هرگز برنامه‌ای برای فعال اقلیم شدن نداشتم.
اما اوضاع عوض شده،
و اکنون اینجا به عنوان فعال اقلیم ایستاده‌ام،
از همه شما می‌خواهم که فعال شوید.
دلیلش را توضیح می‌دهم،
و از همه مهم‌تر این که چطور.
ده سال قبل، وقتی ۱۳ سالم بود،
اول درباره اثرات گلخانه‌ای آموختم.
آن موقع، ۹۰ دقیقه صرف این مساله می‌کردیم
و یادم هست که آن را کاملا آزار دهنده یافتم،
این که موضوعی تا آن حد اساسی را در یک
تک درس جغرافیای فشرده کرده بودند.
اندکی از این دلخوری با من ماند تا این که از دبیرستان فارغ‌التحصیل شدم،
تصمیم گرفتم جغرافی بخوانم،
صرفا برای این که مطمئن شوم در جهت درست کل این ماجرای تغییر اقلیم بودم.
و اینجا بود که همه چیز تغییر کرد.
در اینجا برای اولین داده‌ها،
علم پشت بحران اقلیم را دیدم
و آنچه دیدم را نمی توانستم باور کنم.
مثل خیلی از شما،
فکر کردم که سیاره واقعا در وضعیت خوبی نیست.
ایده‌‌ای نداشتم از این که ما با چنین سرعتی به سمت این
بلای ساخت دست خودمان می‌رویم.
همچنین اولین بار بود که فهمیدم چه تفاوتی ایجاد می‌شود وقتی
تصویر بزرگتر را تصور می‌کنید.
برای مثال غلظت دی‌اکسیدکربن در جو را نظر بگیرید،
محرک شماره یک در گرمایش زمین.
بله، بد به نظر می‌رسد.
گویی درمسیر کاملا بدی قرار گرفتیم.
اما این در صورتی است که صرفا به جای در نظر گرفتن ۶۰ سال قبل به
بررسی ۱۰,۰۰۰ سال قبل بپردازید تا
به عمق هولناکی آن پی ببرید.
و این تنها یک جنبه از این بحران است که مشاهده می‌کنیم.
سرتان را با جزییات به درد نمی‌آورم، اما این را باید برایتان بگویم که
در نقطه‌ای از تاریخ قرار داریم که
مخربترین نیرو در این سیاره خود بشر است.
در نقطه‌ای از تاریخ قرار داریم که
که هیچ دانشمندی نمی‌تواند تضمین کند که ما از این قضیه جان سالم به در خواهیم برد.
در نقطه‌ای از تاریخ قرار داریم که
بشر محیط زیستی را خلق می‌کند که
دیگر برای انسانها ایمن نیست.
بله، من در سال اول رشته
جغرافی به این رسیدم
و عمیقا تحت تاثیر قرار گرفتم.
اما...
اخبار خوبی هم بود.
همان سالی که درباره اینها یاد گرفتم،
رهبران جهان در پاریس گرد هم آمدند تا
بر روی هدفی مشترک مبنی بر محدود کردن گرمایش زمین تا زیر ۲ درجه تصمیم بگیرند.
تصاویر در کل دنیا منتشر شد،
و روزی که به من گفته شد تاریخ‌ساز شدیم.
چقدر خیالمان راحت شد، نه؟
با این استثناء که...
یک چیزی این وسط کار نکرد.
پس از امضا شدن توافقنامه،
اوضاع بهتر نشد.
درواقع، حتی خیلی بدتر شد.
تصمیم‌گیران و صنایع، رهبران و سیاستمدارها،
روال عادی کار خود را ادامه دادند،
با استثمار کردن زندگی و معیشت ما، گویی که فردایی در کار نیست،
ساخت نیروگاه‌های ذغال‌سنگی را همچنان ادامه دادند،
علی‌رغم این این که طبق توافقنامه پاریس می‌دانیم
که لازم است متوقف شوند.
بنابراین در حالی که البته پیشرفتهای خوبی داشته‌ایم--
مانند نصب انرژیهای بادی و خورشیدی در کل دنیا،‌ بله--
اما این تغییرات مثبت آهسته هستند-- در واقع خیلی آهسته.
خب از زمانی که توافق پاریس امضاء شد،
نمودارهای اقلیم همچنان روندشان صعودی است،
هر سال به رکوردزنی ادامه می‌دهند.
پنج سال گذشته به عنوان داغترین
پنج سال اخیر ثبت شدند،
و امروزه انتشارات گازی از هر وقت دیگری در جهان بالاتر است.
بنابراین، آنجا بودم
در مرحله دیدن و فهمیدن علم در یک سو،
اما ندیدن جوابها، ندیدن عمل از سوی دیگر.
در آن نقطه، فکر کردم دیگر کافی است.
می‌خواستم خودم به سازمان ملل برای کنفرانس اقلیم بروم،
همان جایی که برای دور هم جمع کردن آدمها درست شد
تا مشکل اقلیم حل شود--شص
با این استثناء که ظاهرا اینطور نیست.
سال پیش بود.
به کنفرانس اقلیم رفتم و می‌خواستم واقعا ببینم
آنجا چه خبر است و درباره چه هست.
برای واقع‌گرایان سیاسی احتمال جای تعجب ندارد
اما تحملش برای من سخت بود:
که صنایع سوخت فسیلی و رهبران سیاسی
دست به هر کاری می‌زنند تا از انجام هر گونه تغییر واقعی ممانعت کنند.
آنها علاقه‌ای به تعیین اهدافی ندارند که برای قرار دادن ما در مسیر زیر
دو درجه به حد کافی جاه‌طلبانه است.
در نهایت، خب اینها کسانی هستند که نهایت بهره را از بحران اقلیم می برند، نه؟
صنعت سوخت فسیلی سود‌آور است،
البته که رهبران سیاسی چشم به انتخابات بعدی دارند،
چیزی که آنها را محبوب‌تر کند،
و به گمانم پرسیدن پرسشهای دردسرآور نباشد.
هیچ قصدی ندارند که بازی را عوض کنند.
هیچ کشوری در دنیا نیست که شرکتها یا قدرتهای سیاسی به خاطر
گند زدن به اقلیم تحریم شوند.
با همه عجیب بودن و غم انگیز بودن این کنفرانس،
یک نفر بود که با همه فرق داشت،
کسی که به نظر می‌رسید که کاملا نگران است
و آن شخص گرتا تونبرگ بود.
همانجا بود که تصمیم گرفتم که هر چیز دیگری مایوس کننده است و
به نظر بی‌معنی به نظر می‌رسد،
بنابراین همان‌جا در کنفرانس به اعتصاب اقلیم او ملحق شدم.
این اولین اعتصاب اقلیم من بود و
در صحنه‌ای بی‌نهایت عجیب،
فقط من و او آنجا در این سالن کنفرانس نشستیم،
دورتادورمان پر از شلوغی این جمعیت کت و شلوارپوش حاضر در کنفرانس که هیچ
ایده‌ای نداشتند از کاری که می‌کردیم.
و با این حال حسش بیشتر از هر آن چیز دیگری که
در طولانی مدت انتظارش را داشتم قوی‌تر بود.
و درست همان جا بود که شاید الان وقتش باشد که این اعتصاب را
در آلما شروع کنم.
دیگر یقین داشتم که هیچکس دیگری قرار نیست این را برای ما درست کند
و اگر کوچکترین شانسی بود که حداقل باعث تغییری شود
احمقانه بود که امتحانش نکنیم.
بنابراین دست به کار شدم--
(تشویق)
پس وقتی به برلین برگشتم،
همدستانی را پیدا کردم که هم زمان هم ایده بودیم و
با هم فکر کردیم به ابتکار «جمعه‌ها برای آینده» شانسی بدهیم.
مشخصا، ایده‌ای نداشتیم که به کجا ختم می‌شود.
قبل از اعتصاب نخستمان، خیلی از ما، از جمله خودم،
هرگز یک تظاهرات عمومی یا هیچ نوع اعتراضی را سازماندهی نکرده بود.
هیچ پول و منبعی نداشتیم و
مطلقا هیچ ایده ای از این که اعتصاب اقلیمی واقعا چیست؟
پس با کاری که در آن خوب بودیم شروع کردیم:
از اس ام اس دادن،
ارسال پیام در سطح انبوه، شبانه روزی به هر کسی که می‌شد،
نخستین اعتصاب خود را از طریق واتس‌اپ سازماندهی کردیم.
شب قبل از اولیت اعتصاب‌مان، از شدت عصبی بودن خوابم نبرد.
نمی دانستم انتظار چه چیزی را داشته باشم اما منتظرین بدترینها بودم.
شاید چون ما تنها کسانی نبودیم که
می‌خواستند صدایی در محیط‌زیست سیاسی داشته باشند که
ظاهرا فراموش کرده بود چطور دیدگاه جوانترها را احتمالا در
تصمیم گیری‌های‌شان دخیل کند.
اما بالاخره جواب داد.
و در نهایت
ما همه جا بودیم.
و در نهایت
یک فعال اقلیم شدم.
معمولا،
در این نوع سخنرانی‌های TED
باید الان می گفتم که چقدر امید ما زیاد است،
چطور ما جوانها می‌توانیم به این موضوع بپردازیم،
چطور می‌خواهیم آینده، زمین و چیزهای دیگر را نجات دهیم،
چطور اعتصاب اقلیمی ما آدمهای جوان
این مشکل را حل خواهد کرد.
معمولا اینطور است.
اما در این مورد جواب نمی‌دهد.
این بحران با این روش درست نمی‌شود.
پیچیدگی که هست:
امروز،‌ سه و نیم سال پیش بعد از امضا شدن توافق پاریس
وقتی به علم نگاه می‌کنیم،
می‌بینیم که به لحاظ فنی هنوز ممکن است
گرمایش زمین را زیر دو درجه
نگه داریم.
و همچنین می‌بینیم که هنوز ممکن است به دیگر تحولات فاجعه آمیز بچسبیم،
شاهد مواردی از قبیل انقراض گروهی و تحلیل رفتن خاک هستیم--
بله، به لحاظ فنی.
به طرز باور کردنی غیر متحمل است.
و به هر حال،‌
جهان باید شاهد تغییراتی باشد
که تا به حال تجربه نکرده‌ایم.
ما باید تا ۲۰۵۰ از اقتصادهای خود کربن زدایی کنیم
و توزیع قدرتهایی را که در حال حاضر به
آن غولهای سوختهای فسیلی و رهبران سیاسی اجازه ماندن در راس بازی را می‌دهند
متحول کنیم.
حرف ما چیزی کمتر از تحول بزرگ از زمان
انقلاب صنعتی نیست.
اگر بشود اینطور گفت،
ما درباره انقلاب اقلیم در حداقل مدت
زمان صحبت می‌کنیم.
حتی یک سال دیگر هم زمان برای از دست دادن نداریم.
و به هر صورت برای این که آن تغییر رخ دهد،
جهان نیاز دارد که دست از تکیه دادن بر
اعتصابات یک یا دو یا سه بچه مدرسه‌ای برای سامان دادن به این مشکل بردارد.
بله، ما ‌فوق‌العاده‌ایم،‌ به کارمان هم ادامه می‌دهیم،
و می‌خواهیم به مکانهای برویم که هیچکس انتظارش را از ما ندارد.
اما ما حد و مرز نیستیم؛
ما آغازگریم.
این هم تنها مسئولیت یک نسل نیست.
بلکه شغل بشریت است.
و این زمانی است که همه چشمها به شما دوخته شده.
برای اتفاق افتادن این تغییر،
باید یک میلیون کار انجام شود.
واقعا کار پیچیده‌ای است.
اما...
چیزهایی هست که همه می‌توانند از آن شروع کنند.
اما اول از همه اخبار: اگر فکر کردید که به شما الان می‌گویم بیشتر بازیافت کنید
یا گوشت کمتر بخورید، کمتر پرواز کنید یا چیزهای دست دوم بخرید،
متاسفم آنقدرها هم آسان نیست.
اما خبر خوب این است که:
شما چیزی فراتر از مصرف کننده و خریدار هستید،
حتی اگر تلاش صنعت در محدود نگهداشتن شما به آن باشد.
نه؛ من و شما-- ما همه موجودات سیاسی هستیم،
و همه ما می‌توانیم جزیی از این پاسخ باشیم.
همه ما می‌توانیم چیزی باشیم که خیلی از مردم آن را فعال اقلیم می‌نامند.
بله.
(خنده)
خب گامهای نخست چیست؟
چهار گام اولی که برای انجام شدن چیزهای دیگر لازمند،
چهار گامی که همه باید از آن شروع کنند،
چهار گامی که درباره چیزهایی تصمیم می‌گیرند که می‌توانند بعدا اتفاق بی‌افتند.
کدامند؟
شماره یک:
شدیدا لازم است فهم خود را از یک فعال اقلیم قالب تازه‌ای دهیم،
فهم ما از این که چه کسی می‌تواند پاسخ ما به این سوال باشد.
یک فعال اقلیم کسی نیست که تک تک مطالعات صورت گرفته در این زمینه را بخواند و
حال عصرهایش را صرف پخش کردن تراکت درباره فواید گیاه‌خواری در
مراکز خرید کند.
خیر.
یک فعال اقلیم می‌تواند هر کسی باشد،
هر کسی که می‌خواهد عضو جنبشی باشد که قصدش پیر شدن بر
سیاره‌ای است که الویتش را روی حافظت از محیط زیست و شادی و
سلامت اکثریت گذاشته تا تخریب اقلیم و
به نابودی کشاندن سیاره زمین به نفع
عده ای معدود.
و چون بحران اقلیم روی هر بخشی از اجتماع ما، زندگی سیاسی و
خصوصی ما اثر می‌گذارد،
بنابراین به فعالان اقلیم در هر گوشه نیاز داریم،
نه تنها در هر اتاقی،
بلکه در هر شهر و کشور و ایالت و قاره.
دوم:
لازم است شما را از دایره آسایش‌تان بیرون بیاورم،
به دور از کسب و کاری که به طور معمول فردایی ندارد.
همه شما اینجا،‌ دوست یا عضو خانواده کسی هستید،
کارمند، همکار، دانش اموز یا معلم یا در اکثر مواقع
یک رای دهنده هستید.
همه اینها، مسئولیتی را به همراه می‌آورد
که این بحران شما را ملزم به رشد در آن می‌کند.
این که شرکت یکه شما را استخدام کرده یا
حامی مالی شماست،
در مسیر برآورده کردن توافق پاریس قرار دارد؟
آیا مجلس کشور شما آگاه است که این مساله برای‌تان اهمیت دارد،
که می‌خواهید این مساله در هر انتخاباتی یک الویت باشد؟
آیا بهترین دوست‌تان این را می داند؟
آیا روزنامه می‌خوانید یا در روزنامه‌ای می‌نویسید؟ عالیست.
پس از آنها بخواهید که درباره این مساله گزارش بدهند،
و این که می‌خواهید که تصمیم‌گیرندگان را در هر مصاحبه‌ای به چالش بکشند.
اگر خواننده‌اید، درباره‌اش آواز بخوانید. اگر معلم هستید، آن را آموزش دهید.
اگر در بانکی حساب دارید، به آن بانک بگویید اگر به سرمایه‌گذاری در
سوختهای فسیلی ادامه دهند حسابتان را می‌بندید.
و البته جمعه‌ها،‌ می‌دانید که باید چه کار کنید.
سوم:
ترک دایره آسایش زمانی بهترین تاثیر را دارد که به بقیه بپیوندید.
این که یک نفر درخواست تغییر دردسرسازی داشته باشد
اغلب راحت نیست.
دو، پنج، ده، یک‌صد نفر آدم که درخواست تغییری دردسرساز را دارند را
سخت بشود نادیده گرفت.
هر چه بیشتر باشید، برای آدمها سخت‌تر می‌شود تا نظامی را
توجیه کنند که آینده‌ای ندارد.
قدرت چیزی نیست که یکی داشته باشد یا نداشته باشد.
قدرت چیزی است که شما از دیگران می گیرید یا می‌دهید،
و به محض به اشتراک گذاشتن، رشد می‌کند.
ما جوانها در خیابانها، در قالب اعتصابات مدرسه‌ای،
نحوه کارکرد این را نشان می‌دهیم.
یک اعتصاب‌گر مدرسه‌ای همیشه یک تک اعتصاب‌گر مدرسه‌ای میماند--
خب، گرتا تونبرگ.
دو، پنج، ده، یک هزار آدم در اعتصابات مدرسه‌ای دیگر یک جنبش است،
و این چیزی است که همه جا نیاز داریم.
فشاری در کار نیست.
(خنده)
و شماره چهار، بالاخره--
که احتمالا از بقیه جوانب مهم تر است--
لازم است خودتان را بیشتر جدی‌ بگیرید.
اگر یک چیز باشد که ظرف این ۷ ماه
سازماندهی اقدام اقلیمی یاد گرفتم،
این است که اگر خودتان پی کاری را نگیرید،
شانس این که بقیه هم کاری نکنند بالاست.
قدرتمندترین نهادهای این جهان،
نیتی به تغییر بازی ندارند که بیشترین منفعت را از آن می‌برند،
پس فایده‌ای در اتکا کردن به آنها نیست.
می‌دانم، ترسناک است.
مسئولیت عظیمی است،‌ بار سنگینی بر دوش همه ما.
اما به این معناست که،
اگر ما بخواهیم، می توانیم
حرفی در این زمینه داشته باشیم.
می‌توانیم بخشی از آن تغییر، بخشی از آن پاسخ باشیم.
و این خب قشنگ است، نه؟
پس بیایید امتحانش کنیم، دست بجنبیم،
دنیا را با فعالان اقلیم غرق کنیم.
بیایید از دایره آسایش خود پایمان را بیرون بگذاریم
و به بقیه بپیوندیم و خودمان را بیشتر جدی بگیریم.
تصور کنید این دنیا چه شکلی به نظر می‌رسد،
وقتی بچه ها بزرگ شوند و بفهمند که
آینده آنها این ماجراجویی بزرگی است که چشم به آن داشتند و
چیزی برای ترسیدن نیست،
این دنیا چه شکلی خواهد بود وقاتی کنفرانس اقلیم بعدی این
رویداد فوق‌العاده است که در آن آدمها گرد هم می‌آیند،
کسانی که صدای میلیونها نفر را شنیده بودند
الان آستین‌ها را بالا زدند تا تغییر واقعی را خلق کنند.
می‌دانید،
من رویای این جهانی را دارم
که کلاسهای جغرافی درباره بحران اقلیم آموزش دهند
به عنوان این بزرگترین چالش
که زمانی آدمهایی مثل شما و من بر آن غلبه کردیم،
با موقع دست به کار شدن
زیرا فهمیده بودیم که چیزی برای از دست دادن نداریم
و کلی چیز برای بردن داشتیم.
پس چرا الان به آن شانسی ندهیم.
هیچ کسی آینده را برای ما نجات نخواهد داد.
این چیزی بیش از یک دعوت است. این پیام را پخش کنید.
متشکرم.
(تشویق)