I'm a human rights lawyer.
I've been a human rights lawyer for 30 years,
and this is what I know.
Once there was a man alone in a room.
And his name was Alton.
And then seven other men, seven strangers,
rushed into his room and dragged him out.
And they held him in a horizontal, crucifix position.
One on each arm,
two on each leg,
and the seventh man held Alton's neck in a vice-like grip
between his forearms.
And Alton was struggling for breath
and saying, "I can't breathe,"
just as George Floyd said, "I can't breathe."
But they didn't stop.
And soon, Alton was dead.
When I was asked to represent his mother and his brother and his sister
in the inquest into his death,
they asked me, "How could it happen?"
And I didn't have an answer.
Because Alton had injuries all over his body.
He had bruising to his neck and his torso.
He had injuries to his arms and his legs.
He had blood in his eyes, his ears and his nose.
But they claimed no one knew anything.
They claimed that they couldn't explain how he died.
For Alton had two problems.
Firstly, the corridor in which he died
was a prison corridor.
And secondly, he was Black.
So I want to talk to you today
about Alton's mother's question.
How could such a thing happen in our country?
How can these things happen
in countries across the world?
How can they happen still,
and what could we do to stop it?
For three decades,
I've been representing the families of people of color
who have been killed in state custody in the United Kingdom.
And I've done human rights work across four continents.
And what I've learned is this:
that if we want to do something about racism,
we have to first understand what it is.
So let's talk about this thing called race.
What exactly is it?
A fact of our lives?
One of the most powerful forces in the world?
Something we don't particularly want to talk about?
It is all these things,
but it is something else.
It is a myth.
There is no such thing as race.
Scientific research shows that race is an illusion.
For example,
someone of European descent
might be genetically closer to an Asian person
than to someone else of European descent.
So if race isn't a biological fact,
what actually is it?
It is a social construct.
Which means it's been invented.
But by whom and for what reason?
As a species, we share 99.9 percent of DNA with everybody else.
But visible external characteristics,
like hair type and skin color,
have been used in order to promote this racist genetic lie
about the supposed racial genetic differences.
Racism has been endemic for centuries.
The Nazis, of course, were very keen to promote the racist lie.
But also, in the United States,
there were eugenic experiments and eugenic laws.
And in Australia,
children of dual Aboriginal heritage were confiscated from their parents
in order to create a white Australia.
This kind of thinking is rising again with alt-right groups
hankering after racially pure homelands.
How does this work?
You see, we don't have social inequalities because of race.
We have social inequalities that are justified by race.
I started to understand this
when I was representing anti-apartheid activists.
And they showed me how apartheid was a system of social exploitation
and discrimination
that was justified by race.
By the supposed superiority of white people
and the supposed inferiority of Black people.
The apartheid regime said it was nature
and so it was inevitable
and there was nothing you could do about it.
The Mother Nature lie gives discrimination and injustice a pass.
I've also found it in cases
where people suffer from the legacy of colonization and empire.
I've seen similar effects amongst people of the same color in Africa.
And how people of certain castes are looked down upon in India.
The victims may be different,
but the mechanism --
the labeling and the lies --
is exactly the same.
And so you can see why people are so keen to embrace the race thing.
Because it gives the privileged,
people like us,
a get out of jail free card.
The simple truth is that race is a system.
It's like oxygen, like an atmosphere.
It flows everywhere in our society.
It infects everybody it touches.
It protects power and privilege.
Whose?
Well, look around you.
So what is it like for people of color,
people like me,
to try to speak to white people
about racism?
Many, many white people find it extremely difficult to do.
Some white people say they know nothing about it.
Others say that our societies
may not even suffer from racism at all.
So if you are a white person who is wondering about all of this,
there is a thought experiment that you can do.
Because here's the truth.
You know.
You already know.
So ask yourself this:
Would you, would you really want your son or your daughter,
your brother or your sister,
to marry a practicing Muslim from the Middle East?
Or someone recently arrived from South Asia, who is a Hindu?
Or an asylum seeker from Sub-Saharan Africa?
Or someone who's recently crossed the US-Mexican border?
You may not have a total objection,
but you may have a concern.
A qualm that scratches at the back of your brain.
It's not because of the color of their skin.
But because you know that in countries like ours,
as things stand now,
their life prospects are likely to be affected by this union.
And you realize that you do know,
you do understand that people will judge them.
And in a hundred ways,
those judgments will impact their lives
and the lives of their children.
At that moment,
you are connecting with a powerful truth.
Which is that you know systemic racism is real.
So why do you not want to talk about race?
Because it's uncomfortable, certainly.
But that's only part of the answer.
The bigger truth is far more damaging.
Your bristling isn't just defensiveness.
It is a defense mechanism.
It defends the system of privilege
and the unequal division of wealth and power.
Fragility gives racial inequality a pass.
Who are the winners and losers?
Well look at the data.
In income.
In health inequalities.
In school exclusion.
In career prospects.
In stop and search.
Look at how people of color
have been disproportionately dying of COVID.
So if the racial myth invisibilizes
and the fragility response silences,
what choices are you left with?
The binary choice between you being a racist and a non-racist.
Or is there another way?
Because almost everyone in this TED Talk
will say that they are non-racist.
But we have to face it,
being non-something is not enough.
The third choice is being actively anti-racist.
So if you agree that Black lives matter,
ask yourself,
"How do Black lives matter in my life?"
"What have I done to show
that Black lives matter to me?"
By adopting a visible, conscious, active anti-racist stance,
what was once invisible is made visible.
What was once silenced,
is shouted out loud and clear.
But that still is not enough.
After weeks of bitter struggle at the inquest,
the all-white jury returned to the courtroom in Alton's case.
There was a moment of complete silence
when the foreperson stood
and then he announced the verdict.
And it was unlawful killing.
And at that moment,
all hell broke loose in the courtroom.
And there was just this deafening noise.
People were screaming,
Alton's sister got up into the aisle to my left
and she was pointing at the prison officers
and shouting at them,
"You killed my brother!
You killed my brother!"
And the family desperately wanted
that the prison officers who were responsible for Alton's death
should be prosecuted.
We all desperately wanted that.
But not a single one of them was prosecuted.
So we took the chief prosecutor to court,
the director of public prosecutions.
And the highest judge in the land,
the Lord Chief Justice,
agreed that the decision not to prosecute
was fatally flawed and unlawful.
Every day during Alton's case,
his brother would sit on the courtroom steps
and he would say to me,
"Train them up good today, Mr. D."
But when he realized that nobody would ever be prosecuted
for the killing of his brother,
it crushed him.
And he died a few years later in a psychiatric hospital.
So how does Alton's death connect to you
and to the racism and privilege in our societies?
What do I want from you?
What I want from myself is to be put out of a job.
You see, families come to me who are grieving
and I see the hope in their eyes.
And I have to tell them
that the chances of anybody ever being prosecuted
for being involved in the killing of their loved ones
are very remote.
I saw these grieving faces
in the springtime of my career.
And I still see them
now that I'm entering the autumn of it.
And the summer season was full of blood.
And somehow I think that the blood is on my hands,
even though I know rationally that that is not the case.
But I could not bring back
Alton or Gareth or Zahid
or any of the others,
which is all their grieving families ever wanted.
So I'm asking you to see through the lies.
And to see through one of the most disempowering lies of them all.
That what we do will not and cannot make a difference.
I'm sure they said that to Rosa Parks
and to Martin Luther King
and to Nelson Mandela.
And they just went ahead and did it anyway.
And I tried to think of them
as I was cross-examining the prison officers.
And I would say to each of them,
"Look at Mrs. Manning, Alton's mother,
and you tell her why her son is dead."
And not a single one of them could look at her.
They wanted her to be invisible.
Sadly, realizing that no one would be prosecuted for her boy's death,
she sank into a deep depression
and she died.
But I'll never forget how, in the chaos and mayhem,
when that verdict was announced,
I turned to her and said,
"Mrs. Manning, I'm very sorry for your family."
And she looked at me and said,
"Mr. Dias, you are family."
And she pointed at the prison officers and the jury and she said,
"And they are family.
But families bicker and fight,
but we've got to sort it out.
And we've got to find a way."
So how do we sort it out and when?
Dr. King taught us
the time is always right to do the right thing.
These contentious deaths in state custody
have taken place in prisons and in police stations.
But finally, the spotlight has been shone on them
by the horrendous death of George Floyd.
Now we can't say that we didn't know.
The COVID crisis and George Floyd's death
have shocked us out of our complacency.
They put the world in flux,
because what has been seen cannot be unseen.
So right now is a historic moment of change.
Now is the time to take action
in our spheres of influence,
and we all have them.
We have voting power,
we have pocket power,
where we spend our money and what we spend it on.
We have the power to confront racism wherever and whenever we find it.
Those of you listening today,
who have benefited from that privilege,
have the opportunity to turn it on its head
and to demand that society changes.
Ultimately what happens is now in our hands.
And this is what I know.
When someone in state custody says, "I can't breathe,"
they are in mortal danger.
But when a society doesn't challenge the oxygen of racism
that everyone breathes every day,
the hope for racial justice and equality in that society
is also in mortal danger.
There can't be any more Altons,
and Gareths and Zahids,
and Olasenis and Jimmys and Seans
and Sherrys and Breonnas
and Christophers and Georges.
But this isn't just about deaths,
but about life.
And about our human flourishing together.
And all of us are needed for that.
Racism wants to stay invisible.
Expose it.
Racism wants your silence.
Make a noise.
Racism wants your apathy.
Make a commitment now to use your voice
and your privilege and your power
to fight for racial justice always,
and to join the crescendo of voices calling for change.
And to be part of the hope.
Will you join us?
أنا محامٍ مدافعٌ عن حقوق الإنسان.
ولقد عملت في مجال الدفاع عن حقوق الإنسان لمدة 30 سنة،
وإليكم ما أعرفه.
كان هناك ذات مرة رجلٌ في غرفة بمفرده.
وكان اسمه ألتون.
قام سبعة رجال غرباء آخرين بعدها
باقتحام غرفته وجرّه خارجها.
وثبّتوه بوضعيّة الصليب على طاولة أفقية.
وقف رجلٌ عند كل من ذراعيه،
ورجلان آخران عند كل من ساقيه،
ووقف السابع عند رأسه ضاغطاً على رقبته
بواسطة ذراعه.
كان ألتون يعاني من صعوبة بالغة في أخذ أنفاسه
ويقول: "لا أستطيع التنفّس،"
تماماً كما قال جورج فلويد: "لا أستطيع التنفس."
ولكنّهم لم يتوقفوا عن تعذيبه.
توفّي ألتون بعد ذلك بقليل.
عندما طُلب مني أن أُمثّل أمه وأخوه وأخته
في التحقيق في حادثة وفاته،
سألوني: "كيف يُمكن أن يحدث ذلك؟"
ولم يكن لدي أي إجابة.
لأن جسد ألتون كان مليئاً بالجروح.
فقد كانت الكدمات تملأ رقبته وجذعه،
والجروحُ تملأ ذراعيه وساقيه،
والدم يملأ عينيه وأذنيه وأنفه.
ومع ذلك فقد ادّعوا أنه لا أحد يعرف أي شيء.
وزعموا أنهم لا يملكون أي تفسير لكيفية موته.
كان لدى ألتون مشكلتين.
الأولى هي أن الممر الذي مات فيه
هو ممرٌ في سجن.
والمشكلة الثانية أنه كان أسود البشرة.
لذا أريد أن أُحدثكم اليوم
عن سؤال والدة ألتون.
وهو كيف يُمكن أن يحدث شيءٌ كهذا في بلدنا؟
كيف يُمكن أن تحدث مثل هذه الأمور
في دول مختلفة حول العالم؟
كيف يُمكن أن يحدث ذلك في يومنا هذا،
وكيف يُمكننا أن نوقفه؟
على مدى ثلاثة عقود
كُنت أُمثّل عائلات الأشخاص من ذوي البشرة غير البيضاء
الذين قُتلوا في السجون في المملكة المتحدة.
كما عملت بمجال حقوق الإنسان في أربع قارات مختلفة.
وما تعلّمته من ذلك هو التالي:
أننا إذا أردنا أن نُغيّر من حال العنصرية في عصرنا هذا،
فإن علينا أن نفهمها أولاً.
لذا دعونا نتحدّث عن هذا الذي يُطلق عليه العِرق.
ما هو بالضبط؟
هل هو أحد الحقائق في حياتنا؟
أو هل هو أحد أقوى القِوى في العالم؟
أم هل هو شيءٌ لا نرغب بالتحدّث عنه كثيراً؟
إنّه كلُّ ما سبق،
ولكنّه شيءٌ آخر أيضاً.
إنّه خرافة.
لا يوجد شيءٌ اسمه العِرق.
تظهر لنا الدراسات العلميّة أن العِرق هو مجرد وهم.
فمثلاً
يُمكن لشخص منحدر من أصل أوروبي
أن يكون -من حيث المادة الوراثية- أشبه بشخص آسيوي
من شخص آخر ذي أصل أوروبي.
إذاً إذا لم يكن العِرق حقيقة بيولوجية
فما هو بالضبط؟
إنه شيءٌ ابتدعه المجتمع.
والذي يعني أنه اختُلق كلياً.
ولكن من أوجده ولماذا؟
نتشارك 99.9 بالمئة من حمضنا النووي البشري مع جميع البشر.
ولكن الصفات الظاهرية والمرئية
كنوع الشعر ولون الجلد،
استُخدمت للترويج لهذه الكذبة الجينية العنصريّة
عن أن الفروق العرقية هي أمر موروث.
لقد كانت العنصرية مرضاً متوطّناً في بعض البلدان لقرون.
كان النازيون بالطبع حريصين كُل الحرص على الترويج لهذه الكذبة العنصرية.
ولكن في الولايات المتحدة الأمريكية أيضاً
كانت هناك تجارب لتحسين النسل وقوانين لتحسين النسل.
وفي أستراليا
أُلقي القبض على الأطفال الذين وُلدوا لأبوين من أصلين مختلفين من والدَيهم
بهدف جعل أستراليا بلداً يعيش فيه بيض البشرة فقط.
يظهر اليوم هذا النوع من التفكير مجدداً بين مجموعات اليمين البديل
والذين يروّجون لإنشاء أوطانٍ تضم عرقاً واحداً فقط.
كيف يتم ذلك؟
كما ترون فإن عدم المساواة الاجتماعية التي نعاني منها ليست بسبب اختلاف العروق،
وإنما تُبرر باختلاف العروق.
بدأت أفهم ذلك
عندما كنت ممثلاً عن نشطاء مناهضين للفصل العنصري.
ووضّحوا لي أن نظام الفصل العنصري هو نظامٌ يعمل على تسخير واستغلال الطبقات الاجتماعية
والتفريق بينها
مبرراً كُل ذلك باختلاف العرق.
مفترضاً أن العرق الأبيض هو الأعلى مكانةً بين العروق
والعرق الأسود هو الأدنى بينها.
يقول نظام الفصل العنصري أنّها من طبيعة البشر
وأن هذا الأمر مُحتّم
وأننا لا نستطيع تغيير شيء من ذلك.
وبالتالي فإن هذه الكذبة التي عزوها للطبيعة البشرية يحق لها أن تُميّز وتظلم الأعراق.
ووجدت هذا أيضاً
في بعض المناطق التي تركها الاستعمار والنظام الإمبراطوري وخلّف فيها أفكاره.
وشاهدت تفريقاً عنصرياً مشابهاً بين أشخاص من نفس العرق في إفريقيا.
وكيف يُنظر إلى بعض الطبقات في الهند بازدراء.
قد يكون ضحايا هذا التمييز مختلفين،
ولكن الطريقة...
وسم الأشخاص بهذه الطريقة والأكاذيب...
هي نفسها تماماً.
ولذلك ترى الناس متمسّكين بشدّة بالعِرق.
ذلك أنّه يمنح الأشخاص الذين يُميّزهم،
مثلنا،
فرصةً للتهرّب من المسؤولية.
الحقيقة البسيطة هي أن العِرق نظامٌ متكامل.
إنه كالأوكسجين أو الهواء
ينتشر في مجتمعنا في كل مكان،
ويُصيب كل من يلمسه،
ويحمي ذوي القوّة والمنصب.
من أنشأ هذا النظام؟
انظر حولك.
حسناً ما هو شعور الأشخاص من غير العرق الأبيض
مثلي
عندما يحاولون التحدث مع الأشخاص من العرق الأبيض
عن العنصرية؟
يجد الكثير من ذوي البشرة البيضاء صعوبةً بالغةً في ذلك.
ويقول البعض الآخر من ذوي البشرة البيضاء أنهم لا يعرفون أي شيء عن ذلك.
في حين يقول الآخرون أن مجتمعاتنا
لا تعاني أصلاً من العنصرية على الإطلاق.
لذا إذا كنت من ذوي البشرة البيضاء ممن يتساءلون عن هذا كله،
هناك تجربة فكريّة يُمكنك تجريبها.
لأن الحقيقة هي
أنك تعرف ذلك تماماً.
تعرف ذلك مسبقاً.
لذا اسأل نفسك هذا السؤال:
هل تقبل حقاً بأن يقوم ابنك أو بنتك
أو أخوك أو أختك
بالزواج من مسلمٍ ملتزم أو مسلمةٍ ملتزمة منحدرين من الشرق الأوسط؟
أو من شخصٍ هندوسي هاجر مؤخراً من آسيا الجنوبيّة؟
أو من طالب لجوء أتى من جنوب الصحراء الكبرى الإفريقية؟
أو من شخص عبر مؤخراً الحدودَ المكسيكية الأمريكية؟
قد لا تكون معترضاً تماماً على ذلك،
ولكن قد تكون قلقاً بعض الشيء.
أو أن أمراً ما يُثير ارتيابك.
ليس بسبب لون بشرته.
بل لأنك تعرف أنه وفي بلدان كبلدنا هذا
-وفي وقتنا هذا-
فإن حياة قريبك هذا ستتأثر بزواجه من هكذا شخص.
وبعدها ستدرك أنك تعرف
وتفهم أن الآخرين سيطلقون الأحكام عليهما.
ومن ثم فإن هذه الأحكام ستؤثر على حياتهما بكثير من الطرق
وعلى حياة أطفالهما.
وفي هذه اللحظة
فإنك تتعرّف على حقيقة مؤثّرة
وهي أنك تعرف تماماً أن النظام العنصري هو أمر حقيقي.
إذاً لماذا لا ترغب بالتحدث عن العِرق؟
لأن الحديث عن العِرق غير مريح بكل تأكيد.
ولكن هذا جزءٌ فقط من الإجابة.
بينما الحقيقة الأكبر أكثر ضرراً بكثير.
فتصرفك المُعادي هذا ليس مجرد تصرّف دفاعي عن أفكارك ومعتقداتك.
بل هو آلية دفاع
تُدافع عن نظام يُصنّف ويُميّز بعض الفئات
ويدعم التوزيع غير المتكافئ للثروات والطاقات.
وهذه الهشاشة في شخصيتك تساهم في وجود التفرقة العنصرية.
من هم المستفيدون والخاسرون من ذلك؟
حسناً انظر إلى الحقائق
فيما يتعلّق بالدخل
وعدم المساواة في المجال الصحي
والاستبعاد من المدارس
وفي آفاق التطوّر الوظيفي
وفي حوادث التوقيف والتفتيش الشرطي.
انظر إلى أعداد الأشخاص من ذوي البشرة غير البيضاء
الذين يموتون من الإصابة بالكوفيد أكثر من غيرهم.
لذا إذا كانت الخرافة عن العروق غير مُدرَكة
والاستجابة من قبلنا هي السلبية والصمت،
فما هي الخيارات الأخرى المتبقية لنا؟
هل يقتصر الاختيار بين أمرين اثنين فقط أن تكون عنصرياً أو غير عنصري؟
أم أن هناك خيارات أخرى متاحة؟
لأن كل من يستمعون إلى هذه المحادثة
يعدُّ نفسه غير عنصري.
ولكن علينا أن نواجه الحقيقة
وهي أن نكون غير عنصريين لا يكفي.
الخيار الثالث هو أن نكون معادين نشطين للعنصرية.
لذا إذا كُنت تؤمن فعلاً أن حياة السود مهمة
فاسأل نفسك
"كيف تجسّدتُ هذا الشعار في حياتي؟"
"ماذا فعلت لأُظهرَ
أن حياة السود تهمني فعلاً؟"
من خلال تبنّي موقف واضح وواعي ونشط في معاداة العنصرية
سيتحول ما كان غير مرئي إلى شيء مُدرَك حقاً.
وما كان يتم إخراسه
أصبح يصدع بصوت واضح وعالٍ.
ولكن هذا لا يكفي بعد.
بعد أسابيع من الكفاح المرير في تلك القضية،
عادت هيئة المحلفين الموكلة بقضية ألتون والمؤلفة بأجمعها من أشخاص ذوي بشرة بيضاء.
وساد الصمت التام للحظاتٍ
عندما وقف المتحدث باسم لجنة المحلفين
وأعلن الحكم.
وكان الحكم هو القتل غير المشروع.
وفي تلك اللحظة
سادت الفوضى في قاعة المحكمة
وعمَّ الضجيج المكان.
كان الناس يصرخون،
وقفت أخت ألتون في الممر إلى يساري
وبدأت بالإشارة إلى ضبّاط السجن
والصراخ فيهم:
"لقد قتلتم أخي!
لقد قتلتم أخي!"
كانت عائلة ألتون ترغب بشدّة
أن يُحاسَب ضباط السجن المسؤولون عن وفاة ألتون.
كنا جميعاً نريد ذلك بشدّة.
ولكن لم يتم محاسبة أي واحد منهم.
ولذلك قررنا محاسبة المدعي العام
وهو مدير النيابات العامة.
وبعد ذلك قام أعلى قاضٍ في المنطقة
-وهو السيد رئيس مجلس القضاء-
بالموافقة على أن القرار بعدم محاسبة المسؤولين
كان قراراً غير قانوني ويُسيء لتطبيق القانون.
كل يوم منذ قضية ألتون
كان أخوه يجلس على الدرجات المؤدية لقاعة المحكمة
ويقول لي:
"لقّنهم درساً جيداً يا أستاذ ديكستر."
ولكن عندما أدرك أنه لن يتم محاسبة أي شخص منهم
على قتلهم لأخيه
صدمه ذلك جداً.
فمات نتيجة ذلك بعد عدّة سنوات في مستشفىً للأمراض النفسية.
لذا كيف يُمكن أن تربط وفاة ألتون بحياتك
وبالعنصرية والتمييز في مجتمعاتنا؟
ماذا أريد منك؟
أُريد من نفسي أن أتوقف عن القيام بالتالي:
كما ترون فإن العائلات تأتي إلي وقد فُطِرت قلوبهم
وأرى الأمل في أعينهم.
ويتوجّب علي أن أخبرهم
أن احتمال محاسبة أي شخص
شارك بقتل أحبائهم
هو احتمال صغير جداً.
رأيت هذه الوجوه الحزينة
في بدايات مسيرتي المهنية.
ولا زلت أراها
بعد أن شارفت على نهايات مسيرتي المهنية.
وقد كانت هذه المسيرة مليئةً بالقضايا المشابهة التي تلطّخت بها يداي.
وبشكل أو بآخر أعتقد أن دماء هؤلاء موجودة على يداي أنا،
ورغم أنني أعرف منطقياً أن ذلك ليس صحيحاً.
ولكنني لا أستطيع أن أُعيد إلى الحياة
أيّاً من ألتون أو غاريث أو زاهد
أو أيّاً من البقية،
وهو كل ما أرادته عائلاتهم.
لذا أطلب منك أن لا تُصدّق الأكاذيب.
وخاصةً الكذبة الأكثر إضعافاً لعزيمتك،
وهي أن ما تقوم به لن يُحدث أي فرق.
أنا متأكد تماماً أنهم قالوا ذلك لروزا باركس
ولمارتن لوثر كينغ
ولنيلسون مانديلا.
وقد قاموا بذلك فعلاً.
حاولت أن أُفكّر بالضحايا
وأنا أستجوب ضبّاط السجن،
وأقول لهم:
"انظر إلى والدة ألتون السيدة ماننينغ،
وفسّر لها سبب موت ابنها."
لم يستطع أيٌّ منهم أن ينظر إليها.
أرادوا أن يجعلوها غير مرئية وغير مهمة.
ولكنها للأسف بعد أن أدركت أنه لن يُحاسَب أي شخص على مقتل ابنها
عانت من اكتئاب شديد
وماتت.
ولكنني لن أنسى مطلقاً رغم هذا الصخب والفوضى
اللحظة التي أُعلن فيها الحكم،
حينها التفتت إليها وقلت:
"أنا آسف جداً يا سيدة مانيننغ ولعائلتك."
فنظرت إلي وقالت:
"أنت عائلة يا أستاذ دياز."
ومن ثم أشارت إلى ضبّاط السجن وهيئة المحلفين وقالت:
"وهم عائلة أيضاً.
ولكن العائلات تتشاجر وتتقاتل،
وعلينا أن نفض هذه النزاعات
وأن نجد طريقة لتسوية كل ذلك."
إذاً كيف يُمكننا أن نسوّي الأمور ومتى؟
علّمنا الدكتور مارتن لوثر كينغ
أن الوقت مناسبٌ دوماً لفعل الشيء الصحيح.
هذه الوفيات المثيرة للجدل التي تحدث في سجون الدولة
تحدث فعلاً في السجون وفي مراكز الشرطة.
ولكن سُلط الضوء عليها أخيراً
بعد فاجعة وفاة جورج فلويد.
لا نستطيع أن نقول أننا لم نكن نعرف ذلك.
ولكن أزمة الكوفيد ووفاة جورج فلويد
صدمتنا وسلبت رضانا عن حالتنا
وجعلت العالم في حالة تغيّر مستمر،
لأن ما رأيناه حينها لا يُمكن أن نتجاهله.
لذا فإن لحظتنا هذه هي لحظة تاريخيّة.
حان الوقت لنغيّر شيئاً
في الأشخاص الموجودين ضمن دائرة تأثيرنا
وكلنا نملك القدرة على التأثير.
إذ نملك القدرة على التصويت،
ولدينا قدرة المال
أي أننا نستطيع التحكّم بمن ندفع له أموالنا وأين نصرفها.
نملك القدرة على معاداة العنصرية متى وحيثما نجدها.
أمّا بالنسبة لمن يستمع اليوم
ممن استفاد من هذه التفرقة وهذا التمييز
فإنهم يملكون القدرة على قلب الموازين
والطلبِ من المجتمع إحداث بعض التغييرات.
أخيراً، نستطيع التحكّم في ما يحدث اليوم.
وإليكم ما أعرفه.
عندما يقول أحد المساجين: "لا أستطيع التنفّس،"
فإنه في خطر محدق ومميت.
ولكن عندما لا يعادي المجتمعُ الأوكسجينَ المحمّل بالعنصرية
والذي يتنفّسه الجميع كل يوم
فإن الأمل بتحقق العدالة العرقيّة والمساواة في ذلك المجتمع
هي في خطر محدق أيضاً.
لا يُمكن أن نقبل بحدوث حالات كحالة ألتون
أو كحالة غاريث أو زاهد
أو أولاشين أو جيمي أو شون
أو شيري أو بريونا
أو كريستوفر أو جورج.
ولكن هذا لا يتعلّق فقط بحوادث الوفاة،
وإنما بالحياة أيضاً
وبازدهار الجنس البشري كلّه.
ونحتاج كُلنا لذلك.
تريد العنصرية أن تبقى متوارية عن الأنظار
لذلك علينا أن نفضحها.
تريد العنصرية أن تبقى صامتاً.
لذلك أحدث ضجّة.
تريد العنصرية لامبالاتك.
لذلك عاهد نفسك الآن أن تستخدم صوتك
ومكانتك وقوّتك
لتحارب من أجل تحقيق العدالة العرقية دوماً.
وأن تنضم لسيل الأصوات المتكاثرة التي تطالب بإحداث التغيير.
وأن تكون جزءاً من صناعة الأمل.
هل ستنضم لنا؟
Soy abogado de derechos humanos.
Hace 30 años que lo soy
y esto es lo que sé.
Había una vez un hombre solo en una habitación.
Se llamaba Alton.
De repente, siete hombres, siete desconocidos,
irrumpieron en su habitación y lo arrastraron fuera.
Lo sujetaron en una posición horizontal de crucifijo.
Uno en cada brazo,
dos en cada pierna,
y el séptimo le sujetó el cuello con extremada fuerza
entre sus antebrazos.
Y Alton estaba respirando con dificultad
diciendo, "No puedo respirar",
así como George Floyd había dicho, "No puedo respirar".
Pero no paraban.
Y pronto, Alton murió.
Cuando me pidieron que representara a su madre, hermano y hermana
en la investigación de su muerte,
me preguntaron, "¿Cómo pudo pasar?".
No tenía una respuesta.
Porque Alton tenía lesiones por todo el cuerpo.
Tenía moretones en el cuello y el pecho.
Tenía lesiones en sus brazos y piernas.
Tenía sangre en los ojos, orejas y nariz.
Pero afirmaron que no sabían nada.
Afirmaron que no podían explicar cómo murió.
Para Alton había dos problemas.
Primero, el pasillo donde murió
era el pasillo de una cárcel.
Y segundo, era negro.
Así que hoy quiero hablarles
sobre la pregunta de la madre de Alton.
¿Cómo pueden pasar este tipo de cosas en nuestro país?
¿Cómo pueden pasar este tipo de cosas
en países de todo el mundo?
¿Cómo pueden seguir pasando todavía
y cómo podemos pararlo?
Por tres décadas,
he representado familias de personas de color
que han sido asesinadas estando bajo custodia estatal en el Reino Unido.
Y he hecho trabajos de derechos humanos en cuatro continentes.
Y he aprendido lo siguiente:
que si queremos hacer algo contra el racismo,
primero tenemos que saber qué es.
Así que hablemos sobre eso que llamamos raza.
¿Qué es exactamente?
¿Una realidad de nuestras vidas?
¿Una de las fuerzas más poderosas del mundo?
¿Algo de lo que no queremos hablar?
Es todas esas cosas,
pero es algo más.
Es un mito.
No existen las razas.
Las investigaciones científicas muestran que la raza es una ilusión.
Por ejemplo,
una persona de ascendencia europea
puede ser más parecida genéticamente a una persona asiática
que a otra de ascendencia europea.
Así que, si la raza no es una realidad biológica,
¿qué es realmente?
Es una construcción social.
Lo que significa que se ha inventado.
Pero ¿por quién y por qué?
Como especie, compartimos el 99,9 % de ADN con todos los demás.
Pero las características externas visibles,
como el tipo de pelo y de color de piel,
se emplean como forma de promulgar una mentira genética racista
sobre la supuesta diferencia genética racial.
El racismo ha sido endémico por siglos.
A los nazis, por supuesto, les interesaba promocionar esta mentira racista.
Aunque también en EE. UU. se hicieron experimentos y leyes eugenésicas.
Y en Australia,
se confiscaron de sus padres a niños de doble patrimonio aborigen
para crear a una Australia blanca.
Este tipo de pensamiento está aumentando de nuevo con los grupos de derecha
anhelando patrias racialmente puras.
¿Cómo funciona?
El racismo no crea desigualdades sociales.
Hay desigualdades sociales que se justifican por el racismo.
Empecé a entenderlo cuando representé a activistas contra el apartheid.
Estos me enseñaron como el apartheid era un sistema
de explotación social y discriminación
justificado por la raza.
Por la supuesta superioridad de las personas blancas
y la supuesta inferioridad de las personas negras.
El régimen de apartheid decía que era la naturaleza
y que por ende era inevitable
y que no había nada que hacer.
La mentira de la Madre Naturaleza aprueba la discriminación e injusticia.
Me lo he encontrado también en casos
en los que las personas sufren el legado de la colonización y el imperio.
He visto efectos parecidos entre personas de mismo color en África.
Y cómo a personas de ciertas castas se les miraba despectivamente en India.
Puede que las víctimas sean diferentes,
pero el mecanismo,
la etiqueta y las mentiras,
son exactamente las mismas.
Y entonces puede ver por qué las personas están ansiosas por abrazar la raza.
Porque da el privilegio,
personas como nosotros,
un pase libre para salir de la cárcel.
La simple verdad es que la raza es un sistema.
Es como el oxígeno, como una atmósfera.
Fluye por todas partes en nuestra sociedad.
Infecta a todos los que toca.
Protege el poder y el privilegio.
¿De quién?
Bueno, mire a su alrededor.
¿Cómo es para las personas de color,
personas como yo,
el intentar hablar con personas blancas
sobre el racismo?
A muchas, muchas personas blancas les resulta muy difícil.
Algunas personas blancas dicen que no saben nada de ello.
Otros dicen que puede que nuestra sociedad
quizás nunca haya sufrido racismo.
Así que si eres una persona blanca que se está preguntando por todo esto,
hay un experimento mental que puedes hacer.
Porque aquí está la verdad.
Ya lo sabes.
Ya lo sabías.
Así que pregúntate a ti mismo:
¿Querrías, realmente querrías que tu hijo o hija,
tu hermano o hermana,
se casará con un musulmán practicante de Oriente Medio?
¿O alguien que acabe de llegar del sur de Asia, que es hindú?
¿O una persona que solicita asilo del África subsahariana?
¿O alguien que haya cruzado recientemente la frontera de EE. UU. y México?
No tendrás una objeción total,
pero si una preocupación.
Una duda que te persigue.
No es por el color de su piel.
Solo porque sabes que en países como los nuestros,
como están ahora las cosas,
sus perspectivas de vida pueden afectarse con la unión.
Y te das cuenta de que lo sabes,
sabes que serán juzgados por los demás.
Y de cientos de formas,
esas críticas les afectarán sus vidas
y las de sus hijos.
En ese momento,
conectas con una poderosa verdad.
Sabes que el racismo sistemático es real.
Entonces, ¿por qué no quieres hablar de razas?
Porque es realmente incómodo.
Pero es solo una parte de la respuesta.
La mayor verdad es mucho más dolorosa.
Tu irritación no es solo una actitud defensiva.
Es un mecanismo de defensa.
Defiende al sistema de privilegios
y la división desigual de riqueza y poder.
La fragilidad da un pase a la desigualdad racial.
¿Quiénes son los ganadores y los perdedores?
Bien, mira los datos.
En ingresos.
En desigualdades sanitarias.
En la exclusión escolar.
En las perspectivas de carreras.
En las detenciones y registros.
Mira cómo las personas de color
han muerto desproporcionadamente de COVID.
Y si los mitos raciales invisibilizan
y la respuesta de fragilidad se silencia,
¿qué opciones te quedan?
La elección entre ser o no ser racista.
¿O hay otra forma?
Porque casi todos en esta charla TED
dirán que no son racistas.
Pero tenemos que enfrentarlo,
estar en contra de algo no es suficiente.
La tercera opción es ser antirracista de forma activa.
Si estás de acuerdo con que las vidas negras importan,
pregúntate,
"¿Cómo importan en mi vida?".
"¿Qué he hecho para demostrar
que las vidas negras me importan?".
Adoptando una posición antirracista visible, consciente, activa,
lo que era invisible se hace visible.
Lo que estaba silenciado,
se grita alto y claro.
Pero sigue siendo insuficiente.
Tras semanas de amarga lucha en la investigación indagatoria,
un jurado compuesto solo por blancos volvió a la sala del caso de Alton.
Hubo un momento de completo silencio
cuando el presidente del jurado se levantó y declaró el veredicto.
Fue un homicidio ilegal.
Y en ese momento,
el infierno se desató en la sala.
Había un ruido ensordecedor.
Las personas gritaban.
La hermana de Alton se levantó al pasillo de mi izquierda
y señaló a los funcionarios de la cárcel
y les gritó,
"¡Mataron a mi hermano!
¡Mataron a mi hermano!".
Y la familia quería desesperadamente
que los funcionarios de la cárcel responsables de la muerte de Alton
fueran procesados.
Todos lo queríamos desesperadamente.
Pero no procesaron a ninguno de ellos.
Y enjuiciamos al fiscal jefe,
el director de la fiscalía.
Y el juez más importante del lugar,
el presidente del Tribunal Supremo,
estuvo de acuerdo con que la decisión de no procesarlos
era incorrecta e ilegal.
Cada día durante el caso de Alton,
su hermano se sentaría en las escaleras de la sala del tribunal
y me diría,
"Prepárelos bien hoy, Sr D".
Pero cuando se dio cuenta de que no procesarían a nadie
por la muerte de su hermano,
lo destrozó.
Y murió unos años después en un hospital psiquiátrico.
Así que, ¿cómo los conecta la muerte de Alton
con el racismo y el privilegio en nuestra sociedad?
¿Qué quiero de Uds.?
Lo que quiero de mí mismo es que me dejen sin trabajo.
Miren, las familias vienen a verme, dolidas y de luto,
y veo la esperanza en sus ojos.
Y tengo que decirles
que la posibilidad de que alguien sea procesado
en relación con el asesinato de sus seres queridos
es remota.
Vi sus rostros dolidos
al principio de mi carrera.
Y los sigo viendo
ya casi al fin de mi carrera.
En las más intensas todo era sangre.
Y de alguna manera pienso que tengo sangre en las manos,
aunque sé realmente que ese no es el caso.
Pero no puedo traer de vuelta
a Alton o a Gareth o a Zahid
o a cualquiera de los otros,
que es lo que quieren todos sus familiares dolidos.
Así que les pido que miren a través de las mentiras.
Y que vean a través de una de las mentiras más desalentadoras.
Que lo que hacemos no puede ni va a marcar una diferencia.
Se que se lo dijeron a Rosa Parks
y a Martin Luther King
y a Nelson Mandela.
Pero ellos simplemente lo siguieron haciendo.
E intenté pensar en ellos
al interrogar a los funcionarios de la cárcel.
Y le diría a cada uno,
"Mira a la Sra. Manning, la madre de Alton,
y explíquele por qué su hijo está muerto".
Y ninguno de ellos podría mirarla.
Querían que fuera invisible.
Tristemente, al darse cuenta de que nadie sería procesado por la muerte de su hijo,
se hundió en una profunda depresión
y murió.
Pero nunca olvidaré como, en todo el caos,
cuando se anunció el veredicto,
me giré y le dije,
"Sra. Manning, lo siento mucho por su familia".
Y ella me miró y me dijo,
"Sr. Dias, Ud. es de la familia".
Y señaló a los funcionarios de la cárcel y al jurado y dijo,
"Y ellos son de la familia.
Pero las familias discuten y se pelean,
pero tenemos que solucionarlo.
Y tenemos que encontrar un camino".
Así que, ¿cómo y cuándo lo solucionamos?
Dr. King nos enseñó
que siempre es el momento correcto para hacer lo correcto.
Estas muertes polémicas en custodia del estado
han sido en cárceles y en comisarías.
Y, finalmente, se han convertido en centro de atención
con la horrible muerte de George Floyd.
No podemos decir que no lo sabíamos.
La crisis del COVID y la muerte de George Floyd
ha conmocionado nuestra autocomplacencia.
Han hecho inestable al mundo,
porque lo que se ha visto no puede dejar de verse.
Este es un momento histórico de cambio.
Ahora es el momento de actuar
en nuestras esferas de influencia,
y todos las tenemos.
Tenemos al poder del voto,
poder de nuestro dinero,
donde gastamos nuestro dinero y en lo que nos lo gastamos.
Tenemos el poder para enfrentarnos al racismo dónde y cuándo lo encontremos.
Quienes están hoy escuchando,
que se han beneficiado de ese privilegio,
tienen la oportunidad de cambiarlo
y de pedir que la sociedad cambie.
Últimamente lo que pasa está en nuestras manos.
Y es lo que sé.
Cuando alguien en custodia del estado dice, "No puedo respirar",
está en peligro mortal.
Pero cuando la sociedad no reta al oxígeno del racismo
que todo el mundo respira cada día,
la esperanza para la justicia racial e igualdad en esa sociedad
está también en peligro mortal.
No puede haber más Altons,
ni Gareths ni Zahids,
ni Olasenis ni Jimmys ni Seans
ni Sherrys ni Breonnas
ni Christophers ni Georges.
Pero esto no va solo sobre muertes,
también sobre la vida.
Y sobre nuestra humanidad floreciendo junta.
Y necesitamos de todos para lograrlo.
El racismo quiere permanecer invisible.
Exponlo.
El racismo quiere tu silencio.
Haz ruido.
El racismo quiere tu apatía.
Haz un compromiso para utilizar tu voz
y tu privilegio y tu poder
para pelear siempre por la justicia racial,
y para unirte en el crescendo de voces que buscan un cambio.
Y para ser parte de la esperanza.
¿Te unirás a nosotros?
من یک وکیل حقوق بشر هستم.
۳۰ سال است که که شغلم این است،
و در این کار تجربه دارم.
روزی مردی به تنهایی در یک اتاق نشسته بود.
اسم این مرد آلتون بود.
سپس، هفت مرد دیگر، هفت غریبه،
سراسیمه وارد اتاقش شده و او را بیرون بردند.
و او را در حالت افقی و به شکل صلیب نگه داشتند.
روی هر دستش یک نفر،
روی هر پا دو نفر،
و نفر هفتم هم گردن آلتون را محکم
بین بازوهایش گرفته بود.
آلتون برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد
و می‌گفت: «نمی‌توانم نفس بکشم»،
درست مثل جورج فلوید که گفت: «نمی‌توانم نفس بکشم.»
اما آنها همچنان به کارشان ادامه دادند.
تا اینکه آلتون دیگر مرده بود.
زمانیکه از من خواسته شد تا به نمایندگی مادر، خواهر و برادر او
در تجسس مربوط به مرگ او حضور یابم،
از من پرسیدند: «چطور چنین چیزی ممکن است؟»
جوابی نداشتم.
زیرا بدن آلتون پر از جراحت بود.
از ناحیه گردن و تنه دچار کبودی شده بود.
از ناحیه دست و پا آسیب دیده بود.
در چشم، گوش و بینی‌اش خون دیده می‌شد.
اما آنها گفتند که از همه چیز بی‌اطلاعند.
گفتند که نمی‌توانند هیچ توضیحی در رابطه با شیوه مرگ او ارائه دهند.
زیرا دو مسئله در مورد آلتون وجود داشت.
اول اینکه، راهرویی که او در آن مرده بود
راهروی زندان بود.
دوم اینکه، او یک سیاهپوست بود.
بنابراین، صحبت امروز من با شما
دربارهء سؤال مادر آلتون است.
چطور ممکن است چنین چیزی در کشور ما اتفاق بیفتد؟
چطور چنین مسائلی
در کشورهای سراسر دنیا رخ می‌دهند؟
چطور چنین اتفاقاتی هنوز رخ می‌دهند؟
و اینکه چطور می‌توانیم جلوی این اتفاقات را بگیریم؟
سی سال است،
که نمایندهء خانواده‌ی رنگین‌پوستانی هستم
که در بازداشتگاه دولتی انگلستان کشته می‌شوند.
و در چهار کشور، کارهای مربوط به حقوق بشر انجام داده‌ام.
و درسی که گرفتم این است:
«اگر قرار باشد در رابطه با نژادپرستی کاری انجام دهیم،
اول باید به ماهیت آن پی ببریم.»
پس بیایید درباره نژاد صحبت کنیم.
معنی دقیق این واژه چیست؟
واقعیتی از زندگی ما؟
یکی از قدرتمندترین نیروهای جهان؟
چیزی که نمی‌خواهیم آنچنان که شایسته است، درباره‌اش صحبت کنیم؟
همهء اینها پاسخ ما محسوب می‌شوند،
اما پاسخ چیز دیگری است.
این یک افسانه است.
چیزی به اسم نژاد وجود ندارد.
تحقیقات علمی نشان می‌دهد که نژاد، توهمی بیش نیست.
برای مثال،
یک شخص، با نژاد اروپایی
ممکن است از لحاظ ژنتیکی بیشتر شبیه آسیایی‌ها باشد
تا اینکه به شخصی با نژاد اروپایی.
بنابراین، اگر نژاد یک واقعیت زیستی نیست،
پس چیست؟
این یک ساختار اجتماعی است.
یعنی اینکه، ساخته‌ی دست بشر است.
اما توسط چه کسی و با چه هدفی؟
ما به عنوان یک گونه، در ۹۹.۹ درصد از دی ان ای خود با یکدیگر مشترک هستیم.
اما خصوصیات ظاهری،
مانند رنگ پوست و نوع مو،
به کار گرفته شدند تا ترویج‌دهندهء این دروغ ژنتیکی و نژادپرستانه
در مورد تفاوت‌های فرضی ژنتیک نژادی باشند.
نژادپرستی قرن‌ها به صورت بومی بوده است.
البته نازی‌ها خیلی مشتاق بودند که این دروغ نژادپرستانه را ترویج دهند.
اما در ایالات متحده هم،
آزمایش‌ها و قوانین اصلاح نژادی وجود داشته است.
و همچنین در استرالیا،
کودکانی که پدر و مادر بومی داشتند را از والدینشان می‌گرفتند
تا یک استرالیای سفید بسازند.
این نوع طرز فکر، در حال شکوفایی مجدد توسط گروه‌های آلت رایت است
که به شدت خواهان کشوری با نژاد خالص هستند.
روال کار آنها چگونه است؟
این نژاد نیست که دلیل نابرابری‌های اجتماعی است.
بلکه نابرابری‌های اجتماعی، توسط نژاد توجیه می‌شوند.
کم‌کم به این مسئله پی بردم
و آن هم زملنی بود که نمایندهء فعالان ضد‌آپارتاید بودم
و آنها به من نشان دادند که آپارتاید یک سیستم استثمار اجتماعی
و دارای تبعیض نژادی است
که توسط نژاد توجیه می‌شود.
با فرض برتری سفیدپوست‌ها
و حقارت سیاه‌پوستان.
رژیم آپارتاید می‌گفت که این مسئله غریزی است
پس اجتناب‌ناپذیر است
و کاری از دست کسی برنمی‌آید.
دروغی به اسم مادر طبیعت، تبعیض و نابرابری را توجیه می‌کند.
همچنین بارها شاهد این مسئله بودم
که مردم از موروثی بودن استعمار و امپراتوری رنج می‌برند.
من در آفریقا، اثرات مشابهی را در میان افراد با رنگ پوست مشترک دیده ام.
و در هند هم به افراد با طبقه اجتماعی خاص، با دید تحقیرآمیز نگاه می‌شود.
ممکن است قربانی‌ها متفاوت باشند،
اما مکانیسم--
برچسب زدن‌ها و دروغ‌ها--
دقیقاً مثل هم هستند.
بنابراین، می‌توانید بفهمید که چرا مردم عاشق چیزهای رقابتی هستند.
چون این کار باعث می‌شود افراد ممتاز،
یعنی افرادی مثل ما،
از دردسر رهایی ‌یابند.
واقعیت این است که نژاد، یک ساختار است.
مثل اکسیژن، مثل هوا.
در جای جای جامعه در جریان است.
با هرکس که برخورد کند، او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نژاد، از قدرت و امتیاز محافظت می کند.
قدرت چه کسی؟
نگاهی به اطراف خود بیندازید.
وضعیت برای رنگین‌پوستان چگونه است،
افرادی مثل من،
که سعی دارند با سفیدپوستان
درباره نژادپرستی صحبت کنند؟
برای بسیاری از سفیدپوستان، این کار خیلی سخت است.
بعضی از آنها می‌گویند که در این باره اطلاعی ندارند.
بقیه آنها می‌گویند که در جوامع ما
چنین مشکلی وجود ندارد.
اگر شما یک شخص سفیدپوست هستید که
یک آزمایش فکری وجود دارد که شما می‌توانید انجام دهید.
چون این یک واقعیت است.
شما می‌دانید.
شما از قبل می‌دانید.
پس، از خودتان بپرسید:
آیا واقعاً راضی هستید که پسر یا دخترتان،
خواهر و یا برادر شما،
با یک مسلمان واقعی از خاورمیانه ازدواج کند؟
یا با یک هندوی تازه وارد از آفریقای جنوبی؟
یا یک پناهجو از جنوب صحرای آفریقا؟
یا با شخصی که به تازگی از مرز مکزیک وارد آمریکا شده؟
ممکن است بطور کلی اعتراضی نداشته باشید،
اما شما احتمالاً نگران می‌شوید.
ترسی که شما را به فکر وا می‌دارد.
این به رنگ پوست آنها ربطی ندارد.
بلکه به این خاطر است که شما می‌دانید که در کشورهایی مثل کشورهای ما،
با توجه به وضعیت کنونی،
آینده زندگی آنها احتمالاً تحت تأثیر این وصلت قرار خواهد گرفت.
و متوجه می‌شوید که شما می‌دانید،
شما می‌فهمید که مردم به قضاوت کردن آنها می‌پردازند.
و به طرق مختلفی،
این قضاوت‌ها روی زندگی آنها تأثیر می‌گذارند
و همچنین روی زندگی فرزندانشان.
در این لحظه،
شما دارید به یک حقیقت بزرگ پی می‌برید.
و آن اینکه شما می‌دانید که نژادپرستی ساختاری، واقعیت دارد.
پس چرا دوست ندارید درباره نژاد صحبت کنید؟
چون این موضوع مطمئناً ناراحت کننده خواهد بود.
اما این تنها بخشی از پاسخ است.
حقیقت اصلی بسیار وخیم‌تر از این حرف‌هاست.
واکنش شما، تنها یک واکنش تدافعی نیست.
بلکه یک مکانیسم دفاعی است.
مکانیسمی که به دفاع از نظام برتری
و تقسیم نابرابر ثروت و قدرت می‌پردازد.
آسیب‌پذیری ما، به تبعیض نژادی کمک می‌کند.
چه کسانی برنده و چه کسانی بازنده هستند؟
به آمار نگاهی بیندازید.
در مورد درآمدها.
تبعیض سلامت.
محرومیت از مدرسه.
آیندهء شغلی.
گشت و بازرسی‌ها.
ببینید چگونه رنگین پوستان
بطور نابرابری جان خود را بر اثر کووید از دست می‌دهند.
بنابراین اگر افسانهء نژادی غیرآشکارا باشد
و پاسخ آسیب‌پذیری، سکوت باشد،
چه گزینه‌هایی برای شما باقی می‌ماند؟
یک دوگانگی بین نژادپرست بودن و غیرنژادپرستی بودن.
یا اینکه آیا راه دیگری هست؟
زیرا تقریباً همه افرادی که در این تد تاک هستند
می‌گویند که ما نژادپرست نیستیم.
اما باید با آن مواجه شویم،
تنها جزء یک گروه نبودن کافی نیست.
گزینه سوم، ضد نژاد پرستی فعالانه است.
پس اگر باور دارید که جان سیاه‌پوستان مهم است،
از خودتان بپرسید،
«جان سیاه‌پوستان برای من چه ارزشی دارد؟»
«تابحال چه کاری انجام داده‌ام که نشان دهد
جان سیاه‌پوستان برای من مهم است؟»
با اتخاذ موضع ضد نژادپرستانهء آشکارا، آگاهانه و فعال،
مسئله‌ای که روزی پنهانی بوده و حالا به صورت آشکاراست.
روزی مسکوت بوده،
و حالا بلند و رسا اعلام می‌شود.
اما هنوز کافی نیست.
پس از هفته‌ها کشمکش تلخ در رابطه با این بازجویی‌ها،
هیئت منصفه‌ای که همگی سفیدپوست بودند، وارد دادگاه پرونده آلتون شدند،
در آن لحظه سکوت کاملی حکمفرما بود
زمانیکه متصدی هیئت منصفه بلند شد
و حکم را اعلام کرد.
و حکم قتل غیرقانونی اعلام شده بود.
در آن لحظه،
همه چیز توی دادگاه به هم ریخت.
و تنها صدایی گوشخراش شنیده می‌شد.
مردم فریاد می‌کشیدند،
خواهر آلتون از سمت چپ من بلند شد
و در حالیکه به مأموران زندان اشاره می‌کرد
بر سر آنها فریاد می‌کشید،
« شما برادرم را کشتید!
شما برادرم را کشتید!»
و خانواده‌اش هم به شدت خواهان این بودند
که مأموران زندان که مسئول مرگ آلتون بودند
باید مجازات شوند.
همه ما به شدت خواهان چنین چیزی بودیم.
اما حتی یک نفر از آنها هم مجازات نشد.
بنابراین ما دادستان ارشد را به دادگاه
مدیر دادسرای عمومی بردیم.
و عالیرتبه‌ترین قاضی کشور،
رییس دادگستری،
موافقت کرد که تصمیم عدم پیگرد قانونی
تصمیمی بسیار ناقص و غیرقانونی است.
هر روز در پروندهء آلتون،
برادرش روی پله‌های دادگاه می‌نشست
و به من می‌گفت:
«امروز درس خوبی به آنها بده، آقای دی.»
اما زمانی که فهمید هیچکدام از آنها تحت پیگرد قانونی قرار نمی‌گیرد
موضوع قتل برادرش
او را در هم شکست.
و چند سال بعد، او در یک بیمارستان روانی درگذشت.
مرگ آلتون چه ارتباطی به شما
و به نژادپرستی و برتری در جوامع دارد؟
من از شما چه می‌خواهم؟
چیزی که از خودم می‌خواهم، این است که از شغلم استعفا دهم.
خانواده‌هایی پیش من می‌آیند که داغدار هستند
و من امید را در چشم‌هایشان می‌بینم.
و مجبورم به آنها بگویم
احتمال اینکه کسی مجازات شود
آن هم بخاطر مشارکت در قتل عزیزان این افراد
خیلی کم است.
من این چهره‌های داغدار را دیده‌ام
در بهار و شروع کارم.
و هنوز هم آنها را می‌بینم
حالا که به خزان و پایان کارم نزدیک می‌شوم.
و تابستان کار من بسیار خونین بود.
و فکر می‌کنم دستان من تا حدودی آغشته به خون هستند،
با وجودیکه از نظر منطقی می‌دانم که چنین نیست.
اما در توان من نیست
که آلتون، گرث، زاهد
یا بقیه قربانی‌ها را برگردانم،
چیزی که خانواده‌های داغدار آنها می‌خواستند.
بنابراین من از شما می‌خواهم که دروغ‌ها را ببینید.
و می‌خواهم که یکی از نا امیدکننده‌ترین آنها را ببینید.
اینکه عمل ما هیچ تأثیری ندارد.
من مطمئنم که به رزا پارکس
و به مارتین لوترکینگ
و نلسون ماندلا هم همین‌ها را گفتند.
و آنها فقط ادامه دادند و کار خودشان را کردند.
و من سعی کردم به آنها فکر کنم
در همان زمانی که مأموران زندان را بازجویی می‌کردم.
و به تک‌تک آنها می‌گفتم:
«به خانم مانینگ، مادر آلتون نگاه کنید،
و به او بگویید چرا پسرش از دنیا رفته است.»
و حتی یکی از آنها هم نتوانست به او نگاه کند.
آنها دوست نداشتند که او را ببینند.
متأسفانه، دانستن اینکه هیچکس قرار نیست مجازات شود،
باعث شد او به یک افسردگی شدید دچار شود
و از دنیا برود.
اما هرگز فراموش نمی‌کنم که چطور در آن هرج‌و مرج و خشونت،
وقتی که حکم اعلام شد،
من به سمت او رفتم و گفتم:
«خانم مانینگ، واقعاً بابت خانواده‌تان متأسفم.»
او نگاهی به من کرد و گفت:
«آقای دیاز، خانواده من شما هستید.»
سپس به مأموران زندان و هیئت منصفه اشاره کرد و گفت:
«آنها هم خانواده هستند.
اما خانواده‌ها با هم اختلاف دارند و دعوا می‌کنند،
اما ما باید این‌ها را سر و سامان دهیم.
و باید راهی پیدا کنیم.»
بنابراین چه وقت و چطور قرار است این‌ها را سر و سامان دهیم؟
دکتر کینگ به ما یاد داد
که هیچ‌وقت برای انجام دادن کار درست، دیر نیست.
این مرگ‌های مشکوک در بازداشتگاه دولت
زندان‌ها و پاسگاه‌ها رخ داده‌اند.
اما سرانجام، کانون توجهات به آنها جلب شده است
و این بخاطر مرگ وحشتناک جورج فلوید بود.
حالا دیگر نمی‌توانیم بگوییم که ما اطلاع نداشتیم.
بحران کووید و مرگ جورج فلوید
ما را به خودمان آورد.
اینها دنیا را به جوش‌و خروش وا می‌دارند،
زیرا چیزی که دیده‌ایم را نمی‌توان انکار کرد.
بنابراین، این زمان، یک لحظهء تاریخی برای تغییر محسوب می‌شود.
حالا زمان عمل کردن است
عمل در محدووهء نفوذ خودمان،
و ما می‌توانیم.
ما قدرت رأی دادن داریم،
قدرتی کوچک اما نیرومند،
مکان و موردی که پولمان را خرج آن می‌کنیم.
ما این قدرت را داریم که درهرمکان و زمانی با نژادپرستی مقابله کنیم.
شماهایی که امروزه دارید می‌شنوید،
و از این برتری سود برده‌اید،
این فرصت را دارید تا ورق را برگردانید
و تقاضای تغییر در جامعه را داشته باشید.
سرانجام، همه چیز در دست ماست.
و این چیزی است که من می‌دانم.
وقتی کسی که در بازداشت است می‌گوید: « نمی‌توانم نفس بکشم،»
آنها در معرض خطر مرگ قرار دارند.
اما وقتی یک جامعه، اکسیژن نژادپرستی را قطع نکند
اکسیژنی که هرشخص روزانه آن را تنفس می‌کند،
امید به عدالت نژادی و برابری در آن جامعه هم
در معرض خطر مرگ قرار دارد.
دیگر آلتون‌ها،
گرث‌ها و زاهدها،
و اولاسنیس‌ها و جیمی‌ها و سین‌ها
شری‌ها و بروناها
و کریستوفرها و جورج‌ها وجود نخواهند داشت.
اما این فقط درباره مرگ نیست،
بلکه درباره زندگی است.
و در مورد شکوفایی انسان‌ها با همدیگر.
و همهء ما باید دست به دست هم دهیم.
نژادپرستی به پنهان ماندن تمایل دارد.
آن را نمایان کنید.
نژادپرستی از سکوت شما تغذیه می‌کند.
ساکت نمانید.
نژادپرستی به بی‌تفاوتی شما وابسته است.
بی‌تفاوت نباشید و از صدایتان
و امتیاز و قدرت خودتان
همیشه برای مبارزه با تبعیض نژادی،
و برای پیوستن به اوج صداهای خواستار تغییر استفاده کنید.
و اینکه بخشی از امید باشید.
آیا به ما می‌پیوندید؟
Je suis un avocat spécialisé dans la défense des droits de l'Homme
depuis 30 ans.
Voici ce que je sais.
Un homme se trouvait seul dans une pièce.
Il s'appelait Alton.
Sept hommes, sept inconnus,
se sont précipités à l'intérieur de cette pièce et l'ont traîné dehors.
Ils l'ont maintenu au sol, bras et jambes écartés.
Une personne pesant sur chaque bras
et deux sur chaque jambe.
La septième personne tenait le cou d'Alton en étau,
avec ses avant-bras.
Alton avait du mal à respirer,
il disait : « J'étouffe. »
Tout comme George Floyd a dit : « J'étouffe. »
Mais ils ont continué,
et peu de temps après, Alton était mort.
Alors que je représentais sa mère, son frère et sa sœur
durant l'enquête sur les causes de sa mort,
ils m'ont demandé comment pareille chose avait pu arriver ?
J'étais sans réponse.
Car Alton avait des blessures sur tout le corps.
Il avait des contusions au cou et au torse.
Il avait des blessures aux bras et aux jambes.
Il avait du sang dans les yeux, les oreilles et le nez.
Mais ils prétendaient que personne ne savait quoi que ce soit.
Ils prétendaient ne pas savoir comment il était mort.
Alton avait deux problèmes.
D'abord, le couloir dans lequel il mourut
était un couloir de prison.
Ensuite, il était Noir.
J'aimerais vous parler aujourd'hui
de la question que la maman d'Alton m'a posée.
Comment une telle chose a-t-elle pu se passer dans notre pays ?
Comment ces choses peuvent-elles arriver
dans des pays à travers le monde ?
Comment arrivent-elles encore,
et que pouvons-nous faire pour que cela s'arrête ?
Depuis 30 ans,
je représente les familles de personnes de couleur
qui ont été tuées alors qu'elles étaient en détention au Royaume-Uni.
J'ai travaillé comme défenseur des droits de l'Homme sur quatre continents.
Voici ce que j'ai appris :
pour lutter contre le racisme,
il faut d'abord comprendre ce que c'est.
Commençons par ce qu'on appelle la race.
Qu'est-ce que la race en réalité ?
Une chose de la vie ?
Une des forces les plus puissantes au monde ?
Quelque chose dont on préférerait ne pas parler ?
C'est tout ça,
mais aussi quelque chose d'autre.
C'est un mythe.
La race n'existe pas.
La recherche scientifique montre qu'elle n'est qu'illusion.
Par exemple,
quelqu'un d'ascendance européenne,
pourrait être plus proche, génétiquement, d'une personne d'origine asiatique
que d'une autre personne d'ascendance européenne.
Donc, si la race n'est pas un fait biologique,
qu'est-ce que c'est ?
C'est un concept social,
et donc inventé.
Mais par qui, et pour quelles raisons ?
En tant qu'espèce, nous partageons 99,9 % de notre ADN avec tout le monde.
Mais nos caractéristiques extérieures,
comme le type de cheveux ou la couleur de la peau,
ont été utilisées pour promouvoir ce mensonge génétique raciste
qui prétend qu'il y a des différences raciales génétiques.
Le racisme est endémique depuis des siècles.
Les Nazis, bien sûr, ont encouragé avec passion le mensonge raciste.
Mais aux États-Unis aussi,
il y a eu des expériences et des lois eugéniques.
En Australie,
les enfants d'origine aborigène étaient retirés à leurs parents
au nom d'une « Australie blanche ».
Ce raisonnement connaît un nouvel essor avec les groupes d'extrême-droite
qui rêvent de patries de race pure.
Comment cela fonctionne-t-il ?
Les inégalités sociales n'existent pas à cause de la race.
Les inégalités sociales sont justifiées par la race.
J'ai commencé à comprendre cela
lorsque je défendais des activistes anti-apartheid.
Ils m'ont montré que l'apartheid était un système d'exploitation
et de discrimination sociales
qui se justifiait par la notion de race.
Par la supériorité présumée des Blancs
et l'infériorité présumée des Noirs.
Le régime d'apartheid soutenait que c'était la nature,
et donc inévitable.
Personne ne pouvait rien y faire.
Le mensonge « Mère nature » légitimait la discrimination et l'injustice.
On retrouve cela aussi dans d'autres cas,
lorsque les gens souffrent du legs de la colonisation et de l'empire.
J'ai vu des effets similaires chez des peuples de même couleur en Afrique.
Et dans la façon dont certaines castes sont méprisées en Inde.
Les victimes sont différentes,
mais le mécanisme,
l'étiquetage, les mensonges,
sont exactement les mêmes.
On voit donc pourquoi les gens accueillent à bras ouverts la notion de race.
Parce que cela permet aux privilégiés,
des gens comme nous,
de s'en sortir à bon compte.
La vérité est que la race est un système.
Comme l'oxygène, comme une atmosphère,
elle se répand partout dans notre société.
Elle infecte tout ce qu'elle touche.
Elle sauvegarde le pouvoir et les privilèges.
De qui ?
Regardez autour de vous.
Que se passe-t-il lorsque des personnes de couleur,
des gens comme moi,
essaient d'avoir une conversation avec des Blancs
à propos du racisme ?
Énormément de Blancs trouvent cela extrêmement difficile.
Certains Blancs disent ne rien savoir à ce sujet.
Certains avancent même que nos sociétés
ne souffrent d'aucun racisme.
Si vous êtes Blanc et que vous vous posez des questions à ce sujet,
il existe un exercice mental que vous pouvez faire.
Parce qu'en vérité,
vous savez.
Vous connaissez déjà la réponse.
Posez-vous cette question.
Accepteriez-vous vraiment que votre fils ou votre fille,
votre frère ou votre sœur,
épouse un Musulman pratiquant originaire du Moyen-Orient ?
Ou un Hindou, arrivé récemment d'Asie du Sud ?
Ou un demandeur d'asile en provenance d'Afrique noire ?
Ou quelqu'un qui vient de passer
la frontière entre les États-Unis et le Mexique ?
Vous ne serez peut-être pas tout à fait contre,
mais vous aurez peut-être une inquiétude.
Comme une gêne indéfinissable.
Ce n'est pas la couleur de la peau.
C'est le fait de savoir que dans des pays tels que le nôtre,
et les choses étant ce qu'elles sont,
cette union influera sur leurs perspectives de vie.
Vous savez très bien,
vous comprenez parfaitement que les gens les jugeront.
De mille façons,
ces jugements auront une incidence sur leur vie
et sur celle de leurs enfants.
C'est à ce moment-là
que vous reconnaissez cette vérité toute puissante :
vous savez que le racisme systémique existe.
Alors pourquoi ne pas vouloir parler de race ?
Cela met mal à l'aise, c'est sûr.
Mais ce n'est pas la seule raison.
La vraie réponse est bien plus préjudiciable.
Vos poils qui se hérissent ne reflètent pas juste une attitude défensive.
C'est un mécanisme de défense.
Il protège un système de privilèges
et une division inégale de la richesse et du pouvoir.
La fragilité permet l'inégalité raciale.
Qui sont les gagnants et les perdants ?
Il suffit de regarder les données
concernant les revenus,
les inégalités en matière de santé,
l'exclusion scolaire,
les perspectives de carrière,
les contrôles de police et la fouille.
Voyez comment les gens de couleur
meurent de la COVID de façon disproportionnée.
Si le mythe racial rend invisible
et la fragilité réduit au silence,
quel choix nous reste-t-il ?
Un choix binaire, être raciste ou ne pas l'être ?
Et s'il y avait une autre issue ?
Presque tout le monde dans cette conférence TED
se déclarera non raciste.
Mais il faut bien admettre
que ne pas être quelque chose n'est pas suffisant.
Le troisième choix est d'être activement antiraciste.
Si vous êtes d'accord qu'une vie noire compte,
alors demandez-vous ceci :
« Comment ces vies noires comptent-elles dans ma vie ?
Qu'ai-je fait pour montrer
que les vies noires comptent pour moi ? »
En adoptant consciemment une attitude clairement et résolument antiraciste,
ce qui était invisible devient visible.
Ce qui ne se disait pas,
se crie haut et fort.
Mais ce n'est toujours pas assez.
Après des semaines de lutte acharnée lors de l'enquête,
le jury blanc du procès d'Alton est revenu dans la salle d'audience.
Le silence était complet
lorsque le président du jury s'est levé.
Il a alors annoncé le verdict :
« Homicide involontaire. »
Et l'enfer s'est déchaîné dans la salle d'audience.
Le bruit était assourdissant.
Les gens hurlaient.
La sœur d'Alton était debout dans l'allée sur ma gauche
et elle pointait du doigt les gardiens de prison
et leur criait :
« Vous avez tué mon frère !
Vous avez tué mon frère ! »
La famille voulait désespérément
que les gardiens de prison
responsables de la mort d'Alton,
soient poursuivis en justice.
Nous voulions tous cela, désespérément.
Mais pas un seul d'entre eux n'a été poursuivi.
Nous avons alors poursuivi le procureur général,
le directeur des poursuites pénales.
Le plus haut juge du pays,
le Lord Chief Justice,
a jugé que la décision de ne pas poursuivre
était invalide et illégale.
Chaque jour, durant le procès d'Alton,
son frère s'asseyait sur les escaliers menant à la salle d'audience
et me disait :
« Expliquez-leur bien aujourd'hui, Maître D. »
Quand il a réalisé que personne ne serait jamais poursuivi
pour le meurtre de son frère,
il s'est effondré.
Il est mort quelques années plus tard, dans un hôpital psychiatrique.
Qu'est-ce que la mort d'Alton a à voir avec vous
et avec le racisme et les privilèges dans nos sociétés ?
Qu'est-ce que j'attends de vous ?
Pour ma part, j'aimerais être sans travail.
Des familles en deuil viennent me voir
et je vois de l'espoir dans leurs yeux.
Mais je dois leur dire
que les chances de voir qui que ce soit poursuivi
pour leur implication dans le meurtre de leurs proches
sont très minces.
J'ai vu ces visages en deuil
au printemps de ma carrière,
et je les vois encore
alors que l'automne approche.
L'été fut sanglant.
J'ai l'impression d'avoir, en quelque sorte, du sang sur les mains,
même si logiquement, je sais que ce n'est pas le cas.
Je n'ai pas pu ramener à la vie
Alton, Gareth ou Zahid,
et bien d'autres,
alors que c'était la seule chose que leurs familles endeuillées désiraient.
Je vous demande donc de voir au-delà des mensonges.
De voir au-delà du plus désarmant de tous les mensonges.
Celui qui dit que quoi qu'on fasse, rien ne changera.
Je suis sûr qu'on a dit ça à Rosa Parks,
à Martin Luther King
et à Nelson Mandela.
Mais ça ne les a pas empêchés d'agir.
J'essayais de penser à eux
lorsque je contre-interrogeais les gardiens de prison.
Je disais à chacun :
« Regardez Mme Manning, la maman d'Alton,
et dites-lui pourquoi son fils est mort. »
Pas un seul d'entre eux n'arrivait à la regarder.
Ils voulaient qu'elle soit invisible.
Quand elle a compris que personne ne serait poursuivi pour la mort de son fils,
elle a sombré dans une profonde dépression
et elle est décédée.
Je n'oublierai jamais le moment où, dans le chaos et la cohue
provoqués par le verdict,
je me suis tourné vers elle et lui ai dit :
« Mme Manning, je suis vraiment désolé pour votre famille. »
Elle m'a regardé et a répondu :
« Maître Dias, vous faites partie de la famille. »
Elle a pointé du doigt les gardiens de prison et les jurés, et a dit :
« Eux aussi.
Dans les familles, on se dispute et on se bat,
mais il faut qu'on règle ça.
Il faut qu'on trouve un moyen. »
Alors, comment régler ça et quand ?
Martin Luther King nous a appris
que le moment est toujours juste pour faire ce qui est juste.
Ces morts en détention, controversées,
ont eu lieu dans des prisons et des postes de police.
Elles sont finalement exposées au grand jour
grâce à la mort horrible de George Floyd.
On ne peut plus dire qu'on ne savait pas.
La crise de la COVID et la mort de George Floyd
nous ont ébranlés et sortis de notre complaisance.
Elles ont mis le monde en mouvement,
car ce qui a été vu ne peut plus être invisible.
Nous sommes dans une période historique de changement.
Il faut agir maintenant,
dans nos sphères d'influence ;
nous en avons tous.
Nous avons le pouvoir de voter,
celui de dépenser,
là où bon nous semble.
Nous avons le pouvoir d'affronter le racisme où qu'il soit.
Ceux qui m'écoutent en ce moment,
et qui ont bénéficié de ces privilèges,
ont la possibilité de renverser la vapeur
et d'exiger que la société change.
En définitive, ce qu'il se passe dépend entièrement de nous.
Voici ce que je sais.
Quand une personne en détention dit : « J'étouffe »,
elle est en danger de mort.
Quand une société ne remet pas en cause l'oxygène du racisme
que tout le monde respire tous les jours,
l'espoir d'une justice et d'une égalité raciales dans cette société
est aussi en danger de mort.
Il ne peut plus y avoir d'autres Alton,
Gareth, Zahid,
Olasemi, Jimmy, Sean,
Sherry, Breonna,
Christopher et de George.
Il ne s'agit pas seulement de la mort,
mais aussi de la vie,
et d'humains qui s'épanouissent ensemble.
Et cela nous concerne tous.
Le racisme veut rester invisible.
Dénoncez-le.
Le racisme veut que vous gardiez le silence.
Faites du bruit.
Le racisme veut que vous soyez indifférent.
Décidez maintenant d'utiliser votre voix,
vos privilèges et votre pouvoir
pour vous battre sans relâche pour une justice raciale,
et vous joindre au crescendo des voix qui demandent un changement.
Et pour faire partie de l'espoir.
Vous joindrez-vous à nous ?
मैं एक मानवाधिकार वकील हूं।
मैं तीस वर्षों से मानवाधिकार वकील हूं,
और यही मैं जानता हूं।
एक बार एक कमरे में एक आदमी अकेला था।
और उसका नाम एल्टन था।
और फिर सात अन्य लोग, सात अजनबी,
उसके कमरे में पहुंचे और उसे बाहर खींच लिया
और उन्होंने उसे पकड़ लिया एक क्षैतिज, क्रूस की स्थिति में।
प्रत्येक हाथ पर एक,
प्रत्येक पैर पर दो,
और सातवें आदमी ने एल्टन की गर्दन, पकड़ रखी थी जोरसे
उसके अग्रभाग के बीच ।
और एल्टन सांस के लिए संघर्ष कर रहा था
और कह रहा है, "मैं साँस नहीं ले सकता ,"
जैसे जॉर्ज फ्लॉयड ने कहा कि, "मैं साँस नहीं ले सकता।"
लेकिन वे नहीं रुके।
और जल्द ही, एल्टन मर गया।
जब मुझे, उसकी माँ, उसका भाई और उसकी बहन को प्रतिनिधित्व करने के लिए कहा गया
उसकी मौत में पुछताछ में,
उन्होंने मुझसे पूछा, "यह कैसे हो सकता है?"
और मेरे पास कोई जवाब नहीं था।
क्योंकि एल्टन को चोटें आई थीं उसके सारे शरीर पर।
उसके गर्दन और धड़ पर चोट के निशान थे।
उसके हाथ और पैर में चोटें आईं।
उसकी आँखों ,कान और नाक में खून था।
लेकिन उन्होंने दावा किया कि, किसी को कुछ नहीं पता था।
उन्होंने दावा किया कि वे नहीं समझा सकते कि उसकी मृत्यु कैसे हुई।
एल्टन के लिए दो समस्याएं थीं।
सबसे पहले, जिस गलियारे में उसकी मृत्यु हुई थी
वो जेल का गलियारा था।
और दूसरी बात, वह ब्लैक था।
इसलिए मैं आज आपसे बात करना चाहता हूं
एल्टन की माँ के सवाल के बारे में।
ऐसी चीज़ हमारे देश में कैसे हो सकती है ?
ये चीजें कैसे हो सकती हैं
दुनिया भर के देशों में ?
वे आज भी कैसे हो सकती हैं,
और हम इसे रोकने के लिए क्या कर सकते हैं ?
पिछले तीन दशकों से,
मैं रंग के लोगों के परिवारों का प्रतिनिधित्व कर रहा हूं
जो यूनाइटेड किंगडम में राज्य की हिरासत में मारे गए हैं।
और मैंने चार महाद्वीपों के पार मानवाधिकार का काम किया है।
और जो मैंने सीखा है वह यह है:
अगर हम नस्लवाद के बारे में कुछ करना चाहते हैं,
तो हमें पहले यह समझना होगा कि यह क्या है।
तो चलिए बात करते हैं, रेस के बारे में ।
यह वास्तव में क्या है?
हमारे जीवन का एक तथ्य?
दुनिया का एक सबसे शक्तिशाली बल?
कुछ जिसके बारे में हम विशेष रूप से बात नहीं करना चाहते ?
वह यह सब बातें हैं,
लेकिन यह कुछ और है।
यह एक कल्पित कथा है।
रेस जैसी कोई चीज नहीं है।
वैज्ञानिक शोध से पता चलता है कि, रेस एक भ्रम है।
उदाहरण के लिए,
यूरोपीय वंश का कोई
आनुवंशिक रूप से एक एशियाई व्यक्ति के, करीब हो सकता है
किसी और यूरोपीय वंश की तुलना में।
तो अगर रेस जैविक तथ्य नहीं है,
तो वास्तव में यह क्या है?
यह एक सामाजिक निर्माण है।
जिसका मतलब है कि, इसका आविष्कार किया गया है।
लेकिन किसके द्वारा और किस कारण से?
प्रजाति के रूप में, हम 99.9 प्रतिशत साझा करते हैं, हर किसी के डी.एन.ए. के साथ।
लेकिन दृश्यमान बाहरी विशेषताएं,
जैसे बालों का प्रकार और त्वचा का रंग,
क्रम में उपयोग किया गया है,इस नस्लवादी आनुवंशिक झूठ को बढ़ावा देने के लिए,
नस्लीय आनुवंशिक अंतर के बारे में ।
नस्लवाद सदियों से स्थानिक है।
बेशक, नाज़ी बहुत उत्सुक थे नस्लवादी झूठ को बढ़ावा देने के लिए।
लेकिन यूनाइटेड स्टेट्स में भी,
यूजेनिक प्रयोग और यूजेनिक कानून थे ।
और ऑस्ट्रेलिया में,
दोहरी आदिवासी विरासत के बच्चों को उनके माता-पिता से जब्त कर लिया गया था,
एक सफेद ऑस्ट्रेलिया बनाने के लिए।
इस तरह की सोच फिर से उठ रही है, ऑल्ट- राइट ग्रुप्स में
नस्लीय शुद्ध होमलैंड्स के पिछलग्गू।
यह कैसे चलता है?
आप देखें, हमारे पास रेस के कारण सामाजिक असमानताएँ नहीं है।
हमारे यहां सामाजिक असमानताएं रेस के द्वारा उचित की गई है।
मैं यह समझने लगा,
जब मैं रंगभेद-विरोधी कार्यकर्ताओं का प्रतिनिधित्व कर रहा था
और उन्होंने मुझे दिखाया कि कैसे रंगभेद सामाजिक शोषण और भेदभाव
की एक प्रणाली थी
जो रेस के द्वारा उचित किया गया है।
गोरे लोगों की श्रेष्ठता
और काले लोगों की हीनता से।
रंगभेद शासन ने कहा कि यह प्रकृति थी
और इसलिए यह अपरिहार्य था
और इसके बारे में कुछ नहीं कर सकते हैं।
माँ प्रकृति का झूठ भेदभाव और अन्याय को पास देती है।
मैंने भी कुछ मामलों में देखा है,
जहां लोग औपनिवेशीकरण और साम्राज्य के विरासत से पीड़ित हैं।
मैंन अफ़्रीका में एक ही रंग के लोगों में समान प्रभाव देखा हैं।
और कैसे कुछ विशेष जाति के लोगों को भारत में नीचा दिखाया जाता था।
पीड़ित अलग हो सकते हैं,
लेकिन तंत्र
लेबलिंग और झूठ
बिल्कुल समान है।
और इसलिए आप देख सकते कीं क्यों लोग रेस को अपनाने के लिए इतने उत्सुक होते हैं।
क्योंकि यह निजीकृत देता हैं,
हमारे जैसे लोग,
जेल से मुक्त कार्ड प्राप्त करें।
सरल सच यह है की रेस एक प्रणाली हैं।
यह ऑक्सिजन जैसा है, एक वातावरण की तरह।
यह हमारे पूरे समाज में बहता हैं।
यह हर किसीको छूता हैं।
यह शक्ति और विशेषाधिकार की रक्षा करता हैं।
किसका?
अच्छा, अपने चारों ओर देखो।
तो यह रंग के लोगों के लिए कैसा है,
मेरे जैसे लोग,
जो गोरे लोगों से बात करने की कोशिश करे
नस्लवाद के बारे में?
कई गोरे लोगों को ऐसा करना बेहद मुश्किल लगता है।
कुछ गोरे लोग कहते हैं कि वे इसके बारे में कुछ नहीं जानते हैं।
दूसरे कहते है कि हमारा समाज
नस्लवाद से बिल्कुल भी पीड़ित नहीं हो सकता।
यदि आप एक गोरे व्यक्ति हैं जो इस बारे में सोच रहे हैं,
एक सोचा प्रयोग है जो आप कर सकते हैं।
क्योंकि यहाँ सच्चाई है।
आपको पता है।
आपको पहले से ही पता है।
तो अपने आप से यह पूछे:
क्या आप वास्तव में यह चाहते है की आपकी बेटी या आपका बेटा,
आपका भाई या आपकी बहन,
मध्य पूर्व के एक मुस्लिम से शादी करें?
या कोई हाल ही में दक्षिण एशिया से आया है, जो एक हिंदू से?
या उप-सहारन अफ़्रीका से एक शरण चाहने वाले से?
या कोई उस से जो हाल ही में यूएस-मेक्सिकन सीमा पार कर गया है?
आपको कुल आपत्ति नहीं हो सकती है,
लेकिन आपको चिंता हो सकती है।
एक ओकाई जो आपके मस्तिष्क के पीछे खरोंच करती है।
यह उनके शरीर के रंग के वजह से नहीं है।
लेकिन, क्योंकि आप जानते हैं कि हमारे जैसे देशों में,
जैसे चीज़ें अब खड़ी है,
उनके जीवन की सम्भावनाओं का इन संघो से होने की संभावना है ।
और आपको पता है कि आप जानते हैं,
आप जानते हैं कि लोग उनको जज करेंगे।
और सौ तरीको से,
वे जज़्मेंट्स उनके जीवन को प्रभावित करेंगे
और उनके बच्चों के जीवन को भी।
उस पल,
आप एक शक्तिशाली सत्य के साथ जुड़ रहे हैं।
यह है कि आप जानते हैं कि प्रणालीगत नस्लवाद वास्तविक है।
तो आप रेस के बारे में क्यों बात नहीं करना चाहते?
क्योंकि यह असहज विषय है, निश्चित रूप से।
लेकिन यह उत्तर का केवल एक हिस्सा है।
बड़ा सच कई ज़्यादा हानिकारक है।
आपकी ब्रिस्लिंग सिर्फ़ रक्षात्मकता नहीं है।
यह एक रक्षा तंत्र है।
यह विशेषाधिकार की प्रणाली का बचाव करता है,
और असमान विभाजन और धन का भी।
नाजुकता असमानता को एक दर्रा देती है।
जीतने और हारने वाले कौन हैं?
अच्छी तरह से डेटा को देखो।
आय में।
स्वास्थ्य असमानताओ में।
स्कूल बहिष्करण में।
कैरियर की संभावनाओं में।
रोक और खोज में।
देखिए कैसे रंग के लोगों
कि COVID से मरने की संभावना है।
इसलिए यदि नस्लिय मिथक अदृश्य हो जाए
और नाज़ुक प्रतिक्रिया मौन हो जाए,
आपके पास क्या विकल्प बचा हैं?
एक नस्लवादी और एक ग़ैर-नस्लवादी होने के बीच द्वीयधारी विकल्प।
या कोई और तरीक़ा है?
क्योंकि लगभग सभी लोग इस TED Talk
में कहेंगे कि वे ग़ैर-नस्लवादी हैं।
लेकिन हमें इसका सामना करना होगा,
ग़ैर-कुछ होना पर्याप्त नहीं है।
तीसरा विकल्प सक्रिय रूप से ग़ैर-नस्लवाद बनना है।
इसलिए यदिआप सहमत हैं कि कालों का जीवन मायने रखता है,
अपने आप से पूछो,
“ मेरे जीवन में कालों का जीवन कैसे मायने रखता है?”
“मैंने ये दिखाने के लिए क्या किया है
की मेरे लिए कालों का जीवन क्या मायने रखता है?”
एक दृश्यमान, जागरूक, सक्रिय विरोधी नस्लवादी रूख अपनाकर,
जो एक बार अदृश्य हो गया था, वह दृश्यमान बना है।
जो एक बार ख़ामोश था,
ज़ोर से और स्पष्ट चिल्लाया जा रहा है।
लेकिन यह अभी भी पर्याप्त नहीं है।
सप्ताह के अंत में कड़वे संघर्ष के बाद,
ऑल-वाइट जुरी एल्टन के केस में कोर्टरूम में लौट आइ।
वहाँ पूर्ण मौन का क्षण था
जब अग्रदूत खड़ा हुआ
और उसने फ़ैसले की घोषणा की।
और यह ग़ैरक़ानूनी हत्या थी।
और उस पल,
सभी कोर्टरूम में नरक ढीले पड़ गए।
और वहाँ गगनबेदी शोर था।
लोग चिल्ला रहे थे,
एल्टन की बहन मेरे बाई और के गलियारे में खड़ी हो गई
और वह जेल अधिकारियों की और इशारा कर रही थी
और उन पर चिल्ला रही थी,
“ तुमने मेरे भाई को मार डाला!
तुमने मेरे भाई को मार डाला!”
और परिवार पूरी तरह से चाहता था की
जेल अधिकारी जो एल्टन कि मौत के लिए ज़िम्मेदार थे
उन पर मुक़दमा चलाया जाए।
हम सब यह चाहते थे।
पर उन में से एक पर भी मुक़दमा नहीं चलाया गया।
इसलिए हम मुख्य अभियोजक को अदालत में ले गए,
सार्वजनिक अभियोजन के निदेशक।
और भूमि के सर्वोच्च न्यायाधीश,
लॉर्ड प्रधान न्यायाधीश,
इस बात पर सहमत हुए कि मुक़दमा नहीं चलाने का फ़ैसला
मोटे तौर पर त्रुटिपूर्ण और ग़ैरक़ानून था।
एल्टन के मामले के दौरान हर दिन,
उसका भाई अदालत के क़दमों में बैठता था
और मुझे कहता था,
“आज उन्हें प्रशिक्षित करे, श्रीमान D”
लेकिन जब उसे पता चला कि किसी पर भी मुक़दमा नहीं चलाया जाएगा,
उसके भाई के हत्या के लिए,
वह बात उसे कुचल गयी।
और वो कुछ दिन बाद मनोरंग हॉस्पिटल में मर गया।
तो कैसे एल्टन की मृत्यु आपसे जुड़ती है,
और हमारे समाजों में जातिवाद और विशेषाधिकार से भी?
मुझे आपसे क्या चाहिए?
में खुद से यह चाहता हूँ कि अपनी नौकरी से निकल जाऊँ।
कई परिवार मेरे पास आते हैं जो दुःखी हैं
और में उनके आँखों में आशा देखता हूँ।
और मुझे उन्हें बताना पढ़ता था
की किसी पर भी मुक़दमा चलाने की सम्भावनाएँ
जो अपने प्रियजनो के हत्या में शामिल थे,
बहुत कम थीं।
मैंने इन दुखी चेहरों को देखा है,
अपने करियर के स्प्रिंगटाइम में।
और में अभी भी देखता हूँ
अब जब मैं ऑटम में आ रहा हूँ।
और गरमियों का मौसम ख़ून से भरा था।
और किसी तरह मुझे लगता है कि मेरे हाथ पर खून है,
हालांकि मैं तर्कसंगत रूप से जानता हूं कि ऐसा नहीं है
लेकिन मैं उन्हें वापस नहीं ला सका
एल्टन , गरेठ और ज़ाहिद
या किसी को भी,
जो उनके सभी दुखी परिवार कभी चाहते थे।
इसलिए मैं आपको यह झूठ देखने के लिए कह रहा हूँ।
और उन सभी झूठों में से सबसे निराधार झूठ को देखने के लिए।
जो हम करते हैं वह नहीं होगा और उससे कोई फ़र्क़ नहीं पड़ेगा।
मुझे यक़ीन है कि उन्होंने यह रोसा पार्क्स को कहा होगा
मार्टिन लूथर किंग को,
और नेल्सन मंडेला को भी।
और वे आगे बढ़े और वह कैसे भी किया।
मैंने उनके बारे में सोचने की कोशिश की
क्योंकि मैं जेल अधिकारियों से जिरह कर रहा था।
और मैं उन सब को कहता था,
“एल्टन की माँ, श्रीमती.मैनिंग को देखो,
और उन्हें बताओं की उनका बेटा क्यूँ मरा.”
और उन्मे से एक भी उन्हें नहीं देख सका।
वे चाहते थे कि वह अदृश्य हो।
जब उन्हें पता चला कि उसके लड़के की मौत के लिए किसी पर भी मुक़दमा नहीं चलाया जाएगा,
वह गहरे अवसाद में डूब गई
और वह मर गई।
पर मैं ये कभी नहीं भूलूँगा कैसे, अराजकता और हाथापाई में,
जब फ़ैसला सुनाया गया था,
मैं उनके पास गया और कहा,
“श्रीमती मैनिंग, मुझे आपके परिवार के लिए बहुत खेद है।”
और उन्होंने मेरी ओर देखा और कहा,
“श्री.डायस, आप परिवार हो।”
और उन्होंने जेल अधिकारियों और ज़ूरी की ओर इशारा किया और कहा,
“और वे परिवार हैं।
लेकिन परिवारों में लड़ाई और झगड़े होते है,
पर हमें इसे सुलझाना पढ़ता है।
और हमें एक रास्ता निकालना पढ़ता है।”
तो हमें इसे कैसे और कब सुलझाना पढ़ता हैं?
डॉक्टर किंग ने हमें समझाया कि
सही काम करने के लिए समय हमेशा सही ही होता है।
राज्य हिरासत में यह विवादास्पद मौतें,
जेलों और पुलिस थानों में हो रही है।
लेकिन आख़िरकार, उन पर स्पॉट्लायट चमक गई
जॉर्ज फ्लॉयड की भयानक मौत की वजह से।
अब हम यह कह नहीं सकते कि हमें नहीं पता था।
कोविद संकट और जॉर्ज फ्लॉयड की मृत्यु
ने हमें अपनी शालीनता से चौका दिया है।
उन्होंने दुनिया को प्रवाह में डाल दिया,
क्योंकि जो देखा गया है वह अनदेखा नहीं किया जा सकता।
तो अभ एक ऐतिहासिक क्षण का परिवर्तन है ।
अब कार्रवाई करने का समय है
हमारे प्रभाव के क्षेत्रों में,
और हमारे पास वो सब है।
हमारे पास मतदान शक्ति है,
हमारे पास पॉकेट पावर है,
जहाँ हम अपना पैसा ख़र्च करते हैं और हम किस पर क्या ख़र्च करते हैं।
हमारे पास नस्लवाद का सामना करने करने कि शक्ति है, जहाँ भी और जब भी हम इसे देखे।
आप में से जो आज सुन रहे हैं,
जो उस विशेषाधिकार से लाभान्वित हुए हैं,
उनके पास यह मौक़ा है कि वे इसे अपने सिर पर रख सकें
और समाज को बदलने की माँग रख सके
अंततः जो होता है वह हमारे हाथो में है।
और यही है वो जो मुझे पता है।
जब राज्य की हिरासत में कोई कहता है, “मैं साँस नहीं ले सकता,”
वे नश्वर ख़तरे में हैं।
लेकिन जब समाज नस्लवाद के ऑक्सिजन को चुनौती नहीं देता है
जो हर कोई रोज़ साँस लेता है,
उस समाज में नस्लीय न्याय और समानता की आशा
भी नश्वर ख़तरे में है।
वहाँ कोई और अधिक एल्टन ,
गरेठ, जाहिद
ओलसेनि, जिमी, सीन
शेरी, बरेओंना
क्रिस्टफ़र और जॉर्ज नहीं होंगे।
लेकिन यह सिर्फ़ मौतों के बारे में नहीं है,
पर ज़िंदगी के बारे में हैं।
और एक साथ हमारे मानव उत्कर्ष के बारे में।
और उसके लिए हम सभी की ज़रूरत है।
नस्लवाद अदृश्य रहना चाहता है.
उसे उजागर करे।
नस्लवाद आपकी चुप्पी चाहता है।
आवाज़ उठाइए।
नस्लवाद आपकी उदासीनता चाहता है।
अपनी आवाज़ का उपयोग करने के लिए अभी एक प्रतिबद्धता बनाए
और आपका विशेषाधिकार और शक्ति
हमेशा नस्लीय न्याय के लिए लड़ने के लिए,
और परिवर्तन बुलाने के लिए, आवाज़ों के अर्धचंद्र में शामिल होने के लिए।
और उम्मीद का हिस्सा बनने के लिए।
क्या आप हम में शामिल होगे?
Emberi jogi ügyvéd vagyok,
30 éve ezzel foglalkozom,
és most elmondok önöknek valamit.
Egyszer egy Alton nevű férfi
egyedül volt egy szobában.
Hirtelen hét férfi, hét idegen,
berontott hozzá, és kirángatták onnan.
Vízszintesen tartották Altont, mintha keresztre lenne feszítve.
Egy-egy ember tartotta a karját,
kettő-kettő fogta le a lábát,
a hetedik pedig Alton nyakát fogta satuba
az alkarjával.
Alton levegőért kapkodott,
és azt mondogatta: "Nem kapok levegőt",
akárcsak George Floyd: "Nem kapok levegőt."
Ám azok nem álltak le.
Alton hamarosan meghalt.
Amikor felkértek, hogy a halála ügyében folyó vizsgálat során
képviseljem az anyját, a fivérét és a nővérét,
azt kérdezték tőlem: "Hogyan történhetett ez meg?"
Nem tudtam mit mondani.
Alton egész testét sebek borították.
A nyaka és törzse zúzódásokkal volt tele,
ahogy a karja és lába is.
A szeme bevérzett, és vérzett az orrából és füléből is.
A család arra panaszkodott, hogy senki nem mond nekik semmit.
Arra panaszkodtak, hogy senki nem tudta elmagyarázni, hogyan halt meg a férfi.
Alton esetében két probléma adódott.
Az első, hogy a folyosó, ahol meghalt,
egy börtön folyosója volt.
A második, hogy fekete volt.
Ma Alton anyjának kérdését
venném górcső alá.
Hogyan fordulhat ilyesmi elő az országunkban?
Hogyan eshet meg ilyesmi
bárhol a világon?
Hogyan történhet meg még mindig,
és mit tehetnénk, hogy megakadályozzuk?
Harminc éven át
olyan színes bőrűek családját képviseltem,
akiket állami őrizetben öltek meg Nagy-Britanniában.
Négy földrészen végeztem emberi jogi munkát.
Ezalatt megtanultam,
hogy ha kezdeni akarunk valamit a rasszizmussal,
először meg kell értsük, mi is az.
Beszéljünk először a rasszról.
Mi is ez pontosan?
Életünk alapvetése?
A világ egyik leghatalmasabb ereje?
Egy téma, amit kerülünk?
Mindezek együtt,
ám még valami.
A rassz mítosz.
Nem létezik.
Tudományos kutatások szerint a rassz csupán illúzió.
Lehetséges például,
hogy európai felmenőink ellenére
genetikailag közelebb állunk egy ázsiaihoz,
mint egy másik, szintén európai felmenőkkel rendelkező emberhez.
Ha tehát a rassz nem biológiai tény,
akkor mi?
A társadalom kitalációja.
Úgy találták ki.
De ki és miért?
Egy fajhoz tartozóként DNS-ünk 99,9 százalékban egyezik.
Ám a külső, látható jellemzőket,
mint haj- és bőrszín,
a rasszista, genetikai hazugság népszerűsítésére használták,
amely rasszokra jellemző, genetikai eltéréseket feltételezett.
A rasszizmus évszázadok óta hódít.
A nácik, természetesen, előszeretettel terjesztették a rasszista hazugságot.
Ám az Egyesült Államokban is léteztek
fajnemesítési kísérletek és törvények.
Ausztráliában pedig
az őslakosok gyermekeit elragadták családjuktól,
hogy létrehozzanak egy fehér Ausztráliát.
A szélsőjobbos csoportoknak köszönhetően
a fajilag tiszta haza iránti vágyódás eszméje újból feltámad.
Hogyan is működik ez?
Tudják, társadalmi egyenlőtlenség nem a rasszok miatt létezik.
Viszont a fajelmélettel támasztjuk alá a társadalmi egyenlőtlenségeket.
Akkor kezdtem megérteni ezt,
mikor apartheid-ellenes aktivistákat képviseltem.
Ők mutattak rá, hogy az apartheid a társadalmi kizsákmányolásról
és diszkriminációról szól,
a rendszert a fajelmélettel igazolták:
a fehérek feltételezett felsőbbrendűségével
és a feketék feltételezett alsóbbrendűségével.
Az apartheid rezsim szerint ez a természet rendje,
tehát elkerülhetetlen,
semmit nem lehet tenni ellene.
Az anyatermészet-hazugság igazolja a diszkriminációt és igazságtalanságot.
Olyan esetekben is rábukkantam erre,
ahol az emberek a gyarmatosítás és a birodalmak örökségétől szenvednek.
Hasonló hatásokat tapasztaltam Afrika azonos bőrszínű lakosai között,
láttam, hogy Indiában bizonyos kasztokat lenéznek.
Az áldozatok eltérőek,
de a működési elv –
a beskatulyázás és a hazugságok –
pontosan ugyanaz.
Az emberek azért teszik magukévá a fajelméletet,
mert a kiváltságosaknak,
akik olyanok, mint a többség,
ez a kilépőkártyájuk a börtönből.
A igazság egyszerűen az, hogy a fajelmélet egy rendszer.
Olyan, mint az oxigén vagy az atmoszféra.
Társadalmunkban mindenütt ott terjeng.
Akihez elér, azt megfertőzi.
Védi a hatalmat és a kiváltságokat.
Kikét?
Nézzenek csak körbe!
Vajon a színes bőrűek,
a hozzám hasonlóak,
hogyan beszélhetnek a fehéreknek
a rasszizmusról?
Igen sok fehér különösen nehéznek találja ezt.
Páran azt mondják, nem tudnak semmit a témáról.
Mások azt, hogy a társadalmunk
egyáltalán nem is szenved a rasszizmustól.
Ha önök tehát olyan fehérek, akik elgondolkodnának mindezekről,
van egy gondolatkísérlet, amelyet elvégezhetnek.
Íme ugyanis az igazság.
Tudják.
Már tudják.
Tehát tegyék fel a kérdést maguknak:
Akarnák-e igazán, hogy a fiúk vagy lányuk,
fivérük vagy nővérük
egy közel-keleti, gyakorló muszlimmal házasodjon?
Esetleg egy hinduval, aki nemrég érkezett Dél-Ázsiából?
Netalán egy menedékkérővel Fekete-Afrikából?
Vagy valakivel, aki nemrég kelt át a mexikói határon az Államokba?
Talán nem zárkóznának el teljesen,
de biztos lennének fenntartásaik.
Az elméjük egy hátsó zugában megbújó aggály.
Nem a bőrszín miatt,
sokkal inkább, mert tudják, hogy a miénkhez hasonló országokban,
a dolgok jelenlegi állása szerint,
a házasságuk kihatással lesz a jövőbeli lehetőségeikre.
Ráébrednek, hogy tudják és értik,
hogy az emberek el fogják ítélni őket.
Megítélésük százféle módon
fogja befolyásolni az életüket
és a gyerekeik életét is.
E pillanatban
egy igen hatalmas igazsággal néznek szembe,
miszerint a rendszerszintű rasszizmus igenis valóságos.
Miért nem akarnak hát beszélni a faji hovatartozásról?
Mert kényelmetlen, nyilván.
Ám ez csak egy része a válasznak.
A nagyobb igazság ennél sokkal ártalmasabb.
Berzenkedésük nem pusztán hárítás.
Ez egyfajta védekező mechanizmus,
amely a kiváltságok rendszerét,
a gazdagság és hatalom egyenlőtlen eloszlását is védi.
A sérülékenység szabadjára engedi a faji egyenlőtlenséget.
Ki kerül ki ebből vesztesen, és ki győztesen?
Nézzük az adatokat.
Bevétel.
Egészségügyi egyenlőtlenség.
Elérhetetlen iskolák.
Karrierkilátások.
Rendőri intézkedések.
Figyeljék meg: aránytalanul több színes bőrű
hal meg COVID-ban.
Ha tehát a faji mítosz láthatatlanná tesz,
a sérülékenység válasza pedig elhallgattat,
miféle választásunk marad?
Kettő közül kell dönteniük: rasszizmus és antirasszizmus.
Van más út?
Ezen a TED-előadáson
szinte mindenki azt vallja majd, hogy antirasszista.
Ám szembe kell néznünk azzal,
hogy nem elég "nem-valamilyennek" lennünk.
A harmadik választás az aktív antirasszizmus.
Ha tehát egyetértenek vele, hogy a fekete élet számít,
tegyék fel a kérdést,
hogyan számítanak a fekete életek az önök életében.
Mit tettek azért, hogy kimutassák:
önöknek is számítanak a fekete életek?
Ha látható, tudatos és aktív antirasszista hozzáállást teszünk magunkévá,
az láthatóvá teszi a láthatatlant.
Amiről egykoron hallgattak,
azt hangosan és tisztán kiáltják a világba.
Ám ez sem elég.
A bírósági vizsgálattal jó pár keserű héten át kínlódtunk,
majd a fehér esküdtszék visszatért Alton ügyében a tárgyalóterembe.
Egy pillanat teljes csend után
az esküdtek vezetője felállt,
majd kimondta az ítéletet:
emberölés.
Abban a pillanatban
elszabadult a pokol a tárgyalóteremben.
Fülsiketítő zajongás kezdődött,
az emberek sikoltoztak.
Alton testvére felugrott mellettem,
és a börtönőrökre mutatva
azt kiabálta:
"Megölték a fivéremet!
Megölték a fivéremet!"
A család kétségbeesetten próbálta elérni,
hogy az Alton haláláért felelős börtönőrök ellen
induljon eljárás.
Mindannyian ezt akartuk.
Ám egyikük ellen sem indult eljárás.
Így bepereltük a főügyészt,
az ügyészség első emberét.
Az ország legmagasabb rangú bírója,
a legfelsőbb bíró,
pedig egyetértett azzal, hogy az eljárás elmaradása
végzetes hiba és jogellenes döntés volt.
Amíg Alton ügye tartott,
a fivére minden nap a bíróság lépcsőjén ült,
és azt mondogatta:
"Jól oktassa ki őket, Mr. D!"
Ám amikor rájött, hogy senkit nem vonnak eljárás alá
a bátyja meggyilkolása miatt,
összetört.
Pár évvel később elmegyógyintézetben hunyt el.
Hogyan érinti önöket Alton halála,
hogyan kapcsolódik a társadalmakat jellemző rasszizmushoz és kiváltságokhoz?
Hogy mit szeretnék önöktől?
Én szeretném elveszíteni a munkám.
Gyászoló családok keresnek fel,
látom a szemükben a reményt,
és el kell mondjam nekik,
hogy az esély arra, hogy bárki ellen eljárás induljon,
amiért részt vett a szerettük meggyilkolásában,
igen csekély.
A karrierem kezdetén
láttam e gyászoló arcokat,
és még most is látom őket,
ahogy karrierem végéhez közeledem.
A köztes idő vérben úszott.
Valamiért úgy érzem, az én kezemhez is vér tapad,
bár az eszemmel tudom, nem ez a helyzet.
Ám nem tudom visszahozni
Altont, Garethet, Zahidot
vagy bárki mást,
ami a gyászoló családok egyetlen vágya.
Azt kérem önöktől, lássanak át a hazugságokon.
Lássanak át az egyik legbénítóbb hazugságon mind közül.
Amit teszünk, azzal nem fogunk és nem tudunk változást elérni.
Biztosra veszem, ezt mondták Rosa Parksnak,
Martin Luther Kingnek
és Nelson Mandelának is.
De ők csak mentek tovább, és tették a dolgukat.
Próbáltam rájuk gondolni,
miközben kikérdeztem a börtönőröket.
Mindnek elmondtam:
"Ez itt Mrs. Manning, Alton anyja,
mondja el neki, miért halt meg a fia."
Egyik sem tudott az asszonyra nézni.
Azt akarták, hogy láthatatlan legyen.
Sajnos afölötti bánatában, hogy fia halála miatt senkit nem vádoltak meg,
az asszony mély depresszióba esett,
majd meghalt.
Ám azt sosem fogom elfelejteni, hogy a káosz és felfordulás közepette,
amikor kihirdették az ítéletet,
odafordultam, és azt mondtam neki:
"Asszonyom, nagyon sajnálom a családját."
Erre ő rám nézett, és így szólt:
"Mr. Dias, maga is a családhoz tartozik."
Majd rámutatott a börtönőrökre, aztán az esküdtszékre, és azt mondta:
"Ők is a család tagjai.
Ám a rokonok veszekednek és harcolnak egymással,
nekünk pedig helyre kell ezt hoznunk.
Meg kell találnunk a módját."
Hogyan és mikor hozzuk helyre?
Dr. King azt tanította,
az idő mindig alkalmas, hogy a megfelelő dolgot tegyük.
Az állami őrizetben előforduló halálesetekre
börtönökben és rendőrőrsökön került sor.
Ám végül George Flyod szörnyű halála
rájuk irányította a figyelmet.
Most már nem mondhatjuk: nem tudtunk róla.
A COVID-válság és George Floyd halála
felrázott minket önelégültségünkből.
Megmozgatták a világot,
mert amit láttunk, arról eztán muszáj tudomást vennünk.
Jelenleg a változás történelmi pillanatát éljük át.
Hatáskörünkön belül
most kell cselekedjünk,
és erre mind képesek vagyunk.
Szavazhatunk,
rendelkezhetünk a pénzünkről:
mi szabjuk meg, hol és mire költünk.
Szembe tudunk szállni a rasszizmussal, bárhol és bármikor bukkanunk is rá.
Akik ma hallgatják az előadásom,
akik részesülnek az említett kiváltságokból,
azoknak módjukban áll fenekestől felforgatni mindent,
és követelni a társadalmi változásokat.
Végső soron az események a mi kezünkben vannak.
Én annyit tudok,
hogy ha valaki állami őrizetben azt mondja: "Nem kapok levegőt",
akkor halálos veszélyben van.
Ám ha a társadalom nem vitatja a rasszizmus levegőjének létjogosultságát,
amelyet minden nap belélegzünk,
akkor az adott társadalom faji igazságossága és egyenlősége
szintén halálos veszélyben van.
Nem lehetnek újabb Altonok,
Garethek és Zahidok,
Olasenisek, Jimmyk, Seanok,
Sherryk és Breonnák,
Christopherek és George-ok.
Ám ez az egész nemcsak a halálról,
hanem az életről is szól.
És arról, tudunk-e mi, emberek együtt gyarapodni.
Ehhez mindenkire szükség van.
A rasszizmus láthatatlan akar maradni.
Leplezzük le!
A rasszizmus hallgatást akar.
Csapjunk zajt!
A rasszizmus közönyt akar.
Határozzuk el, hogy hallatjuk a hangunkat,
élünk kiváltságainkkal és hatalmunkkal,
és mindig harcolunk a faji igazságosságért,
és csatlakozunk a változásért kiáltó hangok egyre erősödő orkánjához.
Legyünk mi a remény.
Csatlakoznak hozzánk?
Saya pengacara Hak Asasi Manusia.
Saya telah menjadi pengacara HAM selama 30 tahun,
dan inilah yang saya tahu.
Suatu hari ada seorang pria sendirian di sebuah ruangan.
Namanya Alton.
Lalu ada tujuh pria lain, tujuh orang asing
bergegas masuk ke ruangannya dan menyeretnya keluar.
Lalu mereka memeganginya dalam posisi berdiri membentuk salib.
Satu orang pada setiap lengan,
dua orang pada masing-masing kaki,
dan pria ketujuh mencekik leher Alton dengan sangat kuat
di antara lengan bawahnya.
Alton kesulitan bernapas
dan berkata, "Aku tidak bisa bernapas,"
sama seperti yang George Floyd katakan, "Aku tidak bisa bernapas."
Tapi mereka tidak berhenti.
Tak lama kemudian, Alton meninggal dunia.
Ketika saya diminta untuk mewakili ibu, saudara laki-laki dan perempuannya
dalam pemeriksaan kematianya,
mereka bertanya pada saya, "Bagaimana ini bisa terjadi?"
Saya tak punya jawabannya.
Karena Alton memiliki luka di sekujur tubuhnya.
Terdapat memar di leher dan batang tubuhnya.
Dia memiliki luka di lengan serta kakinya.
Dia memiliki darah di mata, telinga, dan hidungnya.
Tapi mereka mengatakan mereka tak tahu apa-apa.
Mereka bilang tak bisa menjelaskan bagaimana dia meninggal.
Karena Alton punya dua masalah.
Pertama, koridor tempatnya meninggal
adalah koridor penjara.
Kedua, dia orang kulit hitam.
Hari ini saya ingin berbicara dengan Anda
tentang pertanyaan dari Ibu Alton.
Bagaimana kejadian seperti itu bisa terjadi di negara kita?
Bagaimana kejadian ini bisa terjadi
di negara-negara di seluruh dunia?
Bagaimana kejadian tersebut masih tetap terjadi,
dan apa yang bisa kita lakukan untuk menghentikannya?
Selama tiga dekade,
saya telah mewakili keluarga orang kulit berwarna
yang terbunuh dalam penjagaan di Britania Raya.
Saya juga sudah bekerja di bidang HAM di empat benua.
Yang sudah saya pelajari adalah:
bahwa jika kita ingin melakukan sesuatu tentang rasisme,
kita harus memahami dulu apa itu rasisme.
Jadi, mari kita berbicara tentang hal yang disebut ras.
Apakah sebenarnya ras itu?
Sebuah fakta dari hidup kita?
Salah satu kekuatan terkuat di dunia?
Sesuatu yang tidak terlalu ingin kita bicarakan?
Ras adalah semua hal tersebut,
namun itu merupakan hal lain.
Itu adalah sebuah mitos.
Tidak ada yang namanya ras.
Penelitian ilmiah menunjukkan bahwa ras adalah sebuah ilusi.
Sebagai contoh,
seseorang dari keturunan Eropa
mungkin lebih dekat secara genetik dengan orang Asia
daripada orang lain dari keturunan Eropa.
Jadi, jika ras bukanlah sebuah fakta biologis,
apakah sebenarnya ras itu?
Ras adalah sebuah konstruksi sosial.
Yang artinya hal tersebut ditemukan.
Namun oleh siapa dan untuk apa?
Sebagai spesies, kita berbagi 99,9 persen DNA dengan orang lain.
Namun karakteristik eksternal yang terlihat,
seperti tipe rambut dan warna kulit,
telah digunakan untuk mengembangkan kebohongan genetik yang rasis
tentang dugaan perbedaan genetik ras.
Rasisme telah menjadi endemik selama berabad-abad.
Para Nazi, jelas, sangat ingin mengembangkan kebohongan rasis itu.
Juga di Amerika Serikat,
terdapat percobaan eugenik dan hukum eugenik.
Di Australia,
anak-anak dari keturunan Aborigin asli dirampas dari orang tua mereka
untuk menciptakan Australia yang berkulit putih.
Pemikiran seperti itu bangkit kembali dengan kelompok ideologi sayap kanan
yang mendambakan tanah air yang murni secara rasial.
Bagaimana cara kerjanya?
Kita tak punya ketidaksamarataan sosial karena ras.
Kita memiliki ketidaksamarataan sosial yang dibenarkan oleh ras.
Saya mulai memahami ini
ketika saya mewakili aktivis anti-apartheid.
Mereka menunjukkan bahwa apartheid adalah sistem eksploitasi sosial
dan diskriminasi
yang dibenarkan oleh ras.
Dengan asumsi superioritas orang kulit putih
dan asumsi inferioritas orang kulit hitam.
Rezim apartheid mengatakan bahwa hal tersebut adalah kodrat
dan maka itu tak terelakkan
serta tak ada yang bisa Anda lakukan tentang hal itu.
Kebohongan Ibu Pertiwi memberi izin untuk diskriminasi dan ketidakadilan.
Saya juga menemukannya di beberapa kasus
yang orang-orang menderita dari warisan kolonisasi dan kekaisaran.
Saya telah melihat efek serupa
di antara orang-orang dengan warna kulit yang sama di Afrika.
Serta bagaimana orang-orang dari kasta tertentu
dipandang rendah di India.
Korbannya mungkin berbeda,
namun mekanismenya,
pelabelan dan kebohongannya
sama persis.
Anda bisa melihat mengapa orang-orang sangat tertarik untuk menerima ras.
Karena ras memberi orang-orang yang diunggulkan,
orang-orang seperti kami,
sebuah kartu bebas penjara.
Kebenaran sederhananya adalah bahwa ras merupakan sistem.
Itu seperti oksigen, seperti atmosfer.
Itu terjadi di mana-mana di masyarakat kita.
Itu memengaruhi semua orang yang disentuhnya.
Itu melindungi kekuatan dan hak istimewa.
Milik siapa?
Lihatlah sekeliling Anda.
Bagaimana rasanya bagi orang kulit berwarna,
orang-orang seperti saya,
untuk mencoba berbicara dengan orang kulit putih
tentang rasisme?
Ada banyak orang kulit putih yang merasa kesulitan untuk melakukannya.
Beberapa orang kulit putih berkata mereka tak tahu apa-apa tentang itu.
Yang lain mengatakan bahwa masyarakat kita
mungkin bahkan sama sekali tidak menderita oleh adanya rasisme.
Jadi, jika Anda orang kulit putih yang bingung tentang semua hal ini,
ada sebuah eksperimen pikiran yang bisa Anda lakukan.
Karena inilah kebenarannya.
Anda tahu.
Anda sudah mengetahuinya.
Jadi, tanyakan pada diri Anda sendiri:
Akankah Anda benar-benar ingin anak laki-laki atau perempuan,
saudara laki-laki atau perempuan Anda,
untuk menikahi seorang Muslim dari Timur Tengah?
Atau seseorang yang baru datang dari Asia Selatan yang beragama Hindu?
Atau seorang pencari suaka yang berasal dari Afrika Sub-Sahara?
Atau seseorang yang baru saja melewati perbatasan Amerika-Meksiko?
Anda mungkin tak sepenuhnya keberatan,
tetapi Anda mungkin memiliki kekhawatiran.
Kecemasan yang muncul di belakang otak Anda.
Itu bukan karena warna kulit mereka,
tapi karena Anda tahu di negara-negara seperti negara kita,
seperti keadaan sekarang ini,
prospek hidup mereka kemungkinan besar akan terpengaruh oleh persatuan ini.
Serta Anda menyadari bahwa memang Anda tahu,
Anda memang paham bahwa orang-orang akan menghakimi mereka.
Dalam beragam cara,
anggapan tersebut akan memengaruhi hidup mereka
dan kehidupan anak-anak mereka.
Pada saat itu,
Anda terhubung dengan kebenaran yang kuat,
yang mana adalah Anda tahu bahwa rasisme sistematik itu nyata.
Jadi, mengapa Anda tak mau berbicara tentang ras?
Karena itu tidak nyaman, tentunya.
Namun itu hanya sebagian dari jawabannya.
Kenyataan yang lebih besar jauh lebih merusak.
Sensasi was-was Anda bukan hanya pertahanan.
Itu adalah sebuah mekanisme pertahanan.
Hal itu mempertahankan sistem dari hak istimewa
dan ketidaksamarataan pembagian kekayaan dan kekuasaan.
Kelemahan memberikan ketidaksamarataan ras sebuah jalan.
Siapa yang menang dan siapa yang kalah?
Mari lihat datanya.
Dalam pendapatan.
Dalam ketidaksamarataan kesehatan.
Dalam pengeluaran sekolah.
Dalam prospek karier.
Dalam penegakan hukum.
Lihatlah bagaimana orang kulit berwarna
telah secara tidak proporsional meninggal karena COVID.
Jadi, jika mitos rasial tidak terlihat
dan respons kerapuhan dibungkam,
pilihan apa yang tersisa?
Pilihan binernya adalah antara Anda menjadi rasis dan tidak rasis,
atau ada cara lain?
Karena hampir semua orang di TED Talk ini
akan mengatakan bahwa mereka bukanlah orang yang rasis.
Namun kita harus menghadapinya,
menjadi bukan siapa-siapa tidaklah cukup.
Pilihan ketiga adalah menjadi anti rasis secara aktif.
Jadi, kalau Anda setuju bahwa kehidupan orang kulit hitam penting,
tanya pada diri Anda sendiri,
"Bagaimana kehidupan orang kulit hitam penting dalam hidupku?"
"Apa yang sudah kulakukan untuk menunjukkan
bahwa kehidupan orang kulit hitam penting bagiku?"
Dengan mengadopsi sebuah sikap anti rasis yang nyata, sadar, dan aktif,
apa yang awalnya tidak terlihat dibuat menjadi nyata.
Apa yang awalnya diam,
diteriakkan dengan lantang dan jelas.
Namun hal itu masih belum cukup.
Setelah berminggu-minggu perjuangan sengit dalam pemeriksaan,
juri kulit putih kembali ke ruang sidang untuk menangani kasus Alton.
Ada momen keheningan total
ketika ketua juri berdiri,
kemudian dia mengumumkan vonisnya.
Itu adalah pembunuhan yang melanggar hukum.
Pada saat itu,
keadaan menjadi kacau di ruang sidang.
Yang ada hanya suara yang memekakkan telinga.
Orang-orang berteriak.
Saudara perempuan Alton bangkit ke lorong di sebelah saya
dan dia menunjuk ke petugas penjara
dan meneriaki mereka,
"Kau membunuh saudaraku!
Kau membunuh saudaraku!"
Keluarganya sangat menginginkan
agar petugas penjara yang bertanggung jawab atas kematian Alton
dituntut.
Kami semua sangat menginginkanya.
Namun tak ada seorang pun dari mereka yang dituntut.
Jadi, kami membawa jaksa penuntut ke pengadilan,
direktur penuntutan umum.
Hakim tertinggi di negeri itu,
Ketua Mahkamah Agung,
setuju bahwa keputusan untuk tidak menuntut
adalah cacat fatal dan melanggar hukum.
Setiap hari selama kasus Alton,
saudaranya akan duduk di tangga ruang sidang,
lalu dia bilang kepada saya,
"Latih mereka dengan baik hari ini, Tuan D."
Tapi saat dia menyadari bahwa takkan pernah ada yang dituntut
atas pembunuhan saudaranya,
itu menghancurkannya.
Lalu dia meninggal beberapa tahun kemudian di rumah sakit jiwa.
Jadi, bagaimana kematian Alton terhubung dengan Anda
dan dengan rasisme serta hak istimewa dalam masyarakat kita?
Apa yang saya inginkan dari Anda?
Yang saya inginkan dari diri saya sendiri adalah berhenti dari pekerjaan.
Para keluarga yang sedang berduka datang kepada saya
dan saya melihat harapan di mata mereka.
Saya harus memberitahu mereka
bahwa kemungkinan adanya seorang pun yang dituntut
karena terlibat dalam pembunuhan orang yang mereka cintai
sangat kecil.
Saya melihat wajah-wajah berduka ini
dalam awal karir saya.
Serta saya masih melihatnya
setelah saya memasuki tahun-tahun terakhir karir saya.
Serta waktu untuk membangun bisnis dipenuhi darah.
Entah bagaimana saya berpikir bahwa darahnya ada di tangan saya,
meski saya tahu secara rasional bahwa itu bukan kenyataannya.
Tapi saya tak bisa membawa kembali
Alton atau Gareth atau Zahid
atau yang lainnya,
yang diinginkan oleh semua keluarga mereka yang berduka.
Jadi saya meminta Anda untuk melihat melalui kebohongan.
Serta untuk melihat melalui salah satu kebohongan
yang paling melemahkan dari semuanya.
Bahwa yang kita lakukan, tidak akan dan tidak bisa membuat perubahan.
Saya yakin mereka mengatakannya kepada Rosa Parks
dan kepada Martin Luther King
serta kepada Nelson Mandela.
Mereka terus maju dan melakukannya.
Saya mencoba untuk memikirkan mereka
saat saya memeriksa silang petugas penjara.
Saya akan berkata kepada mereka,
"Tatap Ny. Manning, Ibunda Alton,
katakan padanya alasan anaknya meninggal."
Tak ada satu pun dari mereka yang mampu menatapnya.
Mereka ingin dia tidak terlihat.
Sayangnya, menyadari bahwa takkan ada yang dituntut atas kematian anaknya,
dia tenggelam dalam depresi berat,
lalu dia meninggal.
Tapi saya takkan pernah lupa bagaimana, dalam kekacauan,
ketika vonis itu diumumkan,
saya menoleh kepadanya dan berkata,
"Ny. Manning, aku turut berduka atas keluargamu."
Lalu dia menatap saya dan berkata,
"Tn. Dias, kau keluarga."
Kemudian dia menunjuk petugas penjara dan juri, lalu berkata,
"Dan mereka keluarga.
Tapi keluarga berselisih dan bertengkar,
tapi kita harus menyelesaikannya.
Kita harus mencari cara."
Jadi, bagaimana kita menyelesaikannya dan kapan?
Dr. King mengajarkan kita
bahwa waktu selalu tepat untuk melakukan hal yang benar.
Kematian-kematian kontroversial dalam tahanan ini
terjadi di penjara dan di kantor polisi.
Tapi akhirnya, sorotan telah disorot pada mereka
dengan kematian mengerikan George Floyd.
Sekarang, kita tak bisa mengatakan kita tidak tahu.
Krisis COVID dan kematian George Floyd
telah mengejutkan kita dari rasa puas diri kita.
Mereka membuat dunia berubah
karena apa yang telah dilihat tidak mungkin tidak terlihat lagi.
Saat ini adalah momen perubahan bersejarah.
Sekarang adalah saatnya untuk bertindak
dalam lingkup pengaruh kita,
dan kita semua memilikinya.
Kita memiliki hak suara,
kita memiliki kekuatan,
tempat kita menghabiskan uang dan untuk apa kita membelanjakannya.
Kita punya kekuatan untuk menghadapi rasisme
di mana pun dan kapan pun kita menemukannya.
Bagi Anda yang mendengarkan hari ini,
yang telah memperoleh manfaat dari hak istimewa itu,
ambillah kesempatan untuk mengubahnya
dan menuntut agar masyarakat berubah.
Akhirnya, apa yang terjadi sekarang ada di tangan kita.
Inilah yang saya tahu.
Saat seseorang dalam tahanan mengatakan, "Aku tak bisa bernapas,"
mereka dalam bahaya besar.
Tetapi ketika masyarakat tidak menantang oksigen rasisme
yang dihirup semua orang setiap hari,
harapan akan keadilan dan kesetaraan ras dalam masyarakat itu
juga berada dalam bahaya mematikan.
Jangan ada lagi Alton-Alton lain,
dan Gareth, Zahid,
serta Olasenis, Jimmy, Sean
Sherrys, Breonnas,
Christopher, dan George.
Tapi ini bukan hanya tentang kematian,
melainkan juga tentang kehidupan.
Serta tentang manusia yang berkembang bersama.
Kita semua dibutuhkan untuk hal itu.
Rasisme ingin tetap tidak terlihat.
Eksposkan ini.
Rasisme ingin Anda bungkam.
Bersuaralah.
Rasisme menginginkan sikap apatis Anda.
Buatlah komitmen sekarang untuk menggunakan suara Anda
dan hak istimewa serta kekuatan Anda
untuk selalu memperjuangkan keadilan rasial,
dan untuk bergabung dengan kresendo suara yang menyerukan perubahan.
Serta menjadi bagian dari harapannya.
Maukah Anda bergabung dengan kami?
Sou advogado de direitos humanos.
Sou advogado de direitos humanos há 30 anos
e vou contar o que sei.
Era uma vez um homem sozinho numa sala.
Chamava-se Alton.
Então, outros sete homens, sete estranhos,
irromperam na sala e arrastaram-no de lá para fora.
Mantiveram-no numa posição horizontal, de crucifixo.
Um em cada braço,
dois em cada perna,
e o sétimo homem mantinha o pescoço de Alton numa tenaz
entre os braços.
Alton estrebuchava para respirar
e dizia "Não consigo respirar",
tal como George Floyd disse: "Não consigo respirar".
Mas eles não ligaram.
Pouco depois, Alton morreu.
Quando me pediram para representar a mãe dele, o irmão e a irmã dele,
no inquérito sobre a sua morte,
perguntaram-me: "Como é que isto pôde acontecer?"
E eu não tinha resposta.
Porque Alton tinha lesões pelo corpo todo.
Tinha contusões no pescoço e no tórax.
Tinha contusões nos braços e nas pernas.
Tinha sangue nos olhos, nos ouvidos e no nariz.
Mas afirmavam que não sabiam nada.
Afirmavam que não sabiam explicar como é que ele tinha morrido.
Alton tinha dois problemas.
Primeiro, o corredor em que morrera era o corredor duma prisão.
E segundo, ele era negro.
Por isso, vou falar-vos hoje da pergunta que me fez a mãe de Alton.
Como é que uma coisa daquelas podia acontecer no nosso país?
Como é que podem acontecer estas coisas
em países, pelo mundo inteiro?
Como é que ainda podem acontecer
e o que é que podemos fazer para impedi-lo?
Durante 30 anos,
tenho representado as famílias de pessoas de cor
que têm sido mortas sob custódia do estado, no Reino Unido.
E já defendi os direitos humanos em quatro continentes.
O que aprendi foi isto:
Se queremos fazer alguma coisa contra o racismo,
primeiro temos de perceber o que ele é.
Falemos então dessa coisa chamada "raça".
O que é exatamente?
Um facto da nossa vida?
Uma das forças mais poderosas do mundo?
Uma coisa de que não gostamos muito de falar?
É essas coisas todas
mas é outra coisa também.
É um mito.
Essa coisa da "raça" não existe.
A investigação científica demonstra que a "raça" é uma ilusão.
Por exemplo,
alguém de ascendência europeia
pode estar geneticamente mais próximo duma pessoa asiática
do que de outra pessoa de ascendência europeia.
Portanto, se a "raça" não é um facto biológico,
o que é ao certo?
É uma construção social.
O que significa que é uma invenção.
Mas por quem e por que razão?
Enquanto espécie, partilhamos 99,9% de ADN com todas as outras pessoas.
Mas as características exteriores visíveis,
como o tipo do cabelo e a cor da pele,
têm sido usadas para promover essa mentira genética racista
sobre as supostas diferenças genéticas raciais.
O racismo é endémico há séculos.
Os nazis, claro, foram muito hábeis a promover a mentira racista.
Mas os EUA também foram.
Fizeram experiências eugénicas e leis eugénicas.
Na Austrália,
as crianças de dupla herança aborígene foram confiscadas aos pais
a fim de se criar uma Austrália branca.
Este tipo de mentalidade está a aparecer de novo,
em grupos de extrema-direita
que aspiram a nações racialmente puras.
Como é que isso funciona?
Nós não temos desigualdades sociais por causa da "raça".
Temos desigualdades sociais que são justificadas pela "raça".
Comecei a perceber isto
quando estava a representar ativistas contra o "apartheid".
Eles mostraram-me como o "apartheid" era um sistema
de exploração e de discriminação social.
que era justificado pela "raça",
pela suposta superioridade dos brancos.
e pela suposta inferioridade dos negros.
O regime de "apartheid" dizia que era a Natureza
e, portanto, era inevitável
e não se podia fazer nada quanto a isso.
A mentira da Mãe Natureza torna aceitável a discriminação e a injustiça.
Também a encontrei nos casos
em que as pessoas sofrem a herança da colonização e do império.
Tenho visto efeitos semelhantes entre pessoas da mesma cor, em África.
E como as pessoas de certas castas são consideradas inferiores na Índia.
As vítimas podem ser diferentes,
mas o mecanismo — os rótulos e as mentiras —
é exatamente o mesmo.
Vemos porque é que as pessoas aderem tão facilmente a essa coisa da "raça".
Porque isso dá aos privilegiados,
às pessoas como nós,
um livre trânsito para saírem da cadeia.
A verdade é que a "raça" é um sistema.
É como o oxigénio, como a atmosfera.
Invade tudo na nossa sociedade.
Infeta toda a gente em que toca.
Protege o poder e o privilégio.
De quem?
Olhem à vossa volta.
O que acontece se as pessoas de cor, pessoas como eu,
tentarem falar com brancos sobre o racismo?
Muitos, mas mesmo muitos, brancos acham muito difícil falar sobre isso.
Alguns brancos dirão que não sabem o que isso é.
Outros dirão que, na nossa sociedade,
não há racismo nenhum.
Portanto, se vocês são brancos e pensam nisto tudo,
há um exercício intelectual que podem fazer.
Porque a verdade é esta.
Vocês sabem, vocês já sabem.
Por isso, perguntem a vocês mesmos:
Gostariam que o vosso filho ou a vossa filha,
o vosso irmão ou a vossa irmã.
casasse com um muçulmano praticante do Médio Oriente?
Ou com alguém recém-chegado do sul da Ásia, que seja hindu?
Ou alguém que procure asilo vindo da África subsaariana?
Ou alguém que tenha atravessado recentemente a fronteira EUA-México?
Podem não ter uma objeção total
mas podem ficar preocupados.
Uma hesitação a fazer cócegas bem lá no fundo.
Não é por causa da cor da pele.
Não é por vocês saberem que, em países como o nosso,
tal como estão hoje as coisas,
as perspetivas de vida deles serão afetadas por essa união.
E percebem que, de facto, sabem,
que compreendem porque é que as pessoas os vão julgar.
De mil e uma maneiras,
esses julgamentos vão afetar a vida deles
e a vida dos filhos que tiverem.
Nesse momento,
estão a estabelecer contacto com uma verdade poderosa.
Vocês sabem que o racismo sistémico é uma coisa real.
Então, porque é que não querem falar sobre a "raça"?
Porque é desconfortável, claro.
Mas isso é só uma parte da resposta.
A verdade maior é muito mais devastadora.
A vossa reação não é apenas para ficar na defensiva,
é um mecanismo de defesa.
Defende o sistema de privilégio
e a divisão desigual da riqueza e do poder.
A fragilidade torna aceitável a desigualdade racial.
Quem ganha e quem perde?
Observem os dados.
Nos rendimentos.
Na disparidade da riqueza.
Na exclusão escolar.
Nas perspetivas de carreira.
Nas rusgas policiais.
Observem como as pessoas de cor
estão a morrer de COVID de forma desproporcionada.
Se o mito racial torna as pessoas invisíveis
e a fragilidade acarreta silêncios,
com que opções é que ficamos?
A escolha binária é entre ser racista ou não ser racista,
Ou haverá outra hipótese?
Porque quase toda a gente nesta palestra TED
dirá que não é racista.
Mas temos que concordar:
não ser uma coisa não chega.
A terceira opção é ser ativamente antirracista.
Portanto, se estão de acordo que as vidas dos negros são importantes,
perguntem a vocês mesmos:
"Como é que as vidas dos negros são importantes na minha vida?"
"O que é que eu já fiz para mostrar
"que as vidas dos negros são importantes para mim?"
Adorando uma atitude antirracista visível, consciente e ativa,
o que era invisível passa a ser visível.
O que estava silenciado
é gritado alto e bom som.
Mas isso ainda não chega.
Ao fim de semanas de uma luta cerrada no inquérito,
o júri, só de brancos, regressou ao tribunal no processo de Alton.
Houve um momento de silêncio total
quando o porta-voz se levantou
e anunciou o veredito.
Tinha sido um homicídio ilegal.
Nesse momento, foi o pandemónio na sala do tribunal.
Fez-se um barulho ensurdecedor.
As pessoas gritavam.
A irmã de Alton estava de pé na coxia ao meu lado,
apontava para os guardas prisionais
e gritava-lhes:
"Vocês mataram o meu irmão!"
A família queria, desesperadamente,
que os guardas prisionais responsáveis pela morte de Alton
fossem acusados.
Todos nós queríamos o mesmo.
Mas nenhum deles foi acusado.
Então, levámos a tribunal o procurador-geral,
o diretor dos processos públicos.
O mais alto magistrado do país,
o Juiz do Supremo Tribunal de Justiça,
concordou que a decisão de não fazer a acusação
estava eivada de um erro fatal e, além disso, era ilegal.
Todos os dias, durante o caso de Alton,
o irmão dele sentava-se nos degraus do tribunal
e dizia-me:
"Aperte com eles hoje, Dr. D."
Mas, quando se apercebeu que nunca ninguém seria acusado
da morte do irmão,
ficou destroçado.
Morreu poucos anos depois num hospital psiquiátrico.
Então, como é que a morte de Alton mexe convosco
e com o racismo e o privilégio nas nossas sociedades?
O que é que eu quero de vocês?
O que eu quero é que este trabalho deixe de ser necessário.
As famílias enlutadas vêm ter comigo
e vejo a esperança nos olhos delas.
E tenho de lhes dizer que as hipóteses de alguém vir a ser acusado
por estarem envolvidos na morte dos seus entes queridos
são muito remotas.
Vi aqueles rostos enlutados
na primavera da minha carreira.
E continuo a vê-los
agora que estou a entrar no outono dela.
A estação do verão esteve cheia de sangue.
E, de certo modo, eu penso que tenho sangue nas minhas mãos
apesar de saber, racionalmente, que não é o caso.
Mas não consegui recuperar
Alton nem Gareth nem Zahid,
nem nenhum dos outros,
que era só o que as famílias enlutadas queriam.
Então, peço-vos que olhem para além das mentiras.
Sobretudo, para ver para além duma das piores mentiras de todas.
Que o que fazemos não fará nem pode fazer qualquer diferença.
Certamente disseram o mesmo a Rosa Parks
e a Martin Luther King
e a Nelson Mandela.
E eles continuaram em frente e conseguiram qualquer coisa.
Eu tentei pensar neles
quando interrogava os guardas prisionais.
E dizia-lhes a todos:
"Olhem para a Sra. Manning, a mãe de Alton,
"e digam-lhe porque é que o filho morreu."
Nenhum deles conseguiu olhar para ela.
Queriam que ela fosse invisível.
Infelizmente, ao ver que ninguém ia ser acusado pela morte do filho,
ela mergulhou numa profunda depressão
e morreu.
Mas eu nunca esquecerei como, no meio do caos e do tumulto,
quando foi anunciado o veredito,
eu virei-me para ela e disse:
"Sra. Manning, lamento muito, pela sua família."
Ela olhou para mim e disse:
"Sr. Dias, o senhor é da família."
Apontou para os guardas prisionais e para o júri e disse:
"E eles são família.
"Mas as famílias discutem e lutam,
"e nós temos de resolver tudo isso.
"Temos de encontrar uma forma."
Como é que resolvemos isto e quando?
O Dr. King ensinou-nos
que é sempre boa altura para as coisas certas.
Estas mortes polémicas sob custódia do estado
ocorreram em prisões e em esquadras da polícia.
Mas, finalmente, caíram sob a luz dos projetores
pela terrível morte de George Floyd.
Hoje, ninguém pode dizer que não sabia.
A crise da COVID e a morte de George Floyd
chocou-nos para além de toda a complacência.
Puseram o mundo em ebulição,
porque o que foi visto não pode ser invisível.
Este momento é um momento histórico de mudança.
É altura de passar à ação
nas nossas esferas de influência
e todos as temos.
Temos o poder do voto,
temos o poder do dinheiro,
onde gastar o nosso dinheiro e em que o gastar.
Temos o poder de confrontar o racismo onde quer que o encontremos
e sempre que o encontremos.
Os que estão a escutar-me
que têm beneficiado desse privilégio,
têm a oportunidade de alterar as coisas
e exigir que a sociedade mude.
Por fim, o que acontece está agora nas nossas mãos.
Isto é o que eu sei.
Quando alguém, sob custódia do estado, diz: "Não consigo respirar"
está em perigo de morte.
Mas quando uma sociedade não corta o oxigénio ao racismo,
não permite que todos respirem todos os dias,
a esperança de justiça racial e de igualdade nessa sociedade
também está em perigo de morte.
Não pode haver mais Altons,
nem mais Gareths, nem mais Zahids.
nem Olasenis, nem Jimmys e Seans,
nem Sherrys e Breonnas,
nem Christophers e Georges.
Mas não se trata só de mortes,
também se trata da vida.
E de os seres humanos florescerem em conjunto.
Todos nós somos precisos para isso.
O racismo quer manter-se invisível.
Denunciem-no.
O racismo quer o vosso silêncio.
Façam barulho.
O racismo quer a vossa apatia.
Comprometam-se a usar a vossa voz,
o vosso privilégio e o vosso poder
para lutarem sempre pela justiça racial
e para se juntarem ao crescendo de vozes que exigem a mudança.
Para fazer parte da esperança.
Querem juntar-se a nós?
Sou advogado de direitos humanos.
Exerço essa profissão há 30 anos
e vou contar o que sei.
Certa vez, havia um homem sozinho em um quarto.
O nome dele era Alton.
Aí, sete outros homens, sete estranhos,
invadiram o quarto dele e o arrastaram pra fora.
Eles o seguraram numa posição horizontal de crucifixo:
um homem sobre cada braço,
dois homens sobre cada perna,
e o sétimo homem segurou bem firme o pescoço de Alton
entre os antebraços.
Com dificuldade para respirar, Alton disse: "Não consigo respirar",
tal como George Floyd disse: "Não consigo respirar".
Mas eles não o soltaram.
Pouco tempo depois, Alton estava morto.
Quando fui chamado para representar a mãe, o irmão e a irmã dele
na investigação sobre sua morte,
eles me perguntaram: "Como isso pôde acontecer?"
Mas eu não tinha uma resposta.
Alton tinha ferimentos por todo o corpo.
Tinha hematomas no pescoço e no tórax.
Tinha ferimentos nos braços e nas pernas.
Tinha sangue nos olhos, nos ouvidos e no nariz.
Mas ninguém sabia de nada.
Disseram que não sabiam explicar como ele tinha morrido.
Alton tinha dois problemas.
Primeiro, o corredor em que ele morreu
era um corredor de prisão.
Segundo, ele era negro.
Quero falar com vocês hoje sobre a pergunta feita pela mãe de Alton.
Como pode acontecer algo assim em nosso país?
Como essas coisas podem acontecer em outros países do mundo?
Como ainda podem acontecer,
e o que podemos fazer para que não aconteçam?
Há três décadas,
represento famílias de pessoas não brancas
que foram assassinadas sob custódia do Estado no Reino Unido.
Já atuei na área de direitos humanos em quatro continentes
e aprendi o seguinte:
se quisermos fazer algo contra o racismo,
precisamos primeiro entender o que ele é.
Então, vamos falar sobre uma coisa chamada raça.
O que é raça, exatamente?
Um fato em nossa vida?
Uma das forças mais poderosas do mundo?
Algo sobre o qual não queremos falar?
É tudo isso,
mas também é outra coisa.
É um mito.
Essa coisa de raça não existe.
Pesquisas científicas mostram que a ideia de raça é uma ilusão.
Por exemplo,
uma pessoa de descendência europeia
pode ser geneticamente mais próxima de uma pessoa asiática
do que de outra pessoa de descendência europeia.
Portanto, se raça não é um fato biológico,
o que ela é, então?
É uma construção social,
o que significa que ela foi inventada.
Mas por quem, e por que razão?
Enquanto espécie, 99,9% do nosso DNA é idêntico,
mas características visíveis externamente,
como tipo de cabelo e cor da pele,
têm sido usadas para promover uma mentira genética racista
sobre supostas diferenças genéticas raciais.
O racismo é endêmico há séculos.
Os nazistas, claro, foram muito veementes em promover a mentira racista.
Porém, nos Estados Unidos, também houve experimentos e leis eugênicas.
Na Austrália,
crianças de dupla descendência aborígene foram tiradas de seus pais
para que se criasse uma Austrália branca.
Esse tipo de ideia tem surgido novamente
em grupos de extrema direita que anseiam por países racialmente puros.
Como isso funciona?
Não temos desigualdades sociais por causa da raça.
Temos desigualdades sociais justificadas por ela.
Comecei a entender isso
quando representei ativistas antiapartheid.
Eles me mostraram
que o apartheid era um sistema de exploração e discriminação social
justificado pela raça,
pela suposta superioridade de pessoas brancas
e pela suposta inferioridade de pessoas negras.
O regime do apartheid afirmava que isso era natural
e, portanto, inevitável,
e que não havia nada que se pudesse fazer a respeito.
A mentira da "Mãe Natureza" torna a discriminação e a injustiça aceitáveis.
Também descobri isso em casos
de pessoas que sofrem em decorrência do legado da colonização e do império.
Vi efeitos semelhantes entre pessoas de mesma cor na África
e na forma como pessoas de algumas castas são menosprezadas na Índia.
As vítimas podem variar,
mas o mecanismo - a classificação e as mentiras -
é exatamente o mesmo.
Então podemos ver por que as pessoas abraçam tão facilmente essa ideia de raça.
Ela oferece aos privilegiados,
pessoas como nós,
um passe livre para se safarem.
A verdade nua e crua é que raça é um sistema.
É como oxigênio, como atmosfera.
Ela perpassa por todas as áreas da nossa sociedade.
Ela infecta todos em quem toca.
Ela protege o poder e o privilégio.
De quem?
Bem, olhem à sua volta.
Então, como será que é para pessoas não brancas,
pessoas como eu,
tentar falar com pessoas brancas sobre o racismo?
Muitas pessoas brancas acham isso extremamente difícil.
Algumas pessoas brancas dizem que não sabem nada a respeito.
Outras dizem que a nossa sociedade sequer sofre com o racismo.
Então, se você for uma pessoa branca que esteja tentando entender tudo isso,
existe uma coisa que você pode fazer.
A verdade é a seguinte:
você sabe.
Você já sabe.
Então, faça a si mesmo esta pergunta:
você gostaria que seu filho ou filha,
seu irmão ou irmã,
se casasse com um muçulmano praticante do Oriente Médio?
Ou com alguém que veio recentemente da Ásia e que seja hindu?
Ou com algum solicitante de asilo proveniente da África Subsaariana?
Ou com alguém que cruzou recentemente a fronteira EUA-México?
Talvez você não se oponha totalmente,
mas talvez tenha alguma ressalva,
aquele leve incômodo que, no fundo, te inquieta,
não por causa da cor da pele,
mas por saber que, em países como o nosso, do jeito que as coisas estão hoje,
a perspectiva de vida dessas pessoas provavelmente será afetada por essa união.
E você percebe que, de fato, sabe
e compreende que os outros vão julgá-las.
De diversas formas,
esses julgamentos vão impactar a vida delas e a dos filhos.
Nesse momento,
você está pensando numa poderosa verdade,
a de que você sabe que o racismo estrutural é real.
Então por que você não quer falar sobre raça?
Porque fazer isso é desconfortável, certamente.
Mas esse não é o único motivo.
A grande verdade é muito mais perniciosa.
Sua reação não é apenas ficar na defensiva.
É um mecanismo de defesa.
Ela defende o sistema de privilégios e a divisão desigual de riqueza e poder.
A fragilidade dá passe livre à desigualdade racial.
Quem são os vencedores e os perdedores?
Basta analisar os dados:
renda,
desigualdade de acesso à saúde,
exclusão escolar,
perspectivas de carreira,
batidas policiais.
Veja como pessoas não brancas
vêm morrendo de COVID-19 de forma desproporcional.
Então, se o mito da raça invisibiliza
e a resposta da fragilidade silencia,
que escolhas restam pra você?
A escolha binária entre você ser racista ou não racista.
Ou será que existe outra opção?
Quase todos que assistirem a esta palestra
dirão que são não racistas.
Mas, francamente,
ser "não alguma coisa" não basta.
A terceira opção é ser ativamente antirracista.
Então, se você concorda que vidas negras importam,
pergunte a si mesmo:
"De que maneira vidas negras são importantes em minha vida?
O que eu fiz pra mostrar
que vidas negras são importantes pra mim?"
Ao adotar uma postura antirracista visível, consciente e ativa,
o que antes era invisível se torna visível.
O que antes era silenciado
é dito em voz alta para que todos ouçam claramente.
Mas isso ainda não basta.
Após semanas de amargura na investigação,
o júri composto apenas por brancos retornou para o veredito no caso de Alton.
Houve um momento de silêncio total
quando o representante do júri se levantou
e anunciou o veredito.
O veredito foi crime de execução ilegal.
Naquele momento, as coisas ficaram muito agitadas na audiência,
e houve um barulho ensurdecedor.
Pessoas choravam.
A irmã de Alton ficou de pé no corredor à minha esquerda,
apontava para os agentes penitenciários
e gritava pra eles:
"Vocês mataram meu irmão!
Vocês mataram meu irmão!"
A família queria desesperadamente
que os agentes penitenciários responsáveis pela morte de Alton
fossem processados.
Todos queríamos aquilo desesperadamente.
Mas nenhum deles foi processado.
Então, processamos o procurador-geral,
o diretor da promotoria pública.
O mais alto juiz do país,
o Lorde Juiz Presidente,
concordou que a decisão de não processar tinha sido absolutamente falha e ilegal.
Todos os dias, durante o caso de Alton,
o irmão dele se sentava nos degraus da sala de audiência
e me dizia:
"Mostre a eles como se faz, Sr. D.".
Mas, quando ele percebeu que ninguém seria processado
por terem matado seu irmão,
aquilo acabou com ele.
Ele faleceu alguns anos mais tarde, num hospital psiquiátrico.
Então, o que a morte de Alton tem a ver com você
e com o racismo e o privilégio na nossa sociedade?
O que espero de vocês?
O que espero para mim é que meu trabalho seja desnecessário.
Sabe, eu recebo famílias em luto
e vejo esperança nos olhos delas.
Mas tenho que dizer a elas
que as chances de alguém chegar a ser processado
por envolvimento no assassinato de seus entes queridos
são remotas.
Vi rostos tristes assim no início da minha carreira.
E ainda os vejo, mesmo após tantos anos de carreira.
Em meados dela, foi muito sangrento.
De alguma forma, acho que tenho sangue em minhas mãos,
embora eu saiba racionalmente que isso não é verdade.
Mas não consegui trazer de volta o Alton, o Gareth, o Zahid,
nem nenhum dos outros,
e isso era tudo que as famílias enlutadas deles mais queriam.
Então, peço que vocês enxerguem além das mentiras,
e que enxerguem além de uma das mentiras mais desmoralizantes de todas:
a de que aquilo que fazemos não vai e não pode fazer a diferença.
Certamente disseram isso a Rosa Parks,
a Martin Luther King
e a Nelson Mandela,
mas eles seguiram em frente e fizeram assim mesmo.
E tentei pensar neles
enquanto interrogava os agentes penitenciários na audiência.
Eu dizia a cada um deles:
"Olhe para a Sra. Manning, a mãe do Alton,
e diga a ela por que o filho dela está morto".
Nenhum deles conseguiu olhar pra ela.
Eles queriam que ela fosse invisível.
Infelizmente, ao perceber que ninguém seria processado pela morte de seu filho,
ela entrou em depressão profunda
e faleceu.
Mas nunca me esquecerei, em meio ao caos e à dor,
do momento em que o veredito foi anunciado.
Olhei pra ela e disse:
"Sra. Manning, lamento muito por sua família".
Ela olhou pra mim e disse:
"Sr. Dias, o senhor faz parte da família".
Ela apontou para os agentes penitenciários e para o júri e disse:
"E eles são da família.
Famílias discutem e brigam,
mas precisamos resolver nossos problemas, precisamos achar um jeito".
Então, como resolver, e quando?
Martin Luther King nos ensinou
que a hora de fazer a coisa certa é sempre o agora.
Essas mortes controversas sob a custódia do Estado
aconteceram em prisões e em delegacias de polícia,
mas finalmente os holofotes foram lançados sobre elas
por causa da morte horrenda de George Floyd.
Não podemos dizer que não sabíamos.
A crise de COVID-19 e a morte de George Floyd
nos chocaram e nos despertaram da nossa complacência.
Elas deixaram o mundo instável
porque o que foi visto não pode ser desvisto.
Então, estamos agora num momento histórico de mudança.
Agora é a hora de agirmos dentro de nossas esferas de influência,
e todos as temos.
Temos o poder do voto.
Temos o poder do consumo:
podemos decidir onde e em quê gastamos nosso dinheiro.
Temos o poder de confrontar o racismo quando e onde quer que o encontremos.
Vocês que estão me ouvindo hoje,
que têm gozado de seus privilégios,
têm a oportunidade de virar a mesa
e exigir que a sociedade mude.
Por fim, está agora em nossas mãos decidir o que acontecerá.
O que sei é o seguinte:
quando alguém sob a custódia do Estado diz: "Não consigo respirar",
está correndo risco de morte.
Mas, quando a sociedade não corta o oxigênio do racismo,
que todos respiramos todos os dias,
a esperança de justiça racial e de igualdade nessa sociedade
também corre risco de morte.
Não pode haver mais Altons,
Gareths, Zahids,
Olasenis, Jimmys, Seans,
Sherrys, Breonnas,
Christophers e Georges.
Porém não se trata apenas de mortes,
mas de vida
e do nosso florescimento humano juntos.
E todos somos necessários para isso.
O racismo deseja permanecer invisível.
Exponham-no.
O racismo deseja o seu silêncio.
Façam barulho.
O racismo deseja a sua apatia.
Assuma hoje o compromisso de usar a sua voz,
o seu privilégio e o seu poder
para lutar por justiça social, sempre,
e de se juntar ao aumento de vozes que clamam por mudança.
E façam parte da esperança.
Vocês se juntarão a nós?
Ben bir insan hakları avukatıyım.
30 yıldır insan hakları avukatlığı yapıyorum
ve bildiğim şey bu.
Bir zamanlar bir odada yalnız bir adam vardı.
Adı Alton'dı.
Sonra başka yedi adam, yedi yabancı
odasına daldılar ve onu dışarı sürüklediler.
Onu yatay bir çarmıh pozisyonunda tuttular.
Her kolunu bir kişi,
her bacağını ikişer kişi,
yedinci adam da Alton'ın boynunu kolları arasında
mengene gibi sıkıştırdı.
Alton nefes almaya çalışıyor
"Nefes alamıyorum" diyordu
tıpkı George Floyd'un "Nefes alamıyorum" dediği gibi.
Ama adamlar durmadı.
Kısa süre içinde Alton ölmüştü.
Alton'ın ölümünün soruşturmasında annesi, erkek kardeşi ve kız kardeşini
temsil etmem istendiği zaman
bana "Bu nasıl olabilir?" diye sordular.
Verecek bir cevabım yoktu.
Çünkü Alton'ın vücudunun her yerinde yaralar vardı.
Boynunda ve bedeninde çürükler vardı.
Kollarında ve bacaklarında yaralar vardı.
Gözlerine, kulaklarına ve burnuna kan oturmuştu.
Karşı taraf kimsenin bir şey bilmediğini iddia etti.
Nasıl öldüğünü açıklayamadıklarını iddia ettiler.
Çünkü Alton'ın iki sorunu vardı.
Birincisi, içinde öldüğü koridor
bir cezaevi koridoruydu.
İkincisi de siyah olmasıydı.
Bu yüzden bugün sizlerle
Alton'ın annesinin sorusunu konuşmak istiyorum.
Böyle bir şey bizim ülkemizde nasıl gerçekleşebildi?
Bu türden şeyler dünya üzerinde
bütün ülkelerde nasıl gerçekleşebiliyor?
Halâ nasıl gerçekleşebiliyorlar
ve bunu durdurmak için ne yapabiliriz?
Otuz yıl boyunca
Birleşik Krallık'ta devlet vesayeti altında öldürülen
beyaz olmayan insanların ailelerini temsil ettim.
Dört kıta üstünde insan hakları çalışmaları yaptım.
Öğrendiğim şey ise şu:
Eğer ırkçılık hakkında bir şey yapmak istiyorsak
ilk önce ne olduğunu anlamamız gerekiyor.
O zaman bu ırk denen şey hakkında konuşalım.
Nedir tam olarak?
Hayatlarımızın bir olgusu mu?
Dünyada en kudretli güçlerden biri mi?
Hakkında bilhassa konuşmak istemediğimiz bir şey mi?
Bütün bunların hepsi
ama daha da fazlası.
Bu bir efsane.
Irk diye bir şey yoktur.
Bilimsel araştırmalar ırkın bir yanılsama olduğunu gösteriyor.
Örnek olarak
Avrupa kökenli biri
genetik olarak Asyalı birine Avrupalı,
başka birine göre daha yakın olabilir.
Peki, ırk biyolojik bir olgu değilse
gerçekten ne?
Bir sosyal kurgu.
Yani icat edilmiştir.
Ama kimin tarafından ve hangi sebeple?
Bir tür olarak, DNA'mızın yüzde 99,9'u herkeste aynı.
Ama görünen harici özellikler,
saç tipi ve cilt rengi mesela,
sözde ırksal genetik farklar hakkındaki bu ırkçı genetik yalanı
teşvik etmek için kullanılmıştır.
Irkçılık yüzyıllar boyunca endemik olarak kaldı.
Naziler de bu ırkçı yalanı desteklemeye oldukça hevesliydiler.
Aynı zamanda Birleşik Devletler'de de
öjenik deneyler ve yasalar mevcuttu.
Avustralya'da ise
iki ebeveyni de yerli olan çocuklar, beyaz bir Avustralya
oluşturmak için ailelerinden koparıldı.
Bu tür fikirler ırksal olarak saf bir anavatan özlemi duyan
aşırı muhafazakâr gruplarla tekrar yükselişe geçti.
Bu sistem nasıl işliyor?
Sosyal eşitsizliklere ırk yüzünden sahip değiliz.
Irk ile gerekçelendirilen sosyal eşitsizliklere sahibiz.
Ben bunu, aparthayd karşıtı
aktivistleri temsil ederken anlamaya başladım.
Aparthaydın ırk ile gerekçelendirilen bir sosyal sömürü
ve ayrımcılık sistemi
olduğunu gösterdiler bana.
Beyaz insanların sözüm ona üstünlüğü
ve siyahilerin sözüm ona alçaklığı bu sisteme dayanıyordu.
Aparthayd yönetimi bunun yaradılış olduğunu,
dolayısıyla kaçınılmaz olduğunu
ve hakkında yapabileceğiniz bir şey olmadığını söyledi.
Doğa Ana yalanı ayrımcılık ve adaletsizliğe pas veriyor.
Bunu sömürgeleştirme
ve imparatorluk vasiyetinden muzdarip insanların davalarında gördüm.
Afrika'da aynı ten rengine sahip insanlar arasında da benzer etkiler gördüm.
Hindistan'da bazı kastlardan insanların nasıl aşağılandığında gördüm.
Mağdurlar farklı olabilir
ama mekanizma,
yaftalama ve yalanlar,
tamamen aynı.
İnsanların ırk olayına sarılmakta neden bu kadar hevesli olduğunu anlıyorsunuz.
Çünkü imtiyazlı insanlara,
yani bizim gibi insanlara,
cezadan kaçınma hakkı veriyor.
Gerçek şu ki ırk bir sistem.
Oksijen gibi, bir atmosfer gibi.
Toplumun her köşesine erişiyor.
Dokunduğu herkese bulaşıyor.
Güç ve imtiyazı koruyor.
Kimin gücünü?
Çevrenize bakın.
Beyaz olmayan insanlar için
ve benim gibi insanlar için
beyaz insanlarla ırkçılık hakkında konuşmak
nasıl bir şey?
Birçok beyaz insana bu fazlasıyla zor geliyor.
Bazı beyaz insanlar bununla ilgili bilgimiz yok diyor.
Diğerleri toplumların belki de ırkçılıktan
hiç mağdur olmadığını söylüyor.
Siz de tüm bunları merak eden bir beyaz insansanız
yapabileceğiniz bir düşünce deneyi var.
Çünkü gerçek şu ki
biliyorsunuz.
Çoktandır biliyorsunuz.
Öyleyse kendinize şunu sorun:
Gerçekten, ama gerçekten oğlunuzun ya da kızınızın,
erkek kardeşinizin, kız kardeşinizin
Orta Doğu'dan dinine bağlı bir Müslüman ile evlenmesini ister misiniz?
Ya da yakın zamanda Güney Asya'dan gelmiş Hindu biriyle?
Ya da Sahraaltı Afrika'dan bir sığınmacıyla?
Ya da yakın zamanda ABD-Meksika sınırından gelmiş birisiyle?
Tamamen itiraz etmiyor olabilirsiniz
ama bir endişe duyuyor olabilirsiniz.
Aklınızın arka tarafında yatan bir kuşku.
Onların ten renginden dolayı da değil bu.
Öyle çünkü biliyorsunuz ki bizimki gibi ülkelerde,
şu anki haliyle, bu evliliğin
onların hayattan beklentilerini etkileyecek olması muhtemel.
İnsanların onları yargılayacaklarını
bildiğinizin ve anladığınızın farkına varıyorsunuz.
Yüzlerce farklı şekilde
bu yargılar onların ve çocuklarının
hayatlarını etkileyecek.
İşte o anda
güçlü bir gerçeklik ile bağlantı kuruyorsunuz.
Sistematik ırkçılığın gerçek olduğunu bildiğiniz gerçekliği ile.
Peki neden ırk hakkında konuşmak istemiyorsunuz?
Çünkü bu rahatsız edici, kesinlikle.
Ancak bu cevabın sadece bir kısmı.
Daha büyük kısmı çok daha yaralayıcı.
Öfkelenmeniz sadece savunmacılık değil.
Bu bir savunma mekanizması.
İmtiyaz sistemini
ve varlık ve gücün haksız dağılımını savunuyor.
Kırılganlık ırksal eşitsizliğe pas veriyor.
Kazanan ve kaybeden kim?
Verilere bakın.
Gelir verisine.
Sağlıkta eşitsizlik verisine.
Okulda dışlanma verisine.
Kariyer beklentisi verisine.
Durdurma ve arama verisine.
Beyaz olmayan insanların
COVID'den nasıl orantısız şekilde öldüklerine bakın.
Peki ırk efsanesi sizi görünmez yapıyorsa
ve kırılganlık cevabı sizi susturuyorsa
size hangi seçenekler kalıyor?
Irkçı olmak ya da ırkçı olmamak arasında seçmek kalıyor.
Ya da başka bir yol mu var?
Çünkü bu TED konuşmasındaki neredeyse herkes
ırkçı olmadığını söyleyecektir.
Ama bir şey olmamanın
yeterli olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek zorundayız.
Üçüncü seçenek aktif olarak ırkçılık karşıtı olmaktır.
Eğer Siyah hayatların değerli olduğunda hemfikirseniz
kendinize sorun
"Siyah hayatlar benim hayatımda ne kadar değerli?"
"Siyah hayatların benim için
değerli olduğunu göstermek için ben ne yaptım?"
Açık bilinçli etkin bir ırkçılık karşıtı duruş benimseyerek
görünmez olan görünür hale gelir.
Susturulmuş olan
yüksek ve net bir şekilde haykırılır.
Ama bu yine de yeterli değil.
Soruşturmada haftalar süren acılı mücadeleden sonra
Alton'ın davasında tamamı beyaz olan jüri mahkeme salonuna döndü.
Jüri başkanı ayağa kalktığında salona
tamamen bir sessizlik hakim oldu
ve başkan jüri kararını beyan etti.
Karar yasa dışı öldürmeydi.
İşte o anda
mahkeme salonunda bir kıyamet koptu.
Sağır edici bir gürültü vardı.
İnsanlar bağırıyorlardı,
Alton'ın kız kardeşi sol tarafımdaki yerinde ayağa kalktı,
cezaevi görevlilerini gösteriyor
ve bağırıyordu:
"Kardeşimi sen öldürdün!
Kardeşimi sen öldürdün!"
Ailesi, Alton'ın ölümünden sorumlu olan
cezaevi görevlilerinin soruşturulması gerektiğini
talep etti çaresizce.
Bunu hepimiz çok istedik.
Ama bir tanesi bile soruşturulmadı.
Biz de başsavcıyı mahkemeye verdik,
savcılık direktörünü.
Ülkenin en yüksek hakimi,
Yüksek Mahkeme Başkanı,
soruşturma açılmaması kararının ölümcül hatalı
ve hukuksuz olduğunu kabul etti.
Alton'ın davası süresince her gün
erkek kardeşi mahkeme merdivenlerine oturur
ve şöyle derdi bana,
"Bugün onlara iyi bir ders ver Bay D."
Ama kardeşinin öldürülmesi için asla kimseye soruşturma
açılmayacağını anladığı zaman
bu onu kahretti.
Birkaç yıl sonra bir akıl hastanesinde vefat etti.
Peki Alton'ın ölümü sizle ve toplumumuzda
bulunan ırkçılık ve imtiyazla nasıl örtüşüyor?
Ben sizden ne istiyorum?
Kendimden istediğim şey işsiz bırakılmak.
Görüyorsunuz ya, gözü yaşlı aileler bana geliyorlar
ve ben gözlerindeki umudu görüyorum.
Sevdiklerinin ölümüyle ilgili
herhangi bir kişinin soruşturulması
ihtimalinin çok uzak olduğunu
onlara söylemek zorunda kalıyorum.
Kariyerimin baharında
bu kederli yüzleri gördüm.
Hayatımın sonbaharına girdiğimde
halâ görüyorum onları.
Hayatımın yaz mevsimi kanla doluydu.
Ölümlerinden bir şekilde kendimin sorumlu olduğumu düşüyorum,
rasyonel olarak durumun böyle olmadığını bilmeme rağmen.
Ancak Alton'ı, Gareth'i,
Zahid'i ya da bir başkasını
geri getiremem
ki yaslı ailelerinin istedikleri tek şey bu.
Bu yüzden yalanların iç yüzünü görmenizi istiyorum.
En çok güçsüz kılan yalanlardan birinin iç yüzünü görmenizi istiyorum.
Yaptıklarımızın bir fark oluşturmayacağı ve oluşturamayacağı yalanının.
Eminim bunu Rosa Parks'a da söylemişlerdi
ve Martin Luther King'e
ve Nelson Mandela'ya.
Onlar yollarına devam edip başardılar yine de.
Cezaevi görevlilerini sorgularken
onları düşünmeye çalıştım.
Her birine şöyle dedim,
"Alton'ın annesi Bayan Manning'e bakın
ve oğlunun neden öldüğünü siz söyleyin."
İçlerinden hiçbiri ona bakamadı.
Onun görünmez olmasını istediler.
Ne yazık ki oğlunun ölümü için kimsenin soruşturulmayacağını anlayan annesi
derin bir bunalıma girdi
ve vefat etti.
Bütün o kaos ve kargaşa içinde
jüri kararı açıklandığı zaman ona dönüp
"Bayan Manning,
aileniz için çok üzgünüm." dediğim zaman nasıl bana dönüp
"Bay Dias, siz de ailedensiniz."
dediğini asla unutmayacağım.
Sonra cezaevi görevlilerini ve jüriyi gösterdi ve dedi ki
"Onlar da aileden.
Ama aileler atışır ve kavga ederler
ama kavgayı ayırmamız gerekir.
Bir çözüm bulmamız gerekir."
Peki nasıl ve ne zaman çözüm bulacağız?
Dr. King bize öğretti ki
zaman, doğru olan şeyi yapmak için her zaman doğrudur.
Devlet vesayetindeki bu ihtilaflı ölümler
cezaevleri ve karakollarda gerçekleşti.
Ancak nihayetinde, George Floyd'un
korkunç ölümü sonrasında ön plana çıktılar.
Bilmediğimizi söyleyemeyiz artık.
COVID krizi ve George Floyd'un ölümü
bizleri kayıtsızlığımızdan sarsarak uyandırdı.
Bunlar dünyayı bir değişime sürükledi
çünkü bir kez görünmüş olan artık göz ardı edilemez.
Şimdi tarihi bir değişim anı yaşıyoruz.
Etki alanlarımızda harekete geçmenin
şimdi tam zamanı
ve hepimiz bu alana sahibiz.
Oy verme gücüne sahibiz,
paramızı nerede
ne için harcadığımız cep gücüne sahibiz.
Irkçılıkla, her nerede ve ne zaman karşılaşırsak yüzleşme gücüne sahibiz.
Bugün burada dinleyen sizlerden
bu imtiyazdan faydalanmış olanlar
sistemi tepe taklak etmek ve toplumun değişmesini
talep etmek fırsatına sahipler.
Nihayetinde, ne olacağı artık bizim ellerimizde.
Benim bildiğim budur.
Devlet vesayetindeki biri "Nefes alamıyorum" dediği zaman
ölümcül bir tehlike altındadır.
Ancak bir toplum herkesin her gün solumakta olduğu
ırkçılık oksijenini değiştirmediği zaman
o toplumda ırksal adalet ve eşitlik için duyulan
umut da ölümcül tehlike altındadır.
Daha fazlar Altonlar, Garethlar
Zahidler, Olasenisler,
Jimmyler ve Seanlar,
Sherryler ve Breonnalar,
Christopherlar ve Georgelar olamaz.
Ancak bu sadece ölümlerle ilgili değil
aynı zamanda hayatla ilgili.
Ve insan olarak birlikte gelişmemizle ilgili.
Bunun için de hepimize ihtiyaç var.
Irkçılık görünmez kalmak istiyor.
Bunu teşhir edin.
Irkçılık sessizliğinizi istiyor.
Gürültü çıkarın.
Irkçılık umursamaz olmanızı istiyor.
Şimdi kendi sessinizi, imtiyazınızı ve gücünüzü
daima ırksal adalet için
kullanmaya söz verin
ve değişim isteyen seslerin yükselen kreşendosuna katılın.
Ve umudun bir parçası olun.
Bize katılır mısınız?