에 대한 공통된 믿음은 권력의 구조를 유지하는 것이다.
자본주의 하 사회적 통제의 구조는 사적소유에 대한 집단적 환상
즉, '자유시장'이라는 신성함에 기반을 두고 있다.
이 신성함에 도전하는 모든 움직임은 필시 시스템에 세뇌된 앵무새들의 반발을 불러일으킬 것이며
결국 국가권력의 억압적이고 회복적인 기능에
관심을 가지게 될 것이다.
하지만 속담이 말하듯이, '달걀을 깨지 않고 오믈렛을 만들 순 없다' (*영어속담)
즉 사람들의 물건을 부수지 않고 자본주의를 전복시킬 순 없다.
그래서 소유가 대체 뭔데?
그리고 아나키스트는 왜 소유에 반대하는데?
소유란 소유권과 통제권을 뜻하는 법적개념이다.
소유와 관련된 규칙은 우리의 일상에 너무나 깊게 박혀있어서
그것이 유동적이고, 변화할 수 있으며 인류의 역사를 통틀어 다양한 형태가 있었다는 사실을
잊어버리곤 한다.
가령 북미 원주민 중 하나인 아니시나베 족부터
소련의 방대한 국영기업에 이르기까지 소유에 대한 개념의 다양한 차이는
사회적 관계의 특성이나 문화의 발전,
혹은 권력과 권위의 운영 등에 대한 다양한 형태를 형성했다.
그러나 오늘날 세계 대부분의 지역에서 민족이나 문화적인 구분은
그냥 단일하고 세계적인 자본주의 제국의 지역적 변주에 불과하다.
이러한 자본주의 제국의 주요한 이데올로기는 소비자 중심의 개인주의이다.
즉 기업이 지배하는 사적소유 시스템을 선택의 자유로 보는 세계관이다.
아니면 그냥 자유 그 자체라고 보든가...
이러한 관념이 예전부터 존재했던 것은 아니었다.
자본주의는 유럽의 부유한 지주, 상인, 금융가의 부와 권력이 점점 성장함에 따라
봉건적 사회적 관계와 제도를 대체하기 시작하면서
등장하였다.
이전에는 인간의 생존에 필요한 땅과 천연 자원의 상당 부분이
공유되는 것으로 여겨졌고, 이는 그것이 누구의 소유도 아니라는 것을 의미했다.
자본주의가 처음 등장했던 기독교 농경사회에서도 땅과 자연의 모든 풍요는
신의 것이며, 단지 신의 대리인인 교회와 왕에 의해서 관리될 뿐이라고
인식되었다.
자본주의로의 전환은 대규모의 상품화를 통해 가능했다.
맑스주의자들에게 '본원적 축적'이라고도 알려진 이 과정은 본질적으로 국가가 허락한 도둑질에 해당한다.
본래 금전적 가치가 없었던 것들이 법적으로 소유되고 거래될 수 있는
상품으로 전환되었다.
Yellowknives Dene의 반식민주의 이론가 Glen Coulthard는 이를 다음과 같이 묘사하였다.
"비자본주의적인 형태의 삶이 자본주의적인 삶으로 폭력적으로 변화되었다."
인클로저 운동은 15세기 말에 시작되었는데,
이로 인해 영국 평민의 1에이커의 땅이 분할되어 개별 토지로 상품화되었다.
이것은 우연하게도 스페인과 포르투갈의 상인들이 신대륙에 대한 침략과 약탈을 시작한 시기와
거의 같은 시기에 일어났다.
아메리카 대륙에 대한 민족학살적 식민지화의 일환으로 유럽의 정착민들은
그들의 새로운 토지의 사적소유권 제도를 원주민들에게 강요하였다.
원래 원주민들은 사람이 땅에 속하는 것이지 그 반대가 아니라고 생각했었다.
이러한 식민화와 상품화의 과정이 같은 인간에게도 적용되었다.
다음 세기. 유럽의 노예 무역상들은 아프리카인들을 납치하여
그들을 상품화하였고, 이들을 대규모 플랜테이션 농업 지주들에게
팔아넘겼다.
이 도둑질한 땅과 노동의 막대한 이윤은
신흥 자본가 계급의 힘을 굳건히 하였고 이후의 정복 전쟁의
발판이 되었다.
이러한 유럽-아메리카 팽창의 물결은 새로운 땅의 인클로저,
새로운 시장의 창출, 그리고 자본주의적 사회적 관계의 전세계적인 확산으로
이어졌다.
소유와 소유권에 대한 개념은 계속해서 발전하였다.
지속적인 성장이라는 미명 아래 자본주의는 계속해서 적응되고, 왜곡되고
재창조되었다.
기술의 발전은 상품의 생산과 운송에 혁명을 일으켰고
소유 관계는 공기업, 투자 수단, 금융부채 상품의 부상으로
진흙탕이 되었다.
그리고 이러한 상품화의 논리는 지적 재산, 유전적 청사진,
그리고 정보 그 자체에 이르기까지 새로운 경계선을 계속해서 식민지화하였다.
이로 인해, 상상할 수 있는 거의 모든 것이 소유물로 전환되었고
이 소유권이 소수의 부유한 개인들에게 집중되었다는 사실은
의심할 여지가 없는 것이다.
소수의 부유한 개인들에 의한 이러한 자원의 축적은
세계의 다수를 차지하고 있는 인민들이 극빈층화되는 현상으로 자연스럽게 이어졌다.
개발도상국에서 석유와 광산 기업들은 무장조직을 고용하여
원래 마을에 살던 사람들을 쫓아내었고 이로 인해 빈민촌, 판자촌의 인구가
비정상적으로 늘어나게 되었다.
반면 소위 '선진국'에서는 수백만 명의 노숙자가 발생하였는데
그 노숙자들의 수의 10배에 달하는 주택들이 비어있는 상태이며
부동산 투기꾼들과 공공 연기금 관리자들의 돈놀음에 의해 조용히 이윤을 쓸어담고 있다.
이러한 뿌리깊은 불평등은 국가권력의 폭력과
이 폭력이 낳은 내면화된 집단적 무력감에 의하여 지탱되고 있다.
그러나 우리의 운명은 우리의 손으로 만들어가는 것이며
많은 이들이 이에 따라 계급전쟁을 일으키고 있다.
전세계적으로, 아나키스트들은 비어있는 건물에 침입하여
그것을 사람들이 살 수 있는 주거공간이나 사회적 공간으로 바꾸는 운동에
앞장섰다.
농촌지역에서, 실향민 집단들은 사유지나 국유지를 점거하여
퇴거명령으로부터 서로 저항하였으며 원주민들은 무기를 들고
그들의 땅을 개발하고 식민화하려는 개척자들을 몰아내었다.
아나키스트들은 위조기술을 연마하여 위조 신분증이나
위조 지폐, 혹은 전세계의 무장저항운동가들을 위한 위조 여권을 만들었다.
그리스의 혁명적 아나키스트 동지들은 국가권력을 공격하기 위해서
은행을 털어서 자금을 마련하기도 하였다.
또 몇몇 아나키스트 단체들은 식료품점을 급습하고 봉쇄함으로써
그 블록 전체를 먹일 수 있는 식량을 사람들에게 해방시켰다.
또한 다른 이들은 울타리가 쳐진 부지를 공격하여 그것은 공동체의 자율적 공원으로 탈바꿈하였다.
아나키즘적 투쟁은 그 무엇보다 자본주의의 소외적이고 착취적인 사회적 관계를
상호부조적이고 연대적인 사회적 관계로 교체하기 위한 것이다.
이것은 우리의 더 나은 삶을 위해 상품화의 논리와는 정반대로
모든 것을 비상품화하고 해체하는 것을 의미한다.
De A van anarchie
EIGENDOM
Anarchisten hebben een welverdiende reputatie als het gaat om eigendom.
“Ohh - ze slaan de Starbucks in!”
“Oh mijn Go-” -"Gangster."
"Ohhhhhhhhhh!"
Doelgericht vandalisme en sabotage worden
door liberalen, politici en commerciële media vaak gebruikt
om het anarchisme af te schilderen als hersenloos hooliganisme.
Dit kleinschalig vandalisme
is meer dan een oppervlakkige uitbarsting
van ongerichte woede of vijandige rituelen tegen Starbucks-ruiten.
Het staat symbool voor een bredere aanval op
de filosofische en juridische onderbouwing
van de staat en het kapitalisme.
Oervader van het anarchisme Pierre-Joseph Proudhon
vatte deze spanning 175 jaar geleden samen
met de woorden 'eigendom is diefstal'.
Elke machtsstructuur is geworteld in een ideologie.
Een gedeeld geloof in deze ideologie is wat
deze machtsstructuren in het zadel houdt.
Onder het kapitalisme is het gebouw van sociale overheersing gebouwd
op de collectieve illusie van privé-eigendom
en de heiligverklaarde 'vrije markt'.
Elke poging om deze logica aan te vechten zal daarom
op tegenstand stuiten van het systeem
van geïndoctrineerde aanhangers en zal zeker
de aandacht trekken van de repressieve en recuperatieve functies van de staat.
Het spreekwoord luidt -
men kan geen omelet maken zonder eieren te breken.
Het kapitalisme werp je zeker niet omver
zonder te knoeien met de spullen van mensen.
Dus... wat is eigendom eigenlijk?
Wat hebben anarchisten ertegen?
Privé-eigendom is een juridisch begrip
om eigendom af te bakenen en voor overheersing.
De regels zijn zo ingebakken in de sociale structuur
van ons dagelijks leven dat je gemakkelijk vergeet
dat ze vloeibaar zijn, veranderlijk en dat
ze vele verschillende vormen hebben aangenomen in de geschiedenis.
Van de statenloze Anishinaabe-volkeren van de Three Fires Confederacy,
tot de enorme staatsgeleide bedrijven
van de Sovjet-Unie, vormen de verschillen in de fundamentele opvattingen
over eigendom wezenlijk de
sociale verhoudingen, de ontwikkeling van cultuur en de werking
van macht en gezag in hun samenlevingen.
In het grootste deel van de wereld bestaan vandaag
nationale en culturele verschillen voornamelijk als
gelokaliseerde variaties van een eenvormige,
mondiale kapitalistische economie.
De dominante ideologie van dit rijk is een
consument-aangedreven individualisme - een wereldbeeld van
een door bedrijven gedomineerd systeem dat privé-eigendom gelijkstelt aan
keuzevrijheid, of zelfs vrijheid zelf.
Natuurlijk was het niet altijd zo.
Het kapitalisme ontstond in Europa, waar de groeiende rijkdom en macht
van rijke landeigenaren, kooplieden en financiers
geleidelijk het systeem begon te ontrafelen en de
feodale maatschappelijke verhoudingen te ontmantelen.
Voorheen werd een groot deel van het land en
de natuurlijke hulpbronnen die nodig zijn om te overleven
beschouwd als de meent.
Niemand had het in eigendom.
Zelfs in christelijke agrarische samenlevingen waar het kapitalisme als eerst ontstond,
heerste de opvatting dat de aarde en de
overvloed van de natuur God toebehoorde en
slechts werd beheerd door zijn vertegenwoordigers
op aarde, de kerk en de monarchie.
De overstap naar het kapitalisme werd mogelijk gemaakt
door grootschalige commodificatie.
Deze werkwijze is bij marxisten bekend als kapitaalvorming,
wat neerkomt op door de staat toegestane diefstal.
Met een wrede goocheltruc worden objecten zonder monetaire waarde
wettelijk omgezet in grondstoffen
die eigendom kunnen worden en verhandeldbaar.
De anti-koloniale theoreticus Yellowknives Dene Glen Coulthard beschrijft het
als “de gewelddadige
transformatie van niet-kapitalistisch leven in kapitalistisch leven.”
Het grote omheinen begint eind 15e eeuw,
wanneer hectare na hectare van de Britse commons wordt opgebroken
en gecommodificeerd in individuele percelen.
Tegelijkertijd beginnen Spaanse en Portugese handelaren
met hun invasie en het plunderen van de nieuwe wereld.
Als onderdeel van hun genocidale kolonisatie van het zogenoemde Amerika
leggen Europese kolonisten dit nieuwe systeem van privé-grondbezit op
aan inheemse volken met een hele andere
opvatting over eigendom - een waarin mensen tot het land behoren,
niet andersom.
Vervolgens wordt dit koloniale proces van commodificatie toegepast
op de medemens.
In de eeuwen erna ontvoeren Europese slavenhandelaren
miljoenen Afrikanen en reduceren
hun juridische status tot roerend eigendom en verkopen hen
aan de eigenaars van enorme agrarische plantages.
De enorme rijkdommen die deze gestolen grond en arbeid opleveren,
verstevigt de macht van een opkomende kapitalistische klasse
die als springplank dient voor daaropvolgende veroveringsoorlogen.
Met deze golven van Euro-Amerikaanse
expansie brengt het omheinen van nieuwe landen,
het creëren van nieuwe markten en de verspreiding
van kapitalistische sociale relaties, wereldwijd.
Opvattingen over privé-eigendom passen zich na verloop van tijd aan.
Door een ingebakken streven naar constante groei
moet het kapitalisme zich voortdurend aanpassen,
misvormen en zich opnieuw uitvinden.
Technologische vooruitgang bracht een revolutie teweeg bij de productie
en vervoer van producten.
Tegelijk vertroebelen de eigendomsverhoudingen door
de opkomst van bedrijven in handen van de overheid,
beleggingsinstellingen en financiële schuld-instrumenten.
De logica van de commoditeiten-vorm blijft
nieuwe gebieden koloniseren.
Van intellectuele eigendom, tot genetische blauwdrukken,
tot informatie zelf.
Het gevolg is een wereld waar bijna al het denkbare
is omgezet in eigendom.
Dit eigendom is in toenemende mate
in handen van een krimpende groep
onvoorstelbaar rijke individuen.
Dit oppotten van middelen door een kleine minderheid
vindt zijn weerslag in de explosieve
groei van extreme armoede bij de meerderheid van de bevolking.
In het Zuiden huren olie- en mijnbouwbedrijven
paramilitaire doodseskaders in om
dorpsbewoners te verdrijven naar de favela's,
sloppenwijken en mega-sloppenwijken
die uit hun voegen barsten.
Intussen in de zogenaamde 'ontwikkelde wereld', zijn miljoenen mensen dakloos
terwijl er tien keer meer woningen leeg staan,
stilletjes waarde te vergaren voor onroerendgoed-speculanten
en investeringsfondsen die eigendom zijn van publieke pensioenfondsen.
Deze niveaus van diepgewortelde ongelijkheden steunen op
de massale toepassing van staatsgeweld
en het geïnternaliseerde gevoel van collectieve
hulpeloosheid die dit geweld voortbrengt.
Maar dit fatalisme kent grenzen en velen zien
wat het regime van privé-eigendom echt is: -
een sociale oorlog.
En handelen dienovereenkomstig.
Wereldwijd staan anarchisten vooraan stedelijke kraakbewegingen.
Door leegstaande gebouwen open te breken en deze om te vormen tot
sociale centra en collectieve huisvesting.
In landelijke gebieden bezetten gemeenschappen
van ontheemde boeren grond van private of staatsbedrijven
en verdedigen zich tegen dreigende uitzettingen,
terwijl inheemse groepen de wapens opnemen,
de ontwikkeling van projecten tegenhouden
en kolonisten uit hun grondgebied verjagen.
Anarchisten scherpen hun vervalsings-vaardigheden aan,
drukken valse identiteitspapieren,
staatsvaluta en reischeques
voor gewapende verzetsbewegingen wereldwijd.
Andere anarchisten, zoals de Griekse kameraden
van de Revolutionaire Strijd,
verrichten gewapende onteigeningen, beroven banken
voor de financiering van hun aanvallen op de staat.
Anarchisten hebben supermarkten afgesloten en genoeg
voedsel ontsloten om de hele buurt te voorzien,
terwijl anderen omheiningen hebben neergehaald
om gemeenschappelijke tuinen en autonome parken aan te leggen.
De strijd om het anarchisme is vooral een strijd
om de vervreemding en uitbuiting van sociale relaties van het
kapitalisme te vervangen door relaties
op basis van solidariteit en wederzijdse hulp.
Het betekent een de-commodificatie van ons leven
en van alle spullen die nodig zijn voor een goed leven.
Het betekent de meent heroveren...
en alles wat ze van ons gestolen hebben.
У анархисто_к есть честно заработанная репутация их отношения к собственности.
"Оуу, они разносят Старбакс!"
"Боже мо-..."
"Гэнгста."
"Оууууууу!"
Акты вандализма и саботажа часто используются либералами, политиками и СМИ
для того, чтобы выставить анархизм как глупое хулиганство, и ничего больше.
Однако, эти небольшие акты уничтожения собственности значат нечто большее, чем просто недалёкие выплески
иррационального гнева, или же ритуальную враждебность к витринам Старбакса.
Они выражают более общую атаку против философских и правовых основ
государства и капитализма.
Анархистский предшественник Пьер-Жозеф Прудон описал это противоречие более 175 лет назад,
сказав: "Собственность - это кража".
Все структуры власти стоят на идеологии.
Общепринятая вера в эту идеологию - это то, что удерживает властные структуры при их позициях.
В капитализме, доктрина социального контроля строится на коллективной иллюзии
частной собственности и святости т.н. "свободного рынка".
Любое действие, ставящее эту логику под сомнение, будет рассматриваться как вызов и спровоцирует
сопротивление сторонников этой доктрины, и гарантированно вызовет интерес репрессивных
и защитных механизмов государства.
Но, как говорится... Нельзя сделать омлет, не разбив несколько яиц.
И уж точно нельзя уничтожить капитализм, не сломав пару чужих вещей.
Итак... Что же такое собственность?
И почему анархист_ки против неё?
Собственность - это правовая концепция, используемая как средство
для определения границ обладания собственностью и контроля.
Её правила настолько прочно вплетены в нашу повседневную жизнь, что можно легко забыть
что они текучи и изменчивы, и что они принимали множество разных форм на протяжении человеческой истории.
От безгосударственного народа Анишинаби из Конфедерации Трёх Огней, до огромных государственных
предприятий СССР, различия в базовых концепциях собственности имеют сильное
влияние на специфику социальных взаимоотношений, развитие культуры и функционирование
власти в разных обществах в истории.
В большинстве регионов мира сегодня национальные и культурные различия существуют
в основном как вариации единственной глобальной капиталистической экономики.
Доминирующая идеология этой империи это индивидуализм, подпитываемый потреблением - мировоззрение,
в котором система частной собственности, находящаяся под господством корпораций,
является синонимом свободы выбора... Или даже свободы как таковой.
Само собой, так было не всегда.
Капитализм впервые появился в Европе, где растущие достаток и власть богатых землевладельцев,
торговцев и спонсоров постепенно набрал силу и вытеснил существующую систему
феодальных общественных отношений.
До этого, большинство земель и природных ресурсов, необходимых для человеческой
жизнедеятельности, считались общими. То есть, ими по сути никто не владел.
Даже в христианских аграрных обществах, в которых капитализм и зародился, считалось общепринятым, что земля
и все дары природы принадлежали богу, и лишь управлялись его представителями
в бренном мире - церковью и монархией.
Переход к капитализму стал возможным благодаря крупномасштабной коммодификации.
Этот процесс, известный марксистам как первоначальное накопление, по сути сводится к государством разрешённому
воровству.
Как будто в следствие жестокого фокуса, вещи без всякой денежной ценности легально превращаются
в товары, которыми можно владеть и торговать.
Антиколониальный теоретик из племени Йеллоунайф Глен Култхард называет это "насильственной
трансформацией не-капиталистических форм жизни в капиталистические."
Серьёзный передел земли начался в конце 15-го века, когда Британские Общины
сотку за соткой были распилены и коммодифицированы в отдельные участки земли.
По стечению обстоятельств, это произошло примерно в то же время, когда испанские
и португальские торговцы начали вторжение и грабёж "Нового света".
В процессе колонизации и геноцида т.н. Америки, европейские поселенцы навязали
эту новую систему частного владения землёй коренным народам, у которых было радикально
другое понятие собственности - в котором люди принадлежали земле, а не наоборот.
Такой же колониальный процесс коммодификации был затем применён и к людям.
В течение последущих веков, европейские работорговцы похитили миллионы африканцев, понизили их
в правах до статуса движимого имущества, и продали их владельцам огромных
сельскохозяйственных плантаций.
Неимоверный объём богатств, извлечённых из этой украденной земли и труда, укрепил власть
появившегося капиталистического класса, и стал трамплином для последующих
завоевательских войн.
И вот с этими новыми волнами евро-американской экспанции пришёл и раздел новых земель,
создание новых рынков, и распространение капиталистических социальных отношений
по всему земному шару.
Концепции собственности и владения ею развивались на протяжении веков.
В его врождённой жажде постоянного роста, капитализму приходилось постоянно адаптироваться,
менять форму и переизобретать себя.
Технологический прогресс произвёл революцию в производстве и транспортации товаров,
в то время как отношения в сфере собственности стали запутанными ввиду появления корпораций,
инвестиционных механизмов и долговых финансовых инструментов.
А товарная логика продолжила колонизацию новых горизонтов, от интеллектуальной
собственности, генетических чертежей, к самой информации так таковой.
Это привелу к миру, в котором почти всё, что можно себе представить, было превращено в
собственность, и владение ею всё больше концентрируется в руках узкого
круга невообразимо богатых личностей.
Эта концентрация ресурсов абсолютным меньшинством естественным образом отражается в стремительном
росте ужасающей бедности среди большинства мирового населения.
В глобальном Юге, нефтяные и угольные компании нанимают полувоенные группировки для вытеснения
целых деревень, в результате чего фавеллы, трущобы и мега-трущобы разрастаются до
неестественных размеров.
А между тем, в т.н. "развитом мире", миллионы людей являются бездомными, в то время как в
10 раз превышающее это число домов пустуют, набивая цену для торговцев недвижимостью
и инвестиционных фондов, принадлежащих управляющим пенсионных бюджетов государственного сектора.
Эти уровни укоренившегося неравенства защищены мощным применением государственного
насилия, и усвоенным чувством коллективной беспомощности, созданным этим насилием.
Но этот фатализм имеет свои пределы, и многие видят, чем является режим собственности -
социальной войной - и действуют соответствующим образом.
По всему миру анархистское движение находится на передовой городских сквоттерских движений,
проникая в пустые дома и превращая их в социальные центры и проекты
коллективного жилья.
В сельских регионах, вытесненные крестьянские сообщества оккупируют частные или государственные
земли и защищают друг друга перед лицом угрозы выселения, в то время как группы
из коренных народов берутся за оружие, останавливают проекты застройки и прогоняют колонизаторов со своих территорий.
Анархист_ки отточили навыки фальсификации, подделывая удостоверения, паспорта,
валюту различных государств и дорожные чеки для вооружённого сопротивления
по всему миру.
А в это время другие товарищ_ки, как например группа Революционная Борьба в Греции, проводят
акты вооружённой экспроприации, грабя банки для финансирования своих атак на государство.
Анархистские группы блокируют и выносят супермаркеты, освобождая достаточно еды
на весь район, в то время как другие проникают на огороженные территории, чтобы создать
общественные огороды и парки.
Борьба за анархизм - это прежде всего борьба за замещение отчуждённых и
эксплуататорских общественных отношений капитализма на новые, основанные солидарности и взаимопомощи.
Это значит, что наша жизнь, как и всё, что нам нужно, чтобы бы хорошо жить, должно перестать быть товаром.
Это значит, что мы должны вернуть наше общее достояние... и всё, что они украли у нас.
Перевод: Движение Иркутских Анархист_ок (ДИНана) t.me/anhoirk
Anarşistlerin konu mülkiyete gelince iyi kazanılmış bir itibarları vardır.
“Oha Starbucks'a saldırıyorlar!”
“Aman tanr-”
“Haydutlar.”
“Ohhhaaaa!”
Hedefli vandalizm ve sabotaj eylemleri, genelde liberaller, politikacılar ve kurumsal medya
tarafından, akılsız holiganlıktan ibaret olan bir anarşizmin resmini çizmek için kullanılır.
Ancak bu küçük ölçekli mülke zarar eylemleri, yüzeysel olarak yanlış yönlendirilmiş öfke patlamaları
veya Starbucks pencereleriyle ritüelci bir rekabetten daha fazlasını temsil ediyor.
Aslında, bunlar devletin ve bizzat kapitalizmin felsefi ve hukuki temellerine yönelik daha geniş
bir saldırıya doğru hareket ederler.
İlk anarşist öncü Pierre-Joseph Proudhon, 175 yıldan daha uzun bir süre önce, "mülkiyet hırsızlıktır"
ifadesini kaleme aldığı zaman, bu gerilimi özetlemişti.
Tüm iktidar yapıları ideolojiye dayanır.
Bu ideolojiye olan ortak inanç, iktidar yapılarını yerinde tutan şeydir.
Kapitalizm altında, toplumsal kontrolün gösterişli yapısı, kolektif özel mülkiyet yanılsaması ve sözde
"serbest piyasa" nın kutsallığı üzerine inşa edilmiştir.
Bu mantığa meydan okumak için atılacak herhangi bir adım, bu nedenle sistemin
adanmış amigolarının geri atmalarına neden olacak ve kesinlikle devletin baskıcı ve
iyileştirici görevlilerinin dikkatini çekecektir.
Ama deyim yerindeyse ... birkaç yumurta kırmadan omlet yapamazsınız.
Ve insanların eşyalarını karıştırmadan kapitalizmi kesinlikle deviremezsiniz.
Peki....o halde, mülkiyet nedir?
Ve anarşistlerin elinde ona karşı ne var?
Mülkiyet, sahipliği ve kontrolü tanımlamanın bir aracı olarak kullanılan yasal bir kavramdır.
Bu kurallar, günlük hayatımızın yapısına o kadar yerleşmiştir ki, bunların akışkan, değişken
olduklarını ve insanlık tarihi boyunca birçok farklı biçime büründüklerini
unutmak kolaydır.
Üç Ateş İttifakı'nın devletsiz Anishinaabe halklarından, Sovyetler Birliği'nin devlet tarafından
yönetilen devasa işletmelerine kadar, temel mülkiyet anlayışlarındaki farklılıklar, toplumsal
ilişkilerin, kültürün gelişiminin ve kendi toplumlarındaki iktidar ve otoritenin işleyişinin
özel karakterini temelden şekillendirmiştir.
Bugün dünyanın çoğu yerinde, ulusal ve kültürel ayrımlar esas olarak tek bir küresel kapitalist
ekonominin yerel varyasyonları olarak var olur.
Bu imparatorluğun egemen ideolojisi, tüketici tarafından beslenen bir bireyciliktir
-şirket egemenliğindeki bir özel mülkiyet sistemini seçim özgürlüğü veya hatta özgürlüğün kendisi ile
eşanlamlı olarak gören bir dünya görüşü.
Elbette ki işler her zaman böyle yürümedi.
Kapitalizm ilk olarak, zengin toprak sahiplerinin, tüccarların ve finansörlerin artan zenginliği ve
gücünün, mevcut feodal sosyal ilişkiler sistemini çözmeye ve yerinden etmeye
başladığı Avrupa'da ortaya çıktı.
Bundan önce, insanların hayatta kalması için ihtiyaç duyulan toprakların ve doğal kaynakların
çoğu bir ortak mal olarak kabul ediliyordu, yani aslında kimseye ait değillerdi.
Kapitalizmin ilk kök saldığı Hıristiyan tarım toplumlarında bile, yeryüzünün ve
doğanın tüm cömertliğinin Tanrı'ya ait olduğu ve yalnızca onun yeryüzündeki temsilcileri olan
Kilise ve monarşi tarafından yönetildiği yaygın olarak anlaşılmıştı.
Kapitalizme geçiş, büyük ölçekli metalaştırma yoluyla mümkün oldu.
Marksistler tarafından ilkel birikim olarak da bilinen bu süreç, esasen devlet onaylı hırsızlık
anlamına gelir.
Acımasız bir salon hilesinde, parasal değeri olmayan şeyler yasal olarak sahip olunabilen
ve alınıp satılabilen metalara dönüştürülür.
Yellowknives Dene (Sarıbıçak yerlilerinden) sömürge karşıtı teorisyen Glen Coulthard, bunu
“kapitalist olmayan yaşam biçimlerinin kapitalist biçimlere şiddetli dönüşümü” olarak tanımlıyor.
Büyük kuşatma, 15'inci yüzyılın sonunda, İngiliz Avam Kamarasının dönümlük arazilerinin
parçalanıp ayrı ayrı toprak parsellerine dönüştürülmesiyle ciddi anlamda başlamış oldu.
Bu, tesadüfen, İspanyol ve Portekizli tüccarların yeni dünyayı istila ve
yağmalamaya başladıkları zamanlarda oldu.
Avrupalı yerleşimciler, sözde Amerika'daki soykırımcı sömürgelerinin bir parçası olarak,
bu yeni özel arazi mülkiyet sistemini Yerli halklara, insanların toprağa ait olduğu
çok farklı bir mülkiyet anlayışıyla dayattılar.
Aynı kolonyal metalaştırma süreci daha sonra diğer insanlara uygulandı.
Sonraki yüzyıllar boyunca, Avrupalı köle tüccarları milyonlarca Afrikalıyı kaçırdılar,
onları yasal menkul mal statüsüne indirgediler ve devasa tarım arazilerinin sahiplerine
sattılar.
Bu çalınan topraktan ve emekten elde edilen muazzam hacimdeki servet, ortaya çıkan
kapitalist sınıfın gücünü pekiştirdi ve sonraki fetih savaşları için bir sıçrama tahtası olarak
kullanıldı.
Ve bu yeni Avrupa-Amerikan genişleme dalgalarıyla birlikte, yeni toprakların kuşatılması,
yeni pazarların yaratılması ve kapitalist sosyal ilişkilerin tüm dünyaya yayılması
geldi.
Yıllar içinde mülkiyet ve sahiplik kavramları değişti.
Kapitalizm, sabit büyüme arayışında, sürekli olarak kendini adapte etmek, çarpıtmak
ve yeniden icat etmek zorunda kaldı.
Kamuya ait şirketlerin, yatırım araçlarının ve finansal borç araçlarının yükselişi ile
mülkiyet ilişkileri bulandırılırken, teknolojik gelişmeler malların üretimi
ve nakliyesinde devrim yarattı.
Ve meta biçiminin mantığı, fikri mülkiyetten genetik planlara ve bilginin kendisine kadar
yeni sınırları sömürgeleştirmeye devam etti.
Bu, akla gelebilecek neredeyse her şeyin mülke dönüştüğü ve mülkiyete sahip olmanın
giderek küçülen, hayal edilemeyecek kadar zengin bireylerden oluşan bir havuzun elinde
yoğunlaştığı bir dünya ile sonuçlandı.
Kaynakların küçük bir azınlık tarafından toplanması, doğal yansımasını, dünyanın çoğunluğu arasında
sefil yoksulluğun patlayarak büyümesinde bulur.
Küresel Güney'de, petrol ve madencilik şirketleri, tüm köyleri yerinden etmek için gecekondu mahallelerin,
yoksul kasabaların ve mega fakir semtlerin nüfusunu doğal sınırlarının çok ötesine şişirirken
paramiliter ölüm mangaları kiralıyor.
Bu arada, sözde "gelişmiş dünyada", milyonlarca insan evsizken, bu sayıdaki evlerin on katı boş duruyor,
emlak spekülatörleri ve kamu sektörü emeklilik fonlarının yöneticilerinin sahip olduğu
yatırım ortaklıkları için sessizce değer kazanıyor.
Bu yerleşik eşitsizlik seviyeleri, devasa devlet şiddeti uygulaması ve bu şiddetin ürettiği
içselleştirilmiş kolektif çaresizlik duygusuyla destekleniyor.
Ancak bu kaderciliğin sınırları var ve çoğu insan mülkiyet rejimini olduğu gibi görüyor
- sosyal bir savaş - ve buna göre hareket ediyor.
Dünyanın her yerinde anarşistler, boş binalara girerek ve onları sosyal merkezlere,
toplu konut projelerine dönüştürerek kentsel işgal hareketlerinin ön saflarında
yer aldılar.
Daha kırsal alanlarda, yerinden edilmiş köylü toplulukları özel veya devlete ait arazileri
işgal etti ve tahliye edilme tehdidine karşı birbirlerini desteklediler; Yerli gruplar silahlandı,
kalkınma projelerini durdurdu ve sömürgecileri kendi topraklarından zorla çıkardı.
Anarşistler, sahte devlet kimlikleri, devlet para birimi ve dünya çapında silahlı direniş hareketleri
için seyahat çekleri yaratarak sahtecilik becerilerini
geliştirdiler.
Devrimci Mücadele'den Yunan yoldaşlar gibi diğer anarşistler, devlete saldırılarını
finanse etmek için bankaları soyarak silahlı kamulaştırma eylemleri gerçekleştirdiler.
Anarşist ekipler, marketleri bloke edip içeri daldılar, tüm mahallelerini besleyecek kadar
yiyecekleri özgürleştirdiler, diğerleri ise halk bahçeleri ve özerk parklar inşa etmek için
çitlerle çevrili arsalara girdiler.
Anarşizm mücadelesi, her şeyden önce, kapitalizmin yabancılaşmış ve sömürücü toplumsal ilişkilerini
dayanışma ve karşılıklı yardımlaşmaya dayalı yeni ilişkilerle değiştirme mücadelesidir.
Bu, hayatlarımızı metalaştırmadan kurtarmak ve iyi yaşamak için ihtiyacımız olan tek şey anlamına gelir.
Müşterekleri geri almak demektir ... bizden çaldıkları her şeyi geri almak...
Çeviri: Anarşist Akademi