Bu güzel izleyici kitlesindeki herkese sormak istiyorum,
tıpkı onun söylediği gibi,
Çocukluğunuza gitmeyi
hiç düşündünüz mü?
Hiç resmen dikkatinizi vermek size öğretildi mi?
Konuşuyorum, birisi oturdu ve dedi ki:
"Adım 1. Adım 2. Adım 3.
Bu şekilde dikkat edersiniz. "
Eğer çocukken nasıl dikkat edeceğiniz
size resmen öğretildiyse
ellerinizi görmek istiyorum.
(Kahkahalar)
Merak edenler için,
az önce o ne dedi?
Bir sonraki sunucunun kim olduğu hakkında kimler düşünüyor?
ya da bugün gerçekten deodorant kullandım mı?
(Kahkahalar)
Siz de benim gibisiniz.
Gördüğünüz gibi.
Siz de benim gibisiniz.
Aman tanrım.
Mücadele ettim ve hâlâ dikkat ederek mücadele ediyorum.
Ve size ne diyeceğim,
sizi ilkokul çağına geri götüreceğim.
Elbise dolabını hatırlıyor musunuz?
Yılın bu zamanında, herkesin paltosu var
ve herkesin rafı var
ve de okula getirdiğiniz şeyleri sınıfa getirmenize izin verilmiyor.
Bir gün öğretmenim bunun iyi bir fikir olduğunu düşündü -
la-la topraklarında olduğum günlerden birinde,
"Chris, Chris."
Beni tuttu, o elbise dolabına götürdü ve dedi ki:
"Bence burada daha iyi dikkat edeceksin."
Arkamdaki kapıyı kapattı,
gittim, etrafa baktım, "Oh, evet" dedim.
Tüm paltoları aldım ve hepsini yere attım,
koca bir yığın, koskocaman.
Sonra boş kağıtları alıp yere serdim
ve tam onların üstüne uyuyakaldım,
oraya öylece uzandım,
üç saat orada uyumuşum -
öğretmen beni unuttu.
(Kahkahalar)
Sonra öğretmen kapıyı açtı ve ben uyandım,
ilk aklıma gelen şuydu:
"Yaşasın. Okulda uyudum!
Bu harika."
Sonra da mutlulukla dışarı çıktım
ve giderken arkadaşlarımın bana bakmasını sağladım:
"Dostum, orada ne yapıyordun, adamım?"
(Kahkahalar)
"Ne? Ben mi?"
Sonra durum sarpa sardı: "Benim neyim var?"
Elbise dolabındaki çocuk bendim.
Ah be dostum.
Ve sonra birkaç yıl ileri sarıyoruz.
Şunu hayal edin: bir sınıf,
güzel dizilmiş masalar
ve işte 1970 tarzı çalışma odası,
arka köşede ve turuncu.
Büyük dairesel, havalı, 70'ler tarzında bir şey.
Bakabileceğiniz küçük bir penceresi vardı.
Beni buraya koydular.
ve bir gün orada, la-la toprakları dışında,
boş boş oturuyordum.
Benim gibi bir çocuğu oraya koydunuz,
dalıp gidiyorum, uzayı ve her türlü şeyi düşünüyorum,
etrafa bakıyorum
ve Big Brian'ı görüyorum
ve Big Brian'ın dikkat çekmekte zorlanan başka bir çocuğunu görüyorum.
Big Brian'ın popo çatlaması tamamen açıkta kalmış gibi
ve kendi kendime düşünüyorum,
Büyük Brian'ın popo çatlağına, o fark etmeden önce
kaç tane tükürük topu atabilirim?
(Kahkahalar)
Cevap 20.
(Kahkahalar)
20.
20'ye ulaşınca Büyük Brian zıpladı ve "Hey!" dedi.
Sonra öğretmenim beni boynumdan tuttu ve beni koridora götürdü,
daha fazla boş kâğıt aldı ve beni koridorda bıraktı.
Koridorda otururken
"Dostum, ne kadar da havalı." dedim
Ama sonra yine aynı şu düşünce:
"Benim sorunum ne adamım?"
"Neden buradayım?"
Kurtuldum - aman tanrım.
Cehennemden kurtuldum - yani, ilkokuldan
ve sonra ortaokul -
ortaokul hakkında konuşmayalım bile.
Ama işte lise mezuniyetindeyiz.
Lise mezuniyeti -
Burada oturuyorum, sırada,
herkes mutlu,
şimdi olduğum gibi terliyorum
çünkü mezun olmam için İspanyolca sınavından 94 almak zorundayım
ve orada oturuyorum, düşünüyorum,
"Lütfen Tanrım,
elbise dolabındaki çocuk olmama tekrar izin verme.
Çalışma odasındaki çocuk olmama izin verme.
Bu sefer değil, lütfen."
Bakın ne diyeceğim.
Ben bu yüzden bugün burada duruyorum.
Çocukları elbise dolabına koymanın,
onları çalışma odalarına koymanın
ve sadece onlara "Dikkatli ol" demenin dışında bir alternatif öneriyorum.
Önermek istiyorum
çünkü hayatımın neşesi,
dikkatle ilgili zorlukları olan çocuklar ve yetişkinlerle olan terapimde saklı.
Onları farkındalık eğitimiyle tanıştırıyorum,
size nasıl dikkat edeceğinizi öğretiyorum:
"Adım 1. Adım 2. Adım 3.
Bu şekilde dikkat edersiniz. "
Keşke biri bana zihnini Büyük Brian'ın popo çatlaklarından
bu sıkıcı matematiğe,
saçlarımı yolmak istiyormuşum gibi hissettiren bu sıkıcı şeylere
nasıl geri getireceğini öğretmiş olsaydı.
Nasıl söylesem,
"Şimdi değil, zihnim.
Öğretmenin acayip sallanan küpelerine bak,
sonra ona dikkat ettiğimi düşünecek."
Ama bu işe yarar.
Bakın ne diyeceğim.
Size bugünkü hediyem farkındalığın ufak tadı.
Bu küçük farkındalığın tadı dört adımdadır
ve böylece birazdan
sizi dört adıma götüreceğim.
İlk adım şudur:
Herkesin gözlerini kapattıracağım,
ikinci adım,
Bu zili çalacağım -
en iyi yeteneğinize odaklanmanızı sağlayacağım -
Bazılarımız için, ben de dahil, zor olduğunu biliyorum
buna odaklanın, sadece zil sesine odaklanın.
Bu kadar.
Üçüncü adım ise,
ben burada olduğum halde,
zihninizin dolaştığını fark ederseniz
onu yavaşça zil sesine geri getirin,
sadece yavaşça geri getirin.
Dördüncü adım ise, artık duyamadığınız zaman,
gözlerinizi açın ve elinizi kaldırın, sonra etrafımıza bakacağız.
Tamam!
İşte başlıyoruz.
Bir. İki. Üç. Kapatın gözlerinizi.
(Zil sesi)
Herkes etrafına baksın.
Güzel.
720 kişi aynı anda aynı şeye dikkat ediyor.
Güzel.
Öyleyse buradaki herkesin
farkındalık eğitimi ile ilgili iyi haberi yaymasını
ve gidip öğrenmesini,
çocuklarına öğretmesini,
kendine meydan okumasını istiyorum.
Bu yüzden, bir devrime başlamak istiyorum
çünkü artık hayalciliğimizi, kaşifliğimizi
ve üreticiliğimizi kaybetmek istemiyoruz.
Sadece gelecekteki Edison'larımızı,
Einstein'larımızı, Picasso'larımızı, Louisa May Alcott'larımızı
ve gelecekteki harika TED sunucularımızı teşvik etmek istiyoruz.
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)