صد سال پیش،
۲,۰۰۰ نوع هلو وجود داشت،
تقریبا ۲,۰۰۰ گونه مختلف آلو
و در ایالات متحده حدود ۸۰۰ گونه نامگذاری شده سیب رشد می کرد.
امروزه، فقط کسری از آن باقی مانده،
و آنچه باقی مانده بواسطه صنعتی شدن کشاورزی،
امراض و تغییر اقلیم، مورد تهدید هستند.
گونه‌هایی در معرض تهدید شامل بلاد کلینگ،
هلو گوشت قرمزی است، که مبلغان اسپانیایی به قاره آمریکا آوردند،
سپس بومی‌های آمریکایی برای قرنها آن را کشت کردند؛
یک زردآلویی که توسط مهاجران چینی آورده شد
که برای کار در پروژه راه آهن بین قاره‌ای آمده بودند؛
و انواع بی‌شماری آلو که ریشه‌ خاورمیانه‌ای دارند
و توسط مهاجران ایتالیایی، فرانسوی و آلمانی آورده شدند.
هیچکدام از این گونه ها بومی نیستند.
در واقع، تقریباً همه درختان میوه ما به اینجا آورده شده‌اند
از جمله سیب و هلو و گیلاس.
بنابراین بیش از جنبه خوراکی،
آنچه در این میوه‌ها جاسازی شده فرهنگ‌مان است.
آن مردمی که اهمیت دادند وآنها را پرورش دادند،
کسانی که آنها را خیلی ارزشمند دانستند و با خودشان به اینجا آوردند
برای حفظ ارتباطشان با زادگاهشان،
و این راهی است که آنها طی کردند و به اشتراک گذاشتند.
از بسیاری جهات، این میوه‌ها داستان ما هستند.
و من به اندازه کافی برای یادگیری در مورد آن خوش شانس بودم
از طریق یک اثر هنری که خلق کردم تحت عنوان «درخت ۴۰ میوه».
درخت ۴۰ میوه یک تک درخت است
که چهل گونه مختلف میوه سنگی دارد.
بنابراین هلو، آلو، زردآلو، شلیل و گیلاس
همه روی یک درخت رشد می کنند.
طراحی شده که در اکثر طول سال ظاهر یک درخت معمولی را داشته باشد،
تا بهار، هنگامی که به رنگ صورتی وسفید شکوفه می‌دهد
و بعد در تابستان، دارای میوه های زیاد و متنوعی است.
به دلایل کاملا هنری پروژه را شروع کردم:
می خواستم واقعیت روزانه را تغییر دهم،
و اگر بخواهم صادق باشم،
خالق این لحظه شگفت‌انگیز باشم آن وقتی که مردم این درخت را
می‌بینند که به این همه رنگ مختلف شکوفه می‌دهد
و این همه میوه مختلف می‌دهد.
توسط فرایند پیوند زدن درخت ۴۰ میوه را ایجاد کردم.
در زمستان قلمه‌ها را جمع می‌کنم و نگهشان می‌دارم،
و سپس در بهار آنها را به انتهای شاخه‌ها پیوند میزنم.
در واقع، تقریباً همه درختان میوه پیوندی هستند،
زیرا بذر یک درخت میوه متغیری ژنتیکی از والدین است.
بنابراین وقتی گونه‌ای را پیدا می‌کنیم که واقعاً دوست داریم،
راهی که آن را تکثیر می کنیم با قطع کردن یک درخت
و قرار دادن آن روی دیگری است--
این فکر به نظر احمقانه است
که همه سیب‌های مکینتاش از درختی به عمل آمده‌اند
که بارها و بارها، از نسلی به نسل دیگر پیوند زده شده است.
اما همچنان بدان معنی است که درختان میوه را نمی‌توان با بذر حفظ کرد.
از زمانی که به یاد دارم در مورد پیوند می دانستم.
پدر پدربزرگ من درآمدش از راه پیوند باغهای هلو در
جنوب شرقی پنسیلوانیا بود.
و اگرچه هرگزاو را ندیدم،
هر وقت جایی نامش برده می شد،
همه سریع متوجه می شدند
که او می‌دانست که چگونه باید پیوند زد، گویی توانایی جادویی یا عرفانی داشت.
من شماره ۴۰ را برای «درخت ۴۰ میوه » انتخاب کردم
زیرا در سرتاسر آیین غربی این عدد
نه به عنوان عددی قابل اندازه گیری و نه عددی بی نهایت
بلکه عددی فراتر از شمارش یافت می‌شود.
دلالت بر نعمت یا فزونی دارد.
اما وقتی که شروع کردم مشکل این بود که
نتوانستم ۴۰ گونه مختلف از این میوه‌ها را پیدا کنم،
و با وجود این حقیقت که من در ایالت نیویورک زندگی می‌کنم،
که، یک قرن پیش،
یکی ازتولیدکنندگان پیشرو برای این میوه‌ها بود.
خب وقتی که آنها مشغول از بین بردن باغ‌های تحقیقاتی
و باغ‌های قدیمی پرنعمت بودند،
من شاخه‌های آنها را جمع می‌کردم
و در گلخانه‌ام روی درختان پیوند می‌زدم.
درخت ۴۰ میوه وقتی که تازه کاشته شده بود، به این شکل بود،
واین چیزی هست که شش سال بعد به نظر می رسد.
و قطعا به ورزشی نمیماند که یک شبه جواب دهد--
(خنده)
یک سال زمان لازم است که متوجه شویم پیوند موفقیت‌آمیز بوده؛
دو تا سه سال زمان می‌برد تا متوجه شویم آیا میوه می‌دهد؛
و بیشتر از ۸ سال زمان می‌برد تا تنها یکی از درختان ساخته شود.
هر یک از گونه‌های پیونده خورده به درخت ۴۰ میوه
دارای تفاوت شکلی جزئی و تفاوت رنگی جزئی است.
و من با ساخت یک جدول زمانی متوجه شدم که آنها چه زمانی
در ارتباط با یکدیگر شکوفه می‌دهند،
اساساّ می‌توانم شکل یا ظاهر درخت را در طول بهار طراحی کنم.
و در طول تابستان به این شکل ظاهر می‌شوند.
آنها از ژوئن تا سپتامبر میوه می‌دهند.
اول گیلاس‌ها، سپس زردآلوها،
آلوهای آسیایی، شلیل‌ها و هلوها،
و فکر کنم یکی را فراموش کردم ....
(خنده)
اگر چه که این یک اثر هنری است که بیرون از گالری وجود دارد،
تا مادامی که پروژه ادامه دارد،
اما نوعی محافظت به شیوه دنیای هنری بوده است.
همچنین از من خواسته شده این‌ها را در نقاط مختلف بسازم،
آنچه انجام خواهم داد تحقیق بر گونه‌های مختلفی است
که بومی آنجا هستند یا به صورت تاریخی آنجا رشد کرده‌اند،
و آنها را از خاستگاه‌شان پیدا کرده و به درخت پیوند می‌زنم
به طوری که به تاریخچه کشاورزی منقطه بومی آنها مبدل شود.
و سپس پروژه به صورت آنلاین برداشته شد،
که ترسناک و فروتنانه بود.
قسمت ترسناکش آن خالکوبی‌هایی بود که دیدم،
تصویری از درخت ۴۰ میوه.
(خنده)
جوری که بگویم، «چرا آن کار را با بدنتان می کنید؟»
(خنده)
قسمت فروتنانه، همه درخواستهایی که دریافت کردم؛
از کشیش‌ها، خاخام‌ها و روحانیون که
درخواست می کردند از درخت در بخش اصلی مراسم خود استفاده کند.
و سپس تبدیل به یک الگوی رفتاری شد-
و جواب آن سوال این است «امیدوارم اینطور نباشد»
[آیا ازدواج شما مانند درخت ۴۰ میوه هست؟]
(خنده)
ماننده همه یادبودهای خوب،
و این امر منجر به مصاحبه ای دربرنامه ویژه آخر هفته‌های NPR's شد
به عنوان استاد دانشگاه فکر کردم که اوج گرفتم--
مانند، اوج زندگی حرفه ای من بود---
ولی شما هیچ وقت نمی‌دانید چه کسی به NPR گوش می‌دهد.
و چند هفته بعد از مصاحبه با NPR،
از وزارت دفاع ایمیلی دریافت کردم.
مدیریت پروژه تحقیقاتی پیشرفته دفاع از من دعوت کرد
که در مورد خلاقیت و نوآوری صحبت کنیم،
و این گفتگو به سرعت تغییر پیدا کرد به امنیت غذا.
می‌دانید امنیت ملی‌مان به امنیت غذایی مان وابسته است.
تا الان کشاورزی ما تک محصولی بوده، این که
تنها گونه‌های خاصی از هر محصول را پرورش می‌دادین،
اگر فقط برای یکی از این گونه‌ها اتفاقی بیافتد،
می‌تواند تاثیری چشمگیر بر تامین موادغذایی ما داشته باشد.
و کلید حفظ امنیت غذایی ما
حفظ تنوع زیستی است.
۱۰۰ سال پیش، این کار توسط هر باغداری یا هر کسی که چند تایی درخت
در حیاط خانه‌اش داشت انجام می‌شد،
و گونه‌های پرورشی‌شان در خانواده منتقل می‌شد.
این آلوها فقط یک از محصولات درخت چهل میوه در یک هفته از ماه اوت است.
چند سالی که از پروژه گذشت،
به من گفتند که یکی از بزرگترین مجموعه‌دارن این نوع میوه‌ها
در شرق ایالات متحده هستم،
که به عنوان یک هنرمند واقعا ترسناک است.
(خنده)
اما از بسیاری جهات، نمی‌دانستم چه چیزی داشتم.
پی بردم که اکثر گونه‌هایی که من داشتم
ازگونه‌های وراثتی بودند،
از آنهایی که قبل از۱۹۴۵کاشته شده بودند،
که به عنوان طلوع صنعتی شدن کشاورزی معروف است.
چندین گونه که هزاران و هزاران سال قدمت داشتند.
و این که چقدر نادر بودند،
من غرق در تلاش برای حفاظت از آنها شدم،
و هنر ابزار آن شد.
من قبل از تخریب باغهای قدیمی به آنجا می‌رفتم و
آن بخش کاسه یا تنه را بر‌می‌داشتم
که صاحب اتصال اصلی پیوند است.
شروع به پرس کردن گلها و برگها جهت ساخت
مجموعه گیاهان خشک شده می کردم.
شروع کردم به توالی دی‌ان‌ای.
اما در نهایت، شروع کردم به حفظ داستان
از طریق این صفحات مسی چاپ فلزی شده و توضیحات چاپی مسطح،
برای گفتن داستان « هلوی جورج چهارم» (اسم یک نوع هلو)،
که بین دو ساختمان در نیویورک ریشه دوانده است--
شخصی که از آنجا می‌گذشته، آن را مزه کرده و در نتیجه
تبدیل به یک تجارت بزرگ متنوع در قرن نوزدهم شده، صرفا
به این خاطر که مزه ‌اش خوب است.
اما بعد تماما از بین می‌رود،
زیرا خوب حمل نمی‌شود
و با کشاورزی مدرن وقف پیدا نمی‌کرد.
اما تشخیصم این بود که به عنوان یک داستان، لازم بود گفته شود.
و در گفتن آن داستان،
باید عنصر تجربه قابلیت لمس کردن، بوییدن و
و چشیدن این گونه‌ها نیز لحاظ شود.
بنابراین شروع به ساخت باغی
جهت دردسترس قرار دادن این میوه‌ها برای عموم کردم،
و هدفم این است که آنها را در متراکم‌ترین جمعیتی که
می‌شد پیدا کرد، قرار دهم.
طبیعتا، شروع کردم به جستجو برای زمین نیم‌هکتاری در نیویورک--
(خندیدن)
که، در نگاه به گذشته، ببیشتر از جاه طلبی به نظر می‌رسید،
و شاید دلیل اینکه چرا هیچ کس دوباره جواب تلفن و ایمیل‌هایم را نمی‌داد--
(خندیدن)
تا سرانجام، چهار سال بعد، از «جزیره فرماندار» جواب گرفتم.
جزیره فرماندار یک پایگاه نیروی دریایی سابق است
که در ۲,۰۰۰ به شهر نیویورک داده شده است.
و فاصله این جزیره از نیویورک
یا کشتی تنها ۵ دقیقه است.
و از من دعوت شد تا پروژه‌ای که «باغ همگانی» می‌نامیم را در آنجا بسازم
برای بازگرداندن گونه‌های میوه‌ایی
که بیش از یک قرن است که در نیویورک رشد نکرده‌اند.
درحال حاضر در حال انجام است،
«باغ همگانی» می‌تواند ۵۰ درخت چند پیوندی باشد
که شامل ۲۰۰ گونه وارث و قدیمی است.
این‌ها گونه‌های بومی هستند یا به صورت تاریخی در این منطقه رشد کردند.
گونه‌هایی مانند سیب- توت فرنگی اولیه،
چیزی که از خیابانهای سیزدهم و سوم شروع شد.
از آنجا که از یک درخت میوه نمی‌توان با یک بذز محافظت کرد،
«باغ همگانی» به عنوان بانکی ژنتیکی زنده یا بایگانی
این میوه‌ها عمل می‌کند.
مانند درخت ۴۰ میوه،
کاری تجربی خواهد بود؛
همچنین نمادین.
مهم‌تر از همه، که مردم را به مشارکت در محافظت دعوت می‌کند
و اینکه درباره خوراک خود بیاموزند.
به واسطه درخت ۴۰ میوه،
هزاران هزار ایمیل از مردم دریافت کردم،
با سوالهای ابتدایی مثل، «چگونه می‌توان یک درخت کاشت؟»،
با کمتر از سه درصد از جمعیت که هرگونه
ارتباط مستقیمی با کشاورزی دارند،
«باغ همگانی» مردم را دعوت خواهد کرد
بیایند و در این برنامه عمومی و شرکت در کارگاهها مشارکت کنند
و پیوند زدن، پرورش و هرس و برداشت محصول از درخت را بیاموزند؛
در خوردن خوراکیهای تازه و تور شکوفه شرکت کنند؛
برای یادگیری استفاده از این میوه‌ها با سرآشپزهای محلی
برای بازآفرینی غذاهای قدیمی
و خیلی از این گونه‌ها به طور مشخص پرورش داده شده‌اند، مشارکت کنند.
در اقدامی فراتر ازمحل فیزیکی باغ،
کتاب آشپزی خواهیم داشت که تمام این دستوالعمل‌ها را گردآوری می‌کند.
یک راهنمای میدانی
که در مورد مشخصات و ویژگیهای آن میوه‌ها،
منشاء و داستان آنها صحبت می‌کند.
چون در مزرعه بزرگ شده بودم فکر کردم کشاورزی را فهمیدم و
نخواستم با آن کاری داشته باشم.
بنابراین هنرمند شدم---
(خنده)
باید تایید کنم که حتما چیزی در دی‌ان‌ای من وجود دارد،
و فکر نمی‌کنم که من فقط اینطور باشم.
صد سال پیش ما خیلی بیشتر با فرهنگ گره خورده بودیم،
به کشاورزی و داستان خوراکیهای‌مان،
و از آن دور افتاده‌ایم.
« باغ همگانی» فرصتی ایجاد می‌کند که
نه فقط دوباره با این گذشته ناشناخته ارتباط برقرار کنیم،
بلکه روشی است برای بررسی این که آینده غذایی ما چگونه خواهد بود.
ممنون.
(تشویق )