در سال ۱۹۰۳، رئیس جمهور ایالات متحده
یک سفر اردوی سه روزه در دره یوسمیتیِ کالیفرنیا انجام داد.
رئیس جمهور تئودور روزولت در بیشه‌ای از درختان بلند سکویا خوابید،
در طوفان برف اردو زد و ساعت‌ها را در اطراف آتش صحبت کرد
با میزبان و راهنمای خود، جان مویر، طرفدارحفظ منابع طبیعی.
مشهور است که روزولت عاشق فضای باز بود،
اما مویر او را با قصدی بیش از اردو زدن به آنجا دعوت کرده بود:
یوسمیتی در خطر بود.
اگرچه یوسمیتی در سال ۱۸۶۴ به اراضی حفاظت‌شده تبدیل شد،
دره در سال ۱۹۰۳ هنوز هم در معرض خطر ناشی از توسعه بیش از حد بود.
این مکان در مرکز مبارزه‌ای ده‌ها ساله به منظور اختصاص دادن زمین
برای حفاظت و هم برای استفاده عمومی بود -
دو هدفی که گفتن آنها بسیار راحت‌تر از عمل کردن به آنها بود.
ستیز بر سر یوسمیتی با تب طلای ۱۸۴۹ در آمریکا شروع شد،
وقتی که معدن‌چیان به دنبال طلا در دامنه‌های سیرا نوادا به غرب طغیان کردند.
درسال ۱۸۵۱، یک شبه نظامی‌ مورد تحریم دولت،
قبیله اهوانیچی را از دره یوسمیتی بیرون راند.
کسانی که موفق به بازگشت شدند، شاهد استقرار مهاجران سفیدپوست در آن زمین،
قطع درختان سکوویای بزرگ و ساخت هتل و رستوران بودند.
در پاسخ، گروه كمی از مردم نگران كالیفرنیا،
برای محافظت از دره در برابر منافع خصوصی، به سناتور جان كونس لابی كردند.
در سال ۱۸۶۴، کنگره با تصویب لایحه کانِس،
دره یوسمیتی را به ایالت کالیفرنیا اعطا کرد،
به عنوان اولین باری که دولت ایالات متحده زمین را تحت حفاظت عمومی قرار می‌دهد.
اما مدیریت آن سرزمین همچنان یک مسئله بی‌پاسخ باقی مانده است،
مسئله‌ای که فقط با قرار گرفتن اراضی بیشتری
تحت حفاظت مشابه، پیچیده‌تر خواهد شد.
هفت سال بعد، فردیناند هایدن، زمین‌شناس،
هیئتی اعزامی را به فلات یلوستون هدایت كرد،
كه بسیاری از قبایل بومی آمریكا از آن برای مراسم، شكار و تجارت استفاده می‌كردند.
دانشمندان و هنرمندان این گروه اخبار مربوط به
آبفشان‌های دیدنی و چشمه‌های آب گرم را بازگرداندند،
و حمایت گسترده‌ای را برای تحت حمایت دولت قرار دادن یلوستون -
و محدود کردن دسترسی افراد بومی به این سرزمین به وجود آوردند.
با این حال، بر خلاف یوسمیتی، یلوستون نمی‌توانست به یک ایالت اعطا شود -
این بخشی از سه قلمرو ایالات متحده بود که هنوز به ایالات تبدیل نشده بودند.
در عوض، کنگره در سال ۱۸۷۲ یلوستون را تحت سلطه فدرال قرار داد
و اولین پارک ملی واقعی جهان را ایجاد کرد.
در زمان ریاست جمهوری خود، تدی روزولت
در گسترش اراضی تحت حمایت عمومی نقش اساسی داشت.
تا سال ۱۹۱۶، پانزده پارک ملی وجود داشت.
اما مشکل مدیریت همچنان حل نشده باقی مانده بود،
و نگهداری پارک به طور ناخواسته‌ای
از طریق چندین اداره دولتی اداره شد.
وظایف مستقیم مانند جاده سازی و استخدام پرسنل
به مانور اداری ناکارآمد نیاز داشت.
هیچ یک از بخش‌ها قوانینی برای رفتار در پارک تعیین نکرده بودند،
بنابراین شکارچیان حیات‌ وحش پارک، مزارع چرای بیش از حد چارپایان را از بین بردند،
و بازدیدکنندگان آثار دیدنی را خراب کردند.
راه‌حل از کانادا آمد،
که از خدمات بسیار موثر و متمرکزشده پارک برخوردار بود.
در سال ۱۹۱۶، ایالات متحده خدمات پارک ملی را
بر اساس این مدل ایجاد کرد.
تا به امروز، مأموریت برای خدمات پارک شامل دو هدف است
که گاهی اوقات با هم تضاد دارند:
حفاظت از پارک ها برای آینده
و اجازه دادن به مردم برای لذت بردن از آنها.
این یک عمل متعادل کننده و حساس است: جاده‌ها، مسیرها و سایر زیرساخت‌ها
پارک‌ها را برای بازدیدکنندگان قابل دسترسی می‌کند، همچنین منظره را تغییر می‌دهد،
در حالی که بازدیدکنندگان خود می‌توانند در آلودگی، فرسایش
و آسیب رساندن به اکوسیستم‌های حساس موثر باشند.
تاریخچه حفاظت می‌تواند با این مأموریت نیز مغایرت داشته باشد.
بسیاری از پارک‌ها، در زمان تاسیس خود،
بیابانی خالی از سکنه نبودند که به عنوان الگویی برای حفاظت از آنها در آمده است.
در عوض، بسیاری از آنها خانه یا عبادتگاه مردمان بومی بودند،
که به نام استفاده عمومی دسترسی به این سرزمین‌ها را از دست داده بودند.
اخیراً سرویس پارک ملی
شروع به حساب باز کردن روی این میراث کرده و بومیان آمریکایی را
درگیر مدیریت پارک کرده است.
در سراسر جهان، جوامع بومی نقش مهمی
در مدیریت و حفاظت از زمین دارند.
امروزه هزاران پارک ملی در سراسر جهان وجود دارد،
و هرکدام باید استفاده عمومی را با حفظ تاریخی و زیست محیطی متعادل کنند.
پارک‌ها در نیوزیلند، ایسلند، استرالیا و آفریقای جنوبی
با افزایش سرسام‌آور تعداد بازدیدکنندگان فرسایش شدیدی را تجربه کرده‌اند.
برخی از آنها، مانند پارک ملی مو کو سیمیلان، تایلند،
بخش‌هایی را به روی گردشگران بسته‌اند تا به اکوسیستم اجازه بهبود دهند.
پارک‌های ملی مناظر بی‌بدیلی را
برای نسل‌های آینده حفظ کرده‌اند.
آنها همچنین ما را مجبور به پاسخ‌گویی به پرسش‌های سخت می‌کنند:
مسئولیت‌های ما در قبال این کره خاکی و یکدیگر چیست؟