YouTube

Teniu un compte YouTube?

New: enable viewer-created translations and captions on your YouTube channel!

Polish subtítols

← O kryzysie opioidowym - co zrobić, żeby uratować komuś życie

Obtén el codi d'incrustació
19 llengües

Showing Revision 35 created 10/04/2019 by Rysia Wand.

  1. Od 24 lat jestem strażakiem
  2. w Huntington w Wirginii Zachodniej.
  3. Razem z pozostałymi strażakami
    zajmuję się ratowaniem życia
  4. i mienia
  5. w takich katastrofach jak wypadki
    samochodowe czy pożary domów,
  6. a także podczas nagłych
    interwencji medycznych.
  7. Jestem kobietą zarządzającą
    jednostką zdominowaną przez mężczyzn.
  8. 10 lat temu postanowiłam podnieść
    swoje kwalifikacje medyczne

  9. i uzyskałam dyplom pielęgniarki.
  10. Zrobiłam to, bo było oczywiste,
  11. że następnym zagrożeniem,
    nie tylko dla mojego miasta,
  12. ale także dla innych miast w kraju,
  13. nie była jednorazowa katastrofa,
  14. kiedy strażacy przyjeżdżają jak kawaleria,
  15. gaszą pożar i odjeżdżają,
    czując, że coś naprawili
  16. i wszystko jest w porządku.
  17. Następna katastrofa w moim mieście
    to długa, wyniszczająca
  18. i śmiertelna katastrofa,
    jaką jest uzależnienie od opioidów.
  19. Nazywamy ją epidemią zdrowotną.
  20. Nie określa się jej jako uzależnienie,
    ale zaburzenia ponarkotykowe.
  21. Żeby pokazać,

  22. jak poważna jest ta epidemia, dodam,
  23. że w 2017 roku w moim hrabstwie,
    w którym mieszka 95 tysięcy ludzi,
  24. mieliśmy 1831 przypadków przedawkowania
  25. i 183 przypadki śmierci z tego powodu.
  26. Zarówno moi strażacy jak i inne służby
    muszą odpowiednio na to zareagować.
  27. (Kaszel)

  28. Przepraszam.

  29. Widząc, jak ta epidemia
    zatacza coraz szersze kręgi,
  30. wiele zrozumiałam.
  31. Musimy przedefiniować naszą pracę,
    bo pierwsi udzielamy pomocy.
  32. Musimy być czymś więcej niż kawalerią.
  33. Musimy zrobić coś więcej,
    niż tylko ratować życie.
  34. Musimy znaleźć sposób
    na odbudowanie tego życia.
  35. Potrzeba do tego wielu osób.
  36. Właśnie to próbujemy zrobić
  37. w Huntington w Wirginii Zachodniej.
  38. Pozwólcie, że zapoznam was
    z naszą działalnością.

  39. Po pierwsze, co się dzieje z osobą,
    która przedawkuje?
  40. Wyobraźcie sobie, że cierpicie
    na zaburzenia mózgu z powodu uzależnienia.
  41. Jesteście słabi,
  42. skrępowani i zawstydzeni.
  43. Przedawkowaliście.
  44. Przyjaciel lub ktoś z rodziny
    zadzwonił pod 911.
  45. Nagle budzicie się
  46. i widzicie wokół siebie pięć lub sześć
    obcych osób w mundurach.
  47. Pocierają was w okolicy mostka
  48. i mówią: "Obudź się!
  49. Przedawkowałeś. Mogłeś umrzeć".
  50. Czy nie wzbudziłoby to
    waszej agresji i chęci obrony?

  51. Wiem, że ze mną tak by było.
  52. Na dodatek
  53. ci obcy ludzie podają wam nalokson,
  54. który powoduje u was objawy
    głodu narkotycznego,
  55. czyli reakcję na odstawienie opioidów.
  56. Czujecie się okropnie.
  57. Niektórzy mówią, że to jak grypa,
    tylko dziesięć razy gorzej.
  58. Mdłości, wymioty, biegunka, ból ciała.
  59. Nie tylko, jako obcy ludzie,
    wybudziliśmy was,
  60. ale też sprawiliśmy,
    że czujecie się okropnie.
  61. W zamian za to nie jesteście
    zbyt mili dla nas.
  62. Nie wyrażacie zgody na dalsze leczenie.
  63. To wywołuje u nas
    jeszcze większą frustrację.
  64. Wściekamy się,
  65. bo jesteście niewdzięczni,
    że uratowaliśmy wam życie.
  66. Niewiele tak zdziałamy.
  67. Mamy do czynienia
    z zaburzeniem pracy mózgu,

  68. które powoduje zmianę myślenia.
  69. Jesteście przekonani,
    że nie macie problemu.
  70. Może nie pierwszy raz przedawkowaliście.
  71. Może to trzeci, czwarty czy piąty raz,
  72. kiedy my, osobiście, uratowaliśmy was.
  73. To nie jest dobra sytuacja.
  74. Po drugie,

  75. osoby udzielające pierwszej pomocy
    nie mają odpowiedniej wiedzy
  76. na temat zaburzeń ponarkotykowych.
  77. Nie ma jej też środowisko medyczne.
  78. Nie uczy się nas, jak postępować
    z osobami z tymi zaburzeniami.
  79. Jestem wyszkolona w gaszeniu
    różnych rodzajów pożarów
  80. czy w ratowaniu życia na miejscu wypadku,
  81. ale nie nauczono mnie, jak radzić sobie
    ze skomplikowaną współpracą
  82. między udzielającymi pierwszej pomocy,
    środowiskiem medycznym,
  83. opieką społeczną
  84. a szerszym środowiskiem,
    żeby długoterminowo ratować życie.
  85. Po trzecie,

  86. i najważniejsze,
  87. jako osoba udzielająca pierwszej pomocy
    czuję się jak kawaleria.
  88. Jesteśmy jak rycerze w błyszczącej zbroi.
  89. Chcemy wpaść, zrobić, co trzeba,
    i odjechać z poczuciem satysfakcji,
  90. bo odmieniliśmy czyjeś życie.
  91. Jednak tak się nie dzieje,
  92. kiedy mamy do czynienia z osobą
    z zaburzeniami ponarkotykowymi.
  93. Odjeżdżamy, czując
    frustrację i bezużyteczność.
  94. Ciągle mamy do czynienia
    z tymi samymi osobami,
  95. żadnej poprawy.
  96. Coś wam powiem.

  97. W pewnym momencie poczułam,
    że jako osoby udzielające pierwszej pomocy
  98. i jako społeczność
  99. musimy rozwiązać ten problem
  100. i znaleźć sposób, żeby pomóc
    osobom z takim zaburzeniem.
  101. Zaczęłam bardziej interesować się
    problemem przedawkowań.
  102. Zaczęłam rozmawiać
    i słuchać moich pacjentów.
  103. Chciałam wiedzieć,
    co ich doprowadziło do takiego stanu,
  104. czego doświadczają,
  105. co pogarsza ich sytuację,
  106. a co polepsza.
  107. Zaczęłam eksperymentować ze słowami,
  108. zwracać uwagę na swoje działania
  109. i na wpływ, jaki mają na tych pacjentów.
  110. Wiedza, jaką zdobyłam,
  111. i jaką nadal zdobywam
    na ulicach Huntington,
  112. otworzyła mi oczy i zmieniła życie.
  113. Jako społeczność miasta Huntington
    w Wirginii Zachodniej

  114. razem zmieniamy sposób traktowania tych,
  115. którzy cierpią na tę straszną chorobę.
  116. Wprowadzamy różne programy,
    które prowadzą do zmian.
  117. Opowiem o kilku z nich.
  118. W zeszłym roku powstał
    Zespół Szybkiego Reagowania,

  119. w skrócie QRT.
  120. Składa się z personelu paramedycznego,
  121. policjanta,
  122. kogoś z opieki środowiskowej
    i ze wspólnoty wyznaniowej.
  123. Zespół odwiedza osobę,
    która przedawkowała,
  124. w ciągu 72 godzin od reanimacji.
  125. Rozmawiają.
  126. Słuchają.
  127. Nawiązują kontakt z pacjentem
  128. i proponują formy leczenia.
  129. Obecnie prawie 30 procent osób,
  130. do których trafił zespół QRT,
  131. przyjęło zaproponowaną formę pomocy.
  132. To cudownie,
  133. że osoby udzielające pierwszej pomocy
    zaangażowane w QRT,
  134. czują, że mają na coś wpływ.
  135. Nastąpiła pozytywna zmiana,
    której wcześniej nie było.
  136. W tym roku...
  137. (Brawa)

  138. W tym roku otworzyliśmy niezależną
    klinikę specjalistyczną, PROACT,

  139. dla osób cierpiących
    na zaburzenia ponarkotykowe.
  140. To jak sklep wielobranżowy.
  141. Przychodzi pacjent,
  142. a specjalista od uzależnień
    natychmiast ocenia jego stan,
  143. przedstawia mu różne możliwości leczenia
  144. uwzględniające jego indywidualne potrzeby.
  145. To rozwiązuje kilka problemów.
  146. Daje nam miejsce, gdzie możemy
    zabrać lub przekazać pacjentów,
  147. którzy nie są już w sytuacji
    bezpośredniego zagrożenia życia
  148. i którzy odmawiają hospitalizacji.
  149. To odciąża również
  150. izby przyjęć w szpitalach,
    które zawsze są pełne ludzi.
  151. Trzecia sprawa, którą chcę poruszyć,

  152. jest mi bardzo droga
    i ważna dla mojego zespołu.
  153. Niedawno ruszyliśmy z programem
    opieki dla ratowników.
  154. Coraz częściej
  155. takie osoby cierpią na wtórny zespół
    stresu pourazowego i na PTSD.

  156. Często przeciętny strażak w Huntington
  157. ma do czynienia nawet z pięcioma
    zgonami młodych osób na miesiąc.
  158. To są przyjaciele, koledzy ze szkoły.
  159. Ten tak bardzo potrzebny program
    pozwoli docenić ich ciężką pracę,
  160. ale też da im możliwość wypowiedzenia się.
  161. Zapewni im przeszkolenie,
  162. które pomoże pokonać stres,
    na jaki są narażeni.
  163. Pokaże, jak radzić sobie
    z problemami zdrowia psychicznego,
  164. czego bardzo potrzebują.
  165. Obecnie mamy zajęcia jogi w remizach.
  166. (Śmiech)

  167. (Brawa)

  168. Mamy też masaże podczas służby,
    co jest wspaniałe.

  169. (Śmiech)

  170. Mamy też zajęcia poza pracą,

  171. jak lekcje gotowania
    dla strażaków i ich partnerów
  172. albo zajęcia z garncarstwa.
  173. Kilka miesięcy temu

  174. weszłam do hali remizy,
    gdzie było kilku strażaków.
  175. Połowie robiono masaż,
  176. a druga połowa się na niego szykowała.
  177. Zobaczyłam, jak 10 strażaków żartuje sobie
  178. w pozytywnej i rozluźnionej atmosferze.
  179. Nie widziałam takiego zachowania od lat.
  180. Taki stan przenosi się
    na otoczenie, na mieszkańców.
  181. Kilka tygodni temu
    mój sąsiad przedawkował.

  182. Ma 22 lata.
  183. Zbiegłam na dół, żeby pomóc
    strażakom i sąsiadowi.
  184. Zobaczyłam, jak moi strażacy
    wspierają pacjenta.
  185. Rozmawiają z nim bez osądzania go.
  186. Widziałam, jak jeden ze strażaków
  187. pokazał ojcu i komuś z rodziny,
  188. jak przeprowadzić sztuczne oddychanie
    w razie ponownego przedawkowania.
  189. Strażacy zostawili też resuscytator.
  190. To jest dobra zmiana.
  191. Dobra zmiana.
  192. Czy już mówiłam,
  193. jakich dwóch rzeczy
    strażacy nie lubią najbardziej?
  194. Stanu obecnego i zmian.
  195. (Śmiech)

  196. Dawniej też były epidemie narkomanii.

  197. Widziałam, co kokaina
    może zrobić ze społecznością.
  198. Wiele naszych krytyków sądzi,
  199. że nowa forma pomocy
    dla ludzi z Huntington
  200. ma podłoże rasowe,
  201. bo większość przypadków
    przedawkowania dotyczy białych osób.
  202. Rozumiem tę krytykę,
  203. bo nasz kraj do tego doprowadził.
  204. Nie zareagowaliśmy odpowiednio
    na epidemię kokainy wśród czarnoskórych.

  205. Nie możemy o tym zapominać.
  206. Musimy zachować się lepiej.
  207. Ale teraz wiem, że ludzie umierają.
  208. W Huntington każdego dnia zajmujemy się
    cierpiącymi na zaburzenie ponarkotykowe,
  209. niezależnie od koloru skóry
    czy pochodzenia.
  210. Osoby udzielające pierwszej pomocy
    muszą zapobiegać niepotrzebnym zgonom.
  211. Koniec i kropka.
  212. Oczywiście jestem
    upartym strażakiem i pielęgniarką.

  213. Wierzę, że można pokonać każdą barierę.
  214. Jedną z nich,
  215. przy epidemii opioidowej,
    jest napiętnowanie.
  216. Ludzie z Huntington w Wirginii Zachodniej
    pokazują reszcie świata,
  217. że zmiana jest możliwa.
  218. Jest nadzieja w walce z tą epidemią.
  219. Liczba przedawkowań zmalała o 40 procent.

  220. (Brawa)

  221. Obecnie notujemy 50-procentowy
    spadek liczby zgonów.

  222. (Brawa)

  223. Jest jeszcze dużo do zrobienia.

  224. Każdy z nas ma jakąś rolę
    w walce z tą epidemią.
  225. Wystarczy słuchać innych i być miłym,
  226. żeby móc odmienić czyjeś życie.
  227. Dziękuję i wszystkiego dobrego.

  228. (Brawa)