Polish Untertitel

← Komiksy pasują do szkoły

Einbettcode generieren
30 Sprachen

Zeige Revision 14 erzeugt am 12/11/2018 von Rysia Wand.

  1. Kiedy byłem w piątej klasie
  2. kupiłem 57. numer komiksu
    "DC Comics Presents"
  3. z obrotowego stojaka
    w miejscowej księgarni.
  4. Ten komiks odmienił mi życie.
  5. Połączenie słów i obrazów
  6. dało mi zupełnie nowe doświadczenie.
  7. Od razu zakochałem się w komiksach.
  8. Stałem się zapalonym
    czytelnikiem komiksów,
  9. ale nigdy nie brałem ich do szkoły.
  10. Instynktownie czułem, że komiksy
    nie pasują do szkolnej klasy.
  11. Moi rodzice za nimi nie przepadali,
  12. więc byłem pewien,
    że nauczyciele też nie będą.
  13. W końcu nie używali ich do nauczania.
  14. Nie mogliśmy czytać komiksów
    ani powieści graficznych
  15. w czasie cichego czytania.
  16. Nie sprzedawano ich
    na corocznych targach książki.
  17. Mimo to czytałem je.
  18. Nawet zacząłem je tworzyć.
  19. Wkrótce publikowałem,
  20. pisałem i rysowałem komiksy,
  21. zarabiając w ten sposób na życie.
  22. Zostałem też nauczycielem w liceum.

  23. Uczyłem w liceum Bishop O'Dowd
    w Oakland w Kalifornii.
  24. Uczyłem po trochu matematyki i sztuki,
  25. ale głównie informatyki.
  26. Uczyłem tam przez 17 lat.
  27. Jako młody nauczyciel
  28. próbowałem przynosić komiksy na lekcje.
  29. Pamiętam, jak powiedziałem
    uczniom pierwszego dnia,
  30. że jestem też komiksiarzem.
  31. Nie miałem w planach uczyć ich
    za pomocą komiksów.
  32. Miałem raczej nadzieję,
    że uznają, że jestem fajny.
  33. (Śmiech)

  34. Myliłem się.

  35. To było w latach 90.
  36. Wtedy komiksy nie były
    tak prestiżowe, jak teraz.
  37. Uczniowie nie uznali, że jestem fajny.
  38. Wzięli mnie za przygłupa.
  39. Co gorsza, gdy tłumaczyłem
    trudny materiał,
  40. rozpraszali mnie za pomocą komiksów.
  41. Podnosili rękę i pytali:
  42. "Panie Yang, kto wygra bitwę,
  43. Superman czy Hulk?".
  44. (Śmiech)

  45. Szybko zdałem sobie sprawę,
    że komiksy i nauczanie nie idą w parze.

  46. Wyglądało na to, że w piątej klasie
    miałem dobre przeczucie.
  47. Komiksy nie pasują do szkoły.
  48. Znowu się myliłem.

  49. Po kilku latach kariery nauczyciela
  50. odczułem na własnej skórze
    edukacyjny potencjał komiksów.
  51. Kiedyś miałem zastąpić
    nauczyciela algebry w 2. klasie.
  52. Miałem go zastępować przez dłuższy czas.
  53. Zgodziłem się, ale był pewien problem.
  54. Pełniłem wtedy funkcję szkolnego
    asystenta technologicznego,
  55. czyli co kilka tygodni
  56. musiałem opuścić jedną
    lub dwie lekcje algebry,
  57. bo w sali obok pomagałem
    innemu nauczycielowi
  58. przy zajęciach z użyciem komputera.
  59. Dla uczniów algebry to było okropne.
  60. Długie zastępstwo już jest kiepskie.
  61. Ale zastępstwo na zastępstwie?
  62. Coś strasznego.
  63. Starałem się zapewnić uczniom ciągłość,
  64. więc zacząłem nagrywać dla nich lekcje.
  65. Później dawałem filmy zastępcy,
    żeby pokazywał je uczniom.
  66. Starałem się, żeby filmy były
    jak najbardziej interesujące.
  67. Nawet używałem efektów specjalnych.
  68. Po skończeniu zadania na tablicy
  69. klaskałem w dłonie,
  70. a tablica w magiczny sposób
    sama się wycierała.
  71. (Śmiech)

  72. Myślałem, że to fajne.
  73. Byłem pewien, że to się im spodoba.

  74. Myliłem się.
  75. (Śmiech)

  76. Lekcje wideo były katastrofą.

  77. Czasami uczniowie mówili mi:
  78. "Panie Yang, myśleliśmy,
    że na żywo jest pan nudny,
  79. ale na filmach jest pan
    nie do zniesienia".
  80. (Śmiech)

  81. Zdesperowany zacząłem rysować
    wykłady w postaci komiksów.

  82. Robiłem je szybko, bez większego planu.
  83. Po prostu brałem marker
    i rysowałem kadr za kadrem.
  84. W trakcie rysowania myślałem,
    co chcę przekazać.
  85. Takie komiksowe lekcje miały
    od czterech do sześciu stron.
  86. Kserowałem je, dawałem zastępcy,
    a on rozdawał je uczniom.
  87. Ku mojemu zdumieniu,
  88. komiksowe lekcje były
    strzałem w dziesiątkę.
  89. Uczniowie prosili o nie nawet wtedy,
  90. kiedy mogłem sam prowadzić lekcje.
  91. Woleli komiksową wersję mnie
    od tej prawdziwej.
  92. (Śmiech)

  93. To mnie zaskoczyło,
    bo ci uczniowie są pokoleniem

  94. wychowanym na ekranach.
  95. Myślałem, że będą woleli
    uczyć się z ekranu, a nie z papieru.
  96. Podczas rozmów o tym,
  97. dlaczego lubią komiksowe wykłady,
  98. zacząłem rozumieć
    edukacyjny potencjał komiksów.
  99. W przeciwieństwie
    do podręczników od matematyki,
  100. komiksy uczyły wizualnie.
  101. Nasi uczniowie dorastali
    w kulturze wizualnej.
  102. Są przyzwyczajeni do odbierania
    informacji w ten sposób.
  103. Ale w przeciwieństwie
    do innych form wizualnych,
  104. takich jak film, telewizja,
    animacje czy wideo,
  105. komiksy zapewniają ciągłość.
  106. W komiksie przeszłość, teraźniejszość
    i przyszłość są na jednej stronie.
  107. To oznacza, że tempo przepływu
    informacji zależy od czytelnika.
  108. Kiedy uczniowie nie rozumieją
    czegoś w komiksowej lekcji,
  109. mogą ponownie przeczytać ten fragment,
    tak szybko lub wolno, jak potrzeba.
  110. To jak wręczenie im pilota do informacji.
  111. Nie było tak w przypadku lekcji wideo
  112. ani lekcji na żywo.
  113. Kiedy mówię, to ja reguluję
    tempo przekazu informacji.
  114. Dla niektórych uczniów
    i niektórych informacji
  115. te cechy komiksów,
  116. ich wizualny i stały charakter sprawiają,
    że są potężnym narzędziem edukacyjnym.
  117. Kiedy uczyłem algebry w 2. klasie,

  118. pisałem też pracę magisterską
    na Uniwersytecie East Bay w Kalifornii.
  119. Doświadczenie z komiksowymi lekcjami
    tak mnie zaintrygowało,
  120. że zdecydowałem się poświęcić
    pracę magisterską właśnie komiksom.
  121. Chciałem zrozumieć,
    dlaczego amerykańscy nauczyciele
  122. w przeszłości tak bardzo nie chcieli
    używać komiksów na lekcjach.
  123. Oto, co odkryłem.
  124. Komiksy stały się środkiem
    masowego przekazu w 1940 roku.

  125. Miesięcznie sprzedawano
    miliony egzemplarzy.
  126. Nauczyciele to zauważyli.
  127. Wiele innowacyjnych nauczycieli
    zaczęło używać komiksów na lekcjach
  128. i eksperymentować.
  129. W 1944 roku w czasopiśmie
    "Journal of Educational Sociology"
  130. pojawił się cały numer
    poświęcony temu tematowi.
  131. Wydawało się, że wszystko idzie naprzód.
  132. Nauczyciele zaczynali to rozumieć.
  133. Ale nagle pojawił się ten pan.
  134. Psycholog dziecięcy, dr Fredric Wertham.
  135. W 1954 roku napisał książkę
    "Seduction of the Innocent".
  136. Twierdzi w niej, że komiksy
    powodują przestępczość nieletnich.
  137. (Śmiech)

  138. Mylił się.

  139. Dr Wertham był całkiem przyzwoitą osobą.
  140. Większość kariery poświęcił
    młodocianym przestępcom,
  141. gdzie zauważył, że większość
    jego klientów czyta komiksy.
  142. Dr Wertham nie zauważył tylko,
    że w latach 1940 i 1950
  143. prawie wszystkie dzieci
    w Ameryce czytały komiksy.
  144. Dr Wertham próbował udowodnić
    swoją tezę w wątpliwy sposób.

  145. Jego książka sprawiła, że senat USA
  146. przeprowadził serię przesłuchań,
    żeby sprawdzić,
  147. czy komiksy faktycznie powodują
    przestępczość nieletnich.
  148. Przesłuchania trwały prawie dwa miesiące.
  149. Nic nie stwierdzono,
    ale zadano okropną krzywdę
  150. reputacji komiksów w oczach
    amerykańskiej opinii publicznej.
  151. Później wszyscy poważani
    amerykańscy nauczyciele

  152. wycofali się i nie używali
    komiksów przez dziesiątki lat.
  153. W latach 70. kilku śmiałków
    ponowiło próbę.
  154. Całkiem niedawno, może dziesięć lat temu,
  155. komiksy zyskały sobie szerszą akceptację
    wśród amerykańskich nauczycieli.
  156. Komiksy i powieści graficzne
    zaczynają nareszcie wracać

  157. do amerykańskich szkół.
  158. Dzieje się to nawet w Bishop O'Dowd,
    gdzie kiedyś uczyłem.
  159. Pan Smith, jeden z moich kolegów,
  160. używa książki Scotta McClouda
    "Zrozumieć komiks"
  161. na lekcjach literatury i filmu,
  162. ponieważ daje ona uczniom
    możliwość dyskusji
  163. na temat związku słów z obrazami.
  164. Pan Burns co roku zadaje
    uczniom stworzenie komiksu.
  165. Przez ćwiczenie przedstawienia
    powieści za pomocą obrazów
  166. Burns zachęca ich,
    żeby głęboko zastanowili się
  167. nie tylko nad historią,
  168. ale także nad sposobem
    jej opowiedzenia.
  169. Pani Murrock używa mojej książki
    "American Born Chinese"
  170. na lekcjach angielskiego.
  171. Dla niej powieści graficzne
    są świetnym sposobem
  172. wypełnienia wymagań podstawy programowej.
  173. Zgodnie z nią uczniowie
    powinni umieć analizować,
  174. jak elementy wizualne wpływają
    na znaczenie, nastrój i piękno tekstu.
  175. Pani Counts zgromadziła w bibliotece

  176. imponującą kolekcję powieści graficznych
    dla uczniów Bishop O'Dowd.
  177. Razem z innymi bibliotekarzami
    promuje komiksy.
  178. Na początku lat 80.,
    gdy w artykule szkolnej gazetki
  179. pojawiła się informacja,
    że w bibliotece są powieści graficzne,
  180. zwiększyło się jej wykorzystanie
    o około 80 procent,
  181. a także rozprowadzanie materiałów,
    nie będących komiksami
  182. o około 30 procent.
  183. Zainspirowani amerykańskimi nauczycielami

  184. autorzy komiksów zaczęli tworzyć
  185. więcej materiałów edukacyjnych
  186. dla dzieci w wieku szkolnym,
    niż kiedykolwiek dotąd.
  187. Większość z nich dotyczy języka,
  188. ale coraz więcej komiksów
    i powieści graficznych
  189. poświęca się też matematyce
    i naukom ścisłym.
  190. Komiksy i powieści graficzne
    o naukach ścisłych są jak nieznany ląd,
  191. który czeka na odkrycie.
  192. Ameryka wreszcie zauważyła,

  193. że komiksy nie powodują
    przestępczości nieletnich.
  194. (Śmiech)

  195. Widzi, że komiksy są jednym
    z narzędzi nauczyciela.

  196. Nie ma powodu, żeby trzymać
    komiksy i powieści graficzne
  197. z dala od edukacji.
  198. One uczą wizualnie,
  199. dają uczniom pilota do wiedzy.
  200. Mają w sobie potencjał, który czeka,
  201. żeby kreatywni ludzie,
    jak wy, go wykorzystali.
  202. Dziękuję.

  203. (Brawa)