Op dit moment leven de meeste vluchtelingen in steden
in plaats van in vluchtelingenkampen.
Wij vertegenwoordigen meer dan 60 procent
van het aantal vluchtelingen wereldwijd.
Omdat de meerderheid van vluchtelingen in stedelijke gebieden woont,
is er nood aan een nieuwe aanpak en aan nieuwe denkwijzen.
In plaats van geld te verspillen aan het bouwen van muren
zouden we beter investeren in programma's
die vluchtelingen helpen om zichzelf te helpen.
(Applaus)
We moeten altijd al onze bezittingen achterlaten,
maar niet onze vaardigheden en kennis.
Als we een productief leven mogen leiden,
kunnen vluchtelingen zichzelf helpen
en bijdragen aan de ontwikkeling van hun gastland.
Ik ben geboren in een stad met de naam Bukavu
in Zuid-Kivu,
in de Democratische Republiek Congo.
Ik ben geboren als vijfde in een familie van twaalf kinderen.
Mijn vader, die monteur is,
heeft heel hard gewerkt om mij naar school te sturen.
Net zoals andere jongeren
had ik veel plannen en dromen.
Ik wou mijn studies afmaken,
een goede job vinden,
trouwen en kinderen krijgen
en mijn familie onderhouden.
Maar dit gebeurde niet.
Oorlog in mijn thuisland dwong me om naar Oeganda te vluchten in 2008,
negen jaar geleden.
Mijn familie voegde zich bij een gestage uitstroom van vluchtelingen
die neerstreken in de hoofdstad van Oeganda, Kampala.
In mijn land
leefde ik al in een stad
en we vonden dat Kampala veel beter was dan een vluchtelingenkamp.
Vluchtelingen in steden
zijn altijd internationale hulp ontzegd,
zelfs na hun erkenning door UNHCR in 1997.
Naast de armoedeproblematiek werden we geconfronteerd --
als lokale stedelijke armen --
met uitdagingen als gevolg van onze vluchtelingenstatus,
zoals een taalbarrière.
In Congo is de officiële taal Frans,
maar in Oeganda is het Engels.
We hadden geen toegang tot onderwijs en zorg.
We werden blootgesteld aan pesterijen,
uitbuiting, intimidatie en discriminatie.
Humanitaire organisaties focusten het meest
op de formele huisvesting in rurale gebieden
en er was niets voor ons voorzien.
Maar we wilden geen aalmoezen.
Wij wilden werken en onszelf onderhouden.
Ik vergezelde mijn andere twee collega's in ballingschap
en we richtten een organisatie op om ander vluchtelingen te ondersteunen.
YARID, Jonge Afrikaanse Vluchtelingen voor Integrale Ontwikkeling,
begon als een gesprek binnen de Congolese gemeenschap.
We vroegen de gemeenschap
hoe ze zich konden organiseren om deze uitdagingen op te lossen.
De YARID programma's voor ondersteuning evolueren in stappen,
gaande van een voetbalclub tot Engels,
tot naaien als levensonderhoud.
Het voetbal veranderde de energie
van de werkloze jeugd
en verbond mensen van verschillende gemeenschappen.
De gratis lessen Engels
zorgden ervoor dat ze konden omgaan met de Oegandese gemeenschap,
en konden kennismaken met hun buren en goederen konden verkopen.
De beroepsopleidingen boden vaardigheden voor levensonderhoud
en daarmee belangrijke kansen voor economisch zelfonderhoud.
We hebben zoveel families gezien
die zelfredzaam werden.
We hebben mensen gezien die niet langer onze hulp nodig hebben.
Naarmate YARID's programma uitbreidde,
nam ook het aantal nationaliteiten toe:
Congolezen, Rwandezen, Burundezen,
Somaliërs, Ethiopiërs, Zuid-Soedanezen.
Vandaag heeft YARID al meer dan 3.000 vluchtelingen in Kampala ondersteund
en blijft er meer ondersteunen.
(Applaus)
Vluchtelingen willen emancipatie, geen aalmoezen.
Wij kennen onze gemeenschap beter dan wie dan ook.
Wij begrijpen de uitdagingen en de kansen waarop we stuiten
om zelfstandig te worden.
Ik weet beter dan eender wie dan ook
dat initiatieven gecreëerd door vluchtelingen werken.
Ze moeten internationaal erkend en ondersteund worden.
Geef ons de ondersteuning die we verdienen
en we zullen jullie terugbetalen met intrest.
Hartelijk bedankt.
(Applaus)