Als kind was ik geobsedeerd door het Guinness Book of Records
en ik wilde heel graag zelf een wereldrecord neerzetten.
Er was maar een klein probleem:
ik had absoluut geen talent.
Dus besloot ik een wereldrecord neer te zetten in iets
waar je geen enkele vaardigheid voor hoefde te hebben.
Ik besloot een wereldrecord neer te zetten
met kruipen.
(Gelach)
Destijds was het wereldrecord twintig kilometer
en om een of andere reden leek dit absoluut haalbaar.
(Gelach)
Ik vroeg mijn vriendin Anne
en samen besloten we dat we zelfs niet hoefden te trainen.
(Gelach)
En op de dag van onze recordpoging
deden we kussens om onze geluksjeans heen
en we begonnen.
En we zaten meteen in de problemen ook,
want het denim zat tegen onze huid
en het begon te schuren
en al gauw werden onze knieën rauw.
Na een paar uur
begon het te regenen.
Toen gaf Anne op.
Toen werd het donker.
Mijn knieën bloedden door mijn jeans heen
en ik begon te hallucineren door de kou
en de pijn en de eentonigheid.
En om je een idee te geven van het lijden dat ik leed,
de eerste ronde om de atletiekbaan van de school kostte tien minuten.
De laatste ronde kostte bijna 30.
Na 12 uur kruipen
stopte ik
en had ik 13-en-een-halve kilometer afgelegd.
Dus ik had het wereldrecord van 20 kilometer niet gehaald.
Lange tijd dacht ik dat dit een verhaal van rampzalige mislukking was,
maar nu zie ik dat anders,
want toen ik het wereldrecord probeerde te behalen,
deed ik drie dingen.
Ik trad buiten mijn comfortzone,
ik sprak mijn veerkracht aan,
en ik vond vertrouwen in mezelf
en mijn eigen beslissingen.
Ik wist dit toen niet,
maar dat zijn niet de eigenschappen van falen.
Dit zijn de eigenschappen van dapperheid.
In 1989, op 26-jarige leeftijd,
ging ik bij de brandweer in San Francisco
en ik was de vijftiende vrouw in een afdeling van 1.500 mannen.
(Applaus)
En toen ik aankwam,
waren er veel twijfels of wij het werk wel aankonden.
Dus ondanks dat ik 1 meter 75 was, 70 kilo woog, roeide op hoog niveau,
en 12 uur ondraaglijke pijn in mijn knieën kon doorstaan --
(Gelach)
wist ik dat ik mijn kracht en kunde nog steeds moest bewijzen.
Op een dag kwam er een brandmelding
en inderdaad, toen mijn groep arriveerde,
walmde er zwarte rook uit een gebouw bij een steeg.
En ik was met een stevige kerel, Skip,
en hij stond aan de spuitmond en ik er direct achter
en het was een typische brand.
Er was rook, het was heet
en plotseling
was er een explosie
en Skip en ik werden teruggeblazen,
mijn masker werd opzij geslagen
en er was een moment van verwarring.
Toen raapte ik mezelf op,
greep naar de spuitmond
en deed wat er verwacht werd van de brandweer:
ik sprong naar voren,
deed het water open
en ik pakte zelf het vuur aan.
De explosie was veroorzaakt door een boiler,
dus niemand was gewond en het was geen groot probleem,
maar later kwam Skip naar me toe en zei:
"Goed gedaan, Caroline",
met verrassing in zijn stem.
(Gelach)
En ik begreep het niet, want de brand was fysiek niet moeilijk,
dus waarom keek hij naar me met iets als verwondering?
En toen werd het me duidelijk:
Skip, echt een aardige vent hoor
en een hele goede brandweerman,
dacht niet alleen dat vrouwen niet sterk konden zijn,
hij dacht ook dat ze niet dapper konden zijn.
En hij was niet de enige.
Vrienden, kennissen én vreemden,
mannen én vrouwen,
vragen me tijdens mijn loopbaan steeds:
"Caroline, al dat vuur, dat gevaar,
ben je niet bang?"
Deze vraag stellen ze nooit aan een mannelijke brandweerman.
En ik werd nieuwsgierig.
Waarom werd heldhaftigheid niet van vrouwen verwacht?
Het antwoord begon te komen
toen een vriendin bij me kwam klagen
dat haar dochtertje een grote angsthaas was,
en ik begon op te merken
dat haar dochtertje inderdaad angstig was,
maar meer dan dat, de ouders waren angstig.
Het meeste dat ze tegen haar zeiden als ze buiten was, begon met:
"Voorzichtig", "Kijk uit", of "Nee".
Mijn vrienden zijn geen slechte ouders.
Ze doen gewoon wat de meeste ouders doen,
ze waarschuwen hun dochters veel meer dan hun zoons.
Er was een studie met, ironisch genoeg, een brandweerpaal in een speeltuin,
waarin onderzoekers zagen dat meisjes veel vaker gewaarschuwd werden
door zowel hun moeder als hun vader, voor de risico's van de brandweerpaal,
en als de meisjes er nog steeds op wilden spelen,
was het heel waarschijnlijk dat een ouder meehielp.
Maar de jongetjes?
Die werden aangemoedigd om op de paal te spelen,
ongeacht enige twijfel die ze misschien hadden,
en vaak lieten de ouders zien hoe ze er zelf op konden spelen.
Wat voor boodschap is dit richting jongens en meisjes?
Nou, dat meisjes breekbaar en meer hulpbehoevend zijn,
en dat jongens moeilijke taken kunnen en moeten beheersen.
Het zegt dat meisjes bang moeten zijn
en jongens moedig.
De ironie is dat op deze jonge leeftijd
meisjes en jongens fysiek erg op elkaar lijken.
In feite zijn meisjes vaak sterker tot aan de pubertijd,
en volwassener.
En toch doen wij volwassenen
alsof meisjes kwetsbaarder zijn,
en meer hulp nodig hebben,
en dat ze niet zoveel aankunnen.
Dit is de boodschap die we als kind krijgen
en dit is de boodschap die tot wasdom komt als we opgroeien.
Wij vrouwen geloven het, mannen geloven het,
en weet je?
Als we zelf kinderen krijgen, geven we dit aan hen door,
en zo gaat het.
Dus nu had ik mijn antwoord.
Dit is waarom vrouwen, zelfs brandweervrouwen,
bang zouden moeten zijn.
Dit is waarom vrouwen vaak bang zijn.
Ik weet dat sommigen van jullie me niet geloven als ik dit zeg,
maar ik ben niet tegen angst.
Ik weet dat het een belangrijke emotie is, die er is om ons te beschermen.
Maar het is een probleem als angst de primaire reactie is
die we meisjes aanleren
telkens als ze iets tegenkomen buiten hun comfortzone.
Ik was jarenlang paragliderpiloot --
(Applaus)
en een paraglider is een parachute-achtige vleugel,
en hij vliegt erg goed,
maar ik realiseer me dat veel mensen het zien als een laken
met touwtjes eraan.
(Gelach)
En ik heb veel tijd doorgebracht op bergtoppen
met het opblazen van dit laken,
met aanlopen nemen en vliegen.
En ik weet wat je denkt.
Je denkt, Caroline, in dit geval zou een beetje angst logisch zijn.
En daar heb je gelijk in.
Ik verzeker je, ik voelde inderdaad angst.
Maar bovenop die berg,
terwijl ik wachtte op de juiste wind,
voelde ik ook heel veel andere dingen:
uitgelatenheid, vertrouwen.
Ik wist dat ik een goede piloot was.
De omstandigheden waren goed, anders was ik er niet geweest.
Ik wist hoe geweldig het ging worden op driehonderd meter hoogte.
Dus ja, er was angst,
maar ik keek er goed naar,
beoordeelde hoe relevant het echt was
en dan stopte ik het daar waar het thuishoorde,
en dat was in veel gevallen
achter mijn vreugde, mijn anticipatie
en mijn zelfvertrouwen.
Dus ik ben niet tegen angst.
Maar ik ben pro-dapperheid.
Ik zeg niet dat jullie dochters bij de brandweer moeten gaan
of dat ze paraglider moeten worden,
maar ik zeg wel dat onze dochters opgevoed worden om timide, zelfs hulpeloos te zijn
en het begint als we waarschuwen voor lichamelijk risico.
De aangeleerde angst en niet-aangeleerde ervaringen
blijven bij ons als we vrouw worden
en kruipt in alles wat we tegenkomen en proberen af te schudden:
onze twijfel om ons over iets uit te spreken,
onze terughoudendheid om maar aardig gevonden te worden
en ons gebrek aan vertrouwen in onze eigen beslissingen.
Maar hoe worden we dapper?
Nou, hier is het goede nieuws.
Heldhaftigheid is aangeleerd
en net als bij andere dingen
hoeven we het alleen maar te oefenen.
Dus als eerste
moeten we diep ademhalen
en onze meiden aanmoedigen
om te skateboarden, in bomen te klimmen
en om rond te klauteren bij die paal in de speeltuin.
Dit is wat mijn eigen moeder deed.
Ze wist het toen niet,
maar onderzoekers hebben hier een naam voor.
Ze noemen het risicovol spel
en uit onderzoek blijkt dat risicovol spel belangrijk is voor alle kinderen,
want het leert ons gevaren te beoordelen,
het leert ons uitgesteld genoegen,
het leert ons veerkracht,
het leert ons vertrouwen.
Met andere woorden,
als kinderen naar buiten gaan en oefenen op heldhaftigheid,
leren ze waardevolle levenslessen.
Ten tweede moeten we stoppen onze meisjes voor alles te waarschuwen.
Opletten dus de volgende keer dat je zegt:
"Pas op, je gaat jezelf pijn doen"
of "Doe dat nou niet, het is gevaarlijk."
En vergeet niet dat je vaak eigenlijk zegt
dat ze zichzelf niet moet uitdagen,
dat ze niet goed genoeg is
en dat ze bang moet zijn.
Ten derde,
wij vrouwen moeten ook oefenen om dapper te zijn.
We kunnen het meiden pas aanleren als we het zelf hebben geleerd.
En dan nog iets,
angst en uitgelatenheid
voelen hetzelfde aan --
de trillende handen, de verhoogde hartslag,
de nerveuze spanning,
en ik wed dat velen van jullie
de laatste keer dat je dacht buiten jezelf van angst te zijn,
je eigenlijk vooral uitzinnigheid voelde,
en dan heb je een mogelijkheid gemist.
Dus oefen.
En ook al moeten meisjes naar buiten om dapper te leren zijn,
begrijp ik dat volwassenen niet op hoverboards of in bomen willen klimmen,
dus moeten we allemaal oefenen,
thuis, op kantoor,
zelfs hier, om het vertrouwen te krijgen
iemand aan te spreken die je echt bewonderd.
Ten laatste, als je dochter bijvoorbeeld
op de fiets bovenaan een steile heuvel staat
en ze te bang is om naar beneden te fietsen,
moedig haar dan aan om dapper te zijn.
Uiteindelijk is die heuvel misschien echt te steil,
maar ze zal tot die conclusie komen door moed, niet door angst.
Want het gaat niet om de steile heuvel die voor haar ligt.
Het gaat om het leven dat voor haar ligt,
dat ze dingen aankan en kan inschatten,
alle gevaren waarvoor we haar niet kunnen beschermen,
alle uitdagingen waar wij haar niet doorheen kunnen leiden,
alles wat onze meiden hier
en over de hele wereld
in hun toekomst zullen tegenkomen.
En voor de goede orde,
het wereldrecord kruipen staat vandaag de dag --
(Gelach)
op ruim 56 kilometer
en ik zou het echt geweldig vinden als een meisje dat zou verbreken.
(Applaus)