چیزی هست که ما ناگزیر به آن احتیاج داریم
و نمی‌توانیم آن را قطع کنیم:
و آن نفس کشیدن است.
می‌خواهید امتحان کنید؟
چرا ما نمی‌توانیم نفس نکشیم
برای، فرض کنید، حتی۱۰ ثانیه.
درست است؟
بیایید امتحان کنیم.
آماده ... خوب، حالا!
اوه، سخت است، این‌طور نیست؟
خوب، این یک عدد عجیب است
که مجددا نفس شما را می‌گیرد:
هفت.
هفت چی؟
هفت میلیون مرگ زودرس در سال
به خاطر آلودگی و کیفیت بد هوایی که ما تنفس می‌کنیم اتفاق می‌افتد.
تصور کنید، بیش از کل جمعیت مادرید عزیز من
در یک سال از بین می‌روند.
و شاید بپرسید:
آیا این اطلاعات افشا شده است؟
آیا این اطلاعات بصورت عمومی اعلام و پخش شده است؟
خوب، بله.
در حال حاضر ما بیش از۷۰،۰۰۰ مقاله علمی داریم
که به بررسی رابطه بین آلودگی هوا و سلامتی ما می‌پردازند،
و رسانه‌های جهانی به صورت منظم به این موضوع توجه دارند.
در واقع، در زمان نسبتاً کوتاهی،
ما به این نتیجه رسیدیم
که آلودگی هوا تاثیر منفی
روی تقریبا همه اعضای اصلی بدن ما دارد.
بیایید از ریه‌ها شروع کنیم.
وقتی ما در مورد آلودگی هوا فکر می‌کنیم، اغلب یاد ریه‌ها می‌افتیم.
در واقع، هر زمان که ما یک نفس فرو می‌دهیم،
در حال استنشاق آلاینده‌های سمی هستیم،
و بیچاره ریه‌های صورتی و نازنین ما
از بابت آنها آسیب می‌بینند.
طی ۱۰ سال گذشته،
ما در مورد آنچه اتفاق می‌افتد، اطلاعات زیادی را کنار هم قرار دادیم،
اما اجازه دهید که ابتدا توضیح دهم که آلودگی هوا چیست.
خوب، آلودگی هوا یک ترکیب بسیار پیچیده‌‌ای از
ذرات جامد،
قطرات مایع
و گازهای شیمیایی می‌باشد.
مجسم کنید که تمام این ترکیبات
می‌تواند از منابعی نظیر سوخت خانگی
یا صنعتی یا ترافیک
یا بسیاری منابع داخل منزل و خارج آن تولید شود.
و البته، منابع مختلف ایجاد آلودگی
ترکیبات متفاوتی از آلاینده‌ها‌ را ایجاد می‌کند.
نکته اینجاست که همه این مواد سمی،
می‌توانند به طرق مختلف با هم ترکیب شوند.
بیاببد، به عنوان مثال، ریزماده‌ی [با نام اختصاری] PM را در نظر بگیریم.
این ماده می‌تواند ترکیبی باشد شامل--
این کوکتل را ببینید--
خاک و گرد و غبار جاده،
نمک دریا،
فلزات سمی،
دود موتور دیزل،
نیترات‌ها و سولفات‌ها،
و همه این سموم کشنده، این کوکتل خوشمزه،
هر روز وارد ریه‌های ما می‌شود،
و ما دائما در معرض این هوای آلوده هستیم
چون نمی‌توانیم نفس نکشیم.
منظورم این است که، می‌توانیم برای ۱۰ ثانیه نفس نکشیم، اما بیشتر نه.
نمی‌توانیم تنفس را متوقف کنیم
و، علاوه براین،
ما روزانه به حدود ۱۰،۰۰۰ لیتر هوا نیاز داریم.
خوب، گفتیم سالانه هفت میلیون مورد مرگ داریم
که دلیلش آلودگی هواست.
آیا می‌ترسیم؟
آیا آرامش‌مان را حفظ می‌کنیم؟
آیا یک فاجعه ملی و وضعیت اضطراری جهانی اعلام می‌کنیم؟
خوب، نه، و در واقع من هر روز این سوال را از خودم می‌پرسم:
چه اتفاقی در حال افتادن است؟
اما نکته‌ای وجود دارد که احتمالا باعث واکنش سریع‌ترما خواهد گردید.
آلودگی هوا فقط به ریه‌های ما آسیب نمی‌رساند.
بلکه روی مغز ما هم اثر می‌گذارد.
این مغز ماست.
زیباست.
همه ما آن را داریم.
همه ما به آن نیاز داریم.
امیدوارم که، همه از آن استفاده ‌کنیم--
(خنده حضار)
برخی بیشتر از بقیه.
و در ۱۰ سال اخیر،
پژوهش در مورد رابطه بین آلودگی هوا
و سلامت مغز ما
به نحو چشمگیری افزایش یافته است،
لذا ممکن است مغز ما در دود در حال از بین رفتن باشد.
اما بگذارید دلیل آن را بگویم،
اطلاعاتی که درمورد اثر آلودگی هوا روی مغزمان می‌دانیم بگویم.
اول، مجموعه‌ای از شواهد بدست آمده
در مورد آثار زیان بخش احتمالی
آلاینده‌های هوا
در سیستم سلسله اعصا ب مرکزی.
اما برگردیم به ذرات سمی.
یادتان هست؟
ما آنها را در ریه‌ها رها کردیم،
تا خوش بگذرانند،
همه چیز را آلوده کنند.
اما حالا کوچک‌ترین آنها،
می‌توانند وارد جریان‌ خون شوند،
و از این طریق، توسط قلب پمپ می‌شوند،
می‌توانند به تمام بدن برسند،
همه اعضای بدن را تهدید ‌کنند،
از جمله مغز را.
همیشه می‌گفتیم که آلودگی هیچ حد و مرزی را نمی‌شناسد،
و این در مورد بدن ما هم صادق است،
چون آلاینده‌های هوا از حفاظ جفت هم عبور می‌کند
و به جنین می‌رسند و روی قشر مغز بچه‌های ما اثر می‌گذارد
حتی قبل از اینکه آنها اولین نفس‌شان را بکشند.
دوم، چند تحقیق نشان داده که
تماس دراز مدت کودکان باهوای آلوده چه پیش از تولد و چه در دوران کودکی
روی رشد عصبی آنها تاثیر منفی دارد،
نتایج آزمایش شناخت و یادگیری پایین‌تری را نشان می‌دهد،
و هم چنین تاثیر، البته منفی،
روی پاره‌ای اختلالات رفتاری نظیر اوتیسم
و کمبود توجه ناشی از اختلال بیش فعالی دارد.
علاوه بر اینها، شواهدی به دست آمده،
که در معرض قرار گرفتن مغز کودکان و نوجوانان ما
با ذرات ریز برای مدت طولانی
باعث واکنش‌هایی نظیر التهاب مغز،
تغییر پاسخ عصبی
و [هم چنین] باعث تاثیرگذاری پلاک‌های پروتئین بیشتر
که انباشته می‌شود،
و می‌تواند باعث افزایش ریسک بیماری‌هایی
نظیر آلزایمر و پارکینسون گردد.
مسخره‌است، درسته:
ما روی آینده فرزندان‌مان سرمایه گذاری می‌کنیم،
آنها را هر روز به مدرسه می‌فرستیم تا ذهن آنها رشد یابد،
جامعه برای تحصیل آنان سرمایه گذاری می‌کند،
و هنوز هوایی که آنها وقتی منتظر اتوبوس مدرسه هستند تنفس می‌کنند
روی رشد مغز آنها اثر منفی می‌گذارد.
خوب حالا سراغ مورد سوم برویم: بزرگسالان چی؟
براساس شواهد علمی اخیر،
تماس دراز مدت با ذرات ربز باعث کاهش قدرت شناسایی
شرکت کنندگان دربررسی با افزایش سن آنها خواهد شد.
و نه فقط این،
اگر آنها را در تماس دراز مدت با ذرات بسیار ریزقراردهید،
مغز آنها سریع‌تر پیر می‌شود،
واحتمال بیشتری دارد که آنها
که دچارسکته‌های مغزی خفیف و خاموش شوند.
آخرین مورد -- دیگر شواهدی را ادامه نخواهم دهد،
چون نمونه و شواهد بسیار زیاد است --
چند مورد مطالعات اپیدمولوژیک درمدل‌های حیوانی
نشان داده است که احتمال افزایش ریسک [ابتلا] به زوال مغزی
در تماس مستمر با مواد آلاینده وجود دارد.
خوب، تقریبا همه با هوای آلوده در تماس هستند.
چه در شهر زندگی کنند و یا روستا،
چه در یک کشور پر درآمد زندگی کنند و یا کشوری کم درآمد،
مغزهای همه، حتی شما،
در خطر است.
به عنوان یک پزشک،
من بیش از۲۰ سال آخر زندگی حرفه‌ای‌ام را
اختصاص داده‌ام به
افزایش آگاهی در مورد مسائل بهداشت عمومی،
خطرات بهداشت عمومی،
در سازمان بهداشت جهانی،
و می‌دانم که هم دانش آن وجود دارد و هم راه حل‌ها.
قطعاً بعضی جاها آلوده‌تر از نقاط دیگر هستند،
اما این یک مسئله جهانی است،
و هیچ فردی، شهری، گروهی، کشوری، ناحیه‌ای
قادر نیست آن را به تنهایی حل کند.
نیاز به تعهدات محکم و اقدام جدی توسط همه دارد:
جامعه شهرنشین،
بخش خصوصی،
حتی تک تک افراد.
همه ما نقش داریم.
آری ما بایستی شیوه مصر‌ف خود را اصلاح کنیم،
نحوه رفت وآمد،
و روشی که انرژی مصرف می‌کنیم.
و نکته مهم این است که همه این راه‌ حل‌ها امکان پذیرست.
نکته مهم این است، که هر روز تاخیر دراین اقدام،
هزاران زندگی می‌تواند از بین برود،
و اگر آنرا یک سال به تعویق بیاندازیم،
احتمالا قریب هفت میلیون [زندگی] از دست خواهد رفت.
پس همه سیاستگذاران، همه سیاستمداران،
لازم است تا از پی‌آمد‌هایی که تاخیر درتصمیم گیری
روی سلامت بشر می‌گذارد آگاه گردند.
در واقع،
این برای اولین بار نیست که ما در تاریخ
با خطرات یک قاتل نامرئی مواجه می‌شویم.
در لندن در سال ۱۹۵۲ اتفاق افتاد،
وهمچنین در دهه‌های ۵۰ و۶۰ باز در لندن،
دولت‌ها و شهرها
برای متوقف کردن تأثیر وحشتناک آلودگی هوا باید اقدامات فوری انجام می‌دادند.
هر سیاستمداری باید بداند که تأخیر در انجام آنچه که برای آنها دشوار است،
مثل کاهش ترافیک شهرها و یا سرمایه‌گذاری در امر حمل و نقل عمومی
وتوجه به ترویج استفاده از دوچرخه در شهرها،
سرمایه گذاری درانرژی قابل تجدید،
ترویج استفاده از انرژی پاک در پخت و پز، سرمایش
و حمل و نقل و گرمایش
راه حل‌های هوشمندانه‌ای هستند،
چون، در واقع، آنها انتشار گا‌زهای گلخانه‌ای را کاهش می‌دهند ،
آنها کیفیت هوا را براساس استاندارد‌های سازمان بهداشت جهانی بهبود می‌بخشند،
که این استانداردها از ما محافظت می‌کنند.
پس درواقع، به سیاستمدارانی نیاز است که دارای تعهدات سیاسی محکم
و اراده‌ی سیاسی ناشی از آن باشند،
و همین حالا هم [به آنها] نیاز است.
آنهایی که کوتاهی می‌کنند، آنها که کار را به تعویق می‌اندارند،
از آنها خواسته شده است تا در دادگاه از مواضع خود دفاع نمایند.
و از حالا به بعد،
هیچ سیاستمداری نمی‌تواند بگوید، نمی‌دانستم.
لذا این سوال مطرح است:
تا چه تعداد زندگی،
فقدان کیفیت حیات
و از دست دادن قدرت مغزمان را
حاضریم بپذیریم؟
اگر جواب «هیچ» است،
می‌خواهم از شما درخواست کنم،
تا وقتی که مغزهای ما کار می‌کنند، و هنوز عاقل هستیم،
از حق خود استفاده کرده، و سیاستمداران را تحت فشار قرار دهید
و مطمئن شوید که برای از میان برداشتن منابع آلودگی اقدام خواهند کرد.
این اولین قدمی است که برای محافظت خود می‌توانید بردارید
واز مغز زیبای خود محافظت کنید.
خیلی متشکرم
(تشویق حضار)