The most astounding place I've ever been is the Mosquitia Rain Forest in Honduras.
I've done archaeological fieldwork all over the world,
so I thought I knew what to expect venturing into the jungle,
but I was wrong.
For the first time in my life, I might add.
(Laughter)
First of all, it's freezing.
It's 90 degrees, but you're soaking wet from the humidity,
and the canopy of trees is so thick that sunlight never reaches the surface.
You can't get dry.
Immediately, I knew that I hadn't brought enough clothing.
That first night, I kept feeling things moving underneath my hammock,
unknown creatures brushing and poking against the thin nylon fabric.
And I could barely sleep through all the noise.
The jungle is loud. It's shockingly loud.
It's like being downtown in a bustling city.
As the night wore on,
I became increasingly frustrated with my sleeplessness,
knowing I had a full day ahead.
When I finally got up at dawn,
my sense of unseen things was all too real.
There were hoofprints, paw prints,
linear snake tracks everywhere.
And what's even more shocking,
we saw those same animals in the daylight,
and they were completely unafraid of us.
They had no experience with people.
They had no reason to be afraid.
As I walked toward the undocumented city, my reason for being there,
I realized that this was the only place that I had ever been
where I didn't see a single shred of plastic.
That's how remote it was.
Perhaps it's surprising to learn
that there are still places on our planet that are so untouched by people,
but it's true.
There are still hundreds of places where people haven't stepped for centuries
or maybe forever.
It's an awesome time to be an archaeologist.
We have the tools and the technology
to understand our planet like never before.
And yet, we're running out of time.
The climate crisis threatens to destroy our ecological and cultural patrimony.
I feel an urgency to my work
that I didn't feel 20 years ago.
How can we document everything before it's too late?
I was trained as a traditional archaeologist
using methodologies that have been around since the '50s.
That all changed in July of 2009
in Michoacán, Mexico.
I was studying the ancient Purépecha Empire,
which is a lesser known but equally important contemporary
of the Aztec.
Two weeks earlier, my team had documented an unknown settlement,
so we were painstakingly mapping, building foundations by hand --
hundreds of them.
Basic archaeological protocol is to find the edge of a settlement
so you know what you're dealing with,
and my graduate students convinced me to do just that.
So I grabbed a couple of CLIF Bars, some water, a walkie,
and I set out alone on foot,
expecting to encounter "the edge" in just a few minutes.
A few minutes passed.
And then an hour.
Finally, I reached the other side of the malpais.
Oh, there were ancient building foundations all the way across.
It's a city?
Oh, shit.
(Laughter)
It's a city.
Turns out that this seemingly small settlement
was actually an ancient urban megalopolis,
26 square kilometers in size,
with as many building foundations as modern-day Manhattan,
an archaeological settlement so large
that it would take me decades to survey fully,
the entire rest of my career,
which was exactly how I didn't want to spend the entire rest of my career --
(Laughter)
sweating, exhausted,
placating stressed-out graduate students --
(Laughter)
tossing scraps of PB and J sandwiches
to feral dogs,
which is pointless, by the way,
because Mexican dogs really don't like peanut butter.
(Laughter)
Just the thought of it bored me to tears.
So I returned home to Colorado,
and I poked my head through a colleague's door.
"Dude, there's gotta be a better way."
He asked if I had heard of this new technology called LiDAR --
Light Detection And Ranging.
I looked it up.
LiDAR involves shooting a dense grid of laser pulses
from an airplane to the ground's surface.
What you end up with is a high-resolution scan
of the earth's surface and everything on it.
It's not an image,
but instead it's a dense, three-dimensional plot of points.
We had enough money in the scan,
so we did just that.
The company went to Mexico,
they flew the LiDAR
and they sent back the data.
Over the next several months, I learned to practice digital deforestation,
filtering away trees, brush and other vegetation
to reveal the ancient cultural landscape below.
When I looked at my first visualization,
I began to cry,
which I know comes as quite a shock to you,
given how manly I must seem.
(Laughter)
In just 45 minutes of flying,
the LiDAR had collected the same amount of data
as what would have taken decades by hand:
every house foundation,
building, road and pyramid,
incredible detail,
representing the lives of thousands of people
who lived and loved and died in these spaces.
And what's more, the quality of the data
wasn't comparable to traditional archaeological research.
It was much, much better.
I knew that this technology would change the entire field of archaeology
in the coming years,
and it did.
Our work came to the attention of a group of filmmakers
who were searching for a legendary lost city in Honduras.
They failed in their quest,
but they instead documented an unknown culture,
now buried under a pristine wilderness rain forest,
using LiDAR.
I agreed to help interpret their data,
which is how I found myself deep in that Mosquitia jungle,
plastic-free and filled with curious animals.
Our goal was to verify that the archaeological features
we identified in our LiDAR
were actually there on the ground,
and they were.
Eleven months later, I returned with a crack team of archaeologists
sponsored by the National Geographic Society
and the Honduran government.
In a month, we excavated over 400 objects
from what we now call the City of the Jaguar.
We felt a moral and ethical responsibility to protect this site as it was,
but in the short time that we were there,
things inevitably changed.
The tiny gravel bar where we first landed our helicopter was gone.
The brush had been cleared away and the trees removed
to create a large landing zone for several helicopters at once.
Without it,
after just one rainy season,
the ancient canals that we had seen in our LiDAR scan
were damaged or destroyed.
And the Eden I described soon had a large clearing,
central camp,
lights
and an outdoor chapel.
In other words, despite our best efforts to protect the site as it was,
things changed.
Our initial LiDAR scan of this City of the Jaguar
is the only record of this place as it existed just a few years ago.
And broadly speaking,
this is a problem for archaeologists.
We can't study an area without changing it somehow,
and regardless, the earth is changing.
Archaeological sites are destroyed.
History is lost.
Just this year, we watched in horror
as the Notre Dame Cathedral went up in flames.
The iconic spire collapsed,
and the roof was all but destroyed.
Miraculously, the art historian Andrew Tallon and colleagues
scanned the cathedral in 2010 using LiDAR.
At the time, their goal was to understand how the building was constructed.
Now, their LiDAR scan is the most comprehensive record of the cathedral,
and it'll prove invaluable in the reconstruction.
They couldn't have anticipated the fire
or how their scan would be used,
but we're lucky to have it.
We take for granted that our cultural and ecological patrimony
will be around forever.
It won't.
Organizations like SCI-Arc and Virtual Wonders
are doing incredible work
to record the world's historic monuments,
but nothing similar exists for the earth's landscapes.
We've lost 50 percent of our rain forests.
We lose 18 million acres of forest every year.
And rising sea levels will make cities, countries and continents
completely unrecognizable.
Unless we have a record of these places,
no one in the future will know they existed.
If the earth is the Titanic,
we've struck the iceberg,
everyone's on deck
and the orchestra is playing.
The climate crisis threatens to destroy our cultural and ecological patrimony
within decades.
But sitting on our hands and doing nothing
is not an option.
Shouldn't we save everything we can on the lifeboats?
(Applause)
Looking at my scans from Honduras and Mexico,
it's clear that we need to scan, scan, scan
now as much as possible,
while we still can.
That's what inspired the Earth Archive,
an unprecedented scientific effort
to LiDAR-scan the entire planet,
starting with areas that are most threatened.
Its purpose is threefold.
Number one: create a baseline record of the earth as it exists today
to more effectively mitigate the climate crisis.
To measure change, you need two sets of data:
a before and an after.
Right now, we don't have a high-resolution before data set
for much of the planet,
so we can't measure change,
and we can't evaluate which of our current efforts
to combat the climate crisis
are making a positive impact.
Number two: create a virtual planet
so that any number of scientists can study our earth today.
Archaeologists like me can look for undocumented settlements.
Ecologists can study tree size,
forest composition and age.
Geologists can study hydrology,
faults, disturbance.
The possibilities are endless.
Number three: preserve a record of the planet
for our grandchildren's grandchildren,
so they can reconstruct and study lost cultural patrimony in the future.
As science and technology advance,
they'll apply new tools, algorithms,
even AI to LiDAR scans done today,
and ask questions that we can't currently conceive of.
Like Notre Dame,
we can't imagine how these records will be used.
But we know that they'll be critically important.
The Earth Archive is the ultimate gift to future generations,
because the truth be told,
I won't live long enough to see its full impact,
and neither will you.
That's exactly why it's worth doing.
The Earth Archive is a bet on the future of humanity.
It's a bet that together,
collectively,
as people and as scientists,
that we'll face the climate crisis
and that we'll choose to do the right thing,
not just for us today
but to honor those who came before us
and to pay it forward to future generations
who will carry on our legacy.
Thank you.
(Applause)
أكثر مكان مذهل تواجدت فيه على الإطلاق هو غابة موسكيتيا الاستوائية في هندوراس.
قمت بعملٍ ميدانيٍ أثريٍ في جميع أنحاء العالم،
لذا اعتقدت أنني أعرف ما يمكن أن أتوقعه من مغامرة في الغابة،
لكني كنت مخطئاً.
لأول مرة في حياتي، لعلي أضيف ذلك.
(ضحك)
أولاً وقبل كل شيء، إنها في غاية البرودة.
درجة حرارتها 90، ولكنك تبقى مبللاً بالعرق بسبب الرطوبة،
ومظلة الأشجار كثيفةٌ جداً لدرجة أنّ أشعة الشمس لا تصل إلى اليابسة مطلقاً.
لا يمكنك أن تجف.
فوراً، أيقنت أنّني لم أجلب ملابس كافية.
في تلك الليلة الأولى، ظللت أشعر بأشياءٍ تتحرك تحت أرجوحتي،
مخلوقاتٌ مجهولةٌ تتدافع وترتطم على نسيج النايلون الرقيق.
وبالكاد استطعت النوم مع كل هذا الضجيج.
الغابة صاخبة، إنها صاخبة بشكل صادم.
كما لو أنّك في وسط مدينة مزدحمة.
بعد انتهاء الليل،
أصبحت مستاءً بازديادٍ بسبب الارق،
علماً أنّ لدي يوماً كاملاً أمامي.
عندما استيقظت أخيراً عند الفجر،
كان إحساسي بالأشياء غير المرئية حقيقياً جداً.
كان هناك آثار لحوافر ومخالب،
وآثار زحف الأفاعي في كل مكان.
والشيء الصادم أكثر،
رأينا هذه الحيوانات نفسها في ضوء النهار،
وكانوا غير خائفين منّا على الإطلاق.
لم يواجهوا بشراً من قبل.
لم يكن لديهم سبب ليخافوا.
أثناء سيري باتجاه المدينة غير المسجلة، وهو سبب وجودي هناك،
أدركت أن هذا هو المكان الوحيد الذي زرته على الإطلاق
حيث لم أرى فيه قطعة بلاستيك واحدة.
وهذا يظهر كم هو بعيد.
ربما من المدهش معرفة
أنه لا يزال يوجد أماكن على كوكبنا لم يمسسها إنسان،
لكن هذا صحيح.
هناك المئات من الأماكن حيث لم يطأها الإنسان منذ قرون
أو ربما منذ الأزل.
إنّه وقت رائع لتكون عالم آثار،
لدينا الأدوات والتكنولوجيا
لفهم كوكبنا كما لم يسبق لنا.
ومع ذلك، فإن الوقت ينفذ منا.
أزمة المناخ تهدد بتدمير إرثنا البيئي والثقافي.
أشعر بضرورةٍ ملحةٍ تجاه عملي
لم أشعر به منذ عشرين عاماً.
كيف يمكننا أن نوثق كل شيء قبل فوات الأوان؟
لقد تدربت كعالم آثار تقليدي
باستخدام منهجيات تعود إلى فترة الخمسينات.
والتي تغيرت كلها في يوليو عام 2009
في ولاية ميتشواكان في المكسيك.
كنت أدرس إمبراطورية بوريبيتشا القديمة،
التي هي أقل شهرةً ولكن بنفس القدر من الأهمية معاصرةً
لإمبراطورية الآزتيك.
قبلها بعامين، وثّق فريقي مستوطنة مجهولة،
لذا كنّا نرسم الخرائط بصعوبة، ونبني الأساسات يدوياً،
المئات منها.
البروتوكول الأساسي في دراسة المواقع الأثرية هو إيجاد طرف المستوطنة
فتكون على دراية بالموقع الذي تدرسه،
وأقنعني طلابي الخريجين للقيام بذلك.
لذا حملتُ عدّة قطع من شوكولاتة "كليف" وبعض الماء وجهاز اتصال لاسلكي
وانطلقت وحدي سيراً على الأقدام،
متوقعاً الوصول إلى "الطرف" في غضون دقائق قليلة.
مرّت عدة دقائق.
وبعد ذلك ساعة.
أخيراً، وصلت إلى الجانب الآخر من المالبيس.
أوه، كان هناك أساسات بناء قديمة على طول الطريق.
هل هذه مدينة؟
أوه، تبًّا.
(ضحك)
إنّها مدينة.
وتبين أنّ هذه المستوطنة التي تبدو صغيرة
كانت في الواقع مدينة كبيرة حضرية قديمة،
مساحتها 26 كيلومتر مربع،
فيها العديد من أساسات البناء كالتي موجودة في مدينة مانهاتن الحديثة،
مستوطنة أثرية كبيرة جداً
لدرجة أنّه سيستغرق الأمرعشرات السنين لإجراء مسح كامل،
المتبقي من حياتي المهنية،
وهي تماماً الطريقة التي لم أرغب أن أمضي فيها المتبقي من حياتي المهنية،
(ضحك)
متعرقاً ومتعباً،
ومحاولاً تهدئة توتر الطلبة حديثي التخرج
(ضحك)
ألقي بقايا الشطائر بزبدة الفول السوداني والمربى
للكلاب الضالة.
وهو أمر غير مفيد بالمرة،
لأن الكلاب المكسيكية، للأسف، لا تحب زبدة الفول السوداني.
(ضحك)
مجرد التفكير في الأمر جعلني أجهش بالبكاء.
ولذلك عدت إلى كولورادو،
وتوجهت من فوري إلى منزل زميل لي.
"لابد من أن هناك طريقة أفضل يارجل."
سألني إن كنت سمعت عن تلك التكنولوجيا التي تسمى LiDAR،
الاستشعار المرئي عن بعد بالضوء.
فبحثت عنها.
تقوم LiDAR يتسليط شبكة مكثفة من نبضات الضوء
من طائرة تجاه سطح الأرض.
لتنتج في النهاية صورة ضوئية عالية الدقة
لسطح الأرض وكل ما عليه.
هي ليست صورة تماماً،
بل قطعة ثلاثية الأبعاد من النقاط المكثفة.
كانت ميزانيتنا تسمح بذلك،
لذلك قمنا بعمل المسح الضوئي.
ذهبت الشركة إلى المكسيك
وأطلقوا LiDAR
وأرسلوا لنا كافة المعلومات.
في الأشهر التالية، تعلمت إزالة الغابات الرقمي،
عن طريق فلترة الأشجار والحشائش وغيرها من النباتات.
للكشف عن المكان الحضاري القديم الذي يكمن في الأسفل.
عندما نظرت إلى أول تصور للمكان،
بدأت في البكاء،
وأنا أعلم أنه أمر صادم لكم إلى حد ما،
يالي من رجل قوي يبكي!.
(ضحك)
بعد 45 دقيقة فقط من الطيران،
قامت LiDAR بجمع نفس كمية المعلومات
التي كان جمعها يدوياً ليحتاج إلى عقود:
أساس كل منزل،
مبنى وطريق وهرم،
بالتفصيل الدقيق،
يمثل حياة الآلاف من البشر
الذين عاشوا وأحبوا وماتوا في هذه الأماكن.
وما هو أهم، جودة تلك المعلومات
لم يمكن مقارنتها بالبحث الأثري التقليدي،
لأنها كانت أفضل بكثير.
لقد علمت أنه يمكن لهذه التكنولوجيا تغيير مجال علم الآثار تماماً
في الأعوام المقبلة،
ولقد فعلت.
جذب عملنا انتباه مجموعة من صناع الأفلام
كانوا يبحثون عن مدينة أسطورية ضائعة في الهندوراس.
فشلوا في بحثهم،
ولكن بالمقابل قاموا بتوثيق حضارة مجهولة،
مدفونة الآن تحت غابات استوائية لم يمسسها البشر بعد،
باستخدام LiDAR.
وافقت على تحليل المعلومات لهم،
وهكذا وجدت نفسي داخل أعماق غابات موسكيتيا،
خالية من البلاستيك ومليئة بحيوانات غريبة،
كان هدفنا التحقق من أن الخصائص الأثرية
التي وجدناها عبر LiDAR
كانت هناك على أرض الواقع.
وبالفعل، لقد كانت.
بعد 11 شهر، عدت برفقة فريق من علماء الآثار
تحت رعاية منظمة ناشونال جيوغرافيك
وحكومة الهندوراس.
خلال شهر واحد، قمنا بالكشف عن 400 قطعة
من ما ندعوه الآن، مدينة جاغوار.
لقد شعرنا بالمسؤولية الأخلاقية للحفاظ على ذلك الموقع كما هو،
ولكن بمرور وقت قصير لوجودنا هناك،
تغيرت الأشياء بدون إرادتنا.
لقد اختفى ممر الحصى الصغير الذي هبطت عليه مروحيتنا.
تمت إزالة الحشائش وقطع الأشجار
لعمل منطقة هبوط كبيرة تسع أكثر من مروحية.
ليس ذلك فقط،
فبعد موسم أمطار واحد،
قنوات المياه القديمة التي رأيناها عبر LiDAR
خربت أو دمرت.
وجنة عدن التي وصفتها منذ قليل أصبح بها مكان واسع خال من الأشجار،
ومخيم كبير،
وأضواء،
ومكان خارجي للتعبد.
بمعنى آخر، فعلى الرغم من كل مجهوداتنا للحفاظ على ذلك المكان كما هو،
تغيرت الأمور.
وأصبح المسح الضوئي المبدئي باستخدام LiDAR لمدينة الجاغوار
هو السجل الوحيد لذلك المكان كما كان منذ بضع سنين.
وأنا أتحدث بشكل عام عندما أقول،
هذه مشكلة كبيرة لعلماء الآثار،
لا يمكننا دراسة موقع بدون تغييره بشكل أو بآخر،
هذا بغض النظر عن التغير الدائم للأرض.
المواقع الأثرية تدمر،
والتاريخ يضيع.
لقد شاهدنا هذا العام المشهد المرعب
لاحتراق كاتدرائية نوتردام.
وانهيار برجها المدبب المشهور،
وتدمير سقفها بالكامل.
المؤرخ الفني أندرو تالون وزملائه، لحسن الحظ،
قاموا بعمل مسح ضوئي للكاتدرائية عام 2010 باستخدام LiDAR.
كان هدفهم الوحيد حينها فهم الإنشاء المعماري للكاتدرائية.
أما الآن، فذلك المسح الضوئي هو أفضل سجل موثق للكاتدرائية.
وأهميته في إعادة بنائها لا تقدر بثمن.
لم يكن بمقدورهم تخمين حدوث الحريق،
ولا كيف سيتم استخدام ذلك المسح الضوئي،
ولكننا محظوظون لوجوده.
نحن نظن أن تراثنا الثقافي والبيئي
سوف يدوم للأبد.
ولكنها ليست حقيقة.
بعض المؤسسات كـ SCI-Arc وVirtual Wonders
تقوم بعمل مذهل
لتوثيق الآثار التاريخية في العالم.
ولكن ليس هناك ما يضاهي أهمية الأرض نفسها.
لقد فقدنا 50% من غاباتنا الاستوائية.
ونخسر 18 مليون فدان من الغابات كل عام.
ارتفاع مستوى المياه، سيغير المدن والبلاد والقارات
بشكل كبير.
فإن لم نوثق كل تلك الأماكن،
لن يعلم أحد في المستقبل أنها كانت هنا سابقاً،
إذا كانت الأرض مثل سفينة تايتانيك،
فلقد ارتطمنا بجبل الجليد،
والجميع على سطح المركب
والأوركسترا تعزف.
التغير المناخي يهدد تراثنا الثقافي والبيئي
يمكنه تدميره خلال عقود.
ولكن الجلوس فارغي الأيدي وعدم فعل أي شيء
ليس بخيار.
ألا يجب علينا إنقاذ ما يمكن إنقاذه عن طريق قوارب النجاة؟
(تصفيق)
عندما أنظر إلى المسح الضوئي المأخوذ من الهندوراس والمكسيك،
أرى أننا نحتاج إلى عمل مسح ضوئي بالكامل
لكل ما يمكننا توثيقه،
حيث ما زلنا نستطيع.
هذا ما ألهم منظمة Earth Archive،
على القيام بمجهود علمي غير مسبوق
لمسح كامل كوكب الأرض باستخدام LiDAR،
بدءاً من المناطق الأكثر تهديداً بالاختفاء.
فهدفهم ثلاثي،
أولاً: عمل سجل أساسي للأرض كما هي الآن
للتخفيف من حدة أزمة تغير المناخ بشكل فعال.
لقياس التغيير، تحتاج لنوعين من المعلومات:
لما قبل وما بعد.
ليس لدينا معلومات عن ما قبل بدقة عالية حتى الآن،
لجزء كبير من الكوكب.
لذلك لا يمكننا قياس التغيير،
ولا يمكننا تحديد أي من مجهوداتنا الحالية
لإنهاء أزمة تغير المناخ
بفعالية أكثر.
ثانياً: خلق كوكب افتراضي
وبالتالي يمكن لأي عدد من العلماء دراسة كوكبنا اليوم.
علماء الآثار مثلي، على سبيل المثال، يمكنهم البحث عن مواقع غير موثقة،
أو يمكن لعلماء البيئة دراسة حجم الشجر،
أو عمر وتكوين الغابات،
يمكن لعلماء الجيولوجيا دراسة الهيدرولوجيا،
والفوالق واضطرابات القشرة الأرضية.
الاحتمالات غير متناهية.
ثالثاً: امتلاك سجل موثق لكوكب الأرض
لأحفاد أحفادنا،
حتى يمكنهم دراسة التراث الثقافي الضائع، وإعادة تشييده في المستقبل.
مع تطور العلوم والتكنولوجيا،
سوف تكون هناك أدوات وخوارزميات أكثر.
وحتى برامج ذكاء اصطناعي لدراسة مسح LiDAR الذي قمنا بعمله اليوم.
ستكون لديهم أسئلة جديدة ليست بأذهاننا اليوم.
ومثل نوتردام،
ليست لدينا أدنى فكرة عما ستستخدم فيه تلك السجلات.
ولكننا نعلم أنها ستكون مهمة للغاية.
مؤسسة Earth Archive هي الهدية الفضلى لأجيال المستقبل،
لأنه، حقيقة،
لن أعيش طويلاً لأرى تأثيره على المدى البعيد،
ولا أنتم ستفعلون.
وفي هذا بالضبط تكمن أهميته.
Earth Archive هو رهان على مستقبل البشرية،
رهان على أنه معاً،
جميعاً،
كبشر وكعلماء،
سنواجه أزمة تغير المناخ،
وسنختار فعل الصواب،
ليس فقط من أجلنا اليوم،
ولكن لنكرم أولئك الذين سبقونا،
ونساعد أجيال المستقبل
الذين سيحملون إرثنا.
شكراً لكم.
(تصفيق)
El sitio más impresionante en el que he estado
es la selva de Mosquitia en Honduras.
He hecho por todo el mundo trabajo de campo arqueológico,
así que creí saber lo que me esperaba al adentrarme en la selva,
y me equivoqué.
Siempre hay una vez para todo.
(Risas)
Lo primero es que hace un frío tremendo.
Hace 32 °C, pero, debido a la humedad, acabas calado hasta los huesos
y el follaje forestal es tan grueso que no deja pasar la luz del sol.
Secarte es misión imposible.
Inmediatamente supe que no me había llevado ropa suficiente.
La primera noche no paraba de sentir que algo se movía bajo mi hamaca.
criaturas desconocidas rozaban y tocaban la fina tela de nailon.
Casi no pude pegar ojo con todo ese ajetreo.
La selva es ruidosa. Sorprendentemente ruidosa.
Es como como estar en el centro de una gran ciudad.
Conforme avanzaba la noche,
mi frustración por no poder dormir no paraba de crecer,
y menos sabiendo que me esperaba un día duro.
Cuando me levanté al amanecer,
mi sensación de ajetreo resultó ser real.
Había huellas de distintos animales, rastros de serpientes por todas partes...
Y lo que me resultó todavía más sorprendente,
vimos esos animales a plena luz del día
y no nos temían en absoluto.
Nunca habían visto humanos, así que no tenían por qué temernos.
Cuando me dirigía a la ciudad desconocida, el motivo de mi viaje,
me di cuenta de que era la primera vez que estaba en un sitio
en el que no había ni rastro de plástico.
Era un lugar así de remoto.
A lo mejor es sorprendente saber
que sigue habiendo sitios en nuestro planeta
que no han sido alterados por humanos.
Pero es cierto.
Todavía existen muchísimos sitios que el humano no ha pisado
en cientos de años o incluso nunca.
Es un momento increíble para ser arqueólogo.
Contamos con herramientas y tecnología
para entender nuestro planeta como nunca antes.
Y, aun así, se nos acaba el tiempo.
La crisis climática amenaza con destruir nuestro patrimonio natural y cultural.
Siento una urgencia por realizar mi trabajo
que no sentía hace 20 años.
¿Cómo podemos documentarlo todo antes de que sea demasiado tarde?
Recibí una formación tradicional en arqueología
con la misma metodología que se lleva usando desde los años 50.
Todo cambió en julio de 2009
en Michoacán, México.
Estudiaba el antiguo imperio purépecha,
que es menos conocido, pero igual de importante y coetáneo
de los aztecas.
Dos semanas antes mi equipo documentó un asentamiento desconocido,
así que cartografiamos minuciosamente los cimientos de los edificios.
A mano.
Cientos de edificios.
El protocolo arqueológico básico es encontrar los límites del asentamiento
para saber a lo que te enfrentas,
mis estudiantes me convencieron de seguir esa estrategia.
Tome un par de barritas energéticas, agua y un walkie-talkie,
y me puse en marcha por mi cuenta,
esperando dar con los límites en un santiamén.
Pasó ese santiamén,
luego una hora...
Finalmente llegué al otro lado del malpaís.
Había restos arqueológicos por todas partes.
¿Se trata de una ciudad?
¡La madre que me parió!
(Risas)
Es una ciudad.
Resulta que lo que parecía ser un pequeño asentamiento
era en realidad una antigua megalópolis urbana,
26 km² de extensión,
con tantos cimientos de edificios como los de la Manhattan moderna,
un yacimiento arqueológico tan grande
que podría tardar décadas en prospectar completamente,
todo el resto de mi carrera.
Justo como no quería pasar el resto de mi carrera:
(Risas)
sudando, exhausto,
apaciguando a mis alumnos estresados...
(Risas)
echando restos de sándwiches de manteca de cacahuete y mermelada
a los perros salvajes,
que, por cierto, es algo inútil,
a los perros mexicanos no les entusiasma la manteca de cacahuete.
(Risas)
Solo de pensar en ello me moría de aburrimiento.
Así que volví a Colorado
y me acerqué a ver un colega.
"Puf, tiene que haber una mejor alternativa".
Me preguntó si me sonaba una nueva tecnología llamada LiDAR,
Light Detection and Ranging.
Me informe sobre ella.
LiDAR emite una densa red de pulsaciones láser
desde un medio aéreo a la superficie del terreno.
El resultado es un escaneo en alta definición
de la superficie y lo que haya sobre ella.
No es una imagen,
sino una densa red de puntos en 3D.
Teníamos el dinero suficiente para el escáner,
así que decidimos usarlo.
La empresa se trasladó a México, volaron con el LiDAR
y nos enviaron los datos obtenidos.
Estuve varios meses aprendiendo a deforestar digitalmente,
eliminando árboles, matojos y demás vegetación
para dejar al descubierto el antiguo paisaje cultural que escondía.
Cuando vi la primera visualización,
me puse a llorar,
aunque nadie se lo pueda imaginar
por la pinta tan masculina que tengo.
(Risas)
En tan solo 45 minutos de vuelo,
el LiDAR había recopilado una cantidad de información
equivalente a décadas de trabajo a mano:
los cimientos de todas las casas, edificios, caminos y pirámides,
al máximo detalle,
una representación de las vidas de miles de personas
que vivieron, amaron y murieron en estos lugares.
Y, además, la calidad de la información no tenía ni punto de comparación
con la investigación arqueológica tradicional.
Le daba cien vueltas.
Supe que esta tecnología podría cambiar todo el campo de la arqueología
en los años venideros...
y así fue.
Nuestro trabajo llamó la atención de un grupo de cineastas
que buscaban una legendaria ciudad perdida en Honduras.
No consiguieron su objetivo,
pero en su lugar documentaron una cultura desconocida,
que se escondía entre la maleza de una virgen jungla tropical,
gracias a LiDAR.
Acepté interpretar los datos
y así acabé metido de lleno en la selva de Mosquitia,
sin un atisbo de plásticos y repleta de animales curiosos.
Nuestro objetivo era verificar si las características arqueológicas
que logramos identificar con LiDAR
se encontraban realmente ahí.
Y así era.
11 meses más tarde, volví con un equipo de arqueólogos expertos
con la colaboración de National Geographic Society
y del gobierno de Honduras.
En un mes ya habíamos excavado más de 400 objetos
de la que hoy conocemos como Ciudad del Jaguar.
Sentimos la responsabilidad ética y moral de proteger el yacimiento tal cual estaba,
pero el poco tiempo que pasamos allí cambió las cosas inevitablemente.
Desapareció la minúscula pista de grava donde aterrizamos por primera vez.
Se habían despejado los matojos y se retiraron los árboles
para crear una gran zona de aterrizaje con capacidad para varios helicópteros.
Sin todo esto,
en tan solo una temporada de lluvias,
los antiguos canales que habíamos descubierto con nuestro escáner LiDAR
sufrieron daños o se destruyeron.
Y lo que en su día califiqué como un Edén
no tardó en despejarse para dar paso a un campamento central, electricidad
y hasta una capilla exterior.
Dicho de otra forma, a pesar de nuestra mejor intención de preservar el sitio,
las cosas cambiaron.
Nuestro escaneo LiDAR inicial de la Ciudad del Jaguar
es el único registro de este lugar tal cual era hace solo unos años.
Y en términos generales,
es un problema común para los arqueólogos.
No podemos estudiar una zona sin cambiarla de algún modo
y, de todas formas, la tierra está cambiando.
Se están destruyendo yacimientos arqueológicos.
La historia se está perdiendo.
Precisamente este año presenciamos horrorizados
cómo ardía la Catedral de Notre Dame.
Su icónica aguja se derrumbó y muy poco quedó del techo.
Milagrosamente, el historiador de arte Andrew Tallon y sus compañeros
realizaron un escaneo LiDAR de la catedral en 2010.
En su momento, el objetivo era entender cómo se construyó el histórico edificio.
Hoy, su escaneo LiDAR es el registro más exhaustivo de la catedral
y tendrá un valor incalculable para la reconstrucción.
No podían haber pronosticado el incendio
o para qué se usaría su registro,
pero por suerte contamos con él.
Damos por hecho que nuestro patrimonio cultural y arqueológico
durará para siempre.
No es así.
Diferentes organizaciones, como SCI-Arc o Virtual Wonders,
están llevando a cabo la increíble labor
de registrar monumentos históricos de todo el mundo,
pero no hay un movimiento similar para la geografía de nuestro planeta.
Hemos perdido el 50 % de nuestros bosques tropicales.
Cada año perdemos 7 millones de hectáreas forestales.
Y el aumento del nivel del mar hará que ciudades, países y continentes
se vuelvan completamente irreconocibles.
Si no documentamos ahora cómo son estos lugares,
en el futuro nadie sabrá que existían.
Como si la tierra fuera el Titanic: hemos chocado contra el iceberg,
estamos todos en la cubierta y la orquesta está tocando.
La crisis climática amenaza con destruir nuestro patrimonio cultural y natural
en tan solo unas décadas.
Y quedarnos de brazos cruzados sin hacer nada no es una opción.
¿No deberíamos salvar todo lo posible en los botes salvavidas?
(Aplausos)
Observando lo escaneado en Honduras y México,
es evidente que urge escanear, escanear y escanear
todo lo que esté en nuestras manos ahora que aún estamos a tiempo.
Eso fue lo que inspiró Earth Archive, una iniciativa científica sin precedentes
para escanear con LiDAR todo el planeta, empezando por las zonas más amenazadas.
Con un triple objetivo.
Primero: crear un registro básico de la tierra tal cual es hoy en día.
para mitigar de manera más efectiva los efectos del cambio climático.
Para medir los cambios, necesitamos dos tipos de datos:
los del antes y los del después.
Ahora mismo no contamos con datos en alta definición del antes
de la mayoría del planeta, así que no podemos medir los cambios
y no podemos valorar qué medidas en la lucha contra el cambio climático
están dando resultados positivos.
Segundo: hay que crear una copia virtual del planeta,
para que los científicos puedan estudiar la tierra actual.
Los arqueólogos como yo podríamos buscar asentamientos desconocidos.
Los ecólogos podrían estudiar el tamaño de los árboles,
la composición y la edad de los bosques.
Los geólogos la hidrología, las fallas o las perturbaciones.
Hay un mundo de posibilidades.
Tercero: mantener un registro de nuestro planeta
para que los hijos de nuestros hijos
puedan reconstruir y estudiar en el futuro el patrimonio cultural perdido.
La ciencia y la tecnología no paran de avanzar,
llegará un momento en que utilizarán nuevas herramientas, algoritmos,
hasta inteligencia artificial para lo escaneado con LiDAR,
y se preguntarán cosas que no podríamos ni llegar a imaginar hoy en día.
Como pasó con Notre Dame,
no podemos imaginarnos cómo se usarán estos registros.
Sin embargo, sí sabemos que jugarán un papel crucial.
Earth Archive es el mejor regalo para las futuras generaciones,
porque, a decir verdad,
no viviré lo suficiente para ver todo su efecto,
ninguno de los presentes lo hará.
Precisamente por eso merece la pena hacerlo.
Earth Archive es apostar por el futuro de la humanidad.
Es apostar unidos, como un solo grupo,
ciudadanos y científicos,
por abordar la crisis climática y decidir hacer lo correcto,
no solo por nosotros hoy,
sino por los que vinieron antes que nosotros
y los que vendrán después, la futuras generaciones,
que continuarán con nuestro legado.
Muchas gracias.
(Aplausos)
عجیب‌ترین جایی که تا به حال بوده‌ام جنگل بارانی موسکویتا در هندوراس بوده است.
من سرتاسر دنیا تحقیق میدانی باستان شناسی انجام داده‌ام،
بنابراین فکر می‌کردم می‌دانم با ورود به جنگل چه در انتظارم است،
اما اشتباه می‌کردم.
برای اولین بار درعمرم باید اضافه کنم.
(خنده حضار)
اول از همه، بسیار سرد است.
دما ۳۲ درجه است، اما بخاطر رطوبت کاملاْ خیس هستید،
و پوشش درختان آنقدر ضخیم است که نور خورشید اصلا به زمین نمی‌رسد.
نمی‌توانید خشک شوید.
بلافاصله فهمیدم که لباس کافی نیاورده‌ام.
اولین شب مدام احساس می‌کردم چیزی زیر رختخواب توری‌ام حرکت می کند،
موجودات ناشناخته‌ای که با پارچه نازک نایلونی ور می‌رفتند.
و من با این سروصداها به سختی می‌توانستم بخوابم.
جنگل پر سر و صداست. به شکل عجیبی پر سرو صدا است.
انگار در مرکز یک شهر شلوغ باشید.
وقتی که شب شد،
به شدت از بیخوابی‌ام ناراحت شدم،
چون می‌دانستم یک روز کامل پیش رو دارم.
وقتی که بالاخره سحر بلند شدم،
حسم به چیزهای ندیده خیلی واقعی بود.
همه جا رد سم، رد پنجه،
و مسیر خطی حرکت مار وجود داشت.
و چیزی که حتی شوکه‌کننده‌تر بود،
اینکه همان حیوانات را در روشنایی روز دیدیم،
و اصلا از ما نمی‌ترسیدند.
هیچ تجربه‌ای از انسان‌ها نداشتند.
هیچ دلیلی برای ترسیدن نداشتند.
وقتی من به سمت شهر ناشناخته می‌رفتم، که دلیلم برای آنجا بودن هم همین بود،
فهمیدم آنجا تنها جایی است که تا کنون
ذره‌ای پلاستیک ندیده بودم.
آنقدر آنجا دور بود.
شاید غافلگیر کننده باشد که بفهمیم
هنوز جاهایی در سیاره‌مان وجود دارد که انسان تا این حد به آن دست نیافته‌است.
اما حقیقت دارد.
هنوز صدها مکان وجود دارد که انسان‌ها در طی قرن‌ها پا به آنجا نگذاشته‌اند.
یا شاید هم هیچوقت.
حال این زمان خوبی برای باستان‌شناس شدن است.
ما ابزار و فناوری داریم تا
سیاره‌مان را بهتر از هر زمان دیگری درک کنیم.
و باز هم داریم زمان از دست می‌دهیم.
بحران آب و هوایی میراث زیست محیطی و فرهنگی‌مان را به نابودی تهدید می‌کند.
یک شرایط اضطراری در کارم احساس می‌کنم.
که در ۲۰ سال پیش چنین حسی نداشتم.
چه طور می‌توان هرچیزی را قبل از اینکه خیلی دیر شود ثبت و مستند کرد؟
من تحت یک باستان‌شناس سنتی به شیوه
روش‌های مربوط به دهه ۵۰ آموزش دیده‌ام.
که همه آن روش‌ها در ژوئیه ۲۰۰۹
در میشوآکان مکزیک تغییر کردند.
من امپراطوری باستانی پورپیشا را مطالعه می کردم،
که کمتر شناخته شده است اما به اندازه آزتک‌ها
مهم هستند.
دو هفته قبل تیم من یک شهر ناشناخته را ثبت کردند،
خوب ما به زحمت، به کمک صدها نفر پی‌ریزی ساختمان‌ها را بادست نقشه‌برداری می‌کردیم--
صدها ساختمان.
پروتکل اصلی باستان‌شناسی یافتن مرز یک شهر است.
در این حالت می‌دانید با چه مواجه هستید،
و دانشجوهای تحصیلات تکمیلی من متقاعدم کردند تنها همین کار را بکنم.
پس من دو تا شکلات کلیف‌بار، مقداری آب و یک بی‌سیم برداشتم
و به تنهایی پیاده راه افتادم،
و انتظار داشتم طی چند دقیقه «مرز » را ببینم.
چند دقیقه‌ای گذشت.
سپس یک ساعت شد.
در نهایت به سمت دیگر ناحیه آتشفشانی رسیدم.
آه، در تمام مسیر پی‌ریزی ساختمان‌های باستانی وجود داشتند.
آیا یک شهر بزرگ است؟
آه، لعنتی.
(خنده)
یک شهر است.
مشخص شد این سکونتگاه به ظاهر کوچک
در واقع یک کلان‌شهر بزرگ باستانی است،
به اندازه ۲۶ کیلومتر مربع،
با داشتن پی‌ریزی ساختمان به اندازه منهتن امروزی،
یک سکونتگاه باستانی به اندازه‌ای
که برای بررسی کامل در مورد آن دهه‌ها نیاز داشتم،
تمام زمان باقیمانده از عمر کاری من،
که دقیقاً چیزی بود که دوست نداشتم تا پایان عمر کاری به آن مشغول شوم --
(خنده)
عرق ریزان، کاملاً خسته،
داشتم به دانشجویان تحصیلات‌تکمیلی افسرده‌ دلداری می‌دادم --
(خنده)
در حالی که داشتم بقایای ساندویچ مربا و کره بادام زمینی سمت
سگ‌های شکاری می‌انداختم،
که البته اهمیت ندارد،
چون سگ‌های مکزیکی واقعاً کره بادام‌زمینی دوست ندارند.
(خنده)
فکر کردن در این باره اشکم را در آورد.
پس به شهرم کلورادو برگشتم،
رفتم به اتاق یکی از همکاران.
«آقا، راه بهتری هم هست.»
از من پرسید آیا در مورد فناوری جدید LiDAR چیزی شنیده‌ام --
کشف و مسافت‌یابی نوری.
در موردش تحقیق کردم.
در فناوری LiDAR اشعه شدیدی از پالس‌های لیزری
از هواپیما به سطح زمین ارسال می‌شود.
از این طریق اسکن با وضوح بالایی
از سطح زمین و هر چه روی آن است حاصل می‌شود.
یک عکس نیست،
بلکه نمودار سه‌بعدی متراکمی است از نقاط.
ما پول کافی برای این اسکن را داشتیم،
پس این کار را کردیم.
آن شرکت به مکزیک رفت،
LiDAR را به پرواز در آوردند
و اطللاعات را ارسال نمودند.
طی چند ماه بعد، جنگل‌زدایی دیجیتالی را تمرین کردم،
یعنی فیلتر کردن درختان و حذف دیگر پوشش‌های گیاهی
برای آشکار شدن منظره فرهنگ باستانی زیر آن.
وقتی به اولین تصویرسازی نگاه کردم،
اشکم در آمد،
چیزی که دریافتم شما را کاملاً متعجب می‌کند،
با اینکه خیلی مردانه به قضیه نگاه کردم.
(خنده)
تنها با ۴۵ دقیقه پرواز،
LiDAR به اندازه‌ای اطلاعات جمع‌آوری کرده بود
که با دست دهه‌ها طول می‌کشید:
پی‌ریزی همه خانه‌ها،
ساختمان‌ها، جاده، هرم،
جزئیاتی باورنکردنی،
که زندگی هزاران نفر را نشان می‌داد
که در این فضاها زندگی ‌کردند، عشق ورزیدند و ‌مردند.
بیش از این، کیفیت اطلاعات بود
که با پژوهش‌های سنتی باستان‌شناسی قابل قیاس نبود.
بسیار بسیار بهتر بود.
می‌دانستم که این فناوری کل حوزه باستان‌شناسی را
در سال‌های پیش رو دگرگون خواهد کرد،
و این کار را کرد.
کار ما توجه گروهی از فیلمسازان را به خود جلب کرد، کسانی که
بدنبال یک شهر گمشده باستانی و افسانه‌ای در هندوراس بودند.
در این جستجو شکست خورده بودند،
اما در عوض یک فرهنگ ناشناخته را با استفاده از LiDAR مستند کردند
که اکنون زیر جنگل بارانی وحشی و قدیمی
مدفون بود.
موافقت کردم برای تفسیر داده‌ها کمکشان کنم،
این شد که خودم را در میان عمق جنگل موسکویتا یافتم،
جنگل بدون پلاستیک و پر از حیوانات کنجکاو.
هدفمان این بود که اطلاعات باستان‌شناسی
حاصله از LiDAR را راستی‌آزمایی کنیم
که آیا واقعاً روی زمین وجود دارند،
و واقعاً وجود داشتند.
یازده ماه بعد، با یک تیم حرفه‌ای از باستان‌شناسانی که تحت حمایت
انجمن نشنال جئوگرافیک و دولت هندوراس بودند
به آنجا برگشتم.
در عرض یک ماه، بیش از ۴۰۰ شیء را حفاری کردیم
از چیزی که اکنون به آن شهر جگوار می‌گوییم.
احساس مسئولیت معنوی و اخلاقی داشتیم تا از این سایت محافظت کنیم،
اما در مدت اندکی که آنجا بودیم،
ناچاراً اوضاع تغییر کرد.
سنگفرش کوچکی که بار اول هلیکوپترمان بر آن فرود آمده بود از بین رفته بود.
علف‌ها پاک شده بودند و درختان از بین رفته بودند
تا فضای بزرگی برای فرود چند هلیکوپتر ایجاد شود.
بدون آن،
پس از تنها یک فصل بارش،
کانال‌های باستانی که در LiDAR دیده بودیم
آسیب دیده بودند یا تخریب شده بودند.
و با غ عدنی که توصیف کردم خیلی زود از بین رفت،
کمپ مرکزی،
چراغ،
و یک کلیسای بین راهی.
به عبارت دیگر با وجود تلاش ما برای حفظ سایت،
اوضاع تغییر کرد.
اسکن اولیه LiDAR از شهر جگوار
تنها آرشیو این مکان است که همین چند سال پیش وجود داشت.
و بطور کلی،
این موضوع مشکلی است برای باستان‌شناسان.
ما نمی‌توانیم یک ناحیه را بدون تغییر آن مطالعه کنیم،
و فارغ از این، زمین دارد تغییر می‌کند.
سایت‌های باستان‌شناسی دارند تخریب می‌شوند.
تاریخ دارد از دست می‌رود.
همین امسال، شاهد حادثه هولناک
آتش‌سوزی کلیسای نتردام بودیم.
مناره سقوط کرد،
و تمام سقف تخریب شد.
بطرز معجزه‌آسایی، تاریخدان هنر، اندرو تالون و همکاران
این کلیسا را در سال ۲۰۱۰ با LiDAR اسکن کرده بودند.
در آن زمان، هدفشان درک نحوه بنای این ساختمان بود.
اکنون، اسکن LiDAR آنها کامل‌ترین آرشیو از این کلیسا است،
و ثابت کرد که بازسازی کلیسا کاملاً باارزش خواهد بود.
نمی‌شد آتش‌سوزی را پیش‌بینی کرده باشند
یا اینکه اسکن‌ها چه استفاده‌ای خواهد داشت.
اما ما خوش‌شانسیم که آنراداریم.
می‌توانیم فرض کنیم که میراث فرهنگی و اکولوژیکی ما
تا ابد وجود خواهد داشت.
اینگونه نخواهد بود.
سازمان‌هایی مثل SCI-Arc و Virtual Wonders
دارند کار عظیمی می‌کنند
تا بقعه‌های تاریخی جهان را ثبت کنند،
اما هیچ کار مشابهی برای مناظر زمین در جریان نیست.
ما بیش از ۵۰ درصد جنگلهای بارانی را از دست دادهایم.
ما سالانه ۷ میلیون هکتار جنگل از دست می‌دهیم.
و بالا آمدن سطح دریا شهرها، کشورها و قاره‌ها را
کاملاً غیرقابل شناسایی خواهد کرد.
اگر اطلاعات ثبت شده از این مکان‌ها داشته باشیم،
در آینده هیچ کس نخواهد دانست که وجود داشته‌اند.
اگر زمین تایتانیک باشد،
ما به کوه یخ برخود کرده‌ایم،
همه روی عرشه هستند
و ارکستر در حال نواختن.
بحران آب و هوایی میراث فرهنگی و زیست محیطی ما را تهدید می‌کند
که طی چند دهه تخریب شود.
اما دست روی دست گذاشتن و کاری نکرن
یک انتخاب محسوب نمی‌شود.
آیا نباید با قایق‌های نجات همه چیز را نجات دهیم؟
(تشویق)
با نگاه به اسکن‌ها از هندوراس تا مکزیک،
واضح است که نیاز داریم به اسکن، اسکن، اسکن
از حالا تا حد ممکن
هر چقدر دستمان برسد.
این موضوع انگیزه پروژه «آرشیو زمین» بود،
یک تلاش بی‌سابقه علمی
برای اسکن LiDAR کل سیاره،
با شروع از نواحی بیشتر در معرض خطر.
هدف سه‌گانه دارد.
اول: ایجاد یک اطلاعات ثبت شده از وضعیت امروزی زمین
تا بطور موثرتر از شدت بحران آب و هوایی بکاهیم.
برای اندازه‌گیری تغییرات، به دو نوع داده نیاز داریم:
ماقبل و مابعد.
در حال حاضر، اطلاعات ماقبل با وضوح بالا
از بیشتر سیاره نداریم،
پس نمی‌توانیم تغییرات را اندازه بگیریم،
و نمی‌توانیم ارزیابی کنیم که کدام یک از تلاش‌های فعلی
برای مبارزه با بحران آب و هوایی
تاثیر مثبت دارد.
دوم: ایجاد یک سیاره مجازی
که هر تعداد از دانشمندان بتوانند امروز زمین را مطالعه کنند.
باستان‌شناسانی مثل من می‌توانند به دنبال سکونت‌گاه‌های ثبت نشده بگردند.
بوم‌شناسان می‌توانند اندازه درختان، اجزا
و عمر جنگل را مطالعه کنند.
زمین‌شناسان می‌توانند هیدرولوژی،
گسل‌ها و آشفتگی را مطالعه کنند.
عملکردها بی‌نهایت هستند.
سوم: حفظ هر اطلاعات سیاره
برای نوه نوه‌هایمان،
تا بتوانند میراث فرهنگی از دست رفته را در آینده مطالعه کنند.
با پیشرفت علم و فناوری،
از ابزارها و الگوریتم‌های جدید
و حتی هوش مصنوعی بر اسکن LiDAR انجام شده در امروز بهره خواهند برد
و سوالاتی خواهند پرسید که ما فعلاً درکی از آن نداریم.
مثل نتردام،
نمی‌توانیم تصور کنیم که این اطلاعات چه کاربردی خواهند داشت.
اما می‌دانیم که بسیار حیاتی خواهند بود.
آرشیو زمین هدیه اساسی برای نسل‌های آینده است،
چون واقعیت را باید گفت،
اینقدر زنده نخواهم بود تا تمام تاثیراتش را ببینم
شما هم همین طور.
دقیقاً به همین دلیل این کار ازشش را دارد.
آرشیو زمین شرطبندی روی آینده بشریت است.
این است یک شرطبندی که با همدیگر،
مجموعاً،
بعنوان مردم و دانشمندان،
که با بحران آب و هوایی روبرو خواهیم شد
و روش درست را انتخاب خواهیم کرد،
نه فقط برای امروز ما
بلبزرگداشت به کسانی که قبل از ما بودند
و سهممان را به نسل‌های آینده بپردازیم
کسانی که میراث ما را ادامه خواهند داد.
متشکرم.
(تشویق)
A legelképesztőbb hely, ahol eddig jártam, a hondurasi "La Mosquitia" esőerdő.
Világszerte végeztem már régészeti kutatásokat,
így azt hittem, tudom, mire vállalkozom,
ám tévedtem.
Életemben először – tenném hozzá.
(Nevetés)
Először is: majd megfagytam.
30 fok van, ám a párától csuromvizes az ember,
és a fák lombkoronája olyan szövevényes, hogy a napfény képtelen áthatolni rajta.
Képtelenség megszárítkozni.
Rögtön tudtam: nincs nálam elég ruha.
Az első éjszaka végig mozgolódást éreztem a függőágyam alatt,
ismeretlen teremtmények böködték, súrolták a nejlonszövetet.
A zajoktól alig tudtam aludni.
A dzsungel hangos. Döbbenetesen hangos.
Mint egy nyüzsgő nagyváros belvárosa.
Az éj előrehaladtával
egyre jobban frusztrált a kialvatlanságom,
tudva, hogy egész nap talpon leszek.
Amikor végül hajnalban felkeltem,
a láthatatlan dolgok túl valósnak érződtek.
Pata- és mancsnyomok,
hosszirányú kígyónyomok mindenütt.
Ami ennél is döbbenetesebb:
ha fényes nappal összefutottunk ezen állatokkal,
egyáltalán nem féltek tőlünk.
Nem találkoztak még emberrel,
így nem volt okuk félni sem.
A felfedezésre váró város felé tartva, amely itt-tartózkodásom célja volt,
rájöttem, ez volt az egyetlen hely eddigi életem során,
ahol egy darabka műanyagot sem láttam.
Ennyire távol esett mindentől.
Meglepő lehet,
hogy vannak még bolygónkon helyek, amelyek ilyen mértékben érintetlenek,
ám igaz.
Világszerte több száz ilyen hely létezik, ahová az ember évszázadok óta,
vagy sosem tette be a lábát.
Manapság csodálatos régésznek lenni.
Az elérhető eszközök és technológiák révén
úgy érthetjük meg bolygónkat, ahogy azelőtt soha.
Ugyanakkor kifutunk az időből.
A klímaváltozás pusztulással fenyegeti ökológiai és kulturális örökségünket.
Valamiféle sürgetést érzek a munkámban,
amit nem éreztem 20 évvel ezelőtt.
Hogyan dokumentálhatnánk mindent, mielőtt még túl késő lenne?
Hagyományos régészképzésben részesültem,
az '50-es évek óta alkalmazott módszerekkel dolgoztam.
Mindez 2009 júliusában,
a mexikói Michoacánban változott meg.
Az ősi purépecha népet tanulmányoztam,
az aztékok kortársait, akik ugyan kevéssé ismertek,
ám hasonlóan fontosak.
Két héttel korábban a csapatom egy ismeretlen települést tárt fel,
így épületalapok százait térképeztük fel rendkívüli aprólékossággal,
manuálisan.
Az alapvető régészeti protokoll szerint meg kell találnunk a település határait,
hogy tudjuk, mivel van dolgunk,
és végzős diákjaim meggyőztek, hogy magam is így járjak el.
Fogtam pár energiaszeletet, némi vizet, egy adóvevőt,
és egymagam nekivágtam abban a hitben,
hogy pár perc alatt rábukkanok a település határára.
Eltelt pár perc.
Aztán egy óra.
Végül elértem a kopár fennsík túloldalát.
Végig ősi épületek alapjai rajzolódtak ki.
Ez egy város?
A francba.
(Nevetés)
Ez egy város.
Kiderült, hogy a látszólag kis település
valójában egy ősi megapolisz,
amely 26 négyzetkilométeren terül el,
és annyi épületalapzatot foglal magába, mint a mai Manhattan –
egy olyan óriási régészeti lelőhely,
hogy a teljes felfedezése évtizedekbe telhet,
teljes hátralévő pályafutásomba,
én pedig pont nem akartam pályafutásom hátralévő részét...
(Nevetés)
izzadtan, fáradtan,
feszült diákok kiengesztelésével...
(Nevetés)
kóbor kutyák mogyoróvajas-lekváros szendvicsmaradékkal való
etetésével tölteni,
ami egyébként haszontalan tevékenység,
mivel a mexikói kutyák nem igazán szeretik a mogyoróvajat.
(Nevetés)
Már a gondolattól is halálra untam magam.
Hazatérve Coloradóba,
bedugtam a fejem egy kollégám irodájába.
"Haver, kell legyen valami jobb megoldás."
Megkérdezte, hallottam-e már a LiDAR nevű új fényérzékelő
és távolságmérő technológiáról.
Utánanéztem.
A LiDAR alkalmazásakor
egy repülőről sűrű hálóban lézerfényt vetítenek a földfelszínre.
Így végső soron nagy felbontásban leképezzük a földfelszínt
és mindent, ami rajta található.
Nem képet kapunk,
hanem nagy sűrűségű, háromdimenziós pontfelhőt.
Elég pénzünk volt az eszközben,
így ezzel indultunk tovább.
A cég Mexikóba ment,
megreptették a LiDAR-t,
majd elküldték nekünk az adatokat.
Az ezt követő hónapokban a digitális erdőirtást gyakoroltam,
kiszűrve a fákat, bokrokat és egyéb növényzetet,
hogy felfedjem az alattuk rejtőző ősi kultúra nyomait.
Amikor az első képet megláttam,
elsírtam magam,
ami elég sokkoló lehet,
tekintve, milyen férfiasnak tűnhetek.
(Nevetés)
Mindösszesen 45 percnyi repülés alatt
a LiDAR ugyanannyi adatot gyűjtött be,
amennyit manuálisan évtizedekbe telt volna:
minden alapzatról,
minden épületről, útról, piramisról
hihetetlen részletességű adatot,
megelevenítve több ezer ember életét,
akik ezen a helyen éltek, szerettek és haltak meg.
Mi több, az adatok minőségét
nem lehetett összevetni a hagyományos régészeti kutatásokéval.
Sokkal-sokkal jobb volt.
Rögtön tudtam, ez a technológia teljesen átalakítja majd a régészetet
az elkövetkező években –
és így is lett.
A munkánk felkeltette egy filmes csapat figyelmét,
akik egy legendás elveszett várost kutattak Hondurasban.
Kutatásuk nem járt sikerrel,
ám a LiDAR segítségével
feltártak egy ismeretlen,
az esőerdő mélyén rejlő kultúrát.
Segítettem nekik az adatok elemzésében,
így kerültem a "La Mosquitia" dzsungel mélyére,
ahol műanyaghulladék nem, kíváncsi állatok viszont előfordultak.
A célunk az volt, hogy megerősítsük:
azon régészeti jellemzők, amelyeket a LiDAR odafentről "látott",
valóban odalent vannak –
és ott voltak.
Tizenegy hónappal később egy remek régészcsapattal tértem vissza,
támogatott minket a National Geographic Society
és a hondurasi kormány is.
Egy hónap alatt 400 objektumot tártunk fel,
ezeket "City of the Jaguar"-ként ismerjük ma.
Etikai és morális okokból is eredeti állapotában kívántuk megőrizni a helyet,
ám a rövid idő alatt, amit ott töltöttünk,
a dolgok drasztikusan megváltoztak.
Eltűnt a keskeny földcsík, ahol először szálltunk le a helikopterünkkel.
A bokrokat és fákat kiirtották,
hogy egyszerre több helikopter számára alkalmas leszállópályát alakítsanak ki.
A növényzet hiányában,
csupán egyetlen esős évszak után,
a LiDAR által feltérképezett ősi csatornák
megsérültek vagy tönkrementek.
A korábban leírt édenkertet eltakarították:
központi tábor,
világítás,
szabadtéri kápolna.
Vagyis hiába igyekeztünk minden erőnkkel megvédeni a terepet eredeti állapotában,
a dolgok megváltoztak.
A "City of the Jaguar" pár évvel korábbi állapota
már csak az első LiDAR felvételeinken létezett.
Ez a régészek
egy általános problémája.
Nem tanulmányozhatunk egy területet annak megváltoztatása nélkül,
és ettől függetlenül is: a Föld állandóan változik.
Régészeti lelőhelyek pusztulnak el.
A történelem eltűnik.
Idén történt, hogy szörnyülködve figyeltük,
ahogy a Notre-Dame-székesegyházat lángok emésztik.
Leomlott az ikonikus torony,
a tetőszerkezet elpusztult.
Csodával határos módon Andrew Tallon történész és csapata
2010-ben leképezte a katedrálist LiDAR segítségével.
Akkoriban azzal a céllal, hogy megértsék, hogyan épült a katedrális.
Jelenleg a LiDAR felvétele a legátfogóbb képünk a katedrálisról,
amely felbecsülhetetlen lesz a felújítás során.
A tűzzel senki sem számolt, ahogy azzal sem,
a LiDAR képe mire lesz jó,
de szerencsére birtokunkban van.
Biztosra vesszük, hogy kulturális és ökológiai örökségünk
örökké tart.
Ám ez nem igaz.
Az olyan szervezetek, mint a SCI-Arc és a Virtual Wonders
hihetetlen munkával rögzítik
a világ történelmi épületeit,
ám a Föld különböző tájegységeiről nincs hasonlónk.
Őserdeink 50 százaléka eltűnt.
Évente 18 millió holdnyi esőerdő pusztul el.
Az emelkedő tengerszint teljesen felismerhetetlenné tesz majd
városokat, országokat és kontinenseket.
Ha nem dokumentáljuk e helyeket,
a jövőben azt sem fogják tudni: léteztek.
Ha a Föld a Titanic,
már nekiütköztünk a jéghegynek,
a fedélzeten vagyunk,
a zenekar játszik.
A klímaválság azzal fenyeget, hogy kulturális és ökológiai örökségünk
évtizedek alatt elpusztul.
Nem ülhetünk
ölbe tett kézzel.
Nem kellene mindent magunkkal vinnünk a mentőcsónakokba?
(Taps)
Mexikói és hondurasi felvételeimet elnézve
egyértelmű, hogy több ilyen felvételre van szükségünk,
olyan sokra, amennyi csak lehet,
amíg még van mit rögzíteni.
Ez inspirálta az Earth Archive-ot,
egy példátlan tudományos kezdeményezést,
hogy LiDAR-ral leszkenneljük az egész bolygót,
a legveszélyeztetettebb területekkel kezdve.
Az egész projektnek három célja van.
Az első: rendelkezzünk alapadatokkal a Föld jelenlegi állapotáról,
hogy hatékonyabban csökkenthessük a klímaválság hatásait.
A változás méréséhez kétféle adat szükséges:
egy az előtte, egy az utána állapotról.
Jelenleg alig áll rendelkezésünkre adat arról,
hogyan nézett ki bolygónk "előtte",
így a változás nem mérhető,
és nem tudjuk felmérni, hogy jelenlegi tevékenységeink közül
melyiknek van pozitív hatása
a klímaválság elleni harcban.
A második: rendelkezzünk bolygónk virtuális képével,
lehetőséget adva minden tudósnak, hogy Földünket tanulmányozhassák.
Régésztársaim a feltáratlan települések nyomait kutathatják.
Az ökológusok tanulmányozhatják a fák méreteit,
az erdők összetételét és korát.
A geológusok víztani megfigyeléseket végezhetnek,
törésvonalak után kutathatnak.
A lehetőségek száma végtelen.
A harmadik: megőrizzük a bolygó képét,
hogy a jövőben unokáink unokái is
rekonstruálhassák és tanulmányozhassák letűnt kulturális örökségüket.
A tudomány és technológia fejlődésével
új eszközök, algoritmusok születnek,
akár mesterséges intelligencia is alkalmazható a LiDAR-felmérésekhez,
és olyan kérdéseket tehet fel, amelyek ma elképzelhetetlenek.
Ahogy a Notre-Dame-nál is történt,
el sem tudjuk képzelni, mire lesznek még e felvételek jók.
Azt viszont tudjuk, hogy igen fontosak lesznek.
Az Earth Archive a végső ajándék a jövő generációinak,
mert az igazat megvallva,
én már nem élhetem meg a kiteljesedését,
ahogy önök sem.
Pontosan ezért éri meg foglalkozni vele.
Az Earth Archive az emberiség jövőjére fogad.
Arra tesz tétet, hogy együtt,
közösen,
mi, emberek, mi, tudósok,
együtt nézünk szembe a klímaválsággal,
és a helyes döntéseket hozzuk meg,
nemcsak ma, önmagunkért,
ám elődeink tiszteletére is,
és hogy továbbadhassuk az eljövendő generációknak,
akik továbbviszik örökségünket.
Köszönöm.
(Taps)
今まで訪れた中で 最も驚嘆した場所が ホンジュラスのモスキティア熱帯雨林です
考古学の現地調査は 世界中で行ってきたので
ジャングルの踏査が どんな感じか 分かっていたつもりでした
でも 私が間違っていました
これほど間違えたのは 正直 生まれて初めてです
（笑）
まず 寒さに震え上がりました
気温は32度でしたが 湿気で全身ずぶ濡れです
しかも木々の樹冠が厚すぎて 光が地面に全く届きません
乾くということがないのです
すぐに もっと衣類を持ってくれば 良かったと思いました
その最初の夜 何者かがハンモックの下で しきりに動き回るのを感じました
未知の生物たちが 薄いナイロン地の裏側を こすったり つついたりするのです
しかも騒がしいので ほとんど眠れませんでした
ジャングルはとてつもなく騒々しいところです
まるで賑やかな町の中心にいるようです
夜が更けるにつれ
眠れないことに 苛立ちがつのってきました
明日も 丸一日あるのにと
夜明けにやっと起きて見ると
気配の主の痕跡が 生々しく残されていました
動物の足跡やひづめの跡や ヘビの通った線が
辺り一面に あったのです
さらにショッキングだったのは
その動物たちが 白昼も姿を現わして
我々を全く恐れないことでした
人間と接した経験がないので
恐れる理由もないのでした
この地にやって来た目的の 未調査の都市へと歩くうちに
ここが 自分が来た中で唯一
一片のプラスチックも見えない 場所だと気付きました
それほどの奥地でした
皆さん きっと驚かれたでしょう
そんな人跡未踏の地が 地球上にまだあったなんてと
でも これは事実なのです
人が何世紀も足を踏み入れていないか 誰も一度も来たこともないような場所が
まだ何百か所もあるのです
考古学者になるには 素晴らしい時代です
この地球を理解するための ツールやテクノロジーが
かつてなく 充実しているからです
しかし 時間はあまり残っていません
今ある生態系や文化遺産は 気候変動によって危機にさらされています
私の仕事には20年前なら感じなかった
切迫感があります
どうすれば 手遅れになる前に 全て記録に留めておけるのか？
私が学んだ考古学の手法は
1950年代から使われている 伝統的なものです
全てが変わったのは 2009年7月
メキシコのミチョアカンでのことでした
私は古代プレペチャ帝国を 調査していました
知名度は低いものの アステカと同時代の
重要な帝国です
その２週間前 私のチームが 未知の集落があると報告していたので
我々は 建物の遺構の地図を 手作業でこつこつ作っていました
建物は何百もありました
考古学の基本手順は 集落の外縁を見つけ出すことです
それによって大枠が掴めるので
大学院生たちに促されて 私がやることになりました
そこで 私はエナジー・バー数本と 水とトランシーバーを掴み
一人で歩いて出発しました
「外縁」など数分で見つかると 高をくくってね
数分が経ち
１時間が経って
ようやく荒れ果てた溶岩流の 反対端に到達しました
おっと 古代の建物の遺構は その間ずっとありました
これは都市なのか？
ああ 畜生
（笑）
これは都市だ
小さな集落に思えた この場所が
実は 古代の大都市だったのです
大きさは26平方キロメートル
そこに 現在のマンハッタンに 匹敵する数の 建物の遺構があります
これほど大きな古代集落だと
全ての調査に数十年は掛かるはずです
つまり 自分のキャリアの残り全部です
自分のキャリアの残り全部を こんなところで費やしたくない ―
（笑）
汗まみれで くたくたになりながら
ストレスを溜め込んだ 院生たちを なだめつつ ―
（笑）
余った ピーナツバタージャム・サンドを
野犬に 投げ与えつつ
ところでこれ 意味がないんです
メキシコの犬って実は ピーナツバターが嫌いなんです
（笑）
考えただけで 退屈で涙が出そうでした
そこでコロラドに戻り
同僚の研究室に 首を突っ込みました
「なあ もっとマシな手があるはずだろ」
すると彼はこう尋ねました 「LiDAR（ライダー）という
新技術を知ってるか」
調べてみると
それはレーザーパルスの高密度グリッドを
飛行機から地表に向かって 照射する測距技術でした
これにより地表面と 地上の全ての構造物の
高解像度スキャンが行えます
得られるものは画像ではなく
高密度な 3D の点群です
そのスキャンを行うお金は十分あったので
早速やってみました
その会社はメキシコへ行き
LiDARを飛ばし
データを返送してきました
それから数か月かけて 私は デジタル森林伐採を学びました
木や藪などの植生を取り除いて
その下にある古代遺跡の姿を 明らかにするのです
初めてデータを可視化したときには
泣いてしまいました
それを聞いて皆さん さぞ驚かれたでしょうね
私 とても男らしく見えますから
（笑）
たった45分飛んだだけで
LiDARが収集したデータの量は
手作業では何十年も掛かったはずの 量と同じでした
全ての家の遺構
建物 道路 ピラミッド
信じがたいほどのディテール
それらが何千もの人々の生活を 描き出しています
そこで生きて 愛して そして亡くなった人々の生活を
しかも そのデータの質ときたら
伝統的な考古学調査のものとは 比べ物にもなりませんでした
遥かに 素晴らしかったのです
この技術は考古学という分野そのものの
将来を変えると思いました
その予想は当たりました
我々の研究が とある映画制作グループの 目に留まりました
彼らはホンジュラスの 失われた伝説の都市を探していました
その探求には失敗しましたが
代わりに未知の文化が
今も 手付かずの熱帯雨林に 埋もれていることを
LiDARを使って記録しました
私もデータ解釈への協力を引き受け
その結果 モスキティアのジャングルに 足を踏み入れることになりました
プラスチックが一切なく 好奇心旺盛な動物が沢山いる場所です
我々の目標はその古代遺跡が
LiDARが識別したとおりの形で
地上にあるか検証することでしたが
確かにありました
11か月後 私は考古学の精鋭チームと 現地に戻りました
スポンサーはナショナル ジオグラフィック協会と
ホンジュラス政府です
我々は１か月で 400以上の遺物を発掘しました
遺物にちなんで その遺跡は今 「ジャガーの街」と呼ばれています
我々はこの遺跡を現状のまま保全する 道義的・倫理的な責任を感じました
しかし 現地入りしてほどなく
変化が否応なく訪れました
我々が最初に来たときヘリコプターで 着陸した 細い砂利道は消え失せていました
薮は払われ 木々は伐採されて
数機のヘリコプターが同時に着陸できる 大きな発着場が出来ていました
植生がなくなったため
たった一回の雨季で
我々がLiDARスキャンで見た 古代の用水路は
損傷したり破壊されてしまいました
また 私がエデンと呼んだ場所にも ほどなく大きな空き地と
中央キャンプと
照明灯と
野外教会が出来ました
つまり 我々が現状を保全しようと どんなに努力しても
変化は免れなかったのです
我々が最初に実施した 「ジャガーの街」のLiDARスキャンが
ほんの数年前には存在していた街の姿の 唯一の記録になってしまいました
大まかに言えば
これが我々考古学者にとっての 問題なのです
現地調査を行えば 何らかの変化は避けられません
ただでさえ 地球は変化しています
古代遺跡は破壊され
歴史が失われています
今年も 我々を震撼させる事件がありました
ノートルダム大聖堂の火災です
シンボルの尖塔は崩落し
屋根もほぼ全壊しました
奇跡的に 美術史家の アンドリュー・タロンと 彼の同僚が
2010年にLiDARを使って 大聖堂をスキャンしていました
当時の彼らの目的は 聖堂の建築方法を調べることでしたが
現在 彼らのLiDARスキャンは 大聖堂の最も包括的な記録となっており
再建の際にかけがえのない 資料となるはずです
彼らには 火災の発生もデータの使われ方も
知るべくもなかったでしょうが
幸いにもデータは残りました
我々は今ある生態系や文化遺産が 未来永劫残ることが
当たり前だと思っています
しかし 残らないのです
南カリフォルニア建築大学や ヴァーチャル・ワンダーズなどの組織が
信じがたい働きぶりで
世界の歴史遺産を記録し続けていますが
地上の景観に関しては これに並ぶものがありません
熱帯雨林の50パーセントが 既に失われました
約7万3000平方キロメートルの森林が 毎年消失しています
さらに 海面上昇により 都市や国や大陸が
判別不能になるでしょう
そうした場所を 我々が記録に残さない限り
未来の人々がその存在を 知るすべはなくなります
地球をタイタニック号に例えれば
我々は既に氷山に衝突しており
全員が船に乗ったまま
楽団が演奏している状態です
気候変動が今ある文化遺産や 生態系を破滅に追いやるのに
もう何十年も掛かりません
しかし 座して 手をこまねいているという選択肢は
もう我々にはないのです
救えるものは何でも 救命ボートに乗せるべきではありませんか？
（拍手）
私がホンジュラスとメキシコで 行ったスキャンを見れば
今必要なのが スキャン スキャン またスキャンであり
それを可能な限り続けるべきなのは 明らかです
まだ間に合う 今の内に
こうした気持ちから始まったのが アース・アーカイヴです
この全く新しい科学的な取り組みは
LiDARで全地球を スキャンしようというもので
まずは 最も危惧される地域から着手します
その目的は３つ
目的１：今現在の地球を記録して 基礎資料とすること
それを元に気候変動の 効果的な緩和を目指します
変動を計測するには２種類のデータ つまり
ビフォアとアフターのデータが必要です
今のところ 我々が持つ ビフォアの高解像度データは
地球の一部分にすぎません
そのため変動を計測することができず
現在行われている活動のどれが
気候変動との闘いに効果を上げているのか
評価することもできないのです
目的２：バーチャル地球を作成すること
それを使って 多くの科学者が同時に 今の地球を研究できるようにします
私のような考古学者は 未調査の集落探しを行い
生態学者は木の大きさや
森林の組成や年齢を調べ
地質学者は水文学や断層や
地殻変動を研究することができます
可能性は無限大です
目的３：地球の記録を保存すること
我々の遠い子孫が将来
失われた文化の歴史遺産を再現して 研究できるようにします
科学技術の進歩に伴って
彼らは新たなツールやアルゴリズムや
AIまでも 現在のLiDARスキャン データに適用して
今の我々が想像もつかないような 疑問を投げ掛けるでしょう
ノートルダムのように
こうした記録の使われ方を 我々が知るすべはありません
しかしそれらが極めて 重要になることは分かります
アース・アーカイヴは将来の世代への 究極の贈り物なのです
というのも実のところ
その影響を全て見届けるには 私は寿命が足りません
皆さんも同じでしょう
だからこそ 行う価値があるのです
アース・アーカイヴは 人類の将来に託す賭けなのです
皆が一緒に
力を合わせて
人間として 科学者として
気候変動に立ち向かい
正しいことを行うと決め
現在の我々のためばかりではなく
先人たちの功績をたたえ
その恩を将来の世代に渡して
遺産を引き継いでもらうための 賭けなのです
ありがとうございました
（拍手）
제가 가본 곳 중 가장 놀라운 곳은 온두라스의 모스키티아 열대 우림입니다.
저는 전 세계에서 고고학 현장 연구를 해봐서
밀림에 들어가는 것이 어떤 건지 안다고 생각했죠.
하지만 제가 틀렸습니다.
한마디 덧붙이자면 제 생애 처음이었습니다.
(웃음)
우선 아주 춥습니다.
섭씨 32도 정도인데 너무 습해서 푹 젖을 거예요.
나무들이 너무 빽빽해서 바닥까지 햇빛이 닿지 않죠.
마를 틈이 없어요.
옷을 충분히 가져오지 않았단 것을 즉시 깨달았죠.
첫날 밤 제 해먹 아래에서 뭔가가 계속 어슬렁거리는 것 같았고
모르는 벌레들이 얇은 나일론 섬유를 뚫고 찌르며 돌아다녔죠.
온갖 소음 때문에 잠도 설쳤습니다.
밀림은 너무 시끄러워서 놀랄 정도예요.
북적이는 시내 한복판에 있는 것 같죠.
밤이 깊어지면서
잠이 부족해서 점점 더 걱정이 되었죠.
다음 날 종일 바쁠 걸 알았으니까요.
마침내 새벽에 일어났을 때,
보이지 않은 것들에 대한 느낌이 진짜였음을 알았죠.
발굽 자국, 발자국, 그리고
뱀이 기어간 자취가 사방에 있었죠.
더 충격적인 것은
우리가 그 동물들을 낮에도 봤고
그들이 우리를 전혀 무서워하지 않았다는 겁니다.
사람을 만나본 적이 없었던 거죠.
두려워 할 이유가 없던 거예요.
제가 그곳에 간 목적인 알려지지 않은 도시에 들어가며
그곳이 제가 가본 곳 중에서 유일하게
플라스틱 쓰레기가 보이지 않는 곳임을 알았죠.
그 정도로 외진 곳입니다.
지구에 사람 손길이 아직 닿지 않은 곳이
있다는 것이 어쩌면 놀랍겠죠.
하지만 사실입니다.
여전히 수세기 동안 사람들의 발길이 닿지 않은 곳이 수백 곳이나 있습니다.
어쩌면 영원 동안이요.
고고학자들에게는 좋은 시대입니다.
우리에겐 이 세계를 알게 해주는 도구와 기술이 있습니다.
전에는 전혀 없던 것이죠.
그런데 시간이 얼마 없습니다.
기후 위기가 생태적이고 문화적인 유산을 파괴할 조짐을 보입니다.
저는 이 일에 급박함을 느낍니다.
20년 전엔 느낀 적이 없죠.
어떻게 하면 너무 늦기 전에 모든 것을 기록할 수 있을까요?
제가 받은 전통적인 고고학 교육은
50년대부터 있던 방법론들이었습니다.
모든 게 바뀐 건 2009년 7월,
멕시코 미초아깐에서였죠.
저는 고대 푸레파차 제국을 조사하던 중이었는데
같은 시대의 아즈텍 문명만큼 중요하지만 덜 알려진 곳이었죠.
2주 전 우리 팀은 알려지지 않은 정착지를 찾아냈고
힘들게 수작업으로 건물 토대 지도를 만들었죠.
수백 개나 말이에요.
고고학 기본 절차는 정착지의 가장자리를 찾는 것입니다.
그러면 보고 있는 게 뭔지 알 수 있죠.
제 학생들도 그냥 그렇게 하자고 했습니다.
그래서 저는 에너지바 몇 개, 물, 무전기를 집어들고
혼자서 걷기 시작했죠.
금방 가장자리와 마주칠 거라고 생각하며 말이죠.
몇 분이 지났습니다.
그러곤 한 시간이 지났죠.
마침내 저는 말파이스 지역의 반대쪽에 도착했습니다.
저기 건너편에 고대 건축물의 토대들이 있네요.
도시인가?
오, 맙소사.
(웃음)
이건 도시잖아!
(웃음)
겉보기로는 작은 정착지인 이곳이
사실 거대한 고대 도시였습니다.
26km² 크기에
오늘날의 맨해튼만큼 많은 건축물 토대들이 있었죠.
고고학적인 정착지가 너무 넓어
완전히 조사하려면 수십 년이 걸릴 정도였죠.
제 남은 앞날 전체 동안 말이죠.
제 여생을 보내고 싶지 않은 방법, 정말 그 자체네요.
(웃음)
땀을 흘리고, 기진맥진하고,
스트레스 받는 대학원생들을 달래고
(웃음)
먹다 남은 땅콩 버터 젤리 샌드위치를
들개에게 던지고,
그나저나 무의미한 일이었죠.
멕시코 개들은 땅콩 버터를 정말 안 좋아하거든요.
(웃음)
생각만으로도 눈물나게 지겹네요.
콜로라도로 돌아와서
동료의 연구실에 들렀죠.
"아이고, 더 나은 방법이 있어."
그는 라이다(LiDAR)란 신기술을 들어봤는지 제게 물었죠.
빛 탐지 및 거리 측정이란 뜻입니다.
저는 그것을 찾아보았죠.
라이다는 비행기에서 지표면으로
빽빽한 격자 무늬로 레이저 펄스를 발사합니다.
결과로 나오는 고해상도 스캔에는
지표면 위 모든 것이 있습니다.
그것은 그림이 아닙니다.
오히려 빽빽한 3차원 산점도에 가깝죠.
우리는 충분한 돈이 있었기에
스캔을 했습니다.
그 회사는 멕시코로 가서
라이다를 날리고는
자료를 보내왔습니다.
저는 이후 몇 달에 걸쳐 디지털 삼림 제거법을 배웠습니다.
나무, 덤불, 다른 식물을 걷어 내서
그 아래에 있는 고대 문화 경관을 드러냈습니다.
제가 처음으로 시각화한 것을 보았을 때
저는 울음이 나왔습니다.
여러분에겐 아주 충격적인 일이죠.
제가 얼마나 남자다운지를 생각하면요.
(웃음)
단 45분의 비행으로
라이다가 수집한 자료는
수작업이라면 수십 년이 걸렸을 겁니다.
모든 가옥의 토대,
건축물, 길, 그리고 피라미드,
놀라울 정도로 정교하게,
이 지역에 살고 사랑하고 죽었을,
수천 명의 사람들의 삶을 나타내는 것들이죠.
한술 더 떠서 자료의 품질은
전통적인 고고학 연구와 비교할 수 없을 정도였죠.
훨씬 더 좋았어요.
이 기술이 앞으로 고고학 전체를 바꾸리란 것을 저는 알았습니다.
실제로 그랬고요.
영화 제작자들이 우리 작업에 관심을 보였는데
그들은 온두라스의 전설적인 잊혀진 도시를 찾고 있었죠.
그들은 목표를 이루진 못했지만
대신 라이다를 이용해
오염되지 않은 거친 열대 우림 아래 묻힌
알려지지 않은 문화를 기록했죠.
저는 자료 해석을 돕기로 했는데
그러다보니 모스키티아 밀림의 깊은 곳에 와 있었죠.
호기심 많은 동물로 가득하고 플라스틱이 없는 곳이죠.
우리 목표는 고고학적 특징들이
라이다로 식별한 대로
현장에 실제로 존재하는지 입증하는 것이었습니다.
그리고 실제로 있었죠.
11달 후에 뛰어난 고고학자들과 함께 저는 다시 그곳에 돌아갔습니다.
미국 지리학 협회와 온두라스 정부의 지원을 받았습니다.
한 달 만에 우리는 400개가 넘는 유물을 발굴해냈습니다.
이제는 재규어 도시라 부르는 곳이죠.
우리는 도덕적이고 윤리적인 책임감에서
이 장소를 그대로 보존해야 한다고 느꼈습니다.
하지만 우리가 있던 짧은 시간 동안
어쩔 수 없이 변화가 있었죠.
우리가 헬리콥터에서 처음 내렸던 작은 사주가 사라졌죠.
덤불이 우거진 땅을 없애고 나무들을 베어내고나서
헬리콥터 여러 대가 한 번에 착륙할 넓은 지대를 만들었습니다.
이들이 없다면
단 한 차례 우기에
라이다 스캔에서 본 고대 운하들은
훼손되거나 파괴될 것입니다.
제가 묘사한 에덴 동산에
곧 넓은 개척지, 중심 캠프,
빛과 야외 예배당이 생겼죠.
다시 말해 그곳을 그대로 보존하려고 우리가 최대한 노력했음에도
변화가 있었습니다.
우리가 최초로 만든 재규어 도시 라이다 스캔이
몇 년 전까지 있던 모습을 담은 유일한 기록이 되었습니다.
대체로 말해서 이것은 고고학자들의 문제입니다.
연구를 한다면 어떤 식으로든 변화를 주는 거죠.
그에 상관없이 지구는 변하고 있고요.
유적지는 파괴됩니다.
역사는 사라지죠.
올해만 하더라도 우리는 참담한 심정으로
노트르담 성당이 불길에 휩싸이는 걸 봤죠.
상징적인 첨탑이 무너졌고
지붕이 거의 파괴되었죠.
미술사가 앤드류 탤론과 동료들이 기적적으로
2010년에 라이다를 이용해 성당을 스캔했죠.
당시 그들의 목적은 건축물이 어떻게 건설되었는지 이해하는 것이었습니다.
이제 그들의 라이다 스캔은 성당의 가장 종합적인 기록이고
재건에 매우 유용한 자료를 제공합니다.
그들은 화재를 예상치 못했을 것이고
스캔이 어떻게 사용될지도 몰랐겠지만
그게 있다는 건 우리의 행운이죠.
우리는 문화적이고 생태적인 유산이
당연히 영원할 거라고 여깁니다.
그렇지 않을 것입니다.
남 캘리포니아 건축대나 버추얼 원더즈 같은 기관들이
엄청난 노력을 들여서
세계의 역사적인 건축물들을 기록하고 있습니다.
하지만 지구의 풍경과 비슷한 것은 존재하지 않습니다.
열대 우림 50%가 사라졌습니다.
해마다 1,800만 에이커씩 숲이 사라집니다.
해수면 상승은 도시, 국가, 대륙을
전혀 알아볼 수 없게 만들 것입니다.
이 장소들에 대한 기록이 없으면
그들이 존재했었다는 걸 미래엔 아무도 모를 것입니다.
지구가 타이타닉 호라면
우리는 빙산에 부딪힌 것입니다.
모두 갑판에 나와 있고
관현악단은 연주를 하고 있죠.
기후 위기는 문화적, 생태적 유산을 파괴할 조짐을 보입니다.
수십 년 안에 벌어질 일입니다.
수수방관하고 아무것도 하지 않는 것은
답이 아닙니다.
우리가 구할 수 있는 모든 것을 구명 보트에 태워야 하지 않을까요?
(박수)
온두라스와 멕시코에서 제가 찍은 스캔을 보세요.
우리가 스캔, 스캔, 또 스캔을 해야하는 것은 분명합니다.
할 수 있는 한 많이요.
할 수 있는 동안에 말입니다.
이것이 지구 기록 보관소라는 생각을 불러왔습니다.
전례없는 과학적인 노력을 들여서
전 세계를 라이더로 스캔하는 것이죠.
가장 위험한 상태에 있는 지역부터 시작합니다.
우리의 목표는 세 가지입니다.
첫째: 현재 지구의 기본 기록을 만들어서
기후 위기에 더 효과적으로 대비하는 것입니다.
변화를 측정하기 위해서는 두 가지 자료가 필요합니다.
이전과 이후이죠.
지금 당장은 세계 대부분 지역의
고해상도 과거 자료가 없습니다.
그래서 변화를 측정할 수 없죠.
현재의 노력 중 어떤 것이
기후 위기에 맞서 싸우는 데에
긍정적인지 알 수 없습니다.
둘째: 가상 세계를 만들어
어떤 과학자든 오늘날의 세계를 연구할 수 있게 하는 것.
저 같은 고고학자들은 기록되지 않은 정착지를 찾을 수 있겠죠.
생태학자는 나무의 크기,
삼림의 구성 요소와 나이를 연구할 수 있겠죠.
지질학자는 수문학,
단층, 변동을 연구할 수 있습니다.
가능성은 끝이 없습니다.
셋째: 세상에 대한 기록을 보존해서
우리 손주의 손주가
잃어버린 문화적 유산을 재건하고 연구할 수 있게 하는 것이죠.
과학과 기술이 진보할수록
그들은 새로운 기술, 알고리즘, 심지어 인공지능까지
오늘 우리가 만든 라이다 스캔에 적용해서
우리가 지금은 상상도 못한 질문을 할 것입니다.
노트르담 성당처럼
이런 기록들이 어떻게 쓰일지 상상할 수 없습니다.
하지만 그 기록들이 아주 중요할 것이란 건 알죠.
지구 기록 보관소는 후손들에게 최고의 선물입니다.
왜냐하면 사실을 말하자면
저는 그 전체 여파를 볼 만큼 오래 살지 못할 것이기 때문이죠.
여러분도 마찬가지이고요.
그게 이것이 가치 있는 일인 이유죠.
지구 기록 보관소는 인류의 미래를 위한 방책입니다.
그것은 함께
모두 모여서
인간이자 과학자로서,
우리가 기후 위기를 대면하고
옳은 일을 하리라는 믿음입니다.
오늘날의 우리뿐만 아니라
우리의 선조들을 기리고
우리 유산을 이어 갈 후손들에게
값을 미리 지불하기 위해서입니다.
감사합니다.
(박수)
Las tropikalny w Hondurasie to niesamowite miejsce.
Pracowałem jako archeolog na całym świecie,
więc myślałem, że wiem, co oznacza wyprawa w głąb dżungli,
ale się myliłem.
Dodam, że po raz pierwszy w życiu.
(Śmiech)
Po pierwsze, jest lodowato.
32 stopnie, ale jesteś przemoczony od wilgoci,
a drzewa rosną tak gęsto, że nie przepuszczają światła.
Nie da się wyschnąć.
Od razu wiedziałem, że zabrałem za mało ubrań.
Pierwszej nocy czułem, że coś się rusza pod hamakiem,
nieznane żyjątka ocierały się i kłuły cienką nylonową tkaninę.
Ledwo mogłem spać przez ten hałas.
Dżungla jest głośna, szokująco głośna.
Jak centrum tętniącego życiem miasta.
W miarę upływu nocy
byłem coraz bardziej zirytowany bezsennością,
wiedząc, że czeka mnie intensywny dzień.
Kiedy w końcu wstałem o świcie,
niewidzialne stwory stały się aż nazbyt realne.
Widziałem odciski kopyt, łap,
wszędzie były wężowate ślady.
A jeszcze bardziej szokujące jest to,
że widzieliśmy te zwierzęta w dzień,
a one w ogóle się nas nie bały.
Nie miały styczności z ludźmi.
Nie miały powodu się bać.
Idąc do niezbadanego miasta, celu mojej podróży,
zdałem sobie sprawę, że to jedyne miejsce
bez choćby kawałka plastiku.
To było tak odległe miejsce.
Może to kogoś zaskoczy,
że są jeszcze miejsca tak nietknięte przez ludzi,
ale to prawda.
Nadal są setki miejsc, gdzie ludzi nie było od wieków
lub nigdy.
To jest niezwykły czas dla archeologów.
Mamy narzędzia i technologie,
żeby zrozumieć naszą planetę lepiej niż kiedykolwiek.
A jednak brakuje nam czasu.
Kryzys klimatyczny może zniszczyć ekologiczne i kulturalne dziedzictwo.
Czuję presję w pracy,
jakiej nie czułem 20 lat temu.
Jak udokumentować wszystko, zanim będzie za późno?
Moja edukacja archeologiczna
polegała na nauce metod znanych od lat 50.
Wszystko się zmieniło w lipcu 2009 roku
w Michoacán w Meksyku.
Badałem starożytne imperium P'urhépecha,
mniej znanego, ale równie ważnego
rówieśnika Azteków.
Dwa tygodnie wcześniej mój zespół odkrył nieznaną osadę,
więc pieczołowicie zaznaczaliśmy fundamenty budowli,
a były ich setki.
Zwykle w archeologii szuka się najpierw granic osady,
aby wiedzieć, z czym się ma do czynienia,
i studenci przekonali mnie, żeby tak właśnie zrobić.
Wziąłem więc parę batonów CLIF, trochę wody, krótkofalówkę
i wyruszyłem samotnie pieszo,
oczekując, że znajdę granicę w parę minut.
Parę minut minęło.
Później godzina.
Wreszcie, dotarłem do drugiego końca.
Były tam starożytne fundamenty.
Czy to miasto?
O, kurde.
(Śmiech)
To jest miasto.
Okazuje się, że ta na pozór mała osada
była starożytną metropolią
o rozmiarze 26 kilometrów kwadratowych,
z tyloma fundamentami budynków, co dzisiejszy Manhattan.
Ta osada była tak wielka,
że zbadanie jej zajęłoby mi dziesiątki lat
i resztę mojej kariery,
co jest właśnie przeciwieństwem tego, jak chciałbym spędzić resztę kariery.
(Śmiech)
Spocony, wyczerpany,
uspokajałem zestresowanych studentów,
(Śmiech)
rzucałem resztki kanapek z dżemem i masłem orzechowym
zdziczałym psom,
co jest zresztą bezcelowe,
bo meksykańskie psy nie lubią masła orzechowego.
(Śmiech)
Sama myśl o tym strasznie mnie nudziła.
Wróciłem do domu, do Kolorado,
i zajrzałem do kolegi:
"Chłopie, musi być jakiś lepszy sposób".
Zapytał, czy słyszałem o urządzeniu lidar,
czyli laserze z teleskopem.
Sprawdziłem to.
Lidar wysyła wiązkę impulsów laserowych
z samolotu na powierzchnię Ziemi.
W rezultacie daje wysokiej jakości
skan powierzchni i wszystkiego na niej.
Nie jest to zdjęcie,
ale gęsta, trójwymiarowa mapa punktów.
Mieliśmy dość pieniędzy,
więc tak też zrobiliśmy.
Firma z lidarem udała się
do Meksyku zrobić skany
i przesłała nam dane.
Przez następne miesiące nauczyłem się cyfrowej deforestacji,
usuwając drzewa, krzewy i inne rośliny,
aby odkryć starożytną kulturę schowaną pod spodem.
Kiedy spojrzałem na moją pierwszą wizualizację,
zacząłem płakać,
co może się wam wydać zaskakujące,
biorąc pod uwagę, jak męsko wyglądam.
(Śmiech)
W ciągu zaledwie 45 minut lotu
lidar zebrał taką ilość danych,
jaką można zebrać przez dekady ręcznej pracy:
wszystkie fundamenty domów,
budynki, drogi, piramidy,
niesamowite szczegóły,
obrazujące życie tysięcy ludzi,
którzy żyli, kochali i umierali w tych miejscach.
Co więcej, jakość danych była nieporównywalna
do tradycyjnych badań archeologicznych.
Była dużo, dużo lepsza.
Wiedziałem, że ta technologia
zmieni archeologię w przyszłości
i tak się stało.
Te badania zwróciły uwagę grupy reżyserów,
którzy poszukiwali legendarnego zaginionego miasta w Hondurasie.
Nie powiodło im się,
ale za to udokumentowali nieznaną kulturę,
obecnie pochowaną pod dziewiczym lasem deszczowym,
używając lidaru.
Zgodziłem się pomóc w odczytaniu danych
i tak znalazłem się w głębi dżungli Mosquitia,
wolnej od plastiku, pełnej ciekawskich zwierząt.
Celem było zweryfikowanie,
że architektoniczne odkrycia zidentyfikowane przez lidar
naprawdę się tam znajdują
i rzeczywiście tam były.
11 miesięcy później wróciłem z ekipą archeologów
sponsorowaną przez National Geographic
oraz rząd Hondurasu.
Przez miesiąc wykopaliśmy ponad 400 obiektów z miejsca,
które teraz nazywamy Miastem Jaguara.
Czuliśmy moralną odpowiedzialność za ochronę tego miejsca,
ale w krótkim czasie od naszego przybycia
sytuacja nieodwracalnie się zmieniła.
Małe, żwirowe lądowisko zniknęło.
Usunięto krzewy i drzewa,
żeby stworzyć lądowisko dla kilku helikopterów.
Pozbawione roślinności
przez jeden sezon deszczowy
starożytne kanały widziane na skanach
zostały naruszone lub zniszczone.
Raj, który opisałem,
wkrótce miał dużą polanę, centralny obóz,
światła
oraz kaplicę polową.
Innymi słowy, mimo wysiłków, aby chronić to miejsce,
nastąpiły zmiany.
Początkowy skan Miasta Jaguara
jest jedynym świadectwem tego, jak wyglądało zaledwie parę lat temu.
Generalnie
jest to problem dla archeologów.
Nie możemy badać miejsca, nie zmieniając go w jakiś sposób,
a sam świat też ulega zmianom.
Wykopaliska ulegają zniszczeniu.
Historia ginie.
W tym roku oglądaliśmy z przerażeniem
pożar katedry Notre Dame.
Słynna wieża zawaliła się,
a dach został niemal zniszczony.
Historyk sztuki Andrew Tallon i jego współpracownicy
zeskanowali katedrę w 2010, używając lidaru.
Wtedy ich celem było odkrycie, jak budynek został zbudowany.
Teraz ich skan jest najdokładniejszą dokumentacją katedry
i będzie niezbędny przy odbudowie.
Nie mogli przewidzieć pożaru
albo celu użycia skanu,
ale mamy szczęście, że go zrobili.
Oczekujemy, że dziedzictwo kulturowe i ekologiczne
będzie trwało wiecznie.
Nie będzie.
Organizacje typu Sci-Arc i Virtual Wonders
wykonują wspaniałą pracę,
aby chronić światowe zabytki,
ale nic takiego nie istnieje dla środowiska.
Ubyło 50% lasów deszczowych.
Co roku tracimy 18 milionów akrów lasów.
Rosnący poziom oceanów sprawi, że miasta, kraje i kontynenty
będą kompletnie nie do poznania.
Jeśli nie udokumentujemy istnienia tych miejsc,
nikt w przyszłości nie będzie wiedział, że istniały.
Jeżeli Ziemia jest Titanikiem,
uderzyliśmy w górę lodową,
wszyscy są na pokładzie,
orkiestra nie przestaje grać.
Zmiany klimatu grożą zniszczeniem spadku kulturalnego i ekologicznego
w ciągu kilku dekad.
Ale siedzenie z założonymi rękami
to nie opcja.
Czy nie należy ratować, czego się da, do łodzi ratunkowych?
(Brawa)
Patrząc na skany z Hondurasu i Meksyku,
jest jasne, że trzeba skanować i jeszcze raz skanować,
jak najwięcej się teraz da,
dopóki można.
To dało początek The Earth Archive,
bezprecedensowej inicjatywie naukowej,
żeby zeskanować lidarem całą planetę,
zaczynając od najbardziej zagrożonych obszarów.
Cele są trzy.
Po pierwsze, stworzyć zapis świata w obecnym stanie,
aby lepiej radzić sobie ze skutkami kryzysu klimatycznego.
Aby zmierzyć zmiany, potrzeba dwóch rodzajów danych,
przed i po.
Obecnie nie ma wysokiej jakości danych z okresu "przed"
dla większosci planety,
więc nie możemy zmierzyć zmian
ani określić, jakie wysiłki
podejmowane w walce z kryzysem klimatycznym
mają pozytywny wpływ.
Po drugie, stworzyć wirtualną planetę,
żeby dowolna liczba naukowców mogła ją badać już dziś.
Archeolodzy, tacy jak ja, mogą szukać nieodkrytych osad.
Ekolodzy mogą badać wielkość drzew,
budowę lasów oraz ich wiek.
Geolodzy mogą badać wody,
uskoki, zaburzenia.
Możliwości są nieograniczone.
Po trzecie, stworzenie opisu planety
dla wnuków naszych wnuków,
żeby mogli odbudować utracone skarby kultury.
W miarę rozwoju nauki i techniki
użyją nowych narzędzi, algorytmów,
nawet sztucznej inteligencji,
i będą zadawać pytania, których nawet sobie nie wyobrażamy.
Jak w przypadku Notre Dame,
nie wiemy, do czego te zapisy posłużą.
Ale wiemy, że będą kluczowe.
The Earth Archive to najlepszy prezent dla przyszłych pokoleń,
ponieważ, prawdę mówiąc,
nie będę żył tak długo, żeby ujrzeć jego cały wpływ,
i wy też nie.
Dlatego właśnie opłaca się to robić.
Earth Archive zapewni przyszłość ludzkości.
Zakłada to,
że wspólnie,
jako ludzie i naukowcy,
zmierzymy się z kryzysem klimatycznym
i wybierzemy właściwą drogę,
nie tylko dla nas obecnie,
ale aby uczcić tych, którzy byli przed nami,
i przekazać przyszłym pokoleniom
to dziedzictwo.
Dziękuję.
(Brawa)
O lugar mais impressionante que já visitei
foi a floresta tropical de Mosquitia, nas Honduras.
Já fiz investigações arqueológicas por todo o mundo,
e pensava já saber o que esperar ao aventurar-me na selva,
mas estava enganado.
Pela primeira vez na vida, aliás.
(Risos)
Para começar, é gélido.
São 30 graus, mas ficamos encharcados por causa da humidade,
e as copas das árvores são tão espessas que a luz do sol nunca chega ao solo.
Não conseguimos estar secos.
Percebi logo que não tinha levado roupas suficientes.
Na primeira noite, sentia coisas a mexer-se por baixo da minha rede,
criaturas desconhecidas a arrastar-se, a mordiscar o tecido fino de "nylon".
Era quase impossível dormir com todo aquele barulho.
A selva é barulhenta. Incrivelmente barulhenta.
É como estar no centro de uma cidade frenética.
À medida que a noite passava,
ia ficando cada vez mais frustrado com a dificuldade em dormir,
sabendo que teria um longo dia pela frente.
Quando finalmente acordei ao amanhecer,
a sensação das coisas invisíveis era demasiado real.
Havia marcas de cascos, marcas de patas,
rastos de cobras por toda a parte.
O que ainda é mais chocante,
é que tínhamos visto aqueles mesmos animais à luz do dia,
e eles não tinham nenhum medo de nós.
Nunca tinham visto pessoas,
não tinham razão para ter medo.
Quando me dirigia à cidade desconhecida — a razão para eu ali estar —
reparei que aquele era o único lugar em que já estivera
onde não vira nem um só pedaço de plástico.
Tal era o seu isolamento.
Talvez seja surpreendente
que ainda haja locais no planeta que os seres humanos não tocaram,
mas é verdade.
Ainda há centenas de locais que as pessoas não pisam há séculos
ou talvez nunca tenham pisado.
É uma época incrível para um arqueólogo.
Temos ferramentas e tecnologia
suficientes para compreender o planeta como nunca.
Apesar disso, estamos a ficar sem tempo.
A crise climática ameaça destruir o nosso património ecológico e cultural.
Sinto uma urgência no meu trabalho
que não sentia há 20 anos.
Como podemos documentar tudo isto antes que seja tarde demais?
A minha formação é de arqueologia tradicional
que usa as mesmas metodologias dos anos 50.
Tudo isso mudou em julho de 2009,
em Michoacán, no México.
Eu estava a estudar o antigo Império Purépecha,
contemporâneo do Império Azteca,
menos conhecido, mas igualmente importante.
Duas semanas antes, a minha equipa
tinha documentado uma povoação desconhecida,
por isso estávamos a cartografar penosamente
fundações de edifícios, manualmente
— eram às centenas.
O protocolo arqueológico de base é encontrar os limites da povoação
para saber com o que é que estamos a lidar.
Foi o que os meus alunos me convenceram a fazer.
Assim, agarrei numas barras de cereais, água, um "walkie talkie"
e parti sozinho, a pé,
esperando encontrar «o limite» em poucos minutos.
Passaram-se minutos
Passou-se uma hora.
Finalmente, cheguei ao outro lado do «malpaís».
Oh! Havia fundações de antigos edifícios por todo o lado.
Seria uma cidade?
Oh, bolas!
(Risos)
É uma cidade!
Acontece que essa povoação aparentemente pequena
era uma antiga megalópole urbana,
com 26 quilómetros quadrados de área,
com tantas fundações de edificações como em Manhattan nos dias de hoje.
Era uma povoação arqueológica tão grande
que eu levaria décadas a estudar exaustivamente,
todo o resto da minha carreira.
Mas não era assim que queria passar o resto da minha carreira,
(Risos)
a suar, exausto,
a apaziguar estudantes cheios de «stress»,
(Risos)
a lançar pedaços de sanduíches de manteiga de amendoim e geleia
aos cães selvagens,
o que, aliás, é inútil
porque os cães mexicanos detestam manteiga de amendoim.
(Risos)
Só de pensar nisso vinham-me as lágrimas aos olhos.
Então, voltei para casa no Colorado,
e bati à porta de um colega.
«Tem de haver uma forma melhor, pá.»
Ele perguntou se eu já ouvira falar
da nova tecnologia LiDAR.
Fiz uma pesquisa.
O LiDAR emite uma rede densa de pulsos de raios «laser»
de um avião para à superfície do solo.
O resultado é uma digitalização de alta resolução
da superfície terrestre e de tudo o que se encontra sobre ela.
Não é uma imagem,
é um conjunto de pontos, densos e tridimensionais.
Tínhamos dinheiro suficiente para a digitalização,
por isso, decidimos fazê-la.
A empresa foi ao México, fizeram o voo com o LiDAR
e enviaram-nos os dados obtidos.
Durante os meses seguintes, aprendi a fazer desmatação digital,
eliminando árvores, arbustos e restante vegetação
para descobrir a antiga paisagem cultural por baixo.
Quando vi a primeira visualização,
comecei a chorar,
o que pode ser um grande choque para vocês
dado parecer muito homem.
(Risos)
Em apenas 45 minutos de voo,
o LiDAR recolheu a mesma quantidade de dados
que eu demoraria décadas a recolher manualmente:
as fundações de todas as casas, edifícios, ruas e pirâmides,
com um pormenor fantástico,
representando a vida de milhares de pessoas
que tinham vivido, amado e morrido naquele espaço.
Além disso, a qualidade das informações
não tinha comparação com a tradicional a investigação arqueológica.
Era muito, mas muito melhor.
Percebi que esta tecnologia ia mudar todo o trabalho de terreno da arqueologia
nos anos vindouros...
e mudou mesmo.
O nosso trabalho chamou a atenção de um grupo de cineastas
que estavam à procura duma lendária cidade perdida nas Honduras.
Não cumpriram o seu objetivo,
mas, em vez disso, documentaram uma cultura desconhecida,
sepultada no meio de uma floresta virgem tropical
usando o LiDAR.
Concordei em ajudá-los a interpretar os dados,
razão por que me encontrei metido de novo na selva de Mosquitia,
isenta de plásticos e cheia de animais curiosos.
O nosso objetivo era verificar se as características arqueológicas
que tínhamos identificado no LiDAR
existiam de facto no terreno,
e lá estavam.
Onze meses depois, voltei com uma excelente equipa de arqueólogos
patrocinada pela National Geographic Society
e pelo governo hondurenho.
Num mês, escavámos mais de 400 objetos
daquilo a que agora chamamos a Cidade do Jaguar.
Sentíamos a responsabilidade moral e ética de proteger este sítio tal como estava,
mas, pouco tempo depois de lá estarmos,
as coisas mudaram inevitavelmente.
Desaparecera a estreita pista de cascalho
onde o helicóptero tinha aterrado pela primeira vez.
A vegetação tinha sido limpa e as árvores cortadas
para criar uma zona de aterragem maior para vários helicópteros ao mesmo tempo.
Sem a vegetação,
logo após uma única estação das chuvas,
os antigos canais que tínhamos visto na digitalização do LiDAR
estavam danificados ou destruídos.
O Éden que eu descrevera em breve tinha uma grande clareira,
um acampamento central, iluminação,
e uma capela ao ar livre.
Por outras palavras, apesar dos nossos melhores esforços
para proteger o sítio tal como ele era,
as coisas mudaram.
A digitalização inicial do LiDAR desta Cidade do Jaguar
é o único registo deste local tal como existia ainda há poucos anos.
Falando de modo geral,
isto é um problema para os arqueólogos.
Não podemos estudar uma área sem a alterar, seja como for
e, de qualquer modo, o planeta está a mudar.
Os sítios arqueológicos são destruídos.
Perde-se a História.
Ainda este ano, observámos horrorizados
a Catedral de Notre-Dame a desaparecer em chamas.
A agulha icónica caiu e pouco resta do teto.
Milagrosamente, o historiador de arte Andrew Tallon e os seus colegas
tinham digitalizado a catedral em 2010, usando o LiDAR.
Na altura, o objetivo era perceber como tinha sido construído o edifício.
Agora, essa digitalização é o registo mais completo da catedral
e será um elemento valiosíssimo na sua reconstrução.
Não previram o incêndio
nem previram como seria utilizada a digitalização,
mas ainda bem que a fizeram.
Temos a convicção de que o nosso património cultural e ecológico
durará para sempre.
Não é verdade.
Organizações como o SCI-Arc e a Virtual Wonders
estão a fazer um trabalho extraordinário
de registo dos monumentos históricos mundiais,
mas não existe nada semelhante para as paisagens da Terra.
Já perdemos 50% das florestas tropicais.
Perdemos sete milhões de hectares de florestas, por ano.
E a subida do nível do mar tornará totalmente irreconhecíveis
cidades, países e continentes.
Se não tivermos um registo destes locais,
ninguém, no futuro, saberá que eles existiram.
Se a Terra é o Titanic, já embatemos no icebergue,
estamos todos no convés e a orquestra está a tocar.
A crise climática ameaça destruir o nosso património cultural e ecológico
em poucas décadas.
Mas ficar de braços cruzados sem fazer nada não é opção.
Não devemos salvar tudo o que pudermos nos barcos salva-vidas?
(Aplausos)
Olhando para as minhas digitalizações das Honduras e do México,
torna-se claro que precisamos de digitalizar, sem parar,
tudo o que seja possível,
enquanto pudermos.
Foi isso que inspirou o Earth Archive,
um esforço científico sem precedentes,
a digitalizar todo o planeta com o LiDAR,
começando pelas áreas mais ameaçadas.
São três os objetivos.
Número um: criar um registo de referência da Terra, tal como existe hoje
para mitigar de forma mais eficaz a crise climática.
Para medir as alterações precisamos de dois conjuntos de dados:
um antes e um depois.
Neste momento, não temos um conjunto de dados de alta resolução para o antes
para a maior parte do planeta,
por isso, não podemos medir as alterações
e claro, não podemos avaliar qual dos nossos esforços atuais
de combate à crise climática
tem o impacto mais positivo.
Número dois: criar um planeta virtual
para que os cientistas possam estudar a nossa paisagem atual.
Os arqueólogos como eu podem procurar povoações desconhecidas.
Os ecologistas podem estudar a dimensão das árvores,
a composição e a idade das florestas.
Os geólogos podem estudar a hidrologia,
as falhas, as perturbações.
As possibilidades são infinitas.
Número três: preservar um registo do planeta
para que os netos dos nossos netos
possam reconstruir e estudar o património cultural perdido, no futuro.
À medida que a ciência e a tecnologia progridem,
eles poderão aplicar novas ferramentas, novos algoritmos,
até a IA na digitalização LiDAR feita hoje,
e fazer perguntas que nós não conseguimos formular atualmente.
Tal como em Notre-Dame,
não sabemos como serão usados estes registos.
Mas sabemos que serão extremamente importantes.
O Earth Archive é o melhor presente para as futuras gerações,
porque, verdade seja dita,
não viverei o suficiente para ver o seu pleno impacto,
e vocês também não.
É exatamente por isso que vale a pena fazê-lo.
O Earth Archive é uma aposta no futuro da Humanidade.
É uma aposta de que, todos juntos, coletivamente,
enquanto pessoas e enquanto cientistas,
enfrentaremos a crise climática
e optaremos por fazer o que está certo,
não apenas para nós, hoje,
mas em homenagem a todos os que vieram antes de nós
e em prol das gerações futuras
a quem transmitimos o nosso legado.
Obrigado.
(Aplausos)
O lugar mais incrível em que já estive é a Floresta Tropical de Mosquitia, Honduras.
Fiz pesquisas de campo arqueológicas no mundo todo,
então pensei que sabia o que esperar me aventurando na selva,
mas eu estava errado.
Pela primeira vez na vida, devo acrescentar.
(Risos)
Em primeiro lugar, é congelante.
Faz 32 ºC, mas ficamos encharcados com a umidade,
e a copa das árvores é tão densa que a luz do sol nunca chega à superfície.
É impossível ficar seco.
Imediatamente, vi que não havia levado roupa suficiente.
Na primeira noite, fiquei sentindo coisas se movendo debaixo da rede,
criaturas desconhecidas roçando e cutucando o fino tecido de náilon.
Mal conseguia dormir com todo o barulho.
A selva é incrivelmente barulhenta.
É como estar no centro de uma cidade movimentada.
Conforme a noite avançava,
ficava cada vez mais frustrado com a minha insônia,
sabendo que teria um dia muito ocupado pela frente.
Quando finalmente me levantei de madrugada,
meu senso de coisas invisíveis estava muito real.
Havia diferentes tipos de pegadas, rastros de cobra em todos os lugares.
E o que é ainda mais chocante,
vimos esses mesmos animais à luz do dia e eles não tinham nenhum medo de nós.
Não tinham experiência com pessoas.
Eles não tinham motivo para ter medo.
Enquanto caminhava em direção à cidade não documentada, minha razão de estar lá,
percebi que este era o único lugar em que já estive
onde não vi um único fragmento de plástico,
de tão remoto que era.
Talvez seja surpreendente descobrir
que ainda há lugares intocados pelo ser humano em nosso planeta,
mas é verdade.
Ainda existem centenas de lugares onde as pessoas não pisam há séculos
ou talvez nunca pisaram.
É uma época incrível para ser arqueólogo.
Temos as ferramentas e a tecnologia
para entender o planeta como nunca antes.
Mesmo assim, nosso tempo está acabando.
A crise climática ameaça destruir nosso patrimônio ecológico e cultural.
Sinto uma urgência no meu trabalho que eu não sentia 20 anos atrás.
Como podemos documentar tudo antes que seja tarde demais?
Fui treinado como arqueólogo tradicional
usando metodologias que existem desde os anos 1950.
Tudo mudou em julho de 2009
em Michoacán, México.
Eu estudava o antigo Império Purépecha,
que é menos conhecido, mas igualmente importante e contemporâneo
do Império Asteca.
Duas semanas antes, minha equipe documentou um assentamento desconhecido.
Mapeávamos meticulosamente à mão centenas de fundações de construções.
O protocolo arqueológico básico é encontrar a borda de um assentamento
para saber com o que está lidando,
e meus alunos de pós-graduação me convenceram a fazer isso.
Peguei algumas barras energéticas, um pouco de água, um walkie-talkie
e parti sozinho a pé,
esperando encontrar "a borda" em apenas alguns minutos.
Alguns minutos se passaram.
E então uma hora.
Finalmente, cheguei ao outro lado do terreno erodido.
Havia fundações de construções antigas em toda a extensão.
É uma cidade?
Droga.
(Risos)
É uma cidade!
Este assentamento aparentemente pequeno
era de fato uma antiga megalópole urbana,
26 quilômetros quadrados de extensão,
com tantas fundações de construções quanto a Manhattan moderna,
um assentamento arqueológico tão grande
que levaria décadas para fazer um levantamento completo,
o resto da minha carreira inteira,
exatamente como eu não queria passá-lo:
(Risos)
suando, exausto,
acalmando estudantes estressados;
(Risos)
jogando sobras de sanduíches de pasta de amendoim e geleia
para cães ferozes, o que é inútil, aliás,
porque os cães mexicanos realmente não gostam de pasta de amendoim.
(Risos)
Só de pensar nisso já me sentia frustrado.
Então voltei para casa no Colorado e apareci na porta de um colega:
"Cara, deve haver uma maneira melhor".
Ele me falou dessa nova tecnologia chamada LiDAR,
"Light Detection And Ranging".
Eu pesquisei.
A LiDAR envolve disparar uma grade densa de pulsos de laser
de um avião à superfície do solo.
Acaba sendo uma digitalização de alta resolução
da superfície da Terra e tudo que há nela.
Não é uma imagem,
mas, em vez disso, é um gráfico denso e tridimensional de pontos.
Tínhamos dinheiro suficiente na varredura,
então fizemos exatamente isso.
A empresa foi para o México,
eles pilotaram o LiDAR
e devolveram os dados.
Nos meses seguintes, aprendi a praticar o desmatamento digital,
filtrando árvores, arbustos e outras vegetações
para revelar a paisagem cultural antiga abaixo.
Quando observei a minha primeira visualização,
comecei a chorar,
eu sei que é um grande choque para vocês, pois devo parecer muito viril.
(Risos)
Em apenas 45 minutos de voo,
o LiDAR colheu a mesma quantidade de dados que teria levado décadas à mão:
cada fundação de casa, construção, estrada e pirâmide,
detalhes incríveis,
representando a vida de milhares de pessoas
que viveram, amaram e morreram nesses espaços.
E mais, a qualidade dos dados
não era comparável à pesquisa arqueológica tradicional.
Era muito melhor.
Eu sabia que essa tecnologia mudaria todo o campo da arqueologia
nos anos seguintes,
e assim foi.
Nosso trabalho chamou a atenção de um grupo de cineastas
que procurava uma lendária cidade perdida em Honduras.
Eles falharam em sua busca,
mas, em vez disso, documentaram uma cultura desconhecida,
agora enterrada sob uma floresta tropical intocada,
usando o LiDAR.
Concordei em ajudar a interpretar os dados,
e foi isso que me levou às profundezas da selva Mosquitia:
uma floresta sem plástico e cheia de animais curiosos.
Nosso objetivo era verificar se as características arqueológicas
que identificamos em nosso LiDAR
estavam realmente lá no terreno,
e elas estavam.
Voltei com uma excelente equipe de arqueólogos 11 meses depois,
patrocinada pela National Geographic Society
e o governo hondurenho.
Em um mês, escavamos mais de 400 objetos
do que agora chamamos de "City of the Jaguar".
Sentimos uma responsabilidade moral e ética de proteger este local como ele era,
mas no pouco tempo em que estivemos lá,
as coisas mudaram inevitavelmente.
O trecho de cascalho onde pousamos o helicóptero na primeira vez havia sumido.
O mato e as árvores foram removidos
para criar uma grande zona de pouso para vários helicópteros ao mesmo tempo.
Sem isso,
depois de apenas uma estação chuvosa,
os canais antigos que vimos em nossa varredura LiDAR
foram danificados ou destruídos.
E o Éden que descrevi logo tinha uma grande clareira,
acampamento central,
luzes e uma capela ao ar livre.
Em outras palavras, apesar dos melhores esforços para proteger o local como era,
as coisas mudaram.
Nossa varredura LiDAR inicial desta City of the Jaguar
é o único registro deste lugar como existia há apenas alguns anos.
E falando de maneira geral,
este é um problema para os arqueólogos.
Não podemos estudar uma área sem alterá-la de alguma forma,
e independentemente disso, a Terra está mudando.
Sítios arqueológicos são destruídos.
A História é perdida.
Em 2019, assistimos com horror
a Catedral de Notre Dame pegar fogo.
A icônica torre desabou
e o telhado foi quase todo destruído.
Milagrosamente, o historiador de arte Andrew Tallon e colegas
digitalizaram a catedral em 2010 usando o LiDAR.
Na época, o objetivo era entender como o edifício foi construído.
Agora, a digitalização LiDAR deles é o registro mais abrangente da catedral
e será inestimável na reconstrução.
Eles não poderiam ter previsto o incêndio
ou como a varredura seria usada,
mas temos sorte de tê-la.
Achamos que nosso patrimônio cultural e ecológico
estará por aí para sempre.
Não vai.
Organizações como SCI-Arc e Virtual Wonders
estão fazendo um trabalho incrível
para registrar os monumentos históricos do mundo,
mas nada semelhante existe para as paisagens da Terra.
Perdemos 50% das florestas tropicais.
Perdemos 18 milhões de acres de floresta todos os anos.
E o aumento do nível do mar tornará cidades, países e continentes
completamente irreconhecíveis.
A menos que tenhamos um registro desses lugares,
ninguém no futuro saberá que existiram.
Se a Terra é o Titanic,
nós já batemos no iceberg,
todo mundo está no convés
e a orquestra está tocando.
A crise climática ameaça destruir nosso patrimônio cultural e ecológico
dentro de décadas.
Mas cruzarmos os braços e não fazermos nada não é uma opção.
Não deveríamos salvar tudo o que pudermos nos botes salva-vidas?
(Aplausos)
Observando minhas imagens de Honduras e do México,
é claro que precisamos escanear muito,
agora, tanto quanto possível,
enquanto ainda podemos.
Isso é o que inspirou o "Earth Archive",
um esforço científico sem precedentes
para escanear com o LiDAR todo o planeta,
começando pelas áreas mais ameaçadas.
O propósito dele é triplo.
Número um: criar um registro básico da Terra como ela existe hoje
para mitigar de forma mais eficaz a crise climática.
Pra medir a mudança, precisamos de dois conjuntos de dados:
um anterior e um posterior.
No momento, não temos um conjunto de dados de alta resolução anterior
para grande parte do planeta,
então não podemos medir a mudança,
e não podemos avaliar quais dos nossos esforços atuais
para combater a crise climática
estão causando um impacto positivo.
Número dois: criar um planeta virtual
para que muitos cientistas possam estudar nossa Terra hoje.
Arqueólogos como eu podem procurar assentamentos não documentados.
Ecologistas podem estudar o tamanho das árvores,
a composição e idade da floresta.
Geólogos podem estudar hidrologia,
falhas, interferências.
As possibilidades são infinitas.
Número três: preservar um registro do planeta
para os netos de nossos netos,
para que possam reconstruir e estudar no futuro o patrimônio cultural perdido.
Conforme a ciência e a tecnologia avançam,
aplicam-se novas ferramentas, algoritmos,
até mesmo inteligência artificial para varreduras LiDAR feitas hoje,
e perguntas que não podemos conceber atualmente.
Como o que aconteceu na Notre Dame,
não podemos imaginar como esses registros serão usados.
Mas sabemos que eles serão extremamente importantes.
O Earth Archive é o presente definitivo para as gerações futuras,
porque, verdade seja dita,
não viverei o suficiente pra ver seu impacto total,
e nem vocês.
É exatamente por isso que vale a pena fazer.
O Earth Archive é uma aposta no futuro da humanidade.
É uma aposta que juntos,
coletivamente,
como pessoas e cientistas,
enfrentaremos a crise climática
e escolheremos fazer a coisa certa.
Não só para nós hoje,
mas para honrar aqueles que vieram antes de nós
e passar às gerações futuras
que continuarão nosso legado.
Obrigado.
(Aplausos)
我去过的最震撼的地方。 是洪都拉斯的莫斯基蒂亚雨林。
我在世界各地都做过考古调查，
所以我以为我知道 丛林冒险会发生什么，
但是我错了。
我以前从没错过，真的。
（笑声）
首先，太冷了。
气温虽然是32摄氏度， 但湿度很大，我浑身湿透，
因为树冠浓密 阳光永远不会到达地面。
我一直就湿漉漉的。
我马上意识到衣服没带够。
第一个晚上，我老觉得 吊床下面有东西，
在薄薄的尼龙布下面 蹭来蹭去。
而我根本无法睡着，因为噪音很大。
丛林里很吵，令人震惊的吵。
就像在繁华都市的市中心。
随着夜晚过去，
失眠使我越来越沮丧，
因为知道明天有很多事儿要干。
当我终于在黎明时分起床。
发现我对那些看不见的东西 的感知都十分真实。
有蹄印、爪印，
还有蛇爬过的痕迹。
最令人震惊的是，
在白天我们看到了那些留下印记的动物，
它们一点都不怕我们。
它们没有和人相处的经验。
没有理由害怕。
当我走向这个未被记录的城市， 也就是我此行的目的地，
我发现这是我去过的地方里
唯一一个看不到一点塑料的地方。
这地方就是这么偏远。
知道我们的星球上
仍有一些地方没被人类踏足， 也许会让人感到惊讶，
但这是事实。
仍有数百个地点，上千年来没有人去过，
甚至从来没有人去过。
现在是当考古学家的绝好时代。
我们有工具和技术
去前所未有地了解我们的地球。
但是，我们快没时间了。
气候危机有可能摧毁 我们的生态和文化遗产。
我觉得我的工作很紧迫，
而这种紧迫感在20年前是没有的。
我们要如何记录下这一切，趁还来得及？
我受训成为一名传统的考古学家，
用的是上世纪50年代以来的方法。
这一切都在2009年7月
的墨西哥米切肯州发生了变化。
我正在研究古代的普雷佩查帝国，
它与阿兹特克王朝同一时期，同样重要，
却不那么出名。
两个星期前，我的团队 记录了一个未知的定居点，
我们精心还原建筑物的地基，徒手操作，
有好几百个之多。
考古的基本规则是 找到定居点的边缘，
这样你就对这个定居点心里有数，
我的研究生们就让我去做这件事。
于是我拿了几个巧克力棒， 一些水，一个对讲机，
就一个人步行出发了，
我觉得走到“边缘”，也就几分钟的事吧。
几分钟过去了。
然后一个小时过去了。
终于，我到达了熔岩区的另一头。
而这一路上都是古建筑地基。
这是个城市吗？
我的天啊。
真的是个城市。
（笑声）
原来这个看似很小的定居点，
其实是一个古老的巨大城市，
面积26平方公里，
拥有和现代曼哈顿一样多的建筑地基，
这个定居点如此之大，
我需要几十年的时间才能完全调查清楚，
这几乎要贯穿我剩下的职业生涯，
然而，我并不想在这干到退休啊，
（笑声）
汗流浃背，精疲力尽，
安抚压力过大的研究生们，
（笑声）
把吃剩的花生果酱三明治
扔给野狗，
扔了也白扔，
因为墨西哥狗真的不喜欢花生酱。
（笑声）
光想想都无聊得可怕。
所以当我回到科罗拉多州，
跟我的同事说，
“伙计，我们得想想更好的办法。”
他问我有没有听过一种新科技 叫LiDAR（激光雷达）——
是“光探测和测距”的缩写。
我查了查。
激光雷达从飞机上向地面
发射密集的激光脉冲。
你会得到一张高清扫描图，
包含了地形和地表上所有的一切。
它不是一张图片，
而是高密度的三维点阵图。
我们有钱做扫描，
于是我们就做了。
公司去了墨西哥，
飞了激光雷达，
把数据发了回来。
在之后的几个月， 我学会了数字砍伐森林，
滤除树木、灌木和其他植被，
让底下的古文化景观显露出来。
当我看着第一幅成品图，
我哭了起来，
我知道你们非常震惊，
因为我看起来是个硬汉。
（笑声）
在短短45分钟的飞行中，
激光雷达收集的数据量，
如果靠人力来做，需要花数十年时间，
每一间房子的地基，
建筑物，道路和金字塔，
难以置信的细节，
反映了成千上万人的生活，
他们在这里经历生老病死、人间百态。
更重要的是，数据的质量
是传统的考古研究没法比的。
它要好的太多。
我认为这项技术会改变整个考古学，
这一天很快就会到来，
事实也的确如此。
我们的工作引起了一群电影制作人的注意，
他们在洪都拉斯 寻找一座传说中的失落城市。
他们的探索失败了，
但因为使用激光雷达，
他们证实了一个被埋在原始荒野雨林下，
从未有人踏足的文化。
我答应帮助解析他们的数据，
这也是为什么我会身处莫斯基蒂亚雨林深处，
这里人迹罕至，充满好奇的动物。
我们的目标是验证那些通过激光雷达
发现的考古特征
真的存在于地面上，
它们真的存在。
11个月后，我带领 一支精锐的考古队回来了，
由国家地理学会和洪都拉斯政府
提供赞助。
一个月内，我们从现在被称为 “美洲豹之城“的地方
挖掘出超过400件文物。
我们觉得，保护这个地方不受破坏， 是我们的道德责任，
但就在我们在那停留的短时间内，
很多事情不可避免地改变了。
我们第一次降落直升机的 那片小河滩已经不见了。
我们清理灌木丛，砍掉树木，
为的是修建一片大点的降落场， 能让几架直升机同时降落。
没有这些植被，
仅仅过了一个雨季，
我们在激光雷达扫描中 见到的古代运河，
已经被损害甚至被摧毁了。
而我所说的伊甸园 很快就有了一大片空地，
中心营地，
灯光
和一个户外小教堂。
换句话说，尽管我们尽了最大努力 来保护遗址的原貌，
还是有很多事情改变了。
我们对“美洲豹之城” 最初的激光雷达扫描，
是唯一能还原它几年前样子的记录。
总体上说，
这对考古学家来说是一个问题。
我们研究一片区域， 就不可避免地会改变它，
不管怎样，地球都在改变。
考古遗址被破坏。
历史被丢失。
就在今年，我们惊恐地看着
巴黎圣母院被烧毁。
标志性的尖塔倒塌了，
屋顶全部被摧毁。
神奇的是，艺术史学家 安德鲁·塔伦和他的同事，
在2010年用激光雷达 扫描了这座大教堂。
当时的目标是了解 这座建筑物是如何建造的。
现在，他们的激光雷达扫描是 对大教堂最全面的记录，
这对重建十分宝贵。
他们不可能预料到这场大火，
也不知道扫描图会派上什么用场，
但我们何其幸运能拥有它。
我们理所当然地认为， 我们的文化和生态遗产
将永远存在。
它们不会的。
南加利福尼亚州建筑学院和 虚拟奇迹这样的组织
正在做很棒的工作，
他们记录世界历史古迹，
但还没有人去记录地球景观。
我们已经损失了50%的雨林。
我们每年损失73000平方公里森林。
上升的海平面将使城市、国家和大陆
变得无法辨认。
除非我们有这些地方的记录，
否则未来不会有人知道它们的存在。
如果地球是泰坦尼克号，
我们已经撞上冰山，
所有人都在甲板上，
然后乐团在演奏。
气候危机有可能在几十年内
摧毁我们的文化和生态遗产。
我们不能无动于衷地坐着，
什么也不做。
我们难道不应该尽全力救下每一个人吗？
（掌声）
看着我在洪都拉斯和墨西哥做的扫描，
很明显我们需要扫描，扫描，扫描
现在就做，越多越好，
趁我们还来得及。
这就是地球档案的灵感来源，
这是一次前所未有的科学努力，
用激光雷达扫描整个地球，
从最受威胁的地区开始。
它的使命有三种。
第一：创建一个地球现状的基本档案
来更有效地缓和气候危机。
要测量变化，你需要两组数据：
之前和之后。
现在，我们没有高分辨率的“之前”的数据，
地球大部分地区的都没有，
所以我们无法衡量变化，
我们也无法测量 目前为了对抗环境破坏
所做的努力，
哪些是有实质效果的。
第二：创造一个虚拟地球，
这样任何科学家都可以 研究我们今天的地球。
像我一样的考古学家可以 寻找没有被发现过的遗址。
生态学家可以研究树木的大小，
森林成分和年龄。
地质学家可以研究水文、
断层、扰动。
有无数种可能性。
第三：为我们的子孙后代
保存地球的记录，
让他们可以在未来 重组和研究那些遗失的文化遗产。
随着科学和技术的发展，
他们会使用新的工具和算法，
甚至人工智能来做激光雷达扫描，
并提出我们目前无法想到的问题。
和圣母院一样，
我们无法想象这些记录会被如何使用。
但是我们知道他们会变得非常重要。
地球档案是一份给子孙后代的终极礼物，
因为实话实说，
我有生之年无法看到它的全部影响，
你们也不能。
这正是值得我们去做的原因。
地球档案是一个人类对未来的赌注。
这是一个共同的赌注，
所有人，
无论是普通人还是科学家，
我们都将面临气候危机，
我们选择做正确的事情，
不仅仅为今天的自己
也为了向前辈致敬，
并将这份遗产传承下去，
交给我们的后代。
谢谢大家。
（掌声）
我去過最驚人的地方 是宏都拉斯的莫斯基蒂亞雨林。
我在世界各地做過考古實地考察，
所以我以為我知道 在叢林中冒險會發生什麼，
但我錯了。
但我要補充一點， 這是我一生中第一次錯。
（笑聲）
首先，天氣很冷。
氣溫是攝氏 32 度， 但濕氣太重讓你全身濕透，
樹冠太濃密，以致陽光從未到達地面。
你身上的水乾不了。
我馬上知道我帶的衣服不夠。
第一天晚上，我一直感覺 有東西在我的吊床下面移動，
未知的生物在薄尼龍織物上又蹭又搓，
噪音太多，我幾乎睡不著。
叢林裡很吵，嚇人的吵，
簡直像在大城市嘈雜的市中心一樣。
來到夜裡，
失眠讓我越來越煩躁，
因為明天有一整天的事要做。
當我終於在黎明時分起床時，
我在夜裡感覺到的東西都是真的。
到處都是蹄印、爪印、 蛇爬過的線條痕跡。
更令人震驚的是，
我們在白天看到同樣的動物，
牠們完全不怕我們。
牠們沒有和人接觸的經驗，
沒有理由害怕。
當我走向那個沒有歷史紀錄的城市時，
我意識到這是唯一
完全沒看到半點塑膠的地方，
可見得那裡有多偏僻。
也許令人驚訝的是，
我們星球上還有一些 人類還沒糟蹋過的地方，
但這是真的。
還有無數的地方， 人們幾個世紀或可能從未涉足。
在這時代當考古學家太棒了。
我們有工具和技術
用前所未有的方式來理解我們的星球。
然而，我們的時間不多了。
氣候危機有可能摧毀 我們的生態和文化遺產。
我對工作感到一種急迫感，
這是 20 年前我感覺不到的。
我們要如何在為時已晚之前 記錄一切呢？
我接受的是傳統考古學家訓練，
用的方法是從 50 年代傳下來的。
2009 年 7 月在墨西哥米卻肯州時，
那一切都改變了。
我正在研究古代的普雷佩查帝國，
這是一個和阿茲特克同時期、 一樣重要卻鮮為人知的帝國。
在那兩週前，我的團隊 記錄了一個未知的部落，
所以我們費盡心思地 徒手繪製建築物地基的地圖，
而且有好幾百個。
基本考古程序是先找到部落的邊緣，
先對挖掘對象有個概念，
我的研究生說服我這樣做。
於是，我抓起幾個營養棒、 一些水、一個無線對講機，
然後我獨自步行出發，
期待在幾分鐘內到達「邊緣」。
幾分鐘過去了。
然後一個小時。
最後，我到達了瑪律派的另一邊。
哦，有古老的建築地基貫穿。
這是個城市？
哇，糟了。
（笑聲）
這是一個城市。
原來，這個看似小的部落
實際上是一個古老的巨型都會區，
面積 26 平方公里，
建築地基與現代曼哈頓一樣多，
一個考古聚落如此之大，
需要我幾十年的時間 才能全面勘測完畢，
可能要花我餘生的整個職業生涯，
但我就是不想這樣 度過我剩下的職業生涯
（笑聲）
——揮汗如雨， 精疲力竭，
安撫緊張的研究生——
（笑聲）
扔花生醬加果醬三明治安撫野狗，
告訴你，那一點也沒用。
因為墨西哥的狗真的不喜歡花生醬。
（笑聲）
光是想就覺得無聊到要哭了。
於是我回到了科羅拉多，
我探頭到同事的門裡，對他說：
「老兄，一定有更好的辦法。」
他問我是否聽說過名為 雷射雷達（LiDAR）的新技術——
光探測和測距。
我查了一下。
雷射雷達是從飛機射出 密集的雷射脈衝到地面。
得到的結果是地表和其上的 所有東西的高解析度掃描圖。
它不是照片，
而是一個密集的點構成的立體圖。
我們的掃描計畫有足夠的錢，
所以我們就那麼做了。
公司派人去了墨西哥，
讓雷射雷達飛過場址，
然後傳回數據。
在接下來的幾個月裡， 我學會了在電腦上去掉森林，
過濾掉樹木、刷子和其他植被，
以揭示下面的古文明景觀。
當我看著我做出來的第一個影像，
我哭了，
我知道你一定覺得不可思議，
因為我這麼有男子氣概，怎麼會哭。
（笑聲）
在 45 分鐘的飛行中，
雷射雷達收集的數據量
和我們花幾十年人工收集的一樣多：
每一個房子的地基、
建築物、道路和金字塔，
辨識出令人難以置信的細節，
代表了成千上萬在這些空間裡
生、愛、死的人的生活。
更重要的是，數據的品質
不是傳統考古研究可相提並論的。
好很多很多。
我當時就知道這項技術 將改變整個考古學領域的未來，
果真如此。
我們的作品引起了 一群電影製作人的注意，
他們正在尋找宏都拉斯 一個傳奇的失落城市。
他們失敗了，
但他們卻用雷射雷達 記錄了一種未知的文明，
埋藏在一座原始雨林。
我同意幫助他們解讀數據，
這就是為何我發現自己 深陷莫斯基蒂亞叢林。
這裡沒有塑膠的蹤跡， 而且充滿了好奇的動物。
我們的目標是驗證我們在雷射雷達中
識別的考古遺跡
確實在地面上，
而它們真的在那裡。
十一個月後，我帶著國家地理學會
和宏都拉斯政府贊助的 一組考古學家回來了。
在一個月內，我們 從我們現在所說的美洲虎城
挖掘出 400 多件文物。
我們覺得自己有道德和倫理責任 來保護這個遺跡的原貌，
但我們在那裡的那段狠的短的時間內，
事情不可避免地改變了。
我們第一次降落直升機的 石礫小淺灘不見了。
灌木叢被清除，樹木被移走，
來建造一個可同時讓 數架直升機降落的停機坪。
沒有它，
只過了一個雨季，
我們在雷射雷達掃描中 看到的古運河
就已經損壞或摧毀了。
我描述的伊甸園 很快就有一個大的空地、
中央營地，
燈光
和一個室外教堂。
換句話說，儘管我們盡了最大的努力 來保護遺跡的原貌，
事情還是變了。
我們最初對美洲豹城的雷射雷達掃描
是這個地方唯一的記錄， 幾年前它還存在。
廣義而言，
這對考古學家來說是個問題。
我們不能研究一個地區 而完全不改變它，
不管怎樣， 地球也在改變。
考古遺址被摧毀。
歷史消失了。
就在今年，我們驚恐地 看著聖母院大教堂起火。
標誌性的教堂塔尖倒塌了，
屋頂整個毀壞了。
奇蹟似的，藝術史學家 安德魯·塔隆和他的同事
在 2010 年使用雷射雷達 掃描了大教堂。
當時，他們的目標 是要了解建築是如何建造的。
現在，他們的雷射雷達掃描圖 是大教堂面貌最完整的記錄，
它將在教堂重建時最具參考價值。
他們不可能預料到火災
或當初的掃描會有什麼用處，
但我們很幸運有它。
我們理所當然地認為 我們的文化和生態遺產
將永遠存在。
不會的。
像 SCI-Arc 和虛擬奇觀這樣的組織
正在進行不可思議的工作
來記錄世界歷史古跡，
但是地球景觀卻沒有什麼類似的。
我們失去了 50% 的雨林。
我們每年損失 7.3 萬 平方公里的森林。
海平面上升將使城市、國家和大洲
全無法辨認。
除非我們有這些地方的記錄，
否則將來沒有人會知道 這些地方曾經存在。
如果地球是鐵達尼號，
我們已經撞上冰山，
每個人都在甲板上，
管弦樂隊還在演奏。
氣候危機有可能在幾十年內 摧毀我們的文化和生態遺產。
但什麼也不做是不行的。
難道我們不該在救生艇上 保存一切嗎?
（掌聲）
看看我在宏都拉斯和墨西哥的掃描，
很明顯，我們現在需要盡可能 不停掃描、掃描、掃描，
趁我們還做得到的時候盡量掃描。
這就是啟發「地球檔案館」 的靈感來源，
這是一次史無前例的科學努力，
從威脅最嚴重的地區開始，
對整個地球進行雷射雷達掃描。
目的有三個。
第一、建立地球今天存在的基線記錄，
以更有效地緩解氣候危機。
要測量變化，您需要兩組數據：
測量前和測量後的數據。
現在，地球大部分測量前收集的數據，
還沒有所謂的高解析度，
因此我們無法衡量變化，
也無法評估我們目前 為對抗氣候危機而做出的努力中，
哪些正在產生積極的影響。
第二、建造一個虛擬行星，
以便讓任何科學家 都能研究今天的地球。
像我這樣的考古學家 就可以尋找未知的部落。
生態學家可以研究樹的大小、
森林的組成和年齡。
地質學家可以研究水文、
斷層、地殼的擾動。
可能性是無窮無盡的。
第三、為我們的子子孫孫 保存地球的記錄，
這樣他們將來就可以 重建和學習失去的文化遺產。
隨著科學技術的進步，
他們將應用新的工具、演算法， 甚至人工智慧，
到現在的雷射雷達掃描，
並提出我們目前還想不到的問題。
和聖母院一樣，
我們無法想像這些記錄會如何被運用。
但是我們知道，它們將至關重要。
地球檔案館是給後代子孫的終極禮物，
因為說實話，
我活得不夠久，看不到它的全部影響，
你也看不到。
這正是值得做的原因。
地球檔案館是對人類未來的賭注。
身為人類和科學家，
我們是地球生命共同體。
當我們共同面對氣候危機時，
要選擇做對的事情，
為的不只是今天的我們自己，
也是為了榮耀那些先驅，
並讓後代子孫
世世代代延續這項遺產。
謝謝。
（掌聲）