We are witness to monumental human progress.
Over the past few decades, the expansion of the global marketplace
has lifted a third of the world's population out of extreme poverty.
Yet we are also witness to an astounding failure.
Our efforts to lift people up
have left behind those in the harshest forms of poverty,
the ultra-poor.
What it means to be ultra-poor goes beyond the monetary definition
that we're all familiar with:
living on less than two dollars a day.
It goes even beyond not having assets
like livestock or land.
To be ultra-poor means to be stripped of your dignity,
purpose and self-worth.
It means living in isolation,
because you're a burden to your own community.
It means being unable to imagine a better future
for yourself and your family.
By the end of 2019,
about 400 million people were living in ultra-poverty worldwide.
That's more than the populations of the United States and Canada combined.
And when calamity strikes,
whether it's a pandemic, a natural disaster or a manmade crisis,
these numbers spike astronomically higher.
My father, Fazle Abed, gave up a corporate career
to establish BRAC here in Bangladesh in 1972.
Bangladesh was a wreck,
having just gone through a devastating cyclone
followed by a brutal war for independence.
Working with the poorest of the poor, my father realized
that poverty was more than the lack of income and assets.
It was also a lack of hope.
People were trapped in poverty,
because they felt their condition was immutable.
Poverty, to them, was like the sun and the moon --
something given to them by God.
For poverty reduction programs to succeed,
they would need to instill hope and self-worth
so that, with a little support,
people could lift themselves out of poverty.
BRAC went on to pioneer the graduation approach,
a solution to ultra-poverty that addresses both income poverty
and the poverty of hope.
The approach works primarily with women,
because women are the most affected by ultra-poverty
but also the ones most likely to pull themselves and their families
out of it.
Over a two-year period,
we essentially do four things.
One, we meet a woman's basic needs
by giving her food or cash,
ensuring the minimum to survive.
Two, we move her towards a decent livelihood
by giving her an asset, like livestock,
and training her to earn money from it.
Three, we train her to save, budget
and invest her new wealth.
And four, we help to integrate her socially,
first into groups of women like her
and then into her community.
Each of these elements is key to the success of the others,
but the real magic is the hope and sense of possibility
the women develop through the close mentorship they receive.
Let me tell you about Jorina.
Jorina was born in a remote village in northern Bangladesh.
She never went to school,
and at the age of 15, she was married off to an abusive husband.
He eventually abandoned her,
leaving her with no income
and two children who were not in school and were severely malnourished.
With no one to turn to for help,
she had no hope.
Jorina joined BRAC's Graduation program in 2005.
She received a dollar a week,
two cows,
enterprise training
and a weekly visit from a mentor.
She began to build her assets,
but most importantly,
she began to imagine a better future for herself and her children.
If you were visit Jorina's village today,
you would find that she runs the largest general store in her area.
She will proudly show you the land she bought
and the house she built.
Since we began this program in 2002,
two million Bangladeshi women
have lifted themselves and their families out of ultra-poverty.
That's almost nine million people.
The program, which costs 500 dollars per household,
runs for only two years,
but the impact goes well beyond that.
Researchers at the London School of Economics found
that even seven years after entering the program,
92 percent of participants had maintained or increased
their income, assets and consumption.
Esther Duflo and Abhijit Banerjee,
the MIT economists who won the Nobel Prize last year,
led multicountry evaluations
that identified graduation as one of the most effective ways
to break the poverty trap.
But my father wasn't content
to have found a solution that worked for some people.
He always wanted to know whether we were being ambitious enough
in terms of scale.
So when we achieved nationwide scale in Bangladesh,
he wanted to know how we could scale it globally.
And that has to involve governments.
Governments already dedicate billions of dollars
on poverty reduction programs.
But so much of that money is wasted,
because these programs either don't reach the poorest,
and even the ones that do fail to have significant long-term impact.
We are working to engage governments
to help them to adopt and scale graduation programs themselves,
maximizing the impact of the billions of dollars
they already allocate to fight ultra-poverty.
Our plan is to help another 21 million people
lift themselves out of ultra-poverty
in eight countries over the next six years
with BRAC teams on-site and embedded in each country.
In July of 2019, my father was diagnosed with terminal brain cancer
and given four months to live.
As he transitioned out of BRAC after leading the organization for 47 years,
he reminded us that throughout his life,
he saw optimism triumph over despair,
that when you light the spark of self-belief in people,
even the poorest can transform their lives.
My father passed away in December.
He lit that spark for millions of people,
and in the final days of his life,
he implored us to continue to do so for millions more.
This opportunity is ours for the taking,
so let's stop imagining a world without ultra-poverty
and start building that world together.
Thank you.
نحن شهود على تقدم بشري هائل.
على مدى العقود القليلة الماضية، توسع السوق التجاري العالمي
انتشل ثلث سكان العالم من براثن الفقر المدقع.
الآن، نحن شهود على الفشل الذريع.
تركت جهودنا لرفع مستوى الأشخاص
وراءها من يعانون من أقسى أشكال الفقر،
الفقر المدقع.
ما يعنيه الفقر المدقع يتخطى التعريف النقدي
الذي نعرفه جميعاً:
العيش بأقل من 2 دولار يومياً.
يتجاوز عدم امتلاك الأصول
مثل الماشية أو الأرض.
أن تكون شديد الفقر يعني تجريدك من كرامتك،
هدفك وتقدير الذات.
يعني أن تعيش في عزلة،
لأنك عبء على مجتمعك.
يعني عدم قدرتك على تخيل مستقبل أفضل
لك ولعائلتك.
بنهاية عام 2019،
كان حوالي 400 مليون شخص يعيشون في فقر مدقع حول العالم.
هذا أكثر من عدد سكان الولايات المتحدة وكندا مجتمعين.
وعند وقع كارثة،
سواء كانت جائحة، كارثة طبيعية أو أزمة من صنع الإنسان،
ترتفع هذه الأرقام بشكل فلكي.
تخلى والدي، فازل عابد، عن مهنة في شركة
لإنشاء BRAC هنا في بنجلادش عام 1972.
كانت بنغلاديش حطاماً،
بعد أن مرت من إعصار مدمر
تبعتها حرب وحشية من أجل الاستقلال.
أدرك والدي بالعمل مع أفقر الفقراء،
أن الفقر أكثر من ندرة الدخل والأصول.
كان أيضاً عدم وجود أمل.
كان الأشخاص محاصرين في الفقر،
لأنهم شعروا أن حالتهم غير قابلة للتغيير.
كان الفقر بالنسبة لهم مثل الشمس والقمر،
شيء يوهب لهم من الله.
لإنجاح برامج الحد من الفقر،
سيحتاجون إلى غرس الأمل وتقدير الذات،
لذا، مع القليل من الدعم،
يتمكن الناس أن ينتشلوا أنفسهم من الفقر.
واصلت BRAC الريادة في نهج التخرج،
كحل للفقر المدقع الذي يعالج فقر الدخل
وفقر الأمل.
اعتمد النهج في المقام الأول مع النساء،
لأن النساء الأكثر تضرراً من الفقر المدقع
لكن أيضاً الأكثر قدرة على سحب أنفسهم وعائلاتهم
خارجه.
خلال عامين،
قمنا بعمل أربعة أشياء بالأساس.
أولاً، نلبي احتياجات المرأة الأساسية
بمنحها الطعام أو المال.
لضمان الحد الأدنى من أجل العيش.
ثانياً، ننتقل بها إلى معيشة كريمة
بمنحها أصل أو ماشية،
وتدريبها على كسب مال من ذلك.
ثالثاً، ندربها على الادخار ووضع ميزانية
والاستثمار في ثروتها الجديدة.
ورابعاً، نساعد على دمجها اجتماعياً،
بداية في مجموعات من النساء مثلها
ثم مع مجتمعها.
كل عنصر من هذه العناصر هو مفتاح نجاح العناصر الأخرى،
لكن السحر الحقيقي هو الأمل والشعور بالإمكانية،
تتطور المرأة خلال الإرشاد الوثيق الذي يتلقونه.
دعوني أخبركم عن جورينا.
ولدت جورينا في قرية نائية في شمال بنجلادش.
لم تذهب إلى المدرسة قط،
وفي عمر الـ 15، تم تزويجها من زوج مؤذٍ.
في النهاية تخلى عنها،
تركها بلا دخل
مع طفلين، لم يذهبا قط إلى المدرسة وعانيا من سوء تغذية شديد.
مع عدم وجود من تلجأ إليه للحصول على المساعدة،
كانت بلا أمل.
انضمت جوريا لبرنامج BRAC's Graduation في 2005.
تلقت دولاراً أسبوعياً،
بقرتين،
تدريب المؤسسة
وزيارة أسبوعية من مرشد.
بدأت ببناء أصولها،
لكن الأكثر أهمية،
بدأت في تخيل مستقبل أفضل لها ولطفليها.
إذا قمت بزيارة قرية جورينا اليوم،
ستجدها تدير أكبر متجر عام في منطقتها.
سوف تظهر لك بفخر الأرض التي اشترتها
والبيت الذي بنته.
منذ أن بدأنا هذا البرنامج في 2002،
أخرجت 2 مليون امراة من بنجلادش
نفسها وعائلتها من الفقر المدقع.
ذلك تقريباً 9 مليون شخص.
البرنامج، الذي يكلف 500 دولار لكل أسرة،
يعمل لمدة عامين فقط،
لكن تأثيره يتخطى ذلك.
وجد الباحثون في كلية لندن للاقتصاد
أنه حتى 7 سنوات بعد دخول البرنامج،
حافظ أو زاد 92% من المشاركين
دخولهم وأصولهم واستهلاكهم.
إستر دوفلو وأبهيجيت بانيرجي،
اقتصاديي معهد MIT اللذان فازا بجائزة نوبل العام الماضي،
قادا تقييمات متعددة البلدان
التي حددت التخرج كأحد أكثر الطرق فعالية
لكسر فخ الفقر.
لكن والدي لم يكن راضياً
للتوصل إلى حل ينجح مع بعض الأشخاص.
كان يريد دائماً معرفة ما إذا كنا طموحين بدرجة كافية
من حيث النطاق.
لذا عندما حققنا النطاق الوطني في بنغلاديش،
أراد أن يعرف كيف يمكننا توسيع نطاقه عالمياً.
وهذا يجب أن يشمل الحكومات.
الحكومات تخصص بالفعل مليارات الدولارات
على برامج الحد من الفقر.
لكن الكثير من هذه الأموال يُهدَر،
لأن هذه البرامج إما أنها لا تصل إلى أفقر الناس،
وحتى تلك التي تفشل في إحداث تأثير كبير على المدى الطويل.
نحن نعمل على إشراك الحكومات
لمساعدتهم على تبني برامج التخرج وتوسيع نطاقها بأنفسهم،
مضاعفة أثر مليارات الدولارات
التي يخصصون بالفعل لمكافحة الفقر المدقع.
خطتنا هي مساعدة 21 مليون شخص آخر
لينتشلوا أنفسهم من الفقر المدقع
في 8 دول خلال السنوات الست المقبلة
مع فرق BRAC في الموقع ومدمجة في كل بلد.
في يوليو من عام 2019، تم تشخيص والدي بسرطان الدماغ
وكان لديه 4 أشهر للعيش.
بعد انتقاله من BRAC بعد أن قاد المنظمة لمدة 47 عاماً،
ذكرنا أنه طوال حياته،
رأى التفاؤل ينتصر على اليأس،
عندما تضيء شرارة الإيمان بالنفس لدى الناس،
حتى أفقر الناس يمكنهم تغيير حياتهم.
توفي والدي في ديسمبر.
أشعل تلك الشرارة لملايين الناس،
وفي الأيام الأخيرة من حياته،
ناشدنا لنواصل القيام بذلك لملايين آخرين.
تلك هي فرصتنا،
لذا دعونا نتوقف عن تخيل عالم بلا فقر مدقع
ونبدأ ببناء هذا العالم معاً.
شكراً لكم.
ئێمە گەواهيدەرى پێشكەوتنە مەزنەكانى مرۆڤين.
لەماوەى ساڵانى دەيەى ڕابردوو، بازرگانى جيهانى فراوان بوو،
سێيەكى دانيشتوانى جيهانى لە هەژارى پڕوكێنەر بەرزكردەوە.
ئێستا ئێمە گەواهيدەرى ئەو كەوتنە سەرسووڕهێنەرەين.
هەوڵەكانمان بۆ بەرزكردنەوەى ئاستى خەڵك بەجێهێشت
لە پشت ئەو كەسانەى كە بەدەست سەخترين شێوەكانى هەژاريەوە دەنالێنن،
هەژاريەكى بێ وێنە.
بەپێى پێناسەى دراويى ماناى هەژارى بێ وێنە چييە
ئەوەى هەموومان پێى ئاشناين:
بە كەمتر لە ٢ دۆلار لە ڕۆژێكدا بژيت.
تەنانەت لە خاوەنداريەتى سەرمايەش تێدەپەرێت
وەك ئاژەڵ يان زەوى.
هەژاريبوون واتە ڕووتكردنەوەى شكۆداريت،
ئامانجەكەت و نرخى خۆت.
واتە ژيان بە گۆشەگيرى،
چونگە بەسەر كۆمەڵگاكەت بارگرانيت.
واتە ناتوانيت داهاتووى باشتر وێنا بكەيت
بۆ خۆت و بۆ خێزانەكەت.
لە كۆتايى ساڵى ٢٠١٩،
نزييكەى ٤٠٠ مليۆن كەس لە سەرتاسەرى جيهان لە هەژاريەكى بێ ويێنەدا دەژين.
ئەمە لە ژمارەى دانيشتوانى ويلايەتە يەكگرتوەكانى ئەمريكا و كەنەدا زياترە.
كاتێك كارەساتێك ڕوودەدات،
كاتێك پەتايەك دێت، كارەساتێكى سروشتى يان قەيرانى دەستكردى مرۆڤ،
ئەم ژمارانە لە ئاستى ئەستێرەناسيدا بەرز دەبنەوە.
باوكم، فازيل عابد، لە پيشەكەى وازيهێنا
بۆ دامەزراندنى BRAC لە ساڵى ١٩٧٢ لێرە لە بەنگلاديش.
بەنگلاديش تێكشكاو بوو،
دواى تێپەڕين بەگەردوولى وێرانكەر،
جەنگى دڕندانەى بۆ سەربەخۆيى بەدواوە بوو.
باوكم دركى پێكرد، لەگەڵ هەژارترينى ناو هەژاراندا كار دەكات
كە هەژارى لە كەمى داهات و سامان زياترە.
هەروەها كەمى هيواش هەبوو.
خەڵك لە هەژاريدا گيريان خواردبوو،
چونكە هەستيان بە جێگيرى باردووخۆيان كردبوو.
هەژاريى بۆ ئەوان وەك خۆر و مانگ وابوو --
شتانێك بوو لەلايەن خوداوە پێيان بەخشرا بوو.
تاوەكو بەرنامەى كەمكردنەوەى هەژاريى سەركەوتوو ببێت،
پێويستيان بە هيواو باوەڕ بەخۆبوون دەبێت
بۆيە، بە كەمێك پشتگيرى،
خەڵك دەتوانن خۆيان لە هەژارى دوور بخەنەوە.
BRAC بەردەوامبوو لە پێشەنگ بوو بۆ نزيك بوونەوە لە دەرچوون،
رێگە چارەيەك بۆ هەژارييەكى بێ وێنە كە ڕوو لە هەژارى داهات دەكات
و ڕوو لە هەژارى هيوا دەكات.
ئەو نزيكبوونەوەيە بەشێوەيەكى سەرەكى لەگەڵ ئافرەتاندا گيراواتەبەر،
چونكە زۆرترين كاريگەرى لەسەر ئافرەتان هەيە
بەڵام لەگەڵ ئەوەشدا توانايان دەخەنەگەڕ خۆيان و خێزانەكانيان
لێ دەربهێنن.
لە ماوەى دوو ساڵدا،
ئێمە چوار شتمان كرد.
يەكەميان، پێداويستيە بنەڕەتيەكانى ئافرەتانمان دابين كرد
بە خواردن يان پارە پێدان،
گەرەنتى بەڕێژەى كەمترين بۆ ڕزگار بوون.
دووەم، گواستنەوەيان بۆ ژيانێكى شايستە
بە بەخشينى سەرمايە پێيان، وەك ئاژەڵ،
و فێريان بكەين چۆن پارەى لێ بەدەست بخەن.
سێيەم، فێريان بكەين داهات پاشەكەوت بكەن،
و وەبەرهێنان لە داهاتە نوێيەكەيان بكەن.
هەروەها چوارەم، يارمەتيان بۆ تێكەڵاو بوونى كۆمەڵايەتى بدەين،
بەچەند گروپێكى وەك ئەوە دەست پێدەكەين
پاشان لەگەڵ كەمەڵگەكەى.
هەريەكێك لەم پێكهاتانە كليلى سەركەوتنى پێكهاتەكانى ترە،
بەڵام جادووى ڕاستەقسنە هيوا و هەستى ئەگەرە
ئافرەتان بەو ڕێنماييە نزيكانەى كە وەريدەگرن پەرەدەسێنن.
با باسى جۆريناتان بۆ بكەم.
جۆرينا لە گوندێكى دوورە دەستى باكوورى بەنگلاديش لەدايك بووە.
هەرگيز بۆ خوێندنگا نەچووە،
لە تەمەنى ١٥ ساڵى، هاوسەرگيرى لەگەڵ هاوسەرێكى بەدكار كرد.
لە كۆتايدا لێى جيابۆوە،
بێ پارە بەجێيهێشت
و لەگەڵ دوو منداڵ هەرگيز بۆ خوێندنگا نەچوون و تووشى بەدخۆراكيەكى سەخت بوون.
هيچ كەسى نەبوو دواى يامەتى لێ بكات،
هيچ هيوايەكيشى نەبوو.
جۆرينا لە ساڵى ٢٠٠٥ پەيوەندى بەبەرنامەى دەرچووانى BRAC كرد.
ئەو هەفتەيە دۆلارێكى وەرگرت،
دوو مانگا،
مەشقپێكردن لەلايەن دامەزراوەكە
و لەلايەن ڕێبەرەكەوە هەفتانە سەردانى دەكرا.
دەستى بە بنياتنانى سامانەكەى كرد،
بەڵام لە هەمووى گرينگتر،
دەستى بە وێنا كردنى دواڕۆژێكى باشتر بۆ خۆى و منداڵەكانى كرد.
ئەگەر ئەمڕۆ سەردانى گوندى جۆرينا بكەيت،
گەورەترين كۆگاى گشتى لەلايان جۆريناوە بەڕێوە دەبردرێت دەبينيت.
و بە شانازيەوە ئەو خاكەى كەڕيويەتى نيشانت دەدات
و ئەو خانووەى كە درووستى كرد.
لەو كاتەوەى لە ٢٠٠٢ دەستمان بەو بەرنامە كردووە،
٢ مليۆن ئافرەتم لە بەنگلاديش دەرهێنا
خۆيان و خێزانەكانيان لە هەژاريەكى بێ وێنە.
ئەوە نزيكەى نۆ مليۆن كەس دەبێت.
بەرنامەكە، بڕى ٥٠٠ دۆلار بۆ هەر خێزانێك دابين دەكات،
تەنها دوو ساڵە كاردەكات،
بەڵام كاريگەريەكەى زياتر دەبێت.
تۆژەران لە خوێندنگاى ئابوورى لەندەن دۆزيويانەتەوە
كە تاوەكو ٧ ساڵ دواى چوونە ناو بەرنامەكە،
٩٢% بەشداربووان داهاتەكانيان و سەرمايە
و بەكاربرنەكانى خۆيان زياد كردوە يان پاراستوە.
ئەستێر دۆفلۆ و ئابجێت بانجيرى،
ئابوورى ناسانى MIT كە ساڵى پار خەڵاتى نۆبڵيان بەدەستهێنا،
هەڵسەنگاندنيان بۆ چەندين وڵات كرد
كە دەرچوون بە يەكێك لە كاريگەرترين ڕێگەكان پێناسە دەكات
بۆ شكاندنى تەڵەى هەژارى.
بەڵام باوكم ڕازى نەبوو
بۆ ئەوەى چارەسەرێك بدۆزێتەوە لەگەڵ هەندێك كەسدا كاربكات.
هەمووكات دەيويست بزانێت ئايا ئێمە بەتەواوى ئاواتەخواز بووين
لەم بوارەدا.
بۆيە كاتێك پێوەرى نەتەوەيمان لە بەنگلاديش بەدەست هێنا،
دەيويست چۆن لە ئاستى جيهانيدا فراوانترى بكەين بزانێت.
هەروەها دەبێت حكومەتەكان بەشدارى بكەن.
حكومەتەكان پێشتر مليارەها دۆلار تەرخان دەكەن
لەسەر بەرنامەكانى كەمكردنەوەى هەژارى.
بەڵام زۆر لەم پارەيە بەفيڕۆ دەدرێت،
چەنكە ئەم بەرنامانە يان بە هەژارترين كەس ناگات،
يان كاريگەرى درێژخايەنيان نييە.
ئێمە كار بۆ تێكەڵ كردنى حوكمەت دەكەين
بۆ يارمەتيدانيان لە هەڵگرتنەوە و فراوانكردنى بەرنامەكانى دەرچوون،
دووهێندە كردنى كاريگەرى مليارەها دۆلار
كە پێشتر تەرخانكرابوو بۆ ڕووبەڕو بوونەوەى هەژارى بێوێنە.
پلانمانە يارمەتى ٢١ مليۆن كەسى تر بدەين
تاوەكو خۆيان لە هەژارى بێ وێنە ڕزگار بكەن
لە هەشت وڵاتدا لە ماوەى شەش ساڵى داهاتوو
لەگەڵ تيمەكانى BRAC لە هەر شوێن و وڵاتێك دەچەسپێنێت.
باوكم لە مانگى خەرمانانى ٢٠١٩، نەخۆشى شێرپەنجەى مێشكى بۆ دياريكرا
٤ مانگى بۆ ژيان هەبوو.
دواى ٤٧ ساڵ سەركردايەتى لە ڕێكخراوى BRAC دەستى لە كار كێشايەوە،
باسى هەموو ژيانى كرد،
سەركەوتنى گەشبينى بەسەر بێ هيواييدا دەبينى،
كاتێك پڕيشكى باوەڕ بە خود لەلاى خەڵك دەدرەوشێتەوە،
هەژارترينيان دەتوانن ژيانيان بگۆڕن.
باوكم لە مانگى بەفرانبار كۆچى دوايى كرد.
ئاگرى بۆ مليۆنەها خەڵك داگيرساند،
و لە ڕۆژانى كۆتايى ژيانيدا،
داواى لێ كردين، كە بەردەوامبين و كار بۆ مليۆنەها كەسى تر بكەين.
ئەمە هەلێكە بۆ ئێمە،
كەواتە با واز لە وێناكردنى جيهانێكى بێ هەژارى بهێنين
و پێكەوە ئەم جيهانە بنيات بنێين.
سوپاستان دەكەم.
Wir sind Zeugen eines monumentalen menschlichen Fortschritts.
In den letzten Jahrzehnten hat die Ausweitung des globalen Marktplatzes
1/3 der Weltbevölkerung aus extremer Armut herausgezogen.
Dennoch sind wir auch Zeugen eines außergewöhnlichen Versagens.
Denn unsere Bemühungen
ließen diejenigen zurück, die am stärksten von Armut betroffen sind:
die Ultra-Armen.
Ultra-arm zu sein bedeutet mehr, als die Gelddefinition,
die wir alle kennen:
Mit weniger als 2 Dollar pro Tag auskommen.
Es geht über fehlendes Kapital,
wie Nutztiere oder Boden, hinaus.
Ultra-arm zu sein, bedeutet keine Würde, keinen Lebenssinn
und kein Selbstwert mehr zu haben.
Es bedeutet, in Isolation zu leben,
weil du deiner Gemeinschaft zur Last fällst.
Es bedeutet, dass du keine bessere Zukunft
für dich oder deine Familie siehst.
Ende 2019
lebten weltweit ca. 400 Millionen Menschen in Ultra-Armut.
Das ist mehr als die Bevölkerung der USA und Kanada zusammen.
Wenn eine Katastrophe hereinbricht,
egal ob Pandemie, Naturkatastrophe oder von Menschen verursachte Krise,
schnellen diese Zahlen astronomisch hoch.
Mein Vater, Fazle Abed, gab seine Unternehmenskarriere auf,
um 1972 hier in Bangladesch BRAC zu gründen.
Bangladesch lag in Trümmern,
nachdem es gerade einen zerstörerischen Zyklon
und brutalen Unabhängigkeitskrieg durchgemacht hatte.
Durch die Arbeit mit den Ärmsten der Armen erkannte mein Vater,
dass Armut mehr als das Fehlen von Einkommen und Kapital war.
Sie war auch das Fehlen von Hoffnung.
Menschen waren in der Armut gefangen,
weil sie dachten, dass sich ihre Lage nicht ändern ließe.
Für sie war Armut so etwas wie die Sonne und der Mond --
etwas, das ihnen Gott gegeben hatte.
Damit Armutsbekämpfungsprogramme Erfolg haben,
müssen diese Hoffnung und Selbstwertgefühl vermitteln,
sodass die Menschen, mit etwas Unterstützung,
den Weg aus der Armut finden können.
BRAC entwickelte den Graduierungsansatz,
eine Lösung gegen Ultra-Armut, die sowohl Einkommensarmut
als auch Hoffnungsarmut bekämpft.
Der Ansatz arbeitet vorwiegend mit Frauen,
denn Frauen sind am häufigsten von Ultra-Armut betroffen,
aber sie sind auch meist diejenigen, die sich und ihre Familien
aus der Armut ziehen.
Über eine Zeit von zwei Jahren
tun wir im Wesentlichen vier Dinge.
Erstens decken wir den Grundbedarf einer Frau,
indem wir ihr Essen oder Geld geben,
damit sie das Minimum zum Überleben hat.
Zweitens ermöglichen wir ihr eine ordentliche Existenzgrundlage,
indem wir ihr Kapital, etwa Nutztiere, geben
und ihr zeigen, wie sie damit Geld verdienen kann.
Drittens zeigen wir ihr, wie sie ihr neues Vermögen
spart, plant und investiert.
Und viertens helfen wir ihr, sich sozial zu integrieren,
zunächst in Gruppen von Frauen wie sie selbst
und danach in ihrer Gesellschaft.
Jedes dieser Elemente ist der Schlüssel zum Erfolg der anderen,
aber die wahre Magie ist die Hoffnung und der Möglichkeitssinn,
welche die Frauen durch das enge Mentoring entwickeln.
Hier ist die Geschichte von Jorina.
Jorina wurde in einem abgelegenen Dorf im Norden von Bangladesch geboren.
Sie hat nie eine Schule besucht
und im Alter von 15 Jahren wurde sie mit einem gewalttätigen Mann verheiratet.
Irgendwann verließ er sie
und hinterließ sie ohne Einkommen
mit zwei Kindern, die nicht in der Schule und ernsthaft unterernährt waren.
Sie konnte sich an niemanden für Hilfe wenden.
Sie hatte keine Hoffnung.
Jorina stieß 2005 zum BRAC-Graduierungsprogramm.
Sie erhielt einen Dollar pro Woche,
zwei Kühe,
eine betriebliche Ausbildung
und wöchentlichen Besuch eines Mentors.
Sie baute ihr Kapital weiter aus,
aber, was noch wichtiger war,
sie begann, sich eine bessere Zukunft für sich und ihre Kinder auszumalen.
Wenn Sie heute Jorinas Dorf besuchen würden,
würden Sie sehen, dass sie den größten Gemischtwarenladen der Region führt.
Sie wird Ihnen stolz den Boden, den sie gekauft hat,
und ihr gebautes Haus zeigen.
Seit wir dieses Programm 2002 lanciert haben,
haben 2 Millionen Frauen in Bangladesch
sich selbst und ihre Familien aus Ultra-Armut gezogen.
Das sind fast neun Millionen Menschen.
Das Programm, das pro Haushalt 500 Dollar kostet,
läuft nur zwei Jahre lang,
wirkt sich aber weit länger aus.
Wissenschaftler der London School of Economics fanden heraus,
dass selbst sieben Jahre nach Eintritt in das Programm
92 Prozent der Teilnehmenden ihr Einkommen, Kapital und ihren Konsum
aufrechterhalten oder erhöht haben.
Esther Duflo und Abhijit Banerjee,
die MIT-Ökonomen, die letztes Jahr den Nobelpreis gewonnen haben,
machten eine länderübergreifende Auswertung,
die Bildung als einer der effektivsten Wege identifizierte,
um der Armutsfalle zu entkommen.
Mein Vater gab sich nicht damit zufrieden,
eine Lösung gefunden zu haben, die für einige Personen funktionierte.
Er wollte immer herausfinden, ob wir in der Größenordnung
genug ambitioniert waren.
Als wir also Bangladesch landesweit erreicht hatten,
wollten wir herausfinden, ob wir es global ausweiten könnten.
Und hier kommen Regierungen ins Spiel.
Regierungen haben bereits Milliarden Dollar
für Armutsbekämpfungsprogramme aufgewendet.
Aber ein großer Teil dieser Gelder ist vergebens,
weil diese Programme die Ärmsten nicht erreichen
und selbst die, die es tun, haben keinen signifikanten längerfristigen Einfluss.
Wir arbeiten daran, Regierungen einzubeziehen,
damit sie selbst Graduierungsprogramme einführen können,
um die Auswirkung von Milliarden Dollar zu maximieren,
die sie bereits für den Kampf gegen Ultra-Armut ausgeben.
Unser Plan ist es, in acht Ländern in den kommenden sechs Jahren
weiteren 21 Millionen Menschen dabei zu helfen,
sich selbst aus Ultra-Armut hochzuziehen.
Dies tun wir mit BRAC-Teams vor Ort und in jedem Land eingebettet.
Im Juli 2019 wurde bei meinem Vater ein Hirntumor im Endstadium diagnostiziert
und man gab ihm noch 4 Monate zu leben.
Als er die Führung von BRAC nach 47 Jahren abgab,
erinnerte er uns daran, dass er während seines gesamten Lebens
Optimismus über Verzweiflung siegen sah.
Wenn du einen Funken Selbstvertrauen in den Leuten zündest,
können sogar die Ärmsten ihr Leben verändern.
Mein Vater starb im Dezember.
Er hat diesen Funken für Millionen Menschen gezündet
und gegen Ende seines Lebens,
bat er uns darum, dies für Millionen weitere Menschen fortzuführen.
Das ist unsere Gelegenheit,
also hören wir damit auf, uns eine Welt ohne Ultra-Armut vorzustellen
und beginnen, diese Welt gemeinsam aufzubauen.
Danke.
Είμαστε μάρτυρες μιας μεγαλειώδους προόδου της ανθρωπότητας.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η επέκταση της διεθνούς αγοράς
έβγαλε το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού από την ακραία φτώχεια.
Ωστόσο είμαστε μάρτυρες και μίας φοβερής αποτυχίας.
Στην απόπειρά μας να βοηθήσουμε,
άφησαμε πίσω όσους ζουν στις πλεόν ακραίες μορφές φτώχειας,
τους εξαιρετικά φτωχούς.
Η σημασία του όρου αυτού ξεπερνά τον οικονομικό ορισμό
τον οποίο γνωρίζουμε όλοι:
να ζεις με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα.
Ξεπερνά ακόμη και την έλλειψη περιουσίας
όπως ζωντανά ή γη.
Εξαιρετικά φτωχός σημαίνει να στερείσαι την αξιοπρέπειά σου,
τον σκοπό ύπαρξης και την αυτοεκτίμησή σου.
Σημαίνει να ζεις απομονωμένος,
επειδή είσαι βάρος για την κοινότητά σου.
Σημαίνει να μην μπορείς να φανταστείς ένα καλύτερο μέλλον
για εσένα και την οικογένειά σου.
Έως τα τέλη του 2019,
περίπου 400 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν σε ακραία φτώχεια παγκοσμίως.
Ο αριθμός αυτός ξεπερνά τον πληθυσμό των ΗΠΑ και του Καναδά μαζί.
Κι όταν κάποια συμφορά χτυπήσει,
είτε είναι πανδημία, φυσική καταστροφή ή ανθρωπογενής κρίση,
οι αριθμοί αυτοί αυξάνονται αστρονομικά.
Ο πατέρας μου, Φάζλι Άμπεντ, άφησε την επιχειρηματική καριέρα του
για να ιδρύσει την BRAC το 1972 εδώ στο Μπαγκλαντές.
Το Μπαγκλαντές ήταν ένα ερείπιο,
αφού μόλις είχε υποστεί έναν ολέθριο κυκλώνα
τον οποίο ακολούθησε ένας βάναυσος πόλεμος για ανεξαρτησία.
Δουλεύοντας με τους πιο φτωχούς, ο πατέρας μου συνειδητοποίησε
ότι η φτώχεια ήταν κάτι παραπάνω από έλλειψη εισοδήματος και περιουσίας.
Ήταν επίσης έλλειψη ελπίδας.
Ο κόσμος ήταν παγιδευμένος στην φτώχεια,
διότι ένιωθε ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορούσε να μεταβληθεί.
Η φτώχεια, για αυτούς, ήταν σαν τον ήλιο και το φεγγάρι -
κάτι που τους δόθηκε από τον Θεό.
Για να πετύχουν τα προγράμματα μείωσης της φτώχειας,
θα έπρεπε να ενισχύσουν την ελπίδα και την αυτοεκτίμηση
έτσι ώστε, με λίγη υποστήριξη,
οι άνθρωποι να μπορέσουν να βγουν μόνοι τους από τη φτώχεια.
Ο BRAC καινοτόμησε με το πρόγραμμα αποφοίτησης,
μία λύση ενάντια στην ακραία φτώχεια που πλήττει τόσο την έλλειψη εισοδήματος
όσο και την έλλειψη ελπίδας.
Το πρόγραμμα δουλεύει κυρίως με γυναίκες,
διότι κυρίως αυτές πλήττονται από την ακραία φτώχεια
αλλά είναι κι εκείνες που συνήθως μπορούν να βγάλουν
τις ίδιες και τις οικογένειές τους από αυτήν.
Σε μια περίοδο δύο ετών,
ουσιαστικά κάνουμε τέσσερα πράγματα.
Πρώτον, καλύπτουμε τις βασικές ανάγκες μιας γυναίκας
παρέχοντάς της φαγητό ή χρήματα,
διασφαλίζοντας τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωση.
Δεύτερον, την καθοδηγούμε προς έναν αξιοπρεπή βιοπορισμό
δίνοντας της κάποια περιουσία, π.χ. ζωντανά,
και μαθαίνοντάς την να βγάζει χρήματα από αυτήν.
Τρίτον, της μαθαίνουμε να αποταμιεύει, να προϋπολογίζει
και να επενδύει το νέο της πλούτο.
Και τέταρτον, την βοηθούμε να ενταχθεί κοινωνικά,
πρώτα σε ομάδες γυναικών όπως η ίδια,
και έπειτα στην κοινότητά της.
Καθένα από αυτά τα στοιχεία είναι κλειδί για την επιτυχία των άλλων
αλλά η πραγματική μαγεία είναι η ελπίδα και η αίσθηση ύπαρξης δυνατοτήτων
που οι γυναίκες αναπτύσσουν μέσω της στενής καθοδήγησης που λαμβάνουν.
Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω για την Τζορίνα.
Η Τζορίνα γεννήθηκε σε ένα μακρινό χωριό στο βόρειο Μπαγκλαντές.
Δεν πήγε ποτέ σχολείο,
και σε ηλικία 15 ετών, παντρεύτηκε έναν βίαιο σύζυγο.
Στο τέλος εκείνος την εγκατέλειψε,
αφήνοντάς την χωρίς εισόδημα και με δύο παιδιά
που δεν πήγαιναν σχολείο και ήταν σοβαρά υποσιτισμένα.
Χωρίς κάποιον να στραφεί για βοήθεια
δεν είχε καμία ελπίδα.
Η Τζορίνα μπήκε στο πρόγραμμα Αποφοίτησης της BRAC το 2005.
Έλαβε ένα δολάριο την βδομάδα,
δύο αγελάδες,
επαγγελματική κατάρτιση
και εβδομαδιαία επίσκεψη από κάποιον μέντορα.
Ξεκίνησε να αναπτύσσει περιουσία,
αλλά το σημαντικότερο,
ξεκίνησε να φαντάζεται ένα καλύτερο μέλλον για εκείνη και τα παιδιά της.
Αν πηγαίνατε στο χωριό της Τζορίνα σήμερα,
θα μαθαίνατε ότι έχει το μεγαλύτερο παντοπωλείο της περιοχής.
Θα σας έδειχνε περήφανα τη γη που αγόρασε
και το σπίτι που έχτισε.
Απ' όταν ξεκίνησαμε το πρόγραμμα το 2002,
2 εκατομμύρια γυναίκες από το Μπαγκλαντές
έχουν βγάλει τις οικογένειές τους από την ακραία φτώχεια.
Περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι συνολικά.
Το πρόγραμμα, που κοστίζει περίπου 500 δολάρια ανά οικογένεια,
διαρκεί μόνο δύο χρόνια,
αλλά το αντίκτυπό του συνεχίζεται για πολύ καιρό.
Έρευνες της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου
έδειξαν ότι ακόμη και επτά χρόνια μετά το πρόγραμμα
το 92% των συμμετεχόντων διατήρησαν ή αύξησαν
το εισόδημα, την περιουσία και την κατανάλωσή τους.
Η Έσθερ Ντούφλο και ο Άμπιτζιτ Μπάνερτζι,
οι οικονομολόγοι του ΜΙΤ που κέρδισαν πέρυσι το Βραβείο Νόμπελ,
διεξήγαν αξιολογήσεις για πολλαπλές χώρες
που έδειξαν ότι η αποφοίτηση είναι από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους
απελευθέρωσης από την παγίδα της φτώχειας.
Αλλά ο πατέρας μου δεν ήταν ευχαριστημένος
που βρήκε μία λύση η οποία λειτουργεί για κάποιους μόνο ανθρώπους.
Πάντα ήθελε να δει αν ήμασταν αρκετά φιλόδοξοι
όσον αφορά την κλίμακα.
Έτσι όταν πετύχαμε σε εθνικό επίπεδο στο Μπαγκλαντές,
ήθελε να δει πώς θα μπορούσαμε να πετύχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο.
Και κάτι τέτοιο πρέπει να εμπλέξει τις κυβερνήσεις.
Οι κυβερνήσεις ήδη διαθέτουν δισεκατομμύρια δολάρια
σε προγράμματα μείωσης της φτώχειας.
Αλλά πολλά από αυτά τα χρήματα σπαταλώνται άδικα,
διότι αυτά τα προγράμματα ή δεν φτάνουν στους πλέον φτωχούς,
ή, ακόμη κι αν φτάσουν, δεν έχουν σημαντικό και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο.
Προσπαθούμε να κινητοποιήσουμε τις κυβερνήσεις
και να βοηθήσουμε να υιοθετήσουν και να προσαρμόσουν προγράμματα αποφοίτησης,
μεγιστοποιώντας την απόδοση των δισεκατομμυρίων δολαρίων
που ήδη διαθέτουν για την καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας.
Το σχέδιο μας είναι να βοηθήσουμε ακόμη 21 εκατομμύρια ανθρώπους
να βγουν από την ακραία φτώχεια
σε οκτώ χώρες μέσα στα επόμενα έξι χρόνια
με ομάδες της BRAC που θα δρουν επιτόπου σε κάθε χώρα.
Τον Ιούλιο του 2019, ο πατέρας μου διαγνώστηκε με καρκίνο του εγκεφάλου
και του δόθηκαν τέσσερις μήνες ζωής.
Κατά την έξοδό του από την BRAC μετά από 47 χρόνια ηγεσίας,
μας υπενθύμισε ότι όλη του τη ζωή
έβλεπε πάντα την αισιοδοξία να υπερνικά την απελπισία,
ότι όταν ανάψει η φλόγα της αυτοπεποίθησης στον άνθρωπο,
ακόμη και οι πιο φτωχοί μπορούν να αλλάξουν την ζωή τους.
Ο πατέρας μου έφυγε από την ζωή τον Δεκέμβριο.
Άναψε τη φλόγα αυτή για εκατομμύρια ανθρώπους,
και τις τελευταίες μέρες της ζωής του,
μας ικέτευσε να συνεχίσουμε αυτό το έργο για εκατομμύρια ακόμη.
Ας αδράξουμε την ευκαιρία που μας προσφέρεται,
ας σταματήσουμε απλώς να φανταζόμαστε έναν κόσμο χωρίς ακραία φτώχεια,
κι ας ξεκινήσουμε να χτίζουμε αυτόν τον κόσμο μαζί.
Σας ευχαριστώ.
Somos testigos del monumental progreso humano.
Durante las últimas décadas, la expansión del mercado global
ha sacado de la extrema pobreza a un tercio de la población mundial.
Sin embargo, también somos testigos de un fracaso increíble.
Nuestros esfuerzos para sustentar a las personas
han olvidado a aquellos en las formas más duras de pobreza,
la extrema pobreza.
Lo que significa ser súper pobre va más allá de una definición monetaria
que es algo con lo que todos estamos familiarizados:
vivir con menos de USD 2 al día.
Va más allá de tener bienes
como ganado o tierras.
Ser súper pobre significa estar privado de tu dignidad,
propósito y autoestima.
Significa vivir marginado,
porque eres una carga para tu propia comunidad.
Signfica no ser capaz de imaginar un futuro mejor
para tí y para tu familia.
A finales de 2019,
alrededor de 400 millones de personas
vivían en extrema pobreza en todo el mundo.
Esto es más que las poblaciones de EE.UU. y Canadá juntas.
Y cuando golpea la calamidad,
ya sea una pandemia, un desastre natural
o una crisis provocada por el humano,
estas cifras aumentan astronómicamente.
Mi padre, Fazle Abed, renunció a una carrera corporativa
para establecer BRAC aquí en Bangladesh en 1972.
Bangladesh era un desastre,
acababa de pasar un ciclón devastador
seguido de una brutal guerra de independencia.
Trabajando con los más pobres de los pobres, mi padre se dio cuenta
que la pobreza era más que una falta de ingresos y bienes.
Era también una falta de esperanza.
La gente estaba atrapada en la pobreza,
porque sentían que su condición era inmutable.
La pobreza, para ellos, era como el sol y la luna ...
algo que les dio Dios.
Para que los programas de reducción de la pobreza tengan éxito
deben infundir esperanza y autoestima
de modo que, con un poco de apoyo,
las personas puedan salir de la pobreza.
BRAC pasó a ser pionero en el enfoque de graduación
una solución a la pobreza extrema que aborda tanto la pobreza de ingresos
como la pobreza de esperanza.
El enfoque funciona principalemente con mujeres,
porque las mujeres son las más afectadas por la extrema pobreza
pero también las que tienen más posibilidades de salir de ella
y sacar adelante a sus familias.
Durante un período de dos años,
básicamente hacemos cuatro cosas.
Uno, satifacemos las necesidades básicas de una mujer
dándole comida o dinero,
asegurando lo mímino para sobrevivir.
Dos, la dirigimos hacia un medio de vida digno
dándole bienes, como ganado,
y capacitándola para que gane dinero con ello.
Tres, la entrenamos para ahorrar, presupuestar
e invertir su nueva riqueza.
Y cuatro, ayudamos a integrarla socialmente,
primero en grupos de mujeres como ella
y después en su comunidad.
Cada uno de estos elementos es clave para el éxito de los otros,
pero la verdadera magia es la esperanza y sentido de posibilidad
las mujeres se desarollan a través de la orientación cercana
que reciben.
Permítanme hablarles de Jorina.
Jorina nació en un pueblo remoto en el norte de Bangladesh.
Nunca fue a la escuela,
y a los 15 años, estaba casada con un marido maltratador.
Finalmente la abandonó,
dejándola sin ingresos
y con dos niños que no iban a la escuela y gravemente desnutridos.
Sin nadie a quien pedir ayuda,
no tenía esperanza.
Jorina se unió al programa de graduación de BRAC en 2005.
Recibió un dólar a la semana,
dos vacas,
formación empresarial
y una visita semanal de un mentor.
Comenzó a construir sus activos,
pero más importante,
empezó a imaginar un futuro mejor para ella y para sus hijos.
Si visitaran hoy el pueblo de Jorina,
descubrirían que lleva la tienda general más grande de su área.
Les mostrará con orgullo la tienda que compró
y la casa que construyó.
Desde que comenzamos el programa en 2002,
dos millones de mujeres de Bangladesh
se han sacado a ellas y a su familia de la extrema pobreza.
Son casi nueve millones de personas.
El programa, que cuesta USD 500 por hogar,
dura solo dos años,
pero el impacto va mucho más allá.
Investigadores del London School of Economics descubrieron
que incluso siete años después de entrar en el programa,
el 92 % de los participantes han mantenido o incrementado
sus ingresos, bienes y consumo.
Esther Duflo y Abhijit Banerjee,
los economistas del MIT que ganaron el Premio Nobel el año pasado,
lideraron evaluaciones multinacionales
que identificaban la graduación como una de las formas más efectivas
para romper la trampa de la pobreza.
Pero mi padre no estaba contento
con encontrar una solución que funcionara solo con algunas personas.
Siempre quiso saber si éramos lo suficientemente ambiciosos
en términos de escala.
Entonces, cuando logramos una escala nacional en Bangladesh,
quería saber cómo podríamos escalarla a nivel mundial.
Y eso debe involucrar a los gobiernos.
Los gobiernos ya dedican miles de millones de dólares
en programas de reducción de la pobreza.
Pero gran parte de ese dinero se desperdicia,
porque estos programas no llegan a los más pobres,
e incluso los que lo logran, fallan en tener un impacto a largo plazo.
Trabajamos para involucrar a gobiernos
para ayudarlos a adoptar y escalar los programas de graduación ellos mismos,
maximizando el impacto de esos miles de millones de dólares
que ya asignan para luchar contra la extrema pobreza.
Nuestro plan es ayudar a otros 21 millones de personas
a salir por sí mismos de la extrema pobreza
en ocho países en los próximos seis años
con equipos de BRAC in situ e integrados en cada país.
En julio de 2019, mi padre fue diagnosticado con cáncer cerebral terminal
y le dieron cuatro meses de vida.
Cuando salió de BRAC después de liderar la organización 47 años,
nos recordó que a lo largo de su vida,
vio como el optimismo triunfaba sobre la desesperación,
que cuando enciendes la chispa de la confianza en sí mismos en la gente
incluso los más pobres pueden transformar sus vidas.
Mi padre falleció en diciembre.
Encendió esa chispa en millones de personas,
y en los últimos días de su vida,
nos imploró que siguieramos haciéndolo por millones más.
Esta es nuestra oportunidad para hacerlo,
así que dejemos de imaginar un mundo sin extrema pobreza
y empecemos a construir ese mundo juntos.
Muchas gracias.
ما شاهد پیشرفت چشمگیر بشر هستیم.
طی چند دهه گذشته، گسترش بازار جهانی
یک سوم جمعیت جهان را از فقر شدید خارج کرده است.
با این وجود ما شاهد یک شکست حیرت‌انگیز هم هستیم.
تلاش‌های ما برای اعتلای مردم،
کسانی را که در شدیدترین اشکال فقر به سر می‌برند،
فوق العاده فقیر.
معنای فقیر بودن بسیار فراتر از تعریف پولی است
که همه ما با آن آشنا هستیم:
زندگی کردن با کمتر از دو دلار در روز.
این حتی فراتر از نداشتن دارایی
مانند دام یا زمین است.
بسیار فقیر بودن به معنی از بین رفتن رتبه،
هدف و عزت نفس است.
این به معنای زندگی در انزوا است،
زیرا شما یک بار برای جامعه‌تان هستید.
این به معنای قادر نبودن به تصور آینده بهتر
برای خود و خانواده‌تان است.
تا پایان سال ۲۰۱۹،
حدود ۴۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان در فقر بیش از حد زندگی می‌کردند.
این رقم بیشتر از مجموع جمعیت ایالات متحده و کانادا است.
و وقتی فاجعه رخ می‌دهد،
چه یک اپیدمی باشد، چه یک فاجعه طبیعی یا یک بحران دست ساز،
این اعداد به صورت نجومی افزایش می‌یابند.
پدرم، فاضل عابد، شغل شرکتی را برای ایجاد
BRAC در بنگلادش در سال ۱۹۷۲ رها کرد.
بنگلادش یک خرابه بود،
تازه از یک طوفان ویرانگر
پس از آن یک جنگ بی رحمانه برای استقلال عبور کرده بود.
پدرم که با فقیرترین فقرا کار می‌کرد، فهمید که
فقر چیزی بیشتراز کمبود درآمد و دارایی است.
در واقع کمبود امید هم بود.
مردم در فقر گرفتار شده بودند،
چون احساس می‌کردند که وضعیتشان غیرقابل تغییر است.
فقر، از نظر آنها، مانند خورشید و ماه بود -
که خدا به آنها داده بود.
برای موفقیت برنامه‌های کاهش فقر،
آنها نیاز به ایجاد امید و ارزش شخصی داشتند
به طوری که با کمی حمایت،
مردم می‌توانستند خود را از فقر نجات دهند.
BRAC پیشگام روش فارغ التحصیلی بود،
یک راه حل برای فقر شدید که هم فقر درآمدی
وهم فقر امید را برطرف می‌کند.
این رویکرد در درجه اول با زنان کار می‌کند،
زیرا زنان بیشترین تاثیر را از فقرشدید می‌گیرند
و همچنین کسانی هستند که به احتمال زیاد خود و خانواده خود را از آن
بیرون می‌کشند.
در طی یک دوره دو ساله،
ما اساساً چهار کار انجام می‌دهیم.
یکی، ما نیازهای اساسی یک زن را
با دادن غذا یا پول نقد، می‌بینیم.
تا حداقل از زنده ماندن مطمین شویم.
دو، با دادن یک چیز مانند دام،
او را به سمت امرار معاش مناسب می‌بریم،
و به او آموزش می‌دهیم تا از طریق آن درآمد کسب کند.
سه، به او آموزش می‌دهیم تا پس انداز کند،
و دارایی جدیدش را سرمایه گذاری کند.
و چهار، به او کمک می‌کنیم تا از نظر اجتماعی کامل شود،
ابتدا در گروه زنانی مثل خودش
و سپس جامعه‌اش.
هر یک از این عناصر رمز موفقیت دیگران است،
اما جادوی واقعی امید و احساس امکان است
زنان از طریق مشاوره نزدیکی که دریافت می‌کنند رشد می‌کنند.
بگذارید در مورد ژورینا برایتان بگویم.
ژورینا در دهکده‌ای دور افتاده در شمال بنگلادش به دنیا آمد.
هرگز به مدرسه نرفت،
و در سن ۱۵ سالگی، با یک شوهر بد زبان ازدواج کرده بود.
او سرانجام او را رها کرد،
بدون درآمد
و با دو کودک که در مدرسه نمی‌رفتند و به شدت دچار سو تغذیه بودند.
بدون هیچ کس برای کمک،
او امیدی نداشت.
جورینا در سال ۲۰۰۵ به برنامه فارغ التحصیلی BRAC پیوست.
او هفته‌ای یک دلار،
دو گاو،
آموزش سازمانی
و یک ملاقات هفتگی با یک مربی دریافت می‌کرد.
او شروع به ساخت دارایی‌هایش کرد،
اما مهمتر از همه،
او شروع به تصور آینده‌ای بهتر برای خود و فرزندانش کرد.
اگر امروز به روستای جورینا سفر می‌کردید،
متوجه می‌شدید که وی بزرگترین فروشگاه همگانی در منطقه خود را اداره می‌کند.
او با افتخار زمینی را که خریده به شما نشان خواهد داد
و خانه‌ای که ساخته است.
از زمانی که ما این برنامه را در سال ۲۰۰۲ شروع کردیم،
دو میلیون زن بنگلادشی
خود و خانواده‌هایشان را از فقر شدید بیرون کشیده‌اند.
تقریباً نه میلیون نفر.
این برنامه، که برای هر خانوار ۵۰۰ دلار هزینه دارد،
فقط دو سال اجرا می‌شود،
اما تأثیرش فراتر از آن خواهد بود.
محققان دانشکده اقتصاد لندن دریافتند
که هفت سال پس از ورود به برنامه،
۹۲ درصد از شرکت کنندگان درآمد، دارایی و مصرف خود را
حفظ کرده یا افزایش داده بودند.
استر دوفلو و ابیجیت بانرجی،
اقتصاددانان MIT که سال گذشته برنده جایزه نوبل شدند،
ارزیابی‌شان در چند کشورمنجر به این شد
که فارغ التحصیلی را به عنوان یکی از موثرترین رو‌‌ها برای شکستن
دام فقر معرفی کردند.
اما پدر من راضی به یافتن
راه حلی نبود که برای برخی افراد مفید باشد.
او همیشه می‌خواست بداند که آیا ما به اندازه کافی
دراصطلاح معیار بلندپروازیم.
بنابراین وقتی به معیار سراسری در بنگلادش رسیدیم،
می‌خواست بداند چگونه می‌توانیم در سطح جهانی معیار بندی‌اش کنیم.
و این باید دولت‌ها را درگیر کند.
دولت‌ها هم اکنون میلیاردها دلار
به برنامه‌های کاهش فقر اختصاص داده‌اند.
اما مقدار زیادی از این پول هدر رفته است،
زیرا این برنامه‌ها به فقیرترین‌ها،
و حتی مواردی که موفق به تأثیر قابل توجه طولانی مدت نمی‌شوند، نمی‌رسند.
ما در تلاشیم تا با دولت‌ها همکاری کنیم
به منظور کمک برای معیار بندی و اقتباس برنامه‌های فارغ التحصیلی خودشان،
و به حداکثر رساندن تأثیر میلیاردها دلاری که
در حال حاضر برای مبارزه با فقر شدید اختصاص داده‌اند.
برنامه ما کمک به ۲۱ میلیون نفر دیگر است
تا خود را از فقر شدید نجات دهند
طی شش سال آینده در هشت کشور
با تیم‌های BRAC که در محل و در هر کشور تعبیه شده است.
در ژوئیه سال ۲۰۱۹، تشخیص داده شد پدر من سرطان قسمت انتهایی مغز دارد
و چهار ماه برای زندگی فرصت دارد.
هنگامی که او پس از ۴۷ سال هدایت سازمان از BRAC خارج می‌شد،
به ما یادآوری کرد که در طول زندگی خود،
اوخوش‌بینی را بر یأس پیروزدیده‌است،
وقتی جرقه خودباوری را در مردم روشن می‌کنید،
حتی فقیرترین‌ها نیز می‌توانند زندگی خود را متحول کنند.
پدرم در دسامبر درگذشت.
او این جرقه را برای میلیون‌ها نفر روشن کرد،
و در روزهای آخر زندگی خود،
او از ما درخواست کرد که برای میلیون‌ها نفر دیگر به این کار ادامه دهیم.
این فرصت گرفتن برای ماست،
بنابراین بیایید تصور جهانی بدون فقر شدید را متوقف کنیم
و شروع به ساختن آن جهان با هم کنیم.
سپاسگزارم.
L'humanité progresse de manière phénoménale.
Au cours des dernières années, la croissance du marché mondial
a permis à un tiers de la population mondiale de sortir de la pauvreté.
Pourtant, force est de constater des échecs surprenants.
Nos efforts pour aider certains
n'ont pas profité à ceux confrontés à une pauvreté extrême,
les ultra-pauvres.
Etre très pauvre va bien au-delà de la réalité économique
que nous ne connaissons que trop bien :
vivre avec moins de deux dollars par jour.
Cela va bien plus loin que le fait de ne pas posséder de ressources,
telles que du bétail ou des terres.
Etre ultra-pauvre signifie être privé de dignité,
d'objectifs et d'estime de soi.
Cela signifie vivre isolé,
car vous devenez un fardeau pour votre communauté.
Cela signifie être incapable d'entrevoir une vie meilleure
pour vous et votre famille.
Fin 2019,
environ 400 millions de personnes au monde étaient considérées comme ultra-pauvres.
C'est plus que la population des États-Unis et du Canada combinées.
Et lorsqu'une catastrophe frappe,
que ce soit une pandémie, une catastrophe naturelle ou une crise causée par l'homme,
ces chiffres montent en flèche.
Mon père, Fazle Abed, a abandonné sa carrière en entreprise
pour créer le BRAC (une ONG) en 1972 ici au Bangladesh.
Le Bangladesh était en ruine
suite à un cyclone dévastateur,
puis à une violente guerre d'indépendance.
En travaillant au près des plus pauvres des pauvres, mon père a réalisé
que la pauvreté était plus qu'un simple manque de revenus et de ressources.
C'était aussi l'absence d'espoir.
La pauvreté emprisonnait les gens,
qui avaient le sentiment que leur situation ne changerait pas.
La pauvreté, pour eux, était comme le soleil et la Lune --
quelque chose que Dieu leur avait donné.
Pour que les programmes de lutte contre la pauvreté marchent,
ils doivent promouvoir l'espoir et l'estime de soi
de sorte qu'avec un peu de soutien,
les gens puissent se sortir eux-mêmes de la pauvreté.
BRAC a inventé l'approche de progression,
une solution à la pauvreté extrême qui lutte contre la pauvreté monétaire
et le manque d'espoir.
L'approche vise avant tout les femmes,
car ce sont elles les plus touchées par la pauvreté extrême,
mais également les plus à même de s'en sortir et d'en sortir leur famille.
Sur une période de deux ans,
nous nous concentrons sur quatre points.
Le premier : nous répondons à leurs besoins fondamentaux
en leur donnant de la nourriture ou de l'argent,
le minimum pour survivre.
Le deuxième : nous leur offrons une vie décente
en leur donnant accès à des ressources, comme du bétail,
et en leur apprenant à en tirer profit.
Le troisième : nous leur apprenons à économiser, à gérer leur budget
et à investir leur nouvelle richesse.
Le quatrième : nous les aidons à s'intégrer socialement,
au sein de groupes de femmes qui leur ressemblent,
puis au sein de leur communauté.
De chaque élément dépend le succès des autres,
mais la vraie magie, c'est l'espoir que ces femmes nourrissent
et le champ de possibilités qu'elles s'ouvrent grâce au suivi reçu.
Laissez-moi vous parler de Jorina.
Jorina est née dans un village isolé au nord du Bangladesh.
Elle n'a jamais été à l'école
et à l'âge de 15 ans, elle fut mariée de force à un homme violent.
Il a fini par l'abandonner,
la laissant sans ressource
et avec deux enfants déscolarisés et extrêmement mal nourris.
Sans personne à qui demander de l'aide,
elle n'avait aucun espoir.
Jorina a intégré le programme de progression de BRAC en 2005.
Elle a reçu un dollar par semaine,
deux vaches,
une formation pratique
et la visite hebdomadaire d'un conseiller.
Elle a commencé à accumuler des actifs
et plus important encore,
elle s'est mise à entrevoir une vie meilleure pour elle et ses enfants.
Si vous visitiez le village de Jorina aujourd'hui,
vous découvririez qu'elle dirige la plus grande épicerie de sa région.
Elle vous montrerait la terre qu'elle a achetée
et sa maison.
Depuis la création de ce programme en 2002,
deux millions de femmes au Bangladesh
se sont sorties et ont sorti leur famille d'une extrême pauvreté.
C'est presque neuf millions de personnes.
Le programme, qui coûte 500 dollars par foyer,
se déroule sur deux ans,
mais les effets se ressentent encore bien après.
Des chercheurs de l'école d'économie de Londres ont découvert
que même sept ans après avoir intégré le programme,
92 % des participants ont maintenu ou augmenté
leurs revenus, leurs actifs et leur consommation.
Esther Duflo et Abhijit Banerjee,
économistes du MIT ayant remporté le prix Nobel l'an passé,
ont mené des évaluations dans plusieurs pays
qui ont défini la progression comme l'un des moyens les plus efficaces
pour sortir du piège de la pauvreté.
Mais mon père ne se satisfaisait pas
d'avoir trouvé une solution qui ne fonctionnait que pour certains.
Il se demandait toujours si nous étions assez ambitieux
en termes d'échelle.
Ainsi, lorsque nos actions se sont généralisées à travers le pays,
il voulait savoir comment les transposer à l'échelle mondiale.
Et il fallait impliquer les gouvernements.
Les gouvernements dédient déjà des milliards de dollars
aux programmes de lutte contre la pauvreté.
Mais une bonne partie de cet argent est gaspillé,
car ces programmes ne bénéficient pas aux plus pauvres,
et ceux pour lesquels c'est le cas n'ont pas d'effet significatif à long terme.
Nous cherchons à impliquer les gouvernements
pour les aider à adopter et à ajuster les programmes de progression
et ainsi maximiser l'impact des milliards de dollars
déjà alloués à la lutte contre l'extrême pauvreté.
Notre ambition est d'aider encore 21 millions de personnes
à se sortir de la pauvreté extrême
dans huit pays au cours des six prochaines années
grâce aux équipes de BRAC déjà présentes dans chaque pays.
Mon père a été diagnostiqué d'une tumeur cérébrale incurable en juillet 2019,
lui laissant quatre mois à vivre.
En préparant son départ de BRAC après 47 ans à la tête de l'organisation,
il nous a rappelé qu'au cours de sa vie,
il a vu l'optimisme prendre le dessus sur le désespoir,
que lorsque vous redonnez aux gens l'estime de soi,
même les plus pauvres peuvent changer de vie.
Mon père est décédé en décembre.
Il a fait renaître l'espoir de millions de gens,
et au cours de ses derniers jours,
il nous a suppliés de continuer à le faire pour des millions d'autres.
C'est à nous de saisir cette opportunité,
alors cessons d'imaginer un monde sans pauvreté extrême
et commençons à construire ce monde ensemble.
Merci.
Somos testemuñas do colosal progreso humano.
Nas últimas décadas, a expansión do mercado mundial
sacou da pobreza extrema a un terzo da poboación mundial.
Porén, tamén somos testemuñas dun incrible fracaso.
Os nosos esforzos para axudar a xente
deixaron atrás a aquelas nas formas máis duras de pobreza
os da pobreza extrema.
A definición de pobreza extrema
vai máis alá daquela coa que estamos familiarizados:
vivir con menos de dous dólares ao día.
Vai máis alá de non ter bens
como gando ou terras.
A pobreza extrema é estar privado da túa dignidade
obxectivos e autoestima.
É vivires illado
porque es un lastre para a sociedade.
É seres incapaz de idear un futuro mellor
para ti e túa familia.
A finais de 2019,
preto de 400 millóns de persoas vivían na extrema pobreza.
Máis que a poboación dos EUA e Canadá xuntos.
E cando hai catástrofes
coma unha pandemia, un desastre natural ou unha crise
estas cifras aumentan.
O meu pai, Fazle Abed, renunciou a unha carreira corporativa
para fundar BRAC aquí en Bangladesh en 1972.
Bangladesh estaba destruído
houbo un ciclón devastador
seguido dunha brutal guerra pola independencia.
Traballando cos máis pobres, meu pai descubriu
que a pobreza é algo máis que a falta de ingresos e bens.
Tamén é a perda da esperanza.
A xente estaba atrapada na pobreza
porque sentían que a súa condición era inalterable.
Para eles a pobreza era coma o sol e a lúa
algo que Deus lles dera.
Para os programas para reducir a pobreza teren éxito,
deberían inculcar esperanza e autoestima
para que cun pouco de apoio
a xente poida saír, por si mesma, da pobreza.
BRAC foi pioneira no modelo de graduación da pobreza.
Unha solución da pobreza extrema dirixida á pobreza de ingresos
e á pobreza de esperanza.
O modelo traballa, maiormente, con mulleres
porque son as máis afectadas pola pobreza extrema
pero tamén as que, probablemente, saquen as súas familias
da pobreza.
Durante dous anos
fixemos, sobre todo, catro cousas.
Un, satisfixemos as necesidades básicas dunha muller
dándolle comida ou diñeiro
asegurándolle o mínimo para vivir.
Dous, trasladámola a un medio de vida digno
dándolle bens, como gando
e ensinándolle como gañar diñeiro con el.
Tres, aprendímoslle a aforrar, presupostar
e investir na so seu novo patrimonio.
E catro, axudámola a integrarse na sociedade
primeiro en grupos de mulleres coma ela
e logo na súa comunidade.
Cada un destes elementos é clave para o éxito dos demais
pero a verdadeira maxia é a esperanza e o sentido da posibilidade
que desenvolven as mulleres grazas á orientación que reciben.
Vouvos falar de Jorina.
Naceu nunha vila remota no norte de Bangladesh.
Nunca foi á escola
e aos 15 anos foi casada cun maltratador.
Finalmente, abandonouna
e deixouna sen diñeiro
e con dous fillos que non ían á escola e tiñan desnutrición severa.
Non tiña a quen pedir axuda
non tiña esperanza.
Uniuse ao programa de graduación en 2005.
Recibiu un dólar á semana
dúas vacas,
formación profesional
e a visita dun asesor cada semana.
Comezou a construír os seus bens
pero o máis importante
comezou a imaxinar un futuro mellor para ela e os seus fillos.
Se hoxe visitas a vila de Jorina
verás que dirixe a maior tenda da zona.
Amosarache con orgullo as terras que mercou
e a casa que construíu.
Dende que comezamos o programa en 2002
dous millóns de mulleres de Bangladesh
saíron xunto coa súa familia da pobreza extrema.
Iso son case nove millóns de persoas.
O programa, que supón 500 dólares por familia
dura só dous anos
pero o impacto vai máis alá.
Investigadores da Escola de Economía de Londres descubriron
que mesmo sete anos despois de ter participado no programa
o 92 % das participantes mantiveron ou incrementaron
os seus ingresos, bens e consumo.
Esther Duflo e Abhijit Banerjee
as economistas do MIT, que gañaron o Premio Nobel o ano pasado
realizaron controis multinacionais
e sinalaron que a graduación é un dos métodos máis efectivos
para acabar coa trampa da pobreza.
Pero o meu pai non estaba satisfeito
de ter atopado unha solución que só funcionase para algúns.
Sempre quixo saber se eramos o suficientemente ambiciosos
en termos de escala.
Así, cando logramos a escala nacional en Bangladesh
quixo saber se poderiamos escalar a nivel mundial.
Iso supuña involucrar gobernos.
Os gobernos xa destinan miles de millóns de dólares
a programas de redución da pobreza.
Pero moito dese diñeiro estrágase
porque eses programas non chegan aos máis pobres
e aos que o fan, non teñen un impacto a longo prazo.
Traballamos en captar gobernos
para axudalos a adoptar programas de graduación da pobreza
maximizando o impacto dos miles de millóns de dólares
que xa destinan para lidar contra a pobreza extrema.
O noso plan é axudar a outros 21 millóns de persoas
a saír da pobreza extrema elas mesmas
en oito países nos próximos seis anos
cos equipos do BRAC presentes e incorporados en cada país.
En xullo de 2019, ao meu pai diagnosticáronlle cáncer terminal
e déronlle catro meses de vida.
Cando deixou a BRAC, logo de liderala durante 47 anos
lembrounos que durante a súa vida
viu como o optimismo triunfaba sobre o pesimismo
e como cando prendes a luz da confianza na xente
mesmo os máis pobres poden transformar as súas vidas.
O meu pai faleceu en decembro.
El prendeu esa luz para milleiros de persoas
e nos seus últimos días de vida
rogounos que continuásemos a facelo.
Esta é a nosa oportunidade para facelo
así que deixemos de imaxinar un mundo sen pobreza extrema
e comecemos a construílo xuntos.
Grazas.
हम गवाह हैं मानव की प्रगति की महान उपलब्धी के
पिछले कुछ दशकों में, ग्लोबल मार्केट की वृद्धि ने
एक तिहाई दुनिया की जनसंख्या अत्यन्त गरीबी से बाहर निकली
लेकिन हम फिर भी गवाह हैं एक आश्चर्यजनक विफलता के।
लोगों को ऊपर उठाने के हमारे प्रयास ने
उन लोगों को पीछे छोड़ दिया है जो गरीबी के कठोर रूपों में रहते है।
वह है अत्यंत गरीब।
अत्यंत गरीब होने का मतलब मौद्रिक परिभाषा से परे है
जिससे हम सभी परिचित हैं:
एक दिन में दो डॉलर से कम पर जीना।
यह संपत्ति नहीं होने से भी परे है
पशुधन या भूमि की तरह।
अत्यंत गरीब वो है जिससे छीन ली जाए अपनी गरिमा,
उद्देश्य और आत्म-मूल्य।
इसका मतलब है अलगाव में रहना,
क्योंकि तुम एक बोझ हो अपने समुदाय के लिए।
इसका मतलब है असमर्थ होना एक बेहतर भविष्य की कल्पना करने के लिए
अपने और अपने परिवार के लिए।
2019 के अंत तक,
लगभग 40 करोड़ लोग दुनिया भर में अत्यंत गरीबी में रह रहे थे।
यह अमेरिका और कनाडा की संयुक्त आबादी से ज्यादा है।
और जब विपत्ति आती है,
चाहे यह एक महामारी हो, एक प्राकृतिक आपदा या मानव निर्मित संकट,
ये संख्याएँ अधिकतम मात्रा से बढ़ती हैं।
मेरे पिता, फज़ले अबेद, ने एक कॉर्पोरेट कैरियर छोड़ दिया
BRAC की स्थापना के लिए यहाँ 1972 में बांग्लादेश में।
बांग्लादेश बहुत बुरी हालत में था,
एक विनाशकारी चक्रवात से कुच समय पहले ही निकले हुए
जिसके बाद हुआ स्वतंत्रता के लिए एक क्रूर युद्ध।
गरीब से गरीब व्यक्ति के साथ काम करते हुए, मेरे पिता को एहसास हुआ
कि गरीबी सिरफ‌ आय और संपत्ति की कमी नही है।
यह आशा की कमी भी है।
लोग गरीबी में फंसे थे,
क्योंकि उन्हें लगा उनकी हालत अपरिवर्तनीय थी।
गरीबी उन्हें, सूर्य और चंद्रमा की तरह लगी --
एक तरह की भगवान की देन
गरीबी घटाने के कार्यक्रमों को सफल बनाने के लिए,
उन्हें सिाखनी होगी आशा और आत्म-मूल्य
ताकि, थोड़ा समर्थन के साथ,
लोग खुद को उठा सके गरीबी के बाहर।
BRAC ने विकास कीया स्नातक दृष्टिकोण का,
अत्यंत गरीबी का समाधान जो संबोधित करता है दोनों आय गरीबी को
और आशा की गरीबी को।
यह दृष्टिकोण मुख्य रूप से महिलाओं के साथ काम करता है,
क्योंकि महिलाएं अत्यंत गरीबी से सबसे अधिक प्रभावित हैं
लेकिन सबसे अधिक संभावना है उनकी खुद को और अपने परिवार को खींचने की
इससे बाहर।
दो साल की अवधि में,
हम अनिवार्य रूप से चार काम करते हैं।
एक, हम एक महिला की बुनियादी जरूरतों को पूरा करते हैं
उसे भोजन या नकद देकर,
जीवित रहने की जरूरतें पुरी करने के लिए।
दो, हम उन्हें दिशा देतें हैं एक सभ्य जीवन की ओर
उन्हें एक संपत्ति देकर, जैसे पशुधन,
और उससे पैसे कमाने के लिए उन्हें प्रशिक्षण देना।
तीन, हम प्रशिक्षण देते हैं उन्हें बजट का
और उनके नए धन का निवेश करने का।
और चार, हम मदद करते हैं उन्हें सामाज में एकीकृत करने के लिए,
पहले उनके जैसे महिलाओं के समूहों में
और फिर उनके समुदाय में।
इनमें से प्रत्येक तत्व दूसरों की सफलता के लिए महत्वपूर्ण है,
लेकिन असली जादू उम्मीद है और संभावना की भावना है
जो महिलाओं को प्राप्त होता है नीजि प्रशिक्षण से।
मैं आपको जोरीना के बारे में बताता हूं।
जोरीना का जन्म एक सुदूर गांव में हुआ था उत्तरी बांग्लादेश में।
वह कभी स्कूल नहीं गई,
और 15 साल की उम्र में, उनकी शादी एक निंदापूर्ण पति से हुई थी।
अंततः उसने उसे छोड़ दिया,
बिना किसी आय के
और दो बच्चे जो स्कूल में नहीं थे और गंभीर रूप से कुपोषित थे।
क्योंकि मदद करने के लिए कोई परिवार नहीं था,
उसे कोई उम्मीद नहीं थी।
जॉरीना BRAC के स्नातक कार्यक्रम में शामिल हो गईं 2005 में ।
उसे सप्ताह में एक डॉलर मिलता था,
दो गाय,
उद्यम प्रशिक्षण
और एक संरक्षक से एक साप्ताहिक यात्रा।
वह अपनी संपत्ति बनाने लगी,
लेकिन सबसे महत्वपूर्ण,
वह एक बेहतर भविष्य की कल्पना करने लगी अपने और अपने बच्चों के लिए।
यदि आप आज जोरीना के गाँव जाते हैं,
आप पाएंगे कि वह चलाती है उसके क्षेत्र का सबसे बड़ा जनरल स्टोर।
वह आपको गर्व से उपनी खरीदी हुईं जमीन दिखाएगी
और उसका स्वनिर्मित घर,
जबसे यह कार्यक्रम 2002 में शुरू हुआ है,
बीस लाख बांग्लादेशी महिलाएं
खुद को और अपने परिवारों को अत्यंत गरीबी से उठा चुकी है।
यह लगभग नब्बे लाख लोग हैं।
यह कार्यक्रम, जिसकी लागत है प्रति घर 500 डॉलर,
केवल दो साल तक चलता है,
लेकिन इसका प्रभाव इससे भी आगे जाता है।
लंदन स्कूल ऑफ इकोनॉमिक्स के शोधकर्ताओं ने पाया
किकार्यक्रम में सात साल प्रवेश करने के बाद भी,
९२ प्रतिशत प्रतिभागियों ने बनाए रखी था या बढ़ा दी थी
उनकी आय, संपत्ति और खपत।
एस्तेर डुफ्लो और अभिजीत बनर्जी,
MIT के अर्थशास्त्री जो पिछले साल जीते थें नोबेल पुरस्कार,
बहु देश मूल्यांकन का नेतृत्व किया
जिससे पता चला कि स्नातक था सबसे प्रभावी तरीकों में से एक है
गरीबी के जाल को तोड़ने के लिए।
लेकिन मेरे पिता को संतोष नहीं था
एक समाधान मिल जाने से जो कुछ लोगों के लिए काम किया।
वह हमेशा जानना चाहता था क्या हम पर्याप्त रूप से महत्वाकांक्षी हैं
पैमाने के संदर्भ में।
इसलिए जब हमने बांग्लादेश में राष्ट्रव्यापी पैमाना हासिल किया,
वह जानना चाहते थें हम इसे विश्व स्तर पर कैसे माप सकते हैं।
और इसमें सरकारों को शामिल होना होगा।
सरकारें पहले से ही अरबों डॉलर समर्पित करती है
गरीबी घटाने के कार्यक्रमों पर।
लेकिन इतना पैसा बर्बाद हो जाता है,
क्योंकि ये कार्यक्रम या तो सबसे गरीब तक नही पहुंच पाते,
या तो वे लंबे समय तक प्रभाव नहीं दिखाते।
हम सरकारों को शामिल करने के लिए काम कर रहे हैं
उनकी कार्यक्रम अपनाने और विस्तार करने में मदद के लिए,
और अरबों डॉलर के प्रभाव को अधिकतम करने के लिए
जो वे पहले से ही आवंटित करते हैं अत्यंत गरीबी से लड़ने के लिए।
हमारी योजना है अन्य २१० लाख लोगों की मदद करने की
अत्यंत गरीबी से खुद को बाहर निकालने में
अगले छह वर्षों में आठ देशों में
जिसमें BRAC टीमें प्रत्येक देश में स्थापित होगी।
2019 के जुलाई में, मेरे पिता को निदान किया गया टर्मिनल ब्रेन कैंसर के साथ
और जीने के लिए चार महीने दिए।
४७ साल अगुआ रहने के बाद BRAC से निकलते,
उन्होंने हमें याद दिलाया कि जीवन भर,
उन्होंने निराशा के ऊपर आशावाद को देखा,
कि जब तुम चिंगारी जलाओ लोगों में आत्म विश्वास की,
सबसे गरीब भी अपने जीवन को बदल सकते हैं।
मेरे पिता का निधन दिसंबर में हुआ था।
उन्होंने लाखों लोगों में उस चिंगारी को जलाया,
और अपने जीवन के अंतिम दिनों में,
हमे जरी रखा लाखों और लोगों की मदद करने के लिए।
यह अवसर हमारे लिए है,
तो चलो कल्पना करना बंद करो अत्यंत गरीबी के बिना एक दुनिया खी
और एक साथ उस दुनिया का निर्माण शुरू करें।
धन्यवाद।
Svjedoci smo ogromnog ljudskog napretka.
Širenje globalnog tržišta zadnjih nekoliko desetljeća
pomoglo je trećini svjetskog stanovništva izdići se iz ekstremnog siromaštva.
No, također svjedočimo i zapanjujućem neuspjehu.
Uložen trud u pomaganje ljudima
iza sebe je ostavio one u najtežim oblicima siromaštva
– ekstremno siromašne.
Biti ekstremno siromašan je daleko od novčane definicije
koja nam je svima poznata:
živjeti s manje od dva dolara dnevno.
Ide dalje i od neposjedovanja imovine
poput stoke ili zemlje.
Biti ekstremno siromašan znači biti lišen dostojanstva,
svrhe i samopouzdanja.
To znači živjeti u izolaciji,
jer ste teret vlastitoj zajednici.
To znači biti nesposoban zamisliti bolju budućnost
za sebe i svoju obitelj.
Krajem 2019.
oko 400 milijuna ljudi je živjelo u ekstremnom siromaštvu diljem svijeta.
To je više od ukupnog stanovništva SAD-a i Kanade zajedno.
A kada zadesi nevolja,
bila to pandemija, prirodna nepogoda ili kriza uzrokovana ljudskom rukom,
ti brojevi astronomski rastu.
Moj otac, Fazle Abed, napustio je korporativni svijet
kako bi utemeljio BRAC ovdje u Bangladešu 1972. godine.
Bangladeš je bio u rasulu
nakon razarajućeg ciklona
kojem je slijedio nemilosrdni rat za neovisnost.
Radeći s najsiromašnijima, moj je otac shvatio
da je siromaštvo više od nedostatka prihoda i imovine
– također je i nedostatak nade.
Ljudi su bili zarobljeni u siromaštvu
jer su smatrali da je njihovo stanje nepromjenjivo.
Za njih je siromaštvo bilo poput sunca i mjeseca
– nešto dano im od Boga.
Kako bi programi za smanjenje siromaštva bili uspješni,
trebali su usaditi nadu i samopoštovanje,
tako da se ljudi sami, uz malo pomoći,
izvuku iz siromaštva.
Organizacija BRAC je bila prva u stupnjevitom pristupu,
rješenju za ekstremno siromašne koje se bavilo novčanim siromaštvom
kao i siromaštvom nade.
Pristup se prvenstveno odnosi na žene,
jer su one najviše pogođene ekstremnim siromaštvom,
no ujedno je najvjerojatnije da će pomoći sebi i svojim obiteljima
izvući se iz te situacije.
Tijekom dvije godine
u biti napravimo četiri stvari.
Kao prvo, pomognemo ženi s osnovnim potrebama
dajući joj hranu ili gotovinu,
osiguravajući minimum za preživjeti.
Kao drugo, krećemo prema pristojnom preživljavanju
dajući joj imovinu, kao što je stoka,
i uvježbavajući je da zaradi novac od istoga.
Kao treće, obučavamo je da štedi, raspodijeli
i ulaže u novu imovinu.
I kao četvrto, pomažemo joj da se socijalno integrira,
prvo u skupine žena slične njoj,
a nakon toga u svoju zajednicu.
Svaki od ovih elemenata je ključ uspjeha drugom,
ali prava čarolija leži u nadi i smislu za mogućnosti
kojeg žene dobiju pomoću bliskog mentorstva koje im je pruženo.
Ispričat ću vam priču o Jorini.
Jorina je rođena u osamljenom selu u sjevernom Bangladešu.
Nikada nije išla u školu,
a sa 15 godina vjenčana je za nasilnog supruga.
Naposljetku ju je napustio,
ostavljajući je bez prihoda
i s dvoje djece koja nisu išla u školu i bila su ozbiljno pothranjena.
Kako se nikome nije mogla obratiti za pomoć,
bila je bez nade.
Jorina se pridružila programu BRAC u 2005. godini.
Dobila je dolar svaki tjedan,
dvije krave,
obuku za poduzetništvo
i tjedni posjet mentora.
Počela je graditi svoju imovinu,
no najvažnije je
da je počela zamišljati bolju budućnost za sebe i svoju djecu.
Kad biste danas posjetili Jorinino selo,
našli biste je kako vodi najveću trgovinu mješovite robe na svom području.
Ponosno će vam pokazati zemljište koje je kupila
i kuću koju je sagradila.
Otkad smo počeli s programom u 2002. godini,
dva milijuna žena iz Bangladeša
pomogle su sebi i svojim obiteljima izaći iz ekstremnog siromaštva.
To je skoro devet milijuna ljudi.
Program, koji košta 500 dolara po domaćinstvu,
aktivan je samo dvije godine,
ali učinak seže dalje od toga.
Istraživači s Londonske škole ekonomije su dokazali
da čak sedam godina nakon ulaska u program
92 posto sudionika je održalo ili povećalo
svoje prihode, imovinu i potrošnju.
Esther Duflo i Abhijit Banerjee,
ekonomisti s MIT-a koji su osvojili Nobelovu nagradu prošle godine,
vodili su procjene u više zemalja koje su izdvojile
stupnjeviti pristup kao jedan od najučinkovitijih načina
za bijeg iz klopke siromaštva.
Ali moj otac nije bio zadovoljan
s rješenjem koje pomaže samo nekim ljudima.
Uvijek je želio znati jesmo li dovoljno ambiciozni
u smislu razmjera.
Kada smo postigli razmjer diljem cijele nacije Bangladeša,
htio je znati možemo li primijeniti isto na globalnoj razini.
To je moralo uključiti vlade.
Vlade već odvaju milijarde dolara
na programe smanjivanja siromaštva.
No, velik dio tog novca je izgubljen,
jer ti programi ne dopiru do najsiromašnijih,
a oni koji i dođu nažalost nemaju dugoročan učinak.
Naš rad želi uključiti vlade
i pomoći im da sami usvoje i postave stupnjevite programe
kako bi maksimalno pojačali učinak milijardi dolara
koje već dodijeluju borbi protiv ekstremnog siromaštva.
Naš plan je pomoći još 21 milijunu ljudi
izvući se iz ekstremnog siromaštva
u osam zemalja u sljedećih šest godina,
s pomoću timova organizacije BRAC na licu mjesta i kao dio svake države.
U srpnju 2019. mome ocu je dijagnosticiran rak mozga u zadnjem stadiju
s još četiri mjeseca za život.
Dok je napuštao organizaciju nakon što je vodio program 47 godina,
podsjetio nas je kako je tijekom života
vidio pobjedu optimizma nad očajem,
i da kad zapalite iskru samopouzdanja u ljudima,
čak i najsiromašniji mogu promijeniti svoj život.
Otac je umro u prosincu.
Zapalio je tu iskru miljunima ljudi
i zadnjih dana svoga života
nas je preklinjao da nastavimo činiti to još milijunima ljudi.
Ova prilika je sad naša,
pa hajdemo ne zamišljati svijet bez ekstremno siromašnih,
već krenimo zajedno graditi taj svijet.
Hvala vam.
Hatalmas emberi fejlődésnek vagyunk tanúi.
Az elmúlt évtizedekben a világpiac terjeszkedése
a világ népességének egyharmadát emelte ki a mélyszegénységből.
Ugyanakkor döbbenetes kudarcnak is tanúi lehetünk.
Miközben felemeljük az embereket,
vannak, akik a legmélyebb szegénységben élők közül ebből kimaradnak.
Ők a nyomorgók.
Hogy mit jelent ez, az túlmutat a pénzügyi definíción,
amelyet mindannyian ismerünk:
napi két dollárnál kevesebből megélni.
De még annál is többet jelent, hogy valakinek semmije sincs,
állatai se, földje se.
Nyomorban élni annyit tesz,
mint emberi méltóság, célok és önbecsülés nélkül élni.
Elszigeteltségben,
mert a közösségük terhére vannak.
A nyomorgók nem képzelhetnek szebb jövőt
önmaguk vagy a családjuk számára.
2019 végére
körülbelül 400 millió ember élt nyomorban szerte a világon.
Ez több, mint az USA és Kanada lakossága együtt.
És amikor beüt a mennykő,
mondjuk egy világjárvány, egy természeti vagy mesterséges csapás,
ezek a számok az egekbe szöknek.
Fazle Abed, az édesapám, feladta a karrierét,
hogy megalapítsa a BRAC szervezetet 1972-ben, itt, Bangladesben.
Akkoriban Banglades romokban hevert,
egy pusztító ciklon
és egy brutális függetlenségi háború volt a hátunk mögött.
A legszegényebbek közt munkálkodva édesapám felismerte,
hogy a szegénység sokkal több mint a jövedelem vagy az ingóságok hiánya.
A szegénység a remény hiánya is.
Az emberek azért vergődnek a szegénység csapdájában,
mert nem hiszik, hogy a helyzetükön változtatni lehet.
Számukra a szegénység olyan, akár a Nap és a Hold,
mint valami istentől kapott dolog.
A szegénység csökkentését célzó programok sikerességéhez
elengedhetetlen, hogy reményt és önbecsülést sugalmazzanak,
hogy egy kis segítséggel
önmagukat emeljék ki a szegénységből az emberek.
A BRAC utat mutatott a fokozatos fejlődésre alapozó programmal,
és olyan megoldást kínált a nyomorra,
amely a bevétel és a remény hiányával is foglalkozott.
Ezt a megközelítést elsősorban nőknél használjuk,
hiszen a nyomor leginkább a nőket sújtja,
ugyanakkor ők képesek a legvalószínűbben kiemelni önmagukat és családjukat
ebből a helyzetből.
Egy kétéves ciklus során
alapvetően négy dolgot teszünk.
Először is, gondoskodunk a nő alapszükségleteiről.
Kap ételt vagy készpénzt,
a legszükségesebbeket az életben maradásához.
Másodszor, elindítjuk a tisztességes megélhetés felé.
Kap valamiféle ingó vagyontárgyat, mondjuk, állatot.
Megtanítjuk, hogyan húzhat hasznot belőle.
Harmadszor, megtanítjuk megtartani, beosztani
és befektetni az újdonsült vagyonát.
S végül negyedszer, segítünk neki beilleszkedni a társadalomba.
Először hozzá hasonló nők társaságába,
majd a tágabb közösségbe.
Ezen elemek mindegyike elengedhetetlen a többi sikerességéhez,
ám igazi varázsereje annak a reménynek és a lehetőségfelfogásnak van,
amelyet e nők elkezdenek érezni a közvetlen mentorálás során.
Hadd meséljem el Jorina történetét!
Jorina Észak-Banglades egy félreeső falucskájában született.
Sosem járt iskolába,
és 15 évesen hozzáadták egy férfihoz, aki rendszeresen bántalmazta,
majd végül el is hagyta.
Jorina így magára maradt, pénz nélkül
két gyermekével, akik nem jártak iskolába, és súlyosan alultápláltak voltak.
Mivel senkihez sem fordulhatott,
teljesen reményvesztett volt.
Jorina 2005-ben csatlakozott a BRAC fokozatossági programjához.
Kapott heti egy dollárt,
két tehenet,
vállalkozói képzést,
és egy mentor hetente foglalkozott vele.
Elindult a gyarapodás útján,
de ami ennél is fontosabb,
már el tudott képzelni jobb jövőt önmaga és a gyermekei számára.
Ha ma ellátogatnának Jorina falujába,
azt látnák, hogy övé a környék legnagyobb vegyesboltja.
Büszkén megmutatná önöknek a földet, amit vett,
és a házat, amit épített.
Amióta 2002-ben elindítottuk ezt a programot,
kétmillió bangladesi nő
emelte ki önmagát s családját a nyomorból.
Ez összesen majdnem kilencmillió embert jelent.
A háztartásonként 500 dollárba kerülő program
csak két évig fut,
ám a hatása ennél sokkal tovább tart.
A Londoni Közgazdasági Egyetem kutatói kimutatták,
hogy még a programba belépés után hét évvel is
a résztvevők 92%-a megtartotta
vagy növelte a jövedelmét, az ingó vagyonát és a fogyasztását.
Esther Duflo és Abhijit Banerjee,
az MIT közgazdászai, a 2019. év Nobel-díjasai,
több országon átívelő elemzésbe fogtak,
amely kimutatta, hogy a szegénység csapdájából való kitörésre
a fokozatosság az egyik leghatékonyabb mód.
Ám édesapám nem érte be azzal,
hogy talált egy megoldást, ami néhányaknak bevált.
Mindig is tudni szerette volna,
hogy vajon nagyobb léptékben is működik-e a modell.
Ezért, miután Bangladesben már országszerte bevezettük,
azon tűnődött, vajon működhet-e világszerte is.
Ám ehhez kormányoknak kell szerepet vállalniuk.
Sok ország már így is dollármilliárdokat költ
a szegénység visszaszorítását célzó programokra.
De abból a pénzből nagyon sok kárba vész,
mert a programok vagy el sem érik a legszegényebbeket,
vagy ha mégis, nincs jelentős hosszú távú hatásuk.
Mi úgy próbáljuk bevonni a kormányokat,
hogy elősegítjük átvenniük és bővíteniük a fokozatossági programokat,
ezzel maximalizálva
a már így is a nyomor leküzdésére szánt dollármilliárdok hatékonyságát.
Tervünk, hogy további 21 millió embernek
segítsünk kiemelni önmagukat a nyomorból
további nyolc országban az elkövetkezendő hat év során
az egyes országokban jelen lévő BRAC csapatok segítségével.
2019 júliusában apámat gyógyíthatatlan agydaganattal diagnosztizálták,
mindössze négy hónapot adtak neki.
Miközben 47 év után fokozatosan átadta a BRAC-vezetését,
emlékeztetett bennünket, hogy egész életében tanúja volt,
ahogy a derűlátás győzedelmeskedik a kétségbeesés felett,
hogy amikor hinni kezdenek önmagukban az emberek,
még a legszegényebbek is képesek megváltoztatni az életüket.
Édesapám elhunyt decemberben.
Ő több millió ember számára csillantotta fel a reményt,
és utolsó napjaiban kérlelt bennünket,
hogy további millióknak segítsünk.
Meg kell ragadnunk az alkalmat!
Többé ne fantáziáljunk nyomor nélküli világról,
hanem kezdjünk el együtt felépíteni ilyen világot!
Köszönöm.
Kita adalah saksi terhadap kemajuan penting manusia.
Dalam beberapa dekade terakhir, ekspansi pasar global
telah mengangkat satu pertiga populasi dunia dari kemiskinan ekstrem.
Tetapi kita juga saksi akan kegagalan yang luar biasa.
Usaha kita untuk membantu orang-orang
telah meninggalkan mereka yang ada dalam kondisi kemiskinan terparah,
kemiskinan yang teramat sangat.
Arti dari menjadi sangat miskin tidak hanya sekadar definisi moneter
yang kita sering dengar:
hidup hanya dengan kurang dari dua dolar sehari.
Itu lebih dari sekadar tidak memiliki aset
seperti ternak atau tanah.
Menjadi sangat miskin berarti Anda diturunkan dari martabat,
tujuan dan harga diri Anda.
Ini berarti hidup dalam isolasi
karena Anda adalah beban bagi komunitas Anda sendiri.
Ini berarti tidak dapat membayangkan masa depan yang lebih baik
untuk diri dan keluarga Anda.
Pada akhir tahun 2019,
sekitar 400 juta orang hidup dalam kemiskinan yang parah di seluruh dunia.
Itu lebih dari jumlah gabungan populasi negara Amerika Serikat dan Kanada.
Dan saat bencana datang,
baik berupa pandemi, bencana alam atau krisis karena ulah manusia,
jumlah tersebut melonjak lebih tinggi secara astronomis.
Ayah saya, Fazle Abed, meninggalkan karir korporatnya
untuk membangun BRAC di Bangladesh pada tahun 1972.
Dulu Bangladesh sangat kacau,
baru saja melalui topan yang menghancurkan
diikuti dengan sebuah perang brutal demi kemerdekaan.
Bekerja dengan yang termiskin dari orang miskin, ayah saya sadar
bahwa kemiskinan lebih dari sekadar kekurangan pendapatan dan aset.
Tapi juga sebuah kekurangan harapan.
Orang-orang terjebak dalam kemiskinan,
karena mereka merasa kondisinya abadi.
Kemiskinan, bagi mereka, bagaikan matahari dan bulan --
sesuatu yang Tuhan berikan kepada mereka.
Agar program pengurangan kemiskinan dapat berhasil,
mereka perlu menanamkan harapan dan harga diri
karena itu, dengan sedikit dukungan,
orang-orang dapat melepaskan diri mereka dari kemiskinan.
BRAC merintis pendekatan kelulusan,
sebuah solusi untuk kemiskinan parah adalah membahas kemiskinan pendapatan
dan kemiskinan akan harapan.
Pendekatannya bekerja terutama dengan para wanita
karena wanita adalah yang paling terpengaruh akan kemiskinan
tapi juga yang paling mungkin untuk menarik dirinya dan keluarganya
dari kemiskinan itu.
Dalam waktu dua tahun
kami pada dasarnya melakukan empat hal.
Pertama, kami memenuhi keperluan dasar seorang wanita,
dengan memberinya makanan atau uang tunai,
memastikannya untuk bertahan hidup.
Kedua, kami memindahkan dia ke penghidupan yang layak
dengan memberikan sebuah aset, seperti ternak,
dan melatihanya untuk menghasilkan uang dari itu.
Ketiga, kami melatihnya untuk menabung, mengatur
dan menginvestasikan kekayaan barunya.
Dan keempat, kami membantu untuk mengintegrasikannya secara sosial,
pertama ke dalam kelompok wanita-wanita sepertinya
lalu kemudian ke dalam komunitasnya.
Tiap elemen ini adalah kunci kesuksesan untuk yang lainnya,
tapi sihir sesungguhnya adalah harapan dan perasaan akan kemungkinan
yang para wanita kembangkan melalui pengajaran tertutup yang diterima.
Biarkan saya memberi tahu tentang Jorina.
Jorina lahir di sebuah kampung terpencil di sebelah utara Bangladesh.
Dia tidak pernah bersekolah,
dan dia berumur 15 tahun ketika dia dinikahkan dengan suami yang kasar.
Kemudian lelaki itu mengabaikannya,
meninggalkannya tanpa penghasilan
dan dua anak yang tidak bersekolah juga kurang gizi yang parah.
Tanpa bantuan siapapun untuk membantu,
dia tidak punya harapan.
Jorina bergabung di program Graduation BRAC pada tahun 2005.
Dia menerima satu dolar per minggu,
dua sapi,
pelatihan perusahaan
dan kunjungan mingguan dari seorang mentor.
Dia mulai membangun asetnya,
tapi paling penting,
dia mulai membayangkan masa depan yang lebih baik untuknya dan anak-anaknya.
Kalau Anda mengunjungi kampung Jorina sekarang,
Anda akan melihatnya mengurus toko kelontong terbesar di daerahnya.
Dia akan dengan bangga memperlihatkan Anda tanah yang dia beli
dan rumah yang dia bangun.
Sejak kami memulai program ini pada tahun 2002,
dua juta wanita Bangladesh
telah mengangkat diri mereka serta keluarganya dari kemiskinan parah
Itu hampir sembilan juta orang.
Programnya, yang menghabiskan 500 dolar untuk setiap rumah tangga,
bergerak hanya untuk dua tahun,
tapi dampaknya lebih besar dari itu.
Peneliti di London School of Economics menemukan
bahwa bahkan setelah tujuh tahun memasuki program itu,
92 persen pesertanya telah mempertahankan dan menaikkkan
pendapatan mereka, aset dan konsumsi.
Esther Duflo dan Abhijit Banerjee,
ekonom MIT yang memenangkan Nobel Prize tahun lalu,
memimpin evaluasi banyak negara
yang mengidentifikasi kelulusan sebagai salah satu cara paling efektif
untuk memutuskan jebakan kemiskinan.
Tetapi ayah saya tidak puas
saat sudah menemukan sebuah solusi yang berhasil untuk beberapa orang.
Dia selalu ingin tahu apakah kami cukup ambisisus
dalam hal skala.
Jadi saat kami mencapai skala nasional di Bangladesh,
dia ingin tahu bagaimana kami dapat mengukurnya secara global.
Dan itu harus melibatkan pemerintah.
Pemerintah sudah mendedikasikan miliaran dolar
untuk program-program pengurangan kemiskinan.
Tetapi banyak uang yang dikeluarkan sia-sia,
karena program-program ini tidak mencapai masyarakat termiskin,
dan mereka yang tidak memiliki rencana hidup dalam janga waktu panjang.
Kami sedang berusaha untuk mengikutsertakan pemerintah
untuk membantu mereka mengadopsi dan mengukur program mereka sendiri,
memaksimalkan dampak dari miliaran dolar
yang sudah dialokasikan untuk melawan kemiskinan yang parah.
Rencana kita adalah untuk membantu 21 juta orang lainnya
untuk mengangkat diri mereka dari kemiskinan yang parah
di delapan negara dalam waktu 6 tahun ke depan
dengan tim BRAC yang berada di lapangan dan ditugaskan di setiap negara.
Pada Juli 2019, ayah saya didiagnosa mengidap kanker terminal otak
dan diberi 4 bulan untuk hidup.
Saat dia beralih keluar dari BRAC setelah memimpin organisasi ini selama 47 tahun,
dia mengingatkan kita bahwa sepanjang hidupnya,
dia melihat keberhasilan optimisme daripada keputus asaan,
bahwa ketika Anda menyalakan percikan keyakinan diri pada orang-orang
bahkan yang paling miskin dapat mengubah hidup mereka.
Ayah saya meninggal pada bulan Desember.
Dia menyalakan percikan itu untuk berjuta-juta orang,
dan di hari-hari akhir beliau,
dia memohon pada kami untuk melanjutkannya ke berjuta orang lainnya.
Kesempatan ini milik kita,
jadi mari berhenti membayangkan dunia tanpa kemiskinan yang menyedihkan
dan mulai membangun dunia itu bersama-sama.
Terima kasih.
Siamo spettatori di un enorme progresso umano.
Nell'arco di pochi decenni, lo sviluppo del mercato globale
ha sollevato un terzo della popolazione mondiale dall'estrema povertà.
Eppure siamo anche spettatori di un incredibile fallimento.
I nostri sforzi per aiutare le persone
hanno lasciato indietro quelle nelle condizioni di povertà più dure,
gli ultra-poveri.
Cosa significhi essere ultra-poveri va oltre la definizione economica
che tutti conosciamo:
vivere con meno di due dollari al giorno.
Va anche oltre la mancanza di beni
come il bestiame o dei terreni.
Essere ultra-poveri significa essere spogliati della propria dignità,
di uno scopo e dell'autostima.
Significa vivere in isolamento,
perché si è un peso per la propria comunità.
Significa non essere in grado di immaginare un futuro migliore
per se stessi e la famiglia.
Alla fine del 2019,
circa 400 milioni di persone al mondo vivevano in condizioni di ultra-povertà.
Un numero superiore alla popolazione degli Stati Uniti e del Canada insieme.
E quando si abbattono le calamità,
che sia una pandemia, un disastro naturale o una crisi causata dall'uomo,
questi numeri salgono vertiginosamente.
Mio padre, Fazel Abed, ha rinunciato alla sua carriera aziendale
per fondare il BRAC qui in Bangladesh nel 1972.
Il Bangladesh era al tracollo,
dopo aver affrontato un ciclone devastante
seguito da una violenta guerra per l'indipendenza.
Dopo aver lavorato con gli ultimi tra i poveri, mio padre capì
che la povertà andava oltre la mancanza di reddito o beni materiali.
Era anche una mancanza di speranza.
Le persone erano bloccate nella povertà,
perché vivevano la loro situazione come immutabile.
La povertà, per loro, era come il sole e la luna,
una cosa consegnata da Dio.
Affinché i programmi per la riduzione della povertà funzionino
c'è bisogno che ispirino speranza e autostima,
in modo che, con un po' di sostegno,
la gente sia in grado di sollevarsi dalla povertà.
Il BRAC ha aperto la strada all'approccio per gradi,
una soluzione all'ultra-povertà che si rivolge sia alla povertà economica
sia alla povertà di speranza.
L'approccio funziona principalmente con le donne,
perché le donne sono più colpite dall'ultra-povertà
ma sono anche quelle che riescono a trainare se stesse e la famiglia
fuori dalla povertà.
In un periodo di due anni,
facciamo sostanzialmente quattro cose.
Uno, soddisfiamo i bisogni primari di una donna
dandole cibo o denaro,
assicurandole il minimo per sopravvivere.
Due, la conduciamo verso un tenore di vita decente
dandole dei beni, come il bestiame,
e insegnandole a ricavarne del denaro.
Tre, le insegniamo a risparmiare, a fare un bilancio
e a investire la nuova ricchezza.
E quattro, la aiutiamo ad integrarsi socialmente,
iniizialmente in gruppi di donne come lei
e dopo nella propria comunità.
Ognuno di questi elementi è cruciale per il successo degli altri,
ma la vera magia è la speranza e il senso di possibilità
che sviluppano le donne tramite il tutoraggio che ricevono.
Fatemi raccontare di Jorina.
Jorina è nata in uno sperduto villaggio nel Bangladesh del nord.
Non è mai andata a scuola,
e all'età di 15 anni, è stata data in moglie ad un marito violento.
Alla fine lui l'ha abbandonata,
lasciandola senza reddito
e con due bambini che non andavano a scuola ed erano gravemente malnutriti.
Senza nessuno a cui chiedere aiuto,
era senza speranze.
Jorina si è unita al Graduation program del BRAC nel 2005.
Ha ricevuto un dollaro alla settimana,
due mucche,
una formazione imprenditoriale
e una visita settimanale di un tutor.
Ha iniziato a costruire il suo patrimonio
ma soprattutto,
ha iniziato ad immaginare un futuro migliore per se stessa e i figli.
Se visitaste oggi il villaggio di Jorina,
scoprireste che gestisce il più grande emporio della sua zona.
Vi mostrerebbe con fierezza il terreno acquistato
e la casa che ha costruito.
Da quando abbiamo avviato il programma nel 2002,
due milioni di donne bangladesi
hanno tirato fuori se stesse e le proprie famiglie dall'ultra-povertà.
Si tratta di quasi nove milioni di persone.
Il programma, che costa 500 dollari a famiglia,
dura solamente due anni,
ma l'impatto va ben oltre.
I ricercatori della London School of Economics hanno scoperto
che anche sette anni dopo essere entrati nel programma,
il 92% dei partecipanti ha mantenuto o aumentato
il proprio reddito, i beni e i consumi.
Esther Duflo e Abhijit Banerjee,
gli economisti del MIT che hanno vinto il Premio Nobel lo scorso anno,
hanno condotto valutazioni su più nazioni
che identificano il Graduation program come il metodo più efficace
a rompere la trappola della povertà.
Ma mio padre non si è accontentato
di trovare una soluzione che funzionasse per alcune persone.
Ha sempre voluto capire se fossimo abbastanza ambiziosi
in termini di portata.
Così quando abbiamo raggiunto la portata nazionale in Bangladesh,
voleva capire se fossimo capaci di portarla al livello mondiale.
E ciò deve coinvolgere i governi.
I governi hanno già destinato miliardi di dollari
ai programmi per la riduzione della povertà.
Ma gran parte di quei soldi sono sprecati,
perché questi programmi o non raggiungono i più poveri,
o se lo fanno non riescono ad avere un impatto a lungo termine.
Lavoriamo per coinvolgere i governi
per aiutarli a farsi carico e aumentare la portata dei Graduation program
massimizzando l'impatto dei miliardi di dollari
che già hanno stanziato per la lotta all'ultra-povertà.
La nostra intenzione è aiutare altri 21 milioni di persone
a sollevarsi dall'ultra-povertà
in otto nazioni, entro i prossimi sei anni
tramite i gruppi BRAC presenti sul posto e integrati in ogni nazione.
Nel luglio 2019, mio padre ha scoperto di avere un tumore terminale al cervello
e quattro mesi di vita.
Quando è uscito dal BRAC dopo aver guidato l'organizzazione per 47 anni,
ci ha ricordato che durante la sua vita
ha visto l'ottimismo trionfare sulla disperazione,
che quando si accende la scintilla dell'autostima nelle persone,
anche i più poveri possono trasformare le proprie vite.
Mio padre si è spento a dicembre.
Ha acceso la scintilla per milioni di persone,
e negli ultimi giorni della sua vita,
ci ha pregato di continuare a farlo per tanti altri milioni.
Questa opportunità è nostra da prendere,
e allora smettiamo di immaginare un mondo senza l'ultra-povertà
e iniziamo a costruire quel mondo insieme.
Grazie.
우리는 대단한 인간 진보의 목격자입니다.
지난 수십 년간, 세계적으로 시장이 확장하면서
세계 인구의 3분의 1이 극심한 가난으로부터 벗어났습니다.
그러나 우리는 동시에 엄청난 실패의 목격자이기도 합니다.
빈곤층 구제의 노력에도
가장 가혹한 빈곤을 겪는 이들은 소외되었습니다.
바로 초가난입니다.
초가난의 의미는
우리가 흔히 생각하는 금전적인 정의를 넘어섭니다.
하루 생활비 2달러 이하와는 다른 개념이죠.
가축이나 땅 같은 재산이 없다는 개념도 뛰어넘습니다.
초가난의 의미는
존엄성, 목표의식, 자기가치성을 빼앗기는 것을 의미합니다.
고립되어 사는 것입니다.
그들이 속한 사회에서 짐이 되기 때문이죠.
또한 스스로나 가족에 대한 어떠한 밝은 미래도
상상할 수 없습니다.
2019년 말 즈음에
전 세계적으로 대략 4억 명의 사람들이 초가난 상태였습니다.
그 수는 미국과 캐나다의 인구를 합친 것 이상입니다.
그리고 재앙이 닥쳤을 때,
그것이 유행병이든, 자연 재해이든, 인위적인 위험이든지 상관없이
초가난의 인구 수는 놀라울 정도로 증가합니다.
저희 아버지인 파지 아베드는 회사 경력을 포기하고
1972년에 여기 방글라데시에 BRAC를 설립했습니다.
방글라데시는 파멸 그 자체였습니다.
엄청난 파괴력을 지닌 태풍을 겪고
뒤이어 독립을 위한 잔혹한 전쟁도 있었죠.
그중 가장 가난한 사람과 일을 하셨던 아버지는
가난에는 수입과 재산이 없다는 것, 그 이상의 의미가 있음을 깨달았습니다.
바로 희망이 없다는 것이었습니다.
사람들은 상황을 바꿀 수 없다고 생각하기에
가난에 갇혀 살고있었습니다.
그들에게 가난이란 태양과 달과 같은 것이었습니다.
신이 주신 당연한 것이었죠.
빈곤 퇴치 프로그램이 성공하려면
사람들에게 희망과 자존감을 심어주어야 합니다.
그러면 약간의 도움으로도
스스로 가난에서 벗어날 수 있습니다.
BRAC는 학업을 마치도록 하는 접근 방식으로 나아갔고
초가난에 대한 해결책으로서
희망의 부족과 수입의 부족, 그 모두를 다루었습니다.
그 대상은 주로 여성이었습니다.
여성들은 초가난에 가장 영향을 받지만
가난을 벗어날 수 있는 가능성이 더불어 가장 높기 때문입니다.
2년의 기간 동안
우리는 기본적으로 네 가지 활동을 했습니다.
첫째로 여성들의 기본 욕구를 충족시켰습니다.
음식이나 현금을 제공함으로써
최소한의 생계 유지를 보장했습니다.
둘째로 적당한 생계를 유지하도록
가축과 같은 자산을 제공하고
그것으로 소득을 얻을 수 있게 교육합니다.
셋째로 저축과 지출 계획을 교육하고
투자 방법도 가르쳐 줍니다.
그리고 네 번째로 여성들의 사회 참여를 돕습니다.
처음에는 비슷한 여성 집단에서 시작하여
그다음은 공동체로 범위를 넓혀 나가죠.
이러한 것들은 성공을 위한 중요한 요소이지만
실제의 마법 같은 요소는 믿음과 희망입니다.
멘토와의 친밀한 관계에서 여성들 스스로 발전시키는 것이죠.
조리나의 예를 들어 볼게요.
조리나는 방글라데시 북쪽의 오지 마을에서 태어났습니다.
그녀는 학교를 가본 적도 없고
15살의 나이에 결혼하여 남편으로부터 학대를 받았습니다.
결국 그녀는 남편에게서 버림받고
전혀 수입도 없는 채로 두 아이와 함께 살았습니다.
아이들은 학교에 다니지도 않고 심각한 영양실조 상태였죠.
도움을 요청할 곳도 없는 조리나는
희망조차 없었습니다.
2005년에 조리나는 BRAC의 학업 졸업 프로그램에 가입했고
매주 1달러를 지급받고,
두 마리의 소와 기술 훈련,
주 1회 멘토 방문을 제공받았습니다.
조리나는 자신의 자산을 키우기 시작했고
가장 중요하게도
자신과 아이들의 더 나은 미래를 꿈꾸기 시작했습니다.
오늘날 조리나가 사는 마을을 가보면
그녀가 운영하는 마을에서 가장 큰 가게를 볼 수 있습니다.
조리나는 자신의 땅과 직접 지은 집을 자랑스럽게 보여줄 것입니다.
2002년에 이 프로젝트를 시작하고나서
2백만 명의 방글라데시 여성들이
가족들과 함께 초가난에서 벗어날 수 있었습니다.
가족까지 합치면 거의 9백만 명이나 되죠.
한 가구당 500달러의 비용이 드는 이 프로그램은
단지 2년 동안 운영되었지만
결과는 그 이상이었습니다.
런던 정치경제대학교의 연구에 따르면
프로그램에 참여하고 7년이 지난 뒤에도
참가자의 92%가
그들의 수입이나 자산, 소비 수준을 유지해오거나 증가시켰습니다.
이더 듀플로와 아브짓 베너지,
작년에 노벨상을 수상한 MIT의 경제학자인 이 두 사람은
다국가 평가를 통해서
학업 졸업이 가난의 늪에서 벗어나는 가장 효과적인 방법임을 확인했습니다.
하지만 저희 아버지는 동의하지 않았습니다.
그런 방식은 일부 사람들에게만 효과가 있는 것을 아셨기 때문입니다.
아버지는 이걸 얼마나 확장할 수 있을지 확인하고 싶어하셨습니다.
그래서 방글라데시에서 전국적으로 성공하였을 때
아버지는 세계적으로 확대할 방법을 찾았습니다.
그래서 정부의 도움이 필요했습니다.
정부는 이미 수백만 달러를
빈곤 퇴치 프로그램에 투자하고 있었습니다.
하지만 그렇게 많은 돈은 낭비입니다.
극빈층은 그 프로그램을 알지 못 할 뿐 아니라
참여하게 되더라도 장기적인 성과를 이끌어내지 못하기 때문입니다.
저희는 정부의 참여를 이끌어
학업 졸업 프로그램을 채택하고 규모를 확장할 수 있도록 하고
초가난 극복에 투입된 수백만 달러의 투자 효과를 극대화하는 데에
노력하고 있습니다.
앞으로 저희 계획은
또 다른 2,100만 명의 사람들이 초가난에서 벗어나도록 돕기 위해
향후 6년간 8개국을 대상으로
BRAC 팀을 각국 현지에 파견하는 것입니다.
저희 아버지는 2019년 7월에 뇌암 말기 진단을 받으셨고
4개월 시한부 선고를 받으셨습니다.
아버지는 47년 동안 BRAC를 이끄셨고 그 후 조직에서 떠나시면서
아버지 삶의 전반을 상기시키셨습니다.
아버지는 긍정이 절망을 넘어선다고 말씀하셨습니다.
즉, 누구에게나 자신감을 심어준다면
심지어 가장 가난한 사람일지라도 자신의 삶을 변화시킬 수 있습니다.
저희 아버지는 지난 12월에 돌아가셨습니다.
아버지는 수 많은 이에게 빛을 밝혀주셨고
임종 직전에
더 많은 사람들을 위해 사업을 계속 이어가 달라고 간청하셨습니다.
그 기회가 저희 손에 있습니다.
초가난이 없는 세상을 상상하는 것 대신에
그런 세상을 함께 만들어 갑시다.
감사합니다.
ကျွန်ုပ်တို့ဟာ လူ့သမိုင်းမှာ ကြီးမားတဲ့တိုးတက်မှုကို ကြုံနေရတာပါ
လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်း ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးစျေးကွက် ကျယ်ပြန့်မှုဟာ
ကမ္ဘာ့လူဦးရေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို အလွန်အမင်းဆင်းရဲမှုကနေ ကယ်တင်ခဲ့ပါတယ်
သို့သော် မျက်ကွယ်ပြုမရနိုင်တဲ့ ကျရှုံးမှုကြီးတခုကိုလည်း ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်
လူတွေကို ဆင်းရဲတွင်းကဆွဲတင်ဖို့ ကြိုးပမ်းမှုဟာ
ဆင်းရဲမှုဒဏ် အပြင်းထန်ဆုံးခံစားနေရသူတွေကို ဆွဲမခေါ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး
အလွန်အမင်းဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတွေပေါ့
အလွန်အမင်းဆင်းရဲသူတွေဆိုတာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်နဲ့တင်ပြောလို့မရပါဘူး
ကျနော်တို့ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတာမျိုး-
တစ်နေ့ နှစ်ဒေါ်လာအောက် ဝင်ငွေရှိရင် အလွန်ဆင်းရဲတယ်ပေါ့
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မရှိတာ ထက်လည်းပိုပါတယ်
ခြံမွေးတိရစ္ဆာန် သို့မဟုတ် မြေယာမျိုးပေါ့
အလွန်အမင်းဆင်းရဲတယ်ဆိုတာ သင့်ဂုဏ်သိက္ခာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတာပါပဲ
သင့်ရည်ရွယ်ချက်၊ သင့်တန်ဖိုးတွေရောပေါ့
သီးသန့်နေတာကို ဆိုလိုပါတယ်
သင်ဟာ သင့်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတာမို့ပါ
ကောင်းမွန်တဲ့အနာဂတ်ကို မျှော်မှန်း မရနိုင်တာကို ဆိုလိုပါတယ်
သင်နဲ့ သင့်မိသားစုအတွက်ပေါ့
၂၀၁၉ခုနှစ် နှစ်ကုန်အထိ
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း အလွန်အမင်းဆင်းရဲသူ သန်းပေါင်း ၄၀၀လောက် ရှိပါတယ်
ဒါဟာ အမေရိကန်ပြည်‌ထောင်စုနဲ့ ကနေဒါ နှစ်နိုင်ငံပေါင်းလူဦးရေထက် ပိုများပါတယ်
ပြီးတော့ ကပ်ဘေးတစ်ခုခုများ ကျခဲ့ရင်
ကူးစက်ရောဂါ၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် လူကြောင့်ဖြစ်တဲ့‌ဘေး တစ်ခုခုပေါ့
အဲလိုဖြစ်ရင် ဒီအရေအတွက်ဟာ သိသိသာသာ ထိုးတက်သွားပါတယ်
ကျနော့် အဖေ Fazle Abed ဟာ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းအလုပ်ကို စွန့်ခဲ့ပါတယ်
BRACကို ဒီဘင်္ဂလားဒေရှ့်နိုင်ငံမှာ ၁၉၇၂ခုနှစ်က တည်ထောင်ဖို့ပါ
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဟာ သင်္ဘောပျက်ကြီးတစ်စင်းဖြစ်ခဲ့တယ်
အပျက်အစီးများတဲ့ ဆိုင်ကလုန်းကို ကြုံခဲ့ရတယ်
သူ့နောက်မှာ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့စစ်ပွဲပေါ့
အဆင်းရဲတကာ့ အဆင်းရဲဆုံးတွေနဲ့ တွဲလုပ်ရင်း ကျနော့အဖေ သဘောပေါက်လာတာက
ဆင်းရဲခြင်းဆိုတာ ဝင်ငွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မရှိတာထက် ပိုတယ် ဆိုတာပါ
မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာလည်း ဆင်းရဲခြင်းပါပဲ
လူတွေက ဆင်းရဲတွင်းထဲ ပိတ်မိနေခဲ့ပါတယ်
ဘာလို့ဆိုတော့ သူ့တို့အခြေအနေက ဒီထက် ပိုကောင်းလာစရာမရှိဘူးလို့ ခံစားရလို့ပေါ့
ဆင်းရဲခြင်းဆိုတာ သူတို့အဖို့ နေနဲ့ လလိုပဲ
ဘုရားသခင်ပေးထားတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့
ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုလျှော့ချရေးအစီအမံတွေ အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင်
သူတို့ဟာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် တန်ဖိုးတွေကို ထည့်ပေးဖို့လိုအပ်ပါတယ်
ဒါမှလည်း အကူအညီအနည်းငယ်နဲ့
လူတွေဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲတွင်းက ရုန်းထွက်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်
BRAC ဟာ ဘွဲ့ရသည်အထိထောက်ပံ့တဲ့နည်းကို ရှေ့ဆောင် ကျင့်သုံးခဲ့တယ်
ဝင်ငွေချို့တဲ့မှုကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့ အလွန်အမင်းဆင်းရဲမှုအတွက် အဖြေတစ်ခုပါ
မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုကို ရောပေါ့
ဒီနည်းဟာ အဓိကအားဖြင့် အမျိုးသမီးတွေအတွက် အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်
ဘာလို့ဆို အမျိုးသမီးတွေဟာ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမှုဒဏ် အခံရဆုံးသူတွေမို့ပါ
သူတို့ နဲ့ သူတို့မိသားစုတွေကိုပါ ကယ်ထုတ်နိုင်ခြေ အများဆုံးသူတွေပါ
ဆင်းရဲတွင်းကနေပေါ့
နှစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ
ကျနော်တို့ အဓိက လေးမျိုးကို လုပ်ဆောင်ပါတယ်
ပထမက အမျိုးသမီးရဲ့အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေ ကျနော်တို့ ပံ့ပိုးပေးတယ်
သူ့ကို အစားအသောက် ဒါမှမဟုတ် ငွေသား ပေးခြင်းဖြင့်ပေါ့
ဒါဟာ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အခြေခံအကျဆုံးကို ပေးတာပဲပေါ့
ဒုတိယက သူကို ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်အကိုင် ပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးပမ်းတယ်
သူကို ခြံမွေးတိရစ္ဆာန်လို ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ပေးခြင်းနဲ့
အဲဒီကနေ ဝင်ငွေရအောင် သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်းဖြင့်ပေါ့
တတိယအနေနဲ့က သူ ရလာတဲ့ဝင်ငွေကို သူကိုယ်တိုင် စုဆောင်း စီမံ
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတတ်အောင် လေ့ကျင့်ပေး ပါတယ်
ပြီးတော့ စတုတ္ထအနေနဲ့ သူ့ကို လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ပေါင်းစည်းပေးပါတယ်
ပထမ သူနဲ့တူတဲ့ အမျိုးသမီးအစုအဖွဲ့ တွေနဲ့ပေါ့
ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ပေါ့
ဒီအဆင့်တစ်ခုစီဟာ အခြားတစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် အခရာကျပါတယ်
သို့သော် အဓိကစွမ်းအားကတော့ မျှော်လင့်ချက် ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမှုအလားအလာပါ
အမျိုးသမီးတွေဟာ သူတို့လက်ခံရရှိတဲ့ အနီးကပ် ပို့ချမှုတွေကတစ်ဆင့် တိုးတက်လာကြတယ်
ကျနော် Jorina ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးအကြောင်း ပြောပြပါမယ်
Jorinaကို ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ‌မြောက်ပိုင်းက ဝေးသီတဲ့ရွာကလေး တစ်ရွာမှာမွေးခဲ့တယ်
တစ်ခါမှ ကျောင်းမနေဖူးပါဘူး
အသက်၁၅နှစ်မှာ နိုင်လိုမင်းထက်ပြုတတ်တဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အိမ်ထောင်ချပေးခြင်းခံရတယ်
နောက်ဆုံးမှာ သူ့အမျိုးသားက သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့တယ်
သူ့မှာ ဝင်ငွေလည်းမရှိတဲ့အပြင်
ကျောင်းမနေရသေးတဲ့ အလွန်အမင်း အာဟာရချို့တဲ့နေတဲ့ ကလေးနှစ်‌ယောက်နဲ့ပေါ့
အကူအညီတောင်းလို့ရမည့်သူကလည်း မရှိဆိုတော့
မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့တာပေါ့
Jorinaဟာ BRACရဲ့ ဘွဲ့ရသည်ထိထောက်ပံ့တဲ့ အစီအစဥ်ကို ၂၀၀၅ခုနှစ်မှာ ဝင်ခဲ့တယ်
သူ့အနေနဲ့ တစ်ပတ်ကို တစ်ဒေါ်လာရတယ်
နွားနှစ်ကောင်ရတယ်
စွန့်ဦးထွင်လုပ်ငန်းသင်တန်း အပြင်
သင်တန်းနည်းပြတစ်ယောက်ကလည်း တပတ်ကို တစ်ကြိမ် လာကြည့်ပေးတယ်
သူဟာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ တစ်စတစ်စ တိုးလာတယ်
ဒါပေမယ့် အရေးကြီးဆုံးကတော့
သူဟာ သူနဲ့ သူ့ကလေးတွေအတွက် ပိုမို ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို မှန်းလာနိုင်တယ်
ခင်ဗျားတို့ Jorinaရဲ့ရွာကို ဒီနေ့ သွားကြည့်ကြည့်မယ် ဆိုရင်
သူဟာ သူ့ဒေသမှာ အကြီးဆုံးကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ထားတာကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်
သူဝယ်ထားတဲ့မြေတွေကို ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ပြလိမ့်မယ်
သူ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ရောပေါ့
ကျနော်တို့ ၂၀၀၂ခုနှစ်မှာ ဒီအစီအစဥ်ကို စကတည်းက ဆိုရင် လက်ရှိမှာ
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က အမျိုးသမီး ၂သန်းခန့်ဟာ
သူတို့နဲ့ သူတို့မိသားစုတွေကိုပါ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမှုက ဆွဲတင်နိုင်ခဲ့တယ်
ဒါဟာ လူဦးရေ ၉ သန်းနီးပါး ရှိပါတယ်
အိမ်ထောင်စုတစ်စုအတွက် ‌ ဒေါ်လာ၅၀၀သာ ကုန်ကျတဲ့ ဒီအစီအစဥ်ဟာ
၂ နှစ်ပဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်
ဒါပေမဲ့ အကျိုုးသက်ရောက်မှုကတော့ ဒိထက်မက ပိုပါတယ်
London School of Economicsက သုတေသီတွေ တွေ့ရှိခဲ့တာက
ဒီအစီအစဥ်မှာပါဝင်ပြီးနောက် ၇ နှစ်ကြာတဲ့အထိ
၉၂ရာခိုင်နှုန်းသော ပါဝင်ခဲ့သူတွေဟာ ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်
သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ စားသုံးမှုတွေကိုပေါ့
Esther Duflo နဲ့ Abhijit Banerjeeဆိုတဲ့
မနှစ်က နိုဘယ်ဆုရခဲ့တဲ့ MIT စီးပွားရေး ပညာရှင်နှစ်‌ယောက်ဟာ
နိုင်ငံပေါင်းစုံပါဝင်တဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်
ဘွဲ့ရခြင်းဟာ အထိရောက်ဆုံးနည်းတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်
ဆင်းရဲမှုဝဲသြဃကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ပေါ့
သို့သော် ကျနော့်အဖေဟာ ကျေနပ်ခြင်းမရှိပါဘူး
လူအချို့အတွက် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြေရှင်းချက် တခုကို ရှာတွေခဲ့တာကိုပေါ့
သူက အမြဲသိချင်ခဲ့တာက ထိုက်သင့်သလောက် ရည်မှန်းချက်ကြီးရဲ့လား ဆိုတာကိုပေါ့
အတိုင်းအတာပမာဏ အရပေါ့
ဒါကြောင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်မှာ ကျနော်တို့ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ အောင်မြင်တော့
ကျနော်တို့ တစ်ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာထိ တိုးပြီး လုပ်နိုင်မလား သူသိချင်လာပါတယ်
ပြီးတော့ အဲ့ဒိမှာ အစိုးရတွေလည်း ပါရမယ်ပေါ့
အစိုးရတွေဟာ ‌ဒေါ်လာဘီလီယံပေါင်းများစွာ လျာထားသုံးစွဲကြတယ်
ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုတိုက်ဖျက်ရေးအစီအစဥ်တွေ အတွက်ပေါ့
ဒါပေမဲ့ အဲဒီက ငွေအများအပြားဟာ လေလွင့် ကုန်ပါတယ်
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအစီအစဥ်တွေဟာ အဆင်းရဲဆုံးသူတွေဆီ မရောက်ပါဘူး
ရောက်ခဲ့ရင်တောင်မှပဲ ထိရောက်တဲ့ ရေရှည် အကျိူးသက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး
ကျနော်တို့ဟာ အစိုးရတွေနဲ့ ပူးပေါင်း‌ ဆောင်ရွက်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေပါတယ်
ဘွဲ့ရသည်ထိ ထောက်ပံ့တဲ့အစီအစဥ်ကို လက်ခံတိုးမြှင့်လုပ်ဆောင်ရာမှာ ကူညီဖို့ပေါ့
‌ဒေါ်လာဘီလီယံများစွာရဲ့ သက်ရောက်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးမှာဖြစ်ပါတယ်
အလွန်အမင်းဆင်းရဲမှုကို တိုက်ဖျက်ဖို့ သူတို့ ဘတ်ဂျက်ချထားတဲ့ ငွေတွေပေါ့
ကျနော်တို့ အစီအစဥ်က နောက်ထပ်လူ ၂၁ သန်းကို ကူညီဖို့ပါ
အလွန်အမင်းဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကနေ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ရုန်းထွက်နိုင်အောင်ပါ
နောက်ထပ် ၆နှစ်အတွင်း နိုင်ငံပေါင်း ၈ နိုင်ငံမှာ လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ
နိုင်ငံတနိုင်ငံစီမှာ ရှိနေမည့် BRAC အဖွဲ့တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ပေါ့
၂၀၁၉ ဇူလိုင်လမှာ ကျနော့်အဖေမှာ ရောဂါ ကျွမ်းပြီးဖြစ်တဲ့ ဦးနှောက်ကင်ဆာတွေ့ပါတယ်
အသက်ရှင်ဖို့ ၄လပဲ အချိန်ရပါတယ်
၄၇ နှစ်ကြာ BRAC ကို ဦးဆောင်ပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းကနေ အနားယူခဲ့တုန်းက
အဖေက ကျနော်တို့ကို သတိပေးဖူးပါတယ် သူ့တစ်သက်မှာတဲ့
အကောင်းမြင်မှုဟာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအပေါ် အမြဲ အနိုင်ယူတာကို သူတွေ့ရတယ်တဲ့
သင့်အနေနဲ့ လူတွေ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိလာအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်
အဆင်းရဲဆုံးသူတွေတောင်မှ သူတို့ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်
ကျနော့်အဖေဟာ ဒီဇင်ဘာလမှာ ကွယ်လွန်သွားပါတယ်
သူဟာ လူသန်းပေါင်းများစွာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်
သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေမှာ အဖေဟာ
နောက်ထပ်လူသန်းပေါင်းများစွာအတွက် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ကျနော်တို့ကို မှာခဲ့ပါတယ်
ဒီအခွင့်အလမ်းကို ကျနော်တို့ ရယူကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်
ဒါ့ကြောင့်မို့ အလွန်အမင်းဆင်းရဲမှုမရှိတဲ့ ကမ္ဘာကို စိတ်ကူးယဥ်နေတာ ခုက ရပ်ကြပါစို့
ပြီး‌တော့ အဲဒီလိုမျိုးကမ္ဘာကို ကျနော်တို့ အတူတကွ တည်ဆောက်ကြပါစို့
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
Nós somos testemunhas
de um progresso humano monumental.
Nas últimas décadas, a expansão do mercado global
retirou da pobreza extrema. um terço da população global
Porém, também somos testemunhas de um fracasso surpreendente.
Os nossos esforços para retirar pessoas da pobreza
negligenciaram os que vivem nas piores condições,
os que vivem em pobreza extrema.
Viver em pobreza extrema vai para além da definição monetária
a que estamos acostumados:
viver com menos de dois dólares por dia.
Vai para além mesmo de não possuir bens
como gado ou terras.
Viver em pobreza extrema significa estar despido de dignidade
de objetivo, e de valor próprio.
Significa viver em isolamento,
porque somos um fardo para a própria comunidade.
Significa ser incapaz de imaginar um futuro melhor
para nós e para a nossa família.
No final de 2019,
cerca de 400 milhões de pessoas viviam em pobreza extrema no mundo.
Isso é mais que as populações dos EUA e do Canadá combinadas.
E quando ocorrem calamidades,
seja uma pandemia, um desastre natural ou uma crise causada pelo homem,
esses números crescem astronomicamente.
O meu pai, Fazle Abed, desistiu de uma carreira empresarial
para criar o BRAC aqui no Bangladesh, em 1972.
O Bangladesh estava em ruínas,
por ter sido atingido por um ciclone devastador
seguido por uma brutal guerra pela independência.
Ao trabalhar com os mais pobres dos pobres, o meu pai percebeu
que a pobreza era mais do que a falta de receitas ou recursos.
Era também a falta de esperança.
As pessoas estavam presas na pobreza
porque sentiam que a sua situação era imutável.
A pobreza, para elas, era como o sol e a lua
— uma coisa dada por Deus.
Para os programas para a redução da pobreza poderem ter êxito,
precisavam de instilar esperança e amor próprio
para que, com um pouco de apoio,
as pessoas saíssem da pobreza, por si mesmas.
O BRAC prosseguiu como pioneira na abordagem da graduação,
uma solução para a pobreza extrema que aborda a falta de rendimentos
e a falta de esperança.
Esta abordagem funciona sobretudo com as mulheres,
porque elas são as mais afetadas pela pobreza extrema.
Mas são elas também as que têm mais hipóteses
de sair dessa situação, elas mesmas e as suas famílias.
Durante um período de dois anos.
nós fazemos essencialmente quatro coisas:
Em primeiro lugar, satisfazemos as necessidades básicas de uma mulher,
dando-lhe comida ou dinheiro,
assegurando-lhe o mínimo para a sobrevivência.
Em segundo lugar, ajudamo-la a encontrar um modo de vida decente
dando-lhe recursos, como gado,
e dando-lhe formação para ela ganhar dinheiro com isso.
Em terceiro lugar, ensinamos-lhe a economizar,
a calcular despesas e a investir a sua nova riqueza.
Em quarto lugar, ajudamo-la a integrar-se socialmente,
primeiro em grupos de mulheres como ela,
e depois na sua comunidade.
Cada um destes elementos é essencial para o sucesso dos outros,
mas a verdadeira magia está na esperança e no sentimento da possibilidade
que estas mulheres desenvolvem através do apoio que recebem.
Vou falar-vos da Jorina.
Jorina nasceu numa vila remota no norte de Bangladesh.
Nunca foi à escola,
e, aos 15 anos, casou com um marido violento
que acabou por abandoná-la,
deixando-a sem rendimentos e com duas crianças
que não andavam na escola, e que estavam gravemente desnutridas.
Sem ninguém a quem pedir ajuda,
ela perdeu a esperança.
Jorina juntou-se ao programa de Graduação do BRAC em 2005.
Recebeu um dólar por semana,
duas vacas,
formação empresarial,
e uma visita semanal de um mentor.
Começou a acumular os seus bens,
mas, mais importante do que isso,
começou a imaginar um futuro melhor para si e para os filhos.
Se vocês visitassem hoje a aldeia da Jorina,
veriam que ela administra o maior armazém de artigos da sua área.
Ela mostrar-vos-á orgulhosamente a terra que comprou
e a casa que construiu.
Desde que nós começámos este programa em 2002,
dois milhões de mulheres do Bangladesh
saíram da extrema pobreza, juntamente com as famílias.
São quase nove milhões de pessoas.
Este programa, que custa 500 dólares por agregado familiar,
dura apenas dois anos,
mas o seu impacto vai para além disso.
Investigadores da Escola de Economia de Londres descobriram
que, mesmo depois de sete anos da sua entrada neste programa,
92% das participantes mantiveram, ou aumentaram,
os rendimentos, os bens, e o consumo.
Esther Duflo e Abhijit Banerjee,
os economistas do MIT, que ganharam o Prémio Nobel no ano passado,
lideraram avaliações multinacionais
que identificaram a formação como uma das formas mais eficazes
de acabar com a armadilha da pobreza.
Mas o meu pai não estava satisfeito
por ter achado uma solução que funcionava só para alguns.
Ele sempre quis saber se nós estávamos a ser suficientemente ambiciosos
em termos de dimensão.
Então, quando atingimos a dimensão nacional em Bangladesh,
ele quis saber como poderíamos atingir a dimensão mundial.
Isso tem de envolver governos,
Os governos já dedicam milhares de milhões de dólares
em programas para a redução da pobreza.
Mas muito desse dinheiro é desperdiçado,
porque estes programas não chegam aos mais pobres,
e mesmo quando chegam, não têm impacto significativo a longo prazo.
Nós estamos a trabalhar para envolver governos
para ajudá-los a adotar e alargar programas de graduação,
maximizando o impacto dos milhares de milhões de dólares
que já atribuem para lutar contra a pobreza extrema.
O nosso plano é ajudar mais 21 milhões de pessoas
a sair da pobreza extrema, por si mesmas,
em oito países, nos próximos seis anos,
com equipas do BRAC localizadas e incorporadas em cada país.
Em julho de 2019,
o meu pai foi diagnosticado com cancro cerebral em estado terminal
e deram-lhe quatro meses de vida.
Enquanto ele fazia a transição para sair da BRAC,
depois de liderar a organização durante 47 anos,
ele lembrou-nos que, durante toda a sua vida,
vira o otimismo triunfar sobre o desespero,
e que, quando acendemos a centelha da autoconfiança nas pessoas,
até os mais pobres podem transformar a sua vida.
O meu pai morreu em dezembro.
Acendeu aquela centelha para milhões de pessoas,
e nos últimos dias da sua vida,
pediu-nos que continuássemos a fazer o mesmo para outros milhões.
É a nossa oportunidade,
por isso vamos deixar de sonhar com um mundo sem extrema pobreza
e começar a construir esse mundo em conjunto.
Obrigado.
Somos testemunhas de um progresso humano monumental.
Nas últimas décadas, a expansão do mercado global
tirou da miséria um terço da população mundial.
Porém também somos testemunhas de um fracasso surpreendente.
Nossos esforços para elevar as pessoas
deixaram para trás aqueles que vivem nas mais duras formas de pobreza:
os extremamente pobres.
O significado de ser extremamente pobre vai além da definição monetária
que todos nós conhecemos:
viver com menos de US$ 2 por dia.
Vai além de não ter bens,
como gado ou terras.
Ser extremamente pobre significa ser despojado de sua dignidade,
propósito e autoestima.
Significa viver isolado,
porque você é um fardo para sua própria comunidade.
Significa ser incapaz de imaginar um futuro melhor
para você e sua família.
No final de 2019,
cerca de 400 milhões de pessoas viviam em extrema pobreza no mundo todo.
Isso é mais do que as populações dos Estados Unidos e do Canadá juntas.
E, quando ocorre uma calamidade,
seja uma pandemia, um desastre natural ou uma crise provocada pelo homem,
esses números aumentam de forma astronômica.
Meu pai, Fazle Abed, desistiu de uma carreira corporativa
para fundar a BRAC, aqui em Bangladesh, em 1972.
Bangladesh estava destruída,
tendo acabado de passar por um ciclone devastador
seguido por uma guerra brutal por independência.
Trabalhando com os mais pobres dos pobres,
meu pai percebeu que pobreza era mais do que falta de renda e bens.
Também era falta de esperança.
As pessoas estavam presas à pobreza,
pois sentiam que a condição era imutável.
A pobreza para elas era como o Sol e a Lua,
algo que Deus havia lhes dado.
Para que os programas de redução da pobreza tenham sucesso,
eles precisariam infundir esperança e autoestima
para que, com um pouco de apoio,
as pessoas conseguissem sair da pobreza.
A BRAC foi pioneira na "Graduation Approach",
uma solução para a miséria
que aborda tanto a pobreza de renda quanto a de esperança.
A abordagem funciona principalmente com mulheres,
porque elas são as mais afetadas pela miséria,
mas também as que têm maior chance de saírem e tirarem suas famílias dela.
Em um período de dois anos, fazemos basicamente quatro coisas.
Primeiro, atendemos às necessidades básicas da mulher
oferecendo-lhe alimento ou dinheiro,
garantindo o mínimo para a sobrevivência.
Segundo, proporcionamos a ela um sustento apropriado,
oferecendo-lhe um bem, como gado,
e treinando-a para ganhar dinheiro com isso.
Terceiro, nós a treinamos para economizar, fazer orçamento
e investir sua nova riqueza.
E quarto, nós a ajudamos em sua integração social,
primeiro em grupos de mulheres como ela
e depois em sua comunidade.
Cada um desses elementos é o segredo para o sucesso dos demais,
mas a verdadeira magia é a esperança e o senso de possibilidade
que as mulheres desenvolvem por meio da mentoria que recebem.
Vou falar sobre Jorina.
Jorina nasceu em um povoado distante do norte de Bangladesh.
Ela nunca foi à escola
e, aos 15 anos, casou-se com um homem que a maltratava.
Ele acabou abandonando-a,
deixando-a sem renda
e com dois filhos que não iam à escola e estavam gravemente desnutridos.
Sem ninguém a quem pedir ajuda,
ela não tinha esperança.
Jorina ingressou no programa Graduation da BRAC em 2005.
Ela recebia US$ 1 por semana,
duas vacas,
treinamento empresarial
e uma visita semanal de um mentor.
Ela começou a formar seus bens,
mas, o mais importante,
ela começou a imaginar um futuro melhor para ela e seus filhos.
Se você fosse visitar o povoado de Jorina hoje,
descobriria que ela administra a maior mercearia de sua região.
Ela lhe mostrará com orgulho
o terreno que comprou e a casa que construiu.
Desde que iniciamos esse programa em 2002,
2 milhões de mulheres de Bangladesh saíram e tiraram suas famílias da miséria.
São quase 9 milhões de pessoas.
O programa, que custa US$ 500 por residência,
dura apenas dois anos,
mas o impacto vai muito além disso.
Pesquisadores da London School of Economics descobriram
que, mesmo sete anos após entrar no programa,
92% dos participantes mantiveram ou aumentaram
sua renda, seus bens e seu consumo.
Esther Duflo e Abhijit Banerjee,
economistas do MIT que ganharam o Prêmio Nobel no ano passado,
conduziram avaliações em vários países
que consideraram a progressão gradual
uma das maneiras mais eficazes de quebrar a armadilha da pobreza.
Mas meu pai não se contentou
em encontrar uma solução que funcionasse para algumas pessoas.
Ele sempre quis saber se estávamos sendo ambiciosos o bastante
em termos de escala.
Quando alcançamos escala nacional em Bangladesh,
ele queria saber como poderíamos aumentar de forma global.
E isso tem que envolver governos.
Eles já dedicam bilhões de dólares a programas de redução da pobreza.
Mas muito desse dinheiro é desperdiçado,
porque esses programas não alcançam os mais pobres,
e mesmo os que alcançam não conseguem ter um impacto significativo de longo prazo.
Estamos trabalhando para envolver governos
para ajudá-los a adotar e dimensionar programas de progressão gradual,
maximizando o impacto dos bilhões de dólares
que já alocam para combater a miséria.
Nosso plano é ajudar outras 21 milhões de pessoas
a saírem da miséria
em oito países nos próximos seis anos,
com equipes da BRAC no local e integradas em cada país.
Em julho de 2019,
meu pai foi diagnosticado com câncer cerebral em estado terminal
e lhe deram quatro meses de vida.
Ao sair da BRAC, após liderar a organização por 47 anos,
ele nos lembrou que, ao longo de sua vida,
viu o otimismo triunfar sobre o desespero,
que, quando você acende a chama de autoconfiança nas pessoas,
até os mais pobres conseguem transformar a vida deles.
Meu pai faleceu em dezembro.
Ele acendeu essa chama para milhões de pessoas
e, nos últimos dias de sua vida,
implorou que continuássemos a fazer isso para outros milhões.
Esta é a nossa oportunidade.
Vamos parar de imaginar um mundo sem miséria
e começar a construir esse mundo juntos.
Obrigado.
Suntem martorii unui progres uman monumental.
În ultimele decenii, expansiunea pieței globale
a scos o treime din populația globului din sărăcie extremă.
Totuși, suntem și martorii unui eșec uluitor.
Eforturile noastre de a ajuta oamenii
i-au lăsat în urmă pe cei care suferă de cea mai grea formă de sărăcie,
pe cei ultra-săraci.
A fi ultra-sărac merge dincolo de definiția monetară
cu care suntem familiarizați:
traiul cu mai puțin de doi dolari pe zi.
Merge chiar dincolo de lipsuri materiale
precum animale sau pământ.
A fi ultra-sărac înseamnă a fi privat de demnitate,
de scop și de stima de sine.
Înseamnă a trăi în izolare
deoarece ești o povară pentru comunitate.
Înseamnă să nu reușești să întrevezi un viitor mai bun
pentru tine și familia ta.
La finalul anului 2019,
aproape 400 milioane de persoane din toată lumea trăiau în sărăcie extremă.
Adică mai mult decât populațile din USA și Canada la un loc.
Și când o calamnitate lovește,
fie o pandemie, un dezastru natural sau o criză provocată de om,
numărul crește astronomic.
Tatăl meu, Fazel Abed, a renunțat la cariera corporatistă
pentru a înființa BRAC aici în Bangladesh în 1972.
Bangladesh era o ruină,
după un ciclon devastator,
urmat de un război brutal pentru independență.
Lucrând cu cei mai săraci dintre oameni, tata a realizat
că sărăcia înseamnă mai mult decât lipsa unui venit și a unor bunuri.
Înseamnă lipsa speranței.
Oamenii erau prizonieri ai sărăciei deoarece
simțeau că nu-și vor depăși condiția.
Sărăcia, pentru ei, era precum soarele, precum luna -
ceva de la Dumnezeu.
Ca programele de reducere a sărăciei să funcționeze,
ele trebuie să insufle speranță și stimă de sine
astfel încât, cu puțin ajutor,
oamenii să se ridice singuri din sărăcie.
BRAC a fost pionier în abordarea absolvirii,
o soluție care vizează atât problema lipsurilor bănești
cât și cea a lipsei de speranță.
Abordarea merge în rândul femeilor
deoarece acestea sunt cele mai afectate de sărăcie,
dar sunt și mai motivate să lupte pentru ca ele și familia lor
să iasă din sărăcie.
Pe parcursul a doi ani
facem, în esență, patru lucruri.
Unu, asigurăm nevoile de bază ale femeii
oferindu-i alimente sau bani,
asigurând minimul necesar pentru supraviețuire.
Doi, o ajutăm să atingă un nivel de trai decent
ofeindu-i bunuri, precum animale,
și învățând-o să căștige un venit de pe urma lor.
Trei, o învățăm să economisească, să gestioneze un buget
și să investească noua sa avere.
Patru, o ajutăm cu integrarea socială,
mai întâi în grupuri de femei asemenea ei
și apoi în comunitate.
Fiecare element este cheia succesului celorlalte,
dar magia stă în speranța și sentimentul că totul e posibil,
pe care femeile îl dezvoltă în cadrul mentoratului de care beneficiază.
Să vă povestesc despre Jorina.
Jorina s-a născută într-un sat izolat din nordul Bangladeshului,
nu a mers la școală
iar la vărsta de 15 ani a fost măritată cu un soț abuziv.
În final, acesta a abandonat-o,
lăsând-o fără venit
și cu doi copii neînscriși la școală și sever subnutriți.
Neavând la cine apela pentru ajutor,
nu avea nicio speranță.
Jorina s-a înscris în programul de absolvire BRAC în 2005.
A primit un dolar pe săptămână,
două vaci,
educație antreprenorială
și o vizită săptămânală de la un mentor.
A pus bazele unor mijloace,
dar cel mai important,
a început să vadă un viitor mai bun pentru ea și copiii ei.
Dacă ați vizita satul Jorinei azi,
veți afla că deține cel mai mare magazin din zonă.
Vă va arăta cu mândrie terenul pe care l-a cumpărat
și casa pe care a construit-o.
De când am început programul în 2002,
două milioane de femei din Bangladesh
au reușit să își scoată familiile din sărăcie extremă.
Asta înseamnă aproape nouă milioane de oameni.
Programul, care costă 500 dolari per gospodărie,
durează doar doi ani,
însă efectul său este de lungă durată.
Cercetători de la London School of Economics au remarcat
că și după șapte ani de la începerea programului,
92% dintre participanți și-au menținut sau și-au crescut
veniturile, patrimoniul și consumul.
Esther Duflo și Abhijit Banerjee,
economiștii MIT care au câștigat premiul Nobel anul trecut,
au efectuat evaluări multinaționale
care au identificat absolvirea drept una din cele mai eficiente
metode de a învinge capcana sărăciei.
Însă tatăl meu nu a fost mulțumit
în găsirea unei soluții care funcționează doar pentru unii oameni.
Era mereu interesat să știe dacă suntem suficient de ambițioși
în ceea ce privește amploarea.
Așa că atunci când ne-am extins la nivel național în Bangladesh,
a vrut să știe cum putem face extinderea globală.
Iar asta presupune implicarea guvernelor.
Guvernele deja alocau miliarde de dolari
programelor de reducere a sărăciei.
Dar mare parte a acestor bani sunt risipiți
deoarece programele fie nu ajung la cei mai săraci,
fie, cele care ajung, nu au un efect semnificativ pe termen lung.
Noi lucrăm în a implica guvernele
și a le ajuta să adopte și să susțină programe de absolvire graduală
maximizând impactul miliardelor de dolari
pe care deja le alocă în lupta împotriva sărăciei extreme.
Planul nostru este să ajutăm încă 21 milioane de oameni
să se ridice din sărăcie extremă
în opt țări pe parcursul următorilor șase ani
cu echipe BRAC dedicate și integrate în fiecare țară.
În iulie 2019, tata a fost diagnosticat cu cancer cerebral terminal
având numai patru luni de trăit.
Pe măsură ce se retrăgea din BRAC, după 47 de ani la conducerea organizației,
ne-a reamintit că de-a lungul vieții sale
a văzut optimismul triumfând asupra deznădejdii
și că atunci când aprinzi în oameni scânteia încrederii în forțele proprii,
chiar și cel mai sărac om își poate transforma viața.
Tata a murit în decembrie.
El a aprins acea scânteie în milioane de oameni,
și în ultimele zile din viața sa,
ne-a implorat să continuăm să facem acest lucru pentru alte milioane.
Aceasta este oportunitatea noastră,
așa că haideți să nu ne mai imaginăm o lume fără sărăcie extremă
și să începem să construim această lume împreună.
Mulțumesc!
Мы — свидетели колоссального прогресса человечества.
За последние несколько десятилетий рост глобального рынка
вывел треть земного населения из колоссальной бедности.
Но мы также потерпели поразительную неудачу.
Наши попытки вывести людей из бедности
прошли мимо живущих в самой суровой нищете,
крайне бедных.
Крайняя бедность выходит за рамки
известного нам денежного определения —
жизни менее чем на два доллара в день.
Она выходит за рамки отсутствия капитала,
такого как домашний скот и земля.
Быть крайне бедным означает быть лишённым достоинства,
цели и самоуважения.
Это означает жить в изоляции
потому что вы — обуза для общества.
Это означает невозможность представить лучшее будущее
для себя и своей семьи.
К концу 2019 года
около 400 миллионов человек во всём мире жили в крайней нищете.
Это больше, чем население США и Канады вместе взятых.
А когда приходит беда,
будь то пандемия, стихийное бедствие или антропогенный кризис,
эти цифры достигают астрономических значений.
Мой отец, Фазл Абед, отказался от корпоративной карьеры,
чтобы основать BRAC здесь, в Бангладеш, в 1972 году.
Бангладеш был в руинах
после только что прошедшего разрушительного циклона,
за которым последовала жестокая война за независимость.
Работая с беднейшими из бедных, мой отец понял,
что бедность — это больше, чем просто отсутствие дохода и капитала.
Это ещё и отсутствие надежды.
Люди находились в ловушке бедности,
потому что они считали своё состояние неизменным.
Бедность для них была подобна солнцу и луне —
чем-то данным Богом свыше.
Для успеха программ сокращения бедности
нужно было дать им надежду и чувство собственного достоинства,
так, чтобы с небольшой поддержкой,
люди могли вытащить себя из нищеты.
BRAC первым применил метод выпуска
для борьбы с крайней бедностью, будь то денежная бедность
или бедность надежды.
Подход работает в первую очередь с женщинами,
потому что они больше всех страдают от крайней бедности,
а ещё они с большей вероятностью могут вытащить себя и свои семьи
из этой ловушки.
Весь двухлетний период
мы, по сути, делаем четыре вещи.
Во-первых, мы удовлетворяем основные потребности женщины,
давая ей еду или наличные,
обеспечивая минимум для выживания.
Во-вторых, мы направляем её к достойному благополучию,
давая ей капитал в виде домашнего скота
и обучая её делать на этом деньги.
В-третьих, мы обучаем её экономить бюджет
и инвестировать в новое богатство.
И в-четвёртых, мы помогаем ей интегрироваться в общество,
сначала в группы таких же женщин, как она,
а затем в общество её соседей.
Каждый из этих элементов является ключом к успеху других,
но настоящая магия — это чувство надежды и возможности,
которое женщины развивают через наставничество.
Позвольте мне рассказать вам о Джорине.
Джорина родилась в отдалённой деревне на севере Бангладеш.
Она никогда не ходила в школу,
а в 15 лет была выдана замуж за жестокого мужа.
В конце концов он бросил её,
оставив без дохода
с двумя детьми, которые не ходили в школу и были сильно истощены.
Не зная, к кому обратиться за помощью,
она потеряла надежду.
Джорина присоединилась к программе выпуска BRAC в 2005 году.
Она получила доллар в неделю,
двух коров,
корпоративное обучение
и еженедельные визиты наставника.
Она начала наращивать капитал,
но самое главное,
она начала представлять лучшее будущее для себя и своих детей.
Если вы сегодня посетите деревню Джорины,
то обнаружите, что у неё самый большой магазин во всём районе.
Она с гордостью покажет вам купленную землю
и дом, который она построила.
С момента начала программы в 2002,
два миллиона бангладешских женщин
вытащили свои семьи из крайней нищеты.
Это почти девять миллионов человек.
Программа, которая стоит 500 долларов на семью,
работает всего два года,
но эффект является ещё более масштабным.
Исследователи Лондонской школы экономики обнаружили,
что даже спустя семь лет после начала программы
92 процента участников сохранили или даже увеличили
свой доход, активы и потребление.
Эстер Дюфло и Абхиджит Банерджи,
экономисты Массачусетского института и нобелевские лауреаты,
провели многострановые оценки,
которые показали, что выпуск — один из самых эффективных способов
разорвать круг бедности.
Но мой отец не был удовлетворён решением,
которое работало для некоторых людей.
Он всегда хотел знать, достаточно ли мы амбициозны,
чтобы увеличить масштаб.
Поэтому, когда мы достигли национального масштаба в Бангладеш,
он захотел сделать проект глобальным.
Но для этого надо привлечь правительства.
Правительства уже выделяют миллиарды долларов
на программы сокращения бедности.
Но много денег тратится напрасно,
потому что эти программы не доходят до самых бедных,
а если доходят, то не показывают долгосрочного эффекта.
Мы работаем, чтобы привлечь правительства,
помочь им внедрить и масштабировать выпускные программы самостоятельно,
приумножая влияние миллиардов долларов,
которые они уже выделяют на борьбу с крайней бедностью.
Наш план — помочь ещё 21 миллиону человек
вырваться из крайней бедности
в восьми странах в течение следующих шести лет
с командами BRAC на местах в каждой стране.
В июле 2019 моему отцу диагностировали последнюю стадию рака мозга
и спрогнозировали четыре месяца жизни.
Когда он ушел из BRAC после 47 лет руководства,
он напомнил нам, что всю свою жизнь
он наблюдал победу оптимизма над отчаянием,
что если зажечь в людях искру веры в свои силы,
даже самые бедные могут изменить свою жизнь.
Мой отец скончался в декабре.
Он зажёг эту искру в миллионах людей,
и в последние дни своей жизни
он умолял нас продолжать делать это для миллионов других.
Эта возможность — в наших руках,
так что давайте перестанем представлять мир без крайней бедности
и начнём строить его вместе.
Спасибо.
Svedoci smo ogromnog ljudskog napretka.
U prethodnih nekoliko decenija, širenje svetskog tržišta
je izdiglo trećinu svetske populacije iz krajnjeg siromaštva.
Ipak, svedoci smo i zapanjujućeg pada.
Naš trud da izdignemo ljude iz siromaštva
ostavio je iza sebe one koji žive u najvećoj bedi,
najsiromašnije.
Značenje najvećeg siromaštva prevazilazi monetarnu definiciju
koja nam je svima poznata:
živeti sa manje od dva dolara dnevno.
Prevazilazi čak i sredstva
poput stoke ili zemlje.
Biti ultra-siromašan podrazumeva lišavanje sopstvenog dostojanstva,
svrhe i samopoštovanja.
To podrazumeva život u izolaciji,
jer ste vi teret sopstvene zajednice.
Ono podrazumeva da ne možete zamisliti bolju budućnost
za sebe i svoju porodicu.
Do kraja 2019. godine,
oko 400 miliona ljudi širom sveta je živelo u ultra-siromaštvu.
To je više od zajedničke populacije Sjedinjenih Država i Kanade.
A kada nesreća prodre,
u vidu pandemije, prirodne katastrofe ili krize nastale ljudskom krivicom,
ovi brojevi nesnosno rastu.
Moj otac, Fazle Abed, odrekao se korporativne karijere
kako bi ustanovio BRAC ovde u Bangladešu 1972. godine.
Bangladeš je doživeo propast,
pretrpevši upravo razarajući ciklon
praćen nasilnim ratom za nezavisnost.
Radeći sa najsiromašnijima, moj otac je shvatio
da je siromaštvo više od nestašice prihoda i sredstava.
Ono je ujedno i nestašica nade.
Ljudi su ostali zarobljeni u siromaštvu,
smatrajući svoje stanje nepromenljivim.
Siromaštvo je za njih poput sunca i meseca,
dato im od boga.
Kako bi program borbe protiv siromaštva uspeo,
oni bi morali da usade u sebe nadu i samopoštovanje
i uz malu pomoć,
ljudi bi mogli da se izdignu iz siromaštva.
BRAC je prvi načinio postepeni pristup,
rešenje za ultra-siromaštvo koje se odnosi i na nedostatak prihoda
i na nedostatak nade.
Taj pristup je najpre učinjen ženama,
jer su žene najviše pogođene ultra-siromaštvom
ali su one, takođe, te koje najčešće izvuku sebe i svoje porodice
iz istoga.
Već dve godine,
mi činimo četiri ključne stvari.
Prva, upoznajemo se sa osnovnim potrebama žene
obezbeđujući joj hranu i novac,
i ono najosnovnije za preživljavanje.
Drugo, obezbeđujemo joj smeštaj u pristojnom okruženju
uz imovinu u vidu stoke
i obučavamo je da od iste zarađuje novac.
Treće, obučavamo je da štedi, predviđa
i ulaže u nova bogatstva.
I četvrto, pomažemo joj da se uklopi u društvo,
najpre u grupu žena sličnih njoj,
a zatim i u njenu zajednicu.
Svaki od ovih elemenata je ključ za uspeh drugih,
ali prava magija se krije u nadi i osećaju za mogućnosti
koje žene razvijaju kroz blisko dobijeno savetovanje.
Ispričaću vam priču o Džorini.
Džorina je rođena u zabačenom selu na severu Bangladeša.
Nikada nije pohađala školu,
i u 15. godini su je udali za nasilnog čoveka.
On ju je vremenom napustio,
ostavivši je bez ikakvih primanja
i sa dvoje teško pothranjene dece koja se nisu školovala.
Nemajući nikoga da joj pomogne,
ostala je bez ijedne nade.
Džorina se pridružila organizaciji BRAC i ''Obrazovnom programu'' 2005. godine.
Dobijala je jedan dolar nedeljno,
dve krave,
preduzetničku obuku
i nedeljnu posetu svog mentora.
Počela je da stvara svoju imovinu,
ali što je najvažnije,
počela je da zamišlja bolju budućnost za sebe i svoju decu.
Ako biste posetili Džorinino selo danas,
pronašli biste je kako vodi najveću prodavnicu mešovite robe u svom kraju.
Ona bi vam ponosno pokazala zemlju koju je kupila
i kuću koju je izgradila.
Otkad smo započeli ovaj program 2002. godine,
dva miliona žena iz Bangladeša
je izdiglo sebe i svoje porodice iz najvećeg siromaštva.
To je gotovo devet miliona ljudi.
Program, koji košta 500 dolara po domaćinstvu,
traje tek dve godine,
ali uticaj je mnogo širi.
Istraživači iz Londonske škole ekonomije otkrili su
da je čak sedam godina nakon pristupanja programu,
92 odsto učesnika održalo ili uvećalo
svoje prihode, imovinu i potrošnju.
Ester Duflo i Abidžit Banerdži,
ekonomisti sa MIT-a, dobitnici prošlogodišnje Nobelove nagrade,
vodili su procene više zemalja te je ustanovljeno
da je rangiranje jedan od najboljih načina
kojim se uništava zamka siromaštva.
Moj otac, međutim, nije bio zadovoljan
što je pronašao rešenje koje je dovelo do uspeha kod nekih ljudi.
Uvek se pitao da li smo bili dovoljno ambiciozni
u pogledu razmera.
Te kad smo dostigli nacionalnu razmeru u Bangladešu,
on se zapitao kako bismo je mogli rangirati globalno.
I to je moralo da uključi vladu.
Vlada je već dodeljivala milijarde dolara
za programe smanjenja siromaštva.
Mnogo novca je, međutim, protraćeno
jer se ovi programi ili nisu ticali najsiromašnijih,
a čak i oni koji su se ticali, nisu imali dugoročni učinak.
Mi radimo na tome da im vlasti
pomognu pri usvajanju i sopstvenoj težnji ka programu obrazovanja,
uvećavajući uticaj milijardi dolara
koje su već dodeljene za borbu protiv ultra-siromaštva.
Naš plan je da pomognemo još 21 milion ljudi
da se izdignu iz ultra-siromaštva
u osam zemalja, tokom narednih šest godina
sa timom organizacije BRAC na licu mesta, postavljenim u svakoj državi.
U julu 2019. godine, mom ocu je ustanovljen tumor na mozgu u završnoj fazi
i još četiri meseca života.
Kad se povukao iz BRAC-a nakon 47 godina vođenja organizacije,
podsetio nas je da mu je tokom života
uvek preovladavao optimizam nad očajanjem,
da kada upališ iskru samopouzdanja u ljudima,
čak i oni najsiromašniji mogu da promene sebi život.
Moj otac je preminuo u decembru.
On je upalio tu iskru kod miliona ljudi,
i u poslednjim danima svog života,
preklinjao nas je da nastavimo tako kod još miliona drugih.
Ovo je naša prilika,
zato prestanimo zamišljati svet bez ultra-siromaštva
i počnimo da stvaramo taj svet zajedno.
Hvala.
Vi bevittnar monumentala mänskliga framsteg.
Under de senaste decennierna har utvidgningen av den globala marknaden
lyft en tredjedel av världens befolkning ur extrem fattigdom.
Ändå bevittnar vi också ett häpnadsväckande misslyckande.
Vår strävan att lyfta upp människor
har lämnat bakom dem i de hårdaste formerna av fattigdom,
de extremt fattiga.
Vad det innebär att vara extremt fattig går utöver den monetära definitionen
som vi alla känner till: Att leva på mindre än två dollar om dagen.
Det går ännu längre än att inte ha tillgångar
som boskap eller mark.
Att vara extremt fattig betyder att förlora sin värdighet,
syfte och självvärde.
Det innebär ett liv i isolering
för att du är en börda för ditt eget samhälle.
Det betyder att inte kunna föreställa sig en bättre framtid
för en själv och ens familj.
I slutet av 2019,
levde ca 400 miljoner människor i extrem fattigdom över hela världen.
Det är mer än USA och Kanadas befolkning tillsammans.
Och när katastrofen slår till,
oavsett om det är en pandemi, en naturkatastrof eller en konstgjord kris
blir dessa siffror astronomiskt högre.
Min far, Fazle Abed, gav upp en företagskarriär
för att etablera BRAC här i Bangladesh 1972.
Bangladesh var ett vrak,
som precis hade gått igenom en förödande cyklon
följt av ett brutalt självständighetskrig.
Genom att arbeta med de fattigaste av de fattiga, insåg min far
att fattigdom var mer än bristen på inkomst och tillgångar.
Det var också brist på hopp.
Människor var fångade i fattigdom,
för att de kände att deras tillstånd var oföränderligt.
Fattigdom, för dem, var som solen och månen -
något som Gud har gett dem.
För att insatser mot fattigdom ska lyckas,
behöver de ingjuta hopp och egenvärde
så att människor, med lite stöd, kan lyfta sig själva ur fattigdom.
BRAC fortsatte med att vara banbrytande i examenmetoden
en lösning på extrem fattigdom som hanterar både inkomstfattigdom
och hoppets fattigdom.
Tillvägagångssättet fungerar främst med kvinnor,
eftersom kvinnor drabbas mest av extrem fattigdom
men också är de som mest sannolikt drar sig själva och sina familjer ur det.
Under en tvåårsperiod gör vi i huvudsak fyra saker.
Ett: Vi uppfyller kvinnans grundläggande behov
genom att ge henne mat eller kontanter, ett överlevnadsminimum.
Två: Vi flyttar henne mot en anständig försörjning
genom att ge henne en tillgång, som boskap,
och lär henne att tjäna pengar på det.
Tre: Vi lär henne att spara, budgetera
och investera sin nya rikedom.
Och fyra: Vi hjälper till att integrera henne socialt,
först i grupper av kvinnor som hon och sedan i hennes samhälle.
Vart och ett av dessa element är nyckeln till de andras framgång,
men den verkliga magin är hoppet och känslan av möjlighet
som kvinnorna utvecklar genom det nära mentorskap de får.
Låt mig berätta om Jorina.
Jorina föddes i en avlägsen by i norra Bangladesh.
Hon gick aldrig i skolan,
och vid 15 års ålder giftes hon bort till en våldsam make.
Han övergav henne så småningom, och lämnade henne utan inkomst
med två barn som inte gick i skolan och var allvarligt undernärda.
Utan någon att vända sig till för att få hjälp, hade hon inget hopp.
Jorina gick med i BRAC:s examensprogram år 2005.
Hon fick en dollar i veckan, två kor, företagsutbildning
och ett veckobesök från en mentor.
Hon började bygga sina tillgångar, men viktigast av allt,
hon började föreställa sig en bättre framtid för sig själv och sina barn.
Om du skulle besöka Jorinas by idag,
skulle du upptäcka att hon driver den största butiken i sitt område.
Hon kommer stolt visa dig marken hon köpte och huset hon byggde.
Sedan vi startade detta program år 2002,
har två miljoner kvinnor i Bangladesh
lyft sig själva och sina familjer ur extrem fattigdom.
Det är nästan nio miljoner människor.
Programmet, som kostar 500 dollar per hushåll
pågår bara i två år, men effekten går långt utöver det.
Forskare vid London School of Economics kunde se
att även sju år efter att de deltog i programmet,
hade 92 procent av deltagarna behållit eller ökat
sina inkomster, tillgångar och konsumtion.
Esther Duflo och Abhijit Banerjee,
MIT-ekonomerna som vann Nobelpriset förra året,
ledde utvärderingar i flera länder
som identifierade examenmetoden som ett av de mest effektiva sätten
att bryta fattigdomsfällan.
Men min far var inte nöjd
med att ha hittat en lösning som fungerade för vissa människor.
Han ville alltid veta om vi var tillräckligt ambitiösa
när det gäller skala.
Så när vi uppnådde rikstäckande skala i Bangladesh,
ville han veta hur vi skulle kunna göra det globalt.
Och då måste regeringar involveras.
Regeringar avsätter redan miljarder dollar till insatser mot fattigdom.
Men så mycket av pengarna går till spillo,
eftersom dessa program antingen når inte de fattigaste,
och även de som når de fattigaste, inte får betydande långsiktig påverkan.
Vi arbetar för att engagera regeringar
för att hjälpa dem att anamma och skala examensprogram själva,
och maximera effekten av de miljarder dollar
de redan tilldelar för att bekämpa extrem fattigdom.
Vår plan är att hjälpa ytterligare 21 miljoner människor
att lyfta sig ur extrem fattigdom
i åtta länder under de närmaste sex åren
med BRAC-team på plats i varje land.
I juli 2019 diagnostiserades min far med obotlig hjärncancer
och fick fyra månader att leva.
När han lämnade BRAC efter att ha lett organisationen i 47 år,
påminde han oss om att han, under hela sitt liv,
såg optimism segra över förtvivlan,
och när man tänder en gnista av självförtroende hos människor,
kan även de fattigaste förändra sina liv.
Min far dog i december.
Han tände den gnistan hos miljontals människor,
och under de sista dagarna av sitt liv,
bad han oss att fortsätta att göra det för miljoner till.
Vi kan ta den möjligheten,
så låt oss sluta föreställa oss en värld utan extrem fattigdom
och börja bygga den världen tillsammans.
Tack.
Bizler muazzam insan gelişiminin tanıklarıyız.
Geçtiğimiz son 10 yılda küresel piyasanın büyümesi
dünya nüfusunun 3'te 1'ini aşırı yoksulluktan çekip çıkardı.
Yine de şaşırtıcı bir başarısızlığın da tanıklarıyız.
İnsanları yükseltme çabalarımız,
yoksulluğu en haşin şekilde yaşayan aşırı yoksulları geride bıraktı.
Bu da aşırı yoksulların, günde 2 dolardan daha az bir parayla yaşamak gibi
hepimizin aşina olduğu mali tanımın ötesine geçtikleri anlamına geliyor.
Çiftlik hayvanı ya da arsa gibi mülk sahibi olmamanın bile ötesine geçiyorlar.
Aşırı yoksul olmak itibarınızdan, amacınızdan
ve öz saygınızdan yoksun olmanız anlamına geliyor.
Kendi topluluğunuza yük olduğunuz için
izole bir şekilde yaşamanız anlamına geliyor.
Kendiniz ve aileniz için daha iyi bir gelecek
hayal edemeyeceğiniz anlamına geliyor.
2019 yılının sonuna kadar
dünya çapında 400 milyon insan aşırı yoksulluk içinde yaşıyordu.
Bu sayı, Amerika ve Kanada'nın nüfuslarının birleşiminden daha fazla.
Bir pandemi, doğal afet
veya insan işi bir kriz fark etmeksizin bir felaket olduğunda
bu sayılar aşırı derecede daha da yükseliyor.
Babam Fazle Abed, 1972 yılında Bangladeş'te
BRAC'ı kurmak için kurumsal kariyerini bıraktı.
Yıkıcı bir kasırgayla uğraşırken ardından gelen
vahşi bir bağımsızlık savaşı yüzünden
Bangladeş bir enkaz halindeydi.
Babam, yoksulların en yoksuluyla çalışırken
yoksulluğun gelir ve mülk yokluğundan daha fazla bir şey olduğunu fark etti,
aynı zamanda umut yokluğuydu.
İnsanlar yoksullukta kapana kısılmışlardı
çünkü durumlarının değişmez bir şey olduğunu hissediyorlardı.
Onlar için yoksulluk güneş ve ay gibiydi,
onlara Tanrı tarafından verilmiş bir şey gibiydi.
Yoksulluğu azaltan programların başarılı olabilmesi için
umut ve öz değer aşılamaları gerekiyordu,
böylece küçük bir destekle
insanlar kendilerini yoksulluktan çekip çıkarabilirdi.
BRAC, hem gelir yoksulluğuna hem de umut yoksulluğuna değinerek
aşırı yoksulluğa bir çözüm olan sınıflandırma yaklaşımına öncü oldu.
Bu yaklaşım özellikle kadınlarda işe yarıyor
çünkü kadınlar aşırı yoksulluktan en çok etkilenenler
ama aynı zamanda kendilerini ve ailelerini
yoksulluktan çekip çıkarabilecek olanlar onlar.
İki yıllık bir dönem boyunca esas olarak 4 şey yapıyoruz.
İlk olarak bir kadına yemek ve para vererek,
hayatta kalmasını garantiye alarak temel ihtiyaçlarını karşılıyoruz.
İkinci olarak çiftlik hayvanı gibi bir mülk vererek
onu daha düzgün bir geçim kaynağına yönlendiriyoruz
ve para kazanabilmesi için onu eğitiyoruz.
Üçüncü olarak yeni varlığını koruması, bütçelendirmesi
ve onunla yatırım yapabilmesi için onu eğitiyoruz.
Dördüncü olarak ona ilk önce kendi gibi olan kadınlardan oluşan gruplarla
daha sonra da topluluğuyla kaynaşması için yardım ediyoruz.
Bütün bu ilkelerin her biri diğerlerinin başarısının anahtarı
ama asıl sihir, kadınların aldıkları yakın akıl hocalığı boyunca
geliştirdikleri umut ve sorumluluk hissi.
Size Jorina'dan bahsedeyim.
Jorina, kuzey Bangladeş'te uzak bir köyde doğdu.
Okula hiç gitmedi
ve 15 yaşında istismarcı bir kocayla evlendirildi.
Nihayetinde kocası, Jorina'ya hiç gelir bırakmayarak
okula gitmeyen ve ciddi şekilde yetersiz beslenmiş
2 çocuğuyla Jorina'yı terk etti.
Yardım isteyecek kimsesi olmadığı için hiç umudu yoktu.
Jorina, 2005'te BRAC'ın eğitim programına katıldı.
Haftada bir dolar, iki inek,
girişim eğitimi ve bir akıl hocasından haftalık ziyaret aldı.
Kendi mülklerini inşa etmeye başladı
ama en önemlisi de kendisi ve çocukları için
daha iyi bir gelecek hayal etmeye başladı.
Eğer bugün Jorina'nın köyünü ziyaret etseniz
bölgesindeki en büyük marketi işlettiğini görürsünüz.
Size, aldığı araziyi ve inşa ettiği evi gururla gösterir.
2002'de bu programa başladığımızdan beri
2 milyon Bangladeşli kadın
kendilerini ve ailelerini aşırı yoksulluktan çekip çıkardı.
Bu neredeyse 9 milyon insan demek.
Her hane için 500 dolara mal olan program sadece 2 yıldır yürürlükte
ama etkisi bunun çok daha ötesine geçiyor.
Londra Ekonomi Okulu'ndaki araştırmacılar,
programa katıldıktan 7 yıl sonra bile katılımcıların %92'sinin
gelirlerini, mülklerini ve tüketimlerini devam ettirdiklerini
ya da yükselttiklerini buldu.
Geçen yıl Nobel Ödülü'nü kazanan
iki MIT ekonomisti Esther Duflo ve Abdhijit Banerjee,
eğitimi yoksulluk tuzağını bozmada
en etkili yol olarak tanımlayan
çok ülkeli değerlendirmeye öncülük ettiler.
Ama babam bazı insanlar için işe yarayan
bir çözüm bulmuş olmaktan memnun değildi.
Ölçeklendirme konusunda yeterince istekli
olup olmadığımızı her zaman bilmek istiyordu.
Bangladeş'te ülke çapındaki ölçeklere ulaştığımızda
bunu küresel olarak nasıl ölçebileceğimizi bilmek istedi
ve bu, devletleri de içermek zorunda.
Devletler çoktan milyarlarca dolarlarını
yoksulluğu azaltan programlara adamışlar.
Ama bu paranın büyük çoğunluğu boşa harcanmış
çünkü bu programlar ya yoksullara ulaşmamış
ya da ulaşsalar bile uzun süreli etki yaratmada başarısız olmuşlar.
Eğitim programlarını sahiplenmelerinde ve ölçeklendirmelerinde
yardımcı olmak için devletleri bağlamak üzerine çalışıyoruz.
Milyarlarca doların etkisini en üst düzeye çıkararak
çoktan aşırı yoksullukla savaşmaya ayırdılar.
Planımız, tesis içi ve her ülkeye iliştirilmiş BRAC ekipleriyle
önümüzdeki 6 yıl boyunca 8 ülkedeki
21 milyon insana kendilerini aşırı yoksulluktan
çekip çıkarmaları için yardım etmek.
2019'un temmuz ayında babama terminal beyin kanseri tanısı kondu
ve 4 ay daha yaşayacağı söylendi.
Kuruluşu 47 yıl yönettikten sonra BRAC'den ayrıldığında
bize, hayatı boyunca iyimserliği
umutsuzluğa karşı bir zafer olarak gördüğünü,
insanlarda kendine inancın kıvılcımını yaktığında
en yoksulun bile hayatını dönüştürebileceğini hatırlattı.
Babam Aralık ayında vefat etti.
Milyonlarca insan için o kıvılcımı yaktı
ve hayatının son günlerinde
daha milyonlarcası için öyle yapmaya devam etmemizi rica etti.
Bu fırsat bizim elimizde
bu yüzden aşırı yoksulluğun olmadığı bir dünya hayal etmeyi bırakalım
ve o dünyayı birlikte inşa etmeye başlayalım.
Teşekkür ederim.
Biz insoniyatning ulkan taraqqiyotiga guvoh o'lmoqdamiz.
O'tgan o'n yillar davomida, jahon bozorining kengayishi
dunyo aholisining uchdan bir qismini qashshoqlikdan olib chiqdi.
Lekin biz ulkan muvaffaqiyatsizlikka ham guvoh bo'lmoqdamiz.
Bu sa'y-harakatlarimiz
shundoq ham qashshoq odamlarni
o'ta qashshoq qilib qo'ydi.
O'ta qashshoq bo'lish bizga ma'lum bo'lgan pul miqdoridan ham
chetga chiqadi:
kuniga 2 dollardan kam pulga yashash.
U hatto yer va chorva mollarining
yo'qligidan ham oshib tushadi.
O'ta qashshoq bo'lish o'z qadr-qimmatidan, maqsadidan va o'zidan
mahrum bo'lishdir.
Bu yakka holda yashashni anglatadi.
Chunki siz jamoatchilik uchun bosh og'rig'isiz.
Bu oilangiz va o'zingiz uchun farovon kelajakni
tasavvur qila olmaslikni anglatadi.
2019-yil oxirigaacha,
taxminan 400 million odam o'ta qashshoqlik darajasida istiqomat qilgan.
Bu Kanada va AQSH ning birgalikdagi aholisidan ham ko'p degani.
Falokat yuz berganda esa,
bu pandemiya bo'ladimi, tabiiy ofat, yoki inson yuzaaga keltirgan inqiroz,
bu raqamlar favqulodda ko'tariladi.
Mening dadam, Fazle Abed o'z amalidan voz kechgan
1972-yil, bu yerda, Bangladeshda BRAC ni tashkil qilish uchun.
Bangladesh ostun-ustun edi,
endigina halokatli to'fondan qutulib chiqib,
mustaqillik uchun urush iskanjasida edi.
Eng qashshoq odamlar bilan ishlab, otam shuni angladiki,
qashshoqlik faqatgina pul yoki boshqa moddiy narsalar yo'qchiligi emas,
bu shuningdek, umidsizlik ham edi.
Odamlar qashshoqlikka o'rganib qolgandi,
chunki ularning holatlari o'zgarmas edi.
Qashshoqlik ular uchun oy va quyosh kabidek edi,
Hudo tomonidan berilgan narsa kabi.
Qashshoqlikni kamaytiradigan dasturlarning amali uchun,
ular insonlarga umid va qadrini ham singdirishi kerak.
Shu tarzda, kichik ko'mak bilan
odamlar o'zlarini qashshoqlikdan olib chiqadi.
BRAC bitiruv yondashuvini olbi kirdi,
o'ta qashshoqlikka yechim sifatida, u kam daromadni ham,
umidsizlikni ham o'z ichiga olardi.
Bu yondashun asosan ayollarga tog'ri keladi.
Chunki ular o'ta qashshoqlikdan eng ko'p aziyat chekkan.
Lekin ular o'zlarni va oilalarini undan olib chiqib
keta olishadi ham.
Ikki yil davomida,
biz asosan to'rtta ish qildik.
Birinchisi, ayollarning eng asosiy ehtiyojlarini qondirdik,
mablag' va oziq-ovqat bergan holda,
yashab qolishini ta'minladik.
Ikkinchisi, tirikchilik qilishi uchun
chorva kabi moddiy narsalar berdik
va ularni bundan pul topishga o'rgatdik.
Uchinchisi, ularga pulni yig'ishni va yangi narsalarga
sarmoya kiritishni o'rgatdik.
To'rtinchisi, ularni jamiyatga aralashuviga yordam berdik,
avval, o'zlari kabi bo'lgan ayollar guruhlariga,
keyin esa jamoatchiligiga.
Bularning har bir bo'g'ini boshqalarning muvaffaqiyati uchun o'ta muhimdir.
Lekin chin sehr - bu umid va imkoniyat hissining borligidadir,
ayollarning bu ko'rsatmalar bilan rvojlanishidadir.
Sizga Jorina haqida o'zlab bersam.
Jorina shimoliy Bangladeshdagi uzoq qishloqda tug'ilgan.
U hech qachon maktab ko'rmagan.
U 15 yoshida xo'rlaydigan erga uzatilgan.
U oxiri qizni tashlab ketgan,
uni hech qanday daromadsiz qoldirib.
Maktabga bormaydiga, 2 farzand ham qolgan, och qolgan holda.
Hech kim yordam bermagach,
uning umidi uzilgan edi.
Jorina BRAC Bitiruv dasturiga 2005-yili qo'shilgan.
U haftasiga bir dollar olgan,
va ikkita sigir,
tadbirkorlik kursiga o'qigan
va haftasiga mentor tashrif buyurgan.
U moddiy daromad topishni boshlagan.
Lekin, eng muhimi,
u o'zi va bolalari uchun farovon kelajakni tasavvur qila boshlagan.
Agar bugun Jorinani qishlog'iga yo'lingiz tushsa,
u hududdagi eng katta do'konga egalik qilishiga guvoh bo'lasiz.
U o'zi sotib olgan yerni va qurgan uyini
faxr bilan ko'rsatadi.
Bu dasturni 2002-yilda boshlaganimizdan beri,
ikki million Bangladesh ayol-qizlari
o'zlarini va oilalarini o'ta qashshoqlikdan olib chiqishdi.
Bu deyarli 9 million kishi degani.
Har bir xo'jalik uchun 500 dollarga teng bo'lgan bu dastur,
ikki yilgina amalda bo'ldi.
Ammo, ta'siri undan uzoqqa cho'ziladi.
London Iqtisodiyot Maktabidagi tadqiqotchilar shuni aniqlashdiki,
dasturga kirganidan yetti yil o'tib ham,
92 foiz qatnashchilar o'zlarini eplab yurishgan yoki daromadini,
moddiy boyligini, va iste'mol savatini oshirishgan.
Esther Duflo va Abhijit Banerji,
o'tgan yili Nobel sovrinini yutgan, MIT iqtisodchilari,
mamlakatlararo baholashni olib borishdi:
Unda bitiruv yondashuvi, qashshoqlikni yengishdagi eng samarali
yo'llardan biri deb topildi.
Lekin otam ba'zi odamlarga foydasi tekkan
yechimni topgandan ko'ngli to'lmadi.
U har doim ulkan maqsadlar qo'yayapmizmi deya boshi qotardi,
gap miqyos haqida ketganda.
Biz butun Bangladesh miqosida, muvaffaqiyatga erishganimizda,
u jahon miqyosida qanday kengayishni bilishni xohlardi.
Bu esa hukumatlarni o'z ichiga oladi.
Hukumatlar allaqachon milliardlab dollarlarni
qashshoqlikni kamaytirish dasturlariga sarflashadi.
Lekin u pullarning ko'pchiligi bekor ketadi.
Chunki, bu dasturlar, yo eng kambag'allargacha yetib bormaydi,
yo yetib borsa ham, aytarli ta'sir o'takaza olmaydi.
Biz hukumatlarni ham ishga solish yo'lida ishlayapmiz,
bu kabi yondashuvlarga moslashishiga va kengayishiga yordam berib.
allaqachon o'ta qashshoqlik uchun ajratilib bo'ligan,
milliard dollarlarning ta'sirini iloji boricha oshirgan holda.
Rejamiz yana 21 million odamga o'ta qashshoqlikdan chiqishiga
yordam berishdir
keyingi olti yil ichida, 8 mamlakatda
har biriga BRAC jamaosini biriktirgan holda.
2019-yil iyulida, otamga so'nggi bosqichli miya saratoni tashxisi qo'yildi
va yashashga 4 oyi qolganligi aytildi.
U kishi 47 yil davomida BRAC ni boshqarar ekan,
butun hayoti mobaynida bizga eslatardi,
optimizmning umidsizlik ustidan g'alabasini.
Odamlarda o'ziga ishonch uchqunlari yonganda,
hatto eng qashshoqlar ham hayotlarini o'zgartira olishadi.
Otam dekabrda olamdan o'tdi.
U millionlab odamlarda o'sha uchqunni yoqdi
va so'nggi kunlarida,
u bizdan millionlab odamlar uchun ishni davom ettirishni o'tinib so'radi.
Bu imkoniyatdan foydalanib qolishimiz kerak.
Keling, dunyoni qashshoqlikdan xoli tasavvur qilishni to'xttaylik
va o'sha dunyoni birga quraylik.
Rahmat.
我们正见证着人类 历史上里程碑式的进步。
在过去的几十年里，全球市场的扩张
已让世界上三分之一的人口 脱离了极度贫穷的境地，
但我们也见证了一个巨大的失败。
我们在努力让人们脱离贫穷的同时，
却抛弃了那些身陷在 最艰苦贫穷中的人们，
那些赤贫的群体。
赤贫的意思已经超越了我们所熟悉的
金钱的定义：
靠着每天不足两美元过日子。
它的定义也超越了仅仅是没有资产，
比如牲畜或者土地。
赤贫意味着被剥夺个人尊严、
目标与自我价值。
赤贫意味着离群索居，
因为对于所在社区而言， 你就是一个负担。
赤贫意味着无法为你自己和家人
想象一个更好的未来。
截至 2019 年末，
全球大约有四亿人口过着赤贫生活，
这个数字超过了美国和加拿大人口总数。
而当灾难来袭时，
不管是疫情大流行，天灾或是人祸，
这些数字就会急剧飙升。
我的父亲，法兹勒·阿贝德（Fazle Abed），
放弃了他在企业的职业生涯，
于 1972 年在孟加拉国创立了 孟加拉复兴援助委员会（BRAC）。
当时的孟加拉国是一团糟，
才刚在一场风暴后劫后余生，
又打响了一场残酷的独立战争。
我父亲在与赤贫人民相处时，
他了解到贫穷并不仅仅是 收入与财产的匮乏，
也是希望的缺失。
人们被贫穷所束缚，
因为他们认为现状是不会改变的。
贫穷对于他们来说， 就像是太阳与月亮——
是由神明赐予他们的。
为了让减贫计划能够成功，
他们需要去学习 何为希望，何为自我认同，
这样一来，只需要一点点的支持，
人们就可以靠他们自己走出贫穷。
BRAC 首先推出了从贫穷毕业计划 (The Graduation Approach)，
这是针对赤贫的解决方案，
能同时解决低收入 导致的贫穷和希望缺失。
这种方法最先针对女性，
因为女性受到赤贫的影响更大，
并且她们也是最有可能 将她们自己以及家人脱离贫困。
在两年的时间内，
我们主要做了四件事。
第一，我们会为她们提供食物或者现金
以保障她们的基本需求，
确保她们能够达到生存的最低标准。
第二，我们帮助她们 获得正当的谋生技能，
通过给予她们资本，比如牲畜，
然后教她如何利用牲畜赚钱。
第三，我们教她去学习存钱、做预算，
并且如何去投资创造新的财富。
第四，我们帮助她融入社会，
首先，融入与她相似的女性群体，
然后融入她的社区。
这四点中的每一点 都是其他各点成功的关键，
但真正神奇的地方在于 她们在接受学习的过程中
所感受到的希望和可能性。
让我跟大家说说乔丽娜的故事。
乔丽娜生于孟加拉北部的一个偏远农村。
她从来没有上过学，
在 15 岁的时候， 她嫁给了一个有家暴倾向的丈夫，
最终，丈夫也抛弃了她，
她没有任何收入，还带着两个孩子，
孩子也都没上学还严重营养不良。
在没有人可以求助的情况下，
她失去了希望。
乔丽娜在 2005 年 加入了 BRAC 的毕业项目。
她每周可以得到一美元，
另外她得到了两头牛，
接受了企业的培训，
并且指导员每周会拜访她一次。
她逐渐积累了自己的资产，
但最重要的是，
她开始为自己和孩子们 想象一个更好的未来。
如果你今天去拜访乔丽娜的村子，
你会发现乔丽娜在当地 经营着最大的一家综合商店。
她会骄傲地向你展示她买的土地
以及她建造的房子。
自从 2002 年我们开始推行这个项目，
两百万孟加拉国的女性
已经把她们自己和家人 拉出了赤贫的沼泽，
共有近九百万人受益。
这个项目为每户花费了 500 美元，
为期只有两年，
但影响力却远远大于此。
伦敦经济学院的学者发现
在加入此项目之后的七年，
92% 的参与者能够维持甚至是提升
她们的收入、资产以及消费。
埃斯特·迪弗洛（Esther Duflo） 和阿比吉特·班纳吉（Abhijit Banerjee），
两位于去年获得诺贝尔奖的 麻省理工经济学家，
他们领导了多国评估，
认定我们的毕业计划 是能够破除贫穷陷阱的
最有效方式之一。
虽然我父亲发现了 对部分人有效的解决方案，
但他却并不满足于此。
他总是在质疑对于现在的规模而言，
我们是否做得还不足。
所以当项目在孟加拉 变成了国家级的时候，
我的父亲就在想着 如何把这个项目扩展到全球，
而这就需要政府的参与。
政府已经投资千万美元
到资助贫困的项目上了。
但是其中大量的资金是浪费掉的，
因为这些项目要不就根本 没有援助到最穷的人群，
要不就是根本 没能产生出长期显著的改善效果。
我们正努力与政府达成合作
让政府能自行采用我们的 毕业计划并且扩大规模，
把那几千万美元的效益最大化，
这些钱已经被用于对抗赤贫了。
我们的计划是帮助另外两千一百万人，
让他们能够依靠自己的力量走出赤贫。
我们会在接下来六年于八个国家实施，
在每个国家都会有 驻扎在现场的 BRAC 工作组。
在 2019 年 7 月， 我的父亲被确诊为晚期脑癌，
只剩下四个月的时间。
那时他离开了为此 工作了 47 年的 BRAC 组织，
他告诉我们，在他的一生中，
他见过乐观战胜绝望，
当你点燃了人们心中的自信之火，
就算最贫穷的人们 也能够改变他们的生活。
我的父亲于十二月过世，
他点燃了数百万人心中的火花，
在他弥留之际，
他让我们接过火炬， 继续为数百万人这么做。
现在到了我们去接过这份责任，
所以，让我们不要只是 想象一个没有赤贫的世界，
而是行动起来一起创造那个世界。
谢谢。
我們見證了人類歷史上進步的里程碑。
在過去數十年間，全球市場的擴張
讓全世界三分之一的人口 脫離了極度貧窮。
但我們也見證了一個驚人的失敗。
我們在努力協助的同時，
竟拋棄了那些身陷在 最貧窮艱困處境的人——
極度貧窮者。
極度貧窮的意思
已經超越了我們熟悉的金錢定義：
每天靠少於兩塊錢美金過日子。
它的定義也超越
沒有擁有任何牲畜或土地等資產。
極度貧窮的意思是 被剝奪尊嚴、目的和自我價值。
意思是孤獨生活，
因為你對於自己的社區而言是個擔子。
意思是無法想像你自己和家人
能有更好的未來。
截至 2019 年年底，
全世界大約有四億人 過著極度貧窮的生活。
這個數字超過了 美國加上加拿大的人口總數。
當災難降臨時，
不論是疾病大流行、天災或人為危機，
這些數字就會衝得更高。
我父親法茲勒阿貝德 放棄了在企業的職涯，
於 1972 年在孟加拉成立了 孟加拉重整援助委員（ BRAC）。
孟加拉當時是一團糟，
才剛度過了破壞力極大的暴風，
接著又是殘酷的獨立戰爭。
我父親和窮人中的窮人接觸之後，
了解到貧窮不只是缺乏收入和資產。
也是缺乏希望。
這些人被困在貧窮中，
因為他們覺得他們的狀況 是永遠不會改變的。
對他們而言，貧窮就像太陽和月亮，
是神賦予他們的。
要讓減貧計畫能夠成功，
會需要逐漸將希望 與自我價值灌輸給窮人，
這麼一來，只要輕拉一把，
窮人就能夠靠自己脫離貧窮。
BRAC 首先推出「從貧窮畢業計畫」，
這是針對極度貧窮的解決方案，
同時解決低收入導致的貧窮， 以及希望的破產。
這個方法的對象主要是女性，
因為女性受到極度貧窮的影響最大，
卻同時也是最有機會 讓她們自己與家人脫離貧窮的人。
在兩年的期間，
我們基本上會做四件事。
一、我們會提供食物或現金給女性，
滿足她的基本需求，
確保能達到生存的最低標準。
二、我們協助她們有正當的謀生能力。
做法是提供她資產，如家畜，
並訓練她利用這些來賺錢。
三、我們訓練她存錢、做預算
並將她的存下的財富拿來做投資。
四、我們協助她融入社會。
首先融入和她類似的女性團體，
接著融入她的社區。
上述的每一點 都是其他各點成功的關鍵。
但真正神奇的地方 在於她們在接受密切指導的過程中
所感受到的希望和可能性，
讓我跟大家說說喬琳娜的故事。
喬琳娜出生在孟加拉北部的偏遠村落。
她從來沒有上過學。
十五歲時，她被嫁給 一個會施暴的丈夫。
最終，他拋棄了她。
她沒有任何收入，還帶著兩個孩子，
孩子都沒去上學且嚴重營養不良。
她求助無門，
完全不抱希望。
喬琳娜在 2005 年加入了 BRAC「從貧窮畢業計畫」。
她每週能領一塊美金，
另外也拿到兩頭牛，並接受企業訓練，
且指導員每週會拜訪她一次。
她開始累積她的資產，
但最重要的是，
她開始為她自己及她的孩子 想像一個更好的未來。
如果今天你去造訪喬琳娜的村落，
你會看到她在經營 該區域中最大的雜貨店。
她會很驕傲地帶你去看她買下的土地
及她建造的房子。
自從 2002 年我們 推出這個計畫之後，
有兩百萬名孟加拉女子
帶著她們自己及家人 脫離極度貧窮的處境。
共有近九百萬人受惠。
這個計畫的花費是每戶五百美金，
為期只有兩年，
但影響力卻更為久遠。
倫敦經濟學院的研究者發現，
在加入計畫之後七年，
92% 的參與者仍然維持或提升了
她們的收入、資產和消費。
埃絲特杜芙洛和阿比吉特巴納吉
是去年贏得諾貝爾獎的 兩位麻省理工學院經濟學家，
他們進行了多國的評估，
評定畢業方案是能夠打破 貧窮陷阱的最有效方法之一。
我父親找到了對一些人 行得通的解決方案，
但他並不因此滿足。
他一直想知道，
我們在規模上的野心是否夠大。
所以當我們在孟加拉 做到全國規模時，
他想要知道我們如何 能將規模擴大到全球。
那就要涉及政府了。
全球的政府已在減貧計畫上 投入了數十億美金，
但那些錢大部分都浪費掉了，
因為這些計畫若不是 無法接觸到最貧窮的人，
就是接觸到卻無法產生 顯著的長期影響。
我們正在努力結合各國政府，
協助他們自己採用 從貧窮畢業計畫並將規模擴大，
將他們已經提撥來 對抗極端貧窮的數十億美金
發揮出最大效用。
我們的計畫是要協助 另外兩千一百萬人
自己脫離極度貧窮，
我們會在接下來六年 於八個國家中進行，
BRAC 團隊會到各國的現場去協助。
2019 年 7 月，
我父親被診斷出末期腦癌，
只剩下四個月可以活。
他領導了 BRAC 四十七年， 當他要離開這個組織時，
他提醒我們，在他一生中，
他見過樂觀擊敗絕望，
當你點燃了人們心中的自信火花，
就算是最貧窮的人 也可能轉變他們的生活。
我父親在十二月過世。
他點燃了數百萬人心中的火花，
在他人生最後的日子裡，
他懇求我們持續努力， 再去協助幾百萬人。
這個機會在等著我們去抓住，
所以我們別再想像 一個沒有極度貧窮的世界了，
開始一起動手建造這個世界吧。
謝謝。