Return to Video

Brene Brown: Potęga wrażliwości

  • 0:00 - 0:02
    Zacznę od tego:
  • 0:02 - 0:04
    kilka lat temu otrzymałam telefon od osoby zajmującej się planowaniem spotkań,
  • 0:04 - 0:06
    ponieważ zamierzałam zorganizować wystąpienie.
  • 0:06 - 0:08
    Ta osoba zadzwoniła i powiedziała:
  • 0:08 - 0:10
    "Zmagam się z kwestią,
  • 0:10 - 0:12
    w jaki sposób napisać o tobie na ulotce."
  • 0:12 - 0:14
    Pomyślałam: "W czym problem?"
  • 0:14 - 0:16
    A ona odpowiedziała: "Cóż, widziałam, jak przemawiałaś,
  • 0:16 - 0:19
    i zamierzam przedstawić cię jako badacza,
  • 0:19 - 0:21
    ale obawiam się, że jeśli to zrobię, to nikt nie przyjdzie,
  • 0:21 - 0:23
    ponieważ wszyscy pomyślą, że jesteś nudna i niewarta uwagi."
  • 0:23 - 0:25
    (Śmiech)
  • 0:25 - 0:27
    OK
  • 0:27 - 0:29
    I dodała: "To, co mi się spodobało w twojej przemowie,
  • 0:29 - 0:31
    to fakt, że jesteś gawędziarką.
  • 0:31 - 0:34
    Sądzę więc, że nazwę cię po prostu gawędziarką."
  • 0:34 - 0:37
    No i oczywiście, akademicka, pozbawiona poczucia bezpieczeństwa część mnie
  • 0:37 - 0:39
    zapytała: "Jak mnie nazwiesz?"
  • 0:39 - 0:42
    A ona odpowiedziała: "Nazwę cię gawędziarką."
  • 0:42 - 0:45
    Więc ja na to: "A może wróżką?"
  • 0:45 - 0:48
    (Śmiech)
  • 0:48 - 0:51
    Zdezorientowana, odpowiedziałam: "Pozwól mi o tym przez chwilę pomyśleć."
  • 0:51 - 0:54
    Spróbowałam odwołać się stanowczo do mojej odwagi
  • 0:54 - 0:57
    i pomyślałam: "Jestem gawędziarką."
  • 0:57 - 0:59
    Jestem naukowcem zajmującym się badaniami jakościowymi.
  • 0:59 - 1:01
    Zbieram historie – to właśnie robię.
  • 1:01 - 1:04
    I może historie są po prostu informacjami, które posiadają duszę.
  • 1:04 - 1:06
    I może jestem po prostu gawędziarką.
  • 1:06 - 1:08
    Więc odpowiedziałam: "Wiesz co?
  • 1:08 - 1:11
    Nazwij mnie po prostu naukowcem-gawędziarką."
  • 1:11 - 1:14
    A ona na to: "Haha. Takie coś nie istnieje."
  • 1:14 - 1:16
    (Śmiech)
  • 1:16 - 1:18
    No więc jestem naukowcem-gawędziarką,
  • 1:18 - 1:20
    i zamierzam wam dziś opowiedzieć –
  • 1:20 - 1:22
    mówimy o rozszerzaniu percepcji –
  • 1:22 - 1:24
    chcę wam opowiedzieć niektóre z historii
  • 1:24 - 1:27
    dotyczących wycinka moich badań,
  • 1:27 - 1:30
    które zasadniczo poszerzyły moją percepcję
  • 1:30 - 1:33
    i rzeczywiście zmieniły sposób, w jaki żyję, kocham,
  • 1:33 - 1:35
    pracuję i wychowuję dzieci.
  • 1:35 - 1:37
    I tu się zaczyna moja historia.
  • 1:37 - 1:40
    Kiedy byłam młodym naukowcem, doktorantem,
  • 1:40 - 1:42
    na pierwszym roku miałam profesora,
  • 1:42 - 1:44
    który powiedział nam:
  • 1:44 - 1:46
    "Oto, w czym rzecz:
  • 1:46 - 1:49
    jeśli czegoś nie można zmierzyć, to znaczy, że to nie istnieje."
  • 1:49 - 1:52
    Pomyślałam, że zwyczajnie się przymila.
  • 1:52 - 1:55
    Zapytałam: "Naprawdę?", a on odpowiedział: "Bezwzględnie!"
  • 1:55 - 1:57
    Zatem musicie zrozumieć,
  • 1:57 - 1:59
    że uzyskałam licencjat i magisterium na studiach związanych z opieką społeczną,
  • 1:59 - 2:01
    i że wtedy zdobywałam doktorat na tym samym kierunku,
  • 2:01 - 2:03
    zatem cała moja akademicka kariera
  • 2:03 - 2:05
    kręciła się wokół ludzi,
  • 2:05 - 2:07
    którzy wyznawali taki pogląd:
  • 2:07 - 2:10
    życie to bałagan – pokochaj go!
  • 2:10 - 2:12
    A ja jestem raczej typem: życie to bałagan –
  • 2:12 - 2:15
    posprzątaj go, uporządkuj
  • 2:15 - 2:17
    i włóż w bento box [konwencjonalny japoński pojemnik na posiłek, który tradycyjnie wykonuje się bardzo starannie jako oryginalny przedmiot osobistego użytku].
  • 2:17 - 2:19
    (Śmiech)
  • 2:19 - 2:22
    A przekonawszy się, że już znalazłam swoją drogę,
  • 2:22 - 2:25
    rozpoczynam porywającą karierę –
  • 2:25 - 2:28
    tak naprawdę w pracy socjalnej jednym z najważniejszych jest powiedzenie:
  • 2:28 - 2:31
    wychodź w pracy poza sferę komfortu.
  • 2:31 - 2:34
    A ja lubię stuknąć dyskomfort w głowę,
  • 2:34 - 2:36
    odsunąć go na bok i zgarnąć same najlepsze oceny.
  • 2:36 - 2:39
    To była moja mantra.
  • 2:39 - 2:41
    Więc byłam tym bardzo podekscytowana.
  • 2:41 - 2:44
    I pomyślałam: wiesz, to jest kariera dla mnie,
  • 2:44 - 2:47
    ponieważ mnie interesują takie skomplikowane tematy.
  • 2:47 - 2:49
    Alę chcę móc uczynić je nieskomplikowanymi.
  • 2:49 - 2:51
    Chcę je zrozumieć.
  • 2:51 - 2:53
    Chcę się wgryźć w te rzeczy.
  • 2:53 - 2:55
    Wiem, jak są ważne, dlatego chcę
  • 2:55 - 2:57
    je rozpracować, aby każdy mógł zobaczyć, jak są skonstruowane.
  • 2:57 - 3:00
    Więc zaczęłam od związków.
  • 3:00 - 3:03
    Ponieważ w momencie, w którym będziesz mieć przepracowane 10 lat w opiece społecznej,
  • 3:03 - 3:05
    uświadomisz sobie,
  • 3:05 - 3:08
    że związki są powodem, dla których tu jesteśmy.
  • 3:08 - 3:11
    To właśnie one nadają cel i znaczenie naszemu życiu.
  • 3:11 - 3:13
    O to właśnie chodzi.
  • 3:13 - 3:15
    Nie ważne, czy rozmawiasz z ludźmi,
  • 3:15 - 3:18
    którzy pracują w wydziale sprawiedliwości społecznej i zdrowia psychicznego, przy sprawach dotyczących nadużyć i zaniedbań,
  • 3:18 - 3:20
    my wiemy, że związki,
  • 3:20 - 3:23
    umiejętność odczuwania bycia połączonym –
  • 3:23 - 3:26
    jesteśmy tak "okablowani" neurologicznie –
  • 3:26 - 3:28
    jest powodem, dla którego tu jesteśmy.
  • 3:28 - 3:31
    Więc pomyślałam, wiesz, zacznę od związków.
  • 3:31 - 3:34
    Znacie tą sytuację,
  • 3:34 - 3:36
    kiedy dostajecie ocenę od szefowej –
  • 3:36 - 3:39
    wymienia ona 37 punktów, w których jesteście niesamowici
  • 3:39 - 3:41
    i jeden, który być może jest okazją do rozwoju.
  • 3:41 - 3:43
    (Śmiech)
  • 3:43 - 3:46
    I jedyne, o czym jesteście w stanie myśleć, to ta okazja do rozwoju.
  • 3:47 - 3:50
    Najwyraźniej moja praca również poszła w tym kierunku,
  • 3:50 - 3:53
    ponieważ kiedy zapytacie ludzi o miłość,
  • 3:53 - 3:55
    opowiadają wam o zawodzie miłosnym.
  • 3:55 - 3:57
    Kiedy pytacie ludzi o poczucie przynależności,
  • 3:57 - 4:00
    opwiadają o najpotworniejszych doświadczeniach
  • 4:00 - 4:02
    bycia wykluczonymi.
  • 4:02 - 4:04
    A kiedy pytacie o związki –
  • 4:04 - 4:07
    historie, które mi opowiedziano, dotyczyły rozdzielenia.
  • 4:07 - 4:10
    Zatem bardzo szybko – po sześciu tygodniach tych badań –
  • 4:10 - 4:13
    natknęłam się na tę nienazwaną rzecz,
  • 4:13 - 4:16
    to zupełnie nieujawnione połączenie,
  • 4:16 - 4:19
    w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam.
  • 4:19 - 4:21
    Więc wycofałam się z badań
  • 4:21 - 4:24
    i pomyślałam, że muszę zrozumieć, czym to coś jest.
  • 4:24 - 4:27
    Okazało się, że jest to wstyd.
  • 4:27 - 4:29
    Wstyd można pojąć najprościej
  • 4:29 - 4:31
    jako strach przed oddzieleniem.
  • 4:31 - 4:33
    Czy istnieje taka rzecz, która sprawi –
  • 4:33 - 4:36
    jeśli ludzie się o niej dowiedzą –
  • 4:36 - 4:39
    że nie będę wart posiadania żadnego kontaktu.
  • 4:39 - 4:41
    Mogę wam powiedzieć na ten temat,
  • 4:41 - 4:43
    że jest to uniwersalne – wszyscy to mamy.
  • 4:43 - 4:45
    Jedyni ludzie, którzy nie doświadczają wstydu,
  • 4:45 - 4:47
    to ci, którzy nie posiadają zdolności do empatii czy tworzenia kontaktów.
  • 4:47 - 4:49
    Nikt nie chce o tym rozmawiać,
  • 4:49 - 4:52
    a im mniej o tym rozmawiasz, tym więcej tego masz.
  • 4:54 - 4:56
    To, co wspierało ten wstyd,
  • 4:56 - 4:58
    to przekonanie: "Nie jestem wystarczająco dobry" –
  • 4:58 - 5:00
    wszyscy je dobrze znamy –
  • 5:00 - 5:02
    "Nie jestem kryształowy. Nie jestem wystarczająco szczupły,
  • 5:02 - 5:04
    bogaty, piękny, mądry,
  • 5:04 - 5:06
    nie otrzymałem wystarczająco wysokiego awansu."
  • 5:06 - 5:08
    Ideą, która to wspierała,
  • 5:08 - 5:11
    była nieznośna wrażliwość,
  • 5:11 - 5:13
    przekonanie,
  • 5:13 - 5:15
    że aby mógł powstać kontakt
  • 5:15 - 5:18
    musimy pozwolić sobie samym, aby być widzianymi,
  • 5:18 - 5:20
    widzianymi takimi, jakimi naprawdę jesteśmy.
  • 5:20 - 5:23
    A wiecie, co czuję w kwestii wrażliwości. Nie znoszę jej.
  • 5:23 - 5:25
    Więc pomyślałam: to jest moja szansa,
  • 5:25 - 5:28
    aby odeprzeć to moim kijkiem do mierzenia.
  • 5:28 - 5:31
    Wejdę w to, dowiem się, o co w tym wszystkim chodzi,
  • 5:31 - 5:34
    poświęcę na to rok, rozbiorę wstyd na części,
  • 5:34 - 5:36
    zrozumiem, jak działa wrażliwość
  • 5:36 - 5:39
    i przechytrzę ją.
  • 5:39 - 5:42
    Byłam gotowa i podekscytowana.
  • 5:44 - 5:46
    Ale jak już wiecie, nie wypadnę dobrze.
  • 5:46 - 5:49
    (Śmiech)
  • 5:49 - 5:51
    Już to wiecie.
  • 5:51 - 5:53
    Mogłabym wam zatem powiedzieć wiele na temat wstydu,
  • 5:53 - 5:55
    ale musiałabym wykorzystać na to czas pozostałych mówców.
  • 5:55 - 5:58
    Powiem wam jednak, do czego to wszystko się sprowadza –
  • 5:58 - 6:01
    i to może być jedna z najważniejszych rzeczy, których się kiedykolwiek nauczyłam
  • 6:01 - 6:04
    w ciągu dekady pracy nad tymi badaniami.
  • 6:04 - 6:06
    Jeden rok
  • 6:06 - 6:08
    zamienił się w sześć lat,
  • 6:08 - 6:10
    tysiące historii,
  • 6:10 - 6:13
    setki długich wywiadów, dyskusje grupowe [metoda badawcza wykorzystywana w badaniach jakościowych w naukach społecznych].
  • 6:13 - 6:15
    W pewnym momencie ludzie przysyłali mi strony z pamiętników
  • 6:15 - 6:18
    i swoje historie –
  • 6:18 - 6:21
    tysiące danych w przeciągu sześciu lat.
  • 6:21 - 6:23
    I ja jakoś sobie z tym poradziłam.
  • 6:23 - 6:25
    W pewnym sensie zrozumiałam, czym jest wstyd,
  • 6:25 - 6:27
    jak działa.
  • 6:27 - 6:29
    Napisałam książkę,
  • 6:29 - 6:31
    opublikowałam teorię,
  • 6:31 - 6:34
    ale coś było nie tak;
  • 6:34 - 6:36
    chodziło o to,
  • 6:36 - 6:38
    że jeśli wzięłabym z grubsza ludzi, z którymi przeprowadziłam wywiady,
  • 6:38 - 6:41
    i podzieliła na tych,
  • 6:41 - 6:44
    którzy naprawdę posiadają poczucie wartości –
  • 6:44 - 6:46
    bowiem do tego się to sprowadza –
  • 6:46 - 6:48
    poczucia wartości –
  • 6:48 - 6:51
    ludzie ci posiadają właściwe zrozumienie miłości i silne poczucie przynależności –
  • 6:51 - 6:53
    oraz na tych, którzy się z tym zmagają
  • 6:53 - 6:55
    i którzy zawsze zastanawiają się, czy są wystarczająco dobrzy.
  • 6:55 - 6:57
    Była tylko jedna zmienna,
  • 6:57 - 6:59
    która oddzielała ludzi
  • 6:59 - 7:01
    z silnym zmysłem miłości i poczuciem przynależności
  • 7:01 - 7:03
    od ludzi, którzy się z tym borykają.
  • 7:03 - 7:05
    Tą zmienną był fakt, że ludzie posiadający
  • 7:05 - 7:07
    silne poczucie miłości i przynależności
  • 7:07 - 7:10
    wierzą, że są warci miłości i przynależności.
  • 7:10 - 7:12
    To wszystko.
  • 7:12 - 7:14
    Wierzą, że są tego warci.
  • 7:15 - 7:18
    Problem stanowił dla mnie fakt,
  • 7:18 - 7:21
    że istnieje coś, co trzyma nas z dala od kontaktów –
  • 7:21 - 7:24
    jest to nasz strach, że nie jesteśmy warci żadnych kontaktów;
  • 7:24 - 7:26
    było to coś, co potrzebowałam zrozumieć lepiej,
  • 7:26 - 7:29
    osobiście i zawodowo.
  • 7:29 - 7:32
    Oto, co zrobiłam –
  • 7:32 - 7:34
    zebrałam wszystkie te wywiady,
  • 7:34 - 7:37
    w których badani ukazywali swoje wysokie poczucie wartości
  • 7:37 - 7:40
    i spojrzałam na nie.
  • 7:40 - 7:42
    Co ci ludzie mają ze sobą wspólnego?
  • 7:42 - 7:44
    Cierpię na niegroźny nałóg związany przedmiotami biurowymi,
  • 7:44 - 7:47
    ale to temat na inną rozmowę.
  • 7:47 - 7:50
    No więc miałam papier do pakowania i marker,
  • 7:50 - 7:52
    i zastanawiałam się, jak nazwę te badania.
  • 7:52 - 7:54
    I pierwszym określeniem, które przyszło mi do głowy
  • 7:54 - 7:56
    było: osoby o pełnym sercu.
  • 7:56 - 7:59
    Istnieją ludzie o pełnym sercu, czerpiący z tego głębokiego poczucia wartości.
  • 7:59 - 8:02
    Zapisałam to więc na górze teczki
  • 8:02 - 8:04
    i zaczęłam przeglądać dane.
  • 8:04 - 8:06
    Ogarnęłam to
  • 8:06 - 8:08
    w ciągu czterech dni
  • 8:08 - 8:11
    bardzo intensywnych analiz zebranych danych,
  • 8:11 - 8:14
    gdzie musiałam się cofnąć, wygrzebać potrzebne wywiady, wyciągnąć konkretne historie i przypadki.
  • 8:14 - 8:17
    Jaki jest motyw przewodni? Jaki jest wzór?
  • 8:17 - 8:20
    Mój mąż wyjechał z dziećmi z miasta,
  • 8:20 - 8:23
    ponieważ zawsze wpadam
  • 8:23 - 8:25
    w szał pisania,
  • 8:25 - 8:28
    kiedy przełączam się na tryb badawczy.
  • 8:28 - 8:30
    A oto, co odkryłam.
  • 8:32 - 8:34
    Wspólnym mianownikiem
  • 8:34 - 8:36
    była odwaga.
  • 8:36 - 8:39
    I chcę tutaj na moment oddzielić odwagę i śmiałość.
  • 8:39 - 8:41
    Pierwotne znaczenie słowa odwaga –
  • 8:41 - 8:43
    kiedy pojawiło się ono po raz pierwszy w języku angielskim –
  • 8:43 - 8:46
    wywodzi się z łacińskiego "cor" oznaczającego serce
  • 8:46 - 8:48
    i jego sens był następujący:
  • 8:48 - 8:51
    opowiedzieć historię o tym, kim się jest naprawdę, całym sercem.
  • 8:51 - 8:53
    Zatem ci ludzie
  • 8:53 - 8:55
    mieli zwyczajnie odwagę,
  • 8:55 - 8:57
    aby być niedoskonałymi.
  • 8:58 - 9:00
    Mieli współczucie
  • 9:00 - 9:03
    przede wszystkim w stosunku do samych siebie, a następnie dla innych,
  • 9:03 - 9:06
    ponieważ, jak się okazało, nie możemy zastosować współczucia w stosunku do innych ludzi,
  • 9:06 - 9:09
    jeśli nie potrafimy traktować dobrze samych siebie.
  • 9:09 - 9:11
    I ostatnia rzecz – mieli związek
  • 9:11 - 9:13
    i – to była ta trudna część –
  • 9:13 - 9:16
    jako wynik bycia prawdziwymi;
  • 9:16 - 9:19
    byli w stanie odpuścić to, kim, jak sądzili, powinni być,
  • 9:19 - 9:21
    aby być tym, kim byli –
  • 9:21 - 9:24
    i to jest to, co koniecznie trzeba zrobić
  • 9:24 - 9:26
    w celu uzyskania związku.
  • 9:28 - 9:30
    Inną wspólną rzeczą
  • 9:30 - 9:32
    było to.
  • 9:35 - 9:38
    Całkowicie zaakceptowali wrażliwość.
  • 9:40 - 9:43
    Wierzyli,
  • 9:43 - 9:46
    że to, co czyniło ich wrażliwymi,
  • 9:46 - 9:48
    czyniło ich pięknymi.
  • 9:50 - 9:52
    Nie nazywali wrażliwości
  • 9:52 - 9:54
    czymś komfortowym
  • 9:54 - 9:57
    ani czymś rozdzierającym –
  • 9:57 - 9:59
    jak to miało miejsce w przypadku wywiadów dotyczących wstydu.
  • 9:59 - 10:02
    Określali ją po prostu jako coś niezbędnego.
  • 10:03 - 10:05
    Mówili o gotowości
  • 10:05 - 10:08
    do powiedzenia "Kocham cię" jako pierwsi,
  • 10:08 - 10:11
    o gotowości
  • 10:11 - 10:13
    do działania,
  • 10:13 - 10:16
    kiedy nie ma żadnych gwarancji,
  • 10:16 - 10:18
    o gotowości,
  • 10:18 - 10:20
    aby oddychać, czekając na telefon od lekarza
  • 10:20 - 10:22
    po zrobionej mammografii.
  • 10:23 - 10:26
    Byli skłonni inwestować w związek,
  • 10:26 - 10:29
    które mogą, ale nie muszą się udać.
  • 10:29 - 10:32
    Sądzili, że to było podstawą.
  • 10:32 - 10:35
    Ja osobiście uważałam to za zdradę.
  • 10:35 - 10:38
    Nie mogłam uwierzyć, że złożyłam przysiegę wierności
  • 10:38 - 10:40
    badaniom naukowym –
  • 10:40 - 10:42
    definicja badań naukowych
  • 10:42 - 10:45
    określa, że ich celem jest kontrolowanie i przewidywanie, obserwowanie zjawisk
  • 10:45 - 10:47
    dla oczywistych powodów –
  • 10:47 - 10:49
    aby być w stanie kontrolować i przewidywać.
  • 10:49 - 10:51
    I teraz moja misja,
  • 10:51 - 10:53
    aby kontrolować i przewidywać,
  • 10:53 - 10:56
    przyniosła odpowiedź, że aby żyć we właściwy sposób, trzeba połączyć się ze swoją wrażliwością
  • 10:56 - 10:59
    i zaprzestać kontroli i przewidywania.
  • 10:59 - 11:02
    To odkrycie doprowadziło do małego załamania –
  • 11:02 - 11:06
    (śmiech)
  • 11:06 - 11:09
    – które właściwie wyglądało bardziej tak.
  • 11:09 - 11:11
    (Śmiech)
  • 11:11 - 11:13
    Do tego to właśnie doprowadziło.
  • 11:13 - 11:16
    Ja nazwałam to załamaniem, moja terapeutka określa to duchowym przebudzeniem.
  • 11:17 - 11:19
    Duchowe przebudzenie brzmi lepiej niż załamanie,
  • 11:19 - 11:21
    ale zapewniam was, że to było załamanie.
  • 11:21 - 11:23
    Musiałam odłożyć na bok wyniki swoich badań i poszukać psychoterapeuty.
  • 11:23 - 11:26
    Pozwólcie, że coś wam powiem: wiecie, w jakim stanie jesteście,
  • 11:26 - 11:29
    kiedy dzwonicie do swoich przyjaciół i mówicie: "Myślę, że potrzebuję pomocy.
  • 11:29 - 11:32
    Możesz mi kogoś polecić?"
  • 11:32 - 11:34
    Około pięcioro moich przyjaciół zareagowało tak:
  • 11:34 - 11:36
    "Uuuu, nie chciałbym być twoim terapeutą."
  • 11:36 - 11:39
    (Śmiech)
  • 11:39 - 11:41
    Ja na to: "A co to niby ma znaczyć?"
  • 11:41 - 11:44
    A oni: "No wiesz, ja tylko tak mówię.
  • 11:44 - 11:46
    Ale nie przynoś ze sobą swojego kijka do mierzenia."
  • 11:46 - 11:49
    A ja odpowiadałam: "OK".
  • 11:51 - 11:53
    Więc znalazłam terapeutkę.
  • 11:53 - 11:56
    Na pierwsze spotkanie z nią – ma na imię Diana –
  • 11:56 - 11:58
    przyniosłam swoją listę
  • 11:58 - 12:01
    przedstawiającą charakterystykę życia ludzi o pełnych sercach i usiadłam.
  • 12:01 - 12:03
    Ona zapytała: "Jak się masz?"
  • 12:03 - 12:06
    Ja odpowiedziałam: "Świetnie. Dobrze."
  • 12:06 - 12:08
    Ona: "Co się dzieje?"
  • 12:08 - 12:11
    A to jest terapeutka, która odwiedza terapeutów,
  • 12:11 - 12:13
    ponieważ musimy chodzić do tych,
  • 12:13 - 12:16
    u których poziom wygadywanych bzdur jest akceptowalny.
  • 12:16 - 12:18
    (Śmiech)
  • 12:18 - 12:20
    No więc powiedziałam:
  • 12:20 - 12:22
    "Oto, w czym rzecz. Zmagam się."
  • 12:22 - 12:24
    A ona: "Z czym?"
  • 12:24 - 12:27
    Ja: "No cóż, mam problem z wrażliwością.
  • 12:27 - 12:30
    A ja wiem, że wrażliwość jest jądrem
  • 12:30 - 12:32
    wstydu i strachu
  • 12:32 - 12:34
    i naszych walk o zyskanie poczucia wartości,
  • 12:34 - 12:37
    ale zdaje się, że jest ona także miejscem narodzin
  • 12:37 - 12:40
    radości, kreatywności,
  • 12:40 - 12:42
    poczucia przynależności, miłości.
  • 12:42 - 12:44
    I wydaje mi się, że mam problem
  • 12:44 - 12:47
    i potrzebuję pomocy."
  • 12:47 - 12:49
    I dodałam: "Ale uprzedzam,
  • 12:49 - 12:51
    żadnych spraw rodzinnych,
  • 12:51 - 12:53
    żadnych bredni na temat dzieciństwa."
  • 12:53 - 12:55
    (Śmiech)
  • 12:55 - 12:58
    "Potrzebuję po prostu kilku strategii."
  • 12:58 - 13:02
    (Śmiech)
  • 13:02 - 13:05
    (Oklaski)
  • 13:05 - 13:07
    Dziękuję.
  • 13:09 - 13:12
    Jej reakcja była taka.
  • 13:12 - 13:14
    (Śmiech)
  • 13:14 - 13:17
    Zapytałam: "Jest źle, prawda?"
  • 13:17 - 13:20
    A ona odpowiedziała: "Nie jest ani źle, ani dobrze."
  • 13:20 - 13:22
    (Śmiech)
  • 13:22 - 13:24
    "To po prostu jest tym, czym jest."
  • 13:24 - 13:27
    A ja na to: "O, mój Boże, to będzie okropne."
  • 13:27 - 13:30
    (Śmiech)
  • 13:30 - 13:32
    Było i nie było.
  • 13:32 - 13:35
    Zabrało to około roku.
  • 13:35 - 13:37
    I wiecie, są ludzie
  • 13:37 - 13:40
    którzy – kiedy uświadomią sobie, że wrażliwość i czułość są ważne –
  • 13:40 - 13:43
    poddają się i wchodzą w to.
  • 13:43 - 13:45
    A: ja taka nie jestem,
  • 13:45 - 13:48
    i B: ja się nawet nie zadaję z takimi ludźmi.
  • 13:48 - 13:51
    (Śmiech)
  • 13:51 - 13:54
    Dla mnie była to trwająca rok walka uliczna.
  • 13:54 - 13:56
    To była walka na gołe pięści.
  • 13:56 - 13:58
    Wrażliwość naciskała, ja odpierałam.
  • 13:58 - 14:01
    Przegrałam walkę,
  • 14:01 - 14:03
    ale prawdopodobnie odzyskałam swoje życie.
  • 14:03 - 14:05
    Następnie wróciłam do swoich badań
  • 14:05 - 14:07
    i kilka kolejnych lat spędziłam
  • 14:07 - 14:10
    próbując naprawdę zrozumieć ludzi o pełnym sercu,
  • 14:10 - 14:12
    wybory, jakich dokonywali,
  • 14:12 - 14:14
    i to, co my robimy
  • 14:14 - 14:16
    z wrażliwością.
  • 14:16 - 14:18
    Dlaczego tak bardzo się z nią zmagamy?
  • 14:18 - 14:21
    Czy jestem jedyną osobą, która się z nią zmaga?
  • 14:21 - 14:23
    Nie.
  • 14:23 - 14:25
    I oto, czego się nauczyłam.
  • 14:26 - 14:29
    Uśmierzamy wrażliwość –
  • 14:29 - 14:31
    kiedy czekamy na telefon.
  • 14:31 - 14:33
    To było zabawne, zadałam pytanie na Twitterze czy Facebooku:
  • 14:33 - 14:35
    "Jak zdefiniowalibyście wrażliwość?
  • 14:35 - 14:37
    Co sprawia, że czujecie się podatni na zranienie?"
  • 14:37 - 14:40
    I w ciągu półtorej godziny otrzymałam 150 odpowiedzi.
  • 14:40 - 14:42
    Ponieważ chciałam wiedzieć,
  • 14:42 - 14:44
    co znajdę na zewnątrz.
  • 14:45 - 14:47
    Proszenie o pomoc swojego męża,
  • 14:47 - 14:50
    ponieważ jestem chora, a jesteśmy świeżo poślubieni;
  • 14:50 - 14:53
    inicjowanie seksu z mężem;
  • 14:53 - 14:55
    inicjowanie seksu z żoną;
  • 14:55 - 14:58
    spotkanie się z odmową; proponowanie spotkania;
  • 14:58 - 15:00
    czekanie na telefon od lekarza;
  • 15:00 - 15:03
    zwolnienie z pracy; zwalnianie ludzi –
  • 15:03 - 15:05
    to jest świat, w którym żyjemy.
  • 15:05 - 15:08
    Żyjemy w bezbronnym świecie.
  • 15:08 - 15:10
    I jednym ze sposobów, aby sobie z tym poradzić,
  • 15:10 - 15:12
    jest uśmierzanie wrażliwości.
  • 15:12 - 15:14
    Uważam, że istnieje na to dowód –
  • 15:14 - 15:16
    i nie jest to jedyna przyczyna istnienia tego dowodu,
  • 15:16 - 15:18
    ale sądzę, że jest ona ogromna –
  • 15:18 - 15:22
    jesteśmy najbardziej zadłużoną,
  • 15:22 - 15:25
    otyłą,
  • 15:25 - 15:28
    uzależnioną, także od lekarstw,
  • 15:28 - 15:30
    grupą wiekową dorosłych w historii USA.
  • 15:33 - 15:36
    Problem w tym – a odkryłam to dzięki badaniom –
  • 15:36 - 15:39
    że nie możemy uśmierzać emocji wybiórczo.
  • 15:40 - 15:43
    Nie możemy powiedzieć: to tutaj to złe rzeczy.
  • 15:43 - 15:45
    Tutaj mamy wrażliwość, tu smutek, tu wstyd,
  • 15:45 - 15:47
    tu strach, a tutaj rozczarowanie –
  • 15:47 - 15:49
    nie chcę tego czuć.
  • 15:49 - 15:52
    Wypiję parę piw i zjem bananową babeczkę z orzechami.
  • 15:52 - 15:54
    (Śmiech)
  • 15:54 - 15:56
    Nie chcę odczuwać tych uczuć.
  • 15:56 - 15:58
    Wiem, że to jest śmiech porozumiewawczy.
  • 15:58 - 16:01
    Włamuję się do waszego życia, żeby zarobić na swoje.
  • 16:01 - 16:03
    Boże.
  • 16:03 - 16:05
    (Śmiech)
  • 16:05 - 16:08
    Nie możecie zagłuszyć tych trudnych odczuć
  • 16:08 - 16:10
    bez tłumienia swojego życia uczuciowego i emocji jako całości.
  • 16:10 - 16:12
    Nie możecie tłumić wybiórczo.
  • 16:12 - 16:15
    Zatem, kiedy uśmierzamy te przykre odczucia,
  • 16:15 - 16:17
    tłumimy radość,
  • 16:17 - 16:19
    tłumimy wdzięczność,
  • 16:19 - 16:21
    tłumimy szczęście.
  • 16:21 - 16:24
    A potem stajemy się żałośni,
  • 16:24 - 16:26
    szukamy celu i znaczenia,
  • 16:26 - 16:28
    potem czujemy się bezbronni
  • 16:28 - 16:31
    i kupujemy piwo i bananowo-orzechową babeczkę.
  • 16:31 - 16:34
    I staje się to groźnym, powtarzalnym schematem.
  • 16:36 - 16:39
    Jedną z rzeczy, nad którymi, jak sądzę, musimy się zastanowić,
  • 16:39 - 16:41
    jest: dlaczego i w jaki sposób tłumimy?
  • 16:41 - 16:44
    I niekoniecznie musi to być uzależnienie.
  • 16:44 - 16:46
    Inna rzecz, którą robimy,
  • 16:46 - 16:49
    to czynienie wszystkiego, co niepewne, pewnym.
  • 16:50 - 16:53
    Religia przestała być wiarą w obietnicę i tajemnicę,
  • 16:53 - 16:55
    stała się pewnością.
  • 16:55 - 16:58
    Ja mam rację, ty się mylisz. Zamknij się.
  • 16:58 - 17:00
    To wszystko.
  • 17:00 - 17:02
    Po prostu pewność.
  • 17:02 - 17:04
    Im bardziej przestraszeni jesteśmy, tym bardziej jesteśmy wrażliwi
  • 17:04 - 17:06
    i tym bardziej się boimy.
  • 17:06 - 17:08
    Oto, jak dziś wygląda polityka.
  • 17:08 - 17:10
    Dyskusja jest już nieobecna.
  • 17:10 - 17:12
    Nie ma rozmowy.
  • 17:12 - 17:14
    Jest już tylko obwinianie się.
  • 17:14 - 17:17
    Wiecie, jak opisuje się obwinianie w badaniach?
  • 17:17 - 17:20
    Sposób, aby rozładować ból i zakłpotanie.
  • 17:21 - 17:23
    Udoskonalamy.
  • 17:23 - 17:26
    Jeśli istnieje ktokolwiek, kto chciałby, aby jego życie wyglądało tak, to jestem to właśnie ja,
  • 17:26 - 17:28
    ale to nie działa.
  • 17:28 - 17:30
    Ponieważ bierzemy tłuszcz z naszych tyłków
  • 17:30 - 17:32
    i wkładamy go w nasze policzki.
  • 17:32 - 17:35
    (Śmiech)
  • 17:35 - 17:37
    I mam nadzieję, że za sto lat
  • 17:37 - 17:39
    ludzie popatrzą wstecz i powiedzą: "Ho ho ho."
  • 17:39 - 17:41
    (Śmiech)
  • 17:41 - 17:43
    A w najgroźniejszy sposób udoskonalamy
  • 17:43 - 17:45
    nasze dzieci.
  • 17:45 - 17:47
    Pozwólcie, że powiem wam, co myślimy o dzieciach.
  • 17:47 - 17:50
    Posiadają niemodyfikowalną, wbudowaną konstrukcyjnie gotowość do zmagań w chwili przyjścia na świat.
  • 17:50 - 17:53
    A kiedy trzymamy na rękach te doskonałe, małe dzieci,
  • 17:53 - 17:55
    naszym zadaniem nie jest mówienie: "Spójrz na nią, jest doskonała.
  • 17:55 - 17:57
    Moim zadaniem jest sprawić, aby pozostała doskonała –
  • 17:57 - 18:00
    upewnić się, że znajdzie się w drużynie tenisowej zanim rozpocznie piątą klasę i że dostanie się na Yale, zanim dotrze do siódmej."
  • 18:00 - 18:02
    To nie jest nasze zadanie.
  • 18:02 - 18:04
    Naszym zadaniem jest spojrzeć i powiedzieć:
  • 18:04 - 18:07
    "Wiesz co? Jesteś niedosknała i wyposażona w przyrządy do podejmowania zmagań,
  • 18:07 - 18:09
    ale jesteś warta miłości i przynależności."
  • 18:09 - 18:11
    To jest nasze zadanie.
  • 18:11 - 18:13
    Pokażcie mi pokolenie dzieci wychowanych w taki sposób,
  • 18:13 - 18:16
    a sądzę, że rozwiążemy problemy, które dziś obserwujemy.
  • 18:16 - 18:20
    Udajemy, że to, co robimy,
  • 18:20 - 18:23
    nie ma wpływu na ludzi.
  • 18:23 - 18:25
    Postępujemy tak w naszym życiu osobistym.
  • 18:25 - 18:27
    Postępujemy tak zbiorowo –
  • 18:27 - 18:29
    czy chodzi o dofinansowanie, wyciek oleju,
  • 18:29 - 18:31
    odwołanie –
  • 18:31 - 18:33
    udajemy, że to, co robimy
  • 18:33 - 18:36
    wcale nie ma potężnego wpływu na innych ludzi.
  • 18:36 - 18:39
    Firmom powiedziałabym: hej, to nie jest nasza pierwsza przejażdżka.
  • 18:40 - 18:42
    Potrzebujemy zwyczajnie, abyście byli autentyczni i prawdziwi
  • 18:42 - 18:44
    i abyście potrafili powiedzieć: "Przykro nam.
  • 18:44 - 18:47
    Naprawimy to."
  • 18:50 - 18:52
    Ale istnieje inny sposób – i z tym was pozostawię.
  • 18:52 - 18:54
    Oto, co odkryłam:
  • 18:54 - 18:56
    trzeba pozwolić sobie samym być widzianym,
  • 18:56 - 18:58
    dogłębnie widzianym
  • 18:58 - 19:01
    jako ktoś wrażliwy;
  • 19:01 - 19:03
    kochać całym sercem,
  • 19:03 - 19:05
    nawet jeśli nie ma żadnych gwarancji,
  • 19:05 - 19:07
    a to jest naprawdę trudne –
  • 19:07 - 19:10
    mogę wam powiedzieć jako rodzic, że jest to potwornie trudne;
  • 19:12 - 19:15
    praktykować wdzięczność i radość
  • 19:15 - 19:17
    w tych chwilach trwogi,
  • 19:17 - 19:19
    kiedy zastanawiamy się: "Czy mogę aż tak cię kochać?
  • 19:19 - 19:21
    Czy mogę wierzyć w to aż tak namiętnie?
  • 19:21 - 19:24
    Czy mogę być aż tak niezłomny w tej kwestii?" –
  • 19:24 - 19:26
    po prostu po to, aby się zatrzymać i, zamiast dramatyzować na temat tego, co może się zdarzyć,
  • 19:26 - 19:29
    powiedzieć: "Jestem niesamowicie wdzięczny,
  • 19:29 - 19:32
    ponieważ bycie aż tak wrażliwym oznacza, że żyję."
  • 19:33 - 19:36
    I ostatnia rzecz, prawdopodobnie najważniejsza,
  • 19:36 - 19:39
    to wierzyć, że jesteśmy wystarczający.
  • 19:39 - 19:41
    Ponieważ kiedy pracujemy z czymś na miejscu,
  • 19:41 - 19:44
    wierzę, że to oznacza: "Jestem wystarczający";
  • 19:45 - 19:48
    wtedy przestajemy krzyczeć i zaczynamy słuchać,
  • 19:49 - 19:51
    jesteśmy milsi i łagodniejsi w stosunku do ludzi, którzy nas otaczają,
  • 19:51 - 19:54
    i jesteśmy milsi i łagodniejsi w stosunku do samych siebie.
  • 19:54 - 19:56
    To wszystko, co mam na dziś. Dziękuję.
  • 19:56 - 19:59
    (Oklaski)
Titel:
Brene Brown: Potęga wrażliwości
Sprecher:
Brené Brown
Beschreibung:

Brene Brown analizuje ludzkie stosunki – naszą zdolność do współodczuwania, kochania, poczucie przynależności. We wzruszającym, zabawnym wystąpieniu na TEDxHouston dzieli się głębokimi spostrzeżeniami dotyczącymi wyników swoich badań – tych, które sprawiły, że wyruszyła w osobistą podróż, aby poznać samą siebie oraz aby zrozumieć człowieczeństwo. Mowa, którą warto się podzielić.

more » « less
Video Language:
English
Team:
closed TED
Projekt:
TEDTalks
Duration:
19:59
Agnieszka Kubica added a translation

Untertitel in Polish

Revisionen