In the savannahs of Kenya, two female northern white rhinos, Nájin and Fatu,
munch contentedly on the grass.
At the time of this video’s publication,
these are the last two known northern white rhinos left on Earth.
Their species is functionally extinct—
without a male, Nájin and Fatu can’t reproduce.
And yet, there’s still hope to revive the northern white rhino.
How can that be?
The story starts about 50 years ago,
when poachers began illegally hunting thousands of rhinos
across Africa for their horns.
This, combined with civil wars in their territory,
decimated northern white rhino populations.
Concerned conservationists began trying to breed them in captivity in the 1970s,
collecting and storing semen from males.
Only four rhinos were ultimately born through the ambitious breeding program.
Nájin, and her daughter Fatu were the last two.
In 2014, conservationists discovered that neither can have a calf.
Though Nájin gave birth to Fatu, she now has weak hindlegs,
which could harm her health if she became pregnant again.
Fatu, meanwhile, has a degenerated uterine lining.
Then, the last northern white rhino male of the species, Sudan, died in 2018.
But there was one glimmer of hope: artificial reproduction.
With no living males and no females able to carry a pregnancy,
this is a complicated and risky process to say the least.
Though scientists had stored semen, they would have to collect the eggs—
a complex procedure that requires a female to be sedated for up to two hours.
Then, they’d create a viable embryo in the lab—
something that had never been done before, and no one knew how to do.
Even that was just the beginning—
a surrogate mother of another rhino species
would have to carry the embryo to term.
Females of a closely related species, the southern white rhino,
became both the key to developing a rhino embryo in a lab
and the leading candidates for surrogate mothers.
Northern and southern white rhinos diverged about a million of years ago
into separate— though still closely-related— species.
They inhabit different regions, and have slightly different physical traits.
In a fortunate coincidence, several female southern white rhinos
needed treatment for their own reproductive problems,
and researchers could collect eggs as part of that treatment.
In Dvůr Králové Zoo in October 2015,
experts of IZW Berlin began collecting eggs from southern white rhinos
and sending them to Avantea, an animal reproduction laboratory in Italy.
There, scientists developed and perfected a technique to create a viable embryo.
Once they mastered the technique,
researchers extracted Nájin and Fatu’s eggs on August 22, 2019
and flew them to Italy.
Three days later, they fertilized the eggs with sperm
from a northern white rhino male.
After another week, two of the eggs made it to the stage of development
when the embryo can be frozen and preserved for future.
Another collection in December 2019 produced one more embryo.
As of early 2020, the plan is to collect Nájin and Fatu’s eggs three times a year
if they’re healthy enough.
In the meantime, researchers are looking for
promising southern white rhino surrogate mothers—
ideally who’ve carried a pregnancy to term before.
The surrogacy plan is somewhat of a leap of faith—
southern and northern white rhinos have interbred
both during the last glacial period and more recently in 1977,
so researchers are optimistic a southern white rhino
would be able to carry a northern white rhino to term.
Also, the two species’ pregnancies are the same length.
Still, transferring an embryo to a rhino is tricky
because of the shape of the cervix.
The ultimate goal, which will take decades,
is to establish a breeding population of northern white rhinos
in their original range.
Studies suggest that we have samples from enough individuals
to recreate a population with the genetic diversity the species had a century ago.
Though the specifics of this effort are unique,
as more species face critical endangerment or functional extinction,
it’s also an arena for big questions:
do we have a responsibility to try to bring species back from the brink,
especially when human actions brought them there in the first place?
Are there limits to the effort we should expend
on saving animals threatened with extinction?
في السافانا الكينية، اثنتان من أنثى وحيد القرن الأبيض الشمالي، ناجين وفاتو،
ترعيان بهناء على العشب.
في وقت نشر هذا الفيديو،
ستعتبر هاتان آخر فردين معروفين مما تبقى من وحيد القرن الأبيض الشمالي على الأرض.
انقرضت أنواعها وظيفيًا،
فبدون ذكر لا تستطيع ناجين وفاتو الإنجاب.
ومع ذلك، لا يزال هناك أمل في زيادة أعداد وحيد القرن الأبيض الشمالي.
كيف يمكن لذلك أن يحدث؟
تبدأ القصة منذ حوالي 50 عامًا،
عندما بدأ الصيادون غير الشرعيين في صيد الآلاف من وحيد القرن
عبر أرجاء أفريقيا من أجل قرونهم.
أدى هذا بالإضافة إلى اندلاع الحروب الأهلية في موائلهم
لتناقص أعداد سكان وحيد القرن الأبيض الشمالي.
أقلق هذا دعاة الحفاظ على البيئة ما دفعهم لمحاولة تربيتها في الأسر في السبعينيات،
وذلك بجمع وتخزين السائل المنوي من الذكور.
لم يولد إلا أربعة فقط من وحيد القرن بفضل برنامج التكاثر الطموح.
كانت ناجين وابنتها فاتو الفردين الأخيرين.
في عام 2014، اكتشف دعاة الحفاظ على البيئة أنه لا يمكن لأي منهما إنجاب عجل.
على الرغم من أن ناجين أنجبت فاتو إلا أنها الآن تعاني من ضعف في الساقين،
مما قد يضر بصحتها إذا حملت مرة أخرى.
أما بالنسبة لفاتو فهي تعاني من بطانة رحم متدهورة.
ثم توفي آخر ذكر من هذا النوع من وحيد القرن الأبيض الشمالي واسمه سودان، في عام 2018.
لكن كان هناك بصيص أمل واحد: التكاثر الاصطناعي.
نظرًا لعدم وجود ذكور أحياء ولا إناث قادرة على الحمل،
فهذه العملية تُعد معقدة ومحفوفة بالمخاطر على أقل تقدير.
رغم أن العلماء خزنوا السائل المنوي، إلا أنه يتعين عليهم جمع البويضات،
وهو إجراء معقد يتطلب تخدير الأنثى لمدة تصل إلى ساعتين.
بعد ذلك، سيخلقون جنينًا عَيُوشًا في المختبر،
وهو شيء لم يقم به أحد من قبل ولا أحد يعرف كيفية القيام به.
لم يكن هذا إلا البداية فحسب،
فالأم البديلة لأنواع أخرى من وحيد القرن
يجب أن تحمل الجنين حتى الولادة.
إناث من نوع وثيق القرابة هو وحيد القرن الأبيض الجنوبي،
أصبحن ليس فقط مفتاح تطوير جنين وحيد القرن في المختبر
ولكن أيضًا المرشح الرئيسي لتبوأ دور الأم البديلة.
انقسمت سلالة الكركدن الأبيض قبل مليون سنة إلى نوعين جنوبي وشمالي
وهما نوعان منفصلان يجمعهما ارتباط وثيق.
يعيشان في منطقتين مختلفتين ولهما سمات جسدية مختلفة قليلًا.
وشاءت الصدفة أن احتاجت ثلة من إناث وحيد القرن الأبيض الجنوبي
للعلاج لمشاكلهن الإنجابية،
ويمكن للباحثين جمع البويضات كجزء من هذا العلاج.
في حديقة حيوان "دفور كرالوف" في أكتوبر 2015،
بدأ خبراء بمعهد بحوث الحيوانات والحياة البرية ببرلين
في جمع البويضات من وحيد القرن الأبيض الجنوبي
وإرسالها إلى مختبر "آفينتيا" المعني بتكاثر الحيوانات في إيطاليا.
طور العلماء هناك وأتقنوا تقنية لتكوين جنين عَيُوش.
بمجرد أن أتقنوا التقنية،
استخرج الباحثون بويضات ناجين وفاتو في الـ22 من أغسطس 2019
وأرسلوها إلى إيطاليا.
بعد ثلاثة أيام، خصبوا البويضات بالحيوانات المنوية
من ذكر وحيد القرن الأبيض الشمالي.
بعد أسبوع آخر، وصلت بويضتان إلى مرحلة التطور
عندها يمكن تجميد الجنين وحفظه للمستقبل.
أنتجت مجموعة أخرى في ديسمبر 2019 جنينًا آخر.
اعتبارًا من أوائل عام 2020، اقتضت الخطة بجمع بويضات ناجين وفاتو ثلاث مرات في السنة
إذا كانتا تتمتعان بصحة جيدة.
في غضون ذلك يبحث الباحثون
عن أمهات بديلات واعدات من وحيد القرن الأبيض الجنوبي،
ويُفضل أن تكن قد حملن وولدن من قبل.
خطة تأجير الأرحام تتطلب إيمانًا مطلقًا.
تزاوجت وحيدات القرن البيضاء الجنوبية والشمالية فيما بينها
خلال الفترة الجليدية الأخيرة ومؤخرًا في عام 1977،
لذا فإن الباحثين متفائلون بوجود أنثى من وحيد القرن الأبيض الجنوبي
ستكون قادرة على الحمل بوحيد القرن الأبيض الشمالي حتى الولادة.
كما أن فترة الحمل عند النوعين هي نفسها.
ومع ذلك، فإن نقل الجنين إلى وحيد القرن أمر صعب
بسبب شكل عنق الرحم.
المبتغى النهائي الذي سيستغرق عقودًا
يهدف لإنشاء مجموعة تكاثر من وحيد القرن الأبيض الشمالي
في منطقتها الأصلية.
تشير الدراسات إلى أن لدينا عينات من عدد كافٍ من الأفراد
لإعادة تكوين مجتمع يملك التنوع الجيني للأنواع التي عاشت منذ قرن مضى.
على الرغم من أن تفاصيل هذا الجهد فريدة من نوعها،
فالمزيد من الأنواع تواجه خطرًا بالانقراض أو انقراضًا وظيفيًا،
إلا أنه أيضًا ساحة لطرح الأسئلة الكبيرة:
هل نتحمل مسؤولية لمحاولة إعادة الأنواع من حافة الانقراض،
خاصة وأن الأفعال البشرية أدت بهم إلى ذلك المآل؟
هل هناك حدود للجهود التي يجب أن نبذلها
لإنقاذ الحيوانات المهددة بالانقراض؟
لە دەشتە پانوبەرینەکانی کینیا، دوو کەر کەدەنی مێینەی سپی باکووری، ناین و فاتوو،
بەدڵخۆشییەوە گیا دەخۆن.
لەو کاتەی ئەو ڤیدیۆییە بڵاو دەبێتەوە،
ئەم دووانە بە کۆتا کەرکەدەنی سپی باکوری ناسراون لەسەر زەوەی.
جۆرەکەیان بەکرداری لەناو چووە—
بەبێ نێرینەیەک، ناین و فاتوو ناتوانن زاوزێ بکەن.
بەڵام هێشتا، هیوایەک هەیە تا کەرکەدەنی سپی باکوری ببوژێنینەوە.
ئەمە چۆن دەکرێت؟
چیرۆکەکە نزیکەیی ٥٠ ساڵ بەر لە ئێستا دەست پێدەکات،
کاتێک ڕاوجییەکان دەستیانکرد بە ڕاوکردنی نایاسایی هەزارەها کەرکەدەن
لە هەموو ئەفریقادا بۆ قۆچەکانیان.
ئەمە، شانبەشانی شەڕی ناوخۆیی لە هەرێمەکەیان،
جۆری کەرکەدەنی سپی باکوری بەتەواوەتی لەناوبرد.
ژینگە دۆستە خەم خۆرەکان دەستیان کرد بە هەوڵدان بۆ خستنەوەی وەچە پێیان،
لە ساڵانی ١٩٧٠، تۆوی نێرەکانیان کۆ کردەوەو پاراستیان.
تەنها چوار کەرکەدەن لەڕێگەی پرۆگرامی وەچەخستنەوەی بەرزخوازی لە دایکبوون.
ناین، و کچەکەی فاتوو کۆتا دوو دانەن.
لە ساڵی ٢٠١٤، سروشت پارێزان زانیان کەوا هیچیان ناتوانن بێچوو بخەنەوە.
هەرچەندە ناین فاتووی بووە، ئێستا ئەو لاقەکانی زۆر بێ هێزبوون،
کەوا زیان بە تەندروستی دەگەیەنێت ئەگەر دووبارە دووگیان بێتەوە.
فاتوو، لە هەمان کاتدا ناوپۆشی منداڵدانی خراپی هەیە.
پاشان، کۆتا جۆری کەرکەدەنی نێرینەی سپی باکوری، سودان، لە ساڵی ٢٠١٨ مرد.
بەڵام یەک تروسکە هیوا هەبوو: ئەویش زاوزێکردنی دەستکردە.
بەبێ هیچ نێرێک و مێیەک دەتوانرێت پڕۆسەی دووگیانکردن ئەنجام بدرێت،
ئەمە تەنانەت بە قسەش پڕۆسەیەکی ئالۆز و مەترسیداریشە.
هەرچەندە زاناکان تۆوی نێرینەیان هەڵگرتووە دەبوو هێلکەی مێینەشیان کۆ بکردایەتەوە—
تاقیکردنەوەیەکی ئاڵۆزە پێویستە بۆ ماوەی دوو کاتژمێر مێینەکە بەنج بکرێت.
دواتر، دەتوانن کۆرپەلەی تەندروست لە تاقیگە دروست بکەن—
شتێک کەوا هەرگیز پێشتر نەکراوە و کەسیش نازانێت چۆن ئەنجامی بدات.
هەرچەندە ئەمە تەنها سەرەتایەک بوو—
دایکی دووگیان کراو لە ڕیگەی چاندنی دەستکردوە جۆری دیکەی کەرکەدەن
دەبوو کۆرپەلەکەی تا ماوەی ماوەی دووگیانی هەڵبگرێت.
مێینەکانی جۆرێکی نزیک لە کەرکەدەنی سپی باشوری،
هەم بوونە کلیلی گەشەپێدانی کۆرپەلەکە لە تاقیگە
و هەم بوونە کاندیدی دووگیان کراو لە ڕێگەی چاندنی دەستکرد.
کەرکەدەنی سپی باکوری و باشوری ملیۆنان ساڵە لە یەکتر جیابوونەتەوە
بەس هێشتا دوو جۆری نزیکن لەیەکەوە.
لە هەرێمی جیاواز نشتەجێ بوون، و کەمێک سیفەتی جەستەیی جیاوازییان هەیە.
بە سوتفەیەکی جوان چەندی کەرکەدەنی مێینە سپی باشووری
پێویستیان بە چارەسەرکردنە بۆ گرفتی زاوزێکردنی خۆیان،
و توێژەرەکان توانیان هێلکەکانیان کۆبکەنەوە وەک بەشێک لە چارەسەرەکەیان.
لە باخچەی ئاژەڵانی دڤور کرالۆڤ لە تشرینی یەکەمی ٢٠١٥،
شارەزایانی ئاژەڵی کێوی بەرلین دەستیان کرد بەکۆکردنەوەی هێلکە لە کەرکەدەنی سپی باشوری
و ناردیان بۆ ئەڤانتیا، تاقیگەی زاوزێکردنی ئاژەڵان لە ئیتاڵیا.
زاناکان گەشەیان بە تەکنیکێک دا بۆ دروست کردنی کۆرپەلەی تەندرووست.
کاتێک بە تەواوی فێری تەکنیکەکە بوون،
توێژەرەوەکان هێلکەیان لە ناین و فاتوو وەرگرت لە ٢٢ ئابی ٢٠١٩
و بۆ ئیتالیایان نارد.
سێ ڕۆژ دواتر، هێلکەکانیان لەگەڵ تۆوی
کەرکەدەنێکی نێرینەی سپی باکوری پیتاند.
دوای هەفتەیەکی تر، دوو هێلکە توانیان بگەنە قۆناغی گەشەکردنێک
کە تیایدا کۆرپەلە دەتوانرێت ببەستێندرێت و بۆ داهاتوو هەڵبگیرێت.
کۆکردنەوەیەکی ترلە کانوونی یەکەمی ٢٠١٩ کۆرپەلەیەکی تری بەرهەمهێنا.
لە سەرەتاکانی ٢٠٢٠، پلان دانرا سێ جار لە ساڵێکدا هێلکە لە ناین و فاتوو وەربگیرێت
ئەگەر باری تەندروستییان جێگیربێت.
لەهەمان کاتدا، توێژەرەوەکان دەگەڕان بەدوای
دایکە کەرکەدەنێکی سپی باشوری دووگیانکراوی بە دەسکرد-
کە بەباشی ماوەی دووگیان بوونی پێشووتری تێپەڕاندبێت.
پلانی چاندنی دەستکرد شتێکە نازانرێت ئەنجامەکەی چی دەبێت-
کەرکەدەنە سپییە باکوری و باشورییەکان وەچەیان خستۆتەوە
لە کۆتاییەکانی چاخی بەستەڵەک و لەم دوایانە لە ساڵی ١٩٧٧،
بۆیە توێژەرەوان گەشیبینن کە کەرکەدەنێکی سپی باشوری
دەتوانێت تا کۆتایی ماوەی دووگیانی کەرکەدەنێکی سپی باکوری هەڵبگرێت.
هەروەها، ماوەی دووگیانی هەردوو جۆرەکە هەمان درێژیان هەیە.
هێشتا، گواستنەوەی کۆرپەلە بۆ کەرکەدەنەکە گرانە
لەبەر شێوەی کونی زێ مێینەکە.
ئامنجی کۆتایی، کەوا چەند دەیەکی پێ دەچێت،
زیاد کردنی وەچەی کەرکەدەنی سپی باکورییە
لە سەر شێوە ڕەسەنەکەیان.
توێژینەوەکان پێشنیاری ئەوە دەکەن کەوا نموونەمان هەبێت لە هەموو تاکێک
بۆ دروستکردنەوەی گرووپەکە بە هەمان هەمە چەشنی بۆ ماوەیی جۆرەکان سەدەیەک پێش ئێستا.
هەرچەندە وردەکاری ئەم هەوڵە نایابە
بەڵام جۆری زیاتر ڕووبەڕووی مەترسی توقێنەر و لەناوچوون دەبنەوە،
ئەمە وا دەکات پرسیاری گەورە درووست ببێت:
ئایا ئێمە بەرپرسیارین لە گەڕاندنەوەی جۆرەکان لە لێواری لەناوچوون،
بەتایبەتی کە کردارەکانی مرۆڤ ئەوانی بەم ڕۆژە گەیاندووە؟
ئایا هەوڵەکەنمان سنورێکی هەیە پێویست بکات فراوانی بکەین
لە پاراستنی ئەو ئاژەڵانەی هەڕەشەی لەناوچوونیان لەسەرە؟
Zwei weibliche Nördliche Breitmaulnashörner, Nájin und Fatu,
fressen zufrieden Gras in der Savannen von Kenia.
Zum Zeitpunkt der Veröffentlichung dieses Videos
sind sie die letzten bekannten Nördlichen Breitmaulnashörner weltweit.
Ihre Art ist funktionell ausgestorben --
ohne ein Männchen können Nájin und Fatu sich nicht fortpflanzen.
Dennoch besteht Hoffnung,
dass die Nördlichen Breitmaulnashörner wiederaufleben.
Wie kann das sein?
Die Geschichte beginnt vor etwa 50 Jahren,
als Wilderer mit der legalen Jagt
auf Tausende von Nashörnern in Afrika begannen,
wegen ihrer Hörner.
Das und die Bürgerkriege in ihrem Land
dezimierten die Population von Nördlichen Breitmaulnashörnern.
In den 1970er Jahren versuchten besorgte Umweltschützer,
sie in Gefangenschaft zu züchten,
indem sie männliches Sperma entnahmen und aufbewahrten.
Nur vier Nashörner wurden durch das ehrgeizige Zuchtprogramm geboren.
Nájin und ihre Tochter Fatu waren die beiden Letzten.
2014 entdeckten Umweltschützer, dass sie keinen Nachwuchs haben können.
Obwohl Nájin Fatu gebar, hat sie jetzt schwache Hinterbeine,
was ihrer Gesundheit schaden könnte, wenn sie wieder trächtig würde.
Inzwischen hat Fatu eine entartete Gebärmutterschleimhaut.
2014 starb Sudan, das letzte männliche Nördliche Breitmaulnashorn.
Aber es gab einen Hoffnungsschimmer:
künstliche Befruchtung.
Ohne lebende Männchen und ohne Weibchen, die tragen können,
ist das, gelinde gesagt, ein komplizierter und riskanter Prozess.
Obwohl Wissenschaftler Sperma gespeichert haben, müssen sie die Eier entnehmen --
ein komplexer Vorgang, der erfordert,
dass das Weibchen bis zu zwei Stunden ruhiggestellt wird.
Dann würden sie ein lebensfähiges Embryo im Labor erschaffen --
etwas, das noch nie zuvor getan wurde
und niemand wusste, wie es geht.
Selbst das war nur der Anfang --
eine Leihmutter einer anderen Nashorn-Art
müsste das Embryo austragen.
Weibchen einer eng verwandten Art,
Südliche Breitmaulnashörner,
wurden entscheidend zur Umwandlung eines Nashornembryos im Labor
und die Spitzenkandidaten als Leihmütter.
Nördliche und Südliche Breitmaulnashörner
trennten sich vor etwa einer Millionen Jahre,
in verschiedene jedoch eng miteinander verwandte Arten.
Sie bewohnen verschiedene Regionen
und haben leicht unterschiedliche morphologische Merkmale.
Durch einen glücklichen Zufall
brauchten einige Südliche Breitmaulnashorn-Weibchen Behandlung,
aufgrund ihres Fertilitätsproblems
und Wissenschaftler konnten ihnen Eier entnehmen, als Teil der Behandlung.
Im Oktober 2015
entnahmen Experten des IZW Berlin im Dvůr Králové Zoo,
Eier von Südlichen Breitmaulnashörnern.
Sie schickten sie nach Avantea,
einem Reproduktions-Labor für Tiere in Italien.
Dort haben Wissenschaftler eine Technik entwickelt und perfektioniert,
um ein lebensfähiges Embryo zu erschaffen
Als sie die Technik beherrschten,
extrahierten Wissenschaftler am 22. August 2019
die Eier aus Nájin und Fatu
und schickten sie nach Italien.
Drei Tage später befruchteten sie die Eier mit dem Sperma
eines Breitmaulnashorn-Männchens.
Eine Woche später waren zwei der Eier in der Entwicklungsphase,
wo das Embryo eingefroren und für die Zukunft aufbewahrt werden kann.
Im Dezember 2019 brachte eine andere Probe ein weiteres Embryo zur Welt.
Seit Anfang 2020 besteht der Plan,
die Eier aus Nájin und Fatu dreimal jährlich zu entnehmen,
wenn sie gesund genug sind.
Inzwischen sind Wissenschaftler auf der Suche
nach vielversprechenden Südlichen Breitmaulnashörnern als Leihmütter,
die idealerweise eine Schwangerschaft schon ausgetragen haben.
Der Leihmutterschaftsplan ist ein Sprung ins Ungewisse --
Nördliche Breitmaulnashörner kreuzten während der letzten Eiszeit
und im Jahr 1977, mit denen des Südens,
also sind Wissenschaftler zuversichtlich, dass eine Südliche Breitmaulnashorndame
ein Nördliches Breitmaulnashorn austragen kann.
Die Schwangerschaften beider Arten haben auch die gleiche Dauer.
Doch das Einpflanzen eines Embryos in ein Nashorn ist komplex,
wegen der Form des Gebärmutterhalses.
Das höhere Ziel, das Jahrzehnte braucht,
ist die Etablierung einer Zuchtpopulation
von Nördlichen Breitmaulnashörnern
in ihrem ursprünglichen Verbreitungsgebiet.
Studien zufolge haben wir Stichproben aus genug Tieren,
um eine Population mit der genetischen Vielfalt,
die Arten vor einem Jahrhundert hatten, nachzustellen.
Obwohl die Besonderheiten dieses Versuchs einzigartig sind,
weil viele Arten kritisch gefährdet oder funktionell ausgestorben sind,
ist das eine Bühne für große Fragen:
Ist es unsere Pflicht, Arten vom Rande des Abgrunds zurückzuholen,
wenn sie als Folge von menschlichen Handlungen
an diesem Punkt angelangt sind?
Gibt es Grenzen für unsere Bemühungen,
vom Aussterben bedrohte Tiere zu retten?
En las sabanas de Kenia, dos hembras de rinoceronte blanco del norte,
Nájin y Fatu,
comen hierba felizmente.
En el momento de publicarse este video,
estos son los dos últimos rinocerontes blancos del norte conocidos
que quedan en el mundo.
Su especie está funcionalmente extinta;
sin un macho, Nájin y Fatu no pueden reproducirse.
Y, sin embargo, aún hay esperanza para revivir el rinoceronte blanco del norte.
¿Cómo es posible?
Todo comienza hace 50 años,
cuando los cazadores furtivos empezaron a cazar de manera ilegal
miles de rinocerontes por toda África
para conseguir sus cuernos.
Esto, unido a las guerras civiles que había en su territorio,
diezmó a la población de rinocerontes blancos del norte.
Los conservacionistas, preocupados, comenzaron a criarlos en cautividad
en la década de los 70,
reuniendo y guardando el semen de los machos.
Finalmente, solo nacieron cuatro rinocerontes en este programa de cría.
Nájin y su hija Fatu fueron los dos últimos.
En 2014 los conservacionistas descubrieron que ninguna de ellas podía tener una cría.
Aunque Nájin dio a luz a Fatu, ahora esta tiene las patas traseras debilitadas,
y eso podría perjudicar su salud si se vuelve a quedar embarazada.
Fatu, mientras tanto, tiene el revestimiento uterino degenerado.
Además, el último macho de rinoceronte blanco del norte, Sudán, murió en 2018.
Pero quedaba un rayo de esperanza: la reproducción artificial.
Sin ningún macho vivo y sin hembras capaces de llevar un embarazo,
este es un proceso complicado y arriesgado como poco.
Aunque los científicos habían guardado semen, tendrían que reunir los óvulos;
una operación compleja que requiere sedar a una hembra como máximo por dos horas.
Después, los científicos crearían un embrión viable en el laboratorio;
algo que nunca se había hecho antes, y que nadie sabía cómo hacer.
Eso fue solo el principio.
Una madre subrogada de otra especie de rinoceronte
tendría que llevar el embrión a buen término.
Las hembras de una especie muy vinculada, el rinoceronte blanco del sur,
fueron la clave para desarrollar un embrión de rinoceronte
en un laboratorio
y se convirtieron en las principales candidatas para ser madres subrogadas.
Los rinocerontes blancos del norte y del sur se separaron
hace un millón de años
en dos especies diferentes, aunque todavía estrechamente relacionadas entre sí.
Viven en regiones distintas y tienen rasgos físicos ligeramente diferentes.
En una afortunada casualidad, varias hembras de rinocerontes blancos del sur
necesitaron un tratamiento por sus problemas reproductivos,
y los investigadores podrían reunir óvulos como parte de ese tratamiento.
En octubre de 2015, en el zoológico Dvůr Králové,
expertos del IZW Berlín, empezaron a reunir óvulos
de rinocerontes blancos del sur
y los enviaban a Avantea, un laboratorio de reproducción animal en Italia.
Allí, los científicos desarrollaron y mejoraron un método
para crear un embrión viable.
Una vez que dominaron este método,
los científicos extrajeron óvulos de Nájin y Fatu el 22 de agosto de 2019
y los enviaron a Italia.
Tres días después, fecundaron los óvulos con esperma
de un macho de rinoceronte blanco del norte.
Después de otra semana, dos de los óvulos llegaron a la fase de desarrollo
en la cual el embrión se puede congelar y conservar para el futuro.
En diciembre de 2019, otra recolección produjo un nuevo embrión.
A principios de 2020, la idea es extraer óvulos de Nájin y Fatu tres veces al año
siempre y cuando estén sanas.
Mientras tanto, los investigadores están buscando
potenciales madres subrogadas entre rinocerontes blancos del sur;
preferiblemente, que hayan tenido ya un embarazo con buen final.
El plan de subrogación es como un acto de fe;
los rinocerontes blancos del norte y del sur se han cruzado
durante el último periodo glacial y más recientemente en 1977,
así que los investigadores confían en que un rinoceronte blanco del sur
sea capaz de gestar en su vientre a un rinoceronte blanco del norte.
Además, los embarazos de ambas especies tienen la misma duración.
Incluso así, transferir un embrión a un rinoceronte es algo complicado
debido a la forma del cuello uterino.
El último objetivo, que llevará décadas conseguir,
consiste en establecer una población reproductora
de rinocerontes blancos del norte en su escala original.
Las investigaciones indican que hay muestras de suficientes especímenes
para resucitar a una población con la diversidad genética
que tenía la especie hace un siglo.
Aunque los detalles de este proyecto son únicos,
a medida que más especies se enfrenten a un peligro extremo
o a la extinción funcional,
también surgirán preguntas importantes:
¿Tenemos la obligación de intentar recuperar a las especies en peligro,
sobre todo, si han sido las acciones humanas las causantes de su situación?
¿Existen límites para los esfuerzos que deberíamos dedicar
a salvar a los animales en peligro de extinción?
Dans les savanes du Kenya, deux femelles rhinocéros blancs du Nord, Nájin et Fatu,
broutent tranquillement l'herbe.
Au moment de la publication de cette vidéo,
ce sont les deux derniers rhinocéros blancs du Nord sur Terre.
Leur espèce est fonctionnellement éteinte :
sans mâle, Nájin et Fatu ne peuvent pas se reproduire.
Et pourtant, il y a encore de l'espoir de relancer le rhinocéros blanc du Nord.
Comment est-ce possible ?
L'histoire commence il y a environ 50 ans,
lorsque des braconniers ont commencé à chasser illégalement
des milliers de rhinocéros à travers l'Afrique pour leurs cornes.
Ceci, avec les guerres civiles sur leur territoire,
a décimé la population des rhinocéros blanc du Nord.
Des écologistes, inquiets, ont commencé à essayer de les élever
en captivité dans les années 70, collectant le sperme des mâles.
Seuls quatre rhinocéros sont nés à travers cet ambitieux programme de sélection.
Nájin et sa fille Fatu étaient les deux dernières.
En 2014, les écologistes ont découvert
qu'aucune ne pouvait avoir de petit.
Bien que Nájin ait donné naissance à Fatu,
ses pattes arrière sont maintenant faibles,
ce qui pourrait nuire à sa santé si elle redevenait enceinte.
Fatu, quant à elle, a une muqueuse utérine dégénérée.
Ensuite, le dernier mâle rhinocéros blanc du nord, Soudan, est décédé en 2018.
Mais il restait une lueur d'espoir : la reproduction artificielle.
Sans mâle vivant ni femelle capable de porter une grossesse,
c'est un processus pour le moins compliqué et risqué.
Bien que les scientifiques aient stocké du sperme, ils devraient ramasser les œufs -
une procédure complexe qui nécessite qu'une femelle soit sous sédation
pendant jusqu'à deux heures.
Ensuite, on crée un embryon viable en laboratoire -
quelque chose qui n'avait jamais été fait auparavant,
et que personne ne savait faire.
Ceci n'était que le début - une mère porteuse
d'une autre espèce de rhinocéros devrait mener l'embryon à terme.
Les femelles d'une espèce étroitement apparentée,
le rhinocéros blanc du Sud, sont devenues à la fois
la clé du développement d'un embryon de rhinocéros en laboratoire
et les principaux candidates au rôle de mère porteuse.
Les rhinocéros blancs du Nord et du Sud ont divergé
il y a environ un million d'années en deux espèces étroitement apparentées.
Ils habitent différentes régions
et leurs traits physiques sont légèrement différents.
Par une heureuse coïncidence, plusieurs femelles rhinocéros blancs du Sud
avaient besoin d'un traitement pour leurs propres problèmes de reproduction,
et les chercheurs ont donc pu collecter leurs œufs pendant ce traitement.
Au zoo de Dvůr Králové en octobre 2015, les experts d'IZW Berlin
ont commencé à collecter des œufs de rhinocéros blancs du Sud
et à les envoyer à Avantea, un laboratoire de reproduction d'animaux en Italie.
Là, les scientifiques ont développé et perfectionné
une technique pour créer un embryon viable.
Une fois qu'ils ont maîtrisé la technique,
les chercheurs ont extrait les œufs de Nájin et Fatu le 22 août 2019
et les ont transportés en Italie.
Trois jours plus tard, ils ont fécondé les œufs avec du sperme
d'un mâle rhinocéros blanc du Nord.
Une semaine plus tard, deux des œufs sont arrivés au stade du développement
quand l'embryon peut être congelé et préservé pour l'avenir.
Une autre collecte en décembre 2019 a produit un embryon de plus.
Dès début 2020, il est prévu de collecter les œufs de Nájin et Fatu
trois fois par an si elles sont en assez bonne santé.
Pendant ce temps, les chercheurs recherchent
des femelles rhinocéros blanc du Sud qui pourraient devenir mères porteuses -
idéalement, elles auraient déjà mené une grossesse à terme avant.
La procréation médicalement assistée est en quelque sorte un acte de foi -
les rhinocéros blancs du Sud et du Nord ont été croisés
pendant la dernière période glaciaire mais aussi plus récemment en 1977,
donc les chercheurs sont optimistes qu'un rhinocéros blanc du Sud
serait capable de porter un rhinocéros blanc du Nord à terme.
En outre, les grossesses des deux espèces sont de la même durée.
Pourtant, transférer un embryon dans un rhinocéros est délicat
à cause de la forme de leur col de l'utérus.
Le but, qui prendra des décennies, est d'établir une population reproductrice
de rhinocéros blancs du Nord dans leur habitat traditionnel.
Des études suggèrent qu'il y a des échantillons
de suffisamment d'individus pour recréer une population
avec la diversité génétique que l’espèce avait il y a un siècle.
Bien que cette opération soit unique,
il y a de plus en plus d'espèces menacées d'extinction,
ce qui crée une tribune pour des grandes questions :
avons-nous la responsabilité d'essayer d'éviter la disparition d'espèces,
surtout quand ce sont des actions humaines qui ont tout initié ?
Devrait-il y avoir une limite aux efforts que nous déployons
pour sauvegarder des animaux menacés d'extinction ?
בסוואנה של קניה, שתי נקבות של הקרנף הלבן הצפוני, נאג'ין ופאטו,
מכרסמות בשביעות רצון את העשב.
בזמן פרסום הסרטון הזה,
אלו שתי הקרנפות הלבנות הצפוניות האחרונות הידועות בכדור הארץ.
המין שלהן נמצא בהכחדה תפקודית --
בלי זכר, נאג'ין ופאטו לא יכולות להתרבות.
אך יש עדיין תקווה להחיות את הקרנף הלבן הצפוני.
איך זה אפשרי?
סיפורנו מתחיל לפני בערך 50 שנה,
כשציידים התחילו לצוד באופן לא חוקי אלפי קרנפים
בכל אפריקה בשביל הקרניים שלהם.
תופעה זו, בשילוב עם מלחמות אזרחים בטריטוריה שלהם,
השמידה את אוכלוסיית הקרנפים הלבנים הצפוניים.
שומרי סביבה מודאגים החלו לנסות להרבות אותם בשבי בשנות ה-70,
על-ידי איסוף ושמירת זרע מזכרים.
רק ארבעה קרנפים נולדו לבסוף דרך תוכנית הרביה השאפתנית.
נג'ין, ובתה פאטו היו השתיים האחרונות.
ב-2014, שומרי הסביבה גילו שאף אחת מהן לא יכולה להוליד.
למרות שנג'ין המליטה את פאטו, כיום רגליה האחוריות חלשות,
וכניסה להריון עלולה לפגוע בבריאותה.
לפאטו, התנוון דופן הרחם.
אז הקרנף הלבן הצפוני הזכר האחרון - סודאן, מת ב-2018.
אבל היה שביב של תקווה: הפריה מלאכותית.
ללא זכרים חיים ונקבות שמסוגלות לשאת להריון,
זה תהליך מורכב ומסוכן מאוד.
למרות שמדענים שמרו זרע, הם היו צריכים לאסוף ביציות --
תהליך מורכב שדורש להרדים נקבה עד שעתיים.
אז הם יצרו עובר במעבדה --
משהו מעולם לא נעשה לפני כן, ואף אחד לא ידע איך לעשותו.
אך זו היתה רק ההתחלה --
אם פונדקאית ממין אחר של קרנף
תצטרך לשאת את העובר עד הלידה.
נקבות של מין קרוב, הקרנף הלבן הדרומי,
הפכו למפתח ליצירת עובר של קרנף במעבדה
וגם המועמדות המובילות להיות אם פונדקאית.
קרנפים לבנים צפוניים ודרומיים התפצלו לפני בערך מיליון שנה
למינים שונים -- אך קרובים.
הם איכלסו אזורים שונים, והיו להם תכונות פיזיות מעט שונות.
במקריות בת מזל, מספר נקבות של קרנף לבן דרומי
נזקקו לטיפולי פוריות משלהן,
וחוקרים יכלו לאסוף ביציות כחלק מהטיפול.
בגן החיות דבור קרלוב באוקטובר 2015,
מומחים מ-IZW ברלין התחילו לאסוף ביציות מקרנפות לבנות דרומיות
ושלחו אותן לאבנטאה, מעבדת שכפול חיות באיטליה.
שם, מדענים פיתחו ושכללו שיטה ליצור עובר תקין.
ברגע שהם השתלטו על השיטה,
חוקרים שאבו ביציות מנג'ין ופאטו ב-22 באוגוסט 2019
והטיסו אותן לאיטליה.
שלושה ימים מאוחר יותר, הם הפרו את הביציות עם זרע
מזכר קרנף לבן צפוני.
אחרי שבוע נוסף, שתיים מהביציות הגיעו לשלב של התפתחות
בו ניתן להקפיא את העובר ולשמור אותו לעתיד.
איסוף נוסף בדצמבר 2019 יצר עוד עובר.
נכון ל-2020, התוכנית היא לאסוף את הביציות של נג'ין ופאטו שלוש פעמים בשנה
אם הן בריאות מספיק.
בינתיים, חוקרים וחוקרות מחפשים
פונדקאיות קרנפות לבנות דרומיות --
שבאופן אידיאלי נשאו הריון לפני כן.
תוכנית הפונדקאות היא שאפתנית --
קרנפים לבנים צפוניים ודרומיים התרבו בינהם
במהלך עידן הקרח האחרון, ולאחרונה גם ב-1977,
אז החוקרים אופטימיים שקרנפה לבנה דרומית
תוכל לשאת הריון של קרנפה לבנה צפונית.
כמו כן, משך ההריונות של שני המינים זהה.
ועדיין, השתלת עובר לקרנפה היא מסובכת
בגלל המבנה של צוואר הרחם.
המטרה הסופית, שתיקח עשורים,
היא להקים אוכלוסיית רביה של קרנפים לבנים צפוניים
באיזור המקורי שלהם.
לפי המחקרים, יש לנו דגימות ממספיק פריטים
כדי ליצור אוכלוסיה בעלת אותו גיוון גנטי שהיתה למינים לפני מאה שנה.
למרות שפרטי המבצע הם יחודיים,
מינים נוספים עומדים בפני סכנת הכחדה או הכחדה תפקודית,
ולכן עולות גם שאלות גדולות:
האם יש לנו אחריות לנסות להחזיר מינים מהקצה,
בעיקר כשהאנושות הביאה אותם למצב הזה?
האם יש גבול למאמץ שאנחנו צריכים להשקיע
בהצלת חיות בסכנת הכחדה?
Nelle savane del Kenya, due femmine di rinoceronte bianco settentrionale,
Nájin e Fatu,
brucano l'erba contente.
Al momento della pubblicazione di questo video,
questi sono gli ultimi due esemplari di rinoceronte bianco settentrionale
rimasti sulla Terra.
La loro specie è funzionalmente estinta:
senza un maschio, Nájin e Fatu non possono riprodursi.
Ma c'è ancora speranza di far rinascere il rinoceronte bianco settentrionale.
Com'è possibile?
La storia inizia circa 50 anni fa,
quando i bracconieri iniziarono a cacciare illegalmente migliaia di rinoceronti
in tutta l'Africa per il loro corno.
Questo, insieme alle guerre civili presenti nel loro territorio,
decimò le popolazioni di rinoceronte bianco settentrionale.
Gli ambientalisti preoccupati cercarono di allevarli in cattività negli anni '70,
raccogliendo e conservando lo sperma dei maschi.
Alla fine nacquero solo quattro rinoceronti
da quell'ambizioso programma di riproduzione.
Nájin e sua figlia Fatu sono gli ultimi due esemplari.
Nel 2014, gli ambientalisti scoprirono
che nessuna delle due può avere un piccolo.
Sebbene Nájin abbia dato alla luce Fatu, ora le sue zampe posteriori sono deboli,
e rimanere incinta di nuovo potrebbe nuocere alla sua salute.
E Fatu ha una parete uterina deteriorata.
Inoltre, l'ultimo maschio di rinoceronte bianco settentrionale,
Sudan, morì nel 2018.
Ma c'era un barlume di speranza, grazie alla riproduzione assistita.
Senza maschi viventi e senza femmine in grado di sostenere una gravidanza,
questo è un processo complicato e rischioso per non dire altro.
Sebbene gli scienziati avessero immagazzinato lo sperma,
avrebbero anche dovuto raccogliere le uova,
una procedura complessa
che richiede che una femmina resti sedata fino a due ore.
Quindi, avrebbero dovuto creare un embrione vitale in laboratorio,
cosa che non era mai stata fatta prima e che nessuno sapeva come fare.
E quello era solo l'inizio.
Una madre surrogata di un'altra specie di rinoceronte
avrebbe dovuto portare l'embrione a termine.
Le femmine di una specie strettamente imparentata,
il rinoceronte bianco meridionale,
sono diventate la chiave per creare un embrione di rinoceronte in laboratorio
e le principali candidate come madri surrogate.
I rinoceronti bianchi settentrionali e meridionali si separarono
circa un milione di anni fa
in due specie distinte, anche se strettamente imparentate.
Abitano in diverse regioni e hanno tratti fisici leggermente diversi.
Per una fortunata coincidenza,
diverse femmine di rinoceronti bianchi meridionali
hanno avuto bisogno di cure per dei problemi riproduttivi,
e i ricercatori hanno potuto prelevare le uova come parte di tale trattamento.
Nello zoo Dvůr Králové nell'ottobre 2015,
gli esperti dello Zoo di Berlino IZW
hanno iniziato a prelevare le uova di rinoceronti bianchi meridionali
per mandarle ad Avantea, un laboratorio per la riproduzione animale in Italia.
Qui gli scienziati hanno sviluppato e perfezionato una tecnica
per creare un embrione vitale.
Una volta imparata la tecnica,
i ricercatori hanno estratto le uova di Nájin e Fatu, il 22 agosto 2019,
e le hanno inviate in Italia.
Tre giorni dopo, le uova sono state fecondate con lo sperma
di un maschio di rinoceronte bianco settentrionale.
Dopo un'altra settimana, due delle uova sono arrivate alla fase di sviluppo
in cui l'embrione può essere congelato e conservato per il futuro.
Un altro prelievo a dicembre 2019 ha prodotto un altro embrione.
All'inizio del 2020,
il piano è quello di prelevare le uova di Nájin e Fatu tre volte all'anno
se sono abbastanza in salute.
Nel frattempo, i ricercatori stanno cercando
delle madri surrogate di rinoceronte bianco meridionale;
l'ideale sarebbe una femmina che abbia già portato a termine una gravidanza.
Il piano della maternità surrogata è un po' un atto di fede.
I rinoceronti bianchi meridionali e settentrionali si sono incrociati
sia durante l'ultimo periodo glaciale sia più recentemente nel 1977,
e i ricercatori sono ottimisti sul fatto che un rinoceronte bianco meridionale
riesca far nascere un rinoceronte bianco settentrionale.
Inoltre, le gravidanze delle due specie hanno la stessa durata.
Tuttavia, trasferire un embrione in un rinoceronte è complicato
a causa della forma della cervice.
L'obiettivo finale, che richiederà decenni,
è stabilire una popolazione riproduttiva di rinoceronti bianchi settentrionali
nel loro habitat originario.
Gli studi suggeriscono che abbiamo dei campioni
da un numero sufficiente di individui
per ricreare una popolazione con la diversità genetica
che la specie aveva un secolo fa.
Sebbene questo tentativo sia unico nei dettagli,
poiché sempre più specie sono in pericolo o rischiano l'estinzione funzionale,
è anche un'arena per le grandi domande:
abbiamo la responsabilità di provare
a riportare indietro le specie dal precipizio,
soprattutto quando sono state le azioni umane a portarle lì?
Ci sono limiti allo sforzo che dovremmo investire
nel salvare gli animali minacciati dall'estinzione?
ケニヤのサバンナで２頭のメスの キタシロサイ ナイェンとファトゥが
ムシャムシャと満足そうに 草を食べています
このビデオの公開時には
彼女たちは 地球上に残された最後の ２頭のキタシロサイとして知られています
彼女たちの種は機能的に絶滅しています
オスがいないので ナイェンとファトゥは 生殖ができないからです
しかしまだ キタシロサイを 蘇らせる希望はあります
どうすればいいのでしょうか？
このお話は約50年前から始まります
そのころサイたちのツノを狙って アフリカ中で密猟者たちが
何千ものサイたちを 違法に狩り始めました
さらに彼らの生息地で内戦が起きたため
キタシロサイの個体数が 激減してしまいました
1970年代 心配した保護活動家たちは 捕獲した上で繁殖させようと始め
オスから精液を採取し保存しました
意欲的な繁殖プログラムによって生まれたのは 最終的には たった４頭でした
ナイェンと彼女の娘のファトゥが 残された２頭となり
2014年そのどちらにも仔サイがいないことを 保護活動家たちは確認しました
ナイェンはファトゥを産みましたが 今は後ろ足が弱っていて
もし再び妊娠した場合 健康を害する可能性があります
一方ファトゥは 子宮内膜が弱っています
そして最後のオスのキタシロサイ スーダンは2018年に亡くなりました
しかし まだ微かな希望があります 人工生殖です
生きているオスとメスがいなくても 妊娠することは可能ですが
これは控えめに言っても 複雑でリスクのあるプロセスです
科学者が精液を保存していても 彼らは卵子を集めなければならず―
それは最長２時間はメスを 大人しくさせる必要がある複雑な手順です
そして彼らは生存可能な胚を 研究室で作ろうとしました
それは今まで誰もやったことがなく 誰も知らない方法です
それはまだ始まりにすぎず―
別の種のサイが代理母になり
受精卵を妊娠させなければなりません
キタシロサイの近縁種である ミナミシロサイのメスが
研究室の受精卵を育てるための鍵となり
代理母の有力な候補になりました
キタシロサイとミナミシロサイは 100万年前に分岐しましたが
今でも非常に近い関係の種です
彼らは生息地が違い わずかに身体的特徴が異なります
幸運な偶然ですが ミナミシロサイの中に
生殖能力に問題があるメスが何頭かいて 治療が必要だったので
研究者たちは治療の一環として 卵子を採取することができました
2015年10月 デヴォー・クラロヴェ動物園で
IZWベルリン(野生動物研究所)の専門家たちが ミナミシロサイから卵子を採取し始め
それをイタリアにある動物繁殖の研究所 アヴァンティアに送りました
そこで科学者たちは生存可能な胚を 作成する技術を開発し完成させました
彼らがその技術を習得すると
2019年8月22日 研究者たちは ナイェンとファトゥの卵子を摘出し
イタリアに空輸しました
３日後 彼らは卵子をキタシロサイの
オスの精子と授精させました
１週間後２つの卵子が発生段階に入り
胚が冷凍可能になり 未来へ保存 できるようになりました
また2019年12月に別の採取が行われ さらにもう一つ胚を作ることができました
2020年初頭ではナイェンとファトゥの 健康状態が良ければ
卵子を年に３回採取する予定です
その間 研究者たちは
有望なミナミシロサイの 代理母を探しています
理想的なのは 過去に妊娠経験がある個体です
代理母計画は 成功するとの 思いで行われており
ミナミシロサイとキタシロサイは
最後の氷河期や近年の1977年にも 交配していたことから
ミナミシロサイが キタシロサイを妊娠をできると
研究者たちは前向きに捉えています
さらに この２つの種は 妊娠期間が同じです
しかしそれでも 胚をサイに移植するのは
子宮頸部の形状が 理由となり難しいのです
数十年かかる最終的な目標は
キタシロサイの繁殖個体数を 彼らの元々の生息地に
確立させることです
研究では１世紀前にその種が持っていた 遺伝的多様性を再生するのに
十分な数の個体から得た サンプルがあると示唆しています
この取り組みの詳細は ユニークなのですが
多くの生物が絶滅危惧または 機能的絶滅に直面しているので
同時に大きな疑問を 投げかける場でもあります
私たち人間は危機に瀕している生物を 救う責任があるのでしょうか？
特に人間の活動そのものが 彼らを危機に追い込んでいる場合は？
絶滅の危機に瀕している 動物たちを救うために
私たちが重ねるべき努力に 制限はあるのでしょうか？
لە دەشتە پانوبەرینەکانی کینیا، دوو کەر کەدەنی مێینەی سپی باکووری، ناین و فاتوو،
بەبێ بەوەستان گیای سەر زەوییەکە دەجوون.
لەم کاتەی ئەو ڤیدیۆییە بڵاودەبێتەوە،
ئەم دووانە بە کۆتا کەرکەدەنی سپی باکوری ناسێنراون کە لەسەر زەوەی ماوەتنەوە.
جۆرەکەیان چالاکانە لە ناودەچن -
بەبێ نێرینەیەک، ناین و فاتوو ناتوانن زاوزێبکەن.
و هێشتا، هێوایەک هەیە تا کەرکەدەنی سپی باکوری ببوژێنینەوە.
ئەم چۆن دەتوانرێت؟
چیرۆکەکە نزیک ٥٠ ساڵ بەر لە ئێستا دەست پێدەکات،
کاتێک ڕاوجییەکان دەستیانکرد بە ڕاوکردنی نایاسایی هەزارەها کەرکەدەن
لە هەموو ئەفریقادا بۆ قۆجەکانیان.
ئەمە، کۆبوونەوەی شەڕی ناوخۆی لە هەرێمەکەیان،
جۆری کەرکەدەنی سپی باکوری بەتەواوەتی لەناوبرد.
نیگەرانی ژینگەدۆستان وایکرد هەوڵبدەن لە باخچەی ئاژەڵان وەچەیان پێبخەنەوە
لە ساڵانی ١٩٧٠، کۆکردنەوە و پاشەکەوتکردنی تۆ لە نێرەکان.
تەنها چوار کەرکەدەن لەڕێگەی پرۆگرامی وەچەخستنەوەی بەرزخوازی لە دایکبوون.
ناین، و کچەکەی فاتوو کۆتا دوو دانەن.
لە ساڵی ٢٠١٤، سروشتپارێزان زانیان کەوا هیچیان ناتوانن بێچوو بخەنەوە.
هەرچەندە ناین فاتووی بووە، ئێستا ئەو لاقەکانی زۆر بێ هێزبوون،
کەوا زیان بە تەندروستی دەگەیەنێت ئەگەردووبارە دووگیان بێتەوە.
فاتوو، لەکاتێکدا ناوپۆشی منداڵدانی خراپی هەیە.
پاشان، کۆتا جۆری کەرکەدەنی نێرینەی سپی باکوری، سودان، لە ساڵی ٢٠١٨ مرد.
بەڵام یەک تروسکە هیوا هەبوو: ئەویش زاوزێکردن لەڕێگەی دەستکردەوە.
بەبێ هیچ نێرێک و مێیەک دەتوانرێت پڕۆسەی دووگیانکردن ئەنجام بدرێت،
ئەمە تەنانەت بە قسەش پڕۆسەیەکی ئالۆز و مەترسیداریشە.
هەرچەندە زاناکان تۆی نێرینەیان هەڵگرتووە پێویستە هێلکەی مێنە کۆبکەنەوە-
تاقیکردنەوەیەکی ئاڵۆزە پێویستە بۆ ماوەی دوو کاتژمێر مێکە بورووژێنرێت.
دواتر، کۆرپەلەی توانادار لە تاقیگە دروست دەکرێت-
شتێک کەوا هەرگیز پێشتر نەکراوە و کەسیش نازانێت چۆن ئەنجامی بدات.
هەرچەندە ئەمە تەنها سەرەتاییەکە-
دایکی دووگیانکراو لە ڕیگەی چاندنی دەستکردوە جۆری دیکەی کەرکەدەن
دەتوانێت کۆرپەلە تا ماوەی ماوەی دووگیانی هەڵبگرێت.
مێینەکەن جۆرێکی نزیکن لە کەرکەدەنی سپی باشوری،
هەردوو جۆرەکە دەبن بە کلیلێک بۆ گەشەپێدانی کۆرپەلەی کەرکەدەن لە تاقیگە
و ڕابەرایەتیکردنی پاڵێوراوەکان بۆ دایکی دووگیانکراو لە ڕێگەی چاندنی دەستکرد.
کەرکەدەنی سپی باکوری و باشوری میلیۆنان ساڵە لە یەکتر جیابۆنەتەوە
هەرچەندە هێشتا دوو جۆری نزیکن لەیەکەوە.
لە هەرێمی جیاواز نشتەجێبوون، و کەمێک سیفەتی جەستەیی جیاوازییان هەیە.
لە ڕووداوێکی خۆشبەختانە چەندان لە کەرکەدەنە مێینە سپیە باشورییەکان
پێویستیان بە چارەسەرکردن دەبێت بۆ گرفتی زاوزێکردنی خۆیان،
و توێژەرەکان دەتوانن هێلکەکانیان کۆبکەنەوە وەک بەشێک لە چارەسەرەکەیان.
لە باخچەی ئاژەڵانی دڤور کرالۆڤ لە تشرینی یەکەمی ٢٠١٥،
شارەزایانیIZW بەرلین دەستیانکرد بە کۆکردنەوەی هێلکە لە کەرکەدەنی سپی باشوری
و بۆ ئەڤانتیەیان، تاقیگەی زاوزێکردنی ئاژەڵان لە ئیتاڵیا نارد.
زاناکان گەشەیان بە تەکنیکێک دا و نایابیان کردوە تا کۆرپەلەی توانادار دروست بکەن.
جارێک تەکنیکەکەیان ئەنجام دا،
توێژەرەوەکان هێلکەیان لە ناین و فاتوو وەرگرت لە ٢٢ ئابی ٢٠١٩
و بۆ ئیتالیایان نارد.
سێ ڕۆژ دواتر، هێلکەکەیان لەگەڵ تۆی
کەرکەدەنێکی نێرینەی سپی باکوری پیتاند.
داوای هەفتەکەی تر، دوو هێلکە توانیان بگەنە قۆناغی گەشەکردن
کاتێک کۆرپەلە دەتوانرێت ببەستێندرێت و بۆ داهاتوو هەڵبگیرێت.
کۆکردنەوەیەکی ترلە کانوونی یەکەمی ٢٠١٩ کۆرپەلەیەکی تری بەرهەمهێنا.
لە سەرەتاکانی ٢٠٢٠، پلاندانرا سێ جار لە ساڵێکدا هێلکە لە ناین و فاتوو وەربگیرێت
ئەگەر باری تەندروستییان جێگیربێت.
لەهەمان کاتدا، توێژەرەوەکان دەگەران بەدوای
بەڵینی کەرکەدەنی سپی باشوری دایکی دووگیانکراو لەڕێگەی چاندنی دەستکردەوە-
نایابانە توانی ماوەی دووگیانی پێشتری تێپەڕێنێت.
پلانی چاندنی دەستکرد هەرچاندە نازانرێت ئەنجامەکەی چی دەبێت-
کەرکەدەنە سپییەکانی باکوری و باشوری بەیەکەوە وەچەیان خستۆتەوە
لە کۆتاییەکانی چاخی بەستەڵەک و لەم دوایانە لە ساڵی ١٩٧٧،
بۆیە توێژەرەوان گەشیبینن کەرکەدەنێکی سپی باشوری
دەتوانێت لە تەواوی ماوەی دووگیانی کەرکەدەنی سپی باکوری هەڵبگرێت.
هەروەها، ماوەی دووگیانی هەردووو جۆرەکە هەمان درێژیان هەیە.
هێشتا، گواستنەوەی کۆرپەلە بۆ کەرکەدەنەکە فێڵە
چونکە لەبەر شێوەی کونی زێ مێینە.
ئامنجی کۆتایی، کەوا چەند دەیەکی دەوێیت،
زیاتکردنی وەچەی کەرکەدەنی سپی باکورییە
لە سەر شێوە ڕەسەنەکەیان.
توێژینەوەکان پێشنیاری ئەوە دەکەن کەوا نموونەمان هەیە لە هەموو تاکێک
بۆ دروستکردنەوەی گرووپەکە لەگەڵ جیناتی هەمەچەشنی جۆرەکان سەدەیەک پێشا ئێستا.
هەرچەندە دیاریکراوەی ئەم ڕەنجە نایابە،
ەکو جۆری زیاتر ڕووبەڕووی مەترسی توقێنەر دەبنەوە یاخود چالاکانە لەناودەچن،
هەروەها مەیدانێکی زۆرانبازییە بۆ پرسیارە گەورەکان:
ئایا ئێمە بەرپرسیارین تا هەوڵبدەین جۆرەکان لە لێواری لەناوچوون بگەڕێنینەوە،
بەتایبەتی کردارەکانی مرۆڤ ئەمانی بەم ڕۆژە گەیاندووە؟
ئایا ڕەنجە سنوردارکراوەکان پێویستە بەکاربهێنرین
لە پاراستنی ئەم ئاژەڵانەی هەڕەشەی لەناوچوونیان لەسەرە؟
ကင်ညာနိုင်ငံမြက်ခင်းပြင်မှာ နာရင်နဲ့ ဖာတူ အမည်ရတဲ့ မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူမနှစ်ကောင်ဟာ
ပျော်ရွှင်တည်ငြိမ်စွာပဲ စားသောက်နေကြပါတယ်။
ဒီဗီဒီယိုကို တင်တဲ့အချိန်မှာ ဒီနှစ်ကောင်က ကမ္ဘာပေါ်
နောက်ဆုံးကျန်ရှိတဲ့ မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူ နှစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့မျိုးစိတ်ဟာ လုပ်ဆောင်ပုံအရဆို မျိုးသုဥ်းသွားပါပြီ။
အထီးမရှိပဲနဲ့ နာရင်နဲ့ ဖာတူတို့ မျိုးမပွားနိုင်တော့ပါဘူး။
ဆိုသော်ငြား မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူတွေကို အသက် သွင်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်တော့ ရှိပါသေးတယ်။
ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်လဲ။
ဇာတ်လမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀ ခန့်က
တရားမဝင် သတ်ဖြတ်သူတွေက အာဖရိကတစ်လွှားမှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကြံ့တွေကို
ဦးချိုအတွက် တရားမဝင် အမဲလိုက်ရာကနေ စပါတယ်။
အဲဒါက သူတို့ ကျက်စားရာတွေမှာ ပြည်တွင်းစစ်တွေနဲ့ ထပ်ပေါင်းပြီး
မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူတွေ အစုလိုက် သေဆုံးကာ အကောင်ရေ ကျဆင်းလာပါတော့တယ်။
စိုးရိမ်ကြတဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူတွေက ၁၉၇၀ ခုနှစ်တွေမှာ သူတို့ကိုထိန်းသိမ်းထားကာ
အထီးတွေရဲ့ သုက်ပိုးတွေကို စုဆောင်း သိုလှောင်ပြီး မျိုးဖောက်ဖို့ကြိုးစားပါတယ်။
ဒီရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတဲ့ အစီစဥ်ကနေ ကြံ့လေးကောင်သာ အံ့သြဖွယ် ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။
နာရင်နဲ့ သူ့သမီး ဖာတူ ကတော့ ဒီအထဲက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ နှစ်ကောင်ပါ။
၂၀၁၄ မှာတော့ ပညာရှင်တွေက ဒီနှစ်ကောင်စလုံး ဘယ်သူမှ သားမပေါက်နိုင်တာ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
နာရင်က ဖာတူကို မွေးခဲ့ပေမဲ့ နောက်ခြေထောက်တွေက မသန်တော့တဲ့အတွက်
နောက်တစ်ခါ ဇီးတက်ရင် သူ့အတွက် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်နိုင်တာကြောင့်ပါ။
တစ်ဖက်မှာ ဖာတူကလည်း သားအိမ် အတွင်းသားနံရံ မကောင်းတော့ဘူး။
၂၀၁၈ တုန်းက ဆူဒန်မှာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ မြောက်ပိုင်း ကြံ့ဖြူထီးကလည်း ဆုံးသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စတော့ ရှိပါတယ်။ မေထုန်မဲ့ မျိုးပွားခြင်းပါ။
သက်ရှိအထီးနှင့် ဇီးတင်နိုင်ဖို့အတွက် အမလည်း မရှိတာကြောင့်
ဒါက ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရှုုပ်ထွေးပြီး စွန့်စားရတဲ့ ကိစ္စပါ။
သိပ္ပံပညာရှင်တွေက သုက်ပိုးကို သိမ်းထားတာ ရှိသော်လည်း အမမျိုးဥကို စုဆောင်းရပါဦးမယ်။
အမက နှစ်နာရီလောက်ထိကို ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးရမယ့် ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ လုပ်ငန်းစဥ်ပါ။
ပြီးတော့မှ မျိုးအောင်တဲ့ သန္ဓေသားလောင်းကို ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဖန်တီးရမှာပါ။
ဒါကို ဘယ်သူမှ တခါမှ မလုပ်ဖူးခဲ့သလို ဘယ်လိုလုပ်ရတယ် ဆိုတာလည်း မသိခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါကအစပဲလို့ ဆိုရာမှာ
အငှားဇီးကပ်မယ့် တခြားကြံ့မျိုးစိတ်ထဲက အမက
ဒီမျိုးအောင်ထားတဲ့သန္ဓေသားလောင်းကို ဆက်ပြီး လွယ်ပေးထားရမှာပါ။
မျိုးစိတ်ဆင်တူတဲ့ တောင်ပိုင်းကြံ့ဖြူအမတွေက
ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ကြံ့သန္ဓေသားလောင်း ဖန်တီးဖို့နှင့် ဇီးတင်ပေးနိုင်မယ့်
အဓိကကျတဲ့ အငှားဇီးကပ်ပေမယ့် မိခင်လောင်းတွေအဖြစ် အရေးပါလာပါတော့တယ်။
တောင်နဲ့မြောက် ကြံ့ဖြူတွေက နှစ်သန်းပေါင်း များစွာကတည်းက သီးသန့်အဖြစ်
ကွဲထွက်လာခဲ့ကြတယ်ဆိုပေမဲ့ အတော်လေး နီးနီးကပ်ကပ် ဆက်နွယ်နေတဲ့ မျိုးစိတ်တွေပါ။
မတူညီတဲ့ ဒေသတွေမှာ ပေါက်ရောက်လာကြပြီး မဆိုသလောက်မတူညီတဲ့ ရုပ်လက္ခဏာတွေ ရှိပါတယ်။
ကံကောင်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုက တောင်ပိုင်းကြံ့ဖြူမတွေ ကိုယ်တိုင်ကိုက
မျိုးပွားတဲ့ကိစ္စမှာ ပြဿနာရှိနေတာကြောင့် ကုသမှု လိုအပ်နေခဲ့တာကြောင့်
သုတေသီတွေက မျိုးဥတွေကို ကုသမှုအပိုင်းတစ်ခု အနေနဲ့ စုဆောင်းနိုင်ကြပါတယ်။
၂၀၁၅ အောက်တိုဘာလ၊ ဒီဗိုရာခရာလိုဗေး တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ
ဘာလင်IZW က ပညာရှင်တွေက တောင်ပိုင်းကြံ့ဖြူမ တွေဆီကနေ မျိုးဥတွေကို စတင်စုဆောင်းပါတယ်။
ပြီးတာနဲ့ အီတလီက အဗာတီရာ တိရစ္ဆာန် မျိုးပွားမှု ဓာတ်ခွဲခန်းကို ပို့ပါတယ်။
ဒီမှာသိပ္ပံပညာရှင်တွေက သန္ဓေသားလောင်း ၁ခု ဖန်တီးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို အမှားယွင်းမရှိ
လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်တာနဲ့
သုတေသီတွေက နာရင်နဲ့ ဖာတူဆီက မျိုးဥတွေထုတ်ပြီး သြဂုတ်၂၂၊ ၂၀၁၉ မှာ
အီတလီကို ပို့ပါတယ်။
သုံးရက်ကြာတော့ မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူထီး တစ်ကောင်ဆီက သုက်ပိုးနဲ့
အမမျိုးဥတွေကို မျိုးအောင်စေပါတယ်။
နောက်တစ်ပတ်ကြာတော့ မျိုးဥထဲက နှစ်ခုက ဖွံ့ဖြိုးမှုအဆင့်ကို ရောက်ရှိလာတော့
သန္ဓေသားလောင်းကို ခဲနေအောင်ထားပြီး အနာဂတ်အတွက် သိမ်းထားနိုင်ပါပြီ။
နောက်တစ်ခါ ၂၀၁၉ ဒီဇင်ဘာမှာ ထပ်ထုတ်ယူပြီး သန္ဓေသားလောင်းတစ်ခု ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
၂၀၂၀ အစပိုင်းမှာ အစီစဥ်က တစ်နှစ်ကို ၃ ခါ နာရင်နဲ့ဖာတူဆီက မျိုးဥထုတ်ယူဖို့ပါ။
သူတို့ ကျန်းမာနိုင်နေကြသေးရင်ပေါ့။
တစ်ချိန်တည်းမှာ သုတေသီတွေက
အသေအချာ အငှားဇီးကပ်နိုင်မယ့် တောင်ပိုင်း ကြံ့ဖြူမတွေကို ရှာဖွေနေကြပါတယ်။
အရင်တစ်ခေါက် ဇီးကပ်ဖူးတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပါ။
ဒီအငှားဇီးကပ်တာက ကပြားမျိုးစပ်မယ့် သဘောမျိုးတော့ သက်ရောက်သလို ရှိပါတယ်။
တောင်နဲ့မြောက် ကြံ့ဖြူတွေက နောက်ဆုံး ရေခဲခေတ်နဲ့
အနီးဆုံး ၁၉၇၇ ခုနှစ်မှာ သွေးနှောထားခဲ့ကြပြီးသားပါ။
ဒါကြောင့် သုတေသီတွေက တောင်ပိုင်းကြံ့ဖြူက
မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူကို ဇီးကပ်ပေးနိုင်တယ် လို့ ယုံကြည်နေကြပါတယ်။
ဒါ့အပြင် မျိုးစိတ်နှစ်စိတ်လုံးရဲ့ ပဋိသန္ဓေ ကြာချိန်ကလည်း အတူတူပါပဲ။
သန္ဓေသားလောင်းကို ကြံ့ထဲထည့်ပေးရတာ ကတော့ သားအိမ်ဝ ပုံစံအနေထားကြောင့်
အန္တရာယ်ရှိနေတုန်းပါပဲ။
ဒီပြောင်မြောက်တဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဆယ်စုနှစ်တွေအထိ
ကြာနိုင်ပြီး၊ မြောက်ပိုင်းကြံ့ဖြူသားပေါက် မှုနှုန်းကို သူတို့မူလနယ်မြေထဲမှာပဲ
ပြန်လည်တည်ထောင်ဖို့ပါ။
လေ့လာမှုတွေအရ ကျန်ခဲ့တဲ့ရာစုနှစ်က မျိုးစိတ် မျိုးကွဲတွေရဲ့မျိုးရိုးဗီဇတွေကနေ
အကောင်ရေတွေ ပြန်လည်ဖန်တီးဖို့ နမူနာတွေ အလုံအလောက် ရှိတယ်လိူ့ဆိုပါတယ်
ဒီကြိုးစားအားထုတ်မှု ပုံစံက အတုမရှိအောင် ကောင်းပေမဲ့
ကျန်တဲ့မျိုသုဥ်းဖို့ရှိနေတဲ့ မျိုးစိတ်တွေ၊ လုပ်ဆောင်ပုံအရ မျိုးသုဥ်းသွားတဲ့
မျိုးစိတ်တွေ အတွက်ကတော့ ငြင်းခုန်နေဆဲ မေးခွန်းကြီးတွေပါ။
ချောက်ထဲကျခါနီး မျိုးစိတ်တွေကို တာဝန်ရှိရှိ ပြန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားသင့်သလား။
အထူးသဖြင့် လူတွေရဲ့လက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်သွားခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေမှာပေါ့။
မျိုးသုဥ်းဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကယ်တင်ဖို့
ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ ချဲ့ထွင်သင့်နေတာက အကန့်အသတ်များ ရှိနေသလား။
Na kenijskiej sawannie Nájin i Fatu, samice białego nosorożca północnego,
pasą się z zadowoleniem.
W momencie publikacji tego filmu
są dwoma ostatnimi nosorożcami północnymi na Ziemi.
Ten gatunek jest właściwie wymarły.
Bez samca Nájin i Fatu nie mogą się rozmnożyć.
Mimo wszystko jest jeszcze szansa na uratowanie tego gatunku.
Jak to możliwe?
Historia zaczęła się około 50 lat temu,
kiedy kłusownicy zaczęli nielegalnie polować na tysiące nosorożców
w całej Afryce z powodu ich rogów.
To i wojna domowa na ich terytorium
zdziesiątkowało populację białych nosorożców północnych.
W latach 70. zaniepokojeni ekolodzy zaczęli próby hodowli w niewoli,
zbierając i magazynując nasienie samców.
Ostatecznie tylko cztery nosorożce narodziły się dzięki temu programowi.
Nájin i jej córka Fatu były ostatnie.
W 2014 roku ekolodzy odkryli, że żadna z nich nie może rodzić.
Mimo że Nájin urodziła Fatu, ma teraz zbyt słabe tylne nogi,
co może zaszkodzić jej zdrowiu, gdyby ponownie zaszła w ciążę.
Z kolei Fatu ma zwyrodniały nabłonek macicy.
Ostatni samiec gatunku, Sudan, zmarł w 2018 roku.
Ostatni płomyk nadziei to sztuczna reprodukcja.
Bez żywego samca i samicy zdolnej donosić ciążę
to bardzo skomplikowany i ryzykowny proces.
Choć naukowcy mieli nasienie, musieli też zebrać komórki jajowe.
To złożona procedura wymagająca uśpienia zwierzęcia nawet na dwie godziny.
Następnie mieli doprowadzić do zapłodnienia w laboratorium.
Nikt wcześniej tego nie robił, ani nie wiedział, jak to zrobić.
To dopiero początek.
Matka zastępcza z innego podgatunku nosorożca
musiałaby nosić płód do rozwiązania.
Samice blisko spokrewnionego gatunku, białego nosorożca południowego,
stały się kluczowe dla rozwoju zarodka w laboratorium.
Są najlepszymi kandydatkami na matki zastępcze.
Nosorożce północne i południowe podzieliły się około miliona lat temu
na dwa osobne, choć dalej blisko spokrewnione podgatunki.
Zamieszkują różne obszary i mają nieco inne cechy fizyczne.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności, kilka samic południowego nosorożca
wymagało leczenia ze względu na ich problemy rozrodcze,
dzięki czemu naukowcy mogli pobrać ich komórki jajowe.
W czeskim Dvůr Králové Zoo w październiku 2015 roku
eksperci berlińskiego instytutu badawczgo
zaczęli zbierać komórki jajowe nosorożca południowego
i wysyłać je do Avantea, włoskiego laboratorium reprodukcji zwierząt.
Tam naukowcy udoskonalili technikę tworzenia zdolnego do życia zarodka.
Po dopracowaniu metody,
22 sierpnia 2019 roku naukowcy wydobyli komórki Nájin i Fatu
i przewieźli je do Włoch.
Trzy dni później zapłodnili komórki nasieniem nosorożca północnego.
Po tygodniu dwie komórki dotarły do etapu rozwoju,
w którym zarodek może być zamrożony i zachowany na przyszłość.
Kolejne pobranie w grudniu 2019 roku zapewniło nowy zarodek.
Na początek 2020 roku w planach jest pobieranie komórek trzy razy w roku,
jeśli umożliwi to zdrowie Nájin i Fatu.
Tymczasem naukowcy poszukują
zastępczej matki z gatunku nosorożca południowego.
Najlepiej takiej, która już wcześniej donosiła ciążę.
Ten plan opiera się na dużych pokładach nadziei.
Nosorożce południowe i północne już się krzyżowały
w okresie zlodowacenia i niedawno, w 1977 roku,
więc naukowcy mają nadzieję, że samica nosorożca południowego
jest w stanie urodzić nosorożca północnego.
Co więcej, ciąże obu podgatunków trwają tyle samo.
Jednak transfer zarodka jest trudny
z powodu kształtu szyjki macicy.
Głównym celem, którego osiągnięcie może potrwać dekady,
jest stworzenie populacji lęgowej nosorożców północnych
w jej oryginalnej formie.
Badania sugerują, że mamy próbki od wystarczającej liczby osobników,
żeby odtworzyć gatunek z genetyczną różnorodnością sprzed stu lat.
Mimo że specyfika tych działań jest unikalna,
w momencie, kiedy tak wiele gatunków jest na progu wymarcia,
stawiane są ważne pytania.
Czy mamy obowiązek ratować gatunki stojące nad krawędzią,
szczególnie, że to ludzkie działania je na tę krawędź sprowadziły.
Czy powinny być granice
w ratowaniu gatunków zagrożonych wyginięciem?
Nas savanas do Quénia, duas fêmeas de rinocerontes brancos do norte,
Nájin e Fatu,
pastam a erva com satisfação.
Na altura da publicação deste vídeo,
são os dois últimos rinocerontes brancos do norte conhecidos do planeta.
Esta espécie está funcionalmente extinta
— sem um macho, Nájin e Fatu não podem reproduzir-se.
Porém, ainda há esperança de ressuscitar o rinoceronte branco do norte.
Como assim?
A história começa há 50 anos,
quando os caçadores furtivos caçaram ilegalmente milhares de rinocerontes
por toda a África, na mira dos seus cornos.
Isso, aliado a guerras civis no território deles
dizimou as populações de rinocerontes brancos do norte.
Os conservacionistas preocupados começaram a tentar criá-los em cativeiro,
nos anos 70,
colhendo e armazenando o sémen dos machos.
Mas só nasceram quatro rinocerontes neste ambicioso programa de criação
Nájin e a sua filha Fatu foram os dois últimos.
Em 2014, os conservacionistas descobriram que nenhuma delas pode ter crias.
Embora Nájin tenha procriado Fatu, sofre de fraqueza nas patas traseiras
e voltar a ter uma gravidez pode ser prejudicial para a sua saúde.
Entretanto, Fatu tem uma mucosa uterina degenerada.
O último rinoceronte branco do norte macho, Sudan, morreu em 2018.
Mas havia um lampejo de esperança: a reprodução artificial.
Sem machos vivos e sem fêmeas aptas a terem uma gravidez,
isto, no mínimo, é um processo complicado e arriscado.
Embora os cientistas tenham armazenado esperma, terão de colher os ovos
— um processo complexo que exige a sedação da fêmea durante duas horas.
Depois, têm de criar um embrião viável no laboratório,
uma coisa que nunca foi feita e ninguém sabia fazer.
E isso era apenas o início,
uma mãe substituta de outra espécie de rinocerontes
teria de levar o embrião a bom termo.
As fêmeas de espécies parentes do rinoceronte branco do sul
são fundamentais para criar um embrião de rinoceronte em laboratório
e as principais candidatas para mães de substituição.
Os rinocerontes brancos do norte e do sul divergiram há cerca de um milhão de anos
em espécies separadas — embora estreitamente aparentadas.
Habitam regiões diferentes e têm traços físicos ligeiramente diferentes.
Numa coincidência feliz
várias fêmeas de rinocerontes brancos do sul
precisaram de tratamento para problemas de reprodução
e os investigadores puderam colher ovos durante esse tratamento.
No zoo Dvůr Králové, em outubro de 2015,
especialistas de Berlim começaram a colher ovos
dos rinocerontes brancos do sul
e enviaram-nos para Avantea,
um laboratório de reprodução animal, em Itália.
Aí, os cientistas desenvolveram e aperfeiçoaram
uma técnica para criar um embrião viável.
Depois de dominarem a técnica,
os investigadores extraíram ovos a Nájun e a Fatu, a 22 de agosto de 2019
e enviaram-nos para Itália.
Três dias depois, fertilizaram os ovos com esperma
de um rinoceronte branco macho do norte.
Ao fim de mais uma semana, dois dos ovos entraram na fase de desenvolvimento
em que o embrião pode ser congelado e preservado para o futuro.
Outra colheita em dezembro de 2019 produziu mais um embrião.
A partir do início de 2020, o plano é recolher ovos de Nájin e de Fatu
três vezes por ano, se elas continuarem de boa saúde.
Entretanto, os investigadores estão à procura
de mães de substituição adequadas nos rinocerontes brancos do sul
— idealmente que já tenham tido uma gravidez de bom termo.
O plano de maternidade de substituição é de certo modo um ato de fé
— os rinocerontes brancos do sul e do norte cruzaram-se
durante o último período glacial e, mais recentemente, em 1977,
por isso os investigadores estão otimistas de que um rinoceronte branco do sul
poderá levar a bom termo a gestação de um rinoceronte branco do norte.
A gravidez das duas espécies demora o mesmo tempo.
Mesmo assim, transferir um embrião para um rinoceronte é complicado
por causa da forma do colo uterino.
O objetivo final, que demorará décadas,
é criar uma população de procriação de rinocerontes brancos do norte
na sua gama original.
Os estudos sugerem que temos amostras de indivíduos suficientes
para recriar uma população com a diversidade genética
que as espécies tinham há cem anos.
Embora a especificidade desta operação seja única,
há cada vez mais espécies ameaçadas de extinção,
o que cria uma arena para perguntas importantes:
temos a responsabilidade de tentar recuperar essas espécies,
sobretudo quando isso foi provocado pelas ações humanas?
Há limites para o esforço que devemos fazer
para salvar animais ameaçados de extinção?
Nas savanas do Quênia, duas fêmeas de rinoceronte-branco do norte,
Nájin e Fatu,
mastigam alegremente a grama.
No momento da publicação deste vídeo,
estes são os dois últimos rinocerontes-brancos do norte conhecidos
que restaram na Terra.
Sua espécie está praticamente extinta.
Sem um macho, Nájin e Fatu não podem se reproduzir.
Porém ainda há esperança de reviver o rinoceronte-branco do norte.
De que maneira?
A história começa há cerca de 50 anos,
quando caçadores ilegais começaram a caçar milhares de rinocerontes em toda a África
por seus chifres.
Combinado com guerras civis em seu território,
isso dizimou populações de rinocerontes-brancos do norte.
Conservacionistas preocupados começaram a tentar reproduzi-los em cativeiro
na década de 1970,
coletando e armazenando sêmen de machos.
Apenas quatro rinocerontes
nasceram por meio do ambicioso programa de reprodução.
Nájin e a filhote Fatu foram as duas últimas.
Em 2014, conservacionistas descobriram que nenhuma das duas pode ter um filhote.
Embora Nájin tenha dado à luz Fatu, ela agora tem patas traseiras fracas,
o que pode prejudicar sua saúde se ela engravidar novamente.
Fatu, por sua vez, tem revestimento uterino debilitado.
Em seguida, o último macho da espécie de rinoceronte-branco do norte, Sudão,
morreu em 2018.
Mas havia um raio de esperança: a reprodução artificial.
Sem machos vivos nem fêmeas capazes de engravidar,
esse processo é complicado e arriscado, para dizer o mínimo.
Embora cientistas houvessem armazenado sêmen,
eles teriam que coletar os óvulos,
um procedimento complexo
que requer que a fêmea seja sedada por até duas horas.
Depois, eles criariam um embrião viável no laboratório,
algo que nunca havia sido feito, e ninguém sabia como fazer.
Mesmo isso era apenas o começo.
Uma mãe substituta de outra espécie de rinoceronte
teria que carregar o embrião até o fim.
Fêmeas de uma espécie intimamente relacionada,
o rinoceronte-branco do sul,
tornaram-se o segredo para desenvolver um embrião de rinoceronte em laboratório
e também as candidatas principais a mães substitutas.
Rinocerontes-brancos do norte e do sul se afastaram há cerca de um milhão de anos
e se tornaram espécies distintas, embora ainda intimamente relacionadas.
Eles habitam regiões diferentes
e têm características físicas ligeiramente diferentes.
Em uma feliz coincidência, várias fêmeas de rinoceronte-branco do sul
precisaram de tratamento para seus problemas reprodutivos,
e pesquisadores conseguiram coletar óvulos como parte desse tratamento.
No zoológico Dvůr Králové, em outubro de 2015,
especialistas do IZW Berlin
começaram a coletar óvulos de rinocerontes-brancos do sul
e enviá-los para Avantea, um laboratório de reprodução animal na Itália.
Lá, cientistas desenvolveram e aperfeiçoaram uma técnica
para criar um embrião viável.
Depois de dominar a técnica,
pesquisadores extraíram os óvulos de Nájin e Fatu em 22 de agosto de 2019
e os enviaram para a Itália.
Três dias depois, eles fertilizaram os óvulos
com esperma de um macho de rinoceronte-branco do norte.
Depois de outra semana, dois dos óvulos chegaram ao estágio de desenvolvimento
em que o embrião pode ser congelado e preservado para o futuro.
Outra coleta em dezembro de 2019 produziu mais um embrião.
A partir do início de 2020,
o plano é coletar os óvulos de Nájin e Fatu três vezes por ano,
se estiverem saudáveis ​​o bastante.
Enquanto isso, pesquisadores procuram
mães substitutas promissoras do rinoceronte-branco do sul,
de preferência que já tenham engravidado antes.
O plano de barriga de aluguel é um ato de fé.
Rinocerontes-brancos do sul e do norte se cruzaram
durante o último período glacial e, mais recentemente, em 1977.
Portanto, pesquisadores estão otimistas de que um rinoceronte-branco do sul
consiga carregar até o fim um rinoceronte-branco do norte.
Além disso, as gestações das duas espécies têm a mesma duração.
Ainda assim, transferir um embrião para um rinoceronte é complicado
por causa do formato do colo do útero.
O objetivo final, que levará décadas,
é estabelecer uma população reprodutora de rinocerontes-brancos do norte
em sua região geográfica original.
Estudos sugerem que temos amostras de espécimes suficientes
para recriar uma população
com a diversidade genética que a espécie tinha um século atrás.
Embora os detalhes exatos desse esforço sejam únicos,
à medida que mais espécies enfrentam perigo crítico ou extinção funcional,
também são um campo de discussão para questões importantes:
será que temos a responsabilidade de tentar salvar as espécies,
principalmente quando foi a própria ação humana que as colocou em perigo?
Será que há limites para o esforço que devemos empregar
para salvar animais ameaçados de extinção?
În savanele din Kenya, două femele de rinoceri albi nordici, Nájin și Fatu,
ronțăie mulțumite pe iarbă.
În momentul publicării acestui videoclip,
aceștia sunt ultimii doi rinoceri albi nordici de pe Pământ.
Specia lor este dispărută funcțional -
fără un mascul, Nájin și Fatu nu pot reproduce.
Și totuși, există încă speranța de a reînvia rinocerul alb nordic.
Cum e posibil?
Povestea începe acum 50 de ani,
când braconierii au început să vâneze ilegal mii de rinoceri
din Africa pentru cornurile lor.
Asta, combinat cu războaiele civile de pe teritoriul lor,
au decimat populațiile de rinocer alb nordic.
Conservatorii îngrijorați au încercat să îi reproducă în captivitate în anii 70,
colectând și stocând material seminal de la masculi.
Doar patru rinoceri s-au născut prin programul ambițios de reproducere.
Nájin și fiica ei, Fatu, au fost ultimii doi.
În 2014, conservatorii au descoperit că niciuna nu poate avea pui.
Deși Nájin a născut-o pe Fatu, ea are acum picioarele posterioare slabe,
ceea ce i-ar putea dăuna sănătății dacă ar rămâne din nou însărcinată.
În același timp, Fatu are o mucoasă uterină degenerată.
Apoi, ultimul mascul de rinocer alb nordic, Sudan, a murit în 2018.
Dar exista o licărire de speranță: reproducerea artificială.
Fără masculi vii și fără femele capabile să ducă o sarcină,
acesta este cel puțin un proces complicat și riscant.
Deși savanții au depozitat material seminal, ar trebui să colecteze ovulele,
o procedură complexă ce necesită ca femela să fie sedată timp de două ore.
Apoi, ar crea un embrion viabil în laborator –
ceva ce nu mai fusese făcut până acum, și nimeni nu știa cum să facă.
Iar acesta era doar începutul –
o mamă surogat a unei alte specii de rinocer
ar trebui să ducă embrionul la termen.
Femelele dintr-o specie strâns înrudită, rinocerul alb sudic,
au devenit atât cheia dezvoltării unui embrion de rinocer în laborator,
cât și candidații principali pentru mame surogat.
Rinocerii albi nordici și sudici s-au despărțit acum un milion de ani
în specii separate, deși încă strâns înrudite.
Ei populează diferite regiuni și au trăsături fizice ușor diferite.
Într-o coincidență fericită, mai multe femele de rinoceri albi sudici
au necesitat tratament pentru propriile probleme reproductive,
iar cercetătorii au putut colecta ovule ca parte a acelui tratament.
În octombrie 2015, în Grădina Zoologică Dvůr Králové,
experții IZW Berlin au început colectarea ovulelor de la rinocerii albi sudici,
trimițându-le la Avantea, un laborator de reproducere animală din Italia.
Acolo, savanții au creat și perfecționat o tehnică de a forma un embrion viabil.
Odată ce au stăpânit tehnica,
cercetătorii au extras ovulele lui Nájin și Fatu pe 22 august 2019
și le-au trimis în Italia.
Trei zile mai târziu, au fertilizat ovulele cu spermă
de la un rinocer alb nordic.
După încă o săptămână, două dintre ovule au ajuns la stadiul de dezvoltare
în care embrionul poate fi înghețat și păstrat pentru viitor.
O altă colectare din decembrie 2019 a produs încă un embrion.
Începând cu 2020, vor fi colectate ovule de la Nájin și Fatu de trei ori pe an
dacă sunt suficient de sănătoase.
Între timp, cercetătorii caută
mame surogat promițătoare de rinocer alb sudic,
în mod ideal, care au mai dus o sarcină până la termen înainte.
Acest plan este oarecum un salt de încredere –
rinocerii albi nordici și sudici s-au încrucișat
atât în timpul ultimei perioade glaciare și mai recent în 1977,
astfel încât cercetătorii sunt optimiști că un rinocer alb sudic
ar fi capabil să ducă un rinocer alb nordic până la termen.
De asemenea, sarcinile ambelor specii au aceeași durată.
Totuși, transferul unui embrion la un rinocer este delicat
din cauza formei colului uterin.
Scopul final, care va necesita decenii,
e dezvoltarea unei populații reproducătoare de rinoceri albi nordici
în zona lor originară.
Studiile sugerează că avem mostre de la suficienți indivizi
pentru a recrea o populație cu diversitatea genetică de acum un secol.
Deși specificul acestui efort e unic,
întrucât multe specii se află în pericol sau sunt extinse funcțional,
este de asemenea o arenă pentru întrebări importante:
avem responsabilitatea de a readuce specii aproape dispărute,
mai ales când acțiunile noastre au cauzat acest lucru?
Există limite în privința efortului pe care ar trebui să-l depunem
pentru a salva animalele pe cale de dispariție?
U kenijskim savanama, dve ženke severnih belih nosoroga, Najin i Fatu,
zadovoljno grickaju travu.
U vreme objavljivanja ovog videa,
ovo su dva poslednja poznata severna bela nosoroga na Zemlji.
Njihova vrsta je praktično izumrla -
bez mužjaka, Najin i Fatu ne mogu da se reprodukuju.
Ali ipak, i dalje ima nade da oživimo severne bele nosoroge.
Kako je to moguće?
Priča počinje pre oko 50 godina,
kada su lovokradice počele ilegalno da love hiljade nosoroga
duž Afrike zbog njihovih rogova.
Ovo, zajedno sa građanskim ratovima na njihovoj teritoriji,
desetkovalo je populaciju severnih belih nosoroga.
Zabrinuti konzervatori počeli su da ih odgajaju u zarobljeništvu 1970-ih godina,
sakupljajući i čuvajući spermatozoide mužjaka.
Samo četiri nosoroga su na kraju rođena u ovom ambicioznom programu uzgoja.
Najin i njena ćerka Fatu su dva poslednja nosoroga.
U 2014. godini, konzervatori su otkrili da nijedna ne može da ima mladunčad.
Iako je Najin rodila Fatu, ona sada ima slabe zadnje noge,
što bi moglo da joj pogorša zdravlje ako zatrudni opet.
A Fatu, međutim, ima degenerisanu sluznicu materice.
Zatim, poslednji mužjak severnog belog nosoroga,
Sudan, umro je u 2018. godini.
Ali bila je jedna svetla tačka: veštačka reprodukcija.
Bez živih mužjaka i ženki koje mogu da izdrže trudnoću,
ovo je u najmanju ruku komplikovan i riskantan proces.
Iako su naučnici sačuvali spermatozoide, morali bi da sakupe jajne ćelije,
što je komplikovan zahvat koji zahteva da se sedatira ženka na do dva sata.
Onda, oni bi mogli da stvore uspešan embrion u laboratoriji,
nešto što nikada ranije nije bilo urađeno, i što niko nije znao kako.
Čak i to je bio samo početak -
surogat majka druge vrste nosoroga
bi nosila embrion do porođaja.
Ženke bliskog rođaka ove vrste, južnog belog nosoroga,
postale su ključ za razvijanje embriona nosoroga u laboratoriji
i vodeći kandidat za surogat majke.
Severni i južni beli nosorozi odvojili su se pre oko milion godina
u različite, premda usko povezane vrste.
Nastanjuju različite oblasti, i imaju pomalo različite fizičke osobine.
Sticajem srećnih okolnosti, nekoliko ženki južnog belog nosoroga
zahtevalo je lečenje za njihove reproduktivne probleme,
a istraživači su mogli da sakupe jajne ćelije kao deo tog lečenja.
U zoološkom vrtu Dvur Kralove oktobra 2015. godine,
eksperti iz berlinskog IZD počeli su da sakupljaju jajne ćelije
južnog belog nosoroga
i da ih šalju u Avanteu, laboratoriju za životnjsku reprodukciju u Italiji.
Tamo su naučnici razvili i usavršili tehniku stvaranja uspešnog embriona.
Čim su savladali tehniku,
istraživači su izvadili jajne ćelije Nadjni i Fati 22. avgusta 2019. godine
i poslali ih u Italiju.
Tri dana kasnije, oplodili su jajne ćelije spermatoizoidom
mužjaka severnog belog nosoroga.
Nakon još jedne nedelje, dva zigota dospela su do stadijuma razvoja
kad embrion može da se zamrzne i sačuva za budućnost.
Još jednim sakupljanjem u decembru 2019. godine
dobio se još jedan embrion.
Početkom 2020. godine plan je da se sakupljaju jajne ćelije
Najini i Fatu tri puta godišnje ako su dovoljno zdrave.
U međuvremenu, istraživači traže
izgledne surogat majke južnih belih nosoroga,
idealno bi bilo da s u prošlosti izdržale trudnoću.
Plan za surogat majke je donekle korak u nepoznato,
i južni i severni beli nosorozi ukrstili su se
tokom poslednjeg glacijacijskog perioda i skorije 1977. godine,
tako da su istraživači optimistični da južni beli nosorog
može da podnese trudnoću sa severnim belim nosorogom.
Takođe, trudnoće ove dve vrste iste su vremenske dužine.
Ipak, prenošenje embriona u nosoroga je riskantno
zbog oblika grlića materice.
Krajnji cilj, za koji su potrebne decenije,
jeste da se osnuje populacija za odgoj severnih belih nosoroga
u njihovoj originalnoj oblasti.
Studije sugerišu da imamo dovoljno individualnih uzoraka
da se opet stvori populacija sa genetskom raznovrsnošću
koju je ova vrsta imala pre sto godina.
Iako su pojedinosti ovih napora jedinstvene,
što se više vrsta suočava sa kritičnom ugroženošću ili istrebljenjem,
takođe je arena za velika pitanja:
da li imamo odgovornost da pokušamo da izvedemo vrste van opasnosti,
naročito pošto su ih ljudske akcije dovele do toga?
Postoje li ograničenja napora koje bi trebalo da proširimo
kako bismo spasili životinje kojima preti izumiranje?
ในทุ่งหญ้าสะวันนาประเทศเคนยา 2 แรดขาวเหนือตัวเมีย นางินและฟาตู
เคี้ยวอาหารเสียงดัง อย่างมีความสุขบนผืนหญ้า
ในเวลาที่วิดีโอนี้เผยแพร่
มีแรดขาวเหนือ 2 ตัวสุดท้าย ที่รู้กันว่าเหลืออยู่บนโลก
สายพันธุ์ของมัน อยู่ในสภาวะสูญพันธุ์โดยปริยาย
เมื่อปราศจากตัวผู้ นางินและฟาตุไม่สามารถแพร่พันธุ์ได้
แต่ยังพอมีความหวัง ที่จะฟื้นคืนแรดขาวเหนือ
มันจะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร?
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ 50 ปีก่อน
เมื่อผู้ลักลอบล่าสัตว์เริ่มล่าแรด เป็นพัน ๆ ตัวอย่างผิดกฎหมาย
ทั่วแอฟริกา เพื่อนอของมัน
รวมกับสงครามกลางเมือง ในถิ่นอาศัยของมัน
จึงลดประชากรแรดขาวเหนือลงอย่างมาก
นักอนุรักษ์ที่ใส่ใจได้เริ่มผสมพันธุ์พวกมัน ในพื้นที่ปิด ในช่วงปี 1970
รวบรวมและเก็บรักษา อสุจิจากเหล่าตัวผู้
มีแรดเพียง 4 ตัว ที่เกิดจากโครงการนี้
นางินและลูกของเธอ ฟาตู คือ 2 ตัวสุดท้าย
ในปี 2014 นักอนุรักษ์ค้นพบว่า ทั้งสองตัวไม่สามารถมีลูกได้
แม้ว่านางินให้กำเนิดฟาตูมาแล้ว แต่ตอนนี้เธอมีขาหลังที่อ่อนแอ
ซึ่งเป็นอันตรายกับสุขภาพของเธอ ถ้าเธอตั้งท้องอีกครั้ง
ในขณะที่ฟาตู มีเยื่อบุมดลูกเสื่อม
และแรดขาวเหนือตัวผู้ตัวสุดท้าย ของสายพันธุ์ ซูดาน ตายไปในปี 2018
แต่มีหนึ่งแสงสลัว ๆ ของความหวัง การผสมพันธุ์เทียม
ไม่มีตัวผู้ที่มีชีวิตแล้ว และไม่มีตัวเมียที่สามารถตั้งท้องได้
นี่คือกระบวนการที่ซับซ้อนและเสี่ยง
แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะเก็บอสุจิไว้แล้ว แต่พวกเขาจะต้องเก็บไข่
ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ซับซ้อน ที่ตัวเมียต้องถูกทำให้สลบ ถึง 2 ชั่วโมง
จากนั้นพวกเขาจะสร้างตัวอ่อน ที่เจริญเติบโตได้ในห้องทดลอง
ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน และไม่มีใครรู้ว่าทำอย่างไร
และนั่นก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
แม่อุ้มบุญของแรดสายพันธุ์อื่น
จะต้องอุ้มท้องตัวอ่อน ในระยะเวลาที่กำหนด
ตัวเมียของสายพันธุ์ ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด แรดขาวใต้
กลายเป็นทั้งกุญแจสำคัญเพื่อพัฒนา ตัวอ่อนของแรดในห้องทดลอง
และเป็นผู้นำ ในเหล่าผู้ท้าชิงเพื่อเป็นแม่อุ้มบุญ
แรดขาวเหนือและใต้แยกจากกัน ประมาณ 1 ล้านปีที่แล้ว
แต่ยังคงเป็นสายพันธ์ุ ที่ใกล้ชิดกัน
พวกมันอาศัยอยู่ต่างภูมิภาค และมีลักษณะทางกายภาพต่างกันเล็กน้อย
ในความบังเอิญที่โชคดี แรดขาวใต้ตัวเมียหลายตัว
จำเป็นต้องได้รับการรักษา สำหรับปัญหาการสืบพันธุ์ของพวกมัน
และนักวิจัยสามารถรวบรวมไข่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในการรักษา
ที่สวนสัตว์ดวูร์กราโลเว ในเดือนตุลาคม 2015
ผู้เชี่ยวชาญของสถาบันไลบ์นิซ เพื่อวิจัยสวนสัตว์และสัตว์ป่าเบอร์ลิน
เริ่มต้นเก็บไข่จากแรดขาวใต้
และส่งพวกมันไปที่อาแวงที ห้องปฏิบัติการผสมพันธุ์สัตว์ในอิตาลี
ที่นั่น นักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาเทคนิค การสร้างตัวอ่อนที่มีชีวิต
เมื่อพวกเค้าเข้าใจเทคนิคอย่างถ่องแท้
นักวิจัยสกัดไข่ของนางินและฟาตู ในวันที่ 22 สิงหาคม 2019
และส่งมันไปที่อิตาลี
สามวันหลังจากนั้น พวกเขาผสมเทียมไข่เหล่านี้กับอสุจิ
จากแรดขาวเหนือตัวผู้
หลังจากนั้นอีกสัปดาห์ ไข่สองฟองมาถึงขั้นตอนของการพัฒนา
เมื่อตัวอ่อนสามารถถูกแช่แข็ง และเก็บรักษาไว้เพื่ออนาคต
การเก็บรวบรวมอีกครั้งในเดือนธันวาคม 2019 ได้ผลิตตัวอ่อนเพิ่มอีกหนึ่งตัว
ช่วงต้นปี 2020 แผนคือ จะเก็บไข่ของนางินและฟาตู 3 ครั้งต่อปี
ถ้าทั้งสองตัวแข็งแรงพอ
ในขณะเดียวกัน นักวิจัยกำลังมองหา
แรดขาวใต้ ที่มีแนวโน้มเป็นแม่อุ้มบุญได้
ซึ่งตามทฤษฎีเป็นแม่แรดที่เคย ตั้งครรภ์จนครบกำหนดมาก่อน
แผนการอุ้มบุญ ยังต้องอาศัยโชคอยู่มาก
แรดขาวใต้และเหนือ ผสมพันธุ์ต่างสายพันธุ์
ทั้งช่วงท้ายยุคน้ำแข็ง และล่าสุดในปี 1977
ดังนั้นนักวิจัยจึงมีความหวังว่า แรดขาวใต้
จะสามารถอุ้มท้องแรดขาวเหนือ จนครบกำหนดได้
นอกจากนี้ สองสายพันธุ์ มีระยะเวลาตั้งท้องเท่ากัน
แม้ในขณะนี้ การถ่ายโอนตัวอ่อน ไปสู่แรดยังเป็นเรื่องยาก
เพราะรูปร่างของปากมดลูก
เป้าหมายสูงสุด ซึ่งอาจจะใช้เวลาหลายสิบปี
คือการสร้างประชากรวัยเจริญพันธุ์ ของแรดขาวเหนือ
ในถิ่นที่อยู่ของมันเอง
ผลการศึกษาชี้ว่า เรามีตัวอย่างที่เพียงพอ
ที่จะสร้างประชากรขึ้นมาใหม่ อย่างมีความหลากหลายทางพันธุกรรม
ในแบบที่เคยเป็น เมื่อร้อยปีมาแล้ว
ถึงแม้เป้าประสงค์ ของความพยายามนี้จะมีความเฉพาะตัว
ขณะที่สายพันธุ์อื่น ๆ ยังเผชิญ ความเสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์
หรือการสูญพันธุ์โดยปริยาย
มันยังเป็นเวทีสำหรับคำถามใหญ่ ๆ
เรามีหน้าที่หรือไม่ ที่จะพยายาม นำสายพันธุ์ต่าง ๆ กลับมาจากปากเหว
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อการกระทำของ มนุษย์นำพวกมันไปสู่ที่นั่นตั้งแต่แรก?
มีข้อจำกัดในความพยายาม ที่เราควรใช้หรือไม่
ในการอนุรักษ์สัตว์ต่าง ๆ ที่ถูกคุกคามจากการสูญพันธุ์?
Kenya'nın savanalarında iki dişi kuzey beyaz gergedanı, Nájin ve Fatu
çimenlerin üzerinde mutlu bir şekilde otlanıyor.
Bu videonun yayınlandığı tarihte
bunlar Dünya'da kaldığı bilinen son iki kuzey beyaz gergedanı.
Nájin ve Fatu bir erkek olmadan üreyemeyecekleri için
türlerinin işlevsel olarak nesli tükenmiş.
Yine de, kuzey beyaz gergedanı yeniden canlandırma umudu var.
Nasıl olabilir?
Hikaye, yaklaşık 50 yıl önce,
kaçak avcıların Afrika'daki binlerce gergedanı yasadışı olarak
boynuzları için avlamaya başladıkları zaman başlıyor.
Bu, bölgelerindeki iç savaşlar da hesaba katıldığında
kuzey beyaz gergedan nüfusunu yok eden şey oldu.
Endişeli çevreciler, 1970'lerde esaret altındaki erkeklerden
sperm toplayıp depolayarak onları döllendirmeye başladılar.
İddialı üreme programıyla sonuçta yalnızca dört gergedan doğdu.
Nájin ve kızı Fatu son ikisiydi.
2014 yılında çevreciler, ikisinin de yavrusu olamayacağını keşfettiler.
Nájin, Fatu'yu doğurmuş olsa da, şimdi arka bacakları zayıf
ve bu da tekrar hamile kalırsa sağlığına zarar verebilir.
Fatu'da da dejenere olmuş bir rahim duvarı var.
Türün son kuzeyli erkek beyaz gergedanı da Sudan'da 2018'de öldü.
Yine de bir umut ışığı vardı: Yapay üreme.
Yaşayan erkek ve hamilelik taşıyabilecek kadın olmadığından
bu en hafif tabirle karmaşık ve riskli bir süreç.
Bilim insanları sperm depolasalar da yumurtaları toplamak zorunda kalacaklardı
ve dişinin iki saate kadar uyutulmasını gerektiren karmaşık bir prosedür vardı.
Sonra da laboratuvarda yaşayabilir bir embriyo yaratacaklardı -
daha önce hiç yapılmamış bir şeydi ve kimse nasıl yapılacağını bilmiyordu.
Hatta bu sadece başlangıçtı -
başka bir gergedan türünün taşıyıcı annesinin,
embriyoyu doğuma kadar taşıması gerekecekti.
Yakın akraba bir türün dişileri olan güney beyaz gergedanı,
hem laboratuvarda gergedan embriyosu geliştirmenin anahtarı
hem de taşıyıcı anneler için önde gelen adaylar hâline geldi.
Kuzey ve güney beyaz gergedanlar hâlâ yakın akraba olsa da
yaklaşık bir milyon yıl önce ayrı türlere ayrıldılar.
Farklı bölgelerde yaşarlar ve farklı fiziksel özelliklere sahipler.
Şans eseri birkaç güneyli beyaz gergedanın
kendi üreme sorunları için tedaviye ihtiyacı vardı ve araştırmacılar
bu tedavinin bir parçası olarak yumurta toplayabilirlerdi.
Ekim 2015'te Dvůr Králové Hayvanat Bahçesi'nde,
IZW Berlin uzmanları güneydeki beyaz gergedanlardan yumurta toplamaya
ve İtalya'da hayvan üreme laboratuvarı Avantea'ya göndermeye başladı.
Bilim insanları yaşayabilen embriyo için bir teknik geliştirip mükemmelleştirdiler.
Tekniğe hakim olduktan sonra
araştırmacılar 22 Ağustos 2019'da Nájin ve Fatu'nun yumurtalarını çıkardı
ve onları İtalya'ya uçurdular.
Üç gün sonra yumurtaları
kuzeyli beyaz gergedan bir erkeğin spermiyle döllediler.
Bir hafta sonra yumurtalardan ikisi,
embriyonun dondurulup gelecek için muhafaza edilebildiği aşamaya geldi.
Aralık 2019'daki başka bir koleksiyon bir tane daha embriyo üretti.
2020'nin başlarından itibaren plan; eğer yeterince sağlıklılarsa
Nájin ve Fatu'nun yumurtalarını yılda üç kez toplamak.
Araştırmacılar gelecek vaat eden
- ideal olarak daha önce doğum yapmış olan-
güneyli beyaz gergedan taşıyıcı anneler arıyorlar.
Taşıyıcı annelik planı bir şekilde bir inanç sıçraması.
Güney ve kuzey beyaz gergedanlar hem son buzul döneminde
hem de daha yakın zamanda 1977'de melezleşmiş
bu nedenle araştırmacılar güneyli bir beyaz gergedanın
kuzeyli beyaz gergedanı taşıyabileceği konusunda iyimserler.
İki türün hamilelikleri de aynı uzunlukta.
Yine de bir embriyoyu bir gergedana transfer etmek,
rahim boyunun şekli nedeniyle zor.
Onlarca yıl sürecek nihai hedef,
orijinal çeşitlilikte kuzey beyaz gergedanlarından oluşan
bir üreme popülasyonu oluşturmak.
Araştırmalar, türün bir asır önceki genetik çeşitliliğe sahip bir popülasyonu
yeniden oluşturmak için yeterli sayıda bireyden örnekler aldığımızı gösteriyor.
Bu çabanın özellikleri benzersiz olsa da
daha fazla türün kritik tehlike veya işlevsel neslin tükenmesiyle
karşı karşıya kalması aynı zamanda büyük sorular için bir alan:
Özellikle insan eylemleri onları oraya getirdiğinde
türleri geri getirme sorumluluğumuz var mı?
Nesli tükenme tehdidi altındaki hayvanları kurtarmak için
harcamamız gereken çabanın bir sınırı var mı?
在肯尼亚的大草原上， 两头雌性北部白犀牛，纳金和法图，
正在草地上大快朵颐。
在这段视频发布的时候，
它们是已知地球上仅存的 最后两头北部白犀牛。
这一物种在功能上已经灭绝了，
没有雄性个体的存在， 纳金和法图根本无法繁衍。
但是，复兴北部白犀牛 这一物种的希望还存在。
要如何做到呢？
这个故事始于大约 50 年前，
当时的偷猎者在非洲各地
开始非法狩猎， 捕获了数以千计的犀牛。
再加上它们的领土上发生了内战，
导致北部白犀牛的数量锐减。
20 世纪 70 年代，环保人士 开始尝试人工饲养这些犀牛，
并收集和储存雄性犀牛的精液。
尽管存在这项雄心勃勃的繁衍计划， 最终也只诞生了四头犀牛。
纳金和女儿法图 是最后两头。
2014 年，环保主义者发现， 这两头犀牛都无法生育下一代。
虽然纳金生了法图， 但现在它的后腿很脆弱，
如果她再次怀孕， 可能会危害她的健康。
同时，法图则出现了子宫内膜退化。
随后，最后一头雄性北方白犀牛， 苏丹，也于 2018 年死亡。
但是还有一线希望： 人工繁殖。
没有存世的雄性白犀牛， 也没有能够怀孕的雌性白犀牛，
这至少也是一个复杂而冒险的过程。
尽管科学家们储存了精液， 还不得不收集卵子——
这一复杂的过程需要给雌性白犀牛 注射效力长达两小时的镇静剂。
然后，他们还需要在实验室里 创造出具备可存活的胚胎。
这是一次前无古人的尝试， 没人知道怎样才能成功。
就连这一步也仅仅是开始——
另一个代孕犀牛物种
还必须孕育胚胎至足月。
南方白犀牛是 北方白犀牛的近亲物种，
于是雌性白犀牛成为了 实验室犀牛胚胎发育的关键，
也是代孕母体的首选对象。
大约在一百万年前， 南北白犀牛就分化成了
彼此独立，但仍具备亲缘关系的物种。
它们栖居在不同的地区， 并拥有略微不同的物理特征。
在一个机缘巧合下， 几头雌性南方白犀牛
刚好出现了生殖问题， 让研究人员得以收集卵子
作为治疗的一部分。
2015 年 10 月，在德武尔·克拉洛维 （Dvůr Králové Zoo）动物园，
来自德国莱布尼兹动物园与野生动物研究所 （IZW Berlin）的专家开始收集南部白犀牛的卵，
并把它们送到了意大利的 阿凡提亚（Avantea）动物繁殖实验室。
在那里，科学家发展和完善了 一项能创造可存活胚胎的技术。
在掌握了这项技术之后，
在 2019 年 8 月 22 日，研究人员 提取了纳金和法图的卵子，
并把它们送到了意大利。
三天后，他们用一头 雄性北方白犀牛的精子
使卵子受精。
又过了一周，两颗卵子 进入了发育阶段，
这时就可以对胚胎 进行冷冻保存以备用。
在 2019 年 12 月搜集的精子和卵子 又生产了一颗新的胚胎。
到 2020 年初，研究人员计划 在保证纳金和法图身体健康的情况下，
每年收集三次它们的卵子。
同时，研究人员也在寻找
潜在的南部白犀牛代孕母体——
最理想的是有过足月生育经历的母体。
这一代孕计划在某种程度上 是信仰的一次飞跃，
南部和北部白犀牛 都是在上一个冰河时期
和最近的 1977 年才进行杂交的，
所以研究人员对南部白犀牛 能够孕育北部白犀牛的胚胎至足月
持非常乐观的态度。
另外，这两个物种的孕期相同。
尽管如此，由于子宫颈的形状的差异，
犀牛胚胎跨物种移植 依然是一个非常复杂的过程。
最终目标是在数十年的时间内
将北方白犀牛的繁殖数量
恢复到最初的水平。
研究表明，我们拥有的 个体样本数量足以重现
一个世纪前该物种拥有的 遗传多样性种群。
虽然这项工作具有其独特性，
但随着更多物种濒临灭绝 或功能性绝种，
也引出了一些不容忽视的问题：
我们是否有责任尝试挽救
由于人类行为而导致濒危的物种？
我们为拯救濒危动物
所付出的努力有上限吗？
在肯亞的大草原上，
兩隻母的北白犀，納金和法圖，
津津有味地嚼著青草，十分滿足。
在這支影片發表的同時，
牠們是我們所知世界上 最後兩隻北白犀。
牠們所屬的物種 正面臨功能性滅絕，
沒有公犀牛， 納金和法圖無法繁殖。
但還是有希望可以拯救北白犀。
怎麼可能？
故事開始於約五十年前，
當時偷獵者開始在非洲各地 非法獵捕數千隻犀牛，
以取得牠們的角。
這件事，再加上發生在 牠們領土上的內戰，
讓北白犀的數量大減。
關心此事的保育人士
在 1970 年代開始試圖 在籠裡飼養進行育種，
收集公犀牛的精液並儲存起來。
這個野心勃勃的繁殖計畫 最終只產出了四隻犀牛。
納金和牠的女兒法圖是最後兩隻。
2014 年，
保育人士發現牠們 都無法懷小犀牛。
雖然納金生出了法圖， 但牠現在的後腿太弱，
如果牠再懷孕，會對 牠的健康有不良影響。
至於法圖，牠的子宮內膜退化。
接著，最後一隻公的北白犀，
名叫蘇丹，在 2018 年死亡。
但還有一線希望：人工繁殖。
沒有還活著的公犀牛， 也沒有能懷孕的母犀牛，
再怎麼說這都是個 複雜又冒險的過程。
雖然科學家已儲存精液， 他們還得收集卵子——
這個程序很複雜，
要用鎮靜劑讓母犀牛安靜兩小時。
接著，他們要在實驗室中創造 一個能活下來的胚胎——
以前沒有人做過， 也沒有人知道要怎麼做。
那都還只是開端——
還需要由另一種犀牛的代理孕母
帶著這個胚胎一直到足月。
有一種很接近的物種是南白犀，
這些母犀牛成為實驗室中 發展犀牛胚胎的關鍵，
以及代理孕母的主要候選者。
北白犀和南白犀 在大約一百萬年前分開，
成為不同的—— 但仍然很接近的——物種。
牠們居住在不同的地區， 身體特徵有些微的不同。
在一次幸運的巧合中， 有數隻母的南白犀
因為自己的生殖問題而需要治療，
在治療時，研究者 可以順便收集卵子。
2015 年十月，在杜武洛夫動物園，
柏林 IZW 的專家開始收集 母的南白犀的卵子，
再將卵子送到義大利的 Avantea 動物繁殖實驗室。
在那裡，科學家 開發出很完美的技術，
可以創造出能活下來的胚胎。
等研究者精通該技術時，
便在 2019 年八月二十二日 從納金和法圖身上取得卵子，
用飛機送往義大利。
三天後，他們用公的北白犀的精子
讓那些卵子受精。
再過了一週，兩個卵子 成功進入到發展階段，
在此階段，可以將胚胎 冰凍起來保存到未來。
2019 年十二月又做了一次 採集，再產生出一個胚胎。
2020 年初的計畫是，
如果納金和法圖的健康狀況允許，
一年要收集牠們的卵子三次。
同時，研究者也在尋找
理想的南白犀代理孕母——
最適合的是曾經懷孕 到足月生產的犀牛。
某種程度上，只能帶著最大的信心 去進行這個代理計畫——
北白犀和南白犀曾經雜交過，
包括在末次冰盛期 以及最近一次是 1977 年，
所以研究者樂觀認為南白犀
能夠懷著北白犀到足月生產。
此外，這兩種物種的 懷孕期一樣長。
不過，因為子宮頸的形狀，
將胚胎轉到犀牛身上是很棘手的。
最終的目標是在數十年後，
建立起一個能夠 自行繁衍的北白犀族群，
在原本的家園生活。
研究指出，我們有足夠的樣本來源，
重新創造出的族群能夠具有牠們 在一世紀前所具有的基因多樣性。
雖然這項工作的細節獨特，
但隨著更多物種面臨到 關鍵的絕種危機或功能性滅絕，
讓這項工作也成為 重大問題的競技場：
我們是否有責任要試圖 把其他物種從絕種邊緣救回來？
尤其是人類正是造成 牠們面臨絕種的元兇？
當我們把這項做法用來拯救 其他受到絕種威脅的動物時，
有沒有什麼限制？