Honderd jaar geleden
bestonden er tweeduizend perzikrassen,
bijna tweeduizend verschillende pruimenrassen
en bijna achthonderd benoemde appelrassen in de Verenigde Staten.
Vandaag de dag is daar slechts een fractie van over
en dat wat nog over is, wordt bedreigd door de industrialisering van de landbouw,
ziektes
en klimaatverandering.
Onder de bedreigde rassen vind je de Blood Cling,
een perzik met rood vruchtvlees
die door Spaanse missionarissen naar Amerika is gebracht
en vervolgens eeuwenlang geteeld is door indianen.
Een abrikoos die meekwam met de Chinese immigranten
die hier kwamen voor de aanleg van de Transcontinental Railroad.
En talloze pruimenrassen die uit het Midden-Oosten stammen
en door Italiaanse, Franse en Duitse immigranten werden meegebracht.
Geen van deze rassen is inheems.
In feite zijn bijna al onze fruitbomen naar hier gebracht,
waaronder appels, perziken en kersen.
Deze vruchten zijn niet alleen voedsel, maar zijn ook een deel van onze cultuur.
Het zijn de mensen die ze verzorgden en cultiveerden
en ze zozeer waardeerden
dat ze deze meebrachten als een verbinding met hun thuis,
en het is de manier waarop ze deze doorgaven en deelden.
In veel opzichten zijn deze vruchten ons verhaal.
Ik had het geluk om ze te leren kennen door een kunstwerk dat ik heb gemaakt,
de ‘Tree of 40 Fruit’ genaamd.
De Tree of 40 Fruit is één enkele boom
waarop veertig verschillende steenvruchtrassen groeien.
Dat zijn dus perziken, pruimen, abrikozen, nectarines en kersen,
allemaal op één boom.
Hij is ontworpen
om het grootste deel van het jaar een normale boom te lijken,
totdat hij in het voorjaar roze en wit bloeit
en in de zomer een veelheid aan verschillende soorten fruit draagt.
Ik begon aan het project om zuiver artistieke redenen:
ik wilde de realiteit van het alledaagse veranderen,
en het verrassende moment creëren dat mensen deze boom zouden zien,
bloeiend in al die verschillende kleuren en al die verschillende vruchten dragend.
Ik creëer de Tree of 40 Fruit door middel van enten.
Ik verzamel de stekken in de winter,
bewaar ze
en ent ze in de lente op de uiteinden van takken.
In feite worden bijna alle fruitbomen geënt,
omdat het zaad van een fruitboom een genetische variant is van de ouder.
Als we een variant vinden waar we echt van houden,
dan propageren we hem
door een ent van de ene boom over te zetten op een ander --
het is echt gek als je bedenkt
dat elke Macintosh-appel van één boom kwam
die van generatie op generatie steeds weer geënt werd.
Maar het betekent ook dat fruitbomen niet behouden kunnen worden door zaad.
Ik ken het enten al zo lang als ik me kan herinneren.
Mijn overgrootvader verdiende de kost
door het enten van perzikboomgaarden in Zuidoost-Pennsylvania.
Hoewel ik hem nooit heb ontmoet,
werd telkens als iemand zijn naam noemde,
erbij vermeld dat hij kon enten alsof hij een magisch of mystiek vermogen had.
Ik koos het getal veertig voor de Tree of 40 Fruit
omdat het voorkomt in alle westerse religies,
als niet het kwantificeerbare dozijn en ook niet het oneindige,
maar wel zoveel dat het te veel om tellen is.
Het is een hoop of een veelvoud.
Maar het probleem was dat ik aanvankelijk
geen veertig verschillende rassen van deze vruchten kon vinden,
en dit ondanks het feit dat ik in de staat New York woon,
die een eeuw geleden
een van de topproducenten van deze vruchten was.
Waar ze onderzoeksboomgaarden en oude, vintage boomgaarden uittrokken,
verzamelde ik takken
en entte ze op bomen in mijn kwekerij.
Zo zag de Tree of 40 Fruit eruit toen hij werd geplant,
en zo ziet hij er zes jaar later uit.
Dit is zeker geen spel van onmiddellijke bevrediging ...
(Gelach)
Het duurt een jaar voordat je weet of een ent is geslaagd,
het duurt twee tot drie jaar voordat je weet of ze fruit produceert,
en het duurt zo'n acht jaar voordat het zo'n boom is.
Elk van de rassen geënt op de Tree of 40 Fruit
heeft een iets andere vorm en een iets andere kleur.
Ik realiseerde me
dat als ik een tijdlijn zou creëren van wanneer ze respectievelijk bloeien,
ik zou kunnen bepalen hoe de boom er in het voorjaar zal uitzien.
En zo ziet hij eruit in de zomer.
Hij produceert fruit van juni tot en met september.
Eerst kersen,
dan abrikozen, Aziatische pruimen, nectarines en perziken,
en ik denk dat ik er wel wat vergat ...
(Lacht)
Hoewel het een kunstwerk buiten een galerie is,
is het met het vorderen van het project behoud via de kunstwereld geworden.
Nu ik ben gevraagd om ze op diverse locaties te creëren,
ga ik op zoek naar rassen
die in dat gebied ontstonden of er van oorsprong gekweekt werden.
Ik zoek ze ter plekke en ent ze op de boom
zodat ze de agrarische geschiedenis van hun streek weergeven.
Toen werd het project online genoemd,
wat zowel schokkend als een lesje in nederigheid was.
Ik schrok van de tatoeages van beelden van de Tree of 40 Fruit.
(Gelach)
Ik dacht: waarom doe je dat je lichaam aan?
(Gelach)
Het lesje in nederigheid waren de verzoeken die ik kreeg
van voorgangers, rabbijnen en priesters
die de boom wilden gebruiken als een centraal deel in hun eredienst.
Toen werd het een meme --
en het antwoord op die vraag is: 'ik hoop van niet'.
[Is je huwelijk als de Tree of 40 Fruit?]
(Gelach)
Zoals met alle goede memes
leidde dit tot een interview in ‘Weekend Edition’ van NPR
en als universiteitsdocent, dacht ik een hoogtepunt te bereiken --
een hoogtepunt in mijn carrière --
maar je weet nooit wie er luistert naar NPR.
Enkele weken na het NPR-interview
kreeg ik een e-mail van het ministerie van Defensie.
De Defense Advanced Research Project Administration nodigde me uit
om te komen praten over innovatie en creativiteit,
wat al gauw uitmondde in een discussie over voedselzekerheid.
Want onze nationale veiligheid is afhankelijk van onze voedselveiligheid.
Nu zitten we met monoculturen
waarin maar een paar rassen van elk gewas worden geteeld;
als er iets gebeurt met slechts één van die rassen
kan dat een dramatisch effect hebben op onze voedselvoorziening.
De sleutel tot het behoud van onze voedselzekerheid
is het behoud van onze biodiversiteit.
Honderd jaar geleden gebeurde dit door iedereen die een tuin had
of wat bomen achter zijn huis
en daar rassen kweekte die in de familie werden doorgegeven.
Dit zijn de pruimen van slechts één Tree of 40 Fruit
in één week in augustus.
Na een aantal jaren kreeg ik te horen
dat mijn fruitcollectie een van de grootste was
in het oosten van de Verenigde Staten,
wat voor een kunstenaar absoluut overweldigend is.
(Lacht)
Maar in veel opzichten wist ik niet wat ik had.
Ik ontdekte dat de meeste van mijn rassen klassieke rassen waren,
variëteiten die werden gekweekt voor 1945,
wat wordt gezien als het begin van de industrialisatie van de landbouw.
Een aantal van die rassen dateerde van vele duizenden jaren terug.
Toen ik erachter kwam hoe zeldzaam ze waren,
raakte ik geobsedeerd door het idee om ze te behouden,
en het medium ervoor werd kunst.
Ik zocht in oude, vintage boomgaarden voordat ze werden uitgetrokken
en bewaarde de kom of het stamdeel met de oorspronkelijke entplaats.
Ik perste bloemen en bladeren voor herbariumspecimens.
Ik begon het DNA te sequencen.
Maar uiteindelijk probeerde ik het verhaal te behouden
via deze koperetsen en boekbeschrijvingen.
Ik vertel het verhaal van de ‘George IV’-perzik,
die wortelschoot tussen twee gebouwen in New York City --
er komt iemand voorbij,
proeft haar
en ze wordt een belangrijke commerciële variëteit in de 19e eeuw,
want ze smaakt zo lekker.
Dan verdwijnt ze bijna volledig,
omdat ze niet goed tegen verzenden kan en niet aan de moderne landbouw voldoet.
Maar ik besef dat dit verhaal verteld moet worden.
Bij het vertellen van dat verhaal moet je kunnen ervaren
hoe het is om die rassen aan te raken, te ruiken en te proeven.
Dus probeerde ik een boomgaard aan te leggen
om deze vruchten publiek beschikbaar te maken
en wel op de plaats waar ik de hoogste bevolkingsdichtheid kon vinden.
Dus zocht ik een halve hectare grond in New York City ...
(Lacht)
wat achteraf bezien wel wat ambitieus leek
en waarschijnlijk de reden waarom niemand mijn telefoontjes of e-mails beantwoordde.
(Gelach)
Maar uiteindelijk vier jaar later kreeg ik bericht van Governors Island.
Governors Island is een voormalige marinebasis
die de stad New York in 2000 verkreeg.
Het ontsloot al dit land dat met de pont in slechts vijf minuten te bereiken is.
Ze nodigden me uit voor een project dat we nu de ‘Open Boomgaard’ noemen.
Er komen fruitrassen terug
die al meer dan een eeuw lang niet meer werden gekweekt in New York.
Nu komen er in de Open Boomgaard vijftig bomen met meerdere enten
met meer dan tweehonderd originele en antieke fruitrassen.
Dit zijn rassen die in de regio ontstonden of er oorspronkelijk werden gekweekt.
Rassen zoals de Early Strawberry-appel,
origineel van 13th Street en Third Avenue.
Aangezien een fruitboom niet behouden kan worden door zaad,
zal de Open Boomgaard fungeren als een levende genenbank,
of een archief voor deze vruchten.
Net als de Tree of 40 Fruit zal hij ervaringsgericht zijn;
hij zal ook symbolisch zijn.
Belangrijker nog:
mensen worden uitgenodigd om deel te nemen aan het behoud
en meer te leren over hun voedsel.
Door de Tree of 40 Fruit heb ik vele duizenden e-mails ontvangen,
waarin mensen fundamentele vragen stellen als 'Hoe plant je een boom?'
Minder dan drie procent van de bevolking
heeft nog rechtstreeks banden met de landbouw.
Daarom nodigt de Open Boomgaard mensen uit
om aan publieke programma’s en workshops deel te nemen,
om te leren hoe je bomen ent, teelt, snoeit en oogst;
om mee te doen met versvoedsel- en bloesemrondleidingen;
om van lokale koks te leren hoe je dit fruit gebruikt;
en om eeuwenoude gerechten na te maken,
waar veel van deze rassen speciaal voor gekweekt werden.
Naast de fysieke locatie van de boomgaard
wordt het ook een kookboek met al die recepten.
Het wordt een veldgids
die vertelt over de kenmerken en eigenschappen van die vruchten,
hun oorsprong en hun verhaal.
Opgroeiend op een boerderij dacht ik landbouw te begrijpen
en wilde ik er niets mee te maken hebben.
Dus ik werd een kunstenaar --
(Gelach)
Maar ik moet toegeven dat het iets in mijn DNA is.
Ik denk niet dat ik de enige ben.
Honderd jaar geleden waren we allemaal veel nauwer verbonden met de cultuur,
de teelt
en het verhaal van ons voedsel.
Nu zijn we ervan gescheiden.
De Open Boomgaard schept de mogelijkheid
om niet alleen opnieuw aan te sluiten bij dit onbekende verleden,
maar om eens na te denken over de toekomst van ons voedsel.
Dank je.
(Applaus)