So in 2011,
someone broke into my sister's office
at the university where she teaches in Nigeria.
Now thankfully, the person was caught, arrested and charged to court.
When I get into court,
the clerks who were assigned to my sister's case informed her
that they wouldn't be able to process the paperwork
unless she paid a bribe.
Now, at first she thought it was part of a practical joke.
But then she realized they were serious.
And then she became furious.
I mean, think about it: here she was, the recent victim of a crime,
with the very people who were supposed to help her,
and they were demanding a bribe from her.
That's just one of the many ways
that corruption impacts millions of people in my country.
You know, growing up in Nigeria,
corruption permeated virtually every element of the society.
Reports of politicians embezzling millions of dollars were common.
Police officers stealing money
or extorting money from everyday hardworking citizens
was routine practice.
I felt that development could never actually happen,
so long as corruption persisted.
But over the past several years,
in my research on innovation and prosperity,
I've learned that corruption is actually not the problem hindering our development.
In fact,
conventional thinking on corruption and its relationship to development
is not only wrong, but it's holding many poor countries backwards.
So, the thinking goes like this:
in a society that's poor and corrupt,
our best shot at reducing corruption is to create good laws,
enforce them well,
and this will make way for development and innovation to flourish.
Now, it makes sense on paper,
which is why many governments and development organizations
invest billions of dollars annually
on institutional reform and anti-corruption programs.
But many of these programs fail to reduce corruption,
because we have the equation backwards.
You see, societies don't develop because they've reduced corruption.
They're able to reduce corruption because they've developed.
And societies develop through investments in innovation.
Now, at first, I thought this was impossible.
Why would anyone in their right mind
invest in a society where, at least on the surface,
it seems a terrible place to do business?
You know, a society where politicians are corrupt
and consumers are poor?
But then, the more I learned about
the relationship between innovation and corruption,
the more I started to see things differently.
Here's how this played out in sub-Saharan Africa
as the region developed its telecommunications industry.
In the late 1990s,
fewer than five percent of people in sub-Saharan Africa had phones.
In Nigeria, for example, the country had more than 110 million people
but fewer than half a million phones in the whole nation.
Now, this scarcity fueled widespread corruption in the industry.
I mean, public officials who worked for the state-owned phone companies
demanded bribes from people who wanted phones.
And because most people couldn't afford to pay the bribes,
phones were only available to those who were wealthy.
Then an entrepreneur named Mo Ibrahim
decided that he would set up a telecommunications company
on the continent.
Now, when he told his colleagues about his idea, they just laughed at him.
But Mo Ibrahim was undeterred.
And so in 1998, he set up Celtel.
The company provided affordable mobile phones and cell service
to millions of Africans,
in some of the poorest and most corrupt countries in the region --
I mean countries such as Congo, Malawi,
Sierra Leone and Uganda.
You see, in our research, we call what Mo Ibrahim built
a "market-creating innovation."
Market-creating innovations transform complicated and expensive products
into products that are simple and affordable,
so that many more people in society could access them.
Now in this case, phones were expensive
before Celtel made them much more affordable.
As other investors -- some of his colleagues, actually --
saw that it was possible to create a successful mobile phone company
on the continent,
they flooded in with billions of dollars of investments.
And this led to significant growth in the industry.
From barely nothing in 2000,
today, virtually every African country now has
a vibrant mobile telecommunications industry.
The sector now supports close to one billion phone connections,
it has created nearly four million jobs
and generates billions of dollars in taxes every year.
These are taxes that governments can now reinvest into the economy
to build their institutions.
And here's the thing:
because most people no longer have to bribe public officials
just to get a phone,
corruption -- at least within this industry -- has reduced.
Now, if Mo Ibrahim had waited for corruption to be fixed
in all of sub-Saharan Africa before he invested,
he would still be waiting today.
You know, most people who engage in corruption know they shouldn't.
I mean, the public officials who were demanding bribes from people
to get phones
and the people who were paying the bribes --
they knew they were breaking the law.
But they did it anyways.
The question is: Why?
The answer?
Scarcity.
See, whenever people would benefit from gaining access
to something that scarce,
this makes corruption attractive.
You know, in poor countries, we complain a lot about corrupt politicians
who embezzle state funds.
But in many of those countries, economic opportunity is scarce,
and so corruption becomes an attractive way to gain wealth.
We also complain about civil servants like police officers,
who extort money from everyday hardworking citizens.
But most civil servants are grossly underpaid
and are leading desperate lives.
And so for them, extortion or corruption is a good way to make a living.
You know, this phenomenon also plays itself out in wealthy countries as well.
When rich parents bribe university officials --
(Laughter)
When rich parents bribe university officials
so their children can gain admission into elite colleges,
the circumstance is different,
but the principle is the same.
I mean, admission into elite colleges is scarce,
and so bribery becomes attractive.
The thing is,
I'm not trying to say there shouldn't be things that are scarce in society
or things that are selective.
What I'm just trying to explain
is this relationship between corruption and scarcity.
And in most poor countries, way too many basic things are scarce.
I mean things like food,
education,
health care,
economic opportunity,
jobs.
This creates the perfect breeding ground for corruption to thrive.
Now, in no way does this excuse corrupt behavior.
It just helps us understand it a bit better.
Investing in businesses that make things affordable
and accessible to so many more people
attacks this scarcity
and creates the revenues for governments to reinvest in their economies.
Now, when this happens on a countrywide level,
it can revolutionize nations.
Consider the impact in South Korea.
Now, in the 1950s,
South Korea was a desperately poor country,
and it was very corrupt.
The country was ruled by an authoritarian government
and engaged in bribery and embezzlement.
In fact, economists at the time said South Korea was trapped in poverty,
and they referred to it as "an economic basket case."
When you looked at South Korea's institutions,
even as late as the 1980s,
they were on par with some of the poorest and most corrupt African countries
at the time.
But as companies like Samsung, Kia, Hyundai
invested in innovations that made things much more affordable
for so many more people,
South Korea ultimately became prosperous.
As the country grew prosperous,
it was able to transition from an authoritarian government
to a democratic government
and has been able to reinvest in building its institutions.
And this has paid off tremendously.
For instance, in 2018,
South Korea's president was sentenced to 25 years in prison
on corruption-related charges.
This could never have happened decades ago when the country was poor
and ruled by an authoritarian government.
In fact, as we looked at most prosperous countries today, what we found was,
they were able to reduce corruption as they became prosperous --
not before.
And so where does that leave us?
I know it may sound like I'm saying we should just ignore corruption.
That's not what I'm saying at all.
What I'm suggesting, though,
is that corruption, especially for most people in poor countries,
is a work-around.
It's a utility
in a place where there are fewer better options to solve a problem.
Investing in innovations that make products much more affordable
for many people
not only attacks this scarcity
but it creates a sustainable source of revenue
for governments to reinvest into the economies
to strengthen their institutions.
This is the critical missing piece in the economic development puzzle
that will ultimately help us reduce corruption.
You know, I lost hope in Nigeria when I was 16.
And in some ways, the country has actually gotten worse.
In addition to widespread poverty and endemic corruption,
Nigeria now actually deals with terrorist organizations
like Boko Haram.
But somehow, I am more hopeful about Nigeria today
than I have ever been before.
When I see organizations investing in innovations
that are creating jobs for people
and making things affordable --
I mean organizations like Lifestores Pharmacy,
making drugs and pharmaceuticals more affordable for people;
or Metro Africa Xpress,
tackling the scarcity of distribution and logistics for many small businesses;
or Andela, creating economic opportunity for software developers --
I am optimistic about the future.
I hope you will be, too.
Thank you.
(Applause)
في عام 2011،
اقتحم شخص ما مكتب أختي
في الجامعة بنيجيريا، حيث كانت تلقي دروسًا.
ولحسن الحظ، فقد توجهت إليه التهمة بعد أن أُلقي القبض عليه واعتُقل.
حين دخلتُ المحكمة،
قال كتبة المحكمة المعنيون بالقضية لأختي
إنهم لن يضطلعوا بأعمالهم
ما لم تدفع لهم رشوة.
لقد ظنّت أنهم يمازحونها في بداية الأمر.
ولكنها فوجئت بأنهم جادون في طلبهم.
ومن ثم جُن جُنونُها.
أقصد؛ فكِروا في الأمر: لقد كانت هناك كضحية مُعتدى عليها،
عند أناسٍ من المفترض أن يقدّموا إليها يد العون،
ولكنهم طلبوا منها رشوة.
إنه مجرد مثال من الطرق العديدة
التي يضر بها الفساد الملايين في بلادي.
كما ترون، بينما تعيش وتكبر في نيجيريا،
يتغلغل الفسـاد في جميع الجوانب الحياتية في المجتمع.
حيث أصبحت تقارير اختلاس المسؤولين لملايين الدولارات مجرد أخبار اعتيادية.
سرقة ضباط الشرطة للأموال
أو ابتزاز المواطنين الكادحين الذين يعملون يوميًا لكسب عيشهم
هي ممارسات يومية روتينيّة.
لقد شعرتُ أن التنمية لن تحدث أبدًا،
طالما استمر الفساد.
ولكن على مدار السنوات الماضية،
من خلال أبحاثي في الابتكار والازدهار،
توصلت إلى أن الفساد ليس هو المشكلة التي تعوق مسيرتنا التنموية.
في الواقع،
إن نظرتنا التقليدية للفساد وعلاقته بالتنمية
ليست فقط خطأ، ولكنها تُعيد العديد من الدول الفقيرة إلى الوراء.
لذلك، خطر على بالي أنه:
في مجتمعٍ فقيرٍ وفاسد،
فإن مسعانا نحو الحد من الفساد هو في سنّ قوانين جيدة،
وتطبيقها على نحو فعّال،
ومن هنا نعبّد طريقًا للتنمية والابتكار من أجل تحقيق الازدهار.
حاليًا، ومن الناحية النظرية،
على نحو ما تستثمر العديد من الحكومات والمنظمات التنموية
المليارات من الدولارات سنويًا
في إصلاحات تأسيسية وبرامج مكافحة الفساد.
ولكن العديد من هذه البرامج تخفق في الحد من الفساد،
لأننا ننتهج معادلةً ترجعنا إلى الوراء.
وكما ترى فإن المجتمعات لا تنمو لأنها تعمل على الحد من الفساد
بل هي قادرة على الحد منه لأنها حققت نموًا.
وهنالك مجتمعات تنمو من خلال استثمارات في الابتكار.
في البداية ظننتُ أن هذا مستحيل.
لماذا يفترَض لأي إنسان بكامل قواه العقليّة
أن يستثمر في مجتمع يعاني على الأقل في ظاهرُه،
من معوقات جمة لدخول عالم الأعمال؟
في مجتمع سياسيوه فاسدون
والمستهلكون فيه فقراء؟
ومن ثم، كنتُ كلما تعلمتُ المزيد
عن العلاقة بين الابتكار والفساد،
كلما تغيّرت نظرتي للأمور.
إليكم الدور الذي لعبته هذه العلاقة في جنوب الصحراء الكبرى.
بوصفها منطقة طوّرت صناعتها في تكنولوجيا الاتصالات.
في أواخر التسعينيات،
كان أقل من 5% من سكان الصحراء الكبرى لديهم هواتف.
في نيجيريا، على سبيل المثال، كان تعداد السكان يزيد عن 110 مليون نسمة
لكن كان هناك أقل من مليون هاتف فقط في الدولة قاطبة.
لقد غذَّت هذه النُدرة في المعروض اجتياحَ الفساد لهذه الصناعة.
أعني بذلك، أن جهات الدولة في قطاعات تزويد خدمة الهواتف
طلبوا رشاوى من السكان الذين أرادوا اقتناء هواتف.
وحين كان في غير مقدور المواطنين توفـير المال لدفع الرشاوى،
صارت الهواتف مقتصرة فقط على أصحاب الثروات.
ثم كان ثمة رائد أعمال يُدعى مو إبراهيم
قرر أن يـدشّن شركة اتصالات
في أنحاء البلاد.
في تلك الأثناء، حين كان يحكي إلى رفاقه عن فكرته فإنهم لا يجاوبونه إلى بالضحك.
لكن مو إبراهيم لم يكن يعبأ بهم.
وفي 1998، أنشأ شركة سيلتيل.
زوّدت الشركة الأسواق بهواتف وخدمات خلويّة في متناول اليد
إلى ملايين الأفارقة،
في أنحاء دوَلٍ من أفقر البلدان وأشدّهـا فسادًا في المنطقـة
أقصد بلدانًا مثل: الكونغو ومالاوي
وسيراليون وأوغندا.
أتدرون، إننا في أبحاثنا، نطلق على ما أنشأه مو إبراهيم
"ابتكار خلق السوق".
إن ابتكارات خلق السوق من شأنها تحويل المنتجات المعقّدة باهظة الثمن
إلى مجرد منتجات بسيطة وفي متناول اليد،
وبالتالي، فإن بمقدور غالبية السكان في المجتمع الوصول إليها.
لقد كانت الهواتف باهظة الثمن
قبل أن تأتي سيلتيل وتجعلها في متناول اليد.
كما أن المستثمرين الآخرين -وهم في الواقع من زملائه-
اعتقدوا أنه من الممكن تأسيس شركة ناجحة للهواتف المحمولة
على مستوى القارة،
لقد أنفقوا مليارات من الدولارات على الاستثمارات.
مما أدى إلى نموٍّ لافت في صناعة الاتصالات.
من لا شيء تقريبًا في عام 2000،
تنعم الآن كل دولة إفريقية
بصناعة نشطة للاتصالات المحمولة.
يدعم قطاع الاتصالات الآن ما يقرب من مليار هاتف مُتصل،
وساعد على إيجاد حوالي 4 ملايين فرصة عمل
وجلب مليارات الدولارات سنويًا إلى حصيلة الضرائب.
بمقدور الحكومات أن تعيد استثمار هذه الضرائب في اقتصاداتها
لبناء مؤسساتها الاقتصادية.
وإليكم الآتي:
بسبب أن غالبية السكان لا يستطيعون إعطاء رشوة لموظفي الدولة
لمجرد أن يحصلوا على هاتف،
فقد تم الحد من الفساد -على الأقل في هذه الصناعة-.
ماذا لو أن مو إبراهيم انتظر ريثما جرت معالجة الفساد،
في كل بقاع الصحراء الكبرى قبل أن يجري استثماراته،
لكان ما يزال منتظرًا حتى يومنا هذا.
إن معظم المواطنين الذين انخرطوا بالفساد يعلمون أنه ما كان ينبغي لهم فعل ذلك.
أقصد بذلك موظفي الدولة الذين طلبوا رشاوى من المواطنين
حتى يحصلوا على الهواتف
والمواطنون الذين دفعوا الرشاوى
كلاهما يعلم أنه يخالف القانون...
ولكنهم قاموا بذلك على أي حال.
والسؤال هو: لماذا؟
الإجابة؟
الندرة.
انظروا، كلما تدافع الناس على الوصول
إلى شيء ما نادر،
كلما كان الفساد أكثر جاذبيّة.
كما تعلمون، في الدول الفقيرة، نشكـو مـن فسـاد المسؤولين
الذين يختلسون خزائن الدولة.
ولكن في العديد من هذه الدول، حيث الفرص الاقتصادية نادرة،
ومن هنا يصبح الفساد طريقًا مغريًا للثراء.
كذلك نشكو من مستوى موظفي الخدمة العامة مثل ضباط الشرطة،
الذين يبتزون المال من المواطنين الكادحين الذين يعملون لكسب عيشهم.
ولكن غالبية الموظفين يتقاضون أجورًا متدنية جدًا
ويعيشون حياةً بائسة.
وبالتالي، فبالنسبة إليهم الابتزاز أو الفساد هي طرق جيدة لكسب الرزق.
كما تعلمون، فإن هذه الظاهرة تؤتي أكلها في الدولة الغنية أيضًا بطريقة فعالة
حين يدفع أولياء الأمور الأغنياء الرشوة إلى مسؤولي الجامعة..
(ضحك)
حين يدفع أولياء الأمور الأغنياء الرشوة إلى مسؤولي الجامعة
وبالتالي يُقـبَل أبناؤهم في الكليات المرموقة،
الحالة مختلفة،
ولكن المبدأ واحد.
قصدتُ بأن القبول في الكليات المرموقة هو أمر نادر أيضًا،
وبالتالي تصبح الرشوة جذابة.
مربط الفرس هو،
أنني لا أريد القول بأنه لا ينبغي أن تكون هناك أشياء نادرة في المجتمع
أو أشياء يتم اختيارها.
ما وددتُ وحاولت بيانه
هو هذه العلاقة بين الفسـاد والندرة.
وفي غالبية الدول الفقيرة، فإن الوصول إلى الاحتياجات الأساسية هو أمر نادر.
أقصد احتياجات مثل الطعام
والتعليم
والرعاية الصحية
والفرص الاقتصادية
والوظائف.
إن هذا يوفّـر تربة خصبة ملائمة لتفشي الفسـاد.
وهذا الطرح لا يقدم أي عذر للفسـاد.
إنه فقط يساعدنا للتعمق في فهمه بعض الشيء.
إن الاستثمار في مجالات الأعمال التي تجعل الاحتياجات في متناول اليد
ويسهّل الوصول إليها من الغالبية العظمى للسكان
لَهوَ هجـوم على الندرة
وييسّر على الحكومات إعادة استثمار العوائد في كياناتها الاقتصادية.
ومتى يحدث ذلك على مستوى البلاد،
فإن بمقدوره أن يغـيّر الشعوب.
لننظر في تجربة كوريا الجنوبية.
خلال عقد الخمسينيات،
كانت كوريا الجنوبية دولة فقيرة بائسة.
وكان يعمُّها الفسـاد.
وكانت البلاد في يد حكومة سُلطوية
وضالعة بالرشاوى والاختلاس.
في الحقيقة، فإن الاقتصاديين وقتها قالوا إن كوريا الجنوبية قد وقعت في دائرة العـوز،
كانوا يشيرون إلى المسألة الكوريّة باعتبارها "مثال للتأزُم الاقتصادي".
حين تنظر إلى مؤسسات كوريا الجنوبية،
حتى أواخر العقد التاسع من القرن المنصرم،
كانت جنبًا إلى جنب مع أشد الدول الإفريقية فسادًا وأقساها فقرًا
في ذات الوقت.
لكن بمجرد أن شركات مثل سامسونغ وكيا وهيونداي
استثمرت في الابتكارات على نحوٍ جعل من الاحتياجات في متناول اليد
للغالبية العظمى من السكان،
صارت كوريا الجنوبية، في نهاية المطاف، دولةً مزدهرة.
بينما كانت الدولة تنمو وتزدهر،
أصبحت صالحة للانتقال من حكومة سُلطوية
إلى حكـومة ديموقراطية
وباتت قادرة على إعادة الاستثمار فِـي بناء مؤسساتها.
ولقد آتت هذه الإجراءات أُكلها بشكل مذهل.
على سبيل المثال: في عام 2018،
صَـدَرَ حكمٌ بمعاقبة رئيسـة كوريا الجنوبية بالسجن 25 سنة.
بتـهم تتعلق بالفساد.
لم يكـن ليحدث ذلك منذ عقود مضت، حين كانت البـلاد ترزح تحت الفقـر.
وكانت في ظل حكومة سُلطوية.
حقيقة الأمر، بينما نبحث حاليًا في أغلب الدول المزدهرة، فإن ما استخلصناه كان،
بأنهم تمكنوا من الحد من الفساد بالقدر الذي حققوا فيه النماء والازدهار...
وليس قبل ذلك.
وعليه؛ ماذا يعني ذلـك؟
ربمـا يظـن البعض بأنني أدعو إلى مجرد تجاهل الفسـاد.
ولكني لم أقل ذلك أبدًا.
رغم ذلك، إن ما أقـترحه،
هـو أن ذلـك الفساد، وخاصةً بالنسبة إلى غالبية المواطنين في الدول الفقيرة،
يعمـل فِـي الأنحاء كـافة.
إنه الأداة المساعدة
في مكان حيث عدد الخيارات الأفضل فيه قليلة لحل المشكلة.
إن الاستثمار في الابتكارات التي تتيـح المنتجات وتجعلها في المتناول
لصالح غالبية الناس
ليس من شأنه فقط مجابهة هذه الندرة
ولكنه أيضًا يخلق موردًا مستدامًا من العوائد
للحكومات لتعيد استثمارها في الكيانات الاقتصـادية،
للعمـل على تقويـة مؤسـسات الدولة.
إنهـا القطعة الحاسمة المفقودة في أحجية التنمية الاقتصادية
التي ستساعد في النهاية على الحد من الفســاد.
كما ترون، إنني فقدت الأمل في نيجيريا حين كنت في الـ16 من عمري.
وفي بعض الأحيان، ذهبت البلاد إلى الأسوأ.
وإضافةً إلى تفـشّي الـفقر وتوطّن الفساد،
فإن نيجيريا الآن تجابه التنظيمات الإرهابية
مثل جمـاعة بـوكـو حـرام.
ولكني، وعلى نحوٍ ما، كُلّي أمـل بشأن نيجيريا، اليوم
أكثر من أي يومٍ مضى.
حين أرى مؤسسات تستثمر فِي ابتكارات
مِـن شأنها خلق فرص عمـل للمواطنين
وتتيـح الأشياء للعامة...
أقصد بمؤسسات مثلًا: صيدليات لايفستورز،
التي تتيح الأدوية بأسعار معقولة للعامة
أو مترو أفريكا إكسبريس،
الذي يعمل على حل مشكلة التوزيع والإمداد اللوجستي لكثير من المشروعات الصغيرة؛
أو أنديلا، التي تعمل على إتاحة فرص استثمارية للمبرمِجين...
إنني متفائـل بالمستقبل.
وأتمنى أن تكونوا كذلك أيضًا.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Το 2011,
κάποιος διέρρηξε το γραφείο της αδερφής μου
στο πανεπιστήμιο που διδάσκει στη Νιγηρία.
Ευτυχώς, ο δράστης συνελήφθη και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες.
Όταν έφτασα στο δικαστήριο,
οι υπάλληλοι στους οποίους ανατέθηκε η υπόθεση της αδερφής μου την ενημέρωσαν
ότι δεν θα μπορούσαν να διεκπεραιώσουν τα έγγραφα
αν δεν τους δωροδοκούσε.
Στην αρχή θεώρησε ότι ήταν μέρος μιας φάρσας.
Όμως στη συνέχεια κατάλαβε ότι σοβαρολογούσαν.
Έτσι εξοργίστηκε.
Σκεφτείτε το: βρισκόταν εκεί, ως το πρόσφατο θύμα ενός εγκλήματος
με τους ανθρώπους που υποτίθεται πως θα τη βοηθούσαν,
και αυτοί απαιτούσαν δωροδοκία απ' αυτήν.
Αυτός είναι ένας από τους πολλούς τρόπους
που η διαφθορά επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους στη χώρα μου.
Ξέρετε, όταν μεγάλωνα στη Νιγηρία,
η διαφθορά διείσδυε ουσιαστικά σε κάθε στοιχείο της κοινωνίας.
Αναφορές για πολιτικούς που καταχράζονταν εκατομμύρια δολάρια ήταν συνηθισμένες.
Αστυνομικοί που έκλεβαν χρήματα
ή εκβίαζαν για χρήματα καθημερινούς σκληρά εργαζόμενους πολίτες
ήταν συνήθης πρακτική.
Ένιωθα ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει ανάπτυξη,
όσο εξακολουθούσε να υπάρχει διαφθορά.
Όμως τα τελευταία χρόνια,
στην έρευνά μου πάνω στην καινοτομία και την ευημερία,
έμαθα ότι η διαφθορά δεν είναι το πρόβλημα που εμποδίζει την ανάπτυξή μας.
Στην πραγματικότητα,
η συμβατική σκέψη πάνω στη διαφθορά και τη σχέση της με την ανάπτυξη
δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά κρατά επίσης πολλές φτωχές χώρες πίσω.
Το σκεπτικό πάει ως εξής:
σε μια κοινωνία που είναι φτωχή και διεφθαρμένη,
η καλύτερη απόπειρα μείωσης της διαφθοράς είναι να δημιουργήσουμε καλούς νόμους,
να τους εφαρμόσουμε σωστά,
και αυτό θα επιτρέψει στην ανάπτυξη και την καινοτομία να ανθίσουν.
Βγάζει νόημα στα χαρτιά,
και γι' αυτό πολλές κυβερνήσεις και αναπτυξιακοί οργανισμοί
επενδύουν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως
στη θεσμική μεταρρύθμιση και τα προγράμματα
για την καταπολέμηση της διαφθοράς.
Όμως, πολλά απ' αυτά τα προγράμματα αποτυγχάνουν στον στόχο τους,
γιατί εφαρμόζουν την εξίσωση ανάποδα.
Βλέπετε, οι κοινωνίες δεν αναπτύσσονται γιατί μείωσαν τη διαφθορά.
Μπορούν να μειώσουν τη διαφθορά επειδή έχουν αναπτυχθεί.
Και οι κοινωνίες αναπτύσσονται μέσω επενδύσεων στην καινοτομία.
Στην αρχή θεωρούσα ότι αυτό ήταν αδύνατο.
Γιατί ένας λογικός άνθρωπος
να επενδύσει σε μια κοινωνία που, φαινομενικά,
μοιάζει ένα φριχτό μέρος για επιχειρήσεις;
Ξέρετε, σε μια κοινωνία που οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι
και οι καταναλωτές φτωχοί;
Όμως, όσο περισσότερα μάθαινα
για τη σχέση μεταξύ καινοτομίας και διαφθοράς,
τόσο περισσότερο άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά.
Να πώς εξελίχθηκε αυτό στην υποσαχάρια Αφρική
καθώς η περιοχή ανέπτυσσε τη βιομηχανία τηλεπικοινωνιών της.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90,
λιγότερο από το 5% των ανθρώπων στην υποσαχάρια Αφρική είχαν τηλέφωνα.
Η Νιγηρία, για παράδειγμα, είχε πάνω από 110 εκατομμύρια ανθρώπους
αλλά λιγότερα από μισό εκατομμύριο κινητά σε όλη τη χώρα.
Αυτή η έλλειψη πυροδότησε εκτενή διαφθορά στη βιομηχανία.
Οι δημόσιοι λειτουργοί που δούλευαν για τις κρατικές εταιρίες τηλεφωνίας
απαιτούσαν μίζες από ανθρώπους που ήθελαν κινητά.
Κι επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πληρώσουν τις μίζες,
τα τηλέφωνα ήταν μόνο διαθέσιμα σε όσους ήταν πλούσιοι.
Τότε ένας επιχειρηματίας ονόματι Μο Ιμπραχίμ
αποφάσισε να ιδρύσει μια εταιρία τηλεπικοινωνιών
στην ήπειρο.
Όταν είπε στους συναδέλφους του την ιδέα του, τον κορόιδεψαν.
Όμως ο Μο Ιμπραχίμ δεν πτοήθηκε.
Και έτσι το 1998, ίδρυσε τη Celtel.
Η εταιρία παρείχε προσιτά κινητά τηλέφωνα και υπηρεσίες
σε εκατομμύρια Αφρικανούς,
σε κάποιες από τις φτωχότερες και πιο διεφθαρμένες χώρες της περιοχής --
Χώρες όπως το Κονγκό, το Μαλάουι,
τη Σιέρρα Λεόνε και την Ουγκάντα.
Βλέπετε, στην έρευνά μας, αποκαλούμε αυτό που έχτισε ο Μο Ιμπραχίμ
«καινοτομία που δημιουργεί αγορά».
Οι καινοτομίες που δημιουργούν αγορές μετατρέπουν περίπλοκα και ακριβά προιόντα
σε προϊόντα που είναι απλά και προσιτά,
ώστε πολύ περισσότεροι άνθρωποι στην κοινωνία να έχουν πρόσβαση σε αυτά.
Σε αυτήν την περίπτωση, τα τηλέφωνα ήταν ακριβά
μέχρι που η Celtel τα έκανε πολύ πιο προσιτά.
Καθώς άλλοι επενδυτές -- όπως κάποιοι απ' τους συναδέλφους του --
είδαν ότι ήταν δυνατό να δημιουργήσουν μια πετυχημένη εταιρία κινητής τηλεφωνίας
στην ήπειρο,
κατέκλυσαν την αγορά με επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτό οδήγησε σε σημαντική ανάπτυξη στη βιομηχανία.
Από μετά βίας υπαρκτή το 2000,
σήμερα, σχεδόν κάθε αφρικανική χώρα έχει
μια ζωντανή βιομηχανία κινητών τηλεπικοινωνιών.
Ο τομέας τώρα υποστηρίζει σχεδόν ένα δισεκατομμύριο τηλεφωνικές συνδέσεις,
έχει δημιουργήσει περίπου τέσσερα εκατομμύρια θέσεις εργασίας,
και δημιουργεί δισεκατομμύρια δολάρια σε φόρους κάθε χρόνο.
Αυτοί είναι φόροι που οι κυβερνήσεις μπορούν να επανεπενδύσουν στην οικονομία
για να χτίσουν τους θεσμούς τους.
Και έτσι έχει το πράγμα:
επειδή οι άνθρωποι δε χρειάζεται πλέον να δωροδοκήσουν τους δημόσιους λειτουργούς
για να πάρουν απλώς ένα κινητό,
η διαφθορά -- τουλάχιστον σε αυτή τη βιομηχανία -- μειώθηκε.
Αν ο Μο Ιμπραχίμ περίμενε να καταπολεμηθεί η διαφθορά
σε όλη την υποσαχάρια Αφρική προτού επενδύσει,
σήμερα ακόμη θα περίμενε.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που εμπλέκονται στη διαφθορά ξέρουν ότι δεν πρέπει.
Οι δημόσιοι λειτουργοί που απαιτούσαν μίζες από τους ανθρώπους
για να πάρουν κινητά
και ο κόσμος που πλήρωνε τις μίζες --
ήξεραν ότι παρανομούσαν.
Αλλά το έκαναν έτσι κι αλλιώς.
Το ερώτημα είναι: Γιατί;
Η απάντηση;
Η σπανιότητα.
Βλέπετε, όταν οι άνθρωποι ωφελούνται από την πρόσβαση
σε κάτι τόσο σπάνιο,
η διαφθορά γίνεται ελκυστική.
Στις φτωχές χώρες, διαμαρτυρόμαστε πολύ για τους διεφθαρμένους πολιτικούς
που υπεξαιρούν κρατικούς πόρους.
Όμως σε πολλές απ' αυτές τις χώρες οι οικονομικές ευκαιρίες είναι σπάνιες,
και έτσι η διαφθορά γίνεται ένας ελκυστικός τρόπος να πλουτίσεις.
Επίσης διαμαρτυρόμαστε για τους δημόσιους υπαλλήλους όπως τους αστυνομικούς,
που αποσπούν χρήματα από καθημερινούς σκληρά εργαζόμενους πολίτες.
Όμως, οι πιο πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι είναι πολύ κακοπληρωμένοι.
και ζουν σε απελπιστική κατάσταση.
Γι' αυτούς ο εκβιασμός και η διαφθορά
είναι καλοί τρόποι για να βγάλουν τα προς το ζην.
Αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται επίσης στις πλούσιες χώρες.
Όταν πλούσιοι γονείς δωροδοκούν τους υπεύθυνους πανεπιστημίων --
(Γέλια)
Όταν πλούσιοι γονείς δωροδοκούν υπεύθυνους πανεπιστημίων --
ώστε τα παιδιά τους να αποκτήσουν πρόσβαση σε πρωτοκλασάτα κολλέγια,
οι συνθήκες είναι διαφορετικές,
αλλά η αρχή είναι η ίδια.
Η εισαγωγή σε πρωτοκλασάτα κολλέγια είναι σπάνια,
και έτσι η δωροδοκία γίνεται ελκυστική.
Το θέμα είναι,
δεν λέω ότι δεν θα πρέπει να υπάρχουν πράγματα που είναι σπάνια στην κοινωνία
ή που είναι επιλεκτικά.
Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω
είναι αυτή τη σχέση μεταξύ διαφθοράς και σπανιότητας.
Και στις περισσότερες φτωχές χώρες, πολλά βασικά πράγματα είναι σπάνια.
Εννοώ πράγματα όπως το φαγητό,
η εκπαίδευση,
η υγειονομική περίθαλψη,
οι οικονομικές ευκαιρίες,
οι θέσεις εργασίας.
Αυτό δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη της διαφθοράς.
Αυτό με κανένα τρόπο δεν δικαιολογεί τη διεφθαρμένη συμπεριφορά.
Απλά μας βοηθάει να την κατανοήσουμε λίγο καλύτερα.
Οι επενδύσεις σε επιχειρήσεις που κάνουν τα πράγματα προσιτά
και προσβάσιμα σε περισσότερους ανθρώπους
καταπολεμούν αυτή τη σπανιότητα
και δημιουργούν έσοδα που οι κυβερνήσεις επανεπενδύουν στις οικονομίες τους.
Όταν αυτό συμβαίνει σε όλοκληρη τη χώρα,
μπορεί να φέρει ριζικές αλλαγές στα έθνη.
Σκεφτείτε τον αντίκτυπο στη Νότια Κορέα.
Τη δεκαετία του '50
η Νότια Κορέα ήταν μια απελπιστικά φτωχή χώρα
και ήταν πολύ διεφθαρμένη.
Τη χώρα κυβερνούσε μια απολυταρχική κυβέρνηση
που εμπλεκόταν σε δωροδοκίες και υπεξαιρέσεις.
Οι οικονομολόγοι τότε έλεγαν πως η Νότια Κορέα είχε παγιδευτεί στη φτώχεια,
και αναφέρονταν σε αυτήν ως οικονομία χωρίς ελπίδα.
Όταν βλέπατε τους θεσμούς της Νότιας Κορέας,
ακόμη και μέχρι τη δεκαετία του '80,
ήταν αντίστοιχοι με αυτούς των πιο φτωχών και διεφθαρμένων αφρικανικών χωρών,
της εποχής.
Αλλά καθώς εταιρίες όπως η Samsung, η Kia και η Hyundai
επένδυσαν σε καινοτομίες που έκαναν τα πράγματα πιο προσιτά
για περισσότερους ανθρώπους
η Νότια Κορέα τελικά έγινε πλούσια.
Καθώς η χώρα γινόταν πλούσια,
κατάφερε να μεταβεί από μια απολυταρχική
σε μια δημοκρατική κυβέρνηση
και μπόρεσε να επανεπενδύσει στην οικοδόμηση των θεσμών της.
Και αυτό απέδωσε σε μεγάλο βαθμό.
Για παράδειγμα, το 2018,
ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας καταδικάστηκε σε φυλάκιση 25 χρόνων
λόγω κατηγοριών για διαφθορά.
Αυτό δε θα μπορούσε να συμβεί δεκαετίες πριν, όταν η χώρα ήταν φτωχή
και είχε απολυταρχική κυβέρνηση.
Μάλιστα, όταν εξετάσαμε τις πιο σύγχρονες πλούσιες χώρες, διαπιστώσαμε
πως κατάφεραν να μειώσουν τη διαφθορά καθώς γίνονταν πλούσιες --
όχι πριν.
Οπότε πού μας αφήνει αυτό;
Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται πως λέω ότι απλώς πρέπει να αγνοήσουμε τη διαφθορά.
Δεν λέω αυτό καθόλου.
Αυτό που λέω, όμως,
είναι πως η διαφθορά, ιδιαίτερα για τους πιο πολλούς ανθρώπους σε φτωχές χώρες,
είναι μια λύση.
Είναι ένα εργαλείο
σε ένα μέρος που υπάρχουν λιγότερες εναλλακτικές για να λύσεις ένα πρόβλημα.
Η επένδυση σε καινοτομίες που κάνουν τα προϊόντα πιο προσιτά
για τους πολλούς
όχι μόνο καταπολεμά αυτή τη σπανιότητα
αλλά δημιουργεί και μια βιώσιμη πηγή εσόδων
που θα επανεπενδύσουν οι κυβερνήσεις στις οικονομίες
για να ενισχύσουν τους θεσμούς τους.
Αυτό είναι το καίριο κομμάτι που λείπει από το παζλ της οικονομικής ανάπτυξης
που εν τέλει θα μας βοηθήσει να μειώσουμε τη διαφθορά.
Έχασα την ελπίδα μου για τη Νιγηρία όταν ήμουν 16.
Και κατά κάποιον τρόπο, η χώρα χειροτέρεψε.
Εκτός από τη διάδοση της φτώχειας και τη διαφθορά,
η Νιγηρία τώρα αντιμετωπίζει και τρομοκρατικές οργανώσεις
όπως η Μπόκο Χαράμ.
Όμως με κάποιον τρόπο έχω πιο πολλές ελπίδες για τη Νιγηρία τώρα,
απ' ό,τι στο παρελθόν.
Όταν βλέπω οργανισμούς να επενδύουν σε καινοτομίες
που δημιουργούν θέσεις εργασίας για τους ανθρώπους
και κάνουν προσιτά τα προιόντα --
εννοώ οργανισμούς όπως η Lifestores Pharmacy,
που κάνει τα φάρμακα πιο προσιτά για τους ανθρώπους
ή η Metro Africa Xpress,
που πολεμάει την έλλειψη διανομής και εφοδιαστικής πολλών μικρών επιχειρήσεων,
ή η Andela, που δημιουργεί οικονομικές ευκαιρίες για προγραμματιστές λογισμικού.
Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον.
Ελπίζω να γίνετε και εσείς.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)
En el año 2011,
un ladrón entró a la oficina de mi hermana
en la universidad donde enseña en Nigeria.
Afortunadamente fue capturado, arrestado y llevado a juicio.
Cuando yo llego a la corte,
el encargado del caso de mi hermana le informa
que no podrían realizar los trámites
a menos que pagara un soborno.
Al principio pensó que era una broma.
Pero luego se dio cuenta de que hablaban en serio.
Y se puso furiosa.
Piénsenlo: acababa de ser víctima de un delito,
y las mismas personas que debían ayudarla
le estaban pidiendo un soborno.
Esa es solo una de las formas
en que la corrupción afecta a millones de personas en mi país.
Yo me crié en Nigeria,
y allí la corrupción impregnaba casi todo.
Era común ver noticias sobre políticos que malversaban millones de dólares.
Ver que oficiales de policía robaban dinero
o extorsionaban a los ciudadanos que trabajan duro
era parte de la rutina.
Yo sentía que el desarrollo nunca sucedería
mientras existiera corrupción.
Pero estos últimos años,
en mi investigación sobre innovación y prosperidad,
he descubierto que la corrupción no es el problema que limita nuestro desarrollo.
De hecho,
el razonamiento típico sobre la corrupción y su relación con el desarrollo
no solo es incorrecto, sino que además sume a muchos países en el atraso.
La lógica es la siguiente:
en una sociedad pobre y corrupta,
nuestra mejor opción para reducir la corrupción es crear buenas leyes,
aplicarlas correctamente,
y esto propiciará el desarrollo y la innovación.
En la teoría, tiene sentido,
y es por eso que muchos gobiernos y organizaciones para el desarrollo
invierten miles de millones de dólares al año
en reformas institucionales y programas contra la corrupción.
Pero muchos de esos programas no logran reducir la corrupción
porque nuestra lógica está al revés.
En realidad, las sociedades no se desarrollan por reducir la corrupción,
sino que logran reducir la corrupción porque son desarrolladas.
Y las sociedades se desarrollan por medio de la inversión en innovación.
Al principio pensé que era imposible.
Nadie en su sano juicio invertiría en una sociedad
donde, aparentemente, hacer negocios es una pésima idea.
Me refiero a una sociedad donde los políticos son corruptos
y los consumidores son pobres.
Pero entre más investigaba sobre la relación entre innovación y corrupción,
más veía las cosas desde un ángulo diferente.
Así fue como sucedieron las cosas en el África subsahariana
cuando la región desarrollaba su industria de telecomunicaciones.
A finales de los años 90,
menos del 5 % de las personas tenía teléfono en el África subsahariana.
En Nigeria, por ejemplo, había más de 110 millones de personas,
pero menos de 500 mil teléfonos en todo el país.
Esta escasez alimentó la corrupción generalizada en la industria.
Es decir, los empleados públicos de empresas estatales de telefonía
pedían sobornos a quienes que querían teléfonos.
Como casi nadie podía pagar los sobornos,
los teléfonos solo eran asequibles para los ricos.
Entonces, un empresario llamado Mo Ibrahim
decidió crear una empresa de telecomunicaciones en el continente.
Cuando comentó la idea con sus colegas, se burlaron.
Pero Mo Ibrahim no se desanimó.
Así que, en 1998, creó Celtel.
La empresa proporcionaba un servicio de telefonía asequible
para millones de africanos
en algunas de las zonas más pobres y más corruptas de la región.
Me refiero a países como el Congo, Malaui,
Sierra Leona y Uganda.
En nuestra investigación, lo que Mo Ibrahim construyó lo llamamos
"innovación creadora de mercado".
Las innovaciones creadoras de mercado transforman productos caros y complicados
en productos simples y económicos
para que muchas más personas en la sociedad tengan acceso a ellos.
En este caso, los teléfonos eran costosos
antes de que Celtel los hiciera más económicos.
Cuando otros inversionistas o, en realidad, algunos de sus colegas,
vieron que era posible crear una empresa de telefonía exitosa
en el continente,
lo colmaron con miles de millones de dólares en inversiones.
Y esto llevó a un crecimiento significativo de la industria.
De una producción casi nula en el 2000,
hoy prácticamente todos los países africanos
tienen una pujante industria de telefonía móvil.
El sector ahora tiene alrededor de mil millones de conexiones telefónicas,
ha creado casi cuatro millones de empleos
y contribuye con miles de millones de dólares en concepto de impuestos al año.
Estos son impuestos que ahora el gobierno puede invertir de nuevo en la economía
para construir sus instituciones.
Y esto es lo interesante:
como la mayoría de las personas ya no tiene que sobornar empleados
para tener un teléfono,
la corrupción, por lo menos en esta industria, se ha reducido.
Ahora bien, si Mo Ibrahim hubiese esperado a que la corrupción acabase
en toda el África subsahariana antes de invertir,
todavía estaría esperando.
La mayoría de las personas corruptas saben que no deberían serlo.
Es decir, tanto los empleados públicos que pedían sobornos
a quienes querían un teléfono,
como las personas que pagaban esos sobornos,
sabían que infringían la ley.
Pero lo hacían de todas formas.
La pregunta es: ¿por qué?
Y la respuesta es:
la escasez.
Cuando alguien sale beneficiado por tener acceso a algo escaso,
la corrupción se vuelve atractiva.
En los países pobres nos quejamos mucho de los políticos corruptos
que malversan fondos públicos.
Pero en muchos de esos países, hay pocas oportunidades económicas,
entonces la corrupción se vuelve una forma atractiva para hacer dinero.
También nos quejamos de empleados públicos como los policías,
quienes extorsionan todos los días a ciudadanos que trabajan duro.
Pero la mayoría de esos empleados son mal pagados
y viven situaciones desesperantes.
Para ellos, la extorsión o corrupción son buenas formas de ganarse la vida.
Este fenómeno también sucede en países ricos.
Cuando padres ricos sobornan a empleados de las universidades...
(Risas)
Cuando padres ricos sobornan a empleados de las universidades
para que sus hijos sean admitidos a las mejores universidades,
la circunstancia es diferente,
pero el principio es el mismo.
Es decir, las admisiones son escasas,
entonces el soborno se vuelve atractivo.
Lo que quiero decir
no es que ciertas cosas no deberían escasear en la sociedad
o no ser selectivas.
Lo que trato de explicar
es la relación entre la corrupción y la escasez.
En la mayoría de los países pobres, hay muchas cosas esenciales que son escasas.
Me refiero a cosas como comida,
educación,
atención médica,
oportunidades económicas,
empleos.
Esto crea el ambiente ideal para que la corrupción prospere.
Pero esto no es una excusa para tener una conducta corrupta.
Tan solo nos ayuda a entenderla mejor.
Invertir en negocios que hacen los productos más económicos
y accesibles a muchas más personas
permite atacar esta escasez
y crea ingresos que los gobiernos pueden reinvertir en sus economías.
Cuando esto sucede a nivel nacional,
puede revolucionar los países.
Piensen en el caso de Corea del Sur.
En la década de los 50,
Corea del Sur era un país extremadamente pobre,
y era muy corrupto.
El país estaba dirigido por un gobierno autoritario
que cometía sobornos y malversaciones.
En esa época, los economistas decían que el país estaba sumido en la pobreza,
y lo tildaron como un caso perdido.
Si observamos las instituciones de Corea del Sur,
incluso en los años 1980,
se encontraban a la par
con algunos de los países africanos más pobres y corruptos en aquel entonces.
Pero cuando empresas como Samsung, Kia y Hyundai
invirtieron en innovación, lo que hizo que más cosas fueran económicas
para muchas más personas,
Corea del Sur finalmente prosperó.
Con la prosperidad del país,
logró crear una transición de un gobierno autoritario
a un gobierno democrático
y ha logrado reinvertir en la construcción de sus instituciones.
Y esto ha valido enormemente la pena.
Por ejemplo, en el 2018,
el presidente de Corea del Sur fue sentenciado a 25 años de prisión
por cargos relacionados con corrupción.
Esto no habría sido posible hace algunos años cuando el país era pobre
y tenía un gobierno autoritario.
De hecho, al observar a la mayoría de los países de hoy en día,
vimos que lograron reducir la corrupción al volverse prósperos,
y no antes.
¿Cuál es la conclusión?
Parece que estuviera diciendo que hay que ignorar la corrupción.
Y no es así.
Lo que quiero decir es que la corrupción,
especialmente para la gente de países pobres,
es una solución alternativa.
Es una herramienta
en un lugar donde hay pocas alternativas para solucionar un problema.
Invertir en innovación que permita hacer que los productos sean más asequibles
para muchas personas
no solo ataca esta escasez
sino que también crea una fuente de ingresos sostenible
para que los gobiernos reinviertan en la economía
y así puedan mejorar sus instituciones.
Esta es la pieza principal que le falta al rompecabezas del desarrollo económico
que, a la larga, nos ayudará reducir la corrupción.
En lo personal, perdí la fe en Nigeria a los 16 años.
Y de cierta forma, el país ha empeorado.
Además de pobreza generalizada y corrupción endémica,
ahora Nigeria se enfrenta a organizaciones terroristas
como Boko Haram.
Pero me siento más optimista que nunca con respecto a Nigeria.
Cuando veo que hay organizaciones que invierten en innovación,
crean empleos
y abaratan el acceso a los productos,
y me refiero a organizaciones como Lifestores Pharmacy,
que facilitan el acceso popular a drogas y fármacos,
o por ejemplo, Metro Africa Xpress,
que lucha contra la escasa distribución y logística con pequeños negocios,
o Andela, que crea oportunidades económicas a desarrolladores de software,
me siento optimista sobre el futuro.
Espero que ustedes también.
Gracias.
(Aplausos)
En 2011,
on a cambriolé le bureau de ma sœur
à l'université où elle enseigne, au Nigéria.
Heureusement, la personne a été appréhendée et inculpée au tribunal.
Quand j'arrive au tribunal,
les greffiers chargés du dossier de ma sœur l'avaient informée
qu'ils ne pourraient traiter son dossier
sans le versement d'un bakchich.
Elle a d'abord pensé que c'était une plaisanterie
avant de réaliser qu’ils étaient sérieux.
Du coup, elle s'est mise en colère.
Imaginez la situation : ma sœur est là, la victime d'un forfait,
sollicitant ceux- là mêmes qui étaient censés l'aider,
et ils lui demandent un pot-de-vin.
Ce n'est qu'une des nombreuses façons
dont la corruption affecte des millions de personnes dans mon pays.
J'ai grandi au Nigéria,
où la corruption imprègne quasiment tous les pans de la société.
Les politiciens qui détournent des millions de dollars étaient nombreux.
Les policiers qui volent de l'argent
ou bien qui l'extorquent aux citoyens et aux travailleurs.
Que des pratiques courantes.
J'avais le sentiment que le développement ne pourrait jamais arriver
tant que la corruption perdurerait.
Mais au fil des dernières années
et de mes recherches sur l'innovation et la prospérité,
j'ai découvert que ce n'est pas la corruption qui entrave le développement.
En réalité,
l'idée préconçue sur la corruption et sur son lien avec le développement
est non seulement erronée, mais est un frein aux pays pauvres.
La pensée est la suivante :
dans une société pauvre et corrompue,
la meilleure façon pour diminuer la corruption est de créer de bonnes lois
et de se donner les moyens de les faire respecter.
Ça permettra alors le développement et l'innovation.
Dans la théorie, tout paraît logique,
c'est pourquoi les gouvernements et les organisations de développement
investissent des milliards de dollars tous les ans
dans des réformes institutionnelles et la lutte contre la corruption.
Mais beaucoup de ces programmes n'arrivent pas à diminuer la corruption
parce qu'on s'y prend à l'envers.
Les sociétés ne se développent pas quand elles ont réussi à diminuer la corruption.
Elles arrivent à diminuer la corruption une fois qu'elles se sont développées.
Or, les sociétés se développent en investissant dans l'innovation.
Au début, je pensais que c'était impossible.
Quelle personne sensée
pourrait bien investir dans une communauté qui apparemment
offre un environnement d'affaires si peu propice ?
En d'autres mots, une société où les politiciens sont corrompus
et où les consommateurs sont pauvres.
Mais au fur et à mesure de mes découvertes
sur la relation entre l'innovation et la corruption,
j'ai commencé à envisager les choses différemment.
Regardons ce qu'il s'est passé en Afrique subsaharienne
lors du développement de l'industrie des télécommunications.
À la fin des années 90,
moins de 5 % des gens en Afrique subsaharienne possédaient un téléphone.
Au Nigéria par exemple, un pays avec plus de 110 millions d'habitants,
mais avec moins de 500 000 téléphones dans tout le pays.
Alors, cette rareté a véhiculé la corruption partout dans l'industrie.
Les fonctionnaires actifs dans le monopole d'État des télécoms
exigeaient des pots-de-vin en échange du téléphone souhaité.
Or la majorité des gens n'avaient pas les moyens d'un bakchich.
Dès lors, les téléphones étaient accessibles uniquement aux riches.
Puis, un jour, un entrepreneur, Mo Ibrahim,
a décidé qu'il allait installer une entreprise de télécommunications
sur le continent.
Quand il a annoncé son idée à ses collègues, ça les a fait rire.
Mais cela n'a pas découragé Mo Ibrahim
Et en 1998, il a fondé Celtel.
L'entreprise proposait des téléphones mobiles et des services abordables
à des millions d'Africains,
dans les pays les plus pauvres et les plus corrompus.
Par exemple, des pays tels que le Congo, le Malawi,
la Sierra Leone et l'Ouganda.
D'après nos recherches, on appelle ce qu'a construit Mo Ibrahim
« une innovation créatrice de marché ».
Ce type d'innovations transforme des produits complexes et coûteux
en produits simples et abordables,
pour augmenter le nombre de personnes dans une société pouvant se les permettre.
Dans notre cas, Celtel a rendu abordables
des téléphones qui coûtaient cher.
D'autres investisseurs -- dont certains de ses collègues --
ont vu qu'il était possible de créer une entreprise de téléphonie
sur le continent,
et ils ont apporté des milliards de dollars à investir.
Cet afflux a entraîné une croissance importante dans l'industrie.
Pratiquement inexistante en 2000,
l'industrie de la téléphonie mobile est devenue très dynamique
dans quasiment tous les pays africains.
Le secteur prend en charge près d'un milliard de connexions téléphoniques.
Il a créé près de quatre millions d'emplois
et il rapporte des milliards de dollars en taxes tous les ans.
Ce sont des taxes que les gouvernements peuvent réinvestir dans l'économie
pour construire leurs institutions.
Et dans les faits,
la majorité des gens n'ont plus besoin de soudoyer les autorités
pour obtenir un téléphone
et la corruption a pratiquement disparu de cette industrie, au moins.
Si Mo Ibrahim avait attendu que la corruption ait disparu
dans toute l'Afrique subsaharienne avant d'investir,
il serait toujours en train de patienter.
La majorité des gens qui pratiquent la corruption savent qu'ils ne devraient pas.
Les agents publics qui demandaient des bakchichs
en échange d'un téléphone,
et les gens qui payaient ces pots-de-vin,
tous savaient qu'ils enfreignaient la loi, mais ils le faisaient quand même.
La question est : pourquoi ?
La réponse ?
La rareté.
Voyez-vous, quand on veut bénéficier d'un accès
à un bien peu abondant,
cela rend la corruption séduisante.
Dans les pays pauvres, on se plaint de la corruption chez les politiciens
qui détournent des fonds.
Mais dans beaucoup de ces pays, l'opportunité économique est rare
et la corruption devient un moyen attrayant pour s'enrichir.
On se plaint souvent aussi des fonctionnaires, les policiers par exemple,
qui extorquent des citoyens de l'argent durement gagné.
Toutefois, la majorité des fonctionnaires sont sous-payés
et mènent des vies désespérées.
Pour eux, l'extorsion ou la corruption est donc un bon moyen de gagner leur vie.
Ce phénomène existe aussi dans les pays développés.
Des parents riches qui soudoient les responsables universitaires --
(Rires)
Quand les parents riches soudoient des responsables universitaires
pour obtenir l'admission de leurs enfants dans une université prestigieuse.
Les circonstances sont différentes
mais le principe est le même.
L'admission à une université d'élite est un bien rare.
Et donc, la corruption séduit.
Attention,
je ne dis pas qu'il ne devrait pas y avoir des choses rares dans la société
ou des choses sujettes à sélection.
Je suis simplement en train d'expliquer
la relation entre la corruption et la rareté.
Dans la majorité des pays pauvres, trop de besoins fondamentaux sont rares.
L'accès à l'alimentation,
à l'éducation,
aux soins de santé,
à l'opportunité économique,
à l'emploi.
Cela crée le terreau fertile pour cultiver la corruption.
En aucun cas, cela n'excuse la corruption,
mais cela nous aide à mieux la comprendre.
Investir dans les entreprises qui rendent des produits plus abordables
et accessibles au plus grand nombre
érode leur caractère rare
et crée des revenus pour les gouvernements qu'ils peuvent réinvestir dans l'économie.
Alors, quand cela arrive à une échelle nationale,
cela peut révolutionner des pays entiers.
Prenons l'exemple de la Corée du Sud.
Pendant les années 50,
la Corée du Sud était un pays horriblement pauvre
et très corrompu.
Le pays était dirigé par un gouvernement autoritaire
qui pratiquait des actes de corruption et de détournement.
Les économistes à l'époque disaient que le pays était pris au piège de la pauvreté
et ils en parlaient comme un cas économique désespéré.
L'étude des institutions sud-coréennes,
même à la fin des années 80,
les faisait assimiler aux pays africains les plus pauvres et les plus corrompus
de l'époque.
Mais des entreprises comme Samsung, Kia ou Hyundai
ont investi dans l'innovation, rendant les biens plus abordables
pour beaucoup plus de gens.
La Corée du Sud est finalement devenue un pays prospère.
Avec la prospérité,
le pays a pu faire la transition d'un gouvernement autoritaire
vers un gouvernement démocratique.
Il a aussi été capable de réinvestir dans la construction de ses institutions
et ceci a porté ses fruits.
Par exemple, en 2018,
la présidente sud-coréenne de l'époque a été condamnée à 25 ans de prison
pour faits de corruption.
Ceci aurait été inimaginable quand le pays était pauvre, il y a quelques décennies,
et qu'il était dirigé par un gouvernement autoritaire.
En fait, les recherches sur les pays prospères aujourd'hui montrent
que ces pays ont pu diminuer la corruption en devenant prospères --
pas avant.
Quels enseignements en retirer ?
On pourrait croire que je suis en train de dire qu'on doit ignorer la corruption.
Mais pas du tout.
Ce que je veux dire par contre,
c'est que la corruption surtout dans les pays pauvres,
est un système d.
C'est une commodité
qui existe là où il existe peu d'alternatives pour résoudre un problème.
Investir dans des innovations qui rendent des produits plus abordables
au plus grand nombre
non seulement combat cette rareté
mais crée aussi une source de revenus durables
que les gouvernements peuvent injecter dans l'économie
pour renforcer leurs institutions.
C'est la pièce manquante du puzzle du développement économique
qui nous conduira à la diminution de la corruption.
J'ai perdu espoir pour le Nigéria à l'âge de 16 ans.
D'une certaine manière, la situation du pays a empiré.
En plus de la pauvreté généralisée et la corruption endémique,
le Nigéria abrite des organisations terroristes
telles que Boko Haram.
Malgré ça, j'ai bon espoir pour le Nigéria aujourd'hui,
bien plus que jamais avant.
Quand je vois des organisations investir dans les innovations
qui créent des emplois pour les gens
et qui rendent des produits abordables,
des organisations comme Lifestores Pharmacy par exemple,
qui rend les médicaments accessibles,
Metro Africa Xpress,
qui résout les problèmes de la logistique pour les petits commerces,
ou Andela qui crée des opportunités économiques pour les informaticiens,
je suis optimiste pour l'avenir.
J'espère que vous le serez aussi.
Merci.
(Applaudissements)
તો 2011 માં,
કોઈએ મારી બહેનની ઓફિસમાં પ્રવેશ કર્યો
યુનિવર્સિટીમાં જ્યાં તે નાઇજીરીયામાં ભણાવે છે.
હવે આભાર, તે વ્યક્તિ પકડાયો, ધરપકડ અને કોર્ટમાં ચાર્જ.
જ્યારે હું કોર્ટમાં પ્રવેશ કરું છું
જે કારકુનોને સોંપવામાં આવ્યા હતા મારી બહેનનો કેસ તેને જાણ
કે તેઓ સમર્થ નહિં હોય કાગળ પર પ્રક્રિયા કરવા માટે
સિવાય કે તેણીએ લાંચ આપી.
હવે, પહેલા તેણે વિચાર્યું તે વ્યવહારિક મજાકનો એક ભાગ હતો.
પરંતુ તે પછી તેને સમજાયું કે તેઓ ગંભીર છે.
અને પછી તે ગુસ્સે થઈ ગઈ.
મારો મતલબ, તેના વિશે વિચારો: અહીં તે હતી, ગુનાનો તાજેતરનો ભોગ બનનાર,
ખૂબ જ લોકો સાથે જેમને તેણીની મદદ કરવાના હતા,
અને તેઓ તેની પાસેથી લાંચ માંગી રહ્યા હતા.
તે ઘણી બધી રીતોમાંથી એક છે
કે ભ્રષ્ટાચાર અસર મારા દેશના લાખો લોકો.
તમે જાણો છો, નાઇજિરીયામાં ઉછરતા
ભ્રષ્ટાચાર ફેલાયો વર્ચ્યુઅલ રીતે સમાજના દરેક તત્વ.
રાજકારણીઓના ગબડતા હોવાના અહેવાલો લાખો ડોલર સામાન્ય હતા.
પોલીસ અધિકારીઓ પૈસાની ચોરી કરે છે
અથવા પૈસાની ઉચાપત કરવી રોજિંદા મહેનતુ નાગરિકો તરફથી
નિયમિત પ્રેક્ટિસ હતી.
મને તે વિકાસ લાગ્યો ખરેખર કદી ન થઈ શકે,
લાંબા સમય સુધી ભ્રષ્ટાચાર ચાલુ રહ્યો.
પરંતુ છેલ્લા ઘણા વર્ષોથી,
મારા સંશોધન પર નવીનતા અને સમૃદ્ધિ,
હું શીખી છું કે ભ્રષ્ટાચાર ખરેખર છે સમસ્યા આપણા વિકાસને અવરોધે નહીં.
હકિકતમાં
ભ્રષ્ટાચાર પર પરંપરાગત વિચારસરણી અને તેનો વિકાસ સાથેનો સંબંધ
માત્ર ખોટું જ નથી, પરંતુ તે હોલ્ડિંગ છે ઘણા ગરીબ દેશો પાછળ તરફ.
તેથી, વિચારસરણી આની જેમ:
જે સમાજમાં તે ગરીબ અને ભ્રષ્ટ છે,
ભ્રષ્ટાચાર ઘટાડવાનો અમારો શ્રેષ્ઠ શ shotટ સારા કાયદા બનાવવાનું છે,
તેમને સારી રીતે લાગુ કરો,
અને આ વિકાસ માટે માર્ગ બનાવશે અને વિકાસ માટે નવીનતા.
હવે, તે કાગળ પર સમજણ આપે છે,
તેથી જ ઘણી સરકારો અને વિકાસ સંસ્થાઓ
વાર્ષિક અબજો ડોલરનું રોકાણ કરો
સંસ્થાકીય સુધારા પર અને ભ્રષ્ટાચાર વિરોધી કાર્યક્રમો.
પરંતુ આમાંના ઘણા કાર્યક્રમો ભ્રષ્ટાચાર ઘટાડવામાં નિષ્ફળ
કારણ કે આપણી પાસે પાછળનું સમીકરણ છે.
તમે જુઓ, સમાજોનો વિકાસ થતો નથી કારણ કે તેઓએ ભ્રષ્ટાચાર ઓછો કર્યો છે.
તેઓ ભ્રષ્ટાચાર ઘટાડવામાં સક્ષમ છે કારણ કે તેઓનો વિકાસ થયો છે.
અને સમાજોનો વિકાસ થાય છે નવીનતામાં રોકાણ દ્વારા.
હવે, પહેલા, મેં વિચાર્યું આ અશક્ય હતું
શા માટે કોઈ પણ તેમના સાચા મગજમાં હશે
એવા સમાજમાં રોકાણ કરો જ્યાં, ઓછામાં ઓછી સપાટી પર,
તે વ્યવસાય કરવા માટે એક ભયંકર સ્થળ લાગે છે
તમે જાણો છો, એક સમાજ જ્યાં રાજકારણીઓ ભ્રષ્ટ છે
અને ગ્રાહકો ગરીબ છે?
પરંતુ તે પછી, વધુ વિશે હું શીખી
સંબંધ નવીનતા અને ભ્રષ્ટાચાર વચ્ચે,
વધુ હું શરૂ કર્યું વસ્તુઓ જુદી રીતે જોવા માટે.
આ કેવી રીતે રમ્યું તે અહીં છે પેટા સહારન આફ્રિકામાં
જેમ જેમ આ ક્ષેત્રનો વિકાસ થયો તેના દૂરસંચાર ઉદ્યોગ.
1990 ના દાયકાના અંતમાં,
પાંચ ટકા કરતા ઓછા લોકો પેટા સહારન આફ્રિકામાં ફોન હતા.
નાઇજીરીયામાં, ઉદાહરણ તરીકે, દેશ કરતાં વધુ 110 મિલિયન લોકો
પરંતુ અડધા મિલિયન કરતા ઓછા ફોન સમગ્ર દેશમાં.
હવે, આ અછતને વેગ મળ્યો ઉદ્યોગમાં વ્યાપક ભ્રષ્ટાચાર.
મારો મતલબ જાહેર અધિકારીઓ જેમણે કામ કર્યું સરકારી ફોન કંપનીઓ માટે
લોકો પાસેથી લાંચ માંગી હતી કોણ ફોન માગે છે.
અને કારણ કે મોટાભાગના લોકો લાંચ ચૂકવવાનું પોસાય નહીં,
ફોન જ ઉપલબ્ધ હતા જેઓ શ્રીમંત હતા.
ત્યારબાદ મો ઇબ્રાહિમ નામના એક ઉદ્યોગસાહસિક
નક્કી કર્યું કે તે સેટ કરશે એક ટેલિકમ્યુનિકેશંસ કંપની
ખંડ પર.
હવે જ્યારે તેણે તેના સાથીદારોને કહ્યું તેના વિચાર વિશે, તેઓ ફક્ત તેના પર હાંસી ઉડાવે છે.
પરંતુ મો ઇબ્રાહિમ અણનમ હતો.
અને તેથી 1998 માં, તેણે સેટેલની સ્થાપના કરી.
કંપનીએ પોસાય તેવું પ્રદાન કર્યું હતું મોબાઇલ ફોન અને સેલ સેવા
લાખો આફ્રિકાને,
કેટલાક સૌથી ગરીબ અને સૌથી ભ્રષ્ટ પ્રદેશના દેશો -
મારો મતલબ દેશ જેવા કે કોંગો, માલાવી,
સીએરા લિયોન અને યુગાન્ડા.
તમે જુઓ, અમારા સંશોધન માં, અમે મો મોહમ્મદ ઇબ્રાહિમે જે બનાવ્યું તે કહીએ છીએ
એક "બજાર-બનાવતી નવીનતા."
બજાર બનાવતી નવીનતાઓનું પરિવર્તન થાય છે જટિલ અને ખર્ચાળ ઉત્પાદનો
ઉત્પાદનો કે સરળ અને સસ્તું છે,
જેથી સમાજમાં ઘણા લોકો તેમને એક્સેસ કરી શકે છે.
હવે આ કિસ્સામાં, ફોન મોંઘા હતા
સેલ્ટલ તેમને બનાવે તે પહેલાં વધુ પરવડે તેવા.
અન્ય રોકાણકારો તરીકે - તેના કેટલાક સાથીદારો, ખરેખર -
જોયું કે તે બનાવવું શક્ય હતું એક સફળ મોબાઇલ ફોન કંપની
ખંડ પર,
તેઓ અબજો સાથે પૂર આવ્યા રોકાણો ડોલર.
અને આ નોંધપાત્ર તરફ દોરી ગયું ઉદ્યોગમાં વિકાસ.
2000 માં માંડ માંડ કંઇ,
આજે, વર્ચ્યુઅલ રીતે દરેક આફ્રિકન દેશ હવે છે
એક વાઇબ્રેન્ટ મોબાઇલ દૂરસંચાર ઉદ્યોગ.
આ ક્ષેત્ર હવે ટેકો આપે છે એક અબજ ફોન જોડાણોની નજીક,
તેણે લગભગ ચાર મિલિયન રોજગારી ઉભી કરી છે
અને અબજો ડોલર ઉત્પન્ન કરે છે દર વર્ષે કરમાં.
આ કર છે જે સરકારો છે હવે અર્થવ્યવસ્થામાં ફરીથી રોકાણ કરી શકે છે
to build their institutions.
અને અહીં વાત છે:
કારણ કે મોટા ભાગના લોકો લાંબા સમય સુધી જાહેર અધિકારીઓને લાંચ આપવી પડશે
માત્ર એક ફોન મેળવવા માટે,
ભ્રષ્ટાચાર - ઓછામાં ઓછા અંદર આ ઉદ્યોગ - ઘટાડો થયો છે.
હવે, જો મો ઇબ્રાહિમ રાહ જોતો હોત ભ્રષ્ટાચાર નિશ્ચિત કરવા માટે
તમામ પેટા સહારન આફ્રિકામાં રોકાણ કરતા પહેલા,
તે આજે પણ રાહ જોતો હશે.
તમે જાણો છો, મોટાભાગના લોકો જે સંલગ્ન છે ભ્રષ્ટાચારમાં જાણે છે કે તેઓ ન હોવા જોઈએ.
મારો મતલબ, જાહેર અધિકારીઓ જે લોકો પાસેથી લાંચ માંગી હતી
ફોન મેળવવા માટે
અને લોકો જે લાંચ આપતા હતા -
તેઓ જાણતા હતા કે તેઓ કાયદો તોડી રહ્યા છે.
પરંતુ તેઓ તે કોઈપણ રીતે કર્યું.
પ્રશ્ન છે: કેમ?
જવાબ?
અછત.
જુઓ, જ્યારે પણ લોકોને ફાયદો થાય પ્રવેશ મેળવવાથી
જે કંઇક દુર્લભ છે,
આ ભ્રષ્ટાચારને આકર્ષક બનાવે છે.
તમે જાણો છો, ગરીબ દેશોમાં, અમે ફરિયાદ કરીએ છીએ ભ્રષ્ટ રાજકારણીઓ વિશે ઘણું
જે રાજ્યના ભંડોળની ઉચાપત કરે છે.
પરંતુ તે ઘણા દેશોમાં, આર્થિક તક ઓછી છે,
અને તેથી ભ્રષ્ટાચાર બને છે સંપત્તિ મેળવવા માટેની એક આકર્ષક રીત.
અમે પણ તેના વિશે ફરિયાદ કરીએ છીએ પોલીસ અધિકારીઓ જેવા નાગરિક સેવકો,
જે રોજિંદાથી પૈસા લગાવે છે મહેનતુ નાગરિકો.
પરંતુ મોટાભાગના સિવિલ સેવકો એકદમ ઓછી વેતન છે
અને ભયાવહ જીવન જીવી રહ્યા છે.
અને તેથી તેમના માટે ગેરવસૂલી કે ભ્રષ્ટાચાર આજીવિકા બનાવવાની એક સારી રીત છે.
તમે જાણો છો, આ ઘટના પણ ભજવે છે શ્રીમંત દેશોમાં પણ બહાર.
જ્યારે સમૃદ્ધ માતાપિતા લાંચ યુનિવર્સિટી અધિકારીઓ -
(હાસ્ય)
જ્યારે સમૃદ્ધ માતાપિતા લાંચ યુનિવર્સિટી અધિકારીઓ
જેથી તેમના બાળકો પ્રવેશ મેળવી શકે ભદ્ર કોલેજોમાં,
સંજોગો જુદો છે,
પરંતુ સિદ્ધાંત સમાન છે.
મારો મતલબ, પ્રવેશ ભદ્ર કોલેજોમાં દુર્લભ છે,
અને તેથી લાંચ આકર્ષક બને છે.
વાત એ છે કે
હું એમ ન કહેવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો છું એવી બાબતો બનો જે સમાજમાં દુર્લભ છે
અથવા વસ્તુઓ કે જે પસંદગીની છે.
હું જે સમજાવવા પ્રયત્ન કરું છું
આ સંબંધ છે ભ્રષ્ટાચાર અને અછત વચ્ચે.
અને મોટાભાગના ગરીબ દેશોમાં, ઘણી બધી મૂળ બાબતો દુર્લભ છે.
મારો મતલબ ખોરાક જેવી વસ્તુઓ,
શિક્ષણ,
સ્વાસ્થ્ય કાળજી,
આર્થિક તક,
નોકરીઓ.
આ સંપૂર્ણ બ્રીડિંગ ગ્રાઉન્ડ બનાવે છે ભ્રષ્ટાચાર ખીલે માટે.
હવે, કોઈ રીતે આ કરતું નથી ભ્રષ્ટ વર્તન માફ કરો.
તે ફક્ત અમને મદદ કરે છે તે થોડી વધુ સારી રીતે સમજો.
ધંધામાં રોકાણ કરવું જે વસ્તુઓ પરવડે તેવી બનાવે છે
અને ઘણા વધુ લોકો માટે સુલભ
આ અછત પર હુમલો કરે છે
અને સરકારો માટે આવક બનાવે છે તેમની અર્થવ્યવસ્થામાં ફરીથી રોકાણ કરવું.
હવે, જ્યારે આવું થાય છે દેશવ્યાપી કક્ષાએ,
તે રાષ્ટ્રોમાં ક્રાંતિ લાવી શકે છે.
દક્ષિણ કોરિયા પરની અસર ધ્યાનમાં લો.
હવે, 1950 ના દાયકામાં,
દક્ષિણ કોરિયા હતો ભયાવહ ગરીબ દેશ,
અને તે ખૂબ જ ભ્રષ્ટ હતું.
દેશનું શાસન હતું એક સરમુખત્યારશાહી સરકાર દ્વારા
અને લાંચ અને ઉચાપત કરવામાં રોકાયેલા છે.
હકીકતમાં, તે સમયે અર્થશાસ્ત્રીઓ જણાવ્યું હતું કે દક્ષિણ કોરિયા ગરીબીમાં ફસાયેલો છે,
અને તેઓએ તેનો ઉલ્લેખ કર્યો "આર્થિક બાસ્કેટ કેસ" તરીકે.
જ્યારે તમે જોયું દક્ષિણ કોરિયાની સંસ્થાઓમાં,
1980 ના દાયકાના અંતમાં પણ
તેઓ કેટલાક ગરીબ લોકોની સાથે હતા અને સૌથી વધુ ભ્રષ્ટ આફ્રિકન દેશો
તે સમયે.
પરંતુ કંપનીઓ જેવી કે સેમસંગ, કિયા, હ્યુન્ડાઇ
નવીનતાઓમાં રોકાણ કર્યું જેનાથી વસ્તુઓ વધુ પોસાય
ઘણા વધુ લોકો માટે,
દક્ષિણ કોરિયા આખરે સમૃદ્ધ બન્યું.
જેમ જેમ દેશ સમૃદ્ધ થયો,
તે સંક્રમણ કરવામાં સક્ષમ હતું સરમુખત્યારશાહી સરકાર તરફથી
લોકશાહી સરકારને
અને ફરીથી રોકાણ કરવા માટે સક્ષમ છે તેની સંસ્થાઓ બનાવવામાં.
અને આ ખૂબ જ ચૂકવણી કરી છે.
ઉદાહરણ તરીકે, 2018 માં,
દક્ષિણ કોરિયાના રાષ્ટ્રપતિ 25 વર્ષની જેલની સજા ફટકારી હતી
ભ્રષ્ટાચાર સંબંધિત આરોપો પર.
દાયકાઓ પહેલાં આવું ક્યારેય ન બન્યું હોય જ્યારે દેશ ગરીબ હતો
અને સરમુખત્યારશાહી સરકાર દ્વારા શાસન કર્યું.
હકીકતમાં, આપણે સૌથી વધુ સમૃદ્ધ તરફ જોયું દેશો આજે, જે અમને મળ્યું હતું,
તેઓ ભ્રષ્ટાચાર ઘટાડવામાં સક્ષમ હતા તેઓ સમૃદ્ધ બન્યા હતા -
પહેલાં નહીં અને તેથી તે અમને ક્યાં છોડી દે છે
હું જાણું છું કે તે સંભળાય છે જેવું હું કહી રહ્યો છું
આપણે ફક્ત ભ્રષ્ટાચારની અવગણના કરવી જોઈએ.
તે હું જે કહી રહ્યો છું તે જ નથી.
હું શું સૂચવી રહ્યો છું, જોકે,
તે ભ્રષ્ટાચાર છે, ખાસ કરીને ગરીબ દેશોમાં મોટાભાગના લોકો માટે,
કામ આસપાસ છે.
તે ઉપયોગિતા છે
એવી જગ્યાએ જ્યાં ઓછા હોય સમસ્યા હલ કરવા માટે વધુ સારા વિકલ્પો.
નવીનતાઓમાં રોકાણ જે બનાવે છે ઉત્પાદનો વધુ પરવડે તેવા
ઘણા લોકો માટે
માત્ર આ અછત પર હુમલો કરે છે
પરંતુ તે ટકાઉ બનાવે છે આવકનો સ્ત્રોત
સરકારો ફરીથી રોકાણ કરવા માટે અર્થશાસ્ત્ર માં
તેમની સંસ્થાઓને મજબૂત કરવા.
આ જટિલ ગુમ થયેલ ભાગ છે આર્થિક વિકાસ પઝલ માં
કે આખરે કરશે ભ્રષ્ટાચાર ઘટાડવામાં અમારી સહાય કરો.
તમે જાણો છો, મેં આશા ગુમાવી છે નાઇજીરીયામાં જ્યારે હું 16 વર્ષની હતી.
અને કેટલીક રીતે, દેશ ખરેખર ખરાબ થઈ ગયું છે.
વ્યાપક ગરીબી ઉપરાંત અને સ્થાનિક ભ્રષ્ટાચાર,
નાઇજીરીયા હવે ખરેખર વ્યવહાર કરે છે આતંકવાદી સંગઠનો સાથે
બોકો હરામની જેમ.
પરંતુ કોઈક રીતે, હું વધુ આશાવાદી છું નાઇજીરીયા વિશે આજે
હું પહેલાં ક્યારેય કરતાં.
જ્યારે હું સંસ્થાઓ જોઉં છું નવીનતાઓમાં રોકાણ
જે લોકો માટે રોજગારીનું સર્જન કરે છે
અને વસ્તુઓ પરવડે તેવા -
મારો અર્થ સંસ્થાઓ છે લાઇફલોટર્સ ફાર્મસીની જેમ,
દવાઓ અને ફાર્માસ્યુટિકલ્સ બનાવવી લોકો માટે વધુ સસ્તું;
અથવા મેટ્રો આફ્રિકા એક્સપ્રેસ,
વિતરણની અછતનો સામનો કરવો અને ઘણા નાના વ્યવસાયો માટે લોજિસ્ટિક્સ;
અથવા એન્ડેલા, આર્થિક તક બનાવે છે સોફ્ટવેર ડેવલપર્સ માટે -
હું ભવિષ્ય વિશે આશાવાદી છું
હું આશા રાખું છું કે તમે પણ હોવ.
આભાર.
(તાળીઓ)
Még 2011-ben
valaki betört a húgom irodájába
azon az egyetemen Nigériában, ahol tanít.
Szerencsére az illetőt elfogták, letartóztatták, és bíróság elé állították.
A bíróságon
az ügyében eljáró hivatalnokok arról tájékoztatták a húgomat,
hogy nem tudják elvégezni a szükséges papírmunkát,
kivéve, ha lefizeti őket.
Először azt hitte, hogy a kandi kamerában szerepel.
Aztán rájött, hogy komolyan beszélnek.
Ekkor elöntötte a düh.
Gondoljunk bele: nemrég vált bűncselekmény áldozatává,
és mindazok, akiknek segíteniük kellene,
kenőpénzt követelnek tőle.
Ez csupán egyetlen példa arra,
milyen hatással bír a korrupció emberek millióinak életére a hazámban.
Nigériában úgy nő fel az ember,
hogy a korrupció szemlátomást a teljes társadalmat átszövi.
Rengeteg cikk szól olyan politikusokról, akik dollármilliókat sikkasztanak.
Az, hogy rendőrök lopnak,
vagy dolgozó kisember zsarolásával jutnak pénzhez,
hétköznapi gyakorlat.
Úgy éreztem, hogy a fejlődés mindaddig lehetetlen,
amíg a korrupció létezik.
Az elmúlt pár évben azonban
az innovációt és a társadalmi jólétet vizsgálva arra jutottam,
hogy a fejlődésnek nem a korrupció szab határt.
Valójában
a korrupciót övező hagyományos vélekedés és a fejlődéssel való viszonya,
amellett hogy téves, kifejezetten gátol több szegény országot.
A közvélekedés ekképpen szól:
ha egy társadalom szegény és korrupt,
akkor cselekszünk a leghelyesebben, ha jó törvényeket hozunk,
betartatjuk őket,
és mindez lehetővé teszi a fejlődés és innováció felfutását.
Bár ez papíron jól mutat,
és emiatt a kormányok a fejlődést segítő szervezetekkel közösen
évente dollármilliárdokat költenek
korrupcióellenes programokra és intézményi reformokra.
Sokan közülük azonban képtelenek csökkenteni a korrupciót,
mert mi fordítva ülünk a lovon.
Nem azért fejlődik egy társadalom, mert visszaszorította a korrupciót.
Azért szorult vissza a korrupció, mert eljutottak egy bizonyos szintre.
A társadalom a beruházások és innováció révén képes egyről a kettőre jutni.
Először én is azt hittem, hogy ez lehetetlen.
Mégis kinek jutna eszébe
befektetnie olyan társadalomba,
amely üzleti szempontból láthatólag pocsék hely?
Olyan társadalomba, ahol a politikusok korruptak,
a fogyasztók pedig szegények?
Azonban minél többet vizsgáltam
a befektetések és korrupció közötti kapcsolatot,
annál inkább megváltozott a véleményem.
A következő történt a szubszaharai Afrikában,
amikor a távközlési ágazat fejlődésnek indult a térségben.
A '90-es évek végén
az emberek kevesebb mint öt százalékának volt telefonja a szubszaharai Afrikában.
Például Nigériában, amelynek lakossága meghaladta a 110 millió főt,
még félmillió telefonkészülék sem volt.
Ez a hiány széles körű korrupcióhoz vezetett az ágazatban.
Azok a közhivatalnokok, akik az állami telefontársaságoknál dolgoztak,
kenőpénz ellenében adtak telefont az embereknek.
Mivel a többségnek nem futotta kenőpénzre,
telefonhoz csak a tehetősek juthattak.
Azonban egy bizonyos Mo Ibrahim nevű vállalkozó úgy döntött,
hogy távközlési céget alapít
a földrészen.
A kollégái kinevették, amikor az ötletéről mesélt nekik.
Mo Ibrahim azonban eltökélte magát,
és 1998-ban megalapította a Celtelt.
A cég elérhető áron kínált mobiltelefonokat és hívásszolgáltatásokat
olyan afrikaiak milliói számára,
akik a térség legszegényebb és legkorruptabb országaiban laktak.
Olyan országokra gondolok, mint Kongó, Malawi,
Sierra Leone és Uganda.
A kutatásainkban Mo Ibrahim munkáját
"piacnyitó beruházásnak" nevezzük.
A piacnyitó beruházások a bonyolult és költséges termékeket alakítják
egyszerű és elérhető árú termékekké,
és így sokan jutnak hozzá e szolgáltatásokhoz.
A mi esetünkben a telefonok drágák voltak egészen addig,
amíg a Celtel elérhetővé nem tette őket.
Amikor más befektetők – páran Ibrahim kollégái voltak – látták,
hogy igenis lehet sikeres mobiltelefoncéget alapítani
a földrészen,
több milliárd dollárnyi befektetést öntöttek a térségbe,
és ez jelentős növekedéshez vezetett az ágazatban.
Míg 2000-ben még szinte semmi sem volt,
ma gyakorlatilag az összes afrikai országban
pezseg a mobil távközlési iparág.
A szektor közel egymilliárd telefonkapcsolatot biztosít,
majdnem négymillió munkahelyet teremtett
és dollármilliárdos adóbevételt hoz létre évente.
Ezeket az adóbevételeket a kormányok visszaforgathatják a gazdaságba,
hogy az intézményrendszert fejlesszék.
És itt van a kutya elásva:
mivel a többség nincs rákényszerítve a csúszópénzre
ahhoz, hogy telefonáljon,
a korrupció – legalábbis ebben az iparágban – csökkent.
Ha Mo Ibrahim megvárta volna, amíg a korrupció visszaszorul
a szubszaharai Afrika egészében, mielőtt elkezdi a beruházásokat,
még ma is várakozna.
A korrupció résztvevőinek többsége tudja, hogy rosszban sántikál.
Úgy értem, hogy a hivatalnokok,
akik kenőpénzért adtak telefont,
és azok, akik a borítékot adták,
tudták, hogy megszegik a törvényt.
De így is, úgy is megtették.
A kérdés: na, de miért?
És a válasz?
A hiány.
Tehát amikor az embereknek szükségük van valamire,
amihez nehéz hozzáférni,
a korrupció vonzó lehetőséggé válik.
A szegény országokban rengeteget panaszkodunk a korrupt politikusokra,
akik meglopják az államot.
Azonban ezen országok zömében a gazdasági lehetőségek szűkösek,
így a korrupció egy csapásra vonzó bevételi forrássá válik.
Olyan közszolgákra is panaszkodunk, mint a rendőrök,
akik pénzt csikarnak ki a dolgozó kisembertől.
De a közszolgák általában alulfizetettek,
és kilátástalanság az osztályrészük.
Így számukra a zsarolás vagy a korrupció jó megélhetési forrást jelent.
Ez a jelenség a tehetősebb országokban is bevett gyakorlat.
Amikor gazdag szülők lefizetik az egyetemi elöljárókat...
(Nevetés)
Amikor gazdag szülők lefizetik az egyetemi elöljárókat,
hogy gyerekeik elit iskolába járhassanak,
bár a körülmények eltérnek,
a képlet mégis azonos.
Mivel elit iskolákba csak keveseket vesznek fel,
a csúszópénz járható úttá avanzsál.
Nem azért kardoskodok,
hogy a társadalomban ne legyenek nehezen hozzáférhető javak
vagy feltételhez kötött dolgok.
Csupán azt kívánom szemléltetni,
hogy mi a kapcsolat a korrupció és a hiány között.
A szegény országok zömében túl sok alapigényhez nehéz hozzájutni.
Olyasmikre gondolok, mint az étel,
oktatás,
betegellátás,
gazdasági lehetőségek,
munkahelyek.
Ez a helyzet ideális táptalajt biztosít a korrupció virágzásához.
Ez természetesen semmi esetre sem mentség a korrupt viselkedésre.
Csupán segít eligazodni a kérdésben.
Minden olyan üzleti befektetés, amely elérhető áron kínál termékeket
széles körű hozzáféréssel,
ezt a hiányt támadja,
és bevételt termel az államnak, amelyet visszaforgathat a gazdaságba.
Amikor ez országos jelenség,
teljes nemzeteket formálhat át.
Vegyük például Dél-Koreát.
Az 1950-es években
Dél-Korea felfoghatatlanul szegény ország volt,
ahol a korrupció virágzott.
Az ország élén autoriter kormány állt,
amely a vesztegetés és sikkasztás aktív részese volt.
Közgazdászok akkoriban úgy vélték, hogy Dél-Korea szegénységcsapdába került,
és a "gazdaság állatorvosi lovaként" hivatkoztak rá.
Ha megnézzük a dél-koreai intézményeket,
még akár az 1980-as években is,
Afrika legszegényebb és -korruptabb országaival volt egy szinten
abban az időben.
Viszont amikor olyan cégek, mint a Samsung, Kia, Hyundai
olyan innovációkba fektettek, amelyek elérhető áron kínálták
a termékeiket a vásárlók széles rétegének,
Dél-Korea egyszerre meggazdagodott.
Mivel az ország szépen gyarapodott,
le tudta váltani az autoriter kormányt
demokratikus kormányzatra,
és képes volt arra, hogy az intézményeibe fektessen.
Ez bőségesen megtérült.
2018-ban például
a dél-koreai köztársasági elnököt 25 év szabadságvesztésre ítélték
korrupcióval kapcsolatos ügyekért.
Ez biztosan nem történhetett volna meg korábban, amikor az ország szegény volt,
és autoriter kormány vezette.
Amikor napjainkban a legtöbb tehetős országot vizsgáljuk,
láthatjuk, hogy akkor szorították vissza a korrupciót, amikor gyarapodtak –,
és nem azt megelőzően.
Mi következik mindebből?
Tudom, mindez talán úgy hangzik, hogy hunyjunk szemet a korrupció felett.
Pedig egyáltalán nem erről van szó.
Arra hívom fel a figyelmet,
hogy a korrupció, főleg a szegény országok lakossága számára
egyfajta kerülőút.
Eszköz ott,
ahol kevés az olyan megoldás, ami jobban kezelné a problémákat.
Befektetni olyan innovációkba, amelyek elérhető áron kínálnak termékeket
az emberek széles rétegei számára
nem csupán a hiányt veszi célba,
hanem olyan fenntartható bevételi forrást jelent,
amelyet a kormányok becsatornázhatnak a gazdaságba,
hogy az intézményeiket fejlesszék.
Ez az a bizonyos elem, ami hiányzik a gazdasági kirakós játékból,
és hozzásegít minket ahhoz, hogy tartósan csökkentsük a korrupciót.
16 évesen leírtam magamban Nigériát.
Bizonyos szempontból a helyzet azóta csak romlott az országban.
Az általános szegénység és burjánzó korrupció mellett
Nigéria olyan terrorista szervezetekkel is harcban áll,
mint a Boko Haram.
Ennek ellenére manapság mégis bizakodóbb vagyok Nigériát illetően,
mint korábban valaha.
Amikor azt látom, hogy egyes szervezetek olyan innovációkba fektetnek,
amelyek munkahelyeket hoznak létre,
és elérhető áron kínálják a termékeiket –
olyan szervezetekre gondolok, mint a Lifestores Pharmacy,
amely gyógyszereket és készítményeket kínál elérhető áron;
vagy a Metro Africa Xpress,
amely a logisztika és terjesztés területén nyújt kezet kisvállalkozások számára;
vagy az Andela, mely szoftverfejlesztőknek kínál üzleti lehetőséget –,
bizakodva tekintek a jövőbe.
Remélem, hogy a jelenlévők is.
Köszönöm.
(Taps)
Di tahun 2011,
seseorang membobol kantor saudari saya
di universitas tempat ia mengajar di Nigeria.
Untungnya, orangnya telah ditangkap, dan dibawa ke pengadilan.
Ketika saya sampai di pengadilan,
panitera yang bertugas mengurus kasus saudari saya memberitahu dia
bahwa mereka tidak dapat memproses dokumen kasus
kecuali ia membayar uang suap.
Awalnya, dia mengira ini hanya sekadar lelucon.
Tapi ia menyadari bahwa mereka serius.
Dan ia menjadi sangat marah.
Mari berpikir: di sini dia, baru saja menjadi korban tindak kriminal,
bersama orang-orang yang seharusnya membantu dia,
dan mereka menagih uang suap darinya.
Itu hanya satu dari banyak cara
bagaimana korupsi berdampak pada jutaan orang di negara saya.
Tumbuh di Nigeria,
korupsi meresap ke semua bagian masyarakat.
Laporan politikus menggelapkan jutaan dolar umum terdengar.
Polisi mencuri uang
atau memeras uang dari warga yang bekerja keras
adalah praktik rutin.
Saya merasa pembangunan negara tidak akan pernah terjadi,
selama korupsi bertahan.
Tapi beberapa tahun terakhir,
dalam penelitian saya mengenai inovasi dan kemakmuran,
saya belajar bahwa korupsi bukan masalah yang sebenarnya menghambat pembangunnan.
Nyatanya,
pola pikir konvensional tentang korupsi dan hubungannya dengan pembangunan
tidak hanya salah, tapi juga menghambat pembangunan banyak negara miskin.
Pemikirannya seperti ini:
dalam masyarakat yang miskin dan korup,
kesempatan terbaik untuk mengurangi korupsi adalah membuat hukum yang baik,
menerapkannya dengan baik,
dan ini akan memberi jalan untuk pembangunan dan inovasi.
Secara teori, ini masuk akal,
itu kenapa banyak pemerintahan dan organisasi pembangunan
mengivestasikan miliaran dolar setiap tahun
untuk pembaruan institusional dan program-program anti-korupsi.
Tapi banyak program seperti ini gagal mengurangi korupsi,
karena pola pikir kita terbalik.
Masyarakat berkembang bukan karena mereka mengurangi korupsi.
Mereka dapat mengurangi korupsi karena mereka telah berkembang.
Dan masyarakat berkembang melalui investasi untuk inovasi.
Awalnya, saya pikir ini mustahil.
Mengapa orang waras ingin
berinvestasi ke masyarakat yang secara sekilas
terkesan seperti tempat buruk untuk berbisnis?
Masyarakat yang memiliki politikus korup
dan konsumen yang miskin?
Tapi, semakin saya belajar tentang
hubungan antara inovasi dan korupsi,
semakin saya mulai melihat dengan cara berbeda.
Contohnya seperti kisah Sub-Sahara Afrika
saat wilayah itu mengembangkan industri telekomunikasinya.
Di akhir tahun 1990-an,
kurang dari lima persen orang memiliki telepon di Sub-Sahara Afrika.
Misalnya di Nigeria, negara dengan lebih dari 110 juta orang
tapi hanya ada kurang dari setengah juta telepon di seluruh negara.
Kelangkaan ini mendorong korupsi yang meluas dalam industri telekomunikasi.
Pejabat yang bekerja untuk perusahaan telepon milik negara
meminta suap dari orang yang menginginkan telepon.
Karena mayoritas orang tidak sanggup membayar uang suap,
telepon hanya tersedia untuk orang kaya.
Lalu pengusaha bernama Mo Ibrahim
memutuskan untuk mendirikan perusahaan telekomunikasi
di benua itu.
Saat ia mengutarakan idenya ke koleganya mereka hanya tertawa.
Tapi Mo Ibrahim tidak menyerah.
Dan di tahun 1998, ia mendirikan Celtel.
Perusahaan itu menyediakan ponsel dan layanan seluler yang terjangkau
untuk jutaan rakyat Afrika,
dalam negara-negara termiskin dan paling korup di wilayah itu --
negara-negara seperti Kongo, Malawi,
Sierra Leone dan Uganda.
Dalam penelitian kami, kami menyebut apa yang Mo Ibrahim bangun
sebagai "inovasi yang menciptakan pasar."
Inovasi yang menciptakan pasar mengubah produk yang rumit dan mahal
menjadi produk yang sederhana dan terjangkau,
agar semakin banyak orang dalam masyarakat dapat mengaksesnya.
Dalam kasus ini, harga telepon mahal
sebelum Celtel membuat harga telepon jauh lebih terjangkau.
Saat investor lain -- sebagian rekan kerjanya, sebenarnya --
melihat bahwa memang mungkin mendirikan perusahaan ponsel yang sukses
dalam benua itu,
mereka menumpahkan miliaran dolar dalam investasi.
Dan ini menyebabkan pertumbuhan pesat dalam industri itu.
Dari hampir tidak ada di tahun 2000,
saat ini, hampir setiap negara Afrika memiliki
industri telekomunikasi yang cemerlang.
Sektor ini sekarang mendukung hampir satu miliar koneksi telepon,
ia telah menciptakan hampir empat juta pekerjaan
dan menghasilkan miliaran dolar pajak setiap tahun.
Pajak yang pemerintah dapat tanam kembali ke dalam ekonomi
untuk mengembangkan institusi mereka.
Dan ini intinya:
karena mayoritas orang tidak lagi perlu menyuap pejabat
hanya demi mendapatkan telepon,
korupsi -- setidaknya dalam industri telekomunikasi-- telah berkurang.
Jika Mo Ibrahim menunggu isu korupsi untuk dihilangkan
di seluruh Sub-Sahara Afrika, sebelum ia berinvestasi
hari ini ia akan tetap menunggu.
Mayoritas orang yang mengorupsi tahu itu perbuatan salah.
Pejabat yang meminta uang suap dari orang-orang
untuk mendapat telepon
dan orang-orang yang membayar uang suap --
mereka tahu mereka melanggar hukum.
Tapi mereka tetap melakukannya.
Pertanyannya: Mengapa?
Jawabannya?
Kelangkaan.
Ketika orang mendapat keuntungan dari memperoleh akses
untuk sesuatu yang langka,
ini membuat korupsi memikat.
Di negara-negara miskin, kami banyak mengeluh soal politkus-politikus korup
yang menggelapkan dana negara.
Tapi di banyak negara itu, peluang berekonomi itu langka,
maka korupsi menjadi cara menarik untuk mendapatkan kekayaan.
Kami juga mengeluh soal pegawai negeri seperti polisi,
yang memeras uang dari warga yang tiap hari bekerja keras
Tapi mayoritas pegawai negeri diberi upah yang sangat kecil
dan hidup dengan seadanya.
Jadi bagi mereka, memeras atau korupsi adalah jalan bagus untuk menghidupi diri.
Fenomena ini juga terjadi di negara-negara kaya.
Ketika orangtua yang kaya menyuap petugas universitas --
(Tawa)
Ketika orangtua yang kaya menyuap petugas univertas
agar anak mereka diterima oleh perguruan tinggi yang elite,
situasinya berbeda,
tapi prinsipnya tetap sama.
Diterima oleh perguruan tinggi elite adalah hal yang langka,
maka penyuapan menjadi opsi menarik.
Intinya,
saya tidak mengatakan bahwa seharusnya tidak ada benda langka di masyarakat
atau hal yang sifatnya selektif.
Maksud saya adalah
adalah hubungan antara korupsi dan kelangkaan.
Dan di mayoritas negara miskin, terlalu banyak benda bersifat langka.
Maksud saya benda seperti makanan,
pendidikan,
jaminan kesehatan,
peluang berekonomi,
pekerjaan.
Ini menghasilkan tempat yang cocok untuk korupsi berkembang biak.
Tapi ini tidak membenarkan korupsi.
Ini hanya membantu kita lebih baik memahami korupsi.
Berinvestasi di bisnis yang membuat benda-benda terjangkau
dan mempermudah akses untuk lebih banyak orang
menyerang kelangkaan ini
menciptakan pendapatan untuk pemerintah kembali berinvestasi di ekonomi mereka
Saat ini terjadi di seluruh negeri,
ini dapat mengubah total negara-negara.
Mari mempertimbangkan dampaknya di Korea Selatan.
Di tahun 1950-an,
Korea Selatan adalah negara yang sangat miskin,
dan penuh korupsi.
Penguasanya merupakan pemerintahan otoriter
yang melakukan penyuapan dan penggelapan uang.
Ekonom pada saat itu mengatakan Korea Selatan terperangkap dalam kemiskinan,
dan mereka menyebutnya sebagai sebuah "ekonomi tak berguna."
Ketika melihat institusi Korea Selatan,
bahkan pada tahun 1980-an,
mereka setingkat dengan negara-negara termiskin dan paling korup di Afrika
pada saat itu.
Tapi ketika perusahaan seperti Samsung, Kia, Hyundai
berinvestasi dalam inovasi yang membuat barang-barang makin terjangkau
untuk banyak sekali orang,
Korea Selatan akhirnya menjadi makmur.
Saat Korea Selatan bertambah makmur,
ia dapat melakukan transisi dari pemerintahan otoriter
ke pemerintahan demokratis
dan telah dapat berinvestasi kembali di pembangunan institusi,
Dan untungnya sangat besar.
Misalnya, di tahun 2018,
Presiden Korea Selatan dihukum dengan 25 tahun penjara
karena tuduhan terlibat dengan korupsi.
Ini tidak akan pernah terjadi puluhan tahun lalu, saat Korea Selatan miskin
dan pemimpinnya adalah pemerintahan otoriter.
Ketika kami melihat negara-negara terkaya saat ini, kami menemukan bahwa,
mereka mampu mengurangi korupsi ketika mereka menjadi makmur --
bukan sebelumnya.
Apa artinya bagi kita?
Ini terdengar seperti saya mengatakan kita seharusnya mengabaikan korupsi.
Tapi bukan itu maksud saya.
Saran saya adalah,
korupsi, terutama bagi mayoritas orang di negara-negara miskin,
adalah suatu jalan pintas.
itu adalah alat,
di tempat yang hanya ada sedikit cara lebih baik untuk mengatasi masalah.
Berinvestasi dalam inovasi yang membuat produk jauh lebih terjangkau
untuk banyak orang
bukan hanya menyerang kelangkaan ini
tapi juga menciptakan sumber pendapatan berekelanjutan
agar pemerintahan berinvestasi kembali di ekonomi mereka
untuk memperkuat institusi-institusi mereka.
Ini adalah bagian krusial dari memecahkan teka-teki pembangunan ekonomi
yang pada akhirnya akan membantu kita mengurangi korupsi.
Saat saya berusia 16 tahun di Nigeria, saya menyerah.
Dalam beberapa aspek, Nigeria menjadi semakin buruk.
Selain kemiskinan yang tersebar luas dan korupsi endemis,
Nigeria sekarang juga berurusan dengan organisasi teroris
seperti Boko Haram,
Tapi hari ini, saya lebih optimis soal Nigeria
lebih dari sebelumnya.
Saat saya melihat organisasi-organisasi berinvestasi dalam inovasi
yang menciptakan pekerjaan untuk orang-orang
dan membuat barang terjangkau --
organisasi seperti Lifestores Pharmacy,
membuat obat dan alat kesehatan lebih terjangkau untuk pembeli;
atau Metro Africa Xpress,
melawan kelangkaan distribusi dan logistik untuk banyak usaha kecil;
atau Andela, menciptakan peluang ekonomi untuk pengembang perangkat lunak --
saya optimis soal masa depan.
Saya harap Anda juga akan begitu.
Terima kasih.
(Tepuk tangan)
Nel 2011, qualcuno ha fatto irruzione nell'ufficio di mia sorella
nell'università in cui lei insegna in Nigeria.
Fortunatamente questa persona è stata catturata, arrestata e processata.
Al mio ingresso in tribunale,
i cancellieri che avevano in carico il caso di mia sorella le riferirono
che non avrebbero potuto esaminare la documentazione
se non avesse pagato una tangente.
Dapprima lei pensò che fosse uno scherzo.
Poi si rese conto che dicevano sul serio.
E perciò si infuriò.
Provate a immaginare: lei era lì, da poco vittima di un crimine,
proprio con le persone che dovevano aiutarla,
e che invece le chiedevano una tangente.
Questo è solo uno dei molti modi
in cui la corruzione colpisce milioni di persone nel mio Paese.
Sapete, io sono cresciuto in Nigeria
mentre la corruzione invadeva praticamente ogni aspetto della società.
Le storie di politici che intascavano milioni di dollari,
o di poliziotti che rubavano soldi,
o li estorcevano ai cittadini che lavoravano duramente ogni giorno,
erano pratica comune.
Sentivo che in realtà non avrebbe mai potuto esserci sviluppo
finché ci fosse stata corruzione.
Ma nel corso degli ultimi anni,
attraverso la mia ricerca su innovazione e ricchezza,
ho capito che non è la corruzione a ostacolare lo sviluppo.
In effetti, ciò che di solito si pensa sul legame tra corruzione e sviluppo
non solo è sbagliato,
ma ostacola anche il progresso di molti Paesi poveri.
L'opinione comune è questa:
in una società povera e corrotta,
il miglior modo che abbiamo per ridurre la corruzione
è di emettere buone leggi e applicarle correttamente,
aprendo così la strada allo sviluppo e al progresso.
Tutto ciò ha senso sulla carta,
ecco perché molti governi e organizzazioni per lo sviluppo
investono miliardi di dollari ogni anno
in riforme istituzionali e programmi anti-corruzione.
Ma molti di questi programmi non riescono a ridurre la corruzione,
perché l'equazione funziona all'inverso.
Le società non si sviluppano perché hanno ridotto la corruzione.
Riescono a ridurre la corruzione solo perché si sono sviluppate.
E le società si sviluppano grazie a investimenti nell'innovazione.
Io all'inizio pensavo che fosse impossibile.
Perché una persona sana di mente investirebbe in una società
che, almeno in apparenza, sembra del tutto inadatta per gli affari?
In una società in cui i politici sono corrotti
e i consumatori sono poveri?
Poi però, più imparavo sul legame tra innovazione e corruzione,
più iniziavo a vedere le cose diversamente.
Ecco come è andata nell'Africa sub-sahariana
quando lì si è sviluppata l'industria delle telecomunicazioni.
Verso la fine degli anni '90,
meno di un abitante su 20 aveva il telefono, nel sub-sahara.
In Nigeria, ad esempio, c'erano più di 110 milioni di persone;
ma meno di mezzo milione di telefoni in tutto il Paese.
Questa carenza ha alimentato e diffuso una grande corruzione nell'industria.
I funzionari pubblici impiegati presso le compagnie telefoniche statali
chiedevano tangenti a chi voleva i telefoni.
E siccome la maggioranza non riusciva a pagare,
solo i ricchi se li potevano permettere.
Poi, un imprenditore di nome Mo Ibrahim
decise di fondare, nel continente, un'azienda di telecomunicazioni.
Quando parlò ai colleghi dell'idea, loro gli risero in faccia.
Ma lui proseguì imperterrito.
E fondò quindi, nel 1998, la Celtel.
L'azienda fornì telefoni cellulari e servizi telefonici a buon prezzo
a milioni di Africani,
in alcune delle zone più povere e corrotte della regione.
Paesi come Congo, Malawi, Sierra Leone e Uganda.
Nella nostra ricerca definiamo quello che Mo Ibrahim ha costruito
una "innovazione che crea un mercato".
Queste innovazioni trasformano prodotti complessi e costosi
in prodotti semplici e a buon prezzo,
così da permetterne l'accesso a molte più persone.
In questo caso, i telefoni erano costosi
prima che la Celtel li rendesse molto più accessibili.
Quando altri investitori - alcuni dei suoi colleghi, in realtà -
videro un'azienda di cellulari di successo nata nel continente,
investirono nel settore miliardi di dollari.
E ciò comportò, nell'industria, un'importante crescita.
Nel 2000 quasi non c'erano tracce,
mentre oggi praticamente ogni Paese africano
ha un' industria molto attiva di telecomunicazioni mobili.
Il settore supporta attualmente circa un miliardo di connessioni,
ha creato quasi quattro milioni di posti di lavoro
e genera miliardi di dollari di tasse ogni anno.
Queste tasse possono essere reinvestite nell'economia dai governi
per costruire le loro organizzazioni.
E qui viene il bello:
quasi nessuno deve più pagare tangenti ai funzionari pubblici
solo per avere un telefono,
quindi la corruzione è calata, almeno all'interno di questo settore.
Se Mo Ibrahim avesse dovuto aspettare la sconfitta della corruzione
in tutta l'Africa sub-sahariana prima di poter investire,
oggi starebbe ancora aspettando.
Molte persone coinvolte in atti di corruzione
sanno che non dovrebbero.
Intendo dire che sia i funzionari pubblici che chiedevano tangenti per i telefoni,
sia le persone che le pagavano
sapevano che era illegale.
Tuttavia lo facevano.
La domanda è: perché?
La risposta?
La scarsità.
Vedete, quando qualcuno trae profitto dall'accesso
a qualcosa che scarseggia,
la corruzione diventa allettante.
Nei Paesi poveri ci lamentiamo spesso dei politici corrotti
che intascano soldi pubblici.
Ma in molti di quei Paesi le opportunità economiche sono scarse,
così la corruzione diventa un modo facile per ottenere ricchezza.
Ci lamentiamo anche di impiegati statali come gli agenti di polizia,
che estorcono denaro ai cittadini che lavorano duramente ogni giorno.
Ma moltissimi impiegati statali hanno stipendi bassissimi
e vivono al limite della disperazione.
Quindi per loro estorsione e corruzione sono buoni modi per guadagnarsi da vivere.
Questo fenomeno si verifica anche nei Paesi ricchi.
Se un genitore ricco corrompe del personale universitario,
(Risate)
Quando i genitori ricchi fanno questo,
per far accedere i loro figli a università d'élite,
siamo in una circostanza diversa, ma il principio è lo stesso.
Ossia, l'ammissione a università d'élite è bassa,
quindi la corruzione diventa allettante.
Chiariamo una cosa,
non voglio dire che in una società non debbano esistere beni poco reperibili
o elitari.
Sto solo cercando di spiegare questo legame tra corruzione e scarsità.
E in quasi tutti i Paesi poveri, troppi bisogni primari scarseggiano.
Intendo ad esempio il cibo,
l'istruzione,
l'assistenza sanitaria,
le opportunità economiche,
il lavoro.
Questo crea terreno fertile per la crescita della corruzione.
Ora, questo chiaramente non giustifica un comportamento corrotto.
Ci aiuta solo a capirlo un po' meglio.
Investire in attività che rendono i beni a buon mercato,
e accessibili a molte più persone
fa crollare questa carenza
e crea per i governi delle entrate da reinvestire nelle loro economie.
Quando questo accade a livello Paese,
può rivoluzionare una nazione.
Consideriamo quel che è successo in Corea del Sud.
Negli anni '50, la Corea del Sud era un Paese poverissimo e molto corrotto.
A capo del Paese c'era un governo molto autoritario
ed era coinvolto in tangenti e appropriazioni indebite.
Gli economisti allora dicevano che la nazione era immersa nella povertà,
e lo descrivevano come un "Paese economicamente fallito".
Esaminando le istituzioni della Corea del Sud,
anche più tardi negli anni '80,
queste erano al livello
di alcuni Paesi africani più corrotti e poveri dell'epoca.
Ma non appena aziende quali Samsung, Kia, Hyundai
hanno investito in innovazioni che hanno reso tutto molto più accessibile
a molte più persone,
La Corea del Sud alla fine è prosperata.
Il Paese, arricchendosi,
è stato in grado di passare
da un governo autoritario a uno democratico
e di reinvestire nella costruzione delle sue istituzioni.
E questo è stato un enorme vantaggio.
Per esempio, nel 2018,
il Presidente della Corea del Sud è stato condannato a 25 anni di carcere
per accuse legate a corruzione.
Questo, molti anni fa, non sarebbe mai potuto succedere,
perché il Paese era povero e amministrato da un regime dittatoriale.
Di fatto, osservando i Paesi oggi più benestanti,
abbiamo rilevato
che sono riusciti a ridurre la corruzione solo mentre diventavano più ricchi,
non prima.
Quindi, a che cosa ci porta questo?
Sembra che io stia dicendo che dovremmo semplicemente ignorare la corruzione.
Ma non è assolutamente così.
Ciò che voglio far capire
è che la corruzione, specialmente per moltissime persone in Paesi poveri,
è una soluzione alternativa.
È un possibile strumento in luoghi dove ce ne sono pochi altri.
Investire in innovazioni che rendano i prodotti molto più accessibili
per molte persone
non solo insidia questa scarsità,
ma crea anche una fonte di introiti duratura,
che permette ai governi di reinvestire nelle economie
per rafforzare le loro organizzazioni.
Questo è il pezzo mancante essenziale nel puzzle dello sviluppo economico
che ci aiuterà, in definitiva, a ridurre la corruzione.
Io a 16 anni ho perso le speranze nella Nigeria.
Ed effettivamente, sotto alcuni aspetti, il Paese è peggiorato.
Oltre alla povertà diffusa e alla corruzione radicata,
la Nigeria ora ha a che fare
con organizzazioni terroristiche come Boko Haram.
Ma in un certo senso,
ho più speranze per la Nigeria oggi di quante ne abbia mai avute.
Quando vedo enti investire in innovazioni
che creano lavoro per le persone
e rendono i beni accessibili -
organizzazioni come Lifestores Pharmacy,
che rende i medicinali più accessibili;
o Metro Africa Express,
che contrasta la carenza di distribuzione e logistica per molte piccole aziende;
o Andela, che crea opportunità economiche per gli sviluppatori di software -
sono ottimista per il futuro.
Spero lo sarete anche voi.
Grazie.
(Applausi)
2011년,
누군가 저희 누나 사무실에 침입했습니다.
나이지리아에서 누나가 가르치던 대학교 사무실이었죠.
다행히 그 사람은 체포되었고, 재판으로 넘어갔습니다.
제가 법정에 들어섰을 때,
제 누나 사건에 배당된 서기들이
자기들이 문서작업을 해줄 수 없을 거라고 말했습니다.
누나가 뇌물을 주지 않는다면요.
처음에 누나는 짓궂은 장난이라고 생각했습니다.
하지만 이내 장난이 아님을 깨닫고,
분노했습니다.
생각해보세요. 누나는 범죄사건의 피해자로 그 자리에 섰습니다.
자신을 도와주어야 할 사람들과 함께였죠.
그런데 그 사람들이 뇌물을 요구하고 있습니다.
이것은, 부정부패라는 것이
우리나라 수백만 명에게 영향을 끼치는 한 예에 불과한 겁니다.
나이지리아에서 자라다 보면,
실제로 부정부패는 사회 곳곳에 퍼져 있습니다.
수백만 달러를 횡령한 정치인들 이야기가 흔하고요.
경찰관이 돈을 훔치고
하루하루 열심히 살아가는 시민들에게 돈을 갈취하는 것도
놀랄만한 일이 아닙니다.
발전이란 것은 없겠구나 싶었습니다.
부정부패가 없어지지 않는 한 말이죠.
하지만 지난 몇 년 동안
혁신과 번영에 대해 연구하면서
부정부패가 실제로 발전을 막고 있는 문제가 아님을 깨달았습니다.
현실은,
부정부패, 그리고 부정부패와 발전의 관계에 대한 우리의 보수적인 생각이
틀렸을 뿐만 아니라 가난한 나라가 발전하지 못하게 붙잡고 있었다는 것입니다.
그래서, 이렇게 생각해보았습니다.
가난하고 타락한 사회에서
부정부패를 줄일 수 있는 최고의 노력은
좋은 법을 만들고
그 법을 잘 시행하는 것이다.
이때 나라가 더 번창할 수 있는 발전과 혁신의 길이 열리겠다.
그리고 지금, 이것이 이론상으로 통하고 있는데요.
그래서 여러 정부와 개발기구에서
매년 수십억 달러를
제도 개혁과 부정 방지 프로그램에 투자하고 있는 겁니다.
하지만 이 중 다수 프로그램은 부패를 줄이지 못합니다.
거꾸로 되는 방정식이 존재하기 때문인데요.
부패를 줄였다고 사회가 발전하는 게 아니라
사회가 발전해서 부패를 줄일 수 있는 겁니다.
그리고 사회는 혁신에 대한 투자로 발전할 수 있다는 것입니다.
처음에, 저는 이것이 불가능하다고 생각했습니다.
왜 올바른 정신을 가진 사람들이
어느 누구도, 보여주기 식으로라도
사업하기에 정말 좋지 않은 곳에 투자하지 않을까.
정치인들은 타락하고
소비자들은 가난한 곳 말입니다.
하지만 제가 혁신과 부정부패의 관계에 대해 알아볼수록
다른 시선으로 바라보게 되었습니다.
지금부터 사하라 사막 이남의 아프리카에서
통신산업이 발달하면서 어떤 변화가 생겼는지 말씀드리겠습니다.
1990년대 후반,
사하라 사막 이남 아프리카에서 휴대폰이 있는 사람은 5%도 안됐습니다.
예를 들어, 나이지리아에는 1억 천만 명 이상이 살고 있는데요.
전국에 휴대폰이 50만개도 되지 않습니다.
이러한 희소성이 이 산업 속에 부정부패를 만연하게 만듭니다.
국가 소유 휴대폰 회사에서 일하는 공무원들이
휴대폰을 가지고 싶어하는 사람들에게 뇌물을 요구하게 됩니다.
대부분의 사람들은 뇌물을 줄 만한 여력이 안되기 때문에,
휴대폰은 돈이 많은 사람들만 쓸 수 있었죠.
그런데 모 이브라힘이라는 기업가가
통신회사를 설립하기로 결심합니다.
아프리카 대륙에 말입니다.
동료들에게 이 아이디어를 말했을 때, 모두 그를 비웃었습니다.
하지만 모 이브라힘은 좌절하지 않았고,
1998년, Celtel을 설립합니다.
이 회사에서는 적당한 가격에 휴대폰과 통신 서비스를 제공했습니다.
수 백만 명의 아프리카 사람들에게요.
이 지역에서도 가장 가난하고 타락한 나라,
예를 들어 콩고나 말라위,
시에라리온, 우간다 같은 나라에 말입니다.
저희는 연구를 진행하는 동안, 모 이브라힘이 만들어낸 것은
"시장창출 혁신" 이다 라고 이야기 했습니다.
시장창출 혁신을 통해 복잡하고 비싼 제품이
단순하고 알맞은 가격의 제품이 됩니다.
그렇게 사회 속 더 많은 사람들이 그 제품에 접근성을 갖게 됩니다.
이 사례에서, 휴대폰은 원래 비쌌습니다.
Celtel에서 가격을 적정선으로 낮추기 전까지는요.
그때 다른 투자자들, 실제로는 이브라힘 동료였던 투자자들이
휴대폰 회사가 성공 하겠구나 라는 생각을 하게 됩니다.
이곳 아프리카 대륙에서요.
그리고 수십 억 달러를 투자하겠다고 달려듭니다.
이것이 이 산업의 어마어마한 성장을 이끌어냈습니다.
2000년, 거의 맨땅에서 시작했지만
오늘날, 실제로 모든 아프리카 나라에
모바일 통신산업이 활발하게 진행중입니다.
이 분야는 현재 10억 건에 가까운 휴대폰 통신을 뒷받침 하고 있고요.
4백만 개 가량의 일자리를 만들어냈습니다.
그리고 매년 수십억 달러를 세금으로 거둘 수 있게 되었습니다.
이 세금으로, 정부는 경제에 재투자 할 수 있게 되었습니다.
그들의 제도를 구축하는 데 투자하는 거죠.
여기 중요한 것이 있습니다.
휴대폰 하나 갖겠다고 공무원에게 뇌불을 줄 필요가 없어져서
적어도 이 산업에서의 부정부패가 줄어든 것입니다.
모 이브라힘이 부정부패가 나아지길 기다리고 있었다면,
그가 투자하기 전의 사하라 사막 이남 아프리카에서 마냥 기다렸다면,
지금도 여전히 기다리고 있을 것입니다.
타락한 일에 관여된 사람들 대부분이 이러면 안된다는 것을 알고 있습니다.
휴대폰을 얻으려는 사람에게 뇌물을 요구하던 공무원과
그리고 실제로 뇌물을 준 사람들은
자신이 법을 어기고 있다는 것을 알고 있었습니다.
하지만 어찌됐든 그러한 일을 했습니다.
여기서 궁금한 점은, 왜 그랬을까요?
그 답은 바로
희소성입니다.
사람들이 희소한 무언가를 통해 혜택을 볼 때마다
부정부패가 매력적으로 보이게 됩니다.
우리는 가난한 나라의 타락한 정치인에 대해 자주 불평합니다.
국가의 돈을 횡령하기 때문입니다.
하지만 이러한 나라에는 대부분 경제적 기회가 부족합니다.
때문에 부정부패가 부를 얻을 수 없는 매력적인 방법이 되는 것이죠.
우리는 경찰관 같은 공무원에 대한 불평도 하는데요.
하루하루 열심히 사는 사람들의 돈을 갈취하기 때문입니다.
하지만 대부분의 공무원들이 심각하게 적은 월급을 받고 있다는 것입니다.
필사적으로 살아가고 있죠.
그렇기 때문에, 그들에게 갈취나 부정이 생계를 꾸리는 데 좋은 방법인 것입니다.
이러한 현상은 부유한 나라에도 적용됩니다.
돈이 많은 부모가 대학교 관계자에게 뇌물을 주면,
(웃음)
돈이 많은 부모가 대학교 관계자에게 뇌물을 주면,
그 아이들은 명문 대학교에 입학을 할 수 있게 됩니다.
상황은 다르지만,
원리는 똑같습니다.
명문대 입학을 희소가치라고 한다면,
뇌물수수가 매력적이게 되는 것이죠.
중요한 것은,
저는 사회에 희소한 것들이 있어서는 안된다고 이야기 하는 것이 아닙니다.
선택적인 것들도 마찬가지고요.
제가 설명드리고 싶은 것은
부정부패와 희소성 간의 관계입니다.
대부분 빈곤국에서, 기본적인 것이 너무도 부족합니다.
음식도 될 수 있고요.
교육,
의료 서비스,
경제적 기회,
일자리도 그렇습니다.
이러한 여건이 부정부패가 뻗어나가는 완벽한 환경을 조성하는 것입니다.
하지만 그렇다고 부정한 행동을 정당화시킬 수는 없습니다.
단지 조금 더 이해할 수 있게 해주는 것입니다.
더 많은 사람들이 어떤 물건을 쉽게 사서 이용할 수 있도록 투자하는 것이
이러한 희소성을 공격하는 것이고,
정부가 경제에 재투자 할 수 있도록 수입을 창출하는 것입니다.
이러한 일이 전국적 차원으로 일어난다면,
국가를 대대적으로 바꿀 수 있습니다.
한국의 영향을 생각해봅시다.
1950년대,
한국은 지독하게 가난한 나라였습니다.
매우 타락했었고요.
나라가 독재정부의 힘으로 움직였고,
뇌물수수와 횡령이 빈번하게 일어났습니다.
실제로 당시 경제학자들은 한국이 가난에 갇혀있다고 말하며,
"경제가 마비된 국가"라고 표현했습니다.
한국의 제도를 살펴보면,
1980년대 후반에도
아프리카에서 가장 가난하고 타락한 나라의 제도와 다를 바 없었습니다.
당시의 아프리카 나라 말이죠.
그러나 삼성, 기아, 현대와 같은 회사들이
더 많은 사람들이 여러가지를 이용하게 해준 혁신에 투자하면서,
한국은 마침내 강성해졌습니다.
나라가 번영하면서
독재정부에서
민주정부로 바뀔 수 있었고,
제도를 구축하는 데 재투자 할 수 있었습니다.
그리고 이것은 엄청난 이득을 가져옵니다.
한 예로, 2018년
대한민국 대통령이 징역 25년형을 선고 받았습니다.
부정부패 관련 혐의였죠.
몇 십년 전, 나라가 가난했을 때
독재정부가 지휘할 때에는 절대 일어날 수 없던 일입니다.
실제로 이 시대에 가장 강성한 나라들을 보고 알게 된 것은
나라가 강해질 때 부정부패를 줄일 수 있었다는 겁니다.
그 전에는 불가능했습니다.
그렇다면 어떻게 생각해야 할까요?
부정부패를 그냥 무시해야 한다는 이야기로 들릴 수도 있지만,
그것은 결코 제가 말하려는 것이 아닙니다.
제가 말씀드리고 싶은 것은,
부정부패가, 특히 빈곤국 사람들 대부분에게는
차선책입니다.
편의시설인 것이죠.
더 나은 해결책이 없는 곳에 존재하는 것입니다.
많은 사람들이 제품을 살 수 있게 해줄 혁신에 투자하는 것은
희소성에 공격을 가할 뿐 아니라
지속적인 수입원을 만들어 준다는 것입니다.
정부가 경제에 재투자 할 수 있게 해주는 수입원으로서,
그들의 제도를 강화하기 위해 사용되는 것이죠.
이것이 경제발전 퍼즐에서 잃어버린 중요한 조각입니다.
결과적으로 부정부패를 줄여주는 해답입니다.
저는 열 여섯살 때 나이지리아에서 희망을 잃었습니다.
어떤 면에서는 실제로 나라 상황이 더 안좋아졌습니다.
널리 퍼져있는 가난과 고질적인 부정부패 외에도
실제로 나이지리아는 테러 조직 문제도 해결해야 합니다.
보코 하람 같은 조직 말이죠.
하지만 어쨌든, 저는 나이지리아를 더 희망적으로 보고 있습니다.
그 어느때보다도요.
혁신에 투자하는 단체를 볼 때,
사람들에게 일자리를 마련해주고
물건을 살 수 있게 해주는 단체죠.
라이프스토어 약국같은 곳은
사람들이 약을 더 쉽게 살 수 있도록 해줍니다.
메트로 아프리카 익스프레스도 있는데,
이 곳은 여러 소기업들을 위해 유통과 물류의 희소성을 해결해 주는 곳입니다.
소프트웨어 개발자들에게 경제적 기회를 마련해주는 안델라라는 곳도 있습니다.
이러한 곳들을 볼 때, 저는 미래를 긍정적으로 보고 있습니다.
여러분도 그러셨으면 좋겠습니다.
감사합니다.
(박수)
In 2011
brak iemand in bij het kantoor van mijn zus
aan de universiteit in Nigeria waar ze les gaf.
Gelukkig werd de persoon gevonden,
gearresteerd en aangeklaagd voor de rechter.
Toen ik in de rechtbank kwam,
zegden de griffiers die waren toegewezen aan het geval van mijn zus,
dat zij het papierwerk niet konden verwerken
tenzij ze een steekpenning betaalde.
In eerste instantie dacht zij dat ze haar in het ootje wilden nemen.
Maar toen besefte ze dat het ernst was.
Ze was woedend.
Bedenk: hier stond ze, een recent slachtoffer van een misdrijf,
bij de mensen die verondersteld werden haar te helpen
en ze eisten smeergeld.
Dat is slechts één van de vele manieren
waarop corruptie impact heeft op miljoenen mensen in mijn land.
Toen ik opgroeide in Nigeria
vond je corruptie in vrijwel elk onderdeel van de samenleving.
Verhalen over politici die miljoenen dollars verduisterden,
waren heel gewoon.
Politieagenten die geld stalen
of geld afpersten van hardwerkende gewone mensen
was de dagelijkse praktijk.
Het voelde alsof er nooit plaats zou zijn voor ontwikkeling
zolang de corruptie bleef.
Maar in de afgelopen paar jaar,
in mijn onderzoek naar innovatie en welvaart,
leerde ik dat de corruptie
eigenlijk niet het probleem was dat onze ontwikkeling belemmerde.
In feite is het conventionele denken over corruptie
en haar relatie tot ontwikkeling
niet alleen verkeerd, maar het houdt veel arme landen terug.
Het denken gaat als volgt:
in een samenleving die slecht en corrupt is,
is onze beste kans op het verminderen van de corruptie
goede wetten te maken,
ze goed af te dwingen,
en dit zal leiden tot ontwikkeling en innovatie.
Op papier klopt het wel
en daarom investeren veel regeringen en ontwikkelingsorganisaties
jaarlijks miljarden dollars
in institutionele hervormingen en anti-corruptie-programma's.
Maar veel van deze programma's verminderen de corruptie niet,
omdat het andersom werkt.
Samenleving ontwikkelen zich niet omdat ze corruptie terugdringen.
Ze kunnen de corruptie terugdringen omdat ze zich hebben ontwikkeld.
En samenlevingen ontwikkelen zich door investeringen in innovatie.
Eerst dacht ik dat dit onmogelijk was.
Waarom zou iemand bij zijn volle verstand
investeren in een samenleving waar het oppervlakkig gezien
een vreselijke plek lijkt om zaken te doen?
Je weet wel, een samenleving waar politici corrupt zijn
en consumenten arm.
Maar hoe meer ik leerde
over de relatie tussen innovatie en corruptie,
hoe meer ik de dingen anders begon te zien.
Zo werkte dit in sub-Saharaans Afrika
toen het gebied begon met zijn telecommunicatie-industrie.
In de late jaren 90
hadden minder dan 5% mensen in Afrika bezuiden de Sahara telefoons.
In Nigeria woonden bijvoorbeeld meer dan 110 miljoen mensen,
maar er waren nog geen half miljoen telefoons in het hele land.
Deze schaarste wakkerde wijdverspreide corruptie aan in de industrie.
Ambtenaren die voor de staatstelefoonbedrijven werkten,
eisten steekpenningen van mensen die telefoons wilden.
De meeste mensen konden zich geen steekpenningen veroorloven,
dus waren er alleen telefoons voor de rijken.
Toen besloot de ondernemer Mo Ibrahim
een telecommunicatiebedrijf op te richten
op het continent.
Toen hij zijn collega's vertelde over zijn idee, lachten ze hem uit.
Maar Mo Ibrahim liet zich niet afschrikken.
In 1998 richtte hij Celtel op.
Het bedrijf verstrekte betaalbare mobiele telefoons en mobiele service
voor miljoenen Afrikanen,
en wel in sommige van de armste en meest corrupte landen in de regio --
ik bedoel landen zoals Congo, Malawi,
Sierra Leone en Oeganda.
In ons onderzoek noemen we wat Mo Ibrahim oprichtte
een ‘markt-creërende innovatie’.
Markt-creërende innovaties transformeren ingewikkelde en dure producten
in eenvoudige en betaalbare producten,
zodat veel meer mensen in de samenleving ze kunnen kopen.
In dit geval waren telefoons duur
voordat Celtel ze veel goedkoper maakte.
Toen andere investeerders -- collega's van hem eigenlijk --
zagen dat het mogelijk was
om een succesvol mobiele-telefoonbedrijf op het continent op te richten,
investeerden ze er miljarden dollars in.
Dit leidde tot een aanzienlijke groei in de industrie.
Vanaf bijna niets in 2000,
heeft vandaag bijna elk Afrikaans land
een bloeiende mobiele- telecommunicatie-industrie.
De sector ondersteunt nu bijna een miljard telefoonaansluitingen,
creëerde bijna vier miljoen banen
en genereert miljarden dollars aan belastingen per jaar.
Dit zijn belastingen die de overheid nu kan herinvesteren in de economie
om hun instellingen uit te bouwen.
En nu komt het:
omdat de meeste mensen geen openbare ambtenaren meer moeten omkopen
om een telefoon te krijgen,
is de corruptie verminderd -- in ieder geval in deze tak dan toch.
Als Mo Ibrahim had gewacht totdat de corruptie was verdwenen
in heel sub-Saharaans Afrika voordat hij investeerde,
zou hij vandaag nog steeds wachten.
De meeste mensen die zich bezighouden met corruptie weten wel dat het niet mag.
Ik bedoel, de ambtenaren die steekpenningen eisten van mensen
voor telefoons
en de mensen die de steekpenningen betaalden --
wisten dat ze de wet overtraden.
Maar ze deden het toch.
De vraag is: waarom?
Het antwoord?
Schaarste.
Als mensen kunnen profiteren
van toegang tot iets dat schaars is,
maakt dat corruptie aantrekkelijk.
In arme landen klagen we veel over corrupte politici
die staatsfondsen verduisteren.
Maar in veel van die landen, zijn economische kansen schaars
en wordt corruptie dus
een aantrekkelijke manier om rijkdom te vergaren.
We klagen ook over ambtenaren, zoals politieagenten,
die geld afpersen van de gewone hardwerkende burger.
Maar de meeste ambtenaren zijn schromelijk onderbetaald
en komen nauwelijks rond.
Dus zijn voor hen afpersing of corruptie een goede manier om de kost te verdienen.
Weet je, dit fenomeen speelt ook in de rijke landen.
Wanneer rijke ouders een universiteit steekpenningen betalen --
(Gelach)
Wanneer rijke ouders een universiteit steekpenningen betalen
zodat hun kinderen toegang kunnen krijgen tot elite hogescholen,
dan zijn de omstandigheden verschillend,
maar het principe is hetzelfde.
Ik bedoel dat de toegang tot een elite universiteit schaars is
en dus wordt omkoping aantrekkelijk.
Nu is het zo
dat ik niet wil zeggen dat er geen dingen schaars mogen zijn in de maatschappij
of dingen niet speciaal mogen zijn.
Ik probeer alleen maar uit te leggen
wat de relatie is tussen corruptie en schaarste.
In de meeste arme landen zijn veel te veel fundamentele dingen schaars.
Ik bedoel dingen zoals voedsel,
opleiding,
gezondheidszorg,
economische kansen,
banen.
Dat schept de perfecte voedingsbodem om corruptie te laten renderen.
Op geen enkele manier verschoont dit echter corrupt gedrag.
Het helpt ons alleen om het een beetje beter te begrijpen.
Investeren in bedrijven die dingen betaalbaar maken
en toegankelijk voor zo veel meer mensen,
pakt die schaarste aan
en creëert overheidsinkomsten om te herinvesteren in hun economieën.
Als dat gebeurt op landelijk niveau,
kan het voor een land een revolutie betekenen.
Denk aan de gevolgen in Zuid-Korea.
In de jaren 50
was Zuid-Korea een straatarm land,
en ook zeer corrupt.
Het land werd geregeerd door een autoritaire regering
en was betrokken bij omkoping en verduistering.
In feite zegden economen toen dat Zuid-Korea gevangen zat in armoede
en ze noemden het ‘een economisch hopeloos geval’.
De instellingen van Zuid-Korea,
zelfs nog in de jaren 80,
stonden toen op gelijke voet
met enkele van de armste en meest corrupte Afrikaanse landen.
Maar toen bedrijven als Samsung, Kia, Hyundai
investeerden in innovaties die de zaken veel betaalbaarder maakten
voor zo veel meer mensen,
werd Zuid-Korea uiteindelijk voorspoedig.
Terwijl het land voorspoedig werd,
kon het de overstap maken van een autoritaire regering
naar een democratische regering
en herinvesteren in de opbouw van haar instellingen.
Dit heeft enorme vruchten afgeworpen.
Zo werd bijvoorbeeld in 2018
Zuid-Korea's president veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf
wegens beschuldigingen van corruptie.
Dit kon decennia geleden nooit zijn gebeurd toen het land arm was
en geregeerd werd door een autoritaire overheid.
In feite zien we dat de meest welvarende landen vandaag
de corruptie konden verminderen nadat ze welvarend werden --
niet ervoor.
Wat moeten we daaruit besluiten?
Ik weet dat het misschien klinkt alsof ik zeg
dat we corruptie gewoon moeten negeren.
Dat is helemaal niet wat ik zeg.
Wat ik echter voorstel
is dat corruptie, in het bijzonder voor de meeste mensen in arme landen,
een alternatief is.
Het is een hulpprogramma
op een plaats waar er weinig betere opties zijn
om een probleem op te lossen.
Investeren in innovaties die producten veel goedkoper maken
voor veel mensen,
bestrijdt niet alleen die schaarste,
maar creëert een duurzame bron van inkomsten
voor overheden om te herinvesteren in de economie
om hun instellingen te versterken.
Dit is het kritieke ontbrekende stukje in de economische ontwikkelingspuzzel
die ons uiteindelijk zal helpen om de corruptie terug te dringen.
Weet je, ik verloor de hoop in Nigeria toen ik 16 was.
In sommige opzichten ging het land er eigenlijk op achteruit.
Bovenop de wijdverspreide armoede en endemische corruptie
heeft Nigeria nu af te rekenen met terroristische organisaties
zoals Boko Haram.
Maar op de een of andere manier ben ik vandaag hoopvoller over Nigeria
dan ik ooit eerder was.
Als ik organisaties zie investeren in innovaties
die banen creëren voor de mensen
en dingen betaalbaar maken --
ik bedoel organisaties zoals Lifestores Pharmacy,
die geneesmiddelen betaalbaarder maken;
of Metro Afrika Xpress,
dat de schaarste
van de distributie en logistiek voor veel kleine bedrijven aanpakt;
of Andela dat economische kansen voor software-ontwikkelaars creëert --
ben ik optimistisch voor de toekomst.
Ik hoop dat jullie dat ook zijn.
Dank je.
(Applaus)
Então, em 2011,
alguém assaltou o gabinete da minha irmã
na universidade da Nigéria, onde ela leciona.
Ainda bem que a pessoa foi apanhada, detida e levada a tribunal.
Quando eu entrei naquele tribunal,
os funcionários responsáveis pelo caso informaram a minha irmã
que não podiam processar a documentação
se ela não pagasse luvas.
A princípio, ela pensou que fosse uma brincadeira do tribunal,
até se dar conta que a coisa era séria.
Depois, ficou furiosa.
Pensem bem nisso: ali estava ela, recém-vítima de um crime,
com as pessoas que deviam ajudá-la,
que estavam a exigir-lhe luvas.
Esta é apenas uma das muitas formas
em que a corrupção afeta milhões de pessoas no meu país.
Sabem, cresci na Nigéria,
onde a corrupção invade todos os elementos da sociedade.
São comuns os relatos de políticos que embolsam milhões de dólares.
Agentes da polícia que roubam dinheiro
ou extorquem dinheiro diariamente à população trabalhadora,
era uma prática rotineira.
Eu sentia que nunca poderia haver desenvolvimento,
não enquanto a corrupção persistisse.
Mas, nos últimos anos,
na minha investigação sobre inovação e prosperidade,
aprendi que a corrupção não é o que atrasa mais o nosso desenvolvimento.
De facto,
o pensamento convencional sobre a relação entre corrupção e desenvolvimento
não só está errado, como também impede o progresso dos países pobres.
Essa forma de pensar funciona assim:
Numa sociedade pobre e corrupta,
a melhor forma de reduzir a corrupção é criar boas leis,
e garantir que sejam cumpridas,
e isso construirá o caminho para o desenvolvimento e a inovação.
Isso pode fazer sentido no papel
e por isso muitos governos e organizações para o desenvolvimento
investem milhares de milhões de dólares, anualmente,
em reformas institucionais e programas anticorrupção.
Porém, muitos desses programas falham em reduzir a corrupção,
porque temos uma equação invertida.
As sociedades não se desenvolvem por terem reduzido a corrupção.
Elas reduziram a corrupção porque se desenvolveram.
E as sociedades desenvolvem-se com investimentos em inovação.
A princípio, pensei que isso era impossível.
Porque é que alguém, no seu perfeito juízo,
investiria numa sociedade que, pelo menos à primeira vista,
parece um lugar terrível para fazer negócios?
Uma sociedade onde os políticos são corruptos
e a classe consumidora é pobre?
Mas, então, quanto mais aprendi
sobre a relação entre inovação e corrupção,
mais comecei a ver as coisas de forma diferente.
Vejam o que aconteceu na África subsaariana,
quando a indústria de telecomunicações se desenvolveu na região.
No final dos anos 90,
menos de 5% das pessoas tinham telefones na região.
Na Nigéria, por exemplo, o país tinha mais de 110 milhões de pessoas
mas menos de 500 mil telefones em todo o país.
Essa escassez alimentou a corrupção em toda a indústria.
Quer dizer, os funcionários públicos das empresas telefónicas estatais,
pediam luvas às pessoas que desejavam telefones.
E como a maioria não conseguia pagar essas luvas,
os telefones só eram vendidos aos mais ricos da população.
Então, um empresário chamado Mo Ibrahim
decidiu que ia criar uma empresa de telecomunicações no continente.
Quando ele contou isso aos amigos, todos se riram dele.
Mas Mo Ibrahim estava determinado.
Assim, em 1998, ele fundou a Celtel.
A empresa forneceu telemóveis e serviços acessíveis
a milhões de africanos,
nalguns dos lugares mais pobres e mais corruptos da região,
países como o Congo, o Malawi,
a Serra Leoa e o Uganda.
Na nossa investigação, denominamos aquilo que Mo Ibrahim construiu
uma "inovação geradora de mercado."
As inovações geradoras de mercados transformam produtos complexos e caros
em produtos simples e acessíveis,
a que muito mais pessoas passam a ter acesso.
Neste caso, os telefones eram caros
antes de a Celtel os tornar acessíveis.
E outros investidores — alguns amigos dele, na verdade —
vendo que era possível criar uma empresa telefónica com êxito,
no continente,
investiram nela milhares de milhões de dólares.
Isso levou a um significativo crescimento na indústria.
De quase nada em 2000,
hoje, praticamente, todos os países africanos
têm uma vibrante indústria de telecomunicações.
O setor hoje opera com quase mil milhões de ligações telefónicas.
Criou cerca de quatro milhões de empregos
e gera milhares de milhões de dólares em impostos, todos os anos.
Impostos que os governantes podem agora reinvestir na economia
para criar as suas instituições.
E aqui está o facto:
como as pessoas não têm de subornar os funcionários públicos
somente para ter um telefone,
a corrupção diminuiu, pelo menos neste setor da indústria.
Se Mo Ibrahim tivesse esperado que a corrupção fosse sanada,
para investir na região subsaariana de África,
ainda hoje estaria à espera.
As pessoas envolvidas na corrupção sabem que estão erradas,
ou seja, os funcionários públicos que aceitavam luvas das pessoas
que desejavam um telefone
e as pessoas que pagavam essas luvas
sabiam que agiam fora da lei.
Mas faziam-no na mesma.
A questão é: Porquê?
A resposta?
Escassez.
Sempre que as pessoas possam ser beneficiadas
com algo que é escasso,
a corrupção torna-se atraente.
Nos países pobres, queixamo-nos de políticos corruptos
que roubam os cofres públicos.
Nos países onde as oportunidades económicas são escassas,
a corrupção torna-se um meio atraente de ganhar dinheiro.
Também nos queixamos de funcionários públicos, dos polícias,
que extorquem dinheiro aos cidadãos trabalhadores.
Mas grande parte dos funcionários públicos são muito mal remunerados
e levam vidas miseráveis.
Para eles, a extorsão ou a corrupção é uma forma cómoda de ganhar a vida.
Mas esse fenómeno também ocorre em países ricos.
Quando pais ricos subornam funcionários das universidades...
(Risos)
Quando pais ricos subornam funcionários das universidades
para os seus filhos entrarem nas escolas de elite,
as circunstâncias são diferentes,
mas o princípio é o mesmo.
Quer dizer, a admissão nestas escolas é bem difícil,
e é aí que as luvas se tornam tentadoras.
O caso é este.
Não digo que não devam existir coisas escassas na sociedade
ou coisas que sejam seletivas.
O que estou a tentar explicar
é a relação existente entre corrupção e escassez.
Nos países pobres, há demasiadas coisas básicas escassas.
Coisas como comida,
educação,
cuidados médicos,
oportunidades económicas,
empregos.
E isso cria um campo fértil para a corrupção.
Isso não desculpa os comportamentos corruptos.
só nós ajuda a entendê-la um pouco melhor.
Investir em negócios que tornam as coisas acessíveis,
ao alcance de muito mais pessoas,
combate essa escassez
e gera receitas para os governantes reinvestirem nas suas economias.
Quando isso ocorre a um nível abrangente no país,
isso pode revolucionar uma nação.
Considerem o impacto na Coreia do Sul.
Na década de 50,
a Coreia do Sul era terrivelmente pobre,
e tinha muita corrupção.
O governo do país era autoritário
e estava envolvido em corrupção e falcatruas.
Os economistas, à época, diziam que o país estava refém da pobreza,
e rotulavam-na como "um caso económico desesperado".
À época, ao olharmos para as instituições sul-coreanas,
até mesmo no final da década de 80,
elas estavam no mesmo nível dos países mais pobres e mais corruptos de África.
Mas, quando empresas como a Samsung, a Kia, a Hyundai
investiram em inovações e tornaram as coisas muito mais acessíveis
a um maior número de pessoas,
a Coreia do Sul acabou por alcançar a prosperidade.
À medida que a prosperidade aumentava,
foi possível promover a transição de um governo autoritário
para um governo democrático
e também foi possível reinvestir na criação das suas instituições.
Isso valeu muito a pena.
Por exemplo, em 2018,
a presidente do país foi condenada a 25 anos de prisão
por denúncias relacionadas com a corrupção.
Isso nunca aconteceria décadas antes, quando o país era pobre
e governado por um regime autoritário.
Olhando hoje para a maioria dos países mais prósperos, podemos ver
que foram capazes de reduzir a corrupção conforme prosperavam,
não antes.
E aonde isso nos leva?
Sei que parece que estou a dizer para ignorarmos a corrupção.
Não é nada disso que estou a dizer.
O que estou a sugerir, no entanto,
é que a corrupção, especialmente para a maioria das pessoas nos países pobres,
é uma solução alternativa de vida.
Um expediente
num local onde as alternativas para resolver problemas são escassas.
Investir em inovação que torne os produtos mais acessíveis
a muito mais pessoas,
não só ataca a escassez,
mas cria uma fonte sustentável de receitas
para os governantes reinvestirem nas suas economias
e fortalecerem as suas instituições.
É a peça chave que faltava no "puzzle" do desenvolvimento económico
que, em última instância, vai ajudar-nos a reduzir a corrupção.
Aos 16 anos, eu tinha perdido a esperanças na Nigéria.
E, de certa forma, o país conseguiu piorar ainda mais.
Além da pobreza generalizada e da corrupção endémica,
a Nigéria enfrenta hoje organizações terroristas
como o Boko Haram.
Mas, de certo modo, hoje estou mais esperançoso com a Nigéria
do que no passado.
Ao ver investimentos em inovações
que criam empregos para as pessoas
tornando as coisas mais acessíveis
— organizações como a Lifestores Pharmacy,
que produz medicamentos mais acessíveis às pessoas;
ou como a Metro África Xpress,
que ataca a escassez da distribuição e a logística para os pequenos negócios,
ou a Andela, que cria oportunidades aos desenvolvedores de "software" —
fico otimista em relação ao futuro.
Espero que vocês também fiquem.
Muito obrigado.
(Aplausos)
Em 2011,
alguém invadiu o escritório da minha irmã na universidade onde ela leciona,
na Nigéria.
Felizmente, o ladrão foi pego, preso e acusado.
Quando fui ao tribunal,
os funcionários designados ao caso da minha irmã informaram a ela
que não poderiam processar a papelada
a menos que ela pagasse uma propina.
A princípio, ela achou que fosse brincadeira.
Mas aí percebeu que estavam falando sério.
Ela então ficou furiosa.
Claro, imaginem: ali estava ela, vítima de um crime recente,
falando com as pessoas que deveriam ajudá-la,
e elas a estavam subornando.
Essa é apenas uma das muitas maneiras
com a qual a corrupção afeta milhões de pessoas em meu país.
Crescer na Nigéria significava
ver a corrupção permeando praticamente todos os aspectos da sociedade.
Relatos de políticos desviando milhões de dólares eram comuns.
Policiais roubando ou extorquindo dinheiro de cidadãos trabalhadores diligentes
era prática rotineira.
Eu sentia que o desenvolvimento jamais poderia realmente acontecer,
enquanto houvesse corrupção.
Mas, nos últimos anos,
em minha pesquisa sobre inovação e prosperidade,
descobri que a corrupção não é o problema que dificulta nosso desenvolvimento.
Na verdade,
o pensamento convencional sobre corrupção e sua relação com o desenvolvimento
não estão apenas errados, mas estão retardando muitos países pobres.
O pensamento é:
numa sociedade pobre e corrupta,
nossa melhor chance de reduzir a corrupção é criando boas leis,
aplicando-as bem,
e isso abrirá caminho pro desenvolvimento e inovação conduzindo à prosperidade.
Só que isso faz sentido no papel,
e é por isso que muitos governos e organizações de desenvolvimento
investem bilhões de dólares anualmente
em reforma institucional e programas anticorrupção.
Mas muitos desses programas falham ao tentar reduzir a corrupção,
porque a equação está invertida.
Sociedades não se desenvolvem porque reduziram a corrupção.
Elas conseguem reduzir a corrupção porque se desenvolveram.
As sociedades se desenvolvem por meio de investimentos em inovação.
A princípio, achei que fosse impossível.
Por que alguém em sã consciência
investiria num país no qual, pelo menos aparentemente,
parece ser um lugar terrível pra se fazer negócios?
Uma sociedade na qual políticos são corruptos
e os consumidores são pobres?
Mas quanto mais eu aprendia sobre a relação entre inovação e corrupção,
mais comecei a ver tudo de modo diferente.
Aqui está como isso aconteceu na África subsaariana,
conforme a região foi desenvolvendo sua indústria de telecomunicações.
No final dos anos 1990,
menos de 5% da população na África subsaariana tinha telefones.
Na Nigéria, por exemplo, havia mais de 110 milhões de pessoas,
mas menos de 500 mil telefones disponíveis em toda a nação.
Essa escassez alimentava corrupção generalizada na indústria.
Funcionários públicos das companhias telefônicas estatais
exigiam propinas de pessoas que queriam ter telefones.
E como a maioria delas não podia pagar propina,
telefones estavam disponíveis apenas para os ricos.
Então, um empresário chamado Mo Ibrahim
decidiu que iria criar uma empresa de telecomunicações no continente.
Quando falou aos colegas sobre a ideia dele, eles riram.
Mas Mo Ibrahim não se intimidou.
E assim, em 1998, ele fundou a Celtel.
A empresa tinha preços acessíveis de telefones celulares e serviços
para milhões de africanos,
em alguns dos países mais pobres e corruptos da região,
países como Congo, Malawi,
Serra Leoa e Uganda.
Em nossa pesquisa, chamamos o que Mo Ibrahim construiu
de "inovação criadora de mercado".
Essas inovações transformam produtos complicados e caros
em simples e acessíveis,
para que muito mais pessoas tenham acesso a eles.
Nesse caso, os telefones eram caros
antes que a Celtel os tornassem muito mais acessíveis.
Quando outros investidores, na verdade, alguns dos colegas dele,
viram que era possível criar uma próspera empresa de telefonia móvel no continente,
eles injetaram bilhões de dólares em investimentos.
E isso levou a um crescimento significativo da indústria.
De quase nenhum em 2000,
hoje praticamente todos os países africanos
têm um forte setor de telecomunicação móvel,
o qual agora apoia cerca de 1 bilhão de conexões telefônicas,
criou quase 4 milhões de empregos
e gera bilhões de dólares em impostos todos os anos.
Esses são impostos que os governos agora podem usar pra reinvestir na economia
e construir suas instituições.
E funciona assim:
como a maioria das pessoas não precisa subornar funcionários públicos
só pra poderem conseguir um telefone,
a corrupção, pelo menos nesta indústria, foi reduzida.
Se Mo Ibrahim tivesse esperado a corrupção diminuir
em toda a África subsaariana antes de investir,
ele estaria esperando até hoje.
Muitos dos que se envolvem com a corrupção sabem que não deveriam.
Os funcionários públicos que exigiam propina das pessoas
pra conseguir um telefone, e aquelas que pagavam por isso,
sabiam que estavam violando a lei,
mas elas faziam isso mesmo assim.
A questão é: por quê?
A resposta?
Escassez.
Sempre que as pessoas se beneficiam de obter acesso
a algo tão escasso,
isso torna a corrupção atrativa.
Nos países pobres, reclamamos muito dos políticos corruptos
que desviam dinheiro público.
Mas em muitos desses países, a oportunidade econômica é escassa,
assim a corrupção torna-se um modo atraente de se obter riqueza.
Nós também reclamamos de funcionários públicos, como policiais,
que extorquem dinheiro de cidadãos trabalhadores.
Mas muitos desses funcionários são totalmente mal pagos
e levam uma vida difícil.
Assim sendo, extorsão ou corrupção, pra eles, é um bom modo de ganhar a vida.
Esse fenômeno acontece também em países ricos.
Quando pais ricos subornam funcionários da universidade...
(Risos)
Quando pais ricos subornam funcionários
para que seus filhos possam ser admitidos em universidades de elite,
a circunstância é diferente,
mas o princípio é o mesmo.
A admissão em universidades de elite é escassa,
e assim, o suborno se torna atraente.
É o seguinte,
não quero dizer que não deveria haver produtos e serviços escassos na sociedade
ou que fossem seletivos.
Estou apenas tentando explicar
essa relação entre corrupção e escassez.
Na maioria dos países pobres, muitas coisas básicas são escassas.
Coisas como comida,
educação,
assistência médica,
oportunidade econômica,
empregos.
Isso tudo cria o terreno fértil perfeito para que a corrupção prospere.
De maneira alguma isso justifica um comportamento corrupto;
apenas nos ajuda a entendê-la um pouco melhor.
Investir em negócios que disponibilizem produtos e serviços acessíveis
a muito mais pessoas
ataca essa escassez
e cria receitas para que governos possam reinvestir na economia de seu país.
Quando isso acontece em nível nacional,
pode revolucionar um país.
Consideremos o impacto na Coreia do Sul.
Na década de 1950,
a Coreia do Sul era um país extremamente pobre,
e muito corrupto.
Tinha um governo autoritário,
envolvido em suborno e fraudes.
Na verdade, economistas da época diziam que o país estava preso na pobreza,
e eles se referiram à Coreia do Sul como "um caso de má situação econômica".
Ao observamos instituições sul-coreanas,
mesmo nos anos de 1980,
elas se equiparavam a alguns dos países africanos mais pobres e mais corruptos.
Mas conforme empresas como Samsung, Kia e Hyundai
passaram a investir em inovações que tornaram produtos mais acessíveis
para muito mais pessoas,
a Coreia do Sul acabou prosperando.
À medida que o país crescia,
foi capaz de fazer a transição de um governo autoritário
para um governo democrático
e eles puderam reinvestir na construção de suas instituições.
E isso valeu muito a pena.
Por exemplo, em 2018,
a ex-presidente sul-coreana foi condenada a 25 anos de prisão,
sob acusações relacionadas à corrupção.
Isso nunca teria acontecido décadas atrás quando o país era pobre
e sob um regime autoritário.
De fato, quando observamos países mais prósperos atualmente,
descobrimos que conseguiram reduzir a corrupção ao se tornarem prósperos,
não antes disso.
E então, aonde chegamos com isso?
Pode parecer que estou sugerindo que deveríamos apenas ignorar a corrupção.
Mas não é isso.
Porém o que estou sugerindo
é que a corrupção, especialmente para muitos nos países pobres,
é uma "solução alternativa",
uma vantagem num lugar onde há menos opções melhores
para se resolver um problema.
Investir em inovações que tornam produtos e serviços muito mais acessíveis
para muitas pessoas
não apenas ataca essa escassez,
mas cria uma fonte de receita sustentável para governos reinvestirem na economia
e fortalecerem suas instituições.
É a peça crítica faltante no quebra-cabeça do desenvolvimento econômico
que acabará nos ajudando a reduzir a corrupção.
Eu perdi a esperança na Nigéria quando tinha 16 anos.
E, de certo modo, o país realmente piorou.
Além da pobreza generalizada e da corrupção endêmica,
a Nigéria agora lida com organizações terroristas
como a Boko Haram.
Mas, de algum modo, tenho mais esperança na Nigéria hoje
do que jamais tive.
Quando vejo organizações investindo em inovações
que estão criando empregos
e tornando produtos e serviços acessíveis,
organizações como as Farmácias Lifestores,
que fabrica produtos farmacêuticos mais acessíveis para as pessoas;
ou Metro Africa Xpress,
combatendo a escassez de distribuição e logística para muitas pequenas empresas;
ou Andela, criando oportunidade econômica para desenvolvedores de software,
me sinto otimista quanto ao futuro.
Espero que se sintam também.
Obrigado.
(Aplausos)
Итак, в 2011 году
кто-то ворвался в кабинет моей сестры
в университете Нигерии, где она преподаёт.
К счастью, человек был пойман, арестован и обвинён в суде.
Но когда я попал в суд,
работники, назначенные на дело моей сестры, сказали ей,
что не смогут возбудить процесс,
пока она не даст взятку.
Сначала она подумала, что это их профессиональная шутка.
Но потом поняла, что они серьёзны.
И тогда она пришла в ярость.
Задумайтесь: она только что стала жертвой преступления,
а люди, которые должны были ей помочь,
требовали от неё взятку.
Это лишь одно из многих проявлений того,
как миллионы людей в моей стране подвергаются коррупции.
Я вырос в Нигерии,
где коррупция проникала буквально в каждый аспект общества.
Мы постоянно слышали о политиках, растрачивающих миллионы долларов.
Полицейские, ворующие
или вымогающие деньги у трудолюбивых граждан,
были обычной практикой.
Я чувствовал, что мы никогда не достигнем развития,
пока существует коррупция.
Но за последние несколько лет
моих исследований об инновациях и благополучии
я понял, что по сути коррупция не является проблемой, сдерживающей наше развитие.
В действительности
общепринятое представление о коррупции и её взаимосвязи с развитием
не только ошибочно, но и тянет вниз много бедных стран.
Это представление выглядит так:
в бедном и коррумпированном обществе
лучший способ сократить коррупцию — создать хорошие законы,
следить за их верным исполнением,
и это будет способствовать развитию и процветанию инноваций.
Это имеет смысл на бумаге,
поэтому многие правительства и организации по развитию
ежегодно вкладывают миллиарды долларов
в институциональные реформы и антикоррупционные программы.
Но большинство из этих программ не в состоянии сократить коррупцию,
потому что мы путаем причину со следствием.
Видите ли, общества не развиваются, потому что они сократили коррупцию.
Они способны сократить коррупцию, потому что стали развитыми.
И общества развиваются через инвестиции в инновации.
Сначала я думал, что это невозможно.
Зачем кому-то в здравом уме
инвестировать в общество, по крайней мере на первый взгляд
кажущееся ужасным местом для ведения бизнеса?
Общество, в котором политики коррумпированы,
а потребители бедны?
Но потом, чем больше я узнавал
о взаимосвязи между инновациями и коррупцией,
тем сильнее менялся мой взгляд.
Вот как это было в странах Чёрной Африки,
когда в регионе развивалась телекоммуникационная индустрия.
В конце 1990-х годов
менее пяти процентов населения Чёрной Африки имели телефоны.
К примеру, в Нигерии более 110 миллионов человек
имели меньше полумиллиона телефонов во всей нации.
Такой дефицит способствовал распространению коррупции в отрасли.
Чиновники, работающие в государственных телефонных компаниях,
требовали взятки у людей, которые хотели телефоны.
И так как большинство людей не могли заплатить взятку,
то телефоны были доступны только богатым.
Затем предприниматель по имени Мо Ибрагим
решил открыть телекоммуникационную компанию
на континенте.
Когда он рассказал своим коллегам об этой идее, они только посмеялись.
Однако Мо Ибрагим был непоколебим.
Так, в 1998 году он создал Celtel.
Компания обеспечивала доступными мобильными телефонами и сервисом
миллионы африканцев
в самых бедных и коррумпированных странах в регионе —
таких как Конго, Малави,
Сьерра-Леоне и Уганда.
В нашем исследовании то, что создал Мо Ибрагим, мы называем
«инновациями, создающими рынок».
Инновации, создающие рынок, превращают сложные и дорогие продукты
в простые и доступные,
чтобы гораздо больше людей могли получить к ним доступ.
В данном случае телефоны стоили дорого
до того, как Celtel сделал их намного доступнее.
Как только другие инвесторы — его коллеги, кстати, —
увидели, что возможно создать успешную компанию мобильной связи
на континенте,
они наполнили рынок инвестициями на миллиарды долларов.
Что привело к значительному росту в этой индустрии.
Практически из ничего в 2000 году
на данный момент почти в каждой африканской стране есть
динамично развивающаяся индустрия мобильной связи.
Сейчас сектор поддерживает около миллиарда телефонных соединений,
что создаёт почти четыре миллиона рабочих мест
и миллиарды долларов налогов ежегодно.
Эти налоговые поступления правительства могут реинвестировать в экономику
для создания своей структуры.
И вот в чём дело:
так как большинство людей более не должны давать взятки чиновникам,
чтобы просто купить телефон,
то коррупция, по крайней мере в этой отрасли, сократилась.
Если бы Мо Ибрагим ждал искоренения коррупции
во всей Чёрной Африке до того как инвестировать,
то он бы и сейчас всё ещё ждал.
Большинство людей, занимающихся коррупцией, знают, что не должны.
Я говорю о чиновниках, просивших взятки у людей,
чтобы получить телефоны,
и людей, которые давали взятки, —
они знали, что нарушают закон.
Но они всё равно это делали.
Вопрос: почему?
И какой же ответ?
Дефицит.
Пока люди будут получать выгоду от возможности доступа
к чему-то ограниченному,
это будет делать коррупцию привлекательной.
В бедных странах мы много жалуемся на коррумпированных чиновников,
расхищающих государственные фонды.
Но во многих этих странах экономические возможности ограничены,
поэтому коррупция становится привлекательным путём получить богатство.
Мы также жалуемся на государственных служащих, таких как полицейские,
которые вымогают деньги у обычных трудолюбивых граждан.
Но большинству государственных служащих сильно не доплачивают,
они еле-еле сводят концы с концами.
Поэтому для них вымогательство или коррупция — это хороший способ заработать.
Этот феномен встречается и в богатых странах.
Когда богатые родители подкупают представителей университета...
(Смех)
Когда богатые родители подкупают представителей университета,
чтобы их дети смогли получить доступ к элитным вузам,
обстоятельства разные,
зато принцип тот же самый.
Я имею в виду, что доступ к элитным вузам ограничен,
и поэтому взяточничество становится привлекательным.
Дело в том,
я не пытаюсь сказать, что в обществе не должно быть дефицита
или чего-то эксклюзивного.
То, что я пытаюсь объяснить, —
это взаимосвязь между коррупцией и дефицитом.
И в большинстве бедных стран не хватает слишком многого.
Таких вещей, как еда,
образование,
здравоохранение,
экономическая возможность,
работа.
Это создаёт идеальную плодородную почву для процветания коррупции.
Однако это никак не оправдывает коррупционное поведение.
Оно помогает нам только лучше понять.
Вложения в бизнес, который делает вещи приемлемыми
и доступными большинству людей,
бьют по дефициту
и создают доходы правительства для реинвестирования в экономику.
Если это происходит на общенациональном уровне,
то это помогает преобразовать нацию.
Рассмотрим пример Южной Кореи.
В 1950-х годах
Южная Корея была безнадёжно бедной страной
и очень коррумпированной.
Страной управляло авторитарное правительство,
вовлечённое во взяточничество и хищения.
По сути экономисты в то время говорили, что Южная Корея была в ловушке бедности
и упоминали о ней как об «экономическом инвалиде».
Если вы видели учреждения Южной Кореи
ещё в конце 1980-х,
они были на одном уровне с самыми бедными и коррумпированными странами Африки
того времени.
Но когда такие компании, как Samsung, Kia, Hyundai,
вложили деньги в инновации и вещи стали намного доступнее
для гораздо большего количества людей,
Южная Корея в конечном итоге стала успешной.
И поскольку страна стала успешной,
она смогла перейти от авторитарного правительства
к демократическому
и была в состоянии реинвестировать в строительство своей структуры.
И это окупилось во много раз больше.
Например, в 2018 году
Президент Южной Кореи был приговорён к 25-ти годам тюрьмы
по обвинениям, связанным с коррупцией.
Этого не могло произойти десятилетия назад, когда страна была бедной
и управлялась авторитарным правительством.
По сути, если посмотреть на большинство успешных стран сегодня, то мы обнаружим,
что они смогли снизить уровень коррупции, когда стали успешными,
но не раньше.
Итак, что это нам даёт?
Может показаться будто я говорю, что мы должны игнорировать коррупцию.
Но это совсем не так.
Однако я предполагаю,
что коррупция, особенно для большинства людей из бедных стран, —
это обходной путь.
Это средство,
применяемое в местах, где существует очень мало вариантов решения проблемы.
Вклад в инновации, которые делают продукты более доступными
для большинства людей,
не только борется с дефицитом,
но и создаёт постоянный источник дохода
для реинвестирования правительством в экономику,
укрепления своей структуры.
Это важная недостающая часть в загадке экономического развития,
которая в конечном счёте поможет нам сократить коррупцию.
В Нигерии, когда мне было 16 лет, я потерял всякую надежду.
И в некотором смысле в стране с тех пор стало ещё хуже.
В дополнение к широко распространённой бедности и местной коррупции
Нигерии приходится иметь дело с террористическими организациями,
такими как «Боко харам».
Но именно сейчас я почему-то более оптимистичен относительно Нигерии,
чем когда-либо.
Когда я вижу организации, инвестирующие в инновации,
которые создают рабочие места для людей
и делают вещи доступными, —
я имею в виду организации как Lifestores Pharmacy,
производящую доступные лекарства и фармацевтические препараты для людей;
или Metro Africa Xpress,
решающую проблему дороговизны дистрибуции и логистики для малого бизнеса;
или Andela, создающую экономические возможности для разработчиков ПО —
я с оптимизмом смотрю в будущее.
Я надеюсь, что и вы тоже.
Спасибо.
(Аплодисменты)
2011'de
Nijerya'da kardeşimin öğretmenlik yaptığı bir üniversitede
birisi ofisine zorla girdi.
Neyse ki zorla giren kişi yakalandı, tutuklandı ve mahkemeye çıkarıldı.
Mahkemeye gittiğimde
kardeşimin davasına atanan kâtipler,
rüşvet ödemediği takdirde evrak işlerini işlemden geçirmeyeceklerini söyledi.
İlk önce bunun eşek şakasının bir parçası olduğunu düşündü.
Ama daha sonra ciddi olduklarını fark etti
ve çok öfkelendi.
Yani, bir düşünün: Ona yardım etmesi gereken insanlarla
bir suçun kurbanı olan kardeşim var
ve ondan rüşvet talep ediyorlar.
Ülkemdeki milyonlarca insanı etkileyen yolsuzluğun birkaç yolundan sadece biri.
Nijerya'da büyürken şunu anladım ki
yolsuzluk toplumun neredeyse her bölümüne yayılmış.
Milyonlarca doları zimmetine geçiren siyasetçilerin haberleri çok yaygın.
Para çalmak veya her gün çok çalışan vatandaşların parasını sızdırmak
polis memurlarının rutin bir uygulaması.
Yolsuzluk sürdüğü sürece
gelişimin asla gerçekten gerçekleşmeyeceğini hissettim.
Ancak son birkaç senedir
yenilik ve refah üzerine yaptığım araştırmayla
yolsuzluğun aslında gelişimimizi engelleyen bir sorun olmadığını öğrendim.
Aslında yolsuzluk, üzerine basmakalıp düşünceler ve gelişimle olan ilişkisi
sadece yanlış değil, aynı zamanda birçok yoksul ülkeyi geride tutuyor.
Düşünme şöyle gerçekleşiyor:
Yoksul ve yolsuzluk olan bir toplumda
yolsuzluğu azaltmada elimizdeki en iyi fırsat iyi kanunlar yapmak
ve onları iyi bir şekilde uygulamak,
böylece gelişim ve yeniliğin ilerlemesi için yol açılacak.
Kağıt üzerinde mantıklı,
işte bu yüzden birçok hükümet ve gelişim organizasyonları
her yıl milyarlarca doları kurumsal reform
ve yolsuzluk karşıtı programlara yatırıyor.
Ancak bu programların çoğu yolsuzluğu azaltmada başarısız oluyor
çünkü ters bir denklemimiz var.
Gördüğünüz üzere toplumlar yolsuzluğu düşürdükleri için gelişmiyor.
Geliştikleri için yolsuzluğu düşürebiliyorlar.
Toplumlar yenilik üzerine yapılan yatırımlarla gelişiyor.
İlk başta bunun imkânsız olduğunu düşünmüştüm.
Aklı başında biri neden iş yapmak için
en azından görünürde berbat bir yer gibi görünen bir topluma yatırım yapar ki?
Anlarsınız ya, siyasetçilerin yozlaşmış ve tüketicilerin de yoksul olduğu
bir toplumda neden yapsınlar ki?
Ancak daha sonra yenilik ve yolsuzluk arasındaki ilişkiyi daha fazla öğrendikçe
olayları daha farklı görmeye başladım.
Bölge telekomünikasyon endüstrisini geliştirdikçe
Sahra Altı Afrika'da işler işte böyle değişti.
1990'ların sonlarında
Sahra Altı Afrika'daki insanların %5'inden azının telefonları vardı.
Nijerya'da, örneğin, 110 milyondan fazla insan vardı
ama tüm ülkede yarım milyondan daha azının telefonu vardı.
Bu azlık, endüstrideki yaygın yolsuzluğu arttırdı.
Demek istiyorum ki devlete ait telefon şirketleri için çalışan kamu görevlileri
telefon isteyen insanlardan rüşvet talep etti.
Birçok insan rüşveti ödemeye gücü yetmediği için
telefonlar sadece varlıklı olanlarda mevcuttu.
Daha sonra Mo Ibrahim adında bir girişimci
kıtada bir telekomünikasyon şirketi kurmaya karar verdi.
Meslektaşlarına bu fikrini söylediğinde ona sadece güldüler.
Ama Mo Ibrahim kararlıydı.
1998'de Celtel'i kurdu.
Şirket, bölgedeki en yoksul ve en yozlaşmış ülkelerden bazılarında --
Kongo, Malavi, Sierra Leone ve Uganda gibi ülkelerden bahsediyorum --
milyonlarca Afrikalı için uygun fiyatlı cep telefonu ve iletişim hizmeti sundu.
Gördüğünüz üzere araştırmamızda Mo Ibrahim'in kurduğu şeye
"piyasa-yaratıcı yenilik" diyoruz.
Piyasa-yaratıcı yenilikler, karmaşık ve pahalı ürünleri
basit ve uygun fiyatlı ürünlere dönüştürüyor
ki böylece toplumdaki çok daha fazla insan onlara erişebiliyor.
Bu durumda ise telefonlar,
Celtel onları çok daha uygun fiyatlı hâle getirmeden önce pahalıydı.
Diğer yatırımcılar -- aslında meslektaşlarından bazıları --
kıtada başarılı bir cep telefonu şirketi kurmanın mümkün olduğunu gördükçe
milyarca dolarlık yatırımlar yaptılar
ve bu, endüstride çok önemli bir büyüme sağladı.
2000 yılında neredeyse hiçbir şey yokken,
günümüzde neredeyse her Afrika ülkesinin şimdi
canlı bir telekomünikasyon endüstrisi var.
Sektör şimdi 1 milyara yakın telefon bağlantısını destekliyor,
yaklaşık olarak 4 milyon istihdam yaratıyor
ve her yıl milyarlarca dolar vergi oluşturuyor.
Bunlar, devletlerin şimdi kendi kurumlarını yaratmak amacıyla
ekonomilerine yeniden yatırım yapmak için kullandıkları vergiler.
Olay şu:
Çoğu insan artık kamu görevlilerine
sadece bir telefon almak için rüşvet vermediği için
yolsuzluk -- en azından bu endüstride -- azaldı.
Eğer Mo Ibrahim yatırım yapmadan önce
Sahra Altı Afrika'nın tümünde yolsuzluğun düzelmesini bekleseydi
bugün hâlâ bekliyor olurdu.
Yolsuzluğa kalkışan insanların çoğu yapmamaları gerektiğini biliyor.
Telefon vermek için insanlardan rüşvet talep eden kamu görevlileri
ve rüşveti ödeyen insanlar
suç işlediklerini biliyorlardı.
Ama yine de yaptılar.
Soru ise şu: Neden?
Cevap?
Kıtlık.
Ne zaman insanlar nadir olan bir şeye erişim sağlamaktan yararlanıyorsa
bu yolsuzluğu çekici kılıyor.
Bildiğiniz üzere yoksul ülkelerde devlet fonundan para sızdıran
yozlaşmış siyasetçilerden çok şikayet ederiz.
Ama bu ülkelerinden birçoğunda ekonomik fırsat azdır.
Dolayısıyla yolsuzluk servet kazanmanın çekici bir yolu hâline gelir.
Aynı zamanda her gün çok çalışan vatandaşlardan
para sızdıran polis memurları gibi devlet memurlarından da şikâyet ederiz.
Ama çoğu devlet memuru oldukça düşük ücret alıyor
ve çaresiz hayatları var.
Dolayısıyla onlar için para sızdırma veya yolsuzluk, geçinmek için iyi bir yol.
Bildiğiniz üzere bu olgu varlıklı ülkelerde de rol oynuyor.
Zengin ebeveynler üniversite memurlarına rüşvet verdiğinde --
(Gülüşmeler)
Zengin ebeveynler üniversite memurlarına
çocukları seçkin üniversitelere girebilsin diye rüşvet verdiğinde
durum farklı
ama ilke aynı.
Demek istediğim, seçkin üniversitelere girmek zordur
dolayısıyla rüşvetçilik çekici hâle gelir.
Mesele şu ki
toplumda nadir veya seçkin olan şeyler olmamalı demeye çalışmıyorum.
Açıklamaya çalıştığım şey
yolsuzluk ve nadirlik arasındaki bu ilişki
ve çoğu yoksul ülkelerde birçok oldukça temel şeyler nadirdir.
Yemek,
eğitim,
sağlık hizmeti,
ekonomik fırsat,
iş gibi şeyleren bahsediyorum.
Bu, yolsuzluğun büyümesi için mükemmel bir üreme alanı.
Bu bahane hiçbir şekilde davranışı bozmuyor.
Sadece biraz daha iyi anlamamızı sağlıyor.
Nesneleri uygun fiyatlı hâle getiren
ve çok daha fazla insana erişilebilir kılan işlere yatırım yapmak
bu nadirliğe saldırıyor
ve hükûmetlerin ekonomilerine yeniden yatırım yapmaları için gelir yaratıyor.
Bu, ülke çapında bir düzeyde olduğunda
milletleri kökten değiştirebilir.
Güney Kore'deki etkiyi göz önüne alın.
1950'lerde Güney Kore son derece yoksul bir ülkeydi
ve çok yozlaşmıştı.
Ülke, otoriteryen bir hükûmet tarafından yönetiliyordu,
rüşvetçilik ve yolsuzlukla doluydu.
Aslında o zamanın ekonomistleri
Güney Kore'nin sefalet içinde hapsedildiğini söylüyordu
ve bunu "ekonomik bir bunalım" olarak tanımlıyordu.
Güney Kore'nin kurumlarına baktığınızda
1980'ler kadar geç zamanlarda bile
en yoksul ve en yozlaşmış Afrika ülkeleriyle o zaman eşdeğer tutuluyordu.
Ama Samsung, Kia ve Hyundai gibi şirketlerin
çok daha fazla insan için nesneleri çok daha uygun fiyatlı hâle getiren
yeniliklere yatırım yapmasıyla
Güney Kore en sonunda zengin oldu.
Ülke daha varlıklı oldukça
otoriteryen bir hükûmetten demokratik bir hükûmete geçebildiler
ve kendi kurumlarını kurmak için yeniden yatırım yapabildiler
ve bu harika bir şekilde sonuç verdi.
Örneğin 2018'de Güney Kore'nin başkanı yolsuzluğa bağlı suçlamalarla
25 yıllık hapis cezasına çarptırıldı.
Bu, ülke yoksul ve otoriteryen bir hükûmet tarafından yürütüldüğü zamanlarda,
on yıllar önce asla olamazdı.
Aslında bugün en zengin ülkelere baktığımızda
bulduğumuz şey varlıklı hâle geldikçe yolsuzluğu azaltabilmiş olmalarıydı --
daha öncesinde değil.
O hâlde hangi sonuca varmalıyız?
Yolsuzluğu sadece göz ardı etmemiz gerektiğini söylüyorum gibi gelebilir.
Hiçbir şekilde söylediğim şey bu değil.
Aksine önerdiğim şey,
yolsuzluğun, özellikle de yoksul ülkelerdeki insanlar için,
geçici bir çözüm olduğu.
Bir sorunu çözmede
daha az iyi seçeneklerin olduğu bir yerde faydalıdır.
Birçok insan için ürünleri çok daha uygun fiyatlı hâle getiren
yeniliklere yatırım yapmak sadece bu nadirliğe saldırmıyor,
aynı zamanda devletlerin kurumlarını güçlendirmek için
ekonomilerine yeniden yatırım yapmaları için
sürdürülebilir bir gelir kaynağı yaratıyor.
Bu, en sonunda yolsuzluğu azaltmamıza yardımcı olacak
ekonomik gelişim yapbozundaki önemli eksik parça.
16 yaşındayken Nijerya'ya karşı umudumu kaybettim.
Bir bakıma ülke aslında daha da kötüleşti.
Geniş çaptaki yoksulluğa ve sık görülen yolsuzluğa ek olarak
Nijerya şimdi de Boko Haram gibi terör örgütleriyle uğraşıyor.
Ama bir şekilde bugün Nijerya konusunda daha önce olduğumdan çok daha umutluyum.
İnsanlar için istihdam yaratan
ve nesneleri daha uygun fiyatlı hâle getiren
yeniliklere yatırım yapan organizasyonları gördüğümde --
ilaçları ve tıbbi ürünleri insanlar için daha uygun fiyatlı hâle getiren
Lifestores Pharmacy gibi organizasyonlardan bahsediyorum
veya birçok küçük işletme için lojistik ve dağıtımın azlığıyla mücadele eden
Metro Africa Xpress gibi
veya yazılım geliştiriciler için ekonomik fırsat yaratan Andela gibi --
geleceğe karşı iyimserim.
Umarım siz de olursunuz.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
在 2011 年，
有人闯进了我妹妹
在尼日利亚一所大学任教的办公室。
幸运的是，我们抓获，逮捕 并且向法庭起诉了此人。
当我进入法庭时，
被分派处理我妹妹案件的办事员 告诉我妹妹说，
如果我妹妹能给点好处，他们才会
处理她的文书工作。
我妹妹最初认为这是种政治玩笑，
但后来才意识到他们没有开玩笑。
于是我妹妹变得十分愤怒。
试想一下，她是作为 此次犯罪的受害者，
理应负责帮助我妹妹的每一个人
却向我妹妹索要好处。
这只是腐败影响我国
数百万人中，众多方式的一种。
在我成长的尼日利亚，
腐败几乎渗透到社会的各个层面。
政客们贪污数百万美元 的报道屡见不鲜。
警察盗窃金钱
或向每天辛勤工作 的公民勒索钱财
早已司空见惯。
这我觉得，只要持续存在腐败问题，
社会就永远得不到发展。
但在过去几年中，
在我所进行的关于 创新与繁荣的研究中，
我了解到，腐败其实 并不是阻碍我们发展的问题所在。
事实上，
对腐败和发展的关系的传统想法
不仅是错误的， 而且它拖了很多贫穷国家的后腿。
这种想法大概是这样的：
在贫穷且腐败的社会中，
我们减少腐败的最好方法 是构建良好的法律，
并有效执行，
这将辅助发展与创新走向繁荣。
在纸上倒是行的通，
这也是为什么很多政府和发展组织
在机构改革和反腐败项目上面，
每年投资数十亿美元。
但很多这些项目没能减少腐败，
因为我们本末倒置了。
要知道，不是因为腐败减少了 而社会得以发展，
而是社会发展了才能减少腐败。
社会发展是通过 对创新的投资来实现。
起初，我认为这不可能。
怎么会有一个正常人
投资一个至少表面看起来
非常不适合做生意的地方？
怎么会有人投资一个腐败的、
消费贫瘠的社会？
但在更多的了解了
创新与腐败的关系后，
我开始以不同眼光看待事情。
撒哈拉以南非洲地区
在发展电信产业时 就面临这样的情况。
在 1990 年代末，
不到 5% 的撒哈拉以南非洲 地区的人们拥有手机。
比如尼日利亚有超过 1.1 亿人口，
但整个国家只拥有不到 50 万部手机。
手机的稀缺加剧了行业的腐败。
在该州电话公司工作的公务人员
要求想拥有电话的人提供好处。
由于很多人付不起贿赂金额，
所以只有富人用得起电话。
然后有一名叫莫·伊布拉欣的企业家，
他决定要在这个国家成立
一家电信公司。
当他告诉同事们他的想法时， 他们只是取笑他。
但莫·伊布拉欣并未放弃。
于是在 1998 年，他创立了Celtel。
该公司为数百万非洲人 提供了可负担的移动电话
和电话服务。
甚至包括该地区一些 非常贫穷和腐败的国家——
比如刚果、马拉维、
塞拉利昂和乌干达。
在我们的研究中， 我们将莫·伊布拉欣构建服务
的称为“市场创建创新”。
“市场创建创新”把 复杂昂贵的产品转型成为
简单可负担的产品。
让社会中的每一个人都可以使用。
在此案例中，Celtle 使电话
相较之前的价格更加负担得起。
其它投资者而言， 确切来说，一些他的同事，
认为在非洲成功的 建设一家电信公司
是有可能的，
他们投资了数十亿美元。
这一行为给该行业带来了明显增长。
从 2000 年的几乎一无所有，
到如今几乎每个非洲国家 现在都拥有一个
充满活力的移动通信市场。
这个行业目前支持 将近 10 亿个用户终端，
创造了将近 400 万份工作，
并且每年增加了数十亿的税收。
政府现在能使用税收 重新投入到经济中
建设他们的体系。
重点是：
大部分的人不再为了得到一部电话
而贿赂公务人员，
至少在该行业中， 腐败自然就减少了。
如果莫·易卜拉欣 在沙哈拉以南非洲地区
的腐败问题解决后投资，
他现在仍旧在等待。
诚然，大多数人知道 自身不应该参与腐败。
向想得到一部电话的人要求贿赂
的公务人员
以及支付贿赂金额的人
他们清楚自己违反了法律，
但他们还是这样做了。
问题是为什么？
答案？
稀缺。
无论何时，一个人将从稀缺中获利
都会使得腐败
具有诱惑力。
在贫穷的国家， 我们经常抱怨腐败的政客，
他们私吞国家公款。
但是在这些众多的国家里， 经济机会是稀缺的，
所以腐败成为了具有诱惑力 的获得钱财的方式。
我们也经常抱怨 像警察这样的公务人员
从每天辛勤工作的 公民身上敲诈钱财。
但是绝大多数公务人员 的工资越来越少，
过着令人绝望的生活。
所以对他们而言， 敲诈或腐败是他们谋生的好方法。
这个现象在富裕国家也普遍存在。
当富裕的父母贿赂 大学工作人员时——
（笑声）
当富裕的父母贿赂大学工作人员，
让他们的孩子可以获得 进入精英大学就读的机会，
情况则不同。
但原理一样。
我的意思是进入精英大学 就读的机会稀缺，
所以贿赂变得具有诱惑力。
关键在于，
我并不是说，在社会中 不应该存在稀缺的或是
具有选择性的事物，
我只是想解释
腐败与稀缺之间的关系。
在绝大多数贫穷的国家里， 很多基本物品都是稀缺的。
我指的是像食物、
教育、
医疗、
经济机会
和工作等。
这是孕育腐败的温床， 会任其肆意滋长。
这绝不是腐败行为的借口，
只是能帮助我们更好的了解腐败。
投资那些让更多人能够负担得起
并且可以获取的业务，
能够对抗稀缺问题，
并给政府制定一个 经济再投资解决方案。
在全国水平上发生这些事情时，
可以给这个国家带来改革。
思考一下这对于韩国的影响。
在 1950 年，
韩国是个非常贫穷并且
腐败的国家。
这个国家由一个独裁的政府控制，
并且政府参与了贪污和挪用。
事实上，那时的经济学家说 韩国陷入了贫困，
他们把它称为“经济上的烂摊子”。
看看韩国的体系，
甚至到了 1980 年末，
还与那时候的一些最贫穷 和最腐败的非洲国家
处于同等水平。
然而像三星、起亚和现代这些公司
的投资创新使大多数的人 能够负担的起
这些物品。
韩国社会最终繁荣了起来。
随着国家日渐繁荣，
它能够实现从独裁政府
向民主政府的转变。
并且能够再投资去建设其体系。
这一变化已经取得了惊人的成功。
例如，在 2018 年，
韩国总统因为腐败相关指控
被判处 25 年监禁。
在几十年前，作为由独裁政府 所控制的贫困国家，
这是绝不会发生的。
实际上，对于现在大多数 的繁荣国家而言，
我们发现，在发展繁荣的过程中， 这些国家也能够
减少腐败。
那么我们该如何处理呢？
我知道，这听起来像是在说， 我们应该忽视腐败。
我可没这个意思。
相反，我想表达的是，
腐败，尤其是对贫穷国家 的大多数人来说，
是一种权宜之计，
一种在没有
更优解决方案情况下的实用工具。
在产品上投资创新，让更多的人
负担得起，
不仅能够对抗稀缺问题，
还能为政府创造持续的税收来源，
用于重新投入经济运营，
从而加强体系建设。
在经济发展拼图中至关重要 并遗失的这一块拼图，
将最终帮助我们减少腐败。
对尼日利亚失去希望时，我 16 岁。
在某种程度上， 这个国家正变得越来越糟。
除了普遍的贫穷和地方腐败，
尼日利亚实际上正在 跟博科圣地这样
的恐怖组织做交易。
然而，我对尼日利亚从未
像现在这样充满希望。
当我看到组织机构投资创新，
为人们创造工作机会，
并且努力降低商品价格时——
我指的是像 Lifestores Pharmacy 这样
生产廉价药品的公司，
或者 Metro Africa Xpress，
解决了许多小企业 配送和物流不足的问题；
或者 Andela， 他们为 软件开发者创造了经济机会。
我对未来非常乐观。
我希望你们也一样。
谢谢。
（鼓掌）
2011 年，
有人闖入我姐姐在奈及利亞 任教大學的辦公室。
幸虧這個人已經被逮捕起訴。
當我走進法庭時，
負責我姐姐案件的書記員卻告訴她，
他們無法處理這些書面工作，
除非賄賂他們，事情才好辦。
起初她以為他們在開玩笑，
卻發現他們是講真的，
接著她就勃然大怒。
試想一下，她是這件案子的受害者，
那些本該施予援手的人
卻向她索賄。
貪腐使得我國數百萬人民受害，
而這只是眾多貪腐手法的其中一種。
我在奈及利亞長大，
貪汙舞弊基本上滲透社會中每一環。
政客盜用數百萬公款的報導很常見。
每天辛勤工作的公民
被警察偷錢、勒索
早已司空見慣。
貪汙舞弊一日未止，
發展就無法實現。
然而過去多年，
我在創新與繁榮的研究中，
發現腐敗其實不是發展的阻礙。
其實，
針對腐敗以及其與 發展之關係的傳統思維，
不單是錯誤的，更讓 許多窮困國家倒退。
傳統思維是這樣的：
在貧窮又腐敗的社會，
打擊貪腐最佳方法就是立好法律，
並且貫徹執行，
這會帶來發展和創新，然後繁榮。
聽起來言之成理，
因此諸多政府及發展機構
每年投入數十億美元，
在體制改革和反貪計劃上。
然而這些計劃大多肅貪成效不彰，
因為這道法則的因果倒轉了。
其實，社會不是肅貪了才發展起來，
而是發展起來了，就能減少腐敗。
社會的發展需透過投資創新。
起初，我想這是不可能的。
怎麼會有一個正常人
投資一個看起來
非常不適合做生意的地方呢？
怎麼會投資一個政客腐敗，
消費者又貧窮的社會？
但隨著我了解更多
創新與腐敗之間的關係，
我的看法開始日漸改觀。
撒哈拉以南的非洲地區
在發展電訊業時，發生這樣的事情。
90 年代末，撒哈拉以南的非洲
不到 5% 人口擁有手機。
以奈及利亞為例，人口逾一億一千萬，
全國的手機數量卻不到五十萬。
手機的匱乏竟助長這個產業的腐敗。
在國有電話公司上班的公務員，
向那些想擁有手機的人索賄。
由於大多數人都付不起賄款，
所以僅富裕的人能擁有手機。
一位名叫莫·伊布拉欣的企業家，
後來決定在非洲大陸
成立一家電訊公司。
當他跟同事說起這構思， 大家都取笑他。
但是莫·伊布拉欣並沒有放棄。
1998 年，他成立了電信公司 Celtel。
這家公司為數百萬的非洲人
提供價格實惠的手機和電話服務。
甚至涵蓋一些最窮困腐敗的國家——
諸如剛果、馬拉威、
獅子山和烏干達。
我們的研究稱莫·伊布拉欣創造
一個「創造市場的創新」。 (market-creating innovation)
創造市場的創新將複雜昂貴的產品
轉化成簡單實惠的產品，
讓社會中更多的人都能觸手可及。
在此例子，手機價格曾是高不可攀，
Celtel 出現後，手機價格變得實惠。
而其他投資者，當中不乏他的同事——
他們見到在這片非洲大陸上，
建立一家成功的電信公司是做得到的，
他們便投資數十億美元。
這個行業因此迅速發展。
千禧年時，從一無所有的狀態，
到今天，幾乎每個非洲國家
都有個蓬勃的電訊業。
這產業目前有近十億手機用戶，
創造近四百萬個職位，
而且每年納稅數十億元。
政府就可將稅收重新投入到經濟中，
建立它們的體制。
重點是：
大部分人不用再為了一支手機
賄賂公務員。
貪汙舞弊起碼在此行業減少了。
如果莫·伊布拉欣等到 撒哈拉以南的非洲
都肅貪了才投資，
也許等到今天仍遙遙無期。
多數涉及賄賂行為的人 都知道不應這麼做，
我是指向那些想要手機的人 索賄的公務員，
或是支付賄款的人，
他們都知道這是違法，
卻明知故犯。
問題就是：為什麼？
而答案就是：
匱乏。
當有人能從一件稀罕之物獲利，
腐敗便伺機而生。
在貧窮國家，腐敗政客盜用公款，
往往為人詬病。
然而在這些國家，經濟很貧乏，
因此藉貪腐斂財變得很誘人。
我們也抨擊公務員，如警察，
敲詐終日勞碌工作的公民。
然而公務員大多俸祿微薄，
生活也捉襟見肘。
因此敲詐貪汙變成他們謀生的好方法。
而且在富裕國家也是如出一轍。
有錢的父母去賄賂大學高層職員——
（笑聲）
有錢的父母去賄賂大學高層職員，
讓子女能就讀精英學校。
情況不盡相同，
但道理是一樣的。
精英學校一位難求，
賄賂也因此變得誘人。
重點是，
我不是說社會上應該無所匱乏，
或是必須具有選擇性的事物。
我只想說明
腐敗與匱乏的關係。
在絕大多數的貧窮國家中， 許多基本物資是很匱乏的。
諸如糧食、
教育、
醫療、
經濟機會、
就業。
匱乏造就了腐敗滋生的溫床。
但是這絕不是貪汙舞弊藉口。
我們只是藉此把問題看得透澈一點。
若投資在一些好公司， 能讓許多人
都能觸手可及、負擔得起某些事物，
就能對抗匱乏的問題，
並且創造政府盈餘，重新投資經濟。
當全國遍地開花時，
就能改革整個國家。
思考一下這對南韓的影響。
回到 50 年代，
南韓是一貧如洗的國家，
腐敗不堪。
國家由威權政府統治，
政府貪汙舞弊、侵吞公款不絕。
經濟學家認為當時南韓深陷貧困，
將之形容為「經濟一團糟的國家」。
當你看到南韓的體制，
即使到了 80 年代末，
相較當時最貧窮腐敗的非洲國家
可說是半斤八兩。
但隨著三星、起亞、現代等公司
投資創新，
讓民眾都負擔得起產品，
南韓最終變得繁榮。
隨著國家變得繁榮，
威權政府得以轉型
變成民主政府，
並能重新投資到建設體制。
這樣的回報相當的巨大。
譬如在 2018 年，
南韓總統因貪腐相關控訴
被判刑 25 年。
數十年前國家還很窮困時，
威權政府統治下， 這事毫無可能會發生。
事實上，回首現今許多繁榮國家
我們發現國家先繁榮才能成功肅貪。
而非先肅貪才有繁榮。
所以這能夠給我們什麼啟示？
也許像是說我們應該忽略貪腐。
我絕非此意。
然而，我想說的是，
尤其對貧窮國家大部分人而言，
貪汙是種權宜之計。
當那裡沒幾個更好的解決辦法時，
貪汙是一種有效的賺錢方式。
但若投資於創新，
讓眾多人都能負擔得起產品，
不僅能對抗這種匱乏問題，
同時也創造可持續的收入來源，
讓政府重新投資到經濟裡，
以增強它們的體制。
這就是經濟發展拼圖裡關鍵的缺角，
最終能有助我們減少貪腐。
我 16 歲的時候， 對奈及利亞很灰心。
某種程度上，這個國家愈來愈糟。
普遍貧窮、貪腐肆虐之餘，
奈及利亞還跟恐怖組織打交道。
例如博科聖地。
話雖如此，我對今天的奈及利亞
卻前所未有地心懷希望。
當我見到機構組織投資創新，
為人民創造就業，
事物更能讓人負擔的起——
諸如 Lifestores Pharmacy，
讓更多人負擔得起藥品。
或是 Metro Africa Xpress，
解決許多小商戶 銷售和物流上的問題。
又或 Andela 為軟體開發者 創造經濟機會。
我懷著憧憬展望未來，
希望你們也會一樣。
謝謝。
（掌聲）