(Music)
(Singing) I was walking down the line,
trying to find some peace of mind.
Then I saw you.
You were takin' it slow and walkin' it one step at a time.
I said, "Listen, stranger,
I'm feeling low now.
I don't know which way to go."
I said, "If you're lost now,
maybe I could help you along and sing you a song,
and move you on and on and on."
Singing down the line.
Where shall we go? Where shall we go?
She said, "I'm looking for a kind of shelter.
A place for me to call my own.
I've been walking all night long,
but I don't know where to call my home."
"The only way to find that place
is close to where my heart is.
I know I'm gonna get there,
but I've got to keep on walking down the line."
Down the line.
Thank you so much.
(Applause)
How's everybody feeling today? You feeling good?
(Cheers)
Fantastic. Would everybody mind singing with me for just one second?
Could you sing something? Could you sing a D?
Sing "Ooh."
(Audience hums)
Oh -- louder for me, louder for me.
(Singing) Oh.
Now, please, if you could sing,
"Oh oh oh."
Audience: Oh oh oh.
Jacob Collier: Whoa oh oh.
Audience: Whoa oh oh.
JC: Sing, "Whoa oh."
Audience: Whoa oh.
JC: Oh oh oh.
Audience: Oh oh oh.
JC: Sing, "Whoa oh oh."
Audience: Whoa oh oh.
JC: Sing, "Whoa oh oh."
Audience: Whoa oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Audience: Whoa oh oh.
JC: Sing, "Whoa oh oh."
Audience: Whoa oh oh.
Thank you so much. That's beautiful. Thank you.
(Applause)
Thank you.
So do you feel that motion?
Do you feel yourself as part of that motion,
things moving underneath the surface?
So the language of musical harmony is an absolutely extraordinary one.
It's a way of navigating one's emotional frameworks,
but without the need to put things into words,
and I think that, as with many other languages,
it doesn't matter how much you know about a language.
It doesn't matter how many words you can say,
how many phrases you know.
What matters is the emotional choices you make with this language.
So I encourage us to embrace this idea as a community,
which is the thing which in time may grow us towards
as opposed to away from our own humanity.
Thank you so much.
(Applause)
(Music)
(Singing) Take me
anywhere you want to go.
You know that my love is strong.
In my hideaway.
Softly,
like the calm that follows storms,
Find what I've been searching for all along.
In my hideaway.
Even when I close my eyes,
darling, if you've gone astray, I'm on my way to my hideaway.
Touch me
like I've never loved before,
in the place that I adore,
in my hideaway.
I know
whichever way the wind may blow,
there will be a place for me to go
in my hideaway.
My hideaway.
Sticks and stones
I won't hide from you no more.
And in time
I find what I've been searching for.
Heard your voice
calling out to me.
I'm on my way
to where I can be free.
And if she won't wait for me, do it right, don't look back,
keep my heart on the future.
On the soles of my shoes all the places I've been
that I've known since I knew her.
'Cause it's you, don't you know that you're making me guess
that you're the one for me.
That it's you that I guess that I wanted to know all along.
Girl, it's you that I want, that makes me complete,
cause you're the one for me.
It's thanks to you that I guess that I want you to know I belong.
One, two, three, four, five.
(Applause)
Thank you so much. Thank you.
(Applause)
Thank you.
Thanks so much. Thank you guys.
Kelly Stoetzel: OK, Jacob. Wow.
OK, we have some questions. JC: OK.
KS: That was spectacular.
JC: Thank you, Kelly. Thank you.
KS: Those visualizations we just saw,
those were happening in real time, yeah?
JC: Yeah, so everything visual
takes cues from things which are audial, or something, if that's a word,
and so everything is real time.
I cue the loops, I play the instruments
and then the tree, for example, that you saw grow,
grows in such a way that it takes low long notes
and grows thick long branches,
and it takes high, quiet notes, whatever, and then it grows thin, small branches.
And then my singing voice
sort of blows wind against the tree.
KS: So you're 22 years old. JC: Yes, indeed.
Moderator: You played all of that by yourself.
How did you get started and how did this all evolve?
JC: I have this magical room in my house
in North London, which is, like, over there.
(Cheers)
Thank you. Represent North London.
And this room -- I mean, this is my family home.
I grew up in this room filled with musical instruments,
but most importantly, I had a family
who encouraged me to invest in my own imagination,
and so things I created, things I built were good things to be building
just because I was making them, and I think that's such an important idea.
But this room was my paradise, essentially,
and when I came to tour my album, which is called "In My Room,"
I thought I'd try and tour the room on the road,
and that's quite a strange idea,
but it's something that I've been working on for a couple of years,
and it's quite exciting to be inside the circle.
KS: So this is really like the setup in your room, here.
JC: It kind of is. It's similar to the room
in the sense that I can generate things on the spot
and I can be spontaneous,
which is what I think both music and all of the best ideas are all about.
KS: So you won two Grammys
for a record that you made in your room by yourself.
And how is that even possible? We couldn't have done that,
that couldn't have happened five years ago even.
JC: It's a brand new world.
The power is now in the hands of the creator,
as I'm sure you guys would agree,
as opposed to the big record company executive
or the big man or something like that.
It's somebody with a good idea.
Here I am at TED saying this to you guys who know this already,
but it's somebody with a good idea who can sow that seed.
That's the person who carries the torch into the world.
And yeah, I made this album completely on my own
and I didn't wait for somebody to say,
"Hey Jacob, you should make an album on your own."
I just went ahead and made it and I didn't mind what people thought,
and two Grammys is a massive bonus.
(Applause)
KS: Thank you so much, Jacob. JC: Thanks, Kelly. Thanks so much.
(Applause)
(موسيقى)
(يغني) لقد كنت أمشي في الطريق،
لعلي أجد قليلًا من السلام.
ثم رأيتك.
لقد كنتي تمشين ببطء، وخطواتك بطيئة.
لقد قلت: "اسمعي، أيتها الغريبة،
أنا اشعر بالحزن الآن.
لا أعلم أين الطريق الذي يجب أن أسلكه"
لقد قلت: "إذا أنتِ ضائعة الآن،
ربما سأستطيع مساعدتك وأغني لك أغنية،
وأجعلك تتحركين وتتحركين."
أغني في الطريق.
إلى أين علينا أن نذهب الآن؟
لقد قالت: "أنا أبحث عن ملجأ ما.
مكان أستطيع أن أقول أنه مكاني.
لقد كنت أمشي كل هذه الليلة،
لكن لا أعلم أي مكان أسميه بيتي."
الطريقة الوحيدة للعثور على هذا المكان
هي أنه قريب من قلبي.
أعلم أني سأجده،
لكن علي أن أظلَ أمشي في الطريق."
في الطريق.
شكرًا جزيلاُ.
(تصفيق)
كيف تشعرون اليوم؟ بخير؟
(هتاف)
رائع. هل من الممكن أن يغني الجميع معي للحظة واحدة؟
هل يمكن أن تغنوا شيئ؟ هل من الممكن أن تغنوا؟
غنوا "اووووه."
(الجمهور يدندن)
أوووه.. أعلى أعلى من أجلي.
(غناء) "أوووه."
الآن من فضلكم،
هل تستطيعوا أن تقولوا هذا
أوووه أوووه أوووه
الجمهور: أوووه
جيكوب كولير: وااااهو اووه اووه
الجمهور: واو اهوه اهوه
جيكوب كوليز :واااه اوووه
الجمهور: واااه اهووو
جيكوب كولير: واو اهوه اهوه
الجمهور: واو اهوه اهوه
جيكوب كولير: واه اوه
الجمهور:واه اوه
جيكوب كولير: اوه اوه اوه
الجمهور: اوه اوه اوه
جيكوب كولير : واه اوه اوه
الجمهور: واه اوه اوه
شكراً جزيلاً، هذا جميل. شكراً
(تصفيق)
شكرًا لكم.
هل تشعرون بهذه الحركة؟
هل تشعرون أنكم جزء من تلك الحركة؟
أشياء تتحرك تحت السطح؟
لغة التناغم الموسيقي هي لغة غير عادية.
هي طريقة لاستكشاف الشخص نطاق مشاعره،
ولكن بدون الحاجة لوضعها في كلمات،
وأعتقد أنه كما هو الوضع مع لغات أخرى
فلا يهم مدى معرفتك لهذه اللغة.
لا يهم كمية الكلمات التي تستطيع أن تقولها،
أو عدد العبارات التي تعرفها.
ما يهم هو اختياراتك العاطفية التي تأخذها مع اللغة.
أنا أشجع أن ندعم هذه الفكرة كمجتمع،
وهو الشيء الذي مع الوقت سيجعلنا نقترب
بدل أن نبتعد عن إنسانيتنا.
شكرًا جزيلًا.
(تصفيق)
(موسيقى)
(غناء) خذيني
لأي مكان تريدين.
أنتِ تعلمين أن حبي لك شديد.
في مخبئي.
برفق،
مثل الهدوء بعد العاصفة،
لقد وجدت ما كنت أبحث عنه كل هذا الوقت.
في مخبئي.
وحتى عندما أغلق عيني،
حبيبتي، إذا ابتعدتي عن الطريق، أنا في طريقي لمخبئي.
المسيني
كأنني لم أحب من قبل،
في المكان الذي أعشق،
في مخبئي.
أنا أعلم
أنه في أي طريق تهب الرياح،
فسيكون هناك مكان لي لأذهب إليه،
في مخبئي.
مخبئي.
عصي وحجارة
لن اختبئ منك مجددًا.
وسيحين الوقت الذي
سأجد ما كنت أبحث عنه.
لقد سمعت صوتك
يناديني.
أنا في طريقي
لمكان أستطيع فيه أن أكون حرًا.
وإذا كانت هي لن تنتظرني، فافعلها بشكل صحيح، ولا تفكر في الماضي،
اجعل قلبي للمستقبل.
على باطن حذائي علامات لكل الأماكن التي كنتُ فيها
ابتداءاً من أن تعرفت عليها.
لأنه أنتِ، ألا تعلمين أنك تجعليني أظن
إنك أنتِ لي.
إنك أنتِ التي كنت أظن أني أرغب في معرفتها طيلة هذا الوقت.
يا فتاة، أنا أرغب فيك، أنتِ تجعليني مكتمل،
لأنك أنتِ لي.
بفضلك أنتِ، ظننت أني أريدك أن تعرفي أنني انتمي.
واحد، اثنين، ثلاثة، أربعة، خمسة.
(تصفيق)
شكراً لكم جزيلًا، شكراً.
(تصفيق)
شكرًا.
شكرًا لكم. شكرًا يا شباب.
كيلي ستوتزل: حسنًا (جيكوب). رائع!
حسنا لدينا بعض الأسئلة. جيكوب: تفضلي.
كيلي ستوتزل: عرضك كان مذهل.
جيكوب: شكرًا كيلي شكرًا لك.
كيلي: هذه العروض المرئية التي رأيناها
هذه كانت تحدث بشكل فوري، أليس كذلك؟
جيكوب: نعم، كل شيء مرئي،
يأخذ تلقينات من الصوتيات
فكل شيء يحدث مباشرة.
أبدا بتشغيل الحلقات، وأعزف على الآلات
والشجرة مثلا التي رأيتموها تنمو
هي تنمو بأخذها للدرجات الموسيقية المنخفضة الطويلة
وتربي أغصان طويلة ومتينة
وتأخذ نغمات عالية وأخرى هادئة ومن ثم تنمو أغصان ضعيفة وصغيرة
ومن ثم صوتي الغنائي
يهب رياح على الشجرة.
كيلي: الآن أنت عمرك 22 سنة. جيكوب: نعم فعلًا.
كيلي: أنت عزفت كل هذا بنفسك؟
كيف بدأت وكيف تطور عملك هذا؟
جيكوب: أنا لدي غرفة سحرية في منزلي
في شمال لندن،
(هتاف)
شكرًا، أنا أمثل شمال لندن.
وهذه الغرفة أنا أعني هذا منزل عائلتي.
لقد نشأت في هذه الغرفة التي تملؤها الآلات الموسيقية
ولكن الأهم من ذلك أن لدي عائلة
شجعتني على أن أستثمر في مخيلتي
فالأشياء التي صنعتها كانت أشياء من الجيد صنعها
فقط لأنني كنت أصنعها وأفكر في أن هذه فكرة مهمة.
لكن هذه الغرفة في الحقيقه كانت جنتي
وعندما قمت بجولة في ألبومي الذي يسمي "في غرفتي"
قررت أن أجرب و أقوم بجلب غرفتي معي على الطريق
وقد كانت هذه فكرة غريبة جدًا
لكن لقد كنت أعمل على هذا لعدة سنوات
وهو من المحمس جدًا أن تكون في داخل الدائرة
كيلي: فإذن هذا الترتيب هنا مثل ترتيب غرفتك.
جيكوب: نوعًا ما مشابه للغرفة
حتى أستطيع أن أبدأ الأشياء في الوقت نفسه
أن أكون عفوي.
أعتقد أن هذه من صفات الموسيقى وأفضل الأفكار بشكل عام.
كيلي: فأنت فزت بجائزتين للـ"غرامي"
بسبب التسجيل الذي فعلته بنفسك في غرفتك.
كيف يكون هذا ممكنًا؟ نحن لم نكن قادرين،
هذا لم يكن موجود منذ خمسة أعوام.
جيكوب: نحن في عالم جديد
القوة هي في ملك الصانع،
كما أني متأكد أنكم ستتفقون
بالمقارنة بشركات التسجلات الكبيرة
أو الرجل الكبير أو ما يشبهه
هي عن شخص مع فكرة جيدة
هذا أنا هنا في "تيد" أقولها لكم وأنتم تعرفون هذا من قبل
لكن هي عن شخص مع فكرة جيدة بإمكانه زرع البذرة
هذا هو الشخص الذي يحمل الشعلة في العالم
ونعم لقد صنعت هذا الألبوم بنفسي بالكامل
ولم أنتظر أن يقول أي شخص،
"يا جيكوب عليك أن تصنع ألبوم بنفسك."
لقد تقدمت وصنعته ولم أهتم برأي الناس
وجائزتي الـ"غرامي" هي إضافة عملاقة.
(تصفيق)
كيلي: شكرًا كثيرًا لك جيكوب. جيكوب: شكرًا كيلي. شكرًا جزيلًا.
(تصفيق)
(Música)
(Cantando) Estaba caminando por la línea,
tratando de encontrar algo de paz mental.
Entonces te vi.
Lo estabas tomando lentamente y avanzando un paso a la vez.
Dije: "Escucha, extraña,
Me siento deprimido ahora.
No sé qué camino tomar".
Te dije: "Si estás perdida,
tal vez podría ayudarte y cantarte una canción,
y seguir y seguir y seguir".
Cantando en la línea.
¿A dónde iremos? ¿A dónde iremos?
Ella dijo: "Estoy buscando un tipo de refugio.
Un lugar para que pueda llamar mío.
He estado caminando toda la noche,
pero no sé a dónde llamarlo mi casa".
"La única forma de encontrar ese lugar
está cerca de donde está mi corazón.
Sé que voy a llegar allí,
pero tengo que seguir caminando por la línea".
Abajo de la línea.
Muchas gracias.
(Aplausos)
¿Cómo se sienten todos hoy? ¿Se sienten bien?
(Aclamaciones)
Fantástico. ¿Les importaría cantar conmigo por solo un segundo?
¿Podrían cantar algo? ¿Podrían cantar un Re?
Canta "Ooh".
(La audiencia tararea)
Oh... más fuerte para mí, más fuerte para mí.
(Cantando) Oh.
Ahora, por favor, si pudieran cantar,
"Oh, oh, oh".
Audiencia: Oh, oh, oh.
Jacob Collier: Gua, oh, oh.
Audiencia: Gua, oh, oh.
JC: Canta, "Gua, oh".
Audiencia: Gua, oh.
JC: Oh, oh, oh.
Audiencia: Oh, oh, oh.
JC: Canta, "Gua, oh, oh".
Audiencia: Gua, oh, oh.
JC: Canta, "Gua, oh, oh".
Audiencia: Gua, oh, oh.
JC: Gua, oh, oh.
Audiencia: Gua, oh, oh.
JC: Canta, "Gua, oh, oh".
Audiencia: Gua, oh, oh.
Muchas gracias. Eso es hermoso. Gracias.
(Aplausos)
Gracias.
¿Sienten ese movimiento?
¿Se sienten como parte de ese movimiento,
cosas que se mueven debajo de la superficie?
El lenguaje de la armonía musical es absolutamente extraordinario.
Es una forma de navegar por los marcos emocionales de uno,
pero sin la necesidad de ponerlo en palabras,
y creo que, como en muchos otros idiomas,
no importa cuánto sabes sobre un idioma.
No importa cuántas palabras puedas decir,
cuantas frases conoces.
Importan las elecciones emocionales que haces con este lenguaje.
Me animo a adoptar esta idea como comunidad,
que es lo que con el tiempo puede hacernos crecer hacia
opuesto a alejarnos de nuestra propia humanidad.
Muchas gracias.
(Aplausos)
(Música)
(Cantando) Tómame
a donde quieras ir.
Sabes que mi amor es fuerte.
En mi escondite
Suavemente,
como la calma que sigue a las tormentas,
Encuentra lo que he estado buscando todo el tiempo.
En mi escondite
Incluso cuando cierro los ojos,
Cariño, si te has extraviado, me dirijo a mi escondite.
Tócame
como nunca antes he amado,
en el lugar que adoro,
en mi escondite
Lo sé
cualquiera que sea la dirección del viento,
habrá un lugar para ir
en mi escondite
Mi escondite,
palos y piedras
no me esconderé de ti más.
Y con el tiempo
encuentro lo que he estado buscando.
Escuchó tu voz
llamándome.
Voy en camino
a donde puedo ser libre.
Y si ella no quiere esperar por mí, hazlo bien, no mires atrás,
mantén mi corazón en el futuro
En las suelas de mis zapatos todos los lugares donde he estado
eso lo he sabido desde que la conocí.
Porque eres tú, no sabes que me estás haciendo adivinar
que eres la indicada para mí
Que eres tú y creo que quería saber todo el tiempo.
Nena, eres tú lo que quiero, lo que me hace completo,
porque eres la indicado para mí.
Es gracias a ti que creo que quiero que sepas a que pertenezco.
Uno, dos, tres, cuatro, cinco.
(Aplausos)
Muchas gracias. Gracias.
(Aplausos)
Gracias.
Muchas gracias. Gracias chicos.
Kelly Stoetzel: Bien, Jacob. Guau.
Bien, tenemos algunas preguntas. JC: Bueno.
KS: Eso fue espectacular.
JC: Gracias, Kelly. Gracias.
KS: Las visualizaciones que acabamos de ver,
se estaban dando en tiempo real, ¿verdad?
JC: Sí, todo lo visual
toma pistas de cosas que son audibles, o algo así, si es la palabra,
y todo es en tiempo real.
Señalo los bucles, toco los instrumentos
y luego el árbol, por ejemplo, que viste crecer,
crece de tal manera que toma notas bajas largas
y crece en gruesas ramas largas,
y toma notas altas y suaves, lo que sea, y luego crecen ramas finas y pequeñas.
Y luego mi voz cantando
como golpes de viento contra el árbol.
KS: Tienes 22 años. JC: Sí, de hecho.
Moderador: Tocaste todo esto solo.
¿Cómo comenzó y cómo evolucionó todo esto?
JC: Tengo una habitación mágica en mi casa
en el norte de Londres, que está, como, allí.
(Aclamaciones)
Gracias. Representa North London.
Y esta habitación... quiero decir, es mi casa familiar.
Crecí en esa habitación llena de instrumentos musicales,
pero lo más importante, tenía una familia
que me animó a invertir en mi propia imaginación,
y lo que creé, las cosas que construí, eran buenas cosas para construir
solo porque las estaba haciendo, y creo que esa es una idea tan importante.
Pero esa habitación era mi paraíso,
y cuando vine a presentar mi álbum, que se llama "In My Room"
pensé que trataría de presentar la habitación en el camino,
y esa es una idea muy extraña,
pero es algo en lo que he estado trabajando por un par de años,
y es muy emocionante estar dentro del círculo.
KS: Esta es realmente la configuración en tu habitación, aquí.
JC: Algo parecido. Es similar a la habitación
en el sentido de que puedo generar cosas en el acto
y puedo ser espontáneo,
que es de lo que creo que se trata tanto la música como todas las mejores ideas.
KS: Ganaste dos Grammys
por un disco que hiciste en tu habitación por ti mismo.
¿Y cómo es eso posible? No podríamos haber hecho eso,
eso no podría haber sido hace 5 años, incluso.
JC: Es un mundo nuevo.
El poder ahora está en manos del creador,
estoy seguro de que estarían de acuerdo
opuesto al gran ejecutivo de la discográfica
o el gran hombre o algo así.
Es alguien con una buena idea.
Estoy en TED diciéndoles esto chicos que ya lo saben,
pero es alguien con una buena idea quién puede sembrar esa semilla.
Esa es la persona que lleva la antorcha al mundo.
Y sí, hice este álbum completamente solo
y no esperé a que alguien dijera:
"Jacob, deberías hacer un álbum por tu cuenta".
Solo seguí y lo logré y no me importó lo que la gente pensara,
y dos Grammys son una bonificación masiva.
(Aplausos)
KS: Muchas gracias, Jacob. JC: Gracias, Kelly. Muchas gracias.
(Aplausos)
(موسیقی)
(آواز خواندن) در انتهای خط به دنبال
آرامش خاطر می رفتم.
ناگاه تو را دیدم.
که آرام از آن سخن می گفتی و قدم به قدم به دنبال آن می رفتی.
گفتم"غریبه،گوش کن"
اکنون احساس ناچیز بودن می کنم.
نمی دانم از کدام راه بروم".
گفتم"اگر اکنون گم شده ای،
می توانم در طول حرکت به تو کمک کنم و برای تو آهنگ بخوانم،
و تو را وادار به حرکت و حرکت و حرکت کنم"
در انتهای خط آواز بخوانم.
کجا باید برویم؟کجا باید برویم؟
او گفت:"به دنبال یک پناهگاه هستم.
مکانی برای من که در آن خودم را صدا بزنم.
کل شب را راه رفته ام،
اما نمی دانم کجا را خانه ام بنامم.
تنها راه پیدا کردن آن مکان به جایی که قلب
من آنجاست،نزدیک است.
می دانم که می خواهم به آنجا بروم ،
اما باید به راه رفتن تا انتهای خط ادامه بدهم".
انتهای خط.
خیلی متشکرم.
(تشویق)
امروز حالتان چطور است؟ خوب هستید؟
(هلهله)
بسیارعالی. امکانش هست که همه یک لحظه با من آواز بخوانید؟
میتوانید چیزی بخوانید؟ با صدایی مثل "دی" ؟
بخوانید"اووو"
(زمزمه حضار)
اوه-- بلندتر بخوانید،بلندتر.
(آواز خواندن) اوه.
حالا، لطفا،اگر می توانید بخوانید
"او او آو"
حضار: "او او آو"
جاکوب کولیر: "او او آو"
حضار:"اوو او آو"
جاکوب:"بخوانید،واو اوو"
حضار: "واوو او"
جاکوب:"واو اوو"
حضار:"اوو او آو"
جاکوب:"بخوانید،واو اوو"
حضار:"اوو او آو"
جاکوب:"بخوانید،واو اوو"
حضار:"اوو او آو"
جاکوب:"واو اوو"
حضار:"اوو او آو"
جاکوب:"بخوانید،واو اوو"
حضار:"اوو او آو"
خیلی متشکرم. زیباست.ممنونم.
(تشویق)
ممنونم.
خب ،جنب و جوش را حس کردید؟
خودتان را به عنوان عضوی از آن و چیزهایی که
زیر سطح حرکت میکردنداحساس کردید؟
زبان هارمونی موسیقی کاملا یک چیز خارق العاده است.
این یک راه برای هدایت چارچوب های احساسی یک شخص است.
اما بدون نیاز به تبدیل آن ها به کلمات،
فکر میکنم همانند بسیاری از زبان های دیگر،
مهم نیست که شما چه مقدار درباره یک زبان می دانید.
مهم نیست که چه تعداد کلمه می توانید بگویید،
که چه تعداد عبارت می دانید.
مهم آن انتخاب های احساسی است که با این زبان می سازید.
پس من خودمان را به عنوان یک جامعه به پذیرش این ایده
که ممکن است مارا به سمتی ببرد که به عنوان یک مخالف در
برابر انسانیت موضع بگیریم،تشویق می کنم.
متشکرم.
(تشویق)
(موسیقی)
(آواز خواندن)مرا با خودت ببر
هرجا که قصد رفتن داری.
تو می دانی که عشق من در قلبم،محکم است.
در گوشه خلوتم.
به آرامی،
مثل آرامشی که طوفان را دنبال می کند،
چیزی را که همیشه به دنبالش می گشتم پیدا کن.
در گوشه خلوتم.
حتی وقتی که چشمانم را می بندم،
عزیزم،اگر گمراه شده ای من در راه خلوتگاهم هستم.
مرا لمس کن
به گونه ای که هرگز اخیرا مورد عشق واقع نشده ام.
درمکانی که آن را می پرستم،ُ
گوشه خلوتم.
می دانم
به هر طرفی که باد وزیده شود،
آن جا مکانی برایم خواهد بود که به
خلوتگاهم بروم.
خلوتگاهم.
چوب ها و سنگ ها را
دیگر از دید تو مخفی نخواهم کرد.
و در این موقع
چیزی را که به دنبالش می گشتم را پیدا می کنم.
صدایت را می شنوم
که مرا به بیرون فرا می خواند.
من در راه رفتن به جایی
هستم که در آن رها باشم.
اگر او منتظرم نماند،به پشت سر نگاه نکن.
قلبم را به آینده مطمئن نگه دار.
کف کفش هایم در همه مکان هایی که می شناختم بوده اند،
از وقتی که او را می شناختم.
نمی دانی که تو انگیزه ی من هستی برای این که خیال کنم
برای من تک هستی.
تو همانی هستی که می خواستم همیشه او را بشناسم.
دختر،تو همانی هستی که می خواستم مرا تکمیل کند.
زیرا که تو برای من تک هستی.
به لطف توست که می خواهم بدانی من متعلق به تو هستم.
یک،دو ،سه ،چهار،پنج.
(تشویق)
خیلی متشکرم.ممنونم.
(تشویق)
ممنونم.
خیلی متشکرم.ممنونم رفقا.
کلی استوتزل: بسیارخُب،جاکوب،واو.
بسیارخُب،تعدادی سوال داریم. جاکوب:بسیار خُب.
کلی: خیلی تماشایی بود.
جاکوب: ممنونم کلی .ممنونم.
کلی: تصوراتی که داشتیم،
واقعی در حال رخ دادن بودند،درسته؟
جاکوب: درسته، همه چیزهای عینی
از چیزهایی که شنیداری هستند نشانه می گیرند یا چیزهای،اگه خلاصه اش کنیم،
همه چیز واقعی هست.
به حلقه ها اشاره کردم،سازها را نواختم
و سپس درخت،برای مثال رشد آن را دیدید
به شیوه ای رشد می کند که نت های بالا و پایین می گیرد
شاخه های ضخیم و بلند رشد می کنند،
و بالا می رود،نت های آرام،اگرچه،سپس ساقه های نازک و کوچک می رویند.
و سپس نوای خواندن من مثل
نوعی وزش باد در درخت است.
کلی: تو 22 ساله هستی. جاکوب:بله دقیقا
تمام این ها را خودت به تنهایی می نوازی.
چگونه آغاز کردی و چگونه این همه تکامل پیدا کردند؟
جاکوب: یک اتاق جادویی در خونه ام داشتم
در شمال لندن، که اونجاست!
(هلهله)
ممنونم. نماینده شمال لندن هستم.
و این اتاق-- منظورم این هست که خانه خانواده من.
من در این اتاق که از آلات موسیقی پر شده بود بزرگ شدم.
اما مهم تر از آن که،خانواده ای دارم که
من را تشویق کردند که روی تخیلاتم سرمایه گذاری کنم
و چیزهایی که ساخته ام چیزهای خوبی برای ساخته شدن بودند
بخاطر این که من آن هارا ساخته ام و فکر میکنم،ایده های مهمی بودند.
و این اتاق ضرورتا بهشت من بود،
و موقعی که جهانگردی کردم آلبوم من که اسم آن"در اتاق من"هست
فکر کردم که سعی کنم اتاق را در جاده به
جهان گردی بیاورم.ایده عجیبی است
اما این چیزی است که من دوسال روی آن کار کرده ام،
و خیلی هیجان انگیز است که در این کار باشید
کلی: اینجا واقعا خیلی شبیه به چیدمان اتاقت هست.
جاکوب: بله یه جورایی شبیه به اتاق است
به این معنا که می توانم در یک لحظه چیزهایی را به
صورت خودجوش به وجود بیاورم
چیزی که فکر می کنم هردویعنی موزیک و بهترین ایده ها تماما درمورد آن هاست.
کلی:دو جایزه Grammy رو برنده شدی. (جایزه مربوط به هنر و علوم)
برای یک ضبط(موسیقی) که خودت در اتاقت ساخته ای.
چطور ممکن است؟ ما نمی توانستیم آن را انجام بدهیم،
چیزی که نمی توانست حتی چهارسال پیش اتفاق بیوفتد
جاکوب:این یک مارک جدید جهانی
است.الان قدرت در دستان سازندگان است
همان طورکه می دانم همه تان موافقید
به عنوان یک مخالف شرکت بزرگ مجری ضبط
یا انسان های بزرگ یا چیزی مثل آن.
شخصی است با یک ایده خوب.
من اینجا در TEDهستم و به شما چیزی می گویم که از قبل می دانستید،
اما کسی هست با ایده های خوب که بتواند آن دانه را بکارد.
و کسی که این مشعل را در جهان حمل کند.
و بله،من این آلبوم را کاملا خودم ساخته ام
و منتظر کسی نماندم که بگوید
"هی جاکوب،خودت آلبومت را بساز".
من فقط پیش رفتم و آن را ساختم و به این که مردم چه فکری می کنند اهمیت
ندادم و دو Grammyپاداش بزرگی است.
(تشویق)
کلی:خیلی متشکرم جاکوب. جاکوب: ممنونم کلی .خیلی متشکرم.
(تشویق)
(Musique)
(En chantant) Je marchais le long de la route,
à la recherche de paix pour mon esprit.
Puis je t'ai vue.
Tu prenais ton temps, et faisais un pas à la fois.
Elle me dit : « Hé, l'inconnu !
Je me sens faible maintenant.
Je ne sais pas par où aller. »
Je te dis : « Si tu es perdue maintenant,
peut-être pourrais-je t'aider et te chanter une chanson,
et te faire avancer encore et encore. »
Chantant le long de la route.
Où devrions-nous aller ? Où devrions-nous aller ?
Elle dit : « Je cherche un genre d'abri.
Un endroit qui serait le mien.
J'ai marché toute la nuit,
mais je ne sais pas où me fixer.
La seule manière de trouver cet endroit
c'est près de mon cœur.
Je sais que j'y parviendrai,
mais je dois continuer à marcher le long de la route. »
Le long de la route.
Merci infiniment.
(Applaudissements)
Comment vous vous sentez ?
(Applaudissements)
Fantastique.
Pouvez-vous chanter avec moi juste pour une seconde ?
Pourriez-vous chanter quelque chose ? Chanter un ré ?
Chantez « Oh »!
(Public bourdonne)
Oh -- plut fort, plut fort.
(En chantant) Oh.
Maintenant, s'il vous plait, si vous pouvez chanter,
chantez « Oh oh oh. »
Le public : Oh oh oh.
Jacob Collier : Whoa oh oh.
Public : Whoa oh oh.
JC : Whoa oh.
Public : Whoa oh.
JC : Dites « oh oh oh ».
Public : Oh oh oh.
JC : Whoa oh oh.
Public : Whoa oh oh.
JC : Chantez « Whoa oh oh. »
Public : Whoa oh oh.
JC : Whoa oh oh.
Public : Whoa oh oh.
JC : Whoa oh oh.
Public : Whoa oh oh.
Merci infiniment. C'est beau. Merci.
(Applaudissements)
Merci.
Donc, vous sentez le mouvement ?
Faire partie de ce mouvement,
des choses se déplaçant sous la surface ?
Donc, le langage de l'harmonie musicale est extraordinaire.
C'est une manière de naviguer sa palette d'émotions.
mais sans dire un mot.
Et je pense, comme c'est le cas avec beaucoup d'autres langues,
peu importe ce qu'on connaît d'une langue,
combien de mots, de phrases, on connaît.
Ce qui importe ce sont les choix émotionnels
que tu fais avec cette langue.
J'encourage à accueillir cette idée en tant que communauté,
qui est ce qui pourrait nous faire évoluer dans le temps
à l'opposé de ce qui nous éloigne de notre humanité.
Merci beaucoup.
(Applaudissements)
(Musique)
(En chantant) Emmène-moi
n'importe où tu veux aller.
Tu sais que mon amour est fort.
Dans mon refuge,
Doucement,
comme le calme après la tempête,
Trouve ce que j'ai toujours cherché.
Dans mon refuge.
Même quand je ferme les yeux,
ma chérie, si tu t'es égarée, je suis en route vers mon refuge.
Touche-moi
comme si je n'avais jamais aimé,
dans l’endroit que j'adore,
dans mon refuge.
Je sais
quel que soit le sens du souffle du vent
il y aura toujours un endroit où je pourrai aller
dans mon refuge.
Mon refuge.
Bâtons et pierres.
Je ne me cacherai plus de toi.
Et au bon moment,
je trouve ce que j'ai longtemps cherché.
J'ai entendu ta voix
qui m'appelle.
Je suis en route
vers où je peux être libre.
Et si elle ne m'attend pas, fais-le bien, sans te retourner,
garde mon cœur dans le futur.
Sur les semelles de mes chaussures tous les lieux où j'ai été,
que j'ai connus depuis que je l'ai connue.
Car c'est toi, ne sais-tu pas que tu me fais croire
que tu es la seule pour moi.
Que c'est toi, j'imagine, que j'ai toujours voulu connaitre.
Femme, c'est toi que je veux, qui me complète.
Car tu es celle qu'il me faut.
C'est grâce à toi, j'imagine, que je veux que tu sois celle à qui j'appartiens.
Un, deux, trois, quatre, cinq.
(Applaudissements)
Merci beaucoup. Merci.
(Applaudissements)
Merci.
Merci infiniment. Merci à vous.
Kelly Stoetzel : OK, Jacob. Waouh !
OK, nous avons quelques questions. JC : OK.
KS : C'était spectaculaire.
JC : Merci, Kelly. Merci.
KS : Ces visuels que nous venons de voir,
se passaient en temps réel, n'est-ce pas ?
JC : Oui, tout ce qui est visuel
répond aux choses auditives, ou quelque chose, s'il s'agit d'un mot,
donc tout est en temps réel.
Je cale les boucles, je joue les instruments
et puis, par exemple, l'arbre que vous avez vu pousser,
il grandit en prenant des notes basses et longues
et il pousse des branches longues et épaisses,
et il prend des notes hautes et tranquilles, peu importe,
et il fait pousser des branches fines et petites.
Et puis ma voix chante,
comme en soufflant du vent contre l'arbre.
KS : Donc tu as 22 ans. JC : Oui, en effet.
KS : Tu as joué tout cela tout seul.
Comment as-tu commencé et évolué ?
JC : J'ai une chambre magique à la maison
au nord de Londres, par là-bas.
Merci de représenter le nord de Londres.
Et cette pièce... Enfin, c'est la maison de famille.
J'ai grandi dans cette pièce remplie d’instruments de musique.
Mais le plus important, j'ai une famille
qui m'a encouragé à utiliser mon imagination,
donc ce que j'ai créé, ce que j'ai construit,
étaient les bonnes choses à faire
juste parce que je les faisais
et je pense que c'est une idée très importante.
Cette pièce était mon paradis
et en faisant la tournée de l'album appelé « Dans ma chambre »,
j'ai pensé amener ma chambre en tournée.
C'est une idée un peu bizarre,
mais j'y ai travaillé pendant quelques années
et c'est plutôt excitant d’être à l’intérieur du cercle.
KS : Donc c'est vraiment aménagé comme dans ta chambre ici.
JC : C'est un peu ça. C'est similaire à ma chambre
car je peux créer des choses dans l'instant et être spontané,
ce qui pour moi est l'essence même de la musique et de toute bonne idée.
KS : Donc tu as gagné deux Grammys
pour un enregistrement que tu as fait tout seul dans ta chambre.
Comment est-ce possible ? On n'aurait pas pu faire cela,
cela n'aurait pas pu arriver il y a cinq ans seulement.
JC : C'est un monde tout nouveau.
Le pouvoir est maintenant aux mains du créateur,
je sais que vous êtes d'accord,
par opposition à la grosse maison de disques
ou au grand patron.
Quelqu'un avec une bonne idée.
A TED, vous le savez déjà,
mais quelqu'un avec une idée peut planter cette graine.
C'est la personne qui apporte la lumière au monde.
Et oui, j'ai fait cet album complétement seul
et je n'ai pas attendu que quelqu'un me dise :
«Tu devrais faire un album tout seul. »
Je me suis lancé et je l'ai fait
sans me soucier de l'opinion des autres.
Et deux Grammys, c'est un sacré bonus.
(Applaudissements)
KS : Merci beaucoup, Jacob. JC : Merci Kelly. Merci beaucoup.
(Applaudissements)
(संगीत)
(गीत): में लाइन के साथ चल रहा था,
मन की शांति पाने की कोशिश कर रहा था.
फिर मैंने तुम्हे देखा.
तुम इसे धीरे ले रहे थे और एक बार में एक कदम ले कर चल रहे थे.
मैंने कहा, "सुनो, अजनबी,
अब में थोड़ा बुरा महसूस कर रहा हूँ.
मुझे नहीं पता किस रास्ते पर जाना है."
मैंने कहा, "अगर आप खोये हुए हो अब,
शायद में आपकी मदद कर सकू और आपके लिए गाना गाऊ,
और आपको आगे और आगे और आगे बढ़ाता रहूँ"
लाइन के साथ गाता रहूँ.
हम कहां जाए? हम कहां जाए?
उसने कहा, "में किसी तरह का आश्रम ढून्ढ रही हूँ.
एक जगह जो में अपनी कह सकू.
मैं रात भर टहलती रही,
पर मुझने नहीं पता कहाँ को आपने घर बुलाऊँ."
"उस जगह को खोजने का एकमात्र तरीका
जहां मेरा दिल है, उसके करीब है.
मुझे पता है कि मैं वहाँ पहुँच जाऊँगा,
पर मुझे लाइन के साथ चलना पड़ेगा."
लाइन के साथ.
बहुत बहुत धन्यवाद.
(तालियां)
आज हर कोई कैसा महसूस कर रहा है? आपको अच्छा लग रहा है?
(चियर्स)
बढ़िया. क्या हर कोई मेरे साथ सिर्फ एक सेकंड के लिए गाना गाएगा?
क्या आप कुछ गा सकते हैं? क्या आप "डी" गा सकते हैं?
"ऊह" गाओ.
(दर्शक गुनगुनाने लगे)
ऊह-- मेरे लिए और ज़ोर से, और ज़ोर से.
(गाते हुए) ऊह
अब, कृपया, अगर आप गा सकते है,
"ओह ओह ओह"
दर्शक: ओह ओह ओह
जेकोब कोलियर: व्हो ओह ओह
दर्शक: व्हो ओह ओह
JC : गाओ, "व्हो ओह"
दर्शक: व्हो ओह
JC : ओह ओह ओह
दर्शक: ओह ओह ओह
JC : गाओ, "व्हो ओह ओह"
दर्शक: व्हो ओह ओह
JC : गाओ, "व्हो ओह ओह"
दर्शक: व्हो ओह ओह
JC : व्हो ओह ओह
दर्शक: व्हो ओह ओह
JC : गाओ, "व्हो ओह ओह"
दर्शक: व्हो ओह ओह
बहुत बहुत धन्यवाद. वह बहुत खूबसूरत था. धन्यवाद
(तालिया)
धन्यवाद.
तो क्या आपको वह गति महसूस हो रहा है?
क्या आप आपने आप को उस गीत के साथ महसूस करते हो
जैसे सतह नीचे चीज़े ही रही है?
तो संगीत सामंजस्य की भाषा बिल्कुल असाधारण है.
यह किसी के भावनात्मक ढांचे को नेविगेट करने का एक तरीका है,
लेकिन शब्दों में चीजों को डालने की आवश्यकता के बिना
और मुझे लगता है कि, कई अन्य भाषाओं की तरह,
इससे फरक नहीं पड़ता की आप भाषा के बारे में कितना जानते हो.
इससे फरक नहीं पड़ता आप कितने शब्द कह सकते हो,
कितने व्याख्यांश जानते हो.
इस भाषा के साथ भावनात्मक विकल्प क्या मायने रखते हैं.
इसलिए मैं एक समुदाय के रूप में इस विचार को अपनाने के लिए प्रोत्साहित करता हूं,
वह चीज है जो समय के साथ हमारी अपनी मानवता से
दूर होने के विपरीत बढ़ती जा सकती है.
बहुत बहुत धन्यवाद.
(तालियां)
(संगीत)
(गाते हुए) मुझे ले जाओ
जहाँ भी तुम्हे जाना है.
तुम्हे पता है कि मेरा प्यार मजबूत है.
मेरे पनाहगाह में.
नरमी से,
जैसे तूफान के बाद की शांती,
ढूंढने के लिए जो में तबसे खोज रहा हूँ
मेरे पनाहगाह में.
जब में अपनी आखे बंद करता हूँ तब भी,
प्रिय, अगर आप भटक गए हो, में आपने पनाहगाह के रस्ते पे हूँ
मुझे छुओ
जैसे मैंने पहले कभी प्यार नहीं किया,
उस जगह में जिसे में प्यार करता हूँ,
मेरे पनाहगाह में
मुझे पता है
जिस भी तरफ हवा उड़े,
मेरे जाने के लिए जगह होगी
मेरे पनाहगाह में
मेरे पनाहगाह
डंडे और पत्थर
मैं तुमसे नहीं छिपाऊँगा
और समय में
मुझे वह मिलेगा जिसकी मुझे तलाश हूँ
तुम्हारी आवाज़ सुनी
मेरे को बुला रही है
मैं अपने रास्ते पर हूँ
जहां मैं मुक्त हो सकता हूं
और अगर वह मेरे लिए इंतज़ार नहीं करेगी, सही करो, पीछे मत देखो
भविष्य पर मेरा दिल रखो
मेरे जूतों की तलवों पर, उन सभी जगहों पर जो में गया हूँ,
जो में जाना हूँ जब से में उससे मिला
'क्योंकि यह तुम हो, तुम्हे नहीं पता क्या कि तुम मुझे अनुमान लगा रही हो
कि तुम मेरे लिए वह एक हो
किवह तुम हो मुझे लगता है जो में इतने शामे से जानना चाहता था
लड़की, तुम हो जो में चाहता हूँ, क्या मुझे पूरा करता है,
क्यूंकि तुम हो मेरे लिए वह एक
आपके वजह से शायद मैंने आपको जानना चाहता हूँ कि में आपका हूँ
एक, दो, तीन, चार, पांच.
(तालियां)
बहुत बहुत धन्यवाद. धन्यवाद.
(तालियां)
धन्यवाद.
बहुत बहुत धन्यवाद. आप लोगों को धन्यवाद.
केली स्टोअज़ेल: अच्छा, जैकब. वाह!
अच्छा, हमारे कुछ सवाल हैं JC : ठीक है
KS : वह बहुत शानदार था.
JC : धन्यवाद केली. धन्यवाद.
KS : वह दृश्यावलोकन जो हमने अभी देखे,
उन वास्तविक समय में हो रहा था, हाँ?
JC : हाँ, तो सब कुछ दृश्य
उन चीजों से संकेत लेता है जो श्रव्य हैं, या कुछ और, अगर यह एक शब्द है,
और तो सब कुछ रियल टाइम है.
में छोरों का हवाला देता हूँ, वाद्ययंत्र बजाता हूँ
और वह पेड़, उदाहरण के लिए, जो आपने उगता देखा
इस तरह से बढ़ता है कि यह कम लंबे नोट लेता है
और मोटी लंबी शाखाएँ बढ़ता हैं,
और यह उच्च, शांत नोट लेता है, जो कुछ भी, और फिर यह पतली, छोटी शाखाओं बढ़ाता है
और फिर मेरी गायन आवाज
पेड़ के खिलाफ हवा फैक्टी है
KS : तो तुम २२ साल के हो? JC : हाँ, सचमुच
मॉडरेटर: आपने वह सब अपने आप बजाया!
आपकी शुरुआत कैसे हुई और यह सब कैसे विकसित हुआ?
JC: मेरे घर में यह एक जादुई कमरा है
उत्तरी लंदन में, जो की, वहां कही है
(चियर्स)
धन्यवाद. उत्तर लंदन को प्रतिनिधित्व करो
और यह कमरा - मेरा मतलब है, यह मेरा पारिवारिक घर है.
मैं वाद्ययंत्रों से भरे, इस कमरे में बड़ा हुआ,
लेकिन सबसे महत्वपूर्ण बात, मेरा परिवार था
जिसने मुझे अपनी कल्पना में निवेश करने के लिए प्रोत्साहित किया,
और इसलिए मैंने जो चीजें बनाईं, जिन चीजों का मैंने निर्माण किया, वे अच्छी चीजें थीं
सिर्फ इसलिए कि मैं उन्हें बना रहा था, मुझे लगता है कि यह इतना महत्वपूर्ण विचार है
लेकिन यह कमरा मेरा स्वर्ग था,
और जब मैं अपने एल्बम को टूर करने आया, जिसका नाम "इन माई रूम" है,
मैंने सोचा कि मैं सड़क पर कमरे का दौरा करूंगा,
और यह काफी अजीब विचार है,
लेकिन यह कुछ ऐसा है जिस पर मैं कुछ वर्षों से काम कर रहा हूं,
और यह सर्कल के अंदर होना काफी रोमांचक है.
KS: तो यह वास्तव में आपके कमरे में सेटअप की तरह है, यहाँ
JC: एक तरह का है. यह कमरे के समान है
इस अर्थ में कि मैं मौके पर चीजें पैदा कर सकता हूं
और मैं स्वतःस्फूर्त हो सकता हूं,
जो मुझे लगता है कि दोनों संगीत और सबसे अच्छे विचारों के लिए ज़रूरी है
KS: तो आप दो ग्रैमी जीत चुके हो
एक रिकॉर्ड के लिए जो आपने अपने कमरे में खुद से बनाया.
और यह कैसे भी संभव है? हम ऐसा नहीं कर सकते थे,
पांच साल पहले भी ऐसा नहीं हो सकता था.
JC: बिलकुल नई दुनिया है.
शक्ति अब निर्माता के हाथों में है, जैसा कि
मुझे यकीन है कि आप लोग सहमत होंगे,
बड़े रिकॉर्ड कंपनी के कार्यकारी के विपरीत
या बड़े आदमी या ऐसा कुछ.
अब बस कोई अच्छे विचार के साथ चाहिए
यहाँ मैं TED पर यह आप लोगो बता रहा हूँ पर आप इससे पहले से ही जानते हैं,
पर यह अच्छा विचार के साथ आदमी है जो बीज को बो सकता है
वह व्यक्ति है जो दुनिया में मशाल को ले जाता है.
और हाँ, मैंने इस एल्बम को पूरी तरह से अपने दम पर बनाया है
मैंने किसी के कहने की प्रतीक्षा नहीं की,
"अरे जैकब, आपको खुद ही एक एल्बम बनाना चाहिए."
मैं बस आगे बढ़ा और इसे बनाया और मुझे कोई आपत्ति नहीं थी कि लोग क्या सोचते हैं,
और दो ग्राम्य एक बड़े बोनस है.
(तालियां)
KS: बहुत बहुत धन्यवाद, जैकब JC: धन्यवाद, कैली. वहुत बहुत धन्यवाद
(तालियां)
(Musica)
(Canta) Camminavo verso il futuro
cercando di trovare un po' di pace.
Poi ti ho visto.
Ci andavi piano _ e camminavi un passo alla volta.
Io dissi, "Ascolta, sconosciuto",
ora mi sento giù.
non so da che parte andare."
Io dissi, "Se ti sei perso,
forse posso aiutarti e cantarti una canzone,
e farti proseguire ancora un po'."
Cantando verso il futuro.
Dove dovremmo andare? Dove dovremmo andare?
Lei disse, "Sto cercando una sorta di rifugio.
Un posto che possa chiamare mio.
Ho camminato per tutta la notte
ma non so dove sia casa mia."
"La sola via per trovare quel posto
è vicina a dov'è il mio cuore.
So che ci arriverò,
ma devo continuare a camminare verso il futuro."
Verso il futuro.
Grazie mille.
(Applausi)
Come state oggi? Bene?
(Acclamazioni)
Fantastico. Potreste cantare con me solo un secondo?
Potreste cantare una nota? Un RE?
Cantate "Ooh".
(Pubblico canticchia)
Oh -- coraggio, un po' più forte.
(Cantano) Oh.
Ora, per favore potreste cantare
"Oh oh oh".
Pubblico: Oh oh oh.
Jacob Collier: Whoa oh oh.
Pubblico: Whoa oh oh.
JC: Cantate, "Whoa oh".
Pubblico: Whoa oh.
JC: Oh oh oh.
Pubblico: Oh oh oh.
JC: Cantate, "Whoa oh oh".
Pubblico: Whoa oh oh.
JC: Cantate, "Whoa oh oh."
Audience: Whoa oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Pubblico: Whoa oh oh.
JC: Cantate, "Whoa oh oh."
Pubblico: Whoa oh oh.
Grazie davvero. E' stato bellissimo. Grazie.
(Applausi)
Grazie.
Lo sentite quel movimento?
Vi sentite parte di quel movimento,
di ciò che si muove sotto la superficie?
Il linguaggio dell'armonia musicale è assolutamente straordinario.
È un modo per esplorare i nostri schemi emotivi,
ma senza il bisogno di esprimerlo a parole,
e credo che, come in molte altre lingue,
non importa quanto conosciamo quella lingua.
Non importa quante parole sai dire,
quante frasi conosci.
Ma importano le scelte emotive che facciamo con quella lingua.
Il mio invito è abbracciare quest'idea come comunità,
dato che è ciò che col tempo può avvicinarci
piuttosto che allontanarci dalla nostra umanità.
Grazie mille.
(Applausi)
(Musica)
(Canta) Portami
dovunque tu voglia andare.
Sai che il mio amore è forte.
È il mio rifugio.
Dolcemente,
come la calma dopo il temporale,
Trova ciò che stavo cercando.
Nel mio rifugio.
Anche quando chiudo gli occhi,
tesoro, se ti sei persa, sto tornando al mio rifugio.
Toccami
come non ho mai amato prima,
nel posto che adoro,
nel mio rifugio.
Lo so
in qualsiasi direzione soffierà il vento,
che per me ci sarà un posto dove andare
nel mio rifugio.
Il mio rifugio.
Non mi importa
Non mi nasconderò più da te.
E con il tempo
troverò quello che stavo cercando.
Ho sentito la tua voce
chiamarmi.
Sto arrivando
là dove posso essere libero.
E se lei non mi aspetterà non guardare indietro,
terrò il mio cuore sul futuro.
Sotto le suole delle mie scarpe tutti i luoghi in cui sono stato
che ho conosciuto da quando la conosco.
Perché sei tu, non sai che mi stai facendo pensare
che sei quella giusta per me.
Che sei tu quella che ho voluto per tutto questo tempo.
Ragazza, sei tu che voglio, che mi completi,
perché sei quella giusta per me.
E' grazie a te e voglio che tu sappia che sono felice.
Un, due, tre, quattro, cinque.
(Applausi)
Grazie infinite. Grazie.
(Applausi)
Grazie.
Grazie mille. Grazie a tutti.
Kelly Stoetzel: Ok, Jacob. Wow.
Ok, abbiamo qualche domanda. JC: Ok
KS: È stato spettacolare.
JC: Grazie Kelly, grazie.
KS: Le immagini che abbiamo appena visto,
si creavano in tempo reale, giusto?
JC: Esatto, tutta la parte visiva
prende il via da quella che è la parte sonora
e il tutto in tempo reale.
Avvio i campionamenti, inizio a suonare
e poi l'albero che avete visto, ad esempio,
si forma perché le note lunghe e basse
fanno crescere i rami lunghi e spessi
mentre le note acute, o lievi, sono i rami più piccoli e sottili.
E poi è come se il suono della mia voce
fosse il vento che soffia contro l'albero.
KS: Dunque, tu hai 22 anni. JC: Esatto.
E hai suonato tutto questo da solo.
Come hai cominciato e come si è evoluto tutto ciò?
JC: Ho questa stanza magica a casa mia
nella parte nord di Londra, che è quassù.
(Acclamazione)
Grazie. Viva North London.
E questa stanza -- beh, è nella casa di famiglia.
Sono cresciuto in questa stanza piena di strumenti musicali,
ma soprattutto, ho avuto una famiglia
che mi incitava a credere nella mia immaginazione,
e così le cose che creavo, che costruivo, erano belle cose
solo perché ero io a farle, e credo che quest'idea sia fondamentale.
Questa stanza era quasi il mio paradiso,
e quando andai in tour con l'album intitolato "Nella mia stanza",
pensai di provare a portare in tour la stanza,
che è un'idea piuttosto strana,
ma è qualcosa su cui lavoro da un paio d'anni,
ed è entusiasmante trovarsi in questa fase.
KS: Quindi tutto questo somiglia molto alla tua stanza.
JC: Diciamo di sì, ci assomiglia
nel senso che posso creare le cose sul momento
e posso essere spontaneo,
che credo sia l'aspetto principale della musica e di tutte le migliori idee.
KS: Dunque, hai vinto due Grammys
per un disco che hai inciso da solo nella tua stanza.
Insomma, com'è possibile? Noi non avremmo potuto farlo,
e non sarebbe neanche accaduto cinque anni fa.
JC: Il mondo ora è nuovo.
Il potere ora è nelle mani di chi crea,
sarete d'accordo anche voi,
piuttosto che delle grandi case discografiche
o dei pezzi grossi e via dicendo.
È qualcuno con una buona idea.
Sono qui a TED, a dirvi cose che già sapete,
ma quel seme può seminarlo chi ha una buona idea.
Quella è la persona che porta la torcia nel mondo.
E sì, ho fatto quest'album interamente da solo
senza aspettare che qualcuno dicesse
"Ehi Jacob, dovresti fare un tuo album."
L'ho fatto e basta, senza preoccuparmi di ciò che pensava la gente,
e due Grammy sono un bell'incentivo.
(Applausi)
KS: Grazie infinite, Jacob. JC: Grazie, Kelly. Grazie davvero.
(Applausi)
（音楽）
（歌）僕は歩き続けていた
一息つこうと
そして君を見つけた
君はゆっくりと 一歩ずつ歩いてた
「ねえ
僕 落ち込んでるんだ
どこへ行けばいいかわからない」
「もし君が迷っているなら
一緒に歌を歌ってあげるよ
君が前に進めるように
歌いながら歩こう
どこへ行こう？どっちへ行こうか？
彼女は言った「安全な場所を探してるの
私の家と呼べる場所
一晩中歩き続けて
まだ家が見つからないの」
「それが見つかる道はたったひとつ
ハートがある場所さ
たどり着けると信じてる
でもまっすぐ歩き続けなきゃ
まっすぐ
ありがとうございました
（拍手）
元気ですか？楽しんでる？
（歓声）
最高 みんなちょっと僕と歌ってくれるかな？
何か歌える？ Dの音出して
「Ooh」って歌ってください
（観客のハミング）
もっと大きく もっともっと
（歌）Oh
じゃあ 歌える人は
「Oh oh oh」
（観客）Oh oh oh
（コリアー）Whoa oh oh
（観客）Whoa oh oh
（コリアー）歌って「Whoa oh」
（観客）Whoa oh
（コリアー）Oh oh oh
（観客）Oh oh oh
（コリアー）「Whoa oh oh」
（観客）Whoa oh oh
（コリアー）歌って「Whoa oh oh」
（観客）Whoa oh oh
（コリアー）Whoa oh oh
（観客）Whoa oh oh
（コリアー）歌って「Whoa oh oh」
（観客）Whoa oh oh
ありがとう 素敵でした ありがとう
（拍手）
ありがとう
動きを感じましたか？
自分が動きの一部だと
内側で動くものを感じました？
ハーモニーという表現は とても素晴らしいものです
言葉で表現せずに
感情の枠組みを行き来する方法でもあり
他の色々な言語にも言えることですが
どれだけそれに熟練しているかではなく
どれだけ言葉を知っているかではなく
フレーズを 知っているかではなく
どんな感情をその表現に 乗せるかということだと思います
だからこの考えを コミュニティとして大切にしたいんです
自分たちの人間性へ向かって 歩み寄ることだから
それから歩み去る代わりに
ありがとうございました
（拍手）
（音楽）
（歌）連れて行って
どこでも君が行きたいところへ
僕の愛は強い
僕の隠れ家で
やさしく
嵐の後の静けさのように
ずっと探し続けていたものを 見つけたんだ
僕の隠れ家で
目を閉じても
ダーリン 君が迷ってしまっても 僕は隠れ家に行くところだよ
触れて
まるで初めて愛されるように
僕の好きな場所で
僕の隠れ家で
知ってるんだ
どこへ風が吹こうと
僕には居場所がある
僕の隠れ家で
何があっても平気
もう君からは隠れないよ
間に合ったんだ
探し続けていたものを見つけた
僕を呼ぶ君の声を
聞いたんだ
そこに向かってる
僕が自由になれるところへ
もし彼女が僕を待ってくれなくても ただ振り返らない
未来を向いてる
この靴を履いて 君を知ってから色々なところへ
旅したんだ
君を好きだって気がしてるんだ
わかるかい
君のことを知りたいと ずっと思ってたんだ
君が僕を完全にしてくれる
君が好きだから
君のおかげ 僕は君のもの
１、２、３、４、５
（拍手）
ありがとうございました
（拍手）
ありがとう
ありがとうみんな
（ケリー・ストッツェル） OK ジェイコブ ワォ
OK いくつか質問があるの （コリアー）どうぞ
（ストッツェル）素晴らしかったわ
（コリアー）ありがとうケリー
（ストッツェル）背景の映像は
リアルタイムで描かれていたのよね？
（コリアー）ええ ビジュアルは全て
音楽や単語に反応して
リアルタイムで起こっているんです
ループのキューを出して 楽器を弾くと
例えば映像に登場していた 木ですが
長音に反応して
長く太い枝を生やすんです
高音や静かな音なんかだと 細く小さな枝という感じ
僕が歌うと
それが風になって木に吹き付けます
（ストッツェル）あなたは22歳ね （コリアー）そうです
（司会者）自分で全て演奏したんですね
きっかけと今までの経緯を教えて
（コリアー）僕の家には 特別な部屋があるんです
ノース・ロンドン その辺りにも出身者が—
（歓声）
ありがとう ノース・ロンドンの人たちです
それでこの部屋は— 僕の実家なんですけど
僕が育った部屋で 楽器だらけです
で それよりも僕の家族は
僕にイマジネーションを追求することを 応援してくれて
僕が作曲したりつくったものは いいものだと言ってくれたんです
僕が作るということ自体がいいことだから それは本当に大事な考え方です
この部屋は 僕の天国のようなもので
アルバムツアーのテーマは 「僕の部屋で (In My Room)」でした
自分の部屋と一緒にツアーしようと思って
ずいぶん変わった考えでしたけど
数年このアイデアを暖めていたんです
そしてこの場所に来られて嬉しいです
（ストッツェル）これはそっくりそのまま あなたの部屋なのね
（コリアー）僕の部屋にとても似ていて
その場で音を生み出し
自由に
これは音楽とか良いアイデアには 欠かせないことだと思うんです
（ストッツェル）あなたはそれで グラミー賞を２つとったわね
自分の部屋で一人で作ったレコードで
そんなことどうやって出来たの？
そんなこと５年前だったら 無理だったと思うわ
（コリアー）世界が進歩して
クリエイター達が力を手にしているんです
皆さんも同意されるでしょうけど
音楽産業の偉い人なんかが 実権を握るのは
もう古い
いいアイデアがあればいいんです
僕は今こうやってTEDで その事を分かってる皆さんに話していますが
誰かいいアイデアがあって その種を蒔ければいいんです
その人が世界に アイデアを持ち込むのです
そう このアルバムは全て自分で作りました
誰かに「自分でアルバム作っちゃえば？」
と言ってもらうのを待たないで
ただ誰にどう思われるかなんて考えずに やってしまったんです
グラミー賞を２つ貰えたのは すごいボーナスでした
（拍手）
（ストッツェル）ありがとうジェイコブ （コリアー）ありがとうございました
（拍手）
(음악)
(노래)길을 따라 걷고 있었어요.
마음의 평화를 찾으려 애쓰고 있었죠.
그러다 당신을 보았죠.
천천히 한 걸음 한 걸음 옮기던 당신을요.
난 말했어요. "들어봐요, 낯선 이여,
전 지금 의기소침해요.
내가 가야 할 길을 알 수 없어요."
난 말했죠. "당신이 길을 잃었다면,
어쩌면 제가 당신 곁에서 도우며 또 노래도 불러주고,
그리고 당신이 계속 나아가도록 할게요."
길을 따라 노래를 불러요.
우린 어디로 가야할까? 우린 어디를 향해야지?
그녀는 말했어요. "난 쉴 곳을 찾고 있어요.
내 집 같이 편한 그곳을요.
밤을 지새며 걸어오는 길이에요.
하지만 나의 집이 어디인지 알 수 없어요.
그 곳을 찾을 수 있는 단 하나의 길은
내 마음이 향하는 그 길에 가까울 거에요.
난 그 곳에 가리라는 걸 알아요.
하지만 지금은 계속 이 길을 따라 걸어야만 해요.
이 길을 따라
감사합니다.
(박수)
다들 오늘 어떠세요? 좋은가요?
(환호)
좋네요. 제가 잠깐만 여러분과 같이 노래해도 될까요?
노래할 수 있겠어요? D 코드 낼 수 있을까요?
"우" 해봐요.
(흥얼거리는 관객들)
오, 조금 더 크게요. 조금 더 크게.
(노래하듯) 오.
노래하실 수 있는 분들은 해주세요
"오 오 오"
(오 오 오)
워 오 오
(워 오 오)
우워 오
(우워 오)
오 오 오
(오 오 오)
노래해주세요. "워 오 오"
(워 오 오)
"워어 오 오"
(워어 오 오)
"워어 오 오"
(워어 오 오)
"워어 오 오"
(워어 오 오)
감사합니다. 아름다워요. 감사합니다.
(박수)
감사합니다.
다들 움직임을 느끼셨나요?
자신이 그 움직임의 일부라고 느끼셨나요?
표면 아래로 움직이는 그 느낌이요.
음악적 화성이 주는 언어는 정말 특별한 것입니다
사람의 감정적 뼈대를 탐색하는 방법이죠.
하지만 그것을 말로 옮길 필요는 없습니다
저는 다른 많은 언어들이 그렇듯
여러분이 그 언어를 얼마나 아느냐는 중요하지 않다고 생각합니다.
얼마나 많은 단어를 말 할 수 있는지는 중요치 않아요
얼마나 많은 구를 알고 있는지도요.
중요한 것은 여러분이 이 언어와 만들어내는 감정적인 선택입니다
그래서 저는 여러분이 이 아이디어를 하나의 커뮤니티로 받아들이기를 바랍니다
우리를 이윽고 나아가게 해주는 것으로요
우리의 인간적인 면과는 반대의 방향으로요.
감사합니다.
(박수)
(음악)
(노래) 나를 데려가요
그대가 원하는 곳 어디든지
내 사랑이 강하단 걸 당신은 알고 있죠.
숨겨진 내 깊은 곳에서.
부드럽게,
폭풍 뒤에 오는 고요처럼
내가 그동안 찾아 헤매던 것을 찾을 거예요.
숨겨진 내 깊은 곳에서.
내가 눈을 감아도
그대여, 당신이 헤맨다면 나는 깊은 곳으로 가는 길일 거예요.
나를 만져줘요.
내가 한 번도 사랑한 적이 없는 것처럼
내가 좋아하는 곳에서
나의 깊은 곳에서
나는 알아요.
어디로 바람이 불더라도
내가 가야할 곳은 있을 거예요.
나의 숨겨진 깊은 곳에는
막대기와 돌멩이들
난 더이상 당신으로부터 숨지 않을 거예요.
그리고 마침내
난 찾아 헤메던 것을 찾았어요.
당신의 목소리를 들었죠
나를 부르는 소리를
나는 가고 있어요
내가 자유로워질 수 있는 곳으로
그녀가 날 기다려주지 않는다면 뒤돌아보지 않을 거예요.
나의 마음을 미래에 둘 거예요.
내 신발 밑창에는 내가 갔던 모든 곳들이 있어요.
내가 그녀를 알았기에 알 수 있었던 곳들을.
나를 생각하게 하는 게 당신이니까요.
당신이 내 사람이라는 것을요.
내가 모든 것을 알고 싶었던 것은 당신이라는 것을
그대여, 내가 원하는 것은 바로 당신, 당신은 나를 완성시켜요.
당신은 내가 원하던 사람이죠.
내가 속하고 싶다는 걸 알았으면 해요.
하나, 둘, 셋, 넷, 다섯
(박수)
감사합니다, 감사합니다.
(박수)
감사합니다.
대단히 감사합니다. 감사합니다, 여러분.
켈리 스토첼: 제이콥. 우와.
질문이 몇 개 있어요. 제이콥: 네.
켈리: 정말 멋있던데요.
제이콥: 고맙습니다, 켈리. 고맙습니다.
켈리: 방금 봤던 시각화는
모두 실시간으로 이뤄지는 거죠, 그렇죠?
제이콥: 네, 그러니까 시각적인 것은 모두
음향에서 또는 다른 무엇에서 입력 신호를 받아요.
그러니까 모든 것이 실시간으로 이뤄지는 거죠.
제가 원을 그리거나 악기를 연주하면,
예를 들어, 아까 나무 자라나는 것 보셨죠.
그게 자라는 방식이 뭐냐면, 낮고 긴 음이 들어올 때는
두껍고 긴 가지를 뻗고,
높은, 조용한, 그런 음이 들어오면 가늘고 작은 가지를 뻗는 거죠.
그 다음 노래하는 제 목소리가
나무에 바람을 부는 것 같이 돼요.
켈리: 22살이시죠? 제이콥: 네, 맞아요.
켈리: 혼자서 저기 있는 악기를 모두 연주하던데요.
어떻게 시작하게 됐고, 이 모든 게 어떻게 발전해 왔나요?
제이콥: 집에 마법의 방이 있는데요.
집은 런던 북부, 대략 저쪽이에요.
(환호)
감사합니다. 런던 북부를 대표하는 분이군요.
그리고 이 방은, 그러니까 가족들과 사는 집을 말하는 건데요.
저는 악기로 가득한 방에서 자라났고요,
무엇보다도 저희 가족은
제 상상력을 펼치도록 북돋아주었어요.
그래서 제가 지은 것, 만든 것들은 단지 제가 만들었다는 이유로,
제가 중요한 아이디어라고 생각했단 것 만으로도 충분히 가치 있었어요.
하지만 이 공간은 근본적으로는 저의 천국이죠.
그리고 제가 "나의 방에서"라는 앨범으로 투어를 돌 때,
저는 길거리의 방에서 투어를 해볼까 생각을 했어요.
꽤 이상한 아이디어였죠.
하지만 그것은 제가 몇 년간 해온 일이었고
여기 공연하는 것은 꽤 신나는 경험이에요.
켈리: 그러니까 정말로 방처럼 여기를 꾸며 놓은 거네요?
제이콥: 그렇다고 할 수 있죠. 바로 그곳에서 무언가를
즉각적으로 만들 수 있다는 점에서
제 방과 비슷해요.
제가 음악과 모든 훌륭한 아이디어들의 조건이라고 생각하는 것들이죠.
켈리: 그러니까 방에서 스스로 만든 음악으로
그래미 상을 두 번 수상했는데,
어떻게 그럴 수가 있나요? 우리는 그럴 수 없는 데다가,
5년 전이라면 더더욱 말도 안 되는 일인데요.
제이콥: 완전히 새로운 세상이에요.
이제 권력은 창작자의 손에 있어요.
여러분도 동의하시겠지요.
거대한 음반 회사라거나
거대한 사업가, 그런 것들에 있는 것이 아니라요.
좋은 아이디어를 가진 보통 사람인 거예요.
저는 지금 TED에서 여러분이 이미 아는 말을 하고 있지만
그런 씨앗을 심을 수 있었던, 좋은 아이디어를 가진 보통 사람이에요.
세상으로 불꽃을 들여오는 사람이에요.
그리고 저는 완전히 스스로 이 앨범을 만들었어요.
누군가가 저에게 "이봐 제이콥, 스스로 앨범을 만들어봐"
라고 말해주길 기다리지 않았죠.
그냥 시작했고 만들었고, 사람들이 뭐라 생각하든 신경쓰지 않았고
그래미 상 2회는 아주 큰 보너스 같은 거예요.
(박수)
켈리: 고마워요, 제이콥. 제이콥: 고마워요, 켈리. 감사합니다.
(박수)
(Música)
♪ Eu estava andando por toda a parte ♪
♪ Tentando encontrar alguma paz de espírito ♪
♪ Então eu te vi ♪
♪ Você estava indo devagar um passo de cada vez ♪
♪ Eu disse: "Escute, estranha ♪
♪ Estou me sentindo lento agora ♪
♪ Não sei para onde ir" ♪
♪ Eu disse: "Se você está perdida agora ♪
♪ Talvez eu possa te ajudar e cantar uma canção com você ♪
♪ E te levar adiante, bem adiante" ♪
♪ Cantando por toda a parte ♪
♪ Para onde devemos ir? Para onde devemos ir? ♪
♪ Ela disse: "Estou procurando algum abrigo ♪
♪ Um lugar que eu possa chamar de meu ♪
♪ Tenho andado a noite toda ♪
♪ Mas não sei onde chamar de meu lar" ♪
♪ "O único modo de encontrar esse lugar ♪
♪ É próximo de onde está meu coração ♪
♪ Sei que vou chegar lá ♪
♪ Mas tenho que continuar andando por toda a parte" ♪
♪ Por toda a parte ♪
Muito obrigado.
(Aplausos)
Como estão todos vocês hoje? Estão bem?
(Vivas)
Fantástico. Vocês se importariam de cantar um pouco comigo?
Poderiam cantar algo? Poderiam cantar um ré?
Cantem: "Ôôô".
(A plateia canta)
Ah, mais alto, mais alto.
Plateia: Ôôô.
Jacob Collier: Se puderem cantar:
"Ô ô ô".
Plateia: Ô ô ô.
JC: Uô ô ô.
Plateia: Uô ô ô.
JC: Cantem: "Uô ô".
Plateia: Uô ô.
JC: Ô ô ô.
Plateia: Ô ô ô.
JC: Cantem: "Uô ô ô".
Plateia: Uô ô ô.
JC: Cantem: "Uô ô ô".
Plateia: Uô ô ô.
JC: Uô ô ô.
Plateia: Uô ô ô.
JC: Cantem: "Uô ô ô".
Plateia: Uô ô ô.
Muito obrigado. É bonito. Obrigado.
(Aplausos)
Obrigado.
Sentiram esse movimento?
Vocês se sentiram parte desse movimento, coisas movendo abaixo da superfície?
A linguagem da harmonia musical é absolutamente extraordinária.
É uma forma de navegar pelo emocional de alguém,
mas sem precisar se expressar em palavras,
e creio que, como ocorre com muitas outras linguagens,
não importa o quanto você sabe sobre uma linguagem,
quantas palavras ou expressões você conhece.
O que importa são as escolhas emocionais feitas com essa linguagem.
Encorajo vocês a abraçarem essa ideia como comunidade,
que, com o tempo, pode nos levar à nossa própria humanidade
e não para longe dela.
Muito obrigado.
(Aplausos)
(Música)
♪ Leve-me ♪
♪ Para qualquer lugar aonde você queira ir ♪
♪ Você sabe que meu amor é forte ♪
♪ Em meu refúgio ♪
♪ Suavemente ♪
♪ Como a calma depois da tempestade ♪
♪ Encontro o que estive procurando todo o tempo ♪
♪ Em meu refúgio ♪
♪ Mesmo quando ♪
♪ Fecho meus olhos ♪
♪ Querida, se você se perdeu, estou a caminho do meu refúgio ♪
♪ Toque-me ♪
♪ Como nunca antes amei ♪
♪ No lugar que adoro ♪
♪ Em meu refúgio ♪
♪ Eu sei ♪
♪ Qualquer que seja a direção para a qual o vento possa soprar ♪
♪ Haverá um lugar para eu ir ♪
♪ Em meu refúgio ♪
♪ Meu refúgio ♪
♪ Varas e pedras ♪
♪ Não vou mais me esconder de você ♪
♪ E, com o tempo ♪
♪ Encontrarei o que estou procurando ♪
♪ Ouvi sua voz ♪
♪ Gritando para mim ♪
♪ Estou a caminho ♪
♪ Para onde posso ser livre ♪
♪ E, se ela não me esperar, vou fazer direito, não olhar para trás ♪
♪ Manter meu coração no futuro ♪
♪ Nas solas dos meus sapatos todos os lugares em que estive ♪
♪ Que conheço desde que eu a conheci ♪
♪ Porque é você, você não sabe que está me fazendo adivinhar ♪
♪ Que você é a única para mim ♪
♪ É você que acho que queria conhecer o tempo todo ♪
♪ Menina, é você que eu quero, que me faz completo ♪
♪ Porque você é a única para mim ♪
♪ É graças a você que acho que quero que saiba que eu pertenço ♪
♪ Um, dois, três, quatro, cinco ♪
(Aplausos)
Muito obrigado. Obrigado.
(Aplausos)
Obrigado.
Muito obrigado. Obrigado.
Kelly Stoetzel: Certo, Jacob. Uau.
Certo, temos algumas perguntas. JC: Está bem.
KS: Isso foi espetacular.
JC: Obrigado, Kelly. Obrigado.
KS: A parte visual que acabamos de ver estava acontecendo em tempo real, não é?
JC: Sim, então tudo que é visual
vem das coisas auditivas, ou algo assim, se essa é uma palavra,
e tudo ocorre em tempo real.
Coloco a música, toco os instrumentos,
e a árvore, por exemplo, que você viu crescer
cresce de tal maneira que pega as notas longas e baixas
e desenvolve ramos longos e espessos;
pega as notas agudas, baixas, o que for, e desenvolve ramos pequenos e finos.
Então minha voz de canto meio que sopra o vento contra a árvore.
KS: Então você tem 22 anos. JC: Sim, é verdade.
KS: Você tocou tudo isso sozinho.
Como você começou e como tudo isso evoluiu?
JC: Tenho um quarto mágico em minha casa ao norte de Londres, que é, tipo, ali.
(Vivas)
Obrigado. Sou do norte de Londres.
Esse quarto, quero dizer, é minha casa de família.
Cresci nesse quarto cheio de instrumentos musicais,
e o mais importante é que minha família
me encorajou a investir na minha imaginação.
Assim as coisas que criei foram boas
apenas pelo fato de criá-las, e acho que é uma ideia muito importante.
Esse quarto era meu paraíso, essencialmente.
Ao fazer a turnê com meu álbum, chamado "In My Room",
pensei em viajar com o quarto na estrada, o que é uma ideia estranha,
mas que tenho trabalhado há alguns anos para fazer acontecer,
e é bastante emocionante estar dentro do círculo.
KS: Então isso aqui é realmente como a instalação em seu quarto.
JC: Sim, é parecido com meu quarto.
no sentido de que posso gerar coisas no local e ser espontâneo,
como acho que sejam tanto a música quanto todas as melhores ideias.
KS: Você ganhou dois prêmios Grammy
por um álbum que você mesmo fez em seu quarto.
Como isso é possível?
Não poderíamos ter feito isso,
não seria possível há cinco anos.
JC: Exato. É um mundo totalmente novo.
O poder está agora nas mãos do criador, como tenho certeza de que concordam,
e não mais com o grande executivo da gravadora, o chefão ou algo assim.
É alguém com uma boa ideia.
Estou aqui no TED dizendo o que vocês já sabem:
alguém com uma boa ideia pode plantar essa semente.
São os líderes deste mundo.
Sim, fiz um álbum totalmente sozinho
e não esperei ninguém dizer: "Jacob, você deveria fazer seu próprio álbum".
Só segui em frente e fiz, e não liguei para o que os outros achavam,
e dois Grammys são um prêmio e tanto.
(Risos)
(Aplausos)
KS: Muito obrigado, Jacob. JC: Obrigado, Kelly. Muito obrigado.
(Aplausos)
(Музыка)
(Пение) Я ходил по самому краю,
пытаясь найти душевный покой.
И вот я увидел тебя.
Ты тихо плыла, делая шаг за шагом.
И я сказал: «Послушай, незнакомка,
сейчас мне грустно.
И я не знаю, какой дорогой мне идти».
Я сказал: «Если ты тоже заблудилась,
может, я помогу тебе и спою тебе песню,
и увезу тебя далеко-далеко».
Спою до самого конца.
Куда мы пойдём? Куда мы пойдём?
Она ответила: «Я ищу свой приют.
Место, которое я назову своим гнёздышком.
Я бродила всю ночь напролёт,
но я не знаю, где мой дом».
«Единственный способ найти это место —
приблизиться к своему сердцу.
Я знаю — я доберусь туда,
но я продолжу идти по самому краю».
По самому краю.
До самого конца.
Большое спасибо!
(Аплодисменты)
Как вы чувствуете себя сегодня? Всё хорошо?
(Радостные возгласы)
Великолепно! Давайте мы споём все вместе хотя бы одну минутку?
Можете что-нибудь спеть? Можете спеть «Дии»?
Или «Оооу»?
(Аудитория подпевает)
Оооу — громче, ещё громче!
(Пение) Оооу.
Теперь прошу, если можете петь,
пойте «Оу-оу-оу».
Аудитория: Оу-оу-оу.
Джейкоб Коллье: Воу-оу-оу.
Аудитория: Воу-оу-оу.
ДК: Поём: «Воу-оу».
Аудитория: Воу-оу.
ДК: Оу-оу-оу.
Аудитория: Оу-оу-оу.
ДК: Поём: «Воу-оу-оу».
Аудитория: Воу-оу-оу.
ДК: Поём: «Воу-оу-оу».
Аудитория: Воу-оу-оу.
ДК: Воу-оу-оу.
Аудитория: Воу-оу-оу.
ДК: Поём: «Воу-оу-оу».
Аудитория: Воу-оу-оу.
Большое спасибо! Это прекрасно. Спасибо!
(Аплодисменты)
Спасибо!
Вы чувствуете эту энергию?
Вы почувствовали себя частью этой энергии,
ощутили это движение глубоко внутри?
Язык музыкальной гармонии просто поразителен.
Так мы движемся в своём эмоциональном пространстве,
где слова не нужны,
и мне кажется, здесь, как и в других языках,
не имеет значения, как много ты о нём знаешь.
Неважно, сколько слов ты можешь сказать,
сколько фраз ты помнишь.
Важно эмоциональное состояние, которое тебе дарит этот язык.
И я призываю вас как общество принять эту идею,
которая со временем сможет сблизить и приблизить нас
к нашей человечности, а не отдалить от неё.
Большое спасибо!
(Аплодисменты)
(Музыка)
(Пение) Отвези меня
туда, куда ты пожелаешь.
Ты знаешь, что моя любовь сильна.
В моём убежище.
Так тихо,
похоже на затишье после бури.
Найди то, что я искал всё это время.
В моём убежище.
Даже когда я закрою свои глаза,
дорогая, если ты заблудишься, я буду в своём убежище.
Прикоснись ко мне,
словно я никогда раньше не любил,
в том месте, которое я обожаю,
в моём убежище.
Я знаю:
куда бы ни подул ветер,
там найдётся место для меня,
в моём убежище.
Моё убежище.
Палки и камни.
Я не буду скрывать от тебя ничего.
И со временем
я найду то, что я искал.
Я слышал твой голос,
зовущий меня.
Я уже на пути туда,
где смогу быть свободным.
И если она не дождётся меня, сделайте это, не оглядывайтесь,
сохраните моё сердце.
На подошвах моих ботинок все места, где я побывал,
и всё, что я узнал после встречи с ней.
Всё это о тебе, и ты не узнаешь, что вынуждаешь меня гадать,
что ты значишь для меня.
И, кажется, ты то, что я хотел познать всё это время.
Девочка, ты то, что я хочу, ты наполняешь меня,
потому что ты создана для меня.
Благодаря тебе я понял, что хочу, чтоб ты знала о том, где я.
Раз, два, три, четыре, пять.
(Аплодисменты)
Спасибо большое. Спасибо!
(Аплодисменты)
Спасибо!
Спасибо! Спасибо, ребята!
Келли Стойцел: Джейкоб, браво!
У нас есть несколько вопросов. ДК: Хорошо.
КС: Это было впечатляюще.
ДК: Спасибо, Келли. Спасибо!
КС: Визуализации, которые мы сейчас увидели,
они происходили в реальном времени, да?
ДК: Да, всё визуальное
воспринимает аудиальное сопровождения, если так можно сказать,
в реальном времени.
Я включаю цикл, я играю на инструментах,
и, к примеру, дерево, которое вырастало на глазах:
когда идут долгие низкие ноты,
появляются толстые длинные ветви,
а когда звучат высокие, тихие ноты, вырастают тоненькие веточки.
А потом моё пение
становится ветром, дующим в дерево.
КС: Так, тебе 22 года. ДК: Да, точно.
Модератор: Ты сыграл всё это сам.
С чего всё началось и как развивалось?
ДК: У меня есть волшебная комната в моём доме
на севере Лондона — он вон там.
(Радостные возгласы)
Спасибо! Представим север Лондона.
И эту комнату — то есть дом моей семьи.
Я рос в комнате, полной музыкальных инструментов,
но, что важнее, я рос в семье,
вдохновившей меня работать с моим воображением,
и поэтому всё, что я создавал и строил, было важным
просто потому, что это делал я, и думаю, это очень важная идея.
Фактически эта комната стала моим раем,
и когда я поехал в тур с моим альбомом «В моей комнате»,
я хотел устроить тур по комнате в дороге —
да, это довольно странная идея,
но я работал над ней на протяжении нескольких лет,
и было бы весьма интересно вовлечь в это других.
КС: Происходящее здесь действительно похоже на твою комнату.
ДК: Так и есть. Оно похоже на комнату
в том смысле, что я могу всё создавать на одном месте
и могу импровизировать,
и именно так я представляю музыку и все лучшие идеи вокруг.
КС: Ты выиграл две премии Грэмми
за запись, которую сделал в своей комнате самостоятельно.
Как это возможно? Такое было бы совершенно невозможно
ещё пять лет назад, этого нельзя было и представить.
ДК: Сейчас всё по-другому.
Сейчас сила в руках создателей,
я уверен, вы согласны с этим,
и они — противовес крупным лейблам,
важным людям и тому подобному.
Просто кто-то с хорошей идеей.
Сейчас я здесь и говорю об этом, хотя вы и так уже всё знаете,
но этот кто-то с хорошей идеей сможет посеять семя.
Он понесёт факел в мир.
И да, я сделал этот альбом сам,
я не ждал, пока кто-нибудь скажет:
«Эй, Джейкоб, ты должен сам сделать свой альбом».
Я просто взял и сделал, и мне было всё равно, что думали люди,
а два Грэмми — это огромный бонус.
(Аплодисменты)
КС: Большое спасибо, Джейкоб! ДК: Спасибо, Келли! Спасибо большое!
(Аплодисменты)
(Музика)
(Певање) Ишао сам путем
покушавајући да нађем мир.
Онда сам те видео.
Ишла си полако, корак по корак.
Рекох: „Слушај, незнанко,
нерасположен сам.
Не знам којим путем да кренем.“
Рекох: „Ако си изгубљена,
можда ти могу помоћи и отпевати ти песму
и покренути те поново и поново.“
Да певамо унедоглед.
Где да идемо? Где да идемо?
Она рече: „Тражим некакво склониште.
Место које би било моје.
Ходала сам целу ноћ,
али не знам које место да назовем домом.“
„Једини начин да пронађеш то место
је близу мог срца.
Знам да ћу стићи тамо,
али морам да наставим да идем унедоглед.“
Унедоглед.
Хвала вам пуно.
(Аплауз)
Како сте данас? Добро?
(Усклици)
Фантастично.
Да ли бисте имали нешто против тога да са мном певате на секунду?
Да отпевате нешто? Да отпевате де?
Певајте „о-о“.
(Публика певуши)
О - гласније, гласније ми певајте.
(Пева) О.
Сада, молим вас, ако бисте могли да отпевате „о-о-о.“
Публика: О-о-о.
Џејкоб Колијер: Уо-о-о.
Публика: Уо-о-о.
ЏК: Певајте „уо-о“.
Публика: Уо-о.
ЏК: О-о-о.
Публика: О-о-о.
ЏК: Певајте „уо-о-о“.
Публика: Уо-о-о.
ЏК: Певајте „уо-о-о“.
Публика: Уо-о-о.
ЏК: Уо-о-о.
Публика: Уо-о-о.
ЏК: Певајте „уо-о-о“.
Публика: Уо-о-о.
Хвала вам пуно. То је дивно. Хвала вам.
(Аплауз)
Хвала вам.
Па, да ли осећате то кретање?
Да ли осећате да сте део тог кретања, тог померања испод површине?
Дакле, језик музичке хармоније је апсолутно посебан.
То је начин управљања емоционалним оквирима неке особе,
али без потребе да се ствари преточе у речи,
а мислим да, као и код многих других језика,
није важно колико знате о језику.
Није важно колико речи можете да изговорите, колико фраза знате.
Важни су емоционални избори које доносите овим језиком.
Зато вас охрабрујем да пригрлите ову идеју као заједница,
што је нешто што временом може да нас учини ближима
уместо да се удаљавамо од своје човечности.
Хвала вам пуно.
(Аплауз)
(Музика)
(Пева) Одведи ме
где год желиш да идеш.
Знаш да је моја љубав снажна.
У моје склониште.
Нежно,
као смирај који прати буре,
пронађи оно за чиме сам трагао све време.
У моје склониште.
Чак и када
затворим очи,
драга, чак и ако си залутала, на путу сам до мог скровишта.
Додирни ме
као да никада пре нисам волео,
на месту које обожавам,
у мом склоништу.
Знам да,
како год да ветар дува,
постојаће место где могу да одем,
у моје склониште.
Моје склониште.
Тешке речи,
од вас се више нећу скривати.
А временом
наћи ћу оно за чиме трагам.
Чуо сам твој глас
како ме дозива.
Кренуо сам ка теби,
ка месту где могу бити слободан.
А ако не жели да ме чека, учинићу то како треба, нећу се освртати,
сачуваћу своје срце за дане који долазе.
На ђоновима мојих ципела сва су места на којима сам био,
за која знам откако је познајем.
Јер ти си та, зар не знаш да ме тераш да мислим
да си права особа за мене.
Да си ти особа за коју мислим да треба познајем све време.
Девојко, ти си та коју желим, која ме заокружује,
јер ти си права особа за мене.
Због тебе мислим да желим да знаш да припадам.
Један, два, три, четири, пет.
(Аплауз)
Хвала вам пуно. Хвала вам.
(Аплауз)
Хвала вам.
Хвала вам пуно. Хвала, народе.
Кели Стоцел: Добро, Џејкобе. Вау.
Добро, имамо нека питања. ЏК: У реду.
КС: То је било спектакуларно.
ЏК: Хвала, Кели. Хвала.
КС: Визуализације које смо управо видели
дешавају се док гледамо у њих, зар не?
ЏК: Да, дакле, сви визуелни прикази
преузимају сигнале из ствари које су чувљиве, ако се уопште тако каже,
па се све дешава у реалном времену.
Наштелујем низове, свирам инструменте,
а онда дрво, рецимо, које сте видели да расте,
чини то тако да су му потребне ниске, дуге ноте
да му израсту му густе, дугачке гране,
а потребне су му високе, тихе ноте да му израсту танке, мале гране.
А онда се мој глас док певам
понаша као ветар на дрвету.
КС: Имаш 22 године. ЏК: Да, имам.
Водитељ: Све си сам одсвирао.
Како си кренуо са тим и како се све ово развило?
ЏК: Имам магичну собу у својој кући
у северном Лондону, што је, рецимо, тамо.
(Овације)
Хвала вам. Представите северни Лондон.
А ова соба - мислим, то је моја породична кућа.
Одрастао сам у тој соби препуној музичких инструмената,
али, што је најважније, имао сам породицу
која ме је охрабривала да улажем у своју машту,
па су ствари које сам стварао и правио биле добре за стварање
само зато што сам их правио, а мислим да је то веома важна идеја.
Али је ова соба, у суштини, била мој рај,
а када је требало да на турнеји представим свој албум под називом „Моја соба“,
помислио сам да на турнеји представим ту собу на путу,
а то је прилично чудна идеја, али је нешто на чему радим пар година
и прилично је узбудљиво бити у том кругу.
КС: Дакле, ова поставка је заправо твоја соба, овде.
ЏК: Заправо јесте.
Слична је тој соби у смислу да могу да створим ствари на лицу места
и да будем спонтан,
а мислим да се о томе ради у музици и у свим најбољим идејама.
КС: Дакле, освојио си два Гремија
за албум који си сам направио у својој соби.
Како је то уопште могуће?
То није било могуће, то се чак није могло десити пре пет година.
ЏК: Ово је потпуно нови свет.
Моћ је сада у рукама ствараоца,
са чиме се ви сигурно слажете,
насупрот извршном директору велике издавачке куће
или неком великом човеку.
То је неко са добром идејом.
Ево ме на TED-у како говорим ово вама који то већ знате,
али неко са добром идејом може да засади семе.
То је особа која носу бакљу у свету.
И, да, направио сам овај албум потпуно сам
и нисам чекао да ми неко каже:
„Хеј, Џејкобе, треба да направиш албум потпуно сам.“
Само сам кренуо напред и направио га и није ме се тицало шта људи мисле,
а два Гремија су огроман бонус.
(Аплауз)
КС: Хвала ти пуно, Џејкобе. ЏК: Хвала, Кели. Хвала вам пуно.
(Аплауз)
(Müzik)
Kaldırımda yürüyordum
kafamı dinlemeye çalışıyordum
sonra seni gördüm.
Küçük adımlarla yavaş yavaş ilerliyordun.
Dedim ki "Dinle yabancı"
"kendimi kötü hissediyorum"
"nereye gideceğimi bilmiyorum"
"Sende kaybolduysan"
"belki sana bir şarkı söyleyerek"
"yürümene yardımcı olabilirim" dedim.
Yol boyunca şarkı söylüyorum.
Nereye gitsek? Nereye gitsek?
Dedi ki, "bana ait olan"
"ev gibi bir yer arıyorum"
"bütün gece yürüdüm"
"ama nereye evim diyebilirim bilmiyorum."
"Orayı bulmanın tek yolu"
"kalbimin çok yakınlarında."
"Orayı bulacağımı biliyorum,"
"sadece yürümeye devam etmeliyim."
Yol boyunca
Çok teşekkürler.
(Alkış)
Herkes nasıl hissediyor? İyi misiniz?
(Tezahürat)
Harika! O zaman
benimle şarkı söylemeye ne dersiniz?
Söyleyebilir misiniz?
"Ohh" diye söyleyin
(Seyirci mırıldanıyor)
Daha yüksek sesle, bir daha!
Oh!
Şimdi lütfen şöyle söyleyin
Oh oh oh
Seyirci: Oh, oh, oh
Jacob: Vooh, oh oh
Seyirci: Vooh, oh oh
Şimdi vooh oh deyin
Seyirci: Vooh oh
Jacob: oh oh oh
Seyirci: oh oh oh
Şimdi vooh, oh oh deyin
Seyirci: vooh, oh oh
Vooh, oh oh
Seyirci: vooh, oh oh
Vooh, oh oh
Seyirci: vooh, oh oh
Jacob: Vooh, oh oh
Seyirci: vooh, oh oh
Çok teşekkürler, bu harikaydı.
(Alkış)
Teşekkürler
Kıpırtıyı hissediyor musunuz?
Kendinizi o kıpırtının bir parçası gibi
yüzeyin altında hissediyor musunuz?
Müziğin ahenginin dili çok sıra dışıdır.
Kelimelere ihtiyaç duymadan
insanın duygularını yolculuğa çıkarır
ve bence diğer dillerde olduğu gibi
o dili ne kadar iyi anladığın
ne kadar kelime bildiğin ya da
kaç cümle kurabildiğin
önemli değildir, önemli olan
o dilde aldığımız duygusal kararlardır.
Toplum olarak bu fikri benimsememizi öneriyorum.
Bu bizi insanlıktan uzaklaştırmak yerine
yakınlaştıracak olan şey.
Çok teşekkürler.
(Alkış)
(Müzik)
Götür beni
gitmek istediğin yere.
Aşkımın güçlü olduğunu biliyorsun
saklandığım yerde.
Yavaşça
fırtınadan sonraki sessizlik gibi.
Uzun zamandır ne aradığımı bul.
Saklandığım yerde
gözlerimi kapatsam bile
sevgilim sen yoksan
ben saklanmaya gidiyorum.
Dokun bana
daha önce sevmemişim gibi.
O aşık olduğum yerde
saklandığım yerde.
Biliyorum
rüzgâr nereye eserse essin
benim gidecek bir yerim hep olacak
saklandığım yerde.
Benim gizli yerim.
Taşlar ve sopalar
artık sizden saklanmayacağım.
Ve zamanla
ne aradığımı buldum.
Sesini duydum
beni çağırdığını.
Yoldayım
özgür olma yolunda.
Beni beklemeyeceksen, bunu doğru yap
arkana bile bakma
kalbimi geleceğe adadım
Tabanlarımda gittiğim yerler var
onu tanıdığımdan beri bildiğim yerler.
Çünkü o sensin, bilmiyor muydun?
Benim için bir tek sen varsın.
Sanırım hep tanımak istediğim sendin.
İstediğim ve beni tamamlayan kişi sensin
çünkü benim için bir tek sen varsın.
Sana ait olduğumu bilmeni isterim.
Bir, iki, üç, dört, beş
(Alkışlar)
Çok teşekkürler. Sağolun.
(Alkışlar)
Teşekkürler.
Çok teşekkürler arkadaşlar.
Kelly Stoetzel: Tamam Jacob. Vay canına.
Sana birkaç sorumuz olacak.
JC: Olur
KS:Bu muhteşemdi.
JC: Teşekkürler Kelly. Teşekkürler.
KS: O gördüğümüz görseller,
onlar gerçek hayatta oluyordu değil mi?
JC: Evet, yani her görsel
işitsel şeylerle veya kelimelerle oluşuyorlardı
yani hepsi şu anda gerçekleşiyor
Enstrümanları çalarak ben işaret veriyorum
mesela büyüdüğünü gördüğünüz ağaç
uzun notaları algılıyor ve
kalın ve uzun dallar çıkarıyor
ve sessiz notalardan sonra
ince ve küçük dallar çıkarıyor.
Sonra benim sesim
ağaca doğru rüzgar estiriyor.
KS: Şimdi sen 22 yaşındasın
JC: Evet doğru
KS: Bunların hepsini kendi başına yaptın.
Buna nasıl başladın ve nasıl geliştirdin?
JC: Evimde sihirli bir oda var
Kuzey Londra'da, orada biryerlerde
(Tezahürat)
Teşekkürler. Londra'yı temsil ediyorsun.
Bu benim ailemin evi.
Ben bu enstrüman dolu odada büyüdüm.
Ama en önemlisi beni hayal gücümle
yatırım yapmaya teşvik eden bir ailem
vardı ve böylece yaptığım şeyler
sırf ben yaptığım için güzel şeylerdi
ve bence bu önemli bir düşünce.
Bu oda aslında benim cennetimdi.
Adı "Odamda" olan albümüm için
tura çıktığımda, yolda
odamı turlamaya karar verdim
ve bu garip bir fikir
ama birkaç yıldır üzerinde çalışıyorum
ve bunun bir parçası olmak heyecan verici.
KS:Bu gerçekten senin odandaki sistem yani
JC: Kısmen evet, anında bir şeyler
üretebildiğim ve spontane olabildiğim için
odama benziyor
Bence müzik ve tüm iyi fikirler bundan ibaret.
KS:Odanda tek başına yaptığın bir şey için
İki tane Grammy ödülü kazandın
Bu nasıl mümkün, biz bunu yapamazdık
5 yıl önce böyle bir şey olamazdı.
JC: Yepyeni bir dünya var artık.
Güç artık yaratıcının elinde
ve eminim hepiniz biliyorsunuzdur
büyük bir kayıt şirketi idarecisinin veya
herhangi büyük bir adamın aksine.
Ben iyi bir fikri olan biriyim.
Burada TED'de size
bildiğiniz şeyleri söylüyorum.
Fikri olan bir insan, o tohumu ekebilir.
Dünyaya meşaleyi getiren kişi o.
Bu albümü tamamiyle tek başıma yaptım
ve kimsenin bana "Hey Jacob"
"bir albüm çıkarmalısın"
demesini beklemedim, yoluma baktım
insanların ne düşündüğünü umursamadım
İki Grammy ödülü sadece bunun bonusu.
(Alkışlar)
KS:Çok Teşekkürler Jacob.
JC: Sağol Kelly. Çok teşekkürler.
(Alkışlar)
(Âm nhạc)
(Hát) Tôi đang đi đến tận cùng,
cố tìm kiếm chút bình yên trong tâm trí.
Và tôi thấy em.
Em đang thật bình thản, bước từng bước.
Tôi nói: "Nghe này, người lạ ơi,
Tôi giờ đang thật buồn.
Tôi không biết sẽ đi đâu."
Tôi nói rằng: "Nếu em cũng đang lạc,
có lẽ tôi cũng sẽ giúp em và hát em nghe,
và khiến em vui".
Hát đến tận cùng.
Chúng ta đi đâu đây? Chúng ta sẽ đi đâu?
Cô ấy nói: "Tôi đang kiếm một nơi trú ẩn.
Một nơi nào đó của riêng tôi.
Tôi đã đi cả đêm rồi,
nhưng tôi không biết đâu gọi là nhà."
"Cách duy nhất để tìm thấy nơi đó
là đến gần hơn con tim mình.
Tôi biết tôi sẽ đến được đó,
nhưng tôi sẽ phải đi đến cuối cùng."
Ở đến cuối con đường.
Ở đến cuối con đường,
Cảm ơn các bạn rất nhiều.
(Vỗ tay)
Mọi người có khoẻ không? Các bạn khoẻ chứ?
(Hò reo)
Tuyệt lắm. Hãy hát cùng tôi nào! Chỉ một chút thôi được không?
Nào hãy cùng hát! Hát giúp tôi nốt Rê được không?
Hãy hát "Ooh"
(Ngân nga)
Ồ, to hơn nữa đi, to hơn nào.
(Hát) Ooh
Và giờ nếu bạn có thể hát,
"Oh oh oh."
Khán giả: Oh oh oh.
Jocab Collier: Whoa oh oh.
Khán giả: Whoa oh oh.
JC: (Hát): Whoa oh
Khán giả: Whoa oh.
JC: Oh oh oh.
Khán giả: Oh oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Khán giả: Whoa oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Khán giả: Whoa oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Khán giả: Whoa oh oh.
JC: Whoa oh oh.
Khán giả: Whoa oh oh.
Cảm ơn các bạn nhiều. Thật tuyệt vời. Xin cảm ơn.
(Vỗ tay)
Cảm ơn các bạn.
Bạn có cảm thấy chuyển động?
Bạn có thấy mình là một phần của chuyển động ấy,
những thứ bạn không thể nhìn thấy?
Ngôn ngữ của hoà âm thật sự diệu kỳ.
Nó là cách khám phá những cung bậc cảm xúc
nhưng không cần dùng đến từ ngữ.
Tôi nghĩ điều đó như một ngôn ngữ chung,
vốn hiểu biết ngôn ngữ của bạn tới đâu không quan trọng.
Vốn từ của bạn đến đâu, bạn biết bao nhiêu cụm từ,
không quan trọng.
Điều quan trọng là cảm xúc của bạn về nó.
Và tôi muốn rằng quan điểm này sẽ được phát triển.
điều đó sẽ giúp ta lớn mạnh hơn theo thời gian
nhưng không hề tách rời ta ra khỏi nhân tính.
Cảm ơn các bạn rất nhiều.
(Vỗ tay)
(Âm nhạc)
(Hát) Hãy đưa tôi đi
bất cứ nơi đâu em muốn đi.
Em biết tình yêu tôi đủ mạnh mẽ.
Trong nơi trú ẩn của tôi.
Khẽ thôi,
như khoảng lặng sau cơn bão,
tôi thấy thứ đã tìm kiếm bấy lâu nay.
Trong nơi trú ẩn của tôi.
Ngay cả khi tôi nhắm mắt,
Em yêu dấu, nếu em đi lạc đường,
thì hãy biết rằng
tôi đang trên đường đến nơi trú ẩn.
Hãy chạm vào tôi
như tôi chưa bao giờ yêu,
ở nơi tôi tôn thờ,
ở nơi tôi trú ẩn.
Tôi biết
dù gió có thổi đằng nào,
nhất định sẽ có một nơi tôi đến
để trú ẩn.
Nơi tôi trú ẩn
Dù cho gậy gộc và gạch đá
tôi sẽ không trốn chạy khỏi em nữa.
Và trong giây phút
tôi tìm thấy thứ tôi đã kiếm tìm.
Nghe thấy tiếng của em gọi tôi.
Tôi đang trên đường đến
nơi mà tôi được tự do.
Nếu cô ấy không đợi tôi,
thì điều đúng đắn là đừng nhìn lại,
hãy hướng trái tim đến tương lai.
Dưới đế giày tôi, mọi nơi đã đi qua
mọi nơi tôi kể từ khi tôi quen cô ấy.
Vì đó là em, em không biết rằng em nghĩ
em chính là một nửa cho tôi.
Và chính em, người tôi muốn quen bấy lâu.
Này cô gái, chính em là người tôi muốn,
người khiến tôi hoàn chỉnh,
vì em là nửa còn lại của tôi.
Tôi muốn em biết rằng tôi thuộc (về em).
Một, hai, ba, bốn, năm.
(Vỗ tay)
Cảm ơn các bạn rất nhiều. Xin cảm ơn!
(Vỗ tay)
Cảm ơn các bạn.
Cảm ơn rất nhiều.
Cảm ơn tất cả các bạn.
Kelly Stoetzel: Ok, Jacob. Wow.
Tôi có câu hỏi đây
Jacob: OK
KS: Màn trình diễn thật tuyệt vời.
JC: Cảm ơn cô, Kelly. Cảm ơn.
KS: Những hình ảnh chúng tôi vừa xem
chúng có phải xảy ra ngay tại thời điểm?
JC: Đúng vậy,
chúng tái hiện những âm thanh,
hoặc từ ngữ tôi hát,
vậy nên chúng là thật đấy.
Tôi chơi nhạc cụ
và ví dụ, cái cây, mà bạn thấy lớn lên,
nó lớn theo nhịp điệu của những nốt trầm dài
và phát triển những tán cây dày
và rồi khi nhịp điệu lên cao hơn
thì tán cây dần thu bé lại.
Và khi tôi hát,
những làn gió khẽ đung đưa cái cây.
KS: Bạn mới 22 tuổi.
JC: Vâng.
Bạn tự mình chơi hết các nhạc cụ.
Bạn bắt đầu như thế nào và phát triển nó ra sao?
JC: Tôi có một căn phòng phép thuật ở nhà
ở Bắc London, cũng giống như nơi này vậy.
Thay mặt bắc London, cám ơn các bạn.
Và căn phòng đó,
ý tôi là ngôi nhà gia đình tôi ở
tôi đã lớn lên trong căn phòng đó với nhiều nhạc cụ,
nhưng quan trọng, một gia đình luôn ủng hộ sự bay bổng của tôi
những điều tôi đang làm đều rất xứng đáng để đầu tư thời gian vào,
tôi đã tạo ra chúng,
và tôi nghĩ đó là một ý tưởng quan trọng.
Căn phòng đó là thiên đường của tôi,
và trong tour diễn của album "In My Room",
tôi đã nghĩ sẽ thử tái hiện căn phòng đó.
Đó quả là một ý tưởng kì lạ, nhưng tôi đã thực hiện nó vài năm nay,
và thật hào hứng khi ở trong không gian đó.
KS: Căn phòng của bạn trông thế này sao?
JC: Đại loại vậy.
Đó là những gì tôi có thể thực hiện ngay tại đây, ngay lúc này
và hoàn toàn ngẫu hứng.
Âm nhạc với tôi cũng vậy, và cả những ý tưởng tuyệt nhất nữa.
KS: Vậy bạn đã thắng hai giải Grammy
cho bản thu bạn tự thực hiện ngay trong căn phòng của mình.
Sao bạn làm được như vậy? Chắc chắn chúng tôi không làm được đâu,
chưa kể đó lại là năm năm trước.
JC: Đó là một thế giới mới.
Sức mạnh nằm trong tay người sáng tạo,
chắc mọi người đều đồng ý rằng
không cần là những công ty thu âm hay ông lớn trong ngành.
Chỉ một người với ý tưởng tốt.
Tôi đang nói về điều mọi người đã thừa biết,
đó là người biết nuôi dưỡng những ý tưởng tốt,
người sẽ đưa ngọn đuốc đến với thế giới.
Tôi hoàn toàn tự tay thực hiện album này và tôi không hề đợi ai nói rằng,
"Này Jacob, bạn nên tự làm một album đi."
Tôi cố gắng tự làm.
Tôi không chú tâm suy nghĩ của người khác, giải Grammy là phần thưởng hậu hĩnh.
(Vỗ tay)
KS: Cảm ơn Jacob.
Jacob: Cảm ơn Kelly.
Cảm ơn các bạn rất nhiều!
(Vỗ tay)
（音乐）
（歌唱）我正沿着这条路
试着去找些灵魂的宁静
然后我发现了你
你走的太慢了，每次只迈出一步
我说：“嘿，陌生人
我现在感觉到心情低落
不知道该去往何方”
我说：“如果你迷路了
也许我可以帮你，顺便附赠一首歌
助你继续前行，前行，前行”
沿着这道路歌唱
我们要去往何方？何方？
她说：“我在寻求一个庇护之地
一个属于我自己的地方
即便行走了一整夜
还是找不到那个叫家的地方”
“找到那去处唯一的办法就是
靠近我的真心
虽然我知道我终将到达那里
但我仍然要沿着这条道走下去”
沿着这条路
谢谢大家
（鼓掌）
大家今天感觉如何？心情舒畅吗？
（欢呼）
非常好.可以邀请大家为我添些旋律吗？
可以吗，大家可以唱 “D” 吗？
或者唱“Ooh”
（观众哼唱）
Oh -- 声音大一些，歌唱的声音再大一些
（唱）Oh
现在，如果可以的话，请唱
“Oh Oh Oh”
观众：Oh Oh Oh
Jacob Collier:Whoa oh oh
观众：Whoa oh oh
JC:唱，“Whoa oh”
观众：Whoa oh
JC：Oh oh oh
观众：Oh oh oh
JC：唱，“Whoa oh oh”
观众：Whoa oh oh
JC：唱，“Whoa oh oh”
观众：Whoa oh oh
JC：唱，“Whoa oh oh”
观众：Oh oh oh
JC：唱，“Whoa oh oh”
观众：Oh oh oh
谢谢大家，非常完美，谢谢
（鼓掌）
谢谢
所以大家感受到这旋律了吗？
感觉到作为旋律的一部分了吗？
在表面下移动的旋律
所以音乐协调的语言是非常特别的
通过它可以畅游一个人的情绪空间
而不需要任何言语上的表达
我认为，就像其他语言一样
对一门语言了解多少无关紧要
能够演讲多少单词
多少语句都没有关系
但最为重要的是在语言中情绪的选择
所以我建议大家作为一个群体来拥抱这种观点
而这种观点也许
与我们的观点相背而行
非常感谢大家
（鼓掌）
（音乐）
（唱）带着我
去往你想去的地方
你知道我的情真意切
在我那藏身之地
轻轻地
就像暴风雨后的平静
寻找那我一直在寻找的
在我那藏身之地
即便当我闭上双眼
亲爱的，如果你误入歧途，我会前往我那藏身之地
就像
我从未爱过那样，抚摸我
在那心神向往的地方
在我那藏身之地
我知道
无论在哪里大风刮向哪个方向
一定会有一个地方我可以前往
在我藏身的地方
在我的藏身的地方
树枝和石子
我再也不能向你隐瞒
同时
我会找到那一直在找寻的
我听到你的声音
在呼唤着我
我在前往
自由的道路之上
如果她不再等待着我，没关系，不要回头
让我的真心走在未来的路上
前往那自我认识她以后
就走过的脚下之路
“因为是你，让我认为你就是
我生命中的唯一
我猜测我一直想了解的就是你
姑娘，你就是我想要的，使我完整
因为你就是我生命中的唯一
因为你，我想让你知道我的心在哪里
一，二，三，四，五。
（鼓掌）
非常感谢大家，谢谢
（鼓掌）
谢谢
非常感谢，谢谢大家
Kelly Stoetzel：好的，Jacob 哇哦
我们呢有些问题想要问一下 JC：好的
KS：这实在是太惊艳了
JC：谢谢，Kelly 谢谢你
KS：这些我们所见的
是同步的，是吗？
JC：没错，可见的每一处都
从听到的声音或者词汇中获取暗示而形成
所以每一处都是同步的
我打开循环，演奏乐器
然后出现了树，例如，你看到树的生长
汲取低而长的音符，
从而生长粗壮幽长的树枝
汲取高而短的音符，便生长纤细幼小的树枝
我歌唱的声音
就像风一样吹拂过大树
KS：所以你今年22岁 JS：没错
主持人：你自己一个人演奏了所有
你是怎样开始以及怎样爱上它的呢？
JC：我在我的房子里搭建了这个魔幻之屋
在伦敦的北边，额，就在那边
（欢呼）
谢谢，代表北伦敦，谢谢大家
这魔幻之屋 -- 我是说，我家人的家园
我生长在充满乐器的这间房间下
但最重要的，
我的家人对我的鼓励以及对我想象的支持
所以我所创作的，我所完成的都是很完美的
因为我制作了它们，我认为它们很重要
从心底讲，这间房间就是我的天堂
当我发行我的唱片《In My Room》
我想我可以带着我的房间前往更多地方
这确实是个奇特的想法
但这也正是我这几年所做的事情
沉迷于此同样也令我激动
KS：所以在这里的布局就像在你的房间里一样，是嘛？
JC：可以这么说，和我的房间非常像
这样我可以在合适的时间点
创作出我要的东西，并自然的完成
既包括了完美的音乐也包括了完美的想法
KS：你曾赢得了两次格莱美奖
并创造了个人完成唱片的记录
这怎么可能，我们都未曾想过
这在五年前不可能发生的
JC：现在是一个全新的世界
大家一定会认可
制作权就掌握在创作者的手中
相比于大型唱片制作公司
或是名人一类的
只要你有好的想法
我现在站在TED的舞台上对你们大家说
只要你有好的想法，就能扎根发芽
就可以把火炬传递到全世界
没错，我自己一个人完成了这个唱片
我也不会等着其他人说
“嘿 Jacob，你应该自己去制作一个唱片”
我就是一直前行然后就做到了，我不在乎其他人会想什么
不过格莱美奖对我来说确实是巨大的奖励
（鼓掌）
KS：非常感谢你，Jacob JC：谢谢，Kelly，非常感谢
（鼓掌）
（音樂）
（唱歌）我沿著路一直走著，
試圖找到內心的平靜。
接著我看到了你。
你的腳步很慢，一步一步地走著。
我說：「聽著，陌生人，
我現在情緒很低落。
我不知道該往哪條路走。」
我說：「如果你現在迷路了，
也許我能幫助你，並為你唱首歌，
讓你繼續不斷、 不斷、不斷走下去。」
延著路一直唱下去。
我們該何去何從？我們該何去何從？
她說：「我在找某種庇護所。
一個能稱為屬於我的地方。
我已經走了一整夜了，
但我不知道哪兒才能被稱作我家。」
「找到那個地方的唯一方式，
就是靠近我的心。
我知道我無法到達那裡，
但我得繼續不斷走下去。」
走下去。
非常感謝。
（掌聲）
大家今天如何？過得好嗎？
（歡呼）
太棒了。大家是否可以 跟我一起唱歌，一下下就好？
你們能唱 D 大調嗎？
唱「喔」。
（觀眾哼唱聲）
喔－為我唱大聲點，大聲點。
（唱歌）喔。
現在，如果你能唱，
「喔喔喔。」
觀眾：喔喔喔。
雅各柯里爾：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
雅各：喔喔。
觀眾：喔喔。
雅各：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
雅各：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
雅各：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
雅各：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
雅各：喔喔喔。
觀眾：喔喔喔。
非常謝謝你們。很美。謝謝你們。
（掌聲）
謝謝。
你們有感受到那種律動嗎？
你們有感受到自己置身于 一種暗暗湧動的律動嗎？
音樂和聲的語言是 極度非凡的一種語言。
它能一種引導人們構架情緒，
卻不需要先用言詞表達出來，
我認為，就像許多其他的語言一樣，
你對一種語言了解多少並不重要，
你能說多少字、認識多少詞
都不重要。
重要的是你用這種語言 所做的情緒選擇。
我鼓勵我們以一個社群的身份 一起擁抱這個想法，
它最後會能夠讓我們成長，
朝向我們的人性邁進。
非常感謝。
（掌聲）
（音樂）
（唱歌）帶我去
任何你想要去的地方。
你知道我的愛很強大。
在我隱匿之處。
輕柔地，
就像暴風雨之後的寂靜。
找到我一直在尋找的東西。
在我隱匿之處。
即使當我閉上眼睛，
親愛的，如果你迷路了， 我正在前往我隱匿處的路上。
觸碰我，
彷彿我從來沒有愛過一般，
在我鍾愛的地方，
在我隱匿之處。
我知道，
不論風吹向哪個方向，
總有一個我的去處，
在我隱匿之處。
我隱匿之處。
樹枝和石頭，
我不會再躲避你了。
總有一天，
我會找到我一直在尋找的。
聽見了你，
呼喚著我的聲音。
我已經上路，
前往自由之地。
如果她不等我，別犯傻，別回頭，
把我的心留在未來。
在我的腳下，
滿是認識她之後， 我所到之處的痕跡。
因為那是你， 你難道不知道你讓我覺得
你是我的真命天女。
我在想， 我一直想要認識的人就是你。
女孩，我想要的是你， 是你讓我完整，
因為你是我的真命天女。
感謝你讓我明瞭我心之所屬。
一、二、三、四、五。
（掌聲）
非常謝謝你們。謝謝你們。
（掌聲）
謝謝。
非常感謝。謝謝你們。
凱莉史托伊佐：雅各，哇。
好，我們有些問題要請教你。 雅各：好的。
凱莉：好壯觀的演出。
雅各：謝謝你，凱莉。謝謝你。
凱莉：我們剛看到的 那些視覺化效果，
是實時產生的，對嗎？
雅各：是的，所有視覺化的部分
都是由「聽覺性」變來的， 如果有這個詞的話。
所以一切都是即時的。
我切入迴圈，我演奏樂器，
接著就有，比如，樹木出現， 可以看到它長大，
長大的方式是，用很低很長的音符
就會長出濃密的長枝，
用很高很安靜的音符， 就會長出小細枝。
接著是我唱歌的聲音，
有點像是對著樹木刮起風來。
凱莉：所以，你二十二歲。 雅各：是的，沒錯。
凱莉：你自己一個人 演奏所有那些東西。
你是怎麼開始的？ 這一切都是怎麼來的？
雅各：我的房子裡 有間很魔幻的房間，
在北倫敦，就在那裡。
（歡呼）
謝謝你代表北倫敦。
這間房間－我的意思是， 這是我們一家人的房子。
我在這間滿是樂器的房間中長大，
但最重要的是，
我的家人鼓勵我投資 我自己的想像力，
我所創造、建立的東西， 都是值得去做的好東西，
就因為是我親手在做。 我認為這一點很重要。
這間房間簡直就是我的天堂，
我在做 「在我的房間裡」專輯巡迴時，
曾經嘗試順帶展示這房間，
雖然有點奇怪，
但我已經為之努力了好幾年， 現在夢想成真。
能在這樣的環境下表演，我很興奮。
凱莉：所以，這真的就是 你房間的佈局嗎？
雅各：算是。它和我房間很相似，
都有能讓我當場、自主創作的氛圍，
我認為這就是音樂以及 所有最佳點子的關鍵所在。
凱莉：你憑一張在自己房間自製的唱片
獲得兩座葛萊美獎。
這怎麼可能？ 我們就不可能辦到，
五年前也沒人辦到。
雅各：這是個全新的世界。
現在主動權掌控在創作者的手中，
我相信你們會同意，
主動權不是在大型唱片公司主管
或是大人物之類的手中。
而是屬於能想出好點子的人。
我在 TED 對各位說這些 其實你們都已經知道的事，
重點是能想出好點子的人 才能播下希望的種子，
是他將火把帶到了世界。
是的，我完全靠自己 製作了這張唱片，
我沒有等待別人說：
「嘿，雅各，你應該 自己製作一張唱片。」
我只是直接行動了， 我不在乎別人怎麼想，
而兩座葛萊美獎是很大的獎賞。
（掌聲）
凱莉：非常謝謝你，雅各。 雅各：謝謝，凱莉，非常感謝。
（掌聲）